MARKBAM | SAVAGE

ตอนที่ 12 : มาร์คสายเถื่อน : EP.1O เมิน 12O%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 ส.ค. 60

EP.1O



          "นี่ ไอ้นั่นมันกินไม่ได้นะ" 

          แบมแบมแย่งตุ๊กตาบาร์บี้จากจื่อวีเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยกำลังสนุกกับการเอามันมาแทะแก้คันเหงือก เจ้าตัวป่วนยอมปล่อยตุ๊กตาบาร์บี้แล้วหันไปดูดบ้านบาร์บี้แทน

          "ย่าห์ จื่อวี!!!" 

          แบมแบมรวบตัวเด็กแสบขึ้นมาอุ้ม จื่อวีดิ้นขลุกขลักแปะป่ายมือไปมากับอากาศ 

          "อย่าดุน้องสิคะ จื่อวีไม่ค่อยดื้อหรอกค่ะสงสัยจะหิวแล้ว" 

          "นี่คือไม่ดื้อเหรอครับ? ฮ่าๆ" 

          แบมแบมหัวเราะพลางบีบแก้มหลานด้วยความหมันเขี้ยวก่อนที่ หญิงสาวผมบลอนด์จะรับจื่อวีมาอุ้มแทน พี่สาวที่บอกว่าจื่อวีไม่ดื้อนั่นก็คือพี่ซานะ หรือ มินาโตะซากิ ซานะ เธอเป็นคนมาดูแลจื่อวีแทนป๊ากับม๊าของมาร์คอยู่บ่อยๆ เรียกว่าเป็นพี่เลี้ยงเลยก็ว่าได้ ซานะเป็นญาติห่างๆ ทางฝ่ายพ่อของมินะแถมยังรุ่นเดียวกับพี่สาวยูคยอมอีกต่างหาก

          จะเรียกว่าเป็นญาติมาร์คด้วยก็ไม่เชิงแต่ไม่ได้มีเชื้อสายเดียวกัน สาวญี่ปุ่นอย่างซานะเพิ่งย้ายมากลับมาจากอเมริกาซึ่งบ้านของเธอก็อยู่ระแวกนี้นี่เอง

          "พี่ทำอาหารเป็นไหม"  มินะที่นั่งเก็บของเล่นให้หลานเงยหน้าถามซานะ

          "แหะๆ...ไม่อ่ะ"  เธอหัวเราะแห้งๆ แล้วหอมศีรษะเด็กในอ้อมแขนอย่างหมั่นเขี้ยว

          "ผมทำเป็นนะ" 

          "โอ้ดีเลย งั้นพี่ฝากแบมด้วยนะ"

          "ได้ครับพี่"

          แบมแบมยิ้มบางๆ ให้กับหญิงสาวทั้งสองที่กำลังเล่นกับหลานอยู่ ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปทางห้องครัวช่วยป้าๆ แม่บ้านทำอาหาร




          "อ้าว คุณมาร์คมาถึงในครัวต้องการอะไรหรือคะ"

          "ช่วยออกไปจากตรงนี้ที"

          แบมแบมที่หั่นผักอยู่หยุดมองตามเสียงทุ้ม แม่บ้านราวๆ สามคนเดินออกไปตามคำสั่งเหลือเพียงคนสองคนที่จ้องหน้ากันอยู่

          "จะไปไหน"

          "ก็ออกไปจากตรงนี้น่ะสิ

          "ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น"

          "เอ๊ะ! อะไรของมึงก็เมื่อกี้นี้น่ะ.."

          "หั่นผักต่อสิ"

          แบมแบมถลึงตาใส่ร่างสูงแล้วหันกลับไปหั่นผักต่อแต่ในขณะนั้นเองเขารู้สึกว่ามันเงียบๆ ไปเลยหันหลังกลับมามองก็ต้องมองแรงใส่มาร์คอีกครั้งเนื่องจากร่างสูงอยู่ในระยะประชิด

          "ถอยออกไปไกลๆ ไม่งั้นกูจะแทงมึง"

          "มึงกล้าทำกูหรอ?"

          "ก็ลองดู"

          มาร์คยกมือขึ้นสองข้างยอมแพ้ด้วยท่าทีกวนๆ แบมแบมกันกลับไปทำหน้าที่ต่อ มาร์คเฝ้ามองแผ่นหลังของอีกคนโดยที่ยังไม่ได้เว้นระยะห่างออกไป

          "ยังอีกนะ"

          ร่างสูงยอมก้าวถอยออกมา แต่สายตาก็ยังมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายอยู่ มันทำให้ภาพเก่าๆ ในความทรงจพฉายซ้ำขึ้นอีกครั้ง

          เขาเคยยืนมองแผ่นหลังแบมแบมขณะทำอาหารในจุดนี้อยู่หลายครา โดยที่เจ้าตัวไม่เคยจะรู้ตัวเลย..

          มีเพียงครั้งนั้นที่ขอทำอาหารด้วยกัน ตอนนั้นแบมแบมยอมให้เขาเข้าใกล้มากกว่าตอนนี้ ไม่ผลักไสเหมือนอย่างตอนนี้..

          สายตาคู่เดิมยังคงเฝ้ามองอยู่แต่ทว่าวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมโดยที่คนๆ นั้นไม่คิดที่จะมองเห็นมันเลย..

          "โอ๊ย!"

          "แบม!"

          ทันทีที่เสียงร้องของแบมแบมดังขึ้นร่างสูงก็รีบเข้าไปดูอาการอีกฝ่ายด้วยความร้อนรน ปลายนิ้วชี้ของแบมแบมโดนมีดบาดจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา มือหนาประครองมือบางไว้แล้วเปิดน้ำให้ไหลมาชำระคราบเลือด แบมแบมหายใจติดขัดก่อนจะดันมาร์คออกห่าง

          "เดี๋ยวล้างเอง"

          แบมแบมจัดการล้างแผลเองก่อนจะเดินออกไปเพื่อทำแผล ทิ้งไว้เพียงมาร์คที่ยืนเคว้งอยู่คนเดียว ร่างสูงระบายลมหายใจอันน่าอึดอัดก่อนจะเงยหน้ากระพริบตาไล่ความรู้สึกปั่นป่วนออกไป

          หมางเมินจนรู้สึกว่างเปล่า..




"อามิน้า หนูง่วงๆ ชารองพาไปนอนเย็วๆ"  อามินะยิ้มอย่างเอ็นดู เจ้าเด็กนี่เรียกเธอทั้งชื่อมินะทั้งชารอนไปอีก

 

          "ตัวเล็กไปนอนกลางวันกันดีกว่า"  มินะอุ้มเด็กก้อนขึ้นแล้วตบก้นปุๆ จื่อวีซบหน้าลงกับไหล่อามินะ อ้าปากหาวหวอดๆ น้ำลายยืด

 

          "งั้นพี่กลับก่อนนะคะ"  ซานะเดินไปจิ้มๆ ปากเล็กของเด็กวัยเกือบสองขวบ

 

          สองสาวญี่ปุ่นแยกย้ายกันไปแล้วเหลือเพียงแบมแบมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเพียงลำพัง หยิบที่คั่นหนังสือมาเสียบคั่นหน้าที่อ่านค้างไว้ก่อนจะปิดหนังสือลง

 

          Rrrrr

 

          "ครับพี่"  เสียงนุ่มตอบรับสายโทรศัพท์

         

          ( ยูคยอมฟื้นแล้วนะแบม! )

 

          "จริงหรอครับ! ยูคยอมฟื้นแล้วหรอครับ!?"

 

          ( ใช่ นายจะมาหามันหน่อยไหม )

 

          "พอดีตอนนี้ผม...เอ่อ"

 

          ( ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ พี่เข้าใจ )

 

          "เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ก็ได้นะครับ"

 

          ( จ้ะ จะมาก็โทรหาพี่นะ )

 

          ยูคยอมฟื้นแล้ว เขาต้องเตรียมตัวไปจัดกระเป๋าก่อน แต่คงเตรียมอะไรได้ไม่มากนักเพราะเขาก็จะกลับมาอยู่ที่นี่อีก

 

          "ไอ้ห่านั่นฟื้นแล้วหรือไง"

 

          ไม่เสือกสักเรื่องมั้ยมาร์คต้วน น่ารำคาญ

 

          แบมแบมทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกา ลุกขึ้นยืนจะเดินไปยังบันไดขึ้นห้องนอนแต่กลับถูกคว้าข้อมือไว้จากด้านหลัง แบมแบมสลัดแขนออกโดยที่ยังไม่หันไปแม้แต่จะมอง

 

          "หันหน้ามามองกันหน่อยดิวะ"

 

          "จะอะไรกับกูนักหนา"  แบมแบมขึ้นเสียงอย่างที่ไม่เคยเป็นกับมาร์ค

 

          "มึงจะไปหามัน?"

 

          "ปล่อย" แบมแบมบิดข้อมือข้างที่ถูกเกาะกุม

 

          "กูไม่ให้ไป"

 

          "ทำไมกูต้องฟังมึงด้วย"

 

          "กูไม่ให้ไปมึงก็ห้ามไป"

 

          "เขาเป็นแฟนกู ส่วนมึงเป็นแค่เพื่อนไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!"

 

          แบมแบมกระแทกเสียงพร้อมกับสะบัดมือออก มาร์คผงะถอยหลังเล็กน้อย ร่างบางวิ่งขึ้นบันไดไปในทันที

 

          มาร์คขบกรามแน่นมือหนากำหมัดจนเส้นเลือดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเกลียดประโยคสุดท้ายของแบมแบมที่สุด เวรเอ้ย!

 

          ปึง!

 

          แบมแบมกระแทกประตูปิดเสียงดัง ขึ้นมานั่งกอดเข่าบนเตียง เริ่มจะไม่พอใจมาร์คมากขึ้นเรื่อยๆ คนอะไรเอาแต่ใจ! บังคับคนอื่นไปเสียทุกเรื่อง เมื่อก่อนอาจจะเคยทนได้แต่ตอนนี้เขาไม่สนมาร์คแล้วล่ะ


          คนอย่างนั้นน่ะ ไม่น่ามาเป็นเพื่อนเขาเลยเถอะ!


          ร่างบางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าจัดการหยิบชุดออกมาบางส่วนและใส่กระเป่าเป้สีดำของตัวเอง ไปคืนนี้แม่งเลยละกัน! ถือซะว่ากลับไปตั้งหลักก่อน เพราะยังไงมาร์คคงคืนหลานของเขาให้ง่ายๆ หรอก


          แต่ไม่ต้องห่วง เขาจะหาเงินไม่ชดใช้ให้เป็นค่าที่ครอบครัวของมาร์คเสียไปกับการเลี้ยงดูลูกสาวของปันปัน



          แบมแบมเดินลงมาจากห้องพร้อมกับกระเป๋าที่ใส่ของใช้ไปไม่มาก แต่ก็ต้องผงะเมื่อเดินผ่านห้องนั่งเล่นพบร่างสูงนั่งเล่นมือถือก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องเขม็งมายังเขา แบมแบมถอนหายใจเหนื่อยหน่ายสาวเท้าเดินตรงไปยังหน้าบ้าน


          แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่ามาร์คต้วนนั้นลุกขึ้นเดินตามหลังเขามาน่ะ!


          "อะไรของมึงอีก" แบมแบมหมุนตัวกลับไปประจัญหน้า

          "กูน่ะหรอ ก็ไปกับมึงนั่นแหละ"

          "อะไรนะ"

          "กูอยากไปหาพี่สาวของมันและก็ไปดูสภาพมันด้วยไง"  มาร์คเดาะลิ้นไปมากับกระพุ้งแก้ม แบมแบมหรี่ตามอง

          "ก็ไปของนายเองสิ"

          "อ้าว กูไม่รู้ว่ามันนอนเดี้ยงที่โรง'บาลไหนนี่"

          "ก็ไปถามพี่สาวยูคยอมเลยสิ" แบมแบมพูดเสียงห้วนก่อนจะหันหลังใส่และเดินดุ่มๆ อย่างอารมณ์เสีย


          อารมณ์เสียเพราะมาร์คนั่นแหละ เลิกยุ่งกับเขาและยูคยอมทีเหอะ ยูคยอมเป็นถึงขนาดนี้ยังไม่สาแก่ใจอีกใช่ไหม?


          หมับ


          ข้อมือบางถูกคว้าหมับและออกแรงดึง เจ้าของมือที่กำลังรวบกำข้อมือเขาอยู่เดาได้ไม่อยากเลยว่าเป็นใคร เขาตวัดตามองร่างสูงซึ่งมาร์คเหยียดยิ้มใส่กลับมาและลากแบมแบมไปที่รถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง เปิดประตูแล้วยัดร่างบางให้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ


          ทำไมชอบทำอะไรตามใจตัวเองขนาดนี้!



          ภายในรถเงียบราวกับป่าช้า นอกจากเสียงแอร์ที่กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่ แบมแบมมองออกไปนอกหน้าส่วนมาร์คที่ขับรถอยู่จะต้องมองถนนหนทางแต่ก็ยังหันมองคนข้างตัวอยู่เป็นระยะ อีกฝ่ายทำตัวเฉยชา เงียบใส่ ไม่เคยคุยดีด้วยเลยมาเป็นเวลานาน..สำหรับเขามันนานมากนะ กว่าจะผ่านไปแต่ละวันที่ไม่เคยชิน เวลาไม่มีหมอนี่เขาไม่เคยทำใจให้ชินชาได้เลย


          ต่างกับแบมแบม คงต้องการผลักไสเขาไปไกลๆ


          "ขับรถอะไรของมึงวะเนี่ย"  ในที่สุดเสียงของแบมแบมก็ดังขึ้น เมื่อมาร์คขับรถกระชากแรง


          แม้ว่าจะไม่ได้พูดดีด้วยเหมือนก่อน แต่การพยายามทำทุกวิถีทางให้อีกฝ่ายยอมพูดกับเขาไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม เขาก็จะทำ มาร์คต้วนไม่ใช่คนเรียกร้องความสนใจนัก แต่เขาเองก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กเมินเขาแบบนี้


          "นั่งเฉยๆ ยังมาบ่น"

          "ใครใช้มึงให้ขับล่ะ"

          นอกจากนี้ยังปากร้ายมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว

          "ไม่มี กูพอใจจะทำ หรือมึงจะขับเอง"

          "ให้กูขับเองยังดีกว่ามึงขับอีก จอดเลยดิแม่ง"

          เอี๊ยดดด!

          "นี่มาร์คต้วน!"  คนตัวเล็กแหวใส่เสียงดังเมื่อเจ้าตัวเกือบจะหัวโขกกระจกหน้ารถ 

          "บอกกี่ครั้งว่าให้คาดเบลท์!"

          "มึงก็อย่าขับรถแรงดิวะ"

          "กูจะขับเร็วหรือช้ามึงก็ต้องคาด!"  

          มาร์คเผลอตะคอกใส่แบมแบมที่เม้มปากแน่นข่มความหงุดหงิด เขาจอดรถริมถนนที่ไม่ค่อยมีรถยนต์ขับผ่าน ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างฉุนเฉียว บอกกี่ครั้งไม่เคยฟัง คำพูดเขาไม่มีความหมายอะไรเลยงั้นเรอะ

          เมื่อก่อนเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันเขาก็เป็นคนเตือนแบมแบมตลอด ไม่ได้กลัวว่าจะโดนค่าปรับหรอกนะแต่มันคือความปลอดภัยมากกว่า..

          มาร์คโน้มตัวเข้าไปใกล้เอื้อมมือดึงสายเข็มขัดนิรภัยออกมาจะคาดผ่านลำตัวแต่โดนมือเรียวปัดออกมา

          "กูทำของกูเองได้"

          "มึงอยู่เฉยๆไปเหอะ!"

          "ไม่-ต้อง-มายุ่ง!" 

          มาร์คชักสีหน้าใส่ปล่อยมือจากสายเบลท์แล้วคว้าท้ายทอยอีกคนรั้งเข้ามาใกล้ก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงไปบนอวัยวะเดียวกัน แบมแบมขัดขืนทว่าถูกร่างสูงรวบข้อมือดันแผ่นหลังติดกับเบาะรถที่ยั่งอยู่ กลีบปากอิ่มถูกดูดดึงอย่างดุดัน ริมฝีปากล่างของแบมแบมถูกขบเม้มแรงๆ ส่งผลให้สติพร่ามัวมือไม้อ่อนแรงอย่างห้ามไม่อยู่

          มาร์คไม่ได้ลุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก เขายอมปล่อยให้ริมฝีปากของแบมแบมเป็นอิสระแต่ก็ยังไม่ยอมถอยออกไป

          "ถ้ายังพูดกับกูด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก..."  มาร์คมองริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้าก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบนัยน์ตาใสและเลียริมฝีปากล่างตัวเอง  "กูจะจับจูบให้ลืมชื่อตัวเองเลย!"

          แค่นี้มันยังเบาะๆ มาก

          แบมแบมอึ้งมองร่างสูงที่ผละออกไปแล้วด้วยสติที่ไม่ครบร้อย กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเอง

          ทำบ้าอะไรของมึง!




          ใบหน้าหวานยับยู่ยี่ มาร์คพาเขามาที่คอนโดของแบมและบอกว่าค่อยไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้ แต่มันคงจะดีมากถ้ามาร์คไม่มาอยู่ด้วย

          มีแต่ความเงียบไร้เสียงสนทนาจากทั้งคู่  แบมแบมหนีเข้าไปในห้องนอนไม่ลืมล็อคประตูไว้ด้วย ส่วนมาร์คที่นั่งๆ นอนๆ อยู่หน้าทีวีก็เริ่มเกิดความเบื่อ ลุกขึ้นเดินสำรวจทั่วห้อง สายตาคมปะทะเข้ากับกรอบรูปที่ตั้งอยู่ มันคือรูปถ่ายของเขากับแบมนั่นเอง สมัยพวกเรายังอยู่ชั้นประถม ถัดมาคือรูปของแบมแบมและแฝดน้อง และรูปสุดท้ายเป็นรูปแบมแบมกับยูคยอม

          มาร์คจดจ้องรูปนั้นอยู่นาน มือหนาจับไปที่กรอบรูปก่อนจะคว่ำหน้าลงทว่ามันกลับล่วงตกลงมา

          เพล้ง!

          เศษกระจกแตกกระจายอยู่บนพื้นไม่ไกลจากร่างสูง มาร์คเหลือบมองกรอบรูปที่แตกละเอียด เขาย่อตัวลงเอื้อมมือหยิบรูปถ่าย

          ประตูห้องนอนเปิดผลัวะปรากฏร่างของใครบางคนโผล่พรวดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเพราะคิดว่ามาร์คคงระเบิดอารมณ์ทำลายข้าวของอีกตามเคย แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไปและเข้ามาหาร่างสูง มองของเหลวสีแดงสดไหลออกมาตามนิ้วและฝ่า แบมแบมเบือนหน้าหนีเลือดก่อนจะคว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้วฉุดรั้งให้ลุกขึ้นตามมาในห้องครัว

          มาร์คถูกสั่งให้ล้างมือเพื่อชำระคราบเลือดออกก่อนทำแผล มาร์คเบ้หน้าเมื่อน้ำไหลผ่านแผลความปวดตุบเข้ามาแทนที่

          เขาถูกปล่อยให้นั่งที่โต๊ะกินข้าวและแบมแบมกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล กล่องนั้นถูกโยนใส่เข้าที่หน้าตัก แบมแบมยืนกอดอกมองด้วยสีหน้าราบเรียบทว่ามาร์คก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำแผลบนฝ่ามือตัวตัวเองเสียที

          "รีบๆ ทำเข้าสิ"

          "กูเจ็บมือ เปิดกล่องไม่ได้"

          แบมแบมคว้ากล่องยาขึ้นมาแล้วเปิดออกส่งให้คนตรงหน้า

          "เปิดให้แล้วก็ทำซะ"

          "ทำให้กูดิ"

          "มึงอย่าเรื่องมาก"

          "กูเจ็บมืออยู่นะ รีบๆ ทำให้กูก่อนที่เลือดจะไหลนองออกมาอีกรอบ เร็ว" มาร์คเร่ง

          ร่างบางกระแทกตัวนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ ดึงมืออีกคนมาแล้วใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผล 

          "ซี๊ดดด..เบาๆ ดิแบม"  มาร์คหน้าเหยเกทำท่าจะชักมือหนีตามสัญชาตญาณ แบมแบมมองหน้า

          "ก็จะให้กูทำให้ไม่ใช่หรอ"

          "มือมึงเบานักนี่" 

          "กูบอกว่าอย่าเรื่องมะ..."

          พรึ่บ

          แสงสว่างในห้องดับหายไปและแทรกเข้ามาด้วยความมืด ไม่ใช่แค่ห้องครัวเท่านั้น แบมแบมสะดุ้งเผลอขยับเข้าใกล้คนข้างๆ ด้วยความกลัวที่มืด มือเรียววางลงบนหลังมือมาร์คที่วางอยู่ข้างตัว

          สองมือพลิกมาประสานกัน มาร์คได้ยินเสียงลมหายใจจากร่างบางและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กำลังดึงดูดเขาเหมือนสนามแม่เหล็ก ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ใบหน้าค่อยๆ เลื่อนเข้าหาซอกคอหอมกรุ่นอย่างห้ามใจไม่ได้ ปลายจมูกโด่งฝังลงผิวนุ่มนิ่มหนักๆ แบมแบมตัวแข็งทื่อในขณะที่มาร์คตะกองกอดเอวเขาไว้ ใบหน้าหล่อเลื่อนลงมาซุกบริเวณลาดไหล่ที่โผล่พ้นออกมาจากคอเสื้อยืดกว้างๆ ก่อนที่ความรู้สึกเจ็บแปลบจะเกิดขึ้นตรงบริเวณนั้น

          แบมแบมดันอกอีกฝ่ายออกแรงๆ และลุกขึ้นวิ่งหายออกไปจากครัวทิ้งไว้แต่ความว่างเปล่าของเก้าอี้ข้างๆ กันกับมาร์ค



          บางทีเราก็เหมือนแม่เหล็กที่ไม่ได้ดึงดูดแต่ผลักออกจากกันต่างหาก





TALK

ทำใจเด้อมาร์ค /ตบบ่าปุๆ
เลามาแถมให้นิดโหน่ยยย (เป็น20%ที่นิดจริงๆ) ส่งสัญญาณมาบอกว่าเรากำลังกลับมาอัพบ่อยๆแล้วนะ

#มาร์คสายเถื่อน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

866 ความคิดเห็น

  1. #835 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 17:41
    แล้วแบมกับยูคยอมจะเป็นไงต่อ
    #835
    0
  2. #822 wilair72 (@wilair72) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 09:48
    มาร์ครู้ใจตัวเองหรือยัง
    #822
    0
  3. #703 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 17:01
    ชอบบบบบบ
    #703
    0
  4. #700 toto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:56
    มาร์คเริ่มออกอาการละนะ
    #700
    0
  5. #690 bbambamb (@bbambamb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 03:13
    เมื่อไหร่มาร์คจะรู้ตัวอ้ะ
    #690
    0
  6. #688 bever2017 (@bever2017) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 02:05
    เมื่อใดเค้าจะดีกันน้า อิรุงตุงนังกัน เฮ้อ!!!!เครียดแทน
    #688
    0
  7. #687 brrrrrrrra (@fanshoi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 01:31
    เด็กดีไม่แจ้งเตือนเค้า TT
    #687
    0
  8. #677 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 22:30
    ถ้าคืนที่มาร์คเมา แล้วคว้าถูกคน ความเถื่อนจะกลายเป็นความเผ็ดร้อนแรงแซงใครทุกคน แต่ตอนนี้แบบแบมก็มีแฟน มาร์คก็มีเมีย(มากมาย)+ลูก ยังไงเราก็สง
    สารปันปันอ่ะ ความสัมพันธ์มาร์คกับแบมนี้
    #677
    0
  9. #671 DumpyZa (@dumpyza54130) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:46
    มาร์คนางยังไม่รู้จายตัวเอง
    #671
    0
  10. #669 Creamntrk (@Creamntrk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 06:53
    รักเค้าก็ทำกับเค้าดีๆสิมาร์ค... คิดถึงมากค่าTT รอเสมอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #669
    0
  11. #668 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 06:14
    เย้~~~มาต่อแล้ววว
    #668
    0
  12. #667 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 23:43
    ไรท์คัมแบ็คล้าววว;-;
    #667
    0
  13. #665 Meiji Panalee (@may-panalee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:46
    คิดถึงมากกกกก
    #665
    0
  14. #664 แบมแบมอ่ะของเรา (@bbm119) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:44
    คิดถึงที่สุดดดดด ในที่สุดก็ไรท์คัมแบคคคคค 55555
    #664
    0
  15. #663 My bias is MARKBAM (@rungbuab) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:34
    คิดถึงค่ะ สงสารมาร์คเรื่องนี้อ่ะ
    สถานะ: คนแอบรัก
    #663
    0
  16. #662 NPFM (@NPFM) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:32
    คัมแบคแล้ววววววว!!!!!
    #662
    0
  17. #661 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:02
    ฮือไร๊ท์มาฮืออออออรอมานานจนลืมเรื่องนี้ไปเลยค่ะไปย้อนอ่านใหม่ 555555 รอนะคร้า
    #661
    0
  18. #660 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:53
    คิดถึงม้ากมากกกกก
    #660
    0
  19. วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:45
    ไรท์มาแล้วๆๆๆ มาร์คก็พูดกันดีๆๆหน่อยอาประชดกันสิ่...
    #659
    0
  20. #658 nadia_nora_nn (@nadia_nora_nn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:18
    ไรท์คัมแบ็คแล้ว แจ้งเตือนทีแทบจะกระโดดฮ่าๆ รอน้าาา
    #658
    0
  21. #657 PieyPiey_liZ (@PieyPiey_liZ) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:15
    ไรท์ค่ะ ติดตามอยู่นะค่ะ สนุกมากๆเลย หึๆ พี่มาร์คเอ๊ยพี่มาร์ค . . .
    #657
    0
  22. #656 KK9397 (@anita_kukkai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:08
    เกรี้ยวกราดมากเว่อร์ โอ๊ยยยยๆ ลุนแลงมากๆแต่ชอบ5555
    รอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลย ฮือออ
    #656
    0
  23. #655 Kasira07 (@Kasira07) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 17:41
    กลับมาแล้ววววววว
    #655
    0
  24. #654 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 17:41
    รอนานมากอ่ะ มาแล้วววววว
    #654
    0
  25. #653 KimMookGyeom (@marin2222) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 16:56
    คิดถึงไรท์ๆๆๆๆๆๆๆ เย้ๆๆๆมาแล้วววว
    #653
    0