MARKBAM | SAVAGE

ตอนที่ 10 : มาร์คสายเถื่อน : EP.O8 ลูกสาว 1OO%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 มี.ค. 60

ยังไม่แก้คำผิด*

EP.O8




          ภายในร้านกาแฟชื่อดังในห้างสรรพสินค้า ที่ใช้ไว้เป็นสถานที่พักผ่อนจิบกาแฟ นัดเจอเพื่อนเมาท์มอย หรือจะเป็นครอบครัวที่พากันมากินเบเกอรี่ในร้าน แต่ไม่ใช่สำหรับแบม เขานัดคนๆ หนึ่งเพื่อคุยเรื่องสำคัญ  ร่างบางนั่งกุมมือตัวเองไว้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ริมกระจกของร้าน ตากลมคอยกวาดมองหาร่างเพรียวที่เขารออยู่


          "ขอโทษที่มาช้าค่ะ"  


          เมียวอิ มินะ หย่อนตัวนั่งลงกับเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ค้อมศีรษะให้คนที่แก่กว่าเป็นมารยาท แบมแบมไม่รอช้าพูดเข้าประเด็นทันทีโดยไม่ต้องเกริ่นนำ


          "พี่ขอจื่อวีคืน"


          สาวลูกครึ่งญี่ปุ่นชะงักเล็กน้อยเธอจ้องคนตรงหน้าที่เป็นเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องอย่างมาร์คก่อนจะหัวเราะในลำคอเล็กน้อย



          "ทำไมไม่ไปขอพี่มาร์คเองล่ะคะ?"  มินะเลิกคิ้วสูง เอนกายพิงพนัก แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกไว้แล้วพูดขึ้นต่อ  "ถ้าให้เดา มีปัญหากันมาอีกสินะเนี่ยไม่อย่างนั้นพี่คงไม่ขอตัวเล็กคืนหรอก ใช่มั้ย?" 


          แบมแบมพยักหน้าเบาๆ ตากลมหลุบต่ำมองหลังมือตัวเอง เขาก็หวังว่าเมียวอิมินะจะเข้าใจ ทำไมแบมแบมต้องมาเข้าทางมินะ จริงๆ จะไปคุยเรื่องนี้กับใครก็ได้ แต่มันเป็นเพราะคนอื่นอาจไม่เห็นด้วยและไม่ยอมแต่มินะไม่ค่อยถูกกับมาร์ค ร่างบางคิดว่ามินะต้องช่วยเขาได้


          "ในเมื่อมาร์คมันไม่ได้ต้องการจื่อวีตั้งแต่แรก  ก็ปล่อยให้จื่อวีอยู่กับครอบครัวที่รักแกเถอะ"

          "ใจเย็นสิคุณน้าของตัวเล็ก"  มินะเอ่ยขัดมุมปากกดยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อจากเมื่อครู่ "ฉันเข้าใจนะคะ แต่ก็มีคนที่รักตัวเล็กอยู่นะคะ"

          "....."

          "ฉัน พี่แจบอม พี่แจ็คสัน ดาฮยอน ไหนจะพ่อแม่ของพี่มาร์คก็รักตัวเล็ก"

          "......"

          "แต่ฉันคิดว่าถ้าพี่ต้องการแบบนั้น เราควรคุยตรงๆ กับทางพ่อแม่พี่มาร์คดีกว่า"

          "จริงๆ แล้วสัญญาเมื่อตอนนั้นมัน...."

          "ถ้าทางฝั่งของพี่ดูแลตัวเล็กได้ดีโดยที่พวกเราไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะช่วยพูดกับท่านให้ค่ะ"

          "ขอบใจมากๆ เลยนะ"


          "ไม่เป็นไร ฉันยินดี ตัวเล็กน่ะไม่น่ามาอยู่กับคนอย่างพี่มาร์คหรอก"


          เพราะผ้าสีขาวบริสุทธิ์จะแปดเปื้อนสีที่เจ้าของแต่งแต้ม เป็นไปทางที่ไม่ดี 


          ตัวเล็กหรือก็คือ ต้วน จื่อวี ลูกสาวที่ไม่ได้เกิดจากความรักระหว่าง ต้วน อี้เอิน และ ปันปัน น้องสาวฝาแฝดของแบมแบม


          เป็นเรื่องใหญ่สำหรับตระกูลต้วนเมื่อมาร์คทำน้องสาวเพื่อนตั้งท้องเมื่อครั้งเข้ามาหาวิทยาลัยปีหนึ่ง และนั่นเอง...

          มาร์คเรียกมันว่าความผิดพลาด

          อย่างที่มินะเคยว่ากับมาร์คเมื่อคืนวันที่จัดปาร์ตี้ริมสระ





          .
          .
          .

          ทุกเรื่องของพี่ มันก็มีแต่เรื่องผิดพลาดทั้งนั้น




          ย้อนไปเมื่อราวๆ เกือบสองปีก่อน...


          ปันปันและแบมแบม เป็นฝาแฝดกัน ใครๆ ก็ดูออกด้วยใบหน้าที่เหมือนกันกับแกะแม้ว่าจะเป็นชายหญิงก็ตาม  ตอนเด็กๆ แม่ของทั้งคู่ยังเคยลองจับแบมแบมแต่งเป็นเด็กผู้หญิงซึ่งแยกแทบไม่ออกระหว่างปันปันกับแบมแบมเลยล่ะ  แต่พอแม่มาเล่าตอนแบมแบมโตแล้วก็รู้สึกอายไม่ได้ นี่แม่เขาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย

          และฝาแฝดสุดแสบในสายตาผู้เป็นแม่นั้นได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันแต่เรียนกันคนละคณะ ไปคนละแนวเลยก็ว่าได้ ปันปันออกจะเป็นพวกหัวกะทิเลยเน้นไปทางวิชาการมากกว่าคนพี่ และเรียนเยอะกว่า  แต่เนื่องจากมหาวิทยาลัยอยู่ไกลจากทางบ้าน หากจะเดินทางมาเรียนเองนั้นใช้เวลาสองชั่วโมงและนั่งรถหลายต่อ  เพราะฉะนั้นต้องอยู่หอ คุณนายภูวกุลตัดสินใจซื้อคอนโดที่ใกล้กับมหาวิทยาลัยให้แก่ทั้งคู่และใช้อยู่ร่วมกัน อย่างน้อยแม่ก็จะได้ไม่ต้องห่วงปันปันมากเพราะมีแบมแบมคอยดูแล

          ทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดหรูที่คุณนายภูวกุลซื้อไว้ให้เป็นของขวัญเรียนจบ และสั่งให้คนมาออกแบบตกแต่งห้องให้ทั้งคู่ โดยเฉพาะห้องนอนของปันปันเป็นโทนสีขาวดำที่เจ้าตัวชอบ เฟอร์นิเจอร์เป็นสไตล์โมเดิร์นที่มีทั้งขาวและดำตัดสลับกัน  ส่วนห้องนอนของแบมแบม ร่างบางเป็นคนจัดการเองหมด ในเรื่องของการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ให้อยู่ในตำแหน่งไหน  ทั้งคู่ย้ายเข้ามาก่อนจะเปิดเรียนเทอมแรกของมหาวิทยาลัย อีกตั้งสองสามเดือนกว่าจะเริ่มเรียน


          "เออ  กูย้ายมาอยู่คอนโดแล้ว"  แบมแบมกรอกเสียงใส่ปลายสายในสมาร์ทโฟนหลังจากหยิบมันขึ้นมารับแล้วอีกฝ่ายถามถึง

          ( คอนโดอะไรของมึง? )

          "ก็คอนโดกู แม่เพิ่งซื้อให้อยู่แถวมอ"

          ( คอนโดไหนล่ะ )

          "คอนโด XXX อ่ะ"

          ( เออ แต่นั้นแหละ )


          สายตัดไปแล้วแบมแบมจึงเลื่อนสมาร์โฟนลดลงจากใบหูพร้อมกับบ่นออกมาเบาๆ ว่า 'อะไรวะ'  อยู่ดีๆ ไอ้เพื่อนงี่เง่าอย่างมาร์คต้วนมันก็โทรมาโวยวายว่าหาเขาที่บ้านไม่เจอหลังจากนั้นก็มาถามหาคอนโดไม่ใช่มันจะมาหาหรอกนะ


          ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ก็มีโทรศัพท์จากเคาน์เตอร์ด้านล่างของคอนโดโทรขึ้นมาถามเขาว่ามีคนมาหาบอกว่าคือมาร์ค

          นั่นไง ซื้อหวยไม่เคยถูกแบบนี้บ้างนะ

แบมแบมลงไปรับเพื่อนรักที่นั่งกอดอกตั้งท่าตีหน้าขรึมอยู่แถวๆ นั้น ก่อนที่จะยืนเต็มความสูงเดินผ่านร่างบางไปกดเรียกลิฟต์โดยสาร แบมแบมเดินตามมาหยุดอยู่ข้างๆ เอ่ยถามออกไป

          "มึงจะไปไหนวะมาร์ค"

          "ห้องมึงไง  รีบๆเข้าไปสิ"  มือหนาดันไหล่บางให้เข้าไปในกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่แล้วเดินตามเข้าไป ซึ่งลิฟต์รอบนี้มีเพียงแค่เราสองคน


          "มึงรู้เหรอว่าชั้นไหน"  

          "มึงก็บอกกูมา"

          "ชั้นแปด"


          นิ้วเรียวกดปุ่มที่มีหมายเลขแปดอยู่ก่อนจะมีแสงไฟขึ้นปรากฎอยู่บนปุ่มที่กดไปเป็นสัญลักษณ์ว่าจุดหมายของลิฟต์โดยสารนั้นคือชั้นแปด


          "มาทำไมอะ"

          "มึงก็น่าจะรู้นี่ ช่วงนี้น่ะ"  


          แบมแบมถอนหายใจอย่างปลงๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่เพื่อนตัวดีชอบหนีมาอยู่กับเขาเวลามีปัญหาจากที่บ้าน มาร์คชอบทะเลาะกับเมียวอิมินะ ญาติผู้น้องที่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น  ทั้งคู่เป็นคนที่ดูภายนอกเหมือนเย็นชา และค่อนข้างที่จะเงียบไม่ค่อยสุงสิงกับใครมากนัก  ต่างก็ตรงมาร์คถูกส่งไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่เกรดสิบสามและเพิ่งถูกส่งตัวกลับมาตอสนเกรดสิดเอ็ด ด้วยสังคมที่อยู่ตอนนั้นมันหล่อหลอมพฤติกรรมของเขาตามฉบับเด็กวัยรุ่นอเมริกันที่กล้าคิดกล้าลอง  ส่วนมินะที่เป็นคนเก็บตัว โดยปกติพื้นฐานของคนญี่ปุ่นนั้นมักจะเป็นคนที่คิดมากและคิดเยอะกว่าที่เราเห็นภายนอก เพราะแบบนี้มินะมีอะไรในใจอยู่ตลอดเวลาและมักจะมีปฏิกิริยาตอบโต้รุนแรง

          และเมื่อทั้งสองคนนี้ที่อุปนิสัยบางส่วนที่เหมือนกันอยู่มาก ก็เหมือนกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พอใกล้กันก็ผลักห่างออกจากกันไม่มีวันมาบรรจบกันได้


          "มึง..."  แบมแบมสะดุดกึกเมื่อเดินมาใกล้จะถึงหน้าห้องของตัวเอง 

          "ว่า"

          "กูลืมบอกไปว่าปันปันอยู่กับกู"

          "ปันปัน?"

          "อือ..."

          "แล้วไง"  


          ร่างสูงไม่ได้มีทีท่าจะสนใจชื่อของน้องสาวฝาแฝดของแบมแบม  เขาเองก็เคยพบกับปันปันแทบนับครั้งได้ ซึ่งนั่นมันก็นานมากแล้ว สมัยพวกเรายังเด็ก เห็นจะเป็นตอนก่อนมาร์คไปเรียนที่อเมริกาล่ะมั้ง แหละหลังจากกลับมาที่เกาหลีเขาก็ไม่เจอปันปันแม้ว่าจะไปที่บ้านแบมแบมบ่อยก็ตาม ก็ปันปันเล่นเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องนอนของตัวเองน่ะสิ  พิลึกคนชะมัด

          ยอมรับว่าแบมแบมหวงน้องสาวตอนนี้มาก เมื่อรู้ว่าคนอย่างมาร์คจะทำท่ามาค้างที่นี่แล้วด้วยล่ะก็เขาก็ยิ่งหวง มือบางแตะคีย์การ์ดสแกนเข้าไปในห้อง มาร์คเดินตามมาติดๆ แทรกกายสูงผ่านร่างบางเข้าไปข้างในเดินอาดๆ ทิ้งตัวลงกับโซฟาสีเบจ โดยลืมดูไปว่ามีใครนั่งอยู่ก่อนแล้ว           มาร์คหันไปทางด้านซ้ายเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ปันปันหันมามองหน้ากัน ร่างสูงชะงักเล็กน้อย ใบหน้าหวานที่มองยังไงก็เหมือนแบมแบมไม่มีผิดเพี้ยน   ตากลมเบนมาสบกับเขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ ผมยาวตรงสลวยสีดำขลับถึงกลางหลังเข้ากับผิวสีน้ำผึ้งเป็นอย่างดี           นัยน์ตาดำสนิทถูกเบนทิศไปยังหน้าจอโทรทัศน์ดังเดิม มาร์คเลิกคิ้วสูงกับท่าทีเฉยชาของอีกฝ่าย อืม...  เหมือนมินะเลยแหะ
          "มึงนอนกับกูนะ"  แบมแบมเดินมาหยุดยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเพื่อนรักและยังใช้ร่างบางๆ ขวางสายตามาร์คที่นั่งจดจ้องดูซีรี่ย์ฝรั่งอยู่           "ชวนกูนอนด้วยนี่คิดไรกับกูป่ะวะ?"   มาร์คพูดติดตลกไม่ได้ใส่ใจมันมากนะ พูดไปก็ใช้หลังมือดันๆ เอวคอดคนตรงหน้าให้เขยิบออกไปเนื่องจากบังหน้าจอ           "นอนเฉยๆ ไอ้สัส ไม่นอนห้องกูมึงจะนอนไหน โซฟา หรือจะนอนห้องปันหรือไง?"           "ได้เหรอ"
          ภายในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในสภาวะเดดแอร์หลังจากจบบทสนทนาเมื่อครู่  แบมแบมถลึงตาใส่ทันทีโดยที่มาร์คก็เอาแต่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ปันปันระบายลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเอง           ก็เหลือเพียงแบมแบมที่ส่งสายตาอาฆาตไปให้มาร์คแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก           ..  หรือว่าปันปันจะโกรธมาร์คเรื่องที่มาร์คไม่ยอมบอกว่าไปเรียนต่อที่อเมริกากันนะ...           หลายปีมาแล้วที่ห่างเหินกัน ไม่ได้เล่นด้วยกันเหมือนแต่เด็ก อะไรๆ ก็คงเปลี่ยนแปลงไปตามเวลาและระยะห่างที่ไม่เหมือนเดิม...           กลางดึกอันควรจะเป็นเวลาเข้านอนของใครหลายคนแต่เท้าเล็กที่สวมสลิปเปอร์หัวกระต่ายก้าวลากเดินไปมาในห้องครัวเพื่อหยิบขนมขบเคี้ยวมากินเล่น ร่างเล็กเจ้าของเส้นผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลังรินนมลงไปในแก้วใสเมื่อได้ปริมาณที่ต้องการแล้วก็เอาแกลลอนนมรสโปรดไปเก็บไว้ในตู้เย็น ทว่าหันกลับมายังไม่ทันจะปิดประตูตู้  ใบหน้าสวยผงะเล็กน้อยเกือบชนกับใครอีกคนที่มายืนซ้อนหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ           มาร์คมองใบหน้าสวยที่เลิ่กลั่ก นอกจากสีหน้านิ่งๆ ของเธอแล้วดมื่อมาได้เห็นหน้าปันปันตอนนี้เขาก็แทบขำพรืดแล้ว  ใบหน้าหล่อโน้มลงใกล้จนร่างเล็กแข็งทื่อ มือหนาเอื้อมหยิบขวดน้ำขึ้นมาแล้วถอยห่างจากคนตรงหน้า           เขาเพิ่งสังเกตุว่าเด็กสาวนั้นใส่ชุดนอนเหมือนอนุบาลเพียงใด ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันไปพบเข้ากับหน้าอกของเธอที่โนบรา เด็กสาวเมื่อรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว ไหล่เล็กห่อเข้าหากันทันทีแขนเรียวสองข้างถูกนำมากอดอุ้มถุงขนม เพื่อที่จะบังสิ่งที่ล่อตา เดินลากสลิปเปอร์กลับเข้าห้องจนลืมนมที่เทไว้           เทศกาลรับน้องที่สุดแสนจะเหนื่อยสำหรับเด็กปีหนึ่ง แต่มีอยู่คนเดียวที่ดูจะชอบมันเสียเหลือเกินนั่นก็คือแบมแบม ดูจะชอบเข้าร่วมกิจกรรมมากจริงๆ และจากครั้งนั้นเขาก็ได้พบกับคิมยูคยอมในฐานะเพื่อนใหม่           มาร์คก็อยู่อีกคณะ ปันปันก็ไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน ดังนั้นเขาต้องหาเพื่อนสักคนที่จะพากันเรียนด้วยกันแบบไม่เอ๋อ และร่างบางเริ่มรู้จักกับพวกกลุ่มของฮันบิน ด้วยความที่พูดมากเป็นนิสัยเลยสนิทกันแบบงงๆ
          "ไปแดกเหล้าข้างมอกันมั้ยพวกมึง"  หลังจากจบคลาสช่วงเย็น บ๊อบบี้ หรือ คิมจีวอน ชักชวนเพื่อนในกลุ่มที่กำลังรีบกวาดของเก็บใส่กระเป๋าบางคนก็ไม่ได้มีของอะไรมากมาย


          วันนี้เป็นวันที่เรียนเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ ทุกคนในคลาสต่างพากันพูดคุยว่าจะไปไหนกันต่อดีเหมือนอย่างพวกเขาตอนนี้




          ร้านที่บ๊อบบี้นัดแนะคือร้านเหล้าที่นั่งฟังเพลงจิบเหล้าชิลๆ มีเครื่องเคียงกับแกล้มบางนิดหน่อย เป็นผสมกับร้านเนื้อย่างที่ลูกค้าเยอะเต็มร้าน  


          "กูว่าน้องไอ้แบมแม่งสวยกว่าดาวคณะเราอีกอ่ะ"  

          "เออ ก็จริงนะ แต่มึงนี่ก็สวยเหมือนน้องมึงเลย"

          "ไอ้ห่า กูต้องหล่อเว้ย ก็งี้แหละพี่หน้าตาดีน้องจะสวยก็คงไม่แปลก"  แบมแบมได้ทียืดไหล่ภุมิอกภูมิใจกับหน้าตาของตัวเองและแฝด เพื่อนรอบโต๊ะต่างเบ้หน้าใส่แล้วร้องโห่ออกมากับความมั่นหน้า


          เห็นก็มีแต่มารืคที่ไม่ได้ใส่ใจบทสนทนาในวงสักเท่าไร  แต่จะว่าไปถ้าแบมแบมแต่งเป็นผู้หญิงนี่ก็คงสวยพอๆ กับปันปันเลยมั้ง


          แบมแบมและเพื่อนอีกประมาณสองคนเมามายไม่ได้สติหลังจากซัดเครื่องดื่มมึนเมาไปไม่รู้เท่าไร  เหลือเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยังคงนั่งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่ มารืคที่ดื่มทเข้าไปแต่ไม่ได้มากเท่ากับแบมแบมที่เหมือนไปอดมาจากไหน ร่างสูงยังพอประคองสติได้อยู่เพียงแค่เมากรึ่มๆ เท่านั้น



          "จะกลับแล้วหรอมึง"  เจย์เพื่อนในวงเหล้าหันมาถามเขาที่ทั้งฉุดทั้งดึงแขนเล็กๆของแบมแบมให้ลุกขึ้นเพราะเมาจนหลับคอพับ

          "อือ  เดี๋ยวกูจะไปส่งมันก่อน"  มาร์คพยักเพยิดไปหาแบมแบม หลังจากนั้นก็ค่อยๆ พยุงร่างบางออกมาโดยที่เพื่อนคนอื่นก็โบกมือลาเขาเช่นกัน


          การที่ต้องแบกคนเมาที่หลับเป็นตายแถมยังละเมอดิ้นขลุกขลักเป็นเรื่องน่ารำคาญใจนิดหน่อยเพราะเขาเองก็มึนหัวไปบ้างแล้วเหมือนกัน  เมื่อมาถึงหน้าห้องของคนที่อยู่บนบ่าเขาตอนนี้มือหน้าล้วงหาคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงของอีกฝ่าย ควานหาอยู่สักพักเมื่อเจอแล้วก็หลับหูหลับตาแตะคีย์การ์ดไปไม่นานก็เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับปิดมันลง  ร่างสูงเดินไปยังโซฟาวางร่างบางลงแต่เหมือนว่าการที่ทำแบบนั้นมันจะทำให้ร่างของเขานั้นถูกแรงโน้มถ่วงดึงให้ลงไปนอนกับโซฟานั้นด้วย  และเขาก็ไม่ได้ลุกจากโซฟานั้น


          ปันปันที่ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูก็เข้าใจว่าแบมแบมกลับมาแล้วและก็เป็นจริงอย่างที่เธอคิดเมื่อเปิดประตูห้องนอนตัวเองออกมาก็พบแฝดคนพี่นอนอยู่บนโซฟากับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่เธอจำได้ดี  ร่างเล็กๆ ของปันปันเดินไปสะกิดแบมแบมให้ลุกไปนอนที่ห้องตัวเองดีๆ แต่ก็ไร้วี่แวว่าจะตื่น ปันปันค่อยๆ พยุงร่างของแบมแบมที่ตัวพอๆ กันกับเธอ แบมแบมสะลืมสะลือเมื่อเห็นว่าปันปันพาเขาลุกจากโซฟาแล้วไปส่งที่ห้องนอน  หลังจากส่งแบมแบมเข้าไปนอนในห้องได้แล้วปันปันก็เดินออกมาพร้อมกับปิดประตูอย่างเบามือ  

          ตากลมมาหยุดที่ร่างสูงบนโซฟา  เท้าเล็กที่สวมสลิปเปอร์คู่ใจลากเดินตรงไปยังโซฟาสีเบจ เธอมองใบหน้าคมที่ดูดีนั้นก่อนจะมุ่นคิ้วว่าควรจะเอายังไงกับเขาดีเล่นมานอนที่นี่อีกแล้ว ทว่าไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นข้อมือเล็กก็ถูกฉุดให้ล้มตัวลงไปกับโซฟาที่มีร่างสูงรองรับอยู่ นัยน์ตาคมลืมขึ้นมาสบกับตากลมที่ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่มาก 


          "แบมแบม..."  เสียงทุ้มเอ่ยออกมากเนิบช้า  เรียกสติของเด็กสาวตัวเล็กให้ได้สติมือสองข้างถูกยกขึ้นมายันอกแกร่งแต่ท่อนแขนอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมากอดรัดเอวคอดไว้


          "ปล่อยปันนะ" 

           "แบม..."  


          ดูท่าเขาคงจะเมามากแล้ว ปันปันดิ้นขัดขืนจากอ้อมแขนแต่ก็ไม่เป็นผลไม่นานก็ถูกอีกฝ่ายพลิกให้มาอยู่ใต้ร่างแทน  ตากลมเบิกกว้างเมื่อคนเมาไม่ได้สติโน้มมาทาบทับริมฝีปากร้อนบนอวัยวะเดียวกัน มาร์คดูดดึงกลีบปากอิ่มนั้นไปมาซ้ำๆ กดน้ำหนักลงไปบดขยี้ไล้เรียวลิ้นร้อนตามรอยแยกระหว่างริมฝีปากล่างและบนให้เปิดออก  ปันปันเม้มปากเข้าหากันแน่นต่อต้านกับเขาอย่างถือดี  มือหนาล้วงเข้าไปในชุดกระโปรงสีหวาน ลากผ่านขาเนียนที่สั่นเทาก่อนจะดึงชายกระโปรงความยาวประมาฦณหัวเข่าให้ขึ้นไปถึงเอวคอดโดยที่ยังไม่ละริมฝีปากออกห่าง  ฝ่ามือร้อนลูบไล้ตามผิวเนียนละเอียดขึ้นไปสูงจนกระทั่งนิ้วเรียวเกี่ยวตะขอบราแล้วปลดออกก่อนจะปัดป่ายบริเวณยอดอกจนร่างที่สั่นเทาสะดุ้งกับสัมผัส



           ในค่ำคืนที่เป็นความสุขของใครหลายๆคน อาจจะกำลังฟังนิทานสนุกๆ ที่คุณแม่เล่าให้ฟังก่อนนอน  หรือกำลังนอนอ่านนิยายรักแสนโรแมนติกบนเตียงนุ่มๆของตัวเอง  หรือการได้ยืนมองดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน 

          แต่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ของเด็กสาวคนหนึ่งที่พร่ำร้องหาแฝดคนพี่หรือแม้กระทั่งเสียงแปลกๆที่เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้  มันเหมือนเป็นคืนที่โหดร้ายที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา  ผู้ชายคนนั้นไร้ความอ่อนโยนใดๆ เหมือนสัตว์ป่าดุร้ายที่ขย้ำเหยื่อตัวเล็กๆ อย่างไม่มีทางสู้  เสียงหยาบโลนจากการกระทำอันน่าอายมันเหมือนดังก้องอยู่ในหัวสมองอันขาวโพลนของเธอเหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนไม่ให้เธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ที่มีความสุขได้อีกต่อไป


50%


          เรื่องราวครั้งนั้นปันปันเก็บเป็นความลับไม่ได้บอกใครแม้แต่แบมแบม หลังจากคืนนั้นมาร์คก็หายไปไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย ปันปันรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องมาเจอกันและเกิดความรู้สึกอึดอัดแม้จะไม่มีคำขอโทษเอ่ยออกมาจากปากของผู้ชายคนนั้น

          แต่พอมาวันนี้เธอก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันพังทลาย

          สองขีด...

          ท้อง

          ปันปันถือที่ตรวจครรภ์ด้วยอาการมือสั่นตัวชา

          เขาไม่ป้องกันและเธอไม่ได้ซื้อยาคุม แต่ไม่คิดว่าครั้งเดียวมันจะพลาดขึ้นมา

          ปันปันเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเพราะเจอแบมแบมยืนอยู่ตรงหน้า เธอรีบซ่อนมือที่ยังถือที่ตรวจครรภ์ไว้ด้านหลังทันที

          "ทำกับข้าวเสร็จแล้วเลยมาเรียกเห็นเงียบๆไป"

          "อ้อ เอ่อ ไปก่อนเลย"

          แบมแบมมองตามท่อนแขนปันปันที่หลบอยู่ด้านหลักก็รู้สึกผิดปกติ

          "อะไรอยู่ข้างหลัง?"

          "ม ไม่มี"

          ปันปันสะดุ้งเมื่อถูกทักยิ่งดูมีพิรุธจนแบมแบมเริ่มสงสัย
  
          "ไม่มีแล้วจะเอามือไว้ข้างหลังทำไม"

          "ไม่มีอะไรหรอกน่า"

          "แน่นะ"

          "อือ"

          แบมแบมแกล้งยอมถอดใจแล้วหันหลังทำท่าจะเดินออกไปในขณะที่ปันปันถอนใจอย่างโล่งอกแต่วินาทีต่อมาก็รู้สึกเหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อแบมแบมหมุนตัวกลับมาแล้วล็อคข้อมือปันปันไว้

           ตุบ
   
          วัตถุตกลงบนพื้นเมื่อปันปันเผลอปล่อยมันหลุดมือ

          "ปัน..."


          "ไอ้มาร์คอยู่ไหน!!!" 

          ตอนนี้แบมแบมพาร่างตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท ในเมื่อหาที่คอนโดไม่อยู่เขาเลยมาหามันที่บ้านหลังแรกที่ใกล้ที่สุด

          "เฮ้ยพี่ เกิดไรขึ้นใจเย็นก่อน"  ดาฮยอนที่เดินมาเปิดประตูถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

          "มันอยู่บ้านใช่มั้ย"

          "ใช่พี่ แต่เดี๋ยวก่อนดิบอกหนูได้มั้ยว่าพี่มาร์คมันไปทำไรให้พี่โกรธ"

          "เอาไว้ก่อนนะดาฮยอน"

          "เดี๋ยวดิพี่!"

          แบมแบมเดินขึ้นไปชั้นสองและเขาจำได้ดีประตูห้องนอนของมาร์ค

          ปึงๆๆๆๆ

          "มาร์ค!  ออกมาคุยกับกูเดี๋ยวนี้"

          ปึงๆๆๆๆ

          "มึงจะไม่ออกมาใช่มั้ยสัส!!"

          มือบางระดมทุบประตูบจนแดง แจบอมที่อยู่ห้องข้างๆ ออกมาดูเหตุการณ์เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เข้ามารั้งตัวแบมแบมไว้ก่อนตามมาด้วยดาฮยอนที่วิ่งบันไดขึ้นมาพอดี

          "ไอ้แบมมึงใจเย็นดิวะ พวกมึงทะเลาะกันเหรอ?"

          "กูไม่เย็นหรอกว่ะไอ้บี ปล่อยกู!"

          แกร๊ก

          ประตูตรงหน้าถูกเปิดออก ร่างสูงเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าหงุดหงิด

          "มาร์ค ไหนมึงอธิบายกูมา"

          แบมแบมตรงเข้าไปขยำคอเสื้ออีกฝ่าย มาร์คผลักอกแบมแบมออกนัยน์ตาคมแข็งกร้าว

          "ออกไป!" 

          "ออกไปเหี้ยไร มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ!?  มึงทำเลวๆ อะไรกับน้องกูลืมแล้วใช่มั้ย!!?"

          "เรื่องมันก็เป็นเดือนๆ แล้วป่ะวะ ปันปันไม่เห็นจะมาโวยวายอะไรแบบมึงนี่แค่ครั้งเดียวจบๆ กันไปไหมสัส"

          "มันไม่จบไงไอ้มาร์ค"

          "......"

          ทุกคนเงียบ

          "ปันปันท้อง ทีนี้มึงเข้าใจหรือยัง!"

          แบมแบมตวาดอย่างเหลืออดแจบอมและดาฮยอนสองพี่น้องตระกูลอิมได้แต่อึ้งมองลูกพี่ลูกน้องอย่างมาร์คที่สร้างวีรกรรมครั้งใหญ่เอาไว้


          "จะเอาไงอ่ะ ก็ท้องไปแล้ว?"  มาร์คเลิกคิ้วสูง

          "มึงไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยใช่มั้ยวะ"

          "งั้นกูให้เงินไปเอาเด็กออก"

          พลั่ก!!
  
          แบมแบมปล่อยหมัดใส่ปากพล่อยอย่างแม่นยำ หลักจากมาร์คพ่นประโยคนั้นออกมา

          "มึงมัน....เหี้ยเถอะ"

          มาร์คใช้หลังมือเข็ดเลือดมุมปาก แรงใช่เล่นจริงๆ

           "ก็กูไม่ได้อยากจะมีลูกกูผิดเหรอ? ไปถามน้องมึงไปว่าอยากมีลูกแบบกูมั้ย"

          "ไม่อยากมีแล้วมึงทำทำไม!!!"

          "แบม มึงใจเย็นค่อยๆ คุยกันเถอะ"  แจบอมบีบไหล่เล็กเบาๆ

          "หนูว่าเราไปนั่งคุยตกลงอะไรกันข้างล่างดีกว่านะ"

          ดาฮยอนเสนอขึ้นมา แบมแบมยอมเดินลวไปชั้นล่างพร้อมดาฮยอนส่วนแจบอมก็เข้ามาคุยอะไรกับมาร์คนิดหน่อย

           บรรยากาศกดดันโรยตัวอยู่รอบๆ โดยมีสองพี่น้องอิมนั่งเผือกอยู่ห่างๆ ส่วนตระกูลหวังและเมียวอิที่ไม่อยู่บ้านนั้นขอบอกว่าพลาดแรง

          ตระกูลต้วนคนนี้เนี่ย นอกจากหล่อรวยก็ไม่มีอะไรเลยแถมเลวไปอี๊ก

          "กูมีข้อเสนอ"  มาร์คเปรยขึ้นมา

           "อะไร?"

          "กูจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด และถ้าปันปันคลอดลูกต้องให้กู"

          "เดี๋ยวนะ ปันมันก็แม่เด็กมั้ยลูกต้องมีแม่นะ"

          "กูจะให้ป๊ากับม๊าเลี้ยงเอง แล้วจะชดใช้ค่าเสียหายให้แม่มึงแล้วน้องมึงก็ไปเรียนต่อ ตกลงมั้ย"

         "ความคิดมึงก็ยังเป็นคนอยู่นี่"อดจะแขวะไม่ได้จริงๆ  "ตกลง"

         "แต่"

          "....."  รู้สึกมีลาง...

          "ลูกต้องขาดจากปันปัน"

          "หมายความว่าไง"

          "หึ  อีกอย่างกูไม่ต้องการเด็ก และกูจะทำอะไรก็ได้ถ้าเด็กจะอยู่จะเป็นยังไงขึ้นอยู่กับมึง"

          "...."

          "เป็นเบ๊กูไปตลอดน่าสนใจดีนะ"

          "มึง..."

          เหมือนสมองหยุดทำงายชั่วขณะ แบมแบมสบนัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

          "เสียใจด้วยนะมึงตกลงไปแล้ว"

          "มึงเพิ่งมาบอกข้อเสนอทั้งหมดหลังกูตอบตกลงนะ"

          "เอาล่ะ ฟังกูนะ"


          "กูไม่ได้อยากมีเพื่อนสนิท...แค่อยากได้คนที่ทำทุกอย่างที่กูต้องการนั่นคือมึง"


          "ปฏิเสธล่ะก็ ไม่รับรองความปลอดภัยของหลานมึง"

          หลานกูก็ลูกมึงนะ!!!

          "กูไม่..."

          "มึงอยากให้ปันปันแท้งเหรอ?"

          "มาร์ค!!!"

          "อห สงสารเด็กใช้เป็นเครื่องมือหรอวะ"

           ดาฮยอนกำมือแน่นทุบโต๊ะด้วยความโกรธเคืองแทน แจบอมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

          เขาแนะนำให้มาร์ครับผิดชอบด้วยการให้มาร์คชดใช้และดูแลค่าใช้จ่ายถ้าไม่ต้องการเด็กตอนนี้เพราะปัญหาเรื่องเรียนก็ให้ป๊าม๊ามาร์คช่วยดูให้เขารู้ว่าพวกท่านเข้าใจ

         แต่ไอ้การเอาลูกตัวเองเป็นตัวประกันมันไม่ใช่ป่าววะ

         พันธะระหว่างมาร์คกับแบมเริ่มขึ้นแล้ว

  


          ทั้งสองครอบครัวตกลงนัดคุยกันได้อย่างลงตัวโดยที่แบมแบมไม่ได้เล่าว่ามาร์คเป็นฝ่ายเสนอรับเด็กมาเองทำไม

          ตอนที่แม่ของแบมรู้เรื่องก็แทบเป็นลมแถมยังว่าเขาอีกไม่ดูแลน้องให้ดี แต่แม่ก็ยังเป็นแม่ให้กำลังใจและเข้าใจปันที่ตอนนี้ดูจะซึมไปเลย

          "ว้าวววว มหัศจรรย์สุดๆ เลย"  ดาฮยอนเกาะบานกระจกพลางมองดูทารกที่นอนเรียงกันอยู่ในตู้อบทารก

         "น่ารักอ่า"  เด็กญี่ปุ่นอย่างมินะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเด็กน้อย

          "หน้าหล่อเหมือนฉันเลยอ่ะ"  แจ็คสันที่ยืนดูอยู่ด้วยพูดขึ้นมาบ้าง

          "หล่อบ้านพี่ดิน้องมันเป็นผู้หญิง"  ดาฮยอนหันไปมองแรงนิดๆ

          "เด็กหญิงจื้ออวี๋... เรียกยากจังชื่อจีนๆ เนี่ย"  มินะพยายามออกเสียงเรียกชื่อหลานสาว

          "จื่อวีก็ได้มั้งไอ้มิ"  แจ็คสันบอกมินะเด็กญี่ปุ่นหน้ามึนแต่ใจโฉด แล้วหันไปสนใจหลานตัวเองบ้าง "หวัดดีจื่อวีย่าาา เรียกฉันว่าเฮียหวังนะใจปะ? ไม่ให้เรียกอาเจ็กนะเว้ย เฮียตั้งชื่อฝรั่งเก๋ๆ ให้ป่าวล่ะ ชื่อเฮียแจ็คสันเท่ล่ะสิงั้นจื่อวีก็ชื่อแซลลี่น่ะเป็นไง ชอบมั้ยตอบสิ"

           มินะและดาฮยอนมองหน้ากันอย่างเอือมสุดใจก่อนจะค่อยๆ ถอยห่างออกจากแจ็คสันแล้วย่องหนีไปทิ้งให้แจ็คสันพล่ามคนเดียว

          "ว่าแต่พี่มาร์คจะไม่มาหาตัวเล็กหน่อยเหรอเพิ่งคลอดแท้ๆเลย"  ดาฮยอนพูดขึ้นมาเมื่ออยู่กับมินะสองคน

          "ก็พี่มาร์คมันไม่ได้สนใจเด็กแต่แรกแล้วนี่นา"


...








TALK

27/01/60 มาแล้วค่ะ ลืมกันไปหมดยังนะ ไม่น่าถาม5555 สำหรับตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากค่ะและสั้นมากกกก ซึ่งมาพูดถึงเรื่องของมาร์คกับปันปัน หลายคนเดาถูกด้วยล่ะ! 

ระหว่างรอ ไปอ่านคู่นี้กันได้ค่า BNIOR | SEEK เป็นเรื่องเกิดก่อน savage สมัยน้องจินยองย้ายมาอยู่ข้างบ้านมาร์คใหม่ๆ ไปดูความน่ารักของพี่แจบอมกัน!  ถถถ


15/03/60  หายไปนานเหมือนไรท์ตายไปแล้วเนอะ ถถถ คือแบบลืมมาอัพ ฮืออออ ขก.ดราม่าแล้วอ่ะเรื่องนี้มันทั้งม่าทั้งปมเยอะแยะไปหมด5555555555  

เรื่องมาร์คปันจื่อก็ตามนี้เด้อแล้วก็ที่มาของเบ๊ ไว้ตอนหน้าจะพายูคยอมมาหาจ้ะป่านนี้นอนเพลินอยู่รพ.เลย


ฝากสกรีมแท็กในทวิตเตอร์ด้วยน้า #มาร์คสายเถื่อน







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

866 ความคิดเห็น

  1. #833 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 17:04
    แบมไม่น่ายอมเลย
    #833
    0
  2. #820 wilair72 (@wilair72) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 04:39
    มาร์คใจร้าย
    #820
    0
  3. #732 Ployngern (@Ployngern) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:33
    คนน่าสงสารสุดตอนนี้คงเป็นแบม ถ้าหนีก็ห่วงหลาน มีแฟน มาร์คก็วอแว คือปันๆอะ จริงๆ ก็ไม่ได้รักมมาร์คอยู่แล้วเอาง่ายๆ มาร์คคือฟันร้าย ต่อไปก็ไม่ได้เจอกันอยู่แล้วแต่แบมที่ต้องอยู่นี้ดิ แถมจื่อวีอีกถ้ารู้ว่าพ่อชอบน้าตัวเอง แล้วที่ตัวเองเกิดมาเพราะพ่อเข้าใจผิดคิวว่าแม่เป็นน้า จะเจ็บปวดขนาดไหนว่ะ
    #732
    0
  4. #723 Serin71228 (@serin_fernaldeat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:35
    อ่านแล้วปวดดับ อห มีผู้ชายที่โคตรชั่วโคตรฉลอยู่ในกาแล็กซี่ทางช้างเผือกนี่ด้วยเหรอ?
    #723
    0
  5. #719 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 15:15
    omg ปวดตับสุด
    #719
    0
  6. #698 toto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 03:53
    มาร์คเมาหรอ แบบนี้ก็ชอบแบมแต่แรกอะดิ
    #698
    0
  7. #675 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 22:18
    มาร์คอย่างเลวเลย ไม่รักใครก็ควรรักลูกตัวเองนะเห้ย แล้วยังไงทำไมคิดไม่ซื่อกับแบมแบมเหรอ? แล้วงี้มาร์คทั้งไม่แยแสลูก สร้างรอยแผลไปทั้งชีวิตให้ปันปัน ละจะตามลากคอแฟนแบมทุกคนไหม ยังกับวิญญาณอาฆาตเวอร์ นี่ขนาดคบเป็นเพื่อนนะ บรื๋อ
    #675
    0
  8. #590 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 10:31
    อ๋า ถ้าแบมเป็นผู้หญิง ก็คงเป็นลูกแบมสินะ
    #590
    0
  9. #584 waslikebubblegum (@waslikebubblegum) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 04:22
    ความเลว สงสารปันอะ อยู่ดีๆต้องมาเจออะไรอย่างนี้ เข้าใจเลยว่าทำไมน้องไม่ค่อยสนใจใคร
    #584
    0
  10. #521 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 10:42
    สงสารปันแบม สองพี่น้องนี่ชีวิตวนเวียนอยู่กับ ผช คนเดียวกันนน
    #521
    0
  11. #511 MBmafia07 (@MBmafia07) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:31
    ไรท์รออยู่น่ะค่ะรีบมาตาอน้าาาา
    #511
    0
  12. #509 ppangaew (@ppangaew) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:22
    ไรท์หายอีกแล้วอาาา รอนะคะ
    #509
    0
  13. #508 Lamita_Moo (@Lamita_Moo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:00
    ความเลวนี้ เห้อม
    #508
    0
  14. #507 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 17:54
    มาร์คชอบแบมจริงๆแหละ ชอบก็บอกว่าชอบดิ๊ แต่แบบมาร์คเอ้ย ทำไมเฬวแบบนี้ ฮึก ใจอ่อนแอ สงสารใครดี
    #507
    0
  15. #505 ปีใหม่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 13:38
    ความเลวนี้นั้นเกิดจากความหึงชิมิคะ
    #505
    0
  16. #504 farida 61 (@0823848573) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 01:41
    รอร๊อรออออออออ
    #504
    0
  17. #501 Mookkssy Krp (@mookkssy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 04:40
    รออ่านอยู่น้าไรท์
    #501
    0
  18. #500 พยอซัล. (@pyosun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 01:40
    ยื่นข้อเสนอไปแบบนั้นต้องการอะไรค่ะมาร์คต้วน ทำไมไม่บอกไปตรงๆ ไม่มีอะไรจะพูดเลยกับการกระทำของพระเอก 555
    #500
    0
  19. #499 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 15:21
    ไม่นู้จะอ่าอะไรมารค์คเลยค่ะะะสุดยอดดเเห่งความเฬววววววววววววววววนี้5555555555 เเต่เดีร่ยวนะทำไมมาร์คต้องยื่นข้อสเนอเเบบนี้เเอบรักเเบมเเต่เเรกก็บอกอะตอนจะมีไรกะปันเรียกชื่อเเบมอีก
    #499
    0
  20. #498 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 05:33
    ทำไมเลวงี้อ่ะมาร์ค
    #498
    0
  21. #497 คุณแมวเหมี้ยว (@levilevi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 03:13
    เดาถูก!! แต่สิ่งที่ติดใจคือ มาร์คมันแกล้งเมาหรือมันเมาจริงตอนนั้น แถมยังจำได้ว่าทำอะไรกับปัน แต่นางเรียกแบมตอนจะทำ ซัมติงอ่ะ-0-.....
    #497
    0
  22. #493 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 16:19
    มาร์คโครตเลว!
    #493
    0
  23. #492 amazingkim (@amazing-kimmy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:20
    มาร์คเลวจริงๆ555555555
    #492
    0
  24. #490 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 21:10
    ในที่สุดไร๊ท์ก็มารอนานมาก ตอนนี้มาร์คร้ายมากอ่ะ ไม่เห็นแววว่าจะรักกับแบมเรย รอๆๆๆนะคร้า
    #490
    0
  25. #489 enDEARing (@rungbuab) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 20:37
    มาร์คเป็นผู้ร้ายมาก แถมเป็นผู้ร้ายปากแข็งซะด้วย


    แอบเหงาแทนมาร์ค ทุกครั้งที่มาร์คบอกแบมว่าฝันดี TTOTT
    #489
    0