ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,090 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,421

    Overall
    955,090

ตอนที่ 10 : 3 ขิงก็รา ข่าก็แรง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    28 ก.พ. 62




“คุณพยาบาลซอ ละ...เลือด ละ...เลือดออก” มงกุฎมุกหน้าซีดเผือดพลางยกแขนตัวเองข้างที่เข็มน้ำเกลือเพิ่งหลุดออกไป หญิงสาวมองหน้าพยาบาลอย่างขอความช่วยเหลือ ขณะที่ร่างกายดันอ่อนล้าขึ้นมาเสียดื้อๆ ลมหายใจพลันขาดหายไปเสียอย่างนั้น

“คุณมุก !”

“ช่วยด้วย”

พรรษศิกาคว้าได้ชุดคนป่วยที่แม่บ้านนำมาวางให้ตั้งแต่เมื่อเช้าแต่มงกุฎมุกยังไม่เปลี่ยน แล้วตรงดิ่งไปยังเตียง หญิงสาวนำมันเช็ดเลือดที่เปื้อนแขนให้คนป่วย เข็มน้ำเกลือหลุดตอนเขวี้ยงหมอนใส่ปาลินแน่แล้ว

“หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ เดี๋ยวพี่จะให้แม่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ และก็ให้เอาผ้าปูเตียงมาเปลี่ยนด้วย”

“ระ...เรากลัว”

“ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกค่ะ ใจเย็นๆ นะ” พรรษศิกาลูบหลังลูบไหล่สาวรุ่นน้อง มืออีกข้างก็ยกหูโทรศัพท์ภายในติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ด้วย จากนั้นจึงติดต่อไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลด้านหน้าแผนกให้พยาบาลเวรนำชุดน้ำเกลือขวดใหม่เข้ามาให้

ทั้งการปักน้ำเกลือเข็มใหม่ เปลี่ยนชุดคนป่วย และเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่เสร็จสิ้นภายในยี่สิบนาที พอๆ กับที่ตอนนี้มงกุฎมุกเริ่มหายใจคล่อง ไม่ตื่นตระหนกเช่นเมื่อครู่อีกแล้ว

“คุณมุกกลัวเลือดหรือคะ ทำไมคราวที่แล้วพี่ไม่เห็นว่าคุณมุกจะกลัวอย่างเมื่อกี้เลย”

“กลัวน่ะสิ”

“ห้ะ !”

“ก็คราวนั้นเราดึงเข็มออกเอง ตั้งใจดึงน่ะ เข้าใจไหม มันก็เลยไม่กลัว แต่คราวนี้ เข็มบ้านี่มันหลุดของมันเอง เลือดไหลขนาดนี้ เราก็กลัวน่ะสิ”

คนฟังอมยิ้ม แบบนี้ก็มีด้วย

“คุณมุกหิวหรือเปล่าคะ เกือบบ่ายโมงแล้ว” พรรษศิกาลากโต๊ะล้อเลื่อนซึ่งมีอาหารกลางวันส่งกลิ่นหอมฉุยวางอยู่ แม่บ้านเพิ่งยกมาให้เมื่อครู่นี่เอง

“หิว ยังไม่กินอะไรแต่เช้า”

“ตอนเช้าพยาบาลไม่ได้เอาข้าวมาให้หรือคะ”

“มีข้าวต้มหมู แต่เราไม่อยากกิน กินทุกวัน เบื่อ ยายป้าพยาบาลปากแดงเลยเอาข้าวผัดกุ้งมาให้ แต่เราบอกว่ากินกุ้งไม่ได้ก็ยังจะบังคับให้กิน คุณพยาบาลซอก็เห็นแล้วนี่ว่าพยาบาลคนนั้นน่ะหาเรื่องเรา” นึกถึงพยาบาลนั่นแล้วหงุดหงิดทุกที คุณพยาบาลซอดีกว่าเป็นกอง

พรรษศิกาไม่ต่อความยาวสาวความยืด จริงๆ แล้วเธอว่าสูสีกัน ไม่มีใครยอมลงให้ใคร เลยเกิดเรื่องจนนองเลือด แต่คงต้องเตือนปาลินหน่อยแล้ว เพราะมงกุฎมุกไม่ใช่คนไข้คนแรกที่ปาลินมีเรื่องด้วย

“เห็นบอกว่าชื่ออะไรลิงๆ”

“ชื่อปาลินค่ะ ชื่อเล่นว่าหลิน” ไม่รู้ว่าชื่อเธอ มงกุฎมุกจะเปลี่ยนให้เป็นอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า ขนาดชื่อปาลินยังกลายเป็นลิงได้

“เหมือนกันนั่นแหละ”

“เอาเป็นว่าคุณมุกแพ้กุ้ง พี่จะจำไว้ค่ะ แต่มื้อนี้เป็นไก่ตุ๋นเห็ดหอมกับไข่ยัดไส้ น่ากินเชียวค่ะ กินเยอะๆ นะคะ”

“ค่อยยังชั่วหน่อย”

มือเรียวเล็กรับช้อนมาจากพยาบาลสาว ก่อนจะเริ่มจัดการกับอาหารตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง และไม่อิดออดเมื่อพรรษศิกาส่งยาหลังอาหารให้กิน

“คุณมุกอยากออกไปเดินเล่นไหมคะ พี่จะพาไป”

“ไปได้ด้วยหรือ” มงกุฎมุกหันขวับ เบื่อจะแย่กับการนั่งๆ นอนๆ เป็นผักบนเตียง

“ได้สิคะ แต่เป็นสวนหย่อมบนตึกนี้นะคะ วันนี้ฝนไม่ตก แดดไม่แรง อากาศดีค่ะ”

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ห้องนี้ ขืนให้อยู่ตลอดจนออกจากโรงพยาบาล เฉาตาย”

พรรษศิกาเข็นรถเข็นมาจอดข้างเตียง แต่โปรแกรมเร่งด่วนที่วางกันไว้กลับต้องเป็นหมันเพราะสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์เคลื่อนที่ของมงกุฎมุก

“มาเฟียมัตถ์เจ้าเก่า” หญิงสาวพ่นลมออกจากปากเล็กๆ จนผมหน้าม้าปลิว “ช่างเขาเถอะ รีบพาเราไปเดินเล่นเถอะคุณพยาบาลซอ”

“รับหน่อยสิคะ พี่ชายคงเป็นห่วงคุณมุก”

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกลั้นใจกดรับด้วยหนวกหูเสียงเรียกเข้า “ว่าไงพี่มัตถ์”

“ก่อเรื่องอีกแล้วหรือ”

“เหอะ น่าสงสารชีวิตมงกุฎมุกจริงๆ คำทักทายจากพี่ชายฟังดูเป็นห่วงน้องมาก” ดูเอาเถอะ แทนที่จะถามว่าวันนี้อาการเธอเป็นยังไงบ้าง กลับต่อว่าให้ช้ำใจ

“ปกติก็ก่อเรื่องได้ทุกวัน เข้าโรงพยาบาลยังก่อเรื่องได้อีก อยู่เฉยๆ เป็นไหม”

“อะไรอีกล่ะ ใครปากมากไปฟ้องพี่มัตถ์อีก” คนฟ้องไม่ใช่พรรษศิกาแน่นอน เพราะอยู่กับเธอตลอด

“พี่รู้มาจากไหนไม่สำคัญ แต่เราทะเลาะกับพยาบาลจนเข็มน้ำเกลือหลุดมันใช้ได้ที่ไหน”

“ให้คนคอยตามดูมุกอีกแล้วใช่ไหม ทำกันขนาดนี้ไม่จับขังไว้ในกรงเลยล่ะ จะได้ไม่คลาดสายตา” ไม่มีวันไหนที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นนักโทษได้ขนาดนี้ ตัวไม่อยู่ก็ยังทิ้งสายสืบไว้อีก ป้องภัยกับกันธร ไม่ใครก็ใครสักคน

“แล้วยอมให้ขังไหมล่ะ จะว่าเราเป็นหมาบ้าพี่ก็สงสารหมา”

“นี่พี่มัตถ์เอามุกไปเปรียบกับหมาหรือ” หมัดลุ่นๆ ทุบลงบนหมอนอย่างขัดใจ

“หมายังน่ารักกว่าเราอีก”

น่ารักกว่าอย่างนั้นหรือ...

“จะบอกอะไรให้นะ มุกไม่อยากมีพี่แบบนี้ ไม่อยากให้พี่มัตถ์มาวุ่นวายในชีวิต เลิกยุ่งกับมุกได้แล้ว” หญิงสาวกดตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์เคลื่อนที่จนหมิ่นเหม่แทบตกเตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้พยาบาลพิเศษ

พรรษศิกาเห็นเช่นนั้นก็พลอยเครียดไปด้วย บรมัตถ์คือคนหนึ่งที่มีความสามารถในการสร้างความร้าวฉาน

“คุณมุกคะ ไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ จะได้อารมณ์ดีขึ้น”

“ไม่ไป วันนี้หมดอารมณ์จะชมนกชมไม้แล้ว”

พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง ขิงก็ราข่าก็แรง สรุปว่าเธอต้องรับมือกับทั้งขิงและข่าเลยหรืออย่างไร

 


อีบุ๊กจัดโปรอยู่น้า ส่วนรูปเล่มสั่งจองได้ที่เพจ วรศิษฏ์ / วรศิษฏา ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2126 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:43

    ตลกร้ายของพยาบาลซอ

    #2126
    0
  2. #2099 Kapom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:51

    สงสารซอต้องเป็นกรรมการ

    #2099
    0
  3. #2029 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 14:48
    ก็ต้องปล่อยให้พี่น้องเค้าจัดการกันเองนะซอ
    #2029
    0
  4. #81 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:07
    งานนี้ สงสารพี่ซอ อะ 
    #81
    0
  5. #80 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:06
    ขอให้สุขภาพแข็งแรงเช่นกันค่ะ รวยๆ เฺฮงๆ นะคะ จุ๊บๆ
    #80
    1
    • #80-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 10)
      31 ธันวาคม 2559 / 21:37
      ขอบคุณมากค่ะ มีความสุขมากๆ นะค้าาาา
      #80-1