ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 953,843 Views

  • 2,171 Comments

  • 9,136 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,174

    Overall
    953,843

ตอนที่ 17 : 6 ริมฝีปากนุ่มๆ ...รสส้ม 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    8 มี.ค. 62




ริมฝีปากนุ่มๆ...รสส้ม

พรรษศิกาวิ่งต็อกๆ มาหน้าหอพักพยาบาล นิ้วทั้งสิบสางเส้นผมยาวสลวยดำขลับที่ยังหมาดจากการสระ ช่อลดาโทรศัพท์มาบอกว่ามงกุฎมุกรักษาตัวที่นี่ต่อ พยาบาลรุ่นพี่ไม่ได้แจ้งรายละเอียดอะไรมากกว่านี้ ทำเพียงบอกแกมขอร้องให้เธอรีบลงมารอ เพราะจะมีคนขับรถมารับ บอกจบก็รีบวางสายไป แม้แต่ช่องไฟที่เธอต้องการแทรกว่าเดินไปเองได้ ไม่ต้องให้ใครมารับ ช่อลดาก็ไม่มีเว้นให้ ชัดเจนแล้วว่าคำขอร้องนี้คือไฟท์บังคับให้เธอต้องกลับไปดูแลมงกุฎมุก

รถยนต์สีขาวแบบสี่ประตูราคาแพงระยับจอดเปิดไฟกะพริบหน้าหอพักพยาบาล พรรษศิการู้ได้โดยอัตโนมัติว่าต้องเป็นของใครสักคนที่มารับเธอไปเป็นพยาบาลพิเศษให้มงกุฎมุก หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้แล้วเคาะกระจกรถฝั่งคนขับซึ่งติดฟิล์มมืดสนิท ครู่หนึ่งกระจกก็ถูกลดลง

“ผมมารับคุณ”

“ค่ะ”

พรรษศิกาตอบรับสั้นๆ พยักหน้าแล้วเดินอ้อมไปยังฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะเปิดประตูรถพาตัวเองเข้าด้านใน พาหนะคันหรูสัญชาติอังกฤษเคลื่อนตัวทันที หญิงสาวลอบมองบรมัตถ์แวบหนึ่ง สีหน้าเขาเหมือนมีเรื่องให้ต้องขบคิดตลอดเวลา ซึ่งก็เดาได้อีกว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องน้องสาว

“ฉันคิดว่าคุณจะให้คนอื่นมารับฉันเสียอีกค่ะ”

“ใครมารับก็เหมือนกัน”

หญิงสาวเก็บปากเก็บคำไม่ถามอะไรต่อ ด้วยสัมผัสได้ว่าตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะมาต่อล้อต่อเถียง ยามนี้บรมัตถ์นิ่งจนน่ากลัว เท่าที่ประสบกับตัวและนับได้ ผู้ชายคนนี้มีอารมณ์หลากหลาย เธอเคยเจอเขาในโหมดจริงจัง โหมดโหด โหมดเผด็จการ โหมดกวน โหมดเอาแต่ใจ หรือแม้แต่โหมดนิ่งที่กำลังเผชิญอยู่

ภายในรถเงียบสนิท จนจอดรถเรียบร้อยแล้วขึ้นมายังชั้นห้องพักผู้ป่วยพิเศษ บทสนทนาระหว่างทั้งคู่ก็ไม่เกิดขึ้น พรรษศิกาเดินตามชายหนุ่มเงียบๆ เมื่อเข้ามาในห้องจึงได้เห็นว่าห้องพักที่ค่อนข้างกว้างขวางดูคับแคบลงไปถนัดตา

“มากันแล้วหรือจ๊ะ” หญิงวัยหกสิบต้นๆ ซึ่งนั่งกุมมือลูกสาวที่หลับสนิทบนเตียงผู้ป่วยเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร พยาบาลพิเศษของลูกสาวท่านหน้าตาน่ารักอย่างที่กันธรบอกจริงๆ เสียด้วย

“คนนี้พยาบาลซอ พยาบาลของมุกครับแม่”

พรรษศิกายกมือไหว้คุณพวงหยก ก่อนจะไหว้ทักทายคนอื่นๆ ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นคนในครอบครัวของบรมัตถ์และวัยวุฒิมากกว่าเธอ

“ป้าฝากมุกด้วยนะลูก ขอโทษที่ต้องรบกวนหนูดึกๆ ป้ากับมี่จะเฝ้าเองก็กลัวว่ามุกจะเตลิดไปใหญ่ ให้พยาบาลคนอื่นเข้ามาดูแลมุกก็อาละวาด ที่หลับไปก็เพราะคุณหมอฉีดยาคลายเครียดให้” คุณพวงหยกบอกไปก็ลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกคนสุดท้องไปด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้รบกวนอะไรเลยค่ะ”

“ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่าครับ ทางนี้ผมดูแลเอง” บรมัตถ์รวบรัดตัดตอน ด้วยเห็นว่าเลยเวลาเยี่ยมมาหลายนาทีแล้ว “กัน นายไปส่งพ่อกับพี่ฉัตรที่โรงแรม แล้วพาแม่กับมี่ไปพักที่คอนโด”

“ครับคุณมัตถ์”

คุยกันอีกครู่หนึ่ง ทุกคนก็ทยอยออกจากห้อง ทิ้งให้พรรษศิกายืนมองบรมัตถ์อย่างงงๆ ว่าเหตุใดเขาถึงไม่ตามออกไปด้วย ซ้ำยังนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยที่คุณพวงหยกครอบครองเมื่อครู่

“คุณไม่กลับหรือคะ”

“ไม่ละ ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณ คืนนี้คุณนอนโซฟาแล้วกัน ผมจะนั่งเฝ้ามุกตรงนี้”

“ห้ะ !” พรรษศิการ้องขึ้นอย่างไม่เชื่อ เขานี่นะจะเฝ้าคนป่วย “จริงๆ ฉันว่าคุณกลับไปนอนให้สบายๆ ดีกว่านะคะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันอยู่คนเดียวได้ ชินเสียแล้ว”

“ผมพูดคำไหนคำนั้น”

“อะ...เอ่อ ค่ะ”

หญิงสาวจับจองโซฟาตัวนุ่มตามที่เขาบัญชาแต่โดยดี กระนั้นก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าอะไรทำให้คนแน่วแน่อย่างบรมัตถ์เปลี่ยนใจยอมให้มงกุฎมุกอยู่ต่อ ทั้งที่ตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพ

“สงสัยอะไรก็ถามตรงๆ ไม่ต้องแอบไปนั่งคิดคนเดียวจนคิ้วขมวดแบบนั้นหรอกคุณพยาบาลซอ”

“หืม ?” หน้าตาท่าทางเธอมองออกง่ายขนาดนั้นเชียว “งั้นบอกได้ไหมคะว่าทำไมคุณถึงยอมให้คุณมุกอยู่ที่นี่”

“มี่ เอ่อ พี่สาวของผมกับมุกน่ะ เขาโทรไปยกเลิกกับโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ”

เจ้าของร่างสูงมีท่าทีครุ่นคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงบนที่ว่างตรงโซฟาตัวเดียวกับพยาบาลพิเศษ

“แล้วคุณยอมง่ายขนาดนั้นเลยหรือคะ” เขาเถียงกับเธอจะเป็นจะตายเรื่องนี้ แต่พอพี่สาวยกเลิก กลับยอมง่ายๆ

“ถ้าแค่มี่คนเดียวไม่มีปัญหาหรอก แต่พ่อกับแม่ก็เห็นดีด้วย ทุกคนอยากให้มุกเรียนให้จบ เรียนจบแล้วค่อยว่ากัน”

คนฟังพยักหน้าช้าๆ อย่างน้อยสัญญาที่ให้ไว้กับมงกุฎมุกว่าจะพาไปสอบก็ยังไม่ถูกยกเลิก

“ถ้าจะพูดง่ายๆ ก็คือทุกคนต่อต้านความคิดผม”

“ก็คุณชอบคิดอะไรที่คนอื่นเขาไม่คิดกันนี่คะ”

บรมัตถ์หัวเราะในลำคอ คงจริงอย่างที่เจ้าหล่อนว่า

“คุณคงพอรู้มาบ้างแล้วว่าพ่อกับแม่ผมเลิกกัน หนึ่งเดือนหลังจากนั้นพ่อก็แต่งงานใหม่ มุกกลายเป็นเด็กมีปัญหา มาเรียนที่นี่เพราะไม่อยากเจอหน้าใครในครอบครัว”

“คุณมุกไม่ลงรอยกับแม่เลี้ยงหรือคะ”

“ยิ่งกว่าไม่ลงรอย มุกรับไม่ได้ ภรรยาใหม่ของพ่อเป็นพยาบาลที่ดูแลคุณย่าก่อนท่านจะเสีย มุกสนิทกับพี่ฉัตรมาก พอผิดหวังก็เลยเกลียดมาก เขาปักใจว่าพี่ฉัตรแย่งความรักจากพ่อไป”

พยาบาลที่มงกุฎมุกบอกเธอว่าเกลียดและมีความหลังไม่ดีคือแม่เลี้ยงอย่างนั้นสินะ

“วันนี้พ่อผมพาพี่ฉัตรมาด้วย อยากให้ดูแลมุก เผื่อว่าจะเข้าใจกันมากขึ้น แต่เปล่าเลย เหมือนเอาน้ำมันมาราดลงบนไฟ”

“คุณมุกโตแล้ว ถ้าอธิบายเหตุผลดีๆ เขาก็น่าจะเข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องแยกทางกัน ทำไมพ่อถึงแต่งงานใหม่”

“สิ่งที่คุณบอก พวกเราทุกคนลองกันมาหมด แต่เจ้าตัวเขาปิดกั้นทุกอย่าง ไม่อยากรับรู้อะไร มุกผูกพันกับพ่อและแม่มาก พวกท่านเป็นทุกอย่างในชีวิตมุก แม่กับมุกตัวติดกันตลอดเวลา ส่วนพ่อก็คือฮีโร่ มุกไม่เคยรู้เรื่องละเอียดอ่อนระหว่างพ่อกับแม่เหมือนที่ผมกับมี่รู้ แล้วพวกเราก็ไม่อยากให้มุกรู้ด้วย” บรมัตถ์หยุดเล่าไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจแล้วเล่าต่อ “มุกรู้ว่าพ่อกับแม่เลิกกันเพราะเห็นซองใบหย่าบนโต๊ะทำงานพ่อ น้องเหมือนเด็กสติแตก รับไม่ได้ เขาจิตใจอ่อนไหวเกินไป ส่วนหนึ่งคงเพราะพวกเรารักมุกมาก มากจน...กลายเป็นทำร้ายเขา”

พรรษศิกาสะเทือนใจไม่น้อย รักเกินรัก...มักจะทำลาย ความรู้สึกมงกุฎมุกในตอนนั้นคงเหมือนโลกทั้งใบถูกอุกกาบาตพุ่งชน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นรวดเร็วและกะทันหัน ไม่มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจ

“มุกเป็นลูกหลงของพ่อกับแม่ แม่ท้องตอนท่านอายุมากแล้ว ช่วงนั้นแม่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ หมอบอกว่าเด็กอาจจะไม่ปกติ แนะนำให้ปล่อยมุกไปเพื่อรักษาชีวิตแม่ไว้ แต่แม่กับพ่อไม่มีใครยอมสักคน ถึงเสี่ยง แต่พวกท่านเต็มใจเก็บลูกคนเล็กไว้ แม่ถึงขั้นพูดกับผมว่าแม่จะตายก็ได้ แต่ขอให้น้องรอด พอท้องห้าเดือน แม่ต้องนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลจนคลอดตอนเจ็ดเดือนกว่า” แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้มงกุฎมุกไม่เคยรู้ ไม่มีใครพูดถึงเลยด้วยซ้ำ เพราะเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มที่ลืมตาดูโลกหอบเอาความสุขมามอบให้วิศาลสกุล ปัดเป่าความทุกข์ตลอดหลายเดือนไปจนเกลี้ยง

พยาบาลสาวสังเกตได้ว่าแววตาของบรมัตถ์เปลี่ยนไป วินาทีนี้เธอไม่ระแคะระคายอีกแล้วว่าเขารักน้องหรือเปล่า...แววตาคู่นั้นไม่โกหก

“น้องตัวเล็กมาก ผิวขาวจั๊วะ ไม่เหมือนเด็กคลอดก่อนกำหนดเลย มี่ตั้งชื่อให้น้องว่ามุก เป็นเรื่องปาฏิหาริย์ที่น้องปกติเหมือนเด็กทั่วไป จะมีก็แต่ป่วยง่ายกว่าเด็กคนอื่นๆ อยู่บ้างเพราะไม่ได้กินนมแม่ มุกเหมือนเจ้าหญิงตัวเล็กๆ เป็นดวงใจของคนในบ้าน เขาเติบโตมาด้วยความรัก ถูกประคบประหงมเหมือนไข่ในหิน ก่อนเกิดเรื่องเขาน่ารักมาก ขี้อ้อน เอาใจเก่ง”

ทุกประโยค ทุกคำพูดที่ออกจากปากบรมัตถ์เปี่ยมไปด้วยความรัก พรรษศิกาคิดเช่นนั้น...

ชายหนุ่มคนเดียวในสามคนพี่น้องไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดต้องบอกเรื่องนี้กับพรรษศิกา รู้แต่เพียงว่าสบายใจที่ได้ระบายออกมา แล้วถ้าคนที่นั่งคุยด้วยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่พรรษศิกาเล่า เขาจะยังบอกกล่าวเรื่องครอบครัวให้ฟังหรือเปล่า

...นั่นเป็นเรื่องน่าคิด

“ขอโทษที่เอาเรื่องเครียดใส่หัวคุณ”

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ปลุกให้บรรยากาศการสนทนาไม่อึมครึมจนเกินไป พรรษศิกามองว่าบรมัตถ์ในอิริยาบถเช่นนี้ดูน่ามอง น่าคบ มากกว่าบรมัตถ์คนที่เครียดและจริงจังกับชีวิตตั้งเยอะ เป็นแบบนี้ไปนานๆ ก็ดี เธอขี้เกียจทะเลาะกับเขาเสียแล้ว

แต่เดี๋ยวนะ เป็นแบบนี้ไปนานๆ อย่างนั้นหรือ...

“พ่อแม่คุณโกรธผมหรือเปล่าที่กักลูกสาวท่านไว้เป็นพยาบาลพิเศษของมุก” หญิงสาวไม่เคยขอลาเต็มวัน มีเพียงวันเดียวเท่านั้นที่ลาครึ่งวัน อาชีพพยาบาลเป็นอาชีพที่น่าทึ่งจริงๆ

“พ่อแม่ฉันไม่อยู่แล้วทั้งคู่ค่ะ”

“ผมเสียใจด้วย”

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร”

คนข้างๆ ยิ้มให้ แสดงให้เห็นว่าไม่เป็นไรจริงๆ บรมัตถ์ค่อยใจชื้น

“งั้นก็แฟนคุณ ที่จะโกรธผม” เขาถามไปอย่างนั้นเอง เชื่อขนมกินได้เลยว่าพรรษศิกายังโสด อะไรหลายๆ อย่างบอกเขา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2133 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:14

    ค่อยๆเล่า แล้วก็ค่อยๆถามมีแฟนรึยัง อิๆ

    #2133
    0
  2. #2102 MinPark (@PinKany44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:05
    น่ะ มีหลอกถามเค้าอีก
    #2102
    0
  3. #2101 Kapom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:02

    แหมพี่มัตจะถามว่าเขาโสดไหมก็พูดครงๆ

    #2101
    0
  4. #2036 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:25
    เรื่องปากนี่แก้ไม่หายจริงๆนะลุง
    #2036
    0
  5. #153 609114 (@609114) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 16:40
    รอๆๆค่ะ
    #153
    0
  6. #151 Bowjung (@thegrift) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 16:23
    อันที่จริงๆ สิ่งที่ทุกคนบอกว่าไม่อยากให้มึกรู้และยังปิดบังมุกอยู่ นั่นแหละควรบอกมุกซะ รู้ทีหลังอาจจะเสียใจมากกว่าเดิม
    #151
    0
  7. #150 i love naruto (@creammhg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:53
    ถ้าเป็นเราเราก็คงรับไม่ได้ T_T
    #150
    0