[FIC]Criminal Crisis (WonKyu ft. YH,CM,KB) UP [SF] CRUSH

ตอนที่ 9 : 7 - Prime Witness

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 มี.ค. 55

7 - Prime Witness

 

ร่างบางแอบถอนหายใจ หน้าหวานวางเกยไว้บนขอบเปียโน เรื่องวันนี้ที่คุยกับยุนโฮ แม้จะเพียงเศษเสี้ยวเดียวของคิม คิบอมแต่มันก็ทำให้คยูฮยอนคิดถึงรักแรกได้ทุกที

 

"ผมอยากจะไปสุสาน ช่วยเตรียมรถให้ด้วยนะครับ" ไว้เท่าความคิด ร่างโปร่งบางก็ลุกขึ้นยืนและสั่งสาวใช้รอบกายทันที

 

คยูฮยอนรับเสื้อโค้ทจากแม่บ้านมาสวม แม้จะใกล้เดือนมีนาเข้าไปทุกที แต่อากาศข้างนอกก็ยังเย็นอยู่เล็กน้อย ตากลมมองท้องฟ้า... "เหมือนหิมะจะตกเลย"

 

"คุณหนูเอาร่มไปเผื่อด้วยดีกว่านะคะ" แม่บ้านสาวยื่นร่มสีดำให้ มือบางรับมันมาถือไว้แล้วก้าวขึ้นรถไป

 

ออกมาได้เกินครึ่งทาง ปุยก้อนสีขาวก็โปรยลงมาจากท้องฟ้า มันน่าจะทำให้ใจของคยูฮยอนสงบลง หากไม่เลย...มันกลับยิ่งทำให้หัวใจของคยูฮยอนร้อนรุ่ม

 

เมื่อถึงหลุมฝังศพของคิม คิบอม ร่างโปร่งก็ยืนจ้องมองป้ายหลุมศพนิ่งอย่างนั้น

 

หิมะยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย  เสื้อโค้ทผ้าสักหลาดสีเทาเข้มเนื้อนุ่มบริวเณไหล่ที่โผล่พ้นเงาร่มเริ่มเปียกชื้น

 

"ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดเลยคิบอม ไม่รู้สินะ จู่ๆ ฉันก็เริ่มคิดว่าการที่นายจากฉันไปมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ วันนั้นน่ะ... คนที่ต้องตายสมควรจะเป็นฉันมากกว่า แต่ว่า..." เสียงทุ้มหยุดชะงัก ปลายนิ้วขาวซีดยื่นออกไปตรงหน้ารองรับหิมะที่ตกลงมา "คุณยุนโฮน่ะ เป็นคนดีมากเลย เขาเหมือนนายมากด้วยนะ ถ้าฉันจะรักเขา เหมือนที่เคยรักนาย นายจะไม่โกรธใช่ไหม ชีวิตที่นายมอบให้ฉันน่ะ จะสามารถไปรักใครคนอื่นที่นอกเหนือจากนายได้ใช่ไหมคิบอม"

 

...

 

ซีวอนรู้สึกจะหงุดหงิดเล็กน้อย วันนี้นอกจากงานเยอะจนกระดิกตัวไปไหนไม่ได้แล้ว ไอ้เพื่อนตัวแสบอย่างอี ฮยอกแจยังมากวนประสาทเขาถึงที่ทำงานอีกด้วย และตอนนี้ก็ยังลากเขาลงมาดื่มกาแฟเป็นเพื่อนทั้งที่งานยังกองสุมเต็มโต๊ะเขาอยู่แบบนั้น!

 

"นายควรจะดีใจนะที่ฉันมาหานายน่ะ" ฮยอกแจว่าเสียงใส พยายามฉีกยิ้มและไม่สนใจใบหน้าบูดบึ้งของชเว ซีวอน

 

"ถ้างานฉันเสร็จไม่ทันมื้อเย็นที่บ้าน ฉันจะบีบคอแก อี ฮยอกแจ" ซีวอนว่าเสียงขู่ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก ฮยอกแจเป็นเพื่อนเขามาตั้งแต่ประถม ที่มาหาเรื่องกวนประสาทเขาวันนี้คงมีเหตุผลอะไรมากกว่านั้น

 

"โหยยยยย แกทำกับเพื่อนรักได้ลงเหรอ ฉันคิดถึงแกถึงได้มาหานะเนี่ย แกเอาแต่ทำงานจนฉันไม่เห็นหน้าแกมาจะสัปดาห์แล้ว"

 

ซีวอนทำท่าปิดหูรำคาญ ไม่เข้าใจว่าฮยอกแจจะบ่นอะไรมากมาย อี ฮยอกแจเองพอเห็นซีวอนทำท่าแบบน้ันก็หงุดหงิด แล้วก็ง้องแง้งใส่ซีวอนต่อ

 

ก็ชเว ซีวอนไม่รู้หรือไงว่าเพื่อนคนนี้แอบคิดไม่ซื่อกับตัวเองมาตั้งนาน แล้วยิ่งตอนนี้ฮยอกแจเกิดลางสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่ากำลังจะเสียซีวอนไป ไม่มีทางล่ะ เขาเฝ้สมองซีวอนมานานนับสิบปี เรื่องอะไรจะปล่อยให้แมวมาขโมยไปเฉยๆ

 

"ฮัดชิ้ว!" แมวที่ว่าจามเสียงดัง เพราะเมื่อกี้ทำซึ้งเดินตากหิมะกลับที่ร่มเข้า คนกระหม่อมบางเลยจาม

 

"คุณหนูแวะดื่มอะไรร้อนๆ ก่อนไหมครับ" คนขับรถถามด้วยความเป็นห่วง ถ้าปล่อยให้คุณหนูคนเดียวของบ้านเป็นหวัดขึ้นมาเขานี่แหละจะถูกบ่นก่อนใคร

 

"ดีเหมือนกันครับ"

 

รถยนต์คันหรูเลี้ยวจอดข้างทางตรงหน้าร้านกาแฟแบรนด์ดังพอดี คนขับรถคิมรีบวิ่งมาเปิดประตูพร้อมกับกางร่มให้คุณหนูตัวสูง เดินส่งจนถึงประตูร้านก็ถอยกลับมารอเงียบๆ ที่รถ

 

มือบางผลักบานประตูกระจกเข้าไป กลิ่นกาแฟเอกลักษณ์เฉพาะร้านลอยแตะจมูกจนทำให้คนที่ไม่ค่อยชอบดื่มกาแฟอย่างคยูฮยอนนึกอยากดื่มไม่ได้ เขาเดินไปสั่งมอคค่าลาเต้ร้อนแก้วหนึ่งกับเค้กวานิลาหนึ่งชิ้น รอจนได้ของก็เดินไปหาที่นั่งว่างๆ ริมหน้าต่าง เกือบจะหย่อนตัวลงนั่งก็แทบผุดลุกขึ้นเดินหนีไม่ทัน

 

"คุณหนูโจ คยูฮยอนจะรีบไปไหนล่ะครับ ไม่นั่งที่เดิมล่ะ" น้ำเสียงยียวนติดจะกวนประสาทดังลอยออกมาจากโต๊ะข้างๆ ทำไมเขาถึงไม่สังเกตก่อนนะว่าร้านนี้มีชเว ซีวอนอยู่ด้วย ซวยจริงๆ

 

"ผมไม่อยากจะนั่งใกล้คนบางคนสักเท่าไหร่หรอกครับ อยู่ใกล้แล้วอารมณ์เสีย" ตากลมจ้องมองคนบางคนเขม็ง เมื่อวานเพิ่งถูกกวนประสาทมาหยกๆ แถมเมื่อเช้าเขาถูกคนที่บ้านรุมแกล้งก็เพราะผู้ชายคนนี้ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก

 

"อ่า อี ฮยอกแจเขาหมายถึงนายแน่ะ" ซีวอนหันไปแหย่เพื่อนข้างตัว แต่แทนที่ฮยอกแจจะรับมุข ร่างขาวจัดกลับโมโหแล้วตีหน้าบึ้งใส่คยูฮยอน นึกสงสัยไม่น้อยว่าเด็กคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงทำให้ซีวอนที่หน้าเบื่อเหมือนคนไม่มีจิตวิญญาณยิ้มออกมาได้

 

"ผมหมายถึงคุณต่างหาก คุณซีวอน"

 

"อ้าวเหรอ ไม่ยักรู้แหะ" ร่างสูงไหวไหล่ "แต่ก็นะ เพิ่งรู้นะครับว่าคุณหนูเป็นพวกดีแต่ปาก"

 

"นี่! ฉันดีแต่ปากตรงไหนกัน"

 

"ก็ถ้าคุณหนูไม่ได้กลัวผมจริงๆ ทำไมไม่นั่งที่เดิมล่ะครับ"

 

คยูฮยอนเม้มปากแน่น ผู้ชายคนนี้ยั่วโมโหเขาได้เก่งจริงๆ ร่างบางกระแทกตัวนั่งที่เดิม พร้อมกับวางแก้วกาแฟและจานขนมลงบนโต๊ะไม่เบานัก ส่วนคนชอบยั่วก็อมยิ้ม เขาเหลือบมองหน้าบูดเหมือนตูดแมวพลันอารมณ์ดีขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ

 

คยูฮยอนรีบซดกาแฟ ตักเค้กเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มขาวพองป่อง ตากลมเพ่งออกมาน่ากลัวว่าจะถลนออกจากเบ้า แต่ถึงอย่างนั้นซีวอนก็ว่าน่ารักดี

 

ฮ่าห์...ชเว ซีวอน นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เห็นว่าคุณหนูนี่น่ารัก

 

เพียงแค่ห้านาทีเท่านั้นคยูฮยอนก็จัดการทั้งกาแฟและเค้กหมด ร่างบางลุกไปเก็บถาดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากร้านไป ไม่สนใจสายตาของซีวอนหรือว่าผู้ชายหน้าจืดคนนั้นว่าจะมองตามหลังมาด้วยสายตาอย่างไร

 

"คุณหนู ทำไมเร็วจังล่ะครับ กาแฟไม่ถูกปากหรือ" นายคิมกุลีกุจอเปิดรถให้เจ้านายคนเล็กได้ขึ้นไปนั่ง รอจนคนขับมาประจำที่ถึงได้ยอมเปิดปาก

 

"อร่อย แต่ในร้านคนเยอะอึดอัด รีบกลับบ้านดีกว่า หงุดหงิดจริงๆ"

 

"ครับๆ" ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าคุณหนูอารมณ์ไม่ดีจริงๆ คนขับรถคิมจึงรีบออกรถทันที

 

 

ลับหลังโจ คยูฮยอน ฮยอกแจก็พูดขึ้นอย่างใจคิด "เด็กนั่นอะไรกัน อายุก็น้อยกว่า มารยาทก็ไม่มี นายก็อีก ไปต่อปากต่อคำกับเขา สนุกนักหรือไง"

 

"ใช่ สนุก" พอซีวอนยอมรับออกมาตรงๆ ฮยอกแจก็รู้สึกปรี๊ด เขาผลักไหล่ซีวอนไม่เบานัก จนชายหนุ่มทำกาแฟในมือกระฉอกออกมา "เล่นอะไรน่ะ"

 

"นายกำลังจะบอกฉันใช่ไหมว่านายชอบเด็กนั่น"

 

"หา? นี่นายเอาสมองส่วนไหนคิด ฉันเนี่ยนะจะชอบเด็กนั่น"

 

"ก็นายยิ้ม หัวเราะ แล้วก็แกล้งเด็กคนนั้น"

 

"อี ฮยอกแจ" ซีวอนลากเสียงอ่อน เขาไม่เคยทำเสียงนี้กับใคร แต่เวลาที่ฮยอกแจอารมณ์ไม่ดี เพียงซีวอนเรียกชื่อเขาเสียงอ่อนแบบนี้ คนตัวเล็กก็หายโกรธโดยง่าย "เด็กนั่นชอบมากวนประสาทฉัน ฉันเลยแกล้งกลับก็เท่านั้นหรอก แล้วฉันก็ไม่มีวันชอบเด็กนั่นด้วย เขาอายุห่างกับฉันตั้งเยอะ อีกอย่างเด็กคนนั้นก็มีคู่หมั้นแล้ว ฉันไม่คิดชอบเด็กนั่นได้หรอก"

 

"เหอะ อย่ามาแก้ตัวกับฉันเลย เก็บไว้บอกสาวๆ ของนายดีกว่า แล้วเด็กคนนั้นเป็นใคร นายไปรู้จักได้ยังไง ฉันไม่เห็นความเกี่ยวข้องของนายกับเด็กคนนั้นเลยนะ" ฮยอกแจเลี่ยงไปถึงคนอื่นแทน เขาไม่อยากให้ซีวอนรู้ว่าเขาหึง ฮยอกแจรู้ตัวดีว่าหน้าตาไม่ดี สู้สาวๆ หรือผู้ชายที่อยู่รอบตัวซีวอนไม่ได้ โชคดีที่เป็นเพื่อนสนิทจึงทำให้ฮยอกแจได้มาอยู่ใกล้ซีวอน หากแต่วันไหนซีวอนรู้ว่าเขาชอบขึ้นมาแล้วคิดไม่ตรงกัน ฮยอกแจก็จะไม่ได้อยู่ข้างซีวอนอีกต่อไป

 

"เพื่อนมินโฮน่ะ แล้วก็เป็นลูกชายคนเดียวของท่านประธานโจ จินโม"

 

"หา?" ซีวอนหัวเราะไปกับท่าทางตกใจจนโอเวอร์ของฮยอกแจ ร่างบางถลึงลูกจนเหมือนว่ามันจะล้นออกมาจากเบ้า "ลูกชายของท่านประธานโจ ไม่จริงน่า..."

 

"จริงๆ"

 

"ฉันคิดว่าลูกชายท่านประธานโจไม่มีตัวตนจริงๆ ซะอีก"

 

"เมื่อกี้ก็มานั่งดื่มกาแฟข้างนาย"

 

"ไหนว่าท่านประธานห่วงมากจนถึงขั้นไม่ให้ออกไปไหน"

 

"อันนั้นก็เกินไป แต่ก่อนตอนเด็กๆ อาจจะใช่ แต่ตอนนี้คุณหนูอายุยี่สิบแล้ว เรียนมหาลัยแล้ว ก็ไม่แปลกที่จะบินออกมาจากกรงบ้างเป็นครั้งคราว"

 

"นี่ถ้านายไม่บอกฉันก็นึกว่าเขาเป็นแค่เด็กธรรมดาที่ที่บ้านมีเงิน"

 

"ข้อดีของการขังไว้ในกรงไงล่ะ พอไม่มีใครเคยเห็นจึงไม่มีใครรู้" น้ำเสียงที่กล่าวมาเรียบเรื่อยพลันเย็นลงในตอนท้าย ฮยอกแจไม่ทันสังเกตหรอกเพราะกำลังคิดตามที่ซีวอนพูด "ฉันว่าเรากลับกันเถอะ งานฉันยังเหลืออีกเยอะ ฝากเก็บด้วยล่ะ"

 

ร่างสูงผุดลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจที่เอาแต่คิดจึงลุกตามไม่ทัน เขาโวยวายตามหลังซีวอนที่ทิ้งให้เขาเก็บแก้วกาแฟ ไม่ได้สังเกตว่ามีผู้ชายในร้านลุกขึ้นตามซีวอนออกไปเงียบๆ

 

"ชเว ซีวอน ไอ้บ้าเอ๊ย วันหลังฉันจะให้นายเก็บแก้วพวกนี้ไปทิ้งบ้าง"

 

 

 

ประตูห้องทำงานเปิดออกพอกับมือขวาคนสนิท ซีวอนยังคงอ่านแฟ้มงานตรงหน้าไม่ได้เงยขึ้นมองผู้เข้ามาใหม่แต่อย่างใด หากเขาเอ่ยถามเรียบๆ คล้ายถามสภาพอากาศ

 

"เรียบร้อยไหม"

 

"ครับ"

 

"แล้วรู้ไหมว่ามาจากไหน"

 

"เป็นพวกญี่ปุ่นที่ร่วมมือกับทางชิม คอปฯ ครับ"

 

"ฮ่าห์..." ซีวอนปิดแฟ้มแล้วโยนลงบนโต๊ะเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองซึงฮวานแล้วยกยิ้มมุมปาก "เพราะเมื่อวานยุนโฮโดดงานสินะ พวกนั้นถึงได้กล้ามาเหยียบปลายจมูกฉันถึงนี่ มาถึงใต้ตึกฉันได้แบบนี้ไม่เบาจริงๆ"

 

"พวกที่ตามคุณหนูคยูฮยอนไป พวกผมก็จัดการให้แล้วครับ" ซึงฮวานรายงานต่อ ลูกน้องของเขาจัดการให้เหมือนมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับรถคันที่สะกดรอยตามคยูฮยอนไป บางทีคยูฮยอนก็ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกเกินจนไม่รู้ว่าที่ออกมาเพ่นพ่านข้างนอกได้แบบนี้ เพราะมีบอดี้การ์ดทั้งของเขาและของพ่อตัวเองคอยคุ้มกันอยู่ห่างๆ "แต่ก็น่าแปลกนะครับ ดูเหมือนว่าบอดี้การ์ดของคุณหนูจะไม่ทำอะไรเลย หรือว่าจะเป็นหนอน"

 

"เขาคงอยากทดสอบฝีมือเรามากกว่า คยูฮยอนเป็นคนสำคัญมากของครอบครัวนั้น คนที่จะมาคุ้มครองเขาก็ต้องเป็นคนใกล้ชิดที่ไว้ใจได้มากที่สุด เพิ่มคนอีกสักหน่อยแล้วกัน ถ้ามันมาถึงนี่ได้ จะเล่นเกมแรงๆ สักตาก็ไม่แปลก ดูแลโจ คยูฮยอนให้ดีแล้วกัน ถ้านกตัวนี้ตายเมื่อไหร่ เกมโอเวอร์ และฉันก็จะไม่ใช่ผู้ชนะ ซึ่งฉันไม่ต้องการ"

 

"ครับ คุณชาย"

 

...

 

มินโฮแทบยกหูโทรศัพท์ออกจากหูตนเองไม่ทัน ก็ใครจะไปคิดว่าพอกดรับโทรศัพท์จากเพื่อนตัวขาวแล้วจะได้ยินเสียงตะโกนใส่แบบนี้ล่ะ

 

"นี่... นายอารมณ์เสียมาจากพี่ชายฉันก็อย่ามาลงที่ฉันได้ไหมล่ะ" เขาตอบกลับไป รู้สึกโมโหพี่ชายตัวเองเล็กๆ ที่ทำให้คยูฮยอนมาบ่นใส่เขา

 

'ฮึ เนี่ยน่ะเหรอคุณชายเคร่งขรึมขี้เก๊กที่ต้องคุมลูกน้องเป็นพัน ฉันว่านะพี่ชายนายน่ะสร้างภาพชัดๆ'

 

"..."

 

'อีกอย่างนะ แฟนของพี่ชายนายเป็นคนยังไงกัน ไม่รู้จักควบคุมมารยาทแฟนตัวเองเลยให้ตายเหอะ'

 

ตอนแรกมินโฮก็ฟังเงียบๆ แต่พอหลุดคำว่าแฟนออกมาคิ้วเข้มจำต้องขมวดคิ้วทันควัน

 

"แฟน?"

 

'ก็ใช่น่ะสิ วันนี้ฉันเจอพี่ชายนายกับแฟนของเขาไปดื่มกาแฟกัน แล้วปล่อยให้พี่นายกัดฉันอยู่ได้ ส่วนตัวเองก็จ้องหน้าฉํนเหมือนมีแมลงสาบติดหน้าฉันอยู่อย่างนั้นแหละ เสียมารยาทจริงๆ'

 

"ใจเย็นๆ นะคยู ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้วมั้ง พี่ซีวอนยังไม่มีแฟนนะ"

 

'โฮะ! หน้าอย่างนั้นน่ะหรือจะไม่มีแฟน ก็เขานั่งกอดแขนพี่ชายนายประกาศตัวให้คนในร้านรู้กันทั่ว' มินโฮได้ยินคยูฮยอนทำเสียงขึ้นจมูก พอชัดว่าเจ้าเพื่อนตัวบางของเขาไม่พอใจมาก

 

"นี่สรุปว่านายไม่ชอบที่พี่ชายฉันกวนประสาทนาย หรือไม่ชอบที่เขามีแฟนแล้วกันแน่ โจ คยูฮยอน นายตกหลุมรักพี่ซีวอนแล้วใช่ไหม"

 

'...'

 

"..."

 

'อะ... ไอ้มินโฮบ้า!!! ฉันเนี่ยนะจะตกหลุมรักไอ้พี่ขี้เก๊กของนาย ฝันไปเถอะ'

 

โครม!!!

 

แก้วหูของมินโฮแทบแตกอีกรอบเมื่อคยูฮยอนวางหูโทรศัพท์เสียงดังโครม

 

"โจ คยูฮยอนคนปากแข็ง นายชอบพี่ชายฉันก็พูดมาเถอะ" ชายหนุ่มหัวเราะคนเดียวเบาๆ ก็รอดูแล้วกันว่าระหว่างพี่ชายของเขากับคยูฮยอนใครจะพลาดตกหลุมกับดักอีกฝ่ายก่อนกัน

 

...

 

หนึ่งสัปดาห์ถัดมา ชเว ยงฮวามองสลับระหว่างหน้าลูกชายคนโตกับลูกชายคนกลางอย่างหนักใจ ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวไม่ว่าลูกคนไหน อีกฝ่ายก็จะรับรู้ไปด้วยเหมือนกันหมด ถึงได้มานั่งแขวะกันเองแบบนี้ ต่อหน้าเขาเสียด้วยสิ

 

"ฮึ พาไปนั่งแมคโดนัลด์ ไร้รสนิยมสิ้นดี"

 

"ก็ดีกว่าไปนั่งสตาร์บั๊คส์แล้วถูกเข้าใจผิดคิดว่ามีแฟนแล้วก็แล้วกัน"

 

"แฮ่มๆ" ชเว ยงฮวาแกล้งไอ เขาตวัดสายตามองลูกทั้งสองอีกครั้งถึงได้ยอมเงียบ

 

"ที่ฉันเรียกแกสองตัวมาพบเนี่ย ไม่ให้มากัดกันให้ฉันดูหรอกนะ"

 

"แล้วพ่อเรียกผมมามีอะไรเหรอครับ" ยุนโฮถาม เขาไม่คิดว่ายองอุนจะสืบข่าวได้เร็วเพียงแค่คืนเดียวหรอกนะ

 

"ก็เรื่องอะไรที่แกให้ยองอุนไปทำล่ะ"

 

"เร็วนรกแตก"

 

นายใหญ่บ้านชเวไม่กล่าวอะไร เขากวักมือเรียกคิม ยองอุนให้เขาอ่านรายงานที่สืบมาได้ให้ลูกชายทั้งสองฟัง

 

"คิม คิบอมเกิดเมื่อปี 1990 ปีเดียวกับคุณหนูคยูฮยอน มารดาคือคิม ยูบิน บิดาคือชิม ฮวังซอง มีสถานะเป็นน้องชายต่างมารดาของชิม ชางมิน"

 

"เดี๋ยวก่อนสิ น้องชายชางมิน ถ้าอย่างนั้น" ร่างสูงของยุนโฮผุดลุกขึ้นอย่างตกใจ ถ้าข้อมูลที่ยองอุนหามาได้เป็นเรื่องจริง ทุกอย่างที่เขาสืบมาจะพลิกกลับทันที

 

"ฟังยองอุนให้จบก่อนได้ไหมยุนโฮ"

 

"ต่อนะครับ เขาถูกส่งมาเป็นเพื่อนเรียนโฮมสกูลของคุณหนูคยูฮยอนตั้งแต่ห้าขวบ เป็นคนรักคนแรก และเสียชีวิตเมื่อสองปีที่แล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังวันเกิดของคุณหนูคยูฮยอนเพียงวันเกิด จากบันทึกประจำวันของตำรวจที่ทำคดีนั้นระบุไว้เพียงว่าเป็นอุบัติเหตุจากทัศนวิสัยของอากาศที่เลวร้าย และถนนลื่น ทำให้รถยนต์คนนั้นเสียหลักพุ่งเข้าชนคิม คิบอม ซึ่งเสียชีวิตในเวลาต่อมาที่โรงพยาบาลหลังเกิดเหตุครึ่งชั่วโมง โดยมีพยานผู้เห็นเหตุการณ์คืออี ซองมินเพื่อนของคิม คิบอม"

 

"รายงานนั่นใครๆ ก็รู้ ไม่เห็นจะมีอะไรเพิ่มตรงไหนนอกจากที่บอกว่าเจ้านั่นเป็นน้องชิม ชางมิน" ซีวอนสรุปเร็วๆ ยุนโฮก็พยักหน้าเห็นตาม

 

"ความจริงแล้วมีพยายานอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ แต่ด้วยอำนาจของครอบครัวพยานคนนั้น เด็กคนนั้นจึงไม่มีส่วนร่วมในคดีเลยแม้แต่นิดเดียว"

 

"ใครกัน?"

 

"คุณหนูโจ คยูฮยอนครับ"

 

"มีอะไรอีกไหม?"

 

"หมดแล้วครับ"

 

"ขอบใจมากยองอุน" ยุนโฮกล่าวขอบใจ หลังจากออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นบิดา สองพี่น้องก็ใช้ห้องนอนของซีวอนเป็นที่ประชุมกันอีกครั้ง

 

"หมายความว่าไงกัน ถ้าคิบอมเป็นน้องชางมิน ชางมินก็ไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าคิม คิบอมเพื่อแย่งตำแหน่งคู่หมั้นนี่นา" ยุนโฮทึ้งหัวตัวเองอย่างอารมณ์เสีย ซีวอนเองก็นั่งลงบนโซฟาปลายเตียงท่าทางเหนื่อยอ่อน

 

"เราสืบผิดหมดเลยเหรอ บางทีชางมินอาจจะหน้ามืดฆ่าน้องชายตัวเองเพื่ออำนาจก็ได้นะ"

 

"ขนาดฉันเกลียดหน้าแกยังไม่เคยมีความคิดนั้นจริงๆ สักครั้ง"

 

"คนเราไม่ได้เหมือนกันหมด ไม่มีสิทธิคิดแทนคนๆ นั้นหรอกนะ"

 

"ก็จริง แต่... หึ๊ย! ทำไมทางตันมาเร็วอย่างนี้"

 

"บางทีมันก็ไม่ได้ตันซะทีเดียวหรอกนะ พ่ออุตส่าห์ให้ตัวช่วยมาแล้ว" ซีวอนยิ้มกริ่ม พอคิดถึงหน้าตัวช่วยแล้วเขาก็อดอารมณ์ดีไม่ได้

 

"ตัวช่วย?"

 

"โจ คยูฮยอนไง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ บางทีเขาอาจจะรู้อะไรมากกว่านั้น ความจริงก็น่าจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว"

 

"จริงสินะ" ยุนโฮพอยิ้มออกมาได้บ้าง และยิ่งฉีกยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว "เขาบอกว่าฉันเหมือนคิบอมด้วย บางทีอาจจะสืบเรื่องนี้ได้ง่ายๆ"

 

"หึ จะทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันก็ไม่อยู่เฉยๆ ให้แกทำคะแนนคนเดียวหรอกนะ"

 

ถึงซีวอนจะพูดอย่างนั้นแต่ยุนโฮก็ไม่สนใจ เขารู้ว่ามันก็แค่การขู่แบบเด็กๆ อย่างซีวอนน่ะหรือจะสู้เขาได้ เด็กคยูฮยอนนั่นแค่ใช้ความอ่อนโยนเป็นกันเองก็เข้าถึงได้ง่ายแล้ว คนที่แข็งกระด้างแบบซีวอนไม่มีทางเสียหรอก

 

 

มาเร็วใช่ไหมล่ะ ฮี่ๆๆๆๆๆๆ

เข็มขัดสั้นกันเลยล่ะสิ                  

 

 

 

 

 

 

(คาดไม่ถึง)

ฮ่าๆ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #118 kikkayu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 05:05
    ตกลงมันยังไงกันแน่นะ ซับซ้อนเหลือเกิน
    แต่ที่แน่ๆคยูต้องชอบวอนนะไม่ใช่ยุน
    #118
    0
  2. #116 summerkyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 00:52
     เง้อ..มันซ่อนเงื่อนอะไรเช่่นนี้
    คิบอมถูกรถชน แถมคยูก็อยู่ในเหตุการณ์
    แล้วมันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ เหรอเนี้ยะ
    พี่ยุนโฮเราก็ดั้นเหมือนคิบอมอีกต่างหาก
    คยูเลยหวั่นไหวเลยละซิ แต่ใจลึก ๆ 
    ก็เริ่มชอบพี่วอนแล้วใช่ไหมล่ะ 
    อิอิ มาไว ๆ น่ะค่ะไร้ทเตอร์ รออยู่ใจจะขาดล่ะ ^^
    #116
    0
  3. #114 minming0186 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 21:31
    โอ้วววว อะไรเนี่ยยย เริ่มมีการซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ

    คิมคิบอมเป็นนน้องของชางมิน แต่ว่าอุบัติเหตูหรือถูกสั่งเก็บล่ะเนี่ย





    คยูแอบไม่พอใจซีวอน หรือไม่พอใจที่ซีวอนมีฮยอกแจนั่งอยู่ข้างๆกันนะ อิอิอิ





    #114
    0
  4. #111 midnight (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 14:51
    คยูเหมือนจะคิดว่าตัวเองชอบยุนโฮ

    คงเพราะมีอะไรคล้ายคิบอมเลยคิดแบบนั้น

    แต่พี่วอนที่คนละบุคลิก แถมกวนประสาท

    ก็เลยคิดว่าตัวเองจะไม่ชอบ  ยังไม่รู้ใจตัวเองทั้งคู่

    เรื่องราวซับซ้อนขึ้น  ดูกันต่อไป
    #111
    0
  5. #109 took (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 13:51
    ขอฮากับมุขเข็มขัดสั้น ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    น้องยอนต้องแอบชอบพี่วอนแหงเลย แบบยังไม่รู้สึกตัวอะไรงี้



    ปล.น้องโมเห็นผมทรงใหม่ชางมินยังคะ หล่อแบบไม่เกรงใจพี่วอนเลย
    #109
    0
  6. #108 aoyjana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 12:20
    ไ อเรื่องทำให้มันซับซ้อนซ่อนอะไรไว้จนน่าอึดอัดนี่ น้องโมเลยนะ
    มันนุ่งนังจนคนอ่าน งง แต่อย่างหนึ่งที่เรื่มจะไม่งง ก็พระเอกและนายเอกค่ะ
    เริ่มชอบโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้ว่า ชอบใครอีกนี่ซิ
    กว่าจะสืบอะไรได้หรือรู้เรื่อง
    งานจะเข้าอีกหลายคนเมื่อสะลัดความรู้สึกรักไม่ออกนี่แหละ
    จะเป็นปัญหาหนักว่าเรื่องที่สืบอีก คึคึ
    #108
    0
  7. #107 (- - *) za (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 09:29
     อ่าาา..มินโฮไม่ได้ชอบคยู ค่อยยังชั่ว ไม่งั้นหลายๆๆเส้าแน่
    คยูดูเหมือนจะชอบพี่ยุนแล้วนะ แต่ก็แอบหึงวอนอ่ะ (อันนี้คยูอาจไม่รุ้ตัว)
    เรื่องคิบอมยังคงน่าสงสัยต่อไป รอพี่ยุนกะพี่วอนไปสืบก่อนแล้วกัน


    #107
    0
  8. #106 Mamiaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 22:33
    เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะ

    แล้วก็ยังไม่รู้ซักที่ว่าน้องสำคัญยังไง (นอกจากน่ารักมากๆ ^.^)



    พี่วอนกับพี่ยุนตกลงนายสองคนเกลียดกันแน่ป่ะเนี้ย 555

    เราว่าน่าจะแค่หมันไส้กันมากกว่า ชอบกวนประสาทกันเลยเกินพี่น้องคู่นี้



    ไรเตอร์คะ เข็มขัดสั้นบ่อยๆนะ รีดเดอร์ชอบ





    #106
    0
  9. #101 7791 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 17:13
    หัวเราะไรเตอร์. ไม่ใช่คาดไม่ถึง. แต่ซึ้งใจต่างหาก เชียร์วอนนะตัดมินโฮไปหนึ่ง
    ตอนแรกคิดว่าจะชอบกี้ซะอีก แต่เหลือเพื่อนสนิทไว้คนก็ดี
    #101
    0