[FIC]Criminal Crisis (WonKyu ft. YH,CM,KB) UP [SF] CRUSH

ตอนที่ 6 : 5- Smile --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มี.ค. 55

5 - Smile

 

คืนนั้นคยูฮยอนนอนไม่หลับ เขาพลิกไปพลิกมานึกแปลกใจไม่น้อยที่เจอทั้งซีวอนและยุนโฮที่ห้างนั่น ออกจะเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่น่าเชื่อแต่มันก็เป็นไปแล้ว

 

แต่แล้วความคิดของเขาก็ต้องสะดุดเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้า มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูก็พบว่ามีข้อความมาจากมินโฮ

 

ชเว มินโฮส่งคลิปวิดีโอสั้นๆ มาให้ เป็นภาพเพื่อนตัวสูงของเขากำลังดีดกีต้าร์เป็นเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ คยูฮยอนน้ำตาไหล คิดไม่ออกว่าพรุ่งนี้จะบอกกับเพื่อนยังไงดีว่าของขวัญวันเกิดกลายเป็นเศษกระดาษไปเสียแล้ว และยิ่งทำให้เขานึกเคืองคู่หมั้นยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว

 

"พี่ชางมินไร้เหตุผลจริงๆ"

 

...

 

ชอง ยุนโฮเดินลงจากรถมอเตอร์ไซค์สบายๆ บรรดาลูกน้องทั้งหลายเมื่อเห็นเขาเดินผ่านต่างก็ก้มหัวให้อย่างนอบน้อม เขาโยนหมวกกันน็อคให้ลูกน้องคนหนึ่งเอาไปเก็บ ปากก็เอ่ยถามอีกคนถึงซีวอน

 

"คุณชายซีวอนกลับมาแล้วครับ แล้วก็รอคุณไปพบอยู่"

 

"งั้นเหรอ เขาอยู่ไหนล่ะ"

 

"อยู่ห้องทำงานกับนายท่านครับ"

 

"ขี้ฟ้องซะไม่มี บอกให้เด็กยกน้ำชาไปให้ฉันด้วยนะ ฝืดคอชอบกล" เขาสั่งอีกครั้งถึงเดินเข้าตัวบ้านไป

 

ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องทำงานของพ่อเข้าไป สายตาสองคู่ก็จับจ้องมาที่เขาทันที ยุนโฮก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นบิดาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยังเก้าอี้ข้างกายซีวอน ทั้งสามรอจนเด็กรับใช้ยกน้ำชามาเสิร์ฟแล้วกลับออกไปจึงเริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง

 

"ถ้าไม่มีเรื่องนี่ก็จะไม่โผล่หน้ามาให้พ่อเห็นเลยใช่ไหม"

 

"พ่อก็รู้นี่ครับว่าหน้าที่การงานของผม ไปด้วยกันไม่ค่อยได้กับอาชีพของพ่อ" เขาตอบน้ำเสียงขี้เล่น รอยยิ้มเผล่โชว์เขี้ยวสวย

 

ซีวอนเบ้หน้า...มาถึงก็ประจบเลยนะ

 

"พ่อกำลังคุยกับซีวอนพอดีเรื่องหนูคยูฮยอน น่ารักไหมล่ะ"

 

"ก็น่ารักดีครับ"

 

"สองคนนี้สมเป็นลูกพ่อ ตอบเหมือนกันไม่มีผิด พ่อเห็นว่าเขาก็น่ารักดี...เลยอยากให้เราสองคนลองไปจีบๆ เขาดู แต่ก็อย่างที่รู้ ถ้าใครทำได้ก็เหมือนกับว่าได้อำนาจของตระกูลนั้นมาครอง ความจริงพ่อก็ไม่ได้หวังให้แก๊งหรือบริษัทของเรายิ่งใหญ่มากเท่าไหร่หรอกนะ แต่ถ้าได้มันก็ดีไม่ใช่เหรอ หรือลูกว่ายังไง ซีวอน? ยุนโฮ?"

 

"ผมคิดเสมอว่าสิ่งที่พ่อไตร่ตรองว่าดีแล้ว สิ่งนั้นย่อมดีสำหรับตระกูลของเรา"

 

"ผมก็คิดเหมือนกับซีวอนครับ"

 

"พ่อดีใจนะที่คราวนี้เห็นเราสองคนใจตรงกัน"

 

"แต่พ่อก็ไม่เห็นจะต้องให้ผมกับพี่มาทำงานนี้พร้อมกัน พ่อไม่เชื่อใจผมเหรอว่าผมจะทำงานคนเดียวได้" ตาราชสีห์ปรายไปยังบุคคลที่อ้างถึงข้างกาย ยุนโฮยังคงมีสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน เขาดูเฉยๆ แต่ในใจก็นึกสงสัยอยู่เช่นกันกับการตัดสินใจครั้งนี้ของบิดา

 

"ไม่ใช่พ่อไม่เชื่อใจเราหรอกนะซีวอน แต่ก็เพื่อกันพลาดน่ะ ถึงยังไงงานนี้เราก็ไม่มีเสียอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ถ้าว่าเราติดใจคุณหนูตระกูลนั้นเข้าล่ะ" ชเว ยงฮวาเอ่ยแซวลูกชายคนกลาง ซีวอนรีบปฏิเสธ เขาส่ายหัวหวืด

 

"ถึงผมจะบอกว่าเขาน่ารัก แต่ก็ใช่ว่าผมต้องสนใจเขานี่ครับ น่าจะลูกพ่อคนนู่นมากกว่า ขยันทำคะแนนยิ่งกว่าผมเสียอีก"

 

"งานเข้าไหมล่ะ ผมก็เฉยๆ ครับ ไม่ได้คิดชอบอะไรจริงจังนักหรอก"

 

"น่าสงสารหนูคยูฮยอนแฮะที่ลูกพ่อแต่ละคนตาไม่ถึง รู้งี้ปล่อยให้คู่หมั้นเขาไปดีกว่า ไม่น่าส่งลูกไปลงศึกแย่งเลย..."

 

"สรุปว่าที่พ่อให้ผมทำงานนี้เพื่อจะจับคู่ดูตัวหรือต้องการโจ กรุ๊ปกันแน่ครับ" ซีวอนเริ่มหัวเสีย คนเป็นพ่อเห็นลูกชายอารมณ์ไม่ดีก็หัวเราะ เขาไม่พูดเซ้าซี้เรื่องโจ คยูฮยอนอีก แล้วเปลี่ยนเรื่องแทน

 

"ได้ยินมาว่าทางชิมคอปฯ กำลังหาแก๊งหนุนหลังเพื่อช่วยดูแลโจ กรุ๊ปในอนาคตไว้แล้ว ยุนโฮพอรู้ไหมว่าเป็นพวกไหน"

 

"พวกยากูซ่าญี่ปุ่นครับ ก็ไม่ใช่แก๊งใหญ่อะไรมากมาย แต่เห็นว่ากำลังโตพรวดพราด ทางกรมตำรวจเองก็เก็บประวัติพวกนี้ไว้อยู่ เผื่อวันไหนซ่าข้ามถิ่นมาเกาหลีจะได้จัดการทันที"

 

"อืม... ดีมากๆ ไม่เสียแรงนะที่พ่อให้เราไปเป็นสายสืบ"

 

"ขอบคุณครับ"

 

"งั้นพ่อก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ อ่อ ก่อนกลับไปพักผ่อนพ่อขอเตือนนะว่าอย่าทะเลาะกันอีก เราสองคนเป็นพี่น้องก็ควรจะรักแล้วก็ช่วยเหลือกันไม่ใช่เหรอ ยังไงเสียสองคนก็ถนัดกันคนละทาง ตำแหน่งหน้าที่ในอนาคตที่พ่อจะยกให้ก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงว่าใครจะได้อะไร ถ้าฉันได้ยินว่าพวกแกสองตัวทะเลาะกันอีก ฉันจะลงโทษพวกแกแน่" ท้ายประโยคเปลี่ยนไปทั้งคำแทนตัวและน้ำเสียง ยุนโฮกับซีวอนพร้อมใจกันเสียวสันหลัง รู้ดีว่าพ่อเอาจริงแน่

 

ทั้งสองเอ่ยขอตัวกลับไปพักผ่อนตามทางใครทางมัน หากพอเปิดประตูออกมาก็เจอน้องชายคนสุดท้องยืนอยู่หน้าห้อง ท่าทางเหมือนกับว่ารออยู่นานแล้วแต่ไม่กล้าเข้าไป

 

"อ้าว พี่ยุนโฮมาได้ไงเนี่ย"

 

"พอดีมีธุระมาคุยกับพ่อน่ะ แล้วเราเป็นไงบ้าง สบายดีไหม"

 

"ก็สบายดีฮะ" เขาตอบแล้วมองเลยไปข้างหลัง เห็นพี่ชายแม่เดียวกันเดินตามออกมาก็มองยุนโฮที ซีวอนทีสลับกัน "พี่ซีวอนก็อยู่ในนี้ด้วยเหรอ"

 

"แล้วจะให้ฉันไปไหน ฉันต้องถามแกมากกว่าว่าคิดไงถึงกลับบ้าน" ซีวอนปิดประตูห้องลงก่อนหันมาเผชิญหน้ากับน้องชาย

 

"มีเรื่องจะคุยกับพ่อ" เด็กหนุ่มตัดบท เดินสวนหมายจะเข้าไปในห้องแต่ก็ชะงักเท้าเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ "อ๋อ พี่ซีวอน... คยูฮยอนเขาฝากมาบอกว่าชอบไวน์ที่พี่ให้เขามาก แล้วก็คงจะดีถ้าได้ดื่มไวน์ขวดนั้นด้วยกัน คือเขาอยากจะเลี้ยงมื้อเย็นตอบแทนพี่น่ะ"

 

"นี่เรา/แกรู้จักโจ คยูฮยอนด้วยเหรอ" สองหนุ่มประสานเสียงออกมาพร้อมกันจนมินโฮตกใจ ก็นานทีปีหนพี่ชายทั้งสองจะมีความคิดตรงกันสักที

 

"รู้จักสิ เป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัย ผมแปลกใจมากกว่าที่พี่ซีวอนไปงานวันเกิดเขาได้ แล้วนี่พี่ยุนโฮก็รู้จักเหรอ"

 

"นิดหน่อย" ถึงตอบอย่างนั้นแต่ก็หันไปสบสายตาซีวอนเพื่อปรึกษากัน เพียงแค่เห็นตาซีวอนมองกลับมาก็รู้แล้วว่าคิดอะไร

 

"แปลกดีเนอะ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นผมเข้าไปหาพ่อก่อนนะ" มินโฮยักไหล่ ก่อนหมุนตัวกลับเปิดประตูห้องทำงานของบิดาเข้าไป

 

ลับหลังน้องชาย ยุนโฮเดินตามซีวอนไปที่ห้องนอนของเจ้าตัว เมื่อประตูไม้เนื้อดีปิดลงทั้งคู่ก็พูดพร้อมกันขึ้นมาอีกครั้ง

 

"ทำไมถึงต้องเป็นโจ คยูฮยอน!?"

 

"ฉันว่างานนี้มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แต่พ่อไม่ยอมบอกพวกเราแน่ๆ" ซีวอนตั้งข้อสังเกต ยุนโฮก็พยักหน้ารับ "มันคงไม่ใช่แค่การตัดอำนาจของชิมคอปฯ ถ้าจะบอกว่าพ่ออยากได้บริษัทนั้นจัดก็คงไม่ใช่"

 

"สงสัยเราคงต้องรุกเด็กนั่นให้มากกว่านี้ซะแล้ว"

 

"เขาเชิญนายไปทานมื้อเย็นนิ"

 

"ตอนนี้เด็กนั่นคงอยากเอาขวดไวน์ฟาดหน้าฉันมากกว่า" ซีวอนพ่นลมหายใจ รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น "แกล่ะ ไปส่งเขาถึงบ้านไม่มีอะไรเลยหรือไง"

 

"ดินเนอร์พรุ่งนี้ หวังว่าไวน์ที่แกเลือกคงจะไม่มีรสชาติสั่วๆ หรอกนะ"

 

"ก็ดีกว่าน้ำหอมกระจอกๆ ขวดไม่กี่หมื่นของแกแล้วกัน"

 

"แต่เขาก็ใช้ว่ะ" ตำรวจหนุ่มยิ้มเป็นต่อ วันนี้ตอนที่เด็กนั่นนั่งซ้อนท้ายเขาได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาซื้อลอยมาติดจมูก มันหอมยิ่งกว่าตอนที่เขาได้กลิ่นตอนเลือกซื้อเสียอีก

 

ซีวอนรู้สึกยิ่งอารมณ์เสีย เขาถูกพี่ชายต่างมารดานำหน้าไปไกลโข ถึงพ่อจะบอกว่ามันเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวไม่ว่าใครจะทำงานนี้สำเร็จก็ตาม แต่เขาไม่อยากเป็นผู้แพ้ ยิ่งโดยเฉพาะกับคนที่เขาเกลียดสุดๆ อย่างชอง ยุนโฮ

 

สารวัตรชองยิ้มกริ่มยามนึกแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้ในใจ ขาเรียวยาวพาดค่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจก่อนสตาร์ทเครื่องพุ่งออกไปข้างหน้า

 

ถึงยังไงงานนี้เขาเองก็ไม่อยากน้อยหน้าผู้ชายที่เขานึกเกลียดหรอกนะ

 

...

 

คยูฮยอนมองหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็ถอนหายใจ ใบหน้าเหี่ยว โทรม ขอบตาดำคล้ำ แถมยังเส้นเลือดฝอยในตาอีก เห็นสภาพตัวเองอย่างนี้แล้วก็ไม่อยากออกจากบ้านไปอวดโฉมหน้าให้ใครเห็น ไหนจะยังไม่พร้อมเจอหน้ามินโฮอีก อยากจะโดดเรียนก็ไม่ได้เพราะมีนัดส่งรายงาน สุดท้ายก็ต้องไปมหาวิทยาลัย

 

พอถึงที่หมายคนที่ไม่อยากเจอที่สุดก็ยืนรออยู่ที่บันไดทางขึ้นตึกคณะ ชเว มินโฮยืนส่งยิ้มกว้างมาให้พร้อมโบกมือ

 

"วันนี้หน้าตาโทรมสุดขีดเลยนะ เมื่อวานทะเลาะกับพี่ชางมินหรือไง"

 

"บางทีนายน่าจะไปเป็นหมอดูมากกว่าจิตรกรนะ ทายแม่นชะมัด"

 

"ก็เล่นทะเลาะกันวันเว้นวัน ถามจริง...ไม่เบื่อบ้างหรือไง"

 

"เบื่อ เซ็งด้วย ไม่รู้ทำไมพี่ชางมินต้องขีดเส้นอะไรฉันหนักหนา เฮ้อ... อีกอย่างหนึ่งฉันมีเรื่องจะสารภาพกับนายล่ะ" สุดท้ายคยูฮยอนก็ตัดสินใจพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้เพื่อนฟัง "ของขวัญวันเกิด รูปที่นายวาดให้ฉันน่ะ มัน... มันขาดหมดแล้วล่ะ"

 

"พี่ชางมินทำใช่ไหมล่ะ"

 

"อืม...ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่น่าเอาไปอวดเขาเลย" เด็กหนุ่มค้อมตัวขอโทษเพื่อน แต่มินโฮก็รีบดึงไหล่เล็กนั้นไว้ก่อน

 

"ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ แค่รูปวาดเดี๋ยวฉันวาดให้ใหม่ก็ได้ เอางี้ไหมล่ะ... วันอาทิตย์นี้นายก็ไปที่บ้านฉัน ไปเป็นแบบให้ฉันหน่อย พอดีอ. สั่งให้วาดภาพพอร์เทรต(Portriat)แล้วฉันยังหาแบบไม่ได้เลย เดี๋ยวพอฉันได้คืนจากอาจารย์แล้ว ฉันจะยกมันให้นายนะ"

 

"ได้เลย" ร่างบางชูนิ้วโป้งให้เพื่อน "แล้วจะให้ฉันไปยังไงดี"

 

"เดี๋ยวจะขับรถไปรับล่ะกัน โอเคนะ"

 

"อืม"

 

คยูฮยอนตกลงกับมินโฮอีกเล็กน้อยก็ลาอีกฝ่ายมาเข้าห้องเรียน ภายนอกดูนิ่งๆ แต่ในใจน่ะคิดแล้วว่าแต่งชุดไหนไปเป็นแบบ แล้วไหนจะต้องรีบบำรุงหน้าให้กลับมาปิ๊งปั๊งเหมือนเดิมอีก

 

...

 

คยูฮยอนแทบลืมไปเลยว่าวันนี้นัดชอง ยุนโฮไว้ พอชายหนุ่มมาถึงบ้านตอนมื้อเย็น เด็กหนุ่มถึงรีบเร่งแต่งตัวลงมาพบสารวัตรหนุ่ม

 

ชอง ยุนโฮนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกของบ้าน เขามองไปรอบๆ ตัวบ้านที่หรูหราเอาการด้วยสายตาสนใจ ภาพเขียนของจิตรกรชื่อดังชาวญี่ปุ่นดึงดูดสายตาเขาได้มากกว่าอะไรทั้งหมด เขาลุกขึ้นจากโซฟาแสนนุ่มไปยืนจ้องใกล้ๆ

 

'มังกรตัวโตกำลังล้อกับสายฟ้า'

 

"ช่างกล้าจริงๆ" เขาพึมพำกับตนเอง แล้วจู่ๆ เข่าของเขาก็หมดแรงจนทรุดลงกับพื้น

 

"มาจากไหนกัน เจอเจ้าของบ้านแล้วยังไม่ทำความเคารพอีก" เสียงแหบต่ำเหนือหัวเรียกให้ใบหน้าคมต้องเงยขึ้นมอง พอเห็นหน้าคนที่ลอบทำร้ายเขาแล้วยุนโฮก็รีบเก็บปากสงบคำทันที

 

"หัวหน้าโจ"

 

"ไอ้หนูยุนโฮเองรึ" ชายชราเลิกคิ้ว เขาใช้ไม้เท้าตีไหล่ชายหนุ่มอีกหน ทำให้สารวัตรหนุ่มอยู่ในท่าก้มหน้าคุกเข่า "ไร้มารยาทจริงๆ อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ต้องทำความเคารพสิ พ่อไม่ได้สั่งสอนหรือไง"

 

"ขอโทษครับ ว่าแต่ทำไมหัวหน้ามาอยู่ที่นี่ได้ ผมได้ยินว่าท่านไปมาเก๊าไม่ใช่หรือครับ"

 

"เพราะว่าหลานชายฉันหายตัวไปเมื่อวาน ฉันถึงต้องรีบกลับมาไงล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอคือคนที่พาหลานฉันมาส่งน่ะ"

 

"ผมนี่แหละครับ"

 

"หลานชายฉันตาสูงจริงๆ" โจ ยองจินพึมพำกับตนเอง "ถ้าเป็นเธอกับน้องชายของเธอฉันก็พอวางใจ"

 

"หัวหน้าจะวางใจกว่านี้ถ้าเลือกให้ผมเป็นคู่หมั้นหลานชายแทนชิม ชางมิน" ยุนโฮเป็นคนกล้าได้กล้าเสีย เขาเอ่ยปากขอดื้อๆ ด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายเอ็นดูเขาพอสมควรจากการพบเจอกับบ่อยครั้งในการทำงานเบื้องหลัง

 

"หึ หวังสูงเกินไปแล้ว" ชายชราหัวเราะเสียงดัง เขาใช้ไม้เท้าตบไหล่ยุนโฮอีกครั้งจนชายหนุ่มแทบจะเอาหน้าไปติดพื้น

 

"แต่ชิม ชางมินก็ไม่ใช่คนดี แล้วหัวหน้าก็รู้ว่าเขากำลังวางแผนทำอะไร หรือหัวหน้าคิดว่าการปล่อยให้แก๊งโจกับโจ กรุ๊ปอยู่ในมือคนพาลอย่างนั้นจะเป็นการดีตระกูลของท่าน"

 

"ทุกสิ่งที่ฉันทำมีเหตุผลเสมอ บางทีพ่อนายคงยังไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงที่ส่งนายและน้องชายมาลงศึกครั้งนี้ให้พวกนายรู้"

 

"มันยังมีอะไรมากกว่านั้นอีกเหรอครับหัวหน้า เอาตามจริงผมก็ไม่อยากจะทำงานนี้นักหรอกถ้าหากไม่ติดว่าพ่อขอ..." ยุนโฮต้องรีบชะงักคำพูดเมื่อเห็นร่างเล็กของคยูฮยอนโผล่เข้ามาในม่านตา สารวัตรหนุ่มรีบลุกขึ้นยืนตัวตรง แสร้งทำเป็นพูดคุยงานศิลปะกับผู้สูงวัย

 

"คุณปู่ คุยอะไรกับแขกของผมอยู่ฮะ" โจ คยูฮยอนกระโจนกอดชายชราจากข้างเอว ใบหน้าขาวคลอเคลียที่ซอกคอราวกับแมวน้อยอ้อนเจ้าของ

 

"ก็เรื่องงานศิลปะน่ะ ว่าแต่แขกของเราคนนี้เป็นใครกันล่ะ แนะนำให้ปู่รู้จักหน่อยได้ไหม" เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้จักชายหนุ่มตรงหน้า เหตุผลแรกคือเขาไม่ต้องการให้หลานชายรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับชอง ยุนโฮ แต่เหตุผลที่สำคัญกว่าคือเขาต้องการรู้ความสัมพันธ์ของหลานชายกับตำรวจหนุ่มคนนี้

 

"นี่คุณชอง ยุนโฮ เขาพาผมมาส่งที่บ้านเมื่อวานนี้ไงฮะ คุณยุนโฮใจดีมากเลย ผมเลยกะเลี้ยงมื้อเย็นขอบคุณเขา คุณปู่มาร่วมโต๊ะด้วยกันสิฮะ เดี๋ยวผมจะบอกแม่บ้านให้เพิ่มโต๊ะให้"

 

"ไม่เป็นไรๆ ปู่ต้องออกไปทานข้าวข้างนอกกับพ่อเราน่ะ ตามสบายนะ"

 

คยูฮยอนยู่ปากเล็กน้อย เขาหอมแก้มคนเป็นปู่ฟอดใหญ่ก่อนปล่อยตัวผู้อาวุโส หลับหลังโจ ยองจิน ทั้งคู่ถึงเดินกันมาที่ห้องทานอาหาร เมื่อย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ได้แล้วเหล่าแม่บ้านก็ทยอยยกอาหารมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ คยูฮยอนฉีกยิ้มกว้าง

 

"ผมไม่ทราบว่าคุณยุนโฮชอบทานอะไรเลยให้แม่บ้านทำเผื่อไว้เยอะแยะเลย"

 

"ความจริงแค่อาหารเกาหลีง่ายๆ ไม่กี่อย่างก็พอแล้วล่ะครับ อาหารฝรั่งพวกนี้ผมไม่สันทัดเท่าไหร่"

 

"งั้นเก็บไว้เป็นมื้อหน้าแล้วกันนะครับ"

 

ยุนโฮฟังประโยคนั้นแล้วอมยิ้ม ดูท่าว่าเขาจะนำหน้าน้องชายต่างแม่ไปมากโขอยู่ทีเดียว ถึงแม้ตอนนี้จะไม่แน่ใจว่าพวกเขาต้องมาแข่งขันกันแย่งตัวโจ คยูฮยอนไปทำไม แต่เขาก็มั่นใจพอตัวว่าผู้ชนะเกมนี้ต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน

 

...

 

คยูฮยอนไม่เคยไปบ้านของมินโฮมาก่อน ทันทีที่ร่างบางเดินลงมาจากรถก็อดอุทานเบาๆ ในความหรูหราของสถานที่ไม่ได้ ไม่ใช่เป็นเพราะที่นี่ดูใหญ่โตและเลอค่ากว่าบ้านตนเอง แต่หากเป็นเพราะบ้านแบบโบราณที่เป็นรสนิยมชื่นชอบของเจ้าตัวต่างหากที่ทำให้คยูฮยอนรู้สึกชอบใจ

 

"หลังนี้ของพ่อน่ะ เอาไว้รับแขกของพ่อ แต่บ้านที่เราอยู่กันจริงๆ อยู่อีกหลัง เดินไปไม่ไกลหรอก" มินโฮบอก เขาพาเพื่อนคนสนิทเดินไปตามทางเดินกรวดหินด้านข้างไปไม่นานก็เจอตัวบ้านแบบโมเดิร์นปรากฏอยู่

 

"แล้วเราจะวาดรูปกันที่ไหนเหรอ"

 

"นายอยากให้มีฉากหลังแบบไหนล่ะ แต่ความจริงวาดพอร์เทรตฉากหลังไม่ค่อยสำคัญหรอก ถ้าอยากได้แสงสวยๆ ก็คงต้องเอาที่สนามหญ้าข้างห้องนั่งเล่นนี่แหละ" เด็กหนุ่มร่างสูงชี้นิ้วไปที่สวนไม้ดอกเล็กๆ ติดกับตัวบ้านที่ประกอบด้วยกระจกสูงบานใหญ่สะท้อนแสงอาทิตย์ออกมานวลตา

 

"ก็ดี ตามใจนายเลย ฉันนั่งเฉยๆ อย่างเดียวนี่นา"

 

"ได้ งั้นเดี๋ยวฉันให้คนมาจัดที่ให้ก่อนนะ ฉันให้แม่บ้านทำมาการูนไว้ แต่นายอยากกินขนมอย่างอื่นก็บอกได้นะ"

 

"มาการูนก็ดี ไม่ได้กินนานล่ะ" มินโฮพยักหน้ารับคำ เขาพาคยูฮยอนเข้าไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นในตัวบ้านก่อน หลังจากรอจนแม่บ้านนำน้ำมาเสิร์ฟให้เพื่อตัวเล็กแล้วเขาก็ขอตัวไปสั่งงาน

 

โจ คยูฮยอนนั่งมองไปรอบๆ ห้อง พอมองผ่านหน้าต่างด้านที่ตั้งของสวนดอกไม้ด้านนอกก็เห็นว่าสวนดอกไม้นั้นมีดอกลาเวนเดอร์กับไฮเดรนเยียกำลังออกดอกบานสะพรั่ง เขาแทบจะรอออกไปชมภาพข้างนอกไม่ไหวแล้ว

 

"มาทำอะไรน่ะ" เสียงทุ้มห้วนที่ดังเหนือหัวเรียกความสนใจไปได้ทั้งหมดในทันที หน้าขาวผินไปหาก่อนจะอ้าปากค้างตกตะลึงเมื่อเจอชเว ซีวอนยืนเปลือยกายท่อนบนโดยมีหยดน้ำพราวตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

"ชเว ซีวอน! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะ" นิ้วเรียวชี้ไปคนตรงหน้าไม่ห่วงเรื่องมารยาทอีกแล้ว เขาตกใจมากกว่าที่เจอผู้ชายคนนี้ในบ้านของเพื่อนสนิท

 

"ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณหนูว่ามาที่นี่ได้ยังไง"

 

"ฉันจะมาได้ยังไงก็เรื่องของฉันเถอะน่า คุณนั่นแหละที่ต้องตอบมาก่อนว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

 

ซีวอนเกาขมับเบาๆ ตาคมกรอกขึ้นมองโคมไฟก่อนหันกลับมาจ้องมองยัยคุณหนูสมองช้า "ก็ที่นี่เป็นบ้านฉันทำไมฉันจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ"

 

"บ้านคุณ!"

 

"จะตะโกนทำไมเนี่ย เดี๋ยวคนงานก็ตกใจแห่กันมาหมดหรอก"

 

"ก็คุณบอกว่าที่นี่เป็นบ้านคุณ"

 

"ก็ใช่ไง"

 

"แล้วมินโฮ?"

 

"ก็น้องชายฉันไง" ซีวอนยักไหล่ท่าทางไม่ยี่หระ เขายกผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนคอมาซับไรผมช้าๆ มองอาการตื่นตกใจของคนตรงหน้าแล้วก็หัวเราะเบาๆ

 

"ขำอะไรกัน"

 

"ก็ขำคุณหนูนั่นแหละ ไม่รู้หรือไง มินโฮไม่เคยบอกเหรอ" พอได้ยินอย่างนั้นคยูฮยอนก็ค่อยๆ ประมวลผลในสมองช้าๆ ใบหน้าหวานแดงซ่าน เขานึกได้แล้วว่ามินโฮเคยบอกว่าซีวอนเป็นพี่ชายของเขา แต่เพราะเจอชายหนุ่มกวนประสาทไปเมื่อคราวนั้นเลยไม่คิดจะข้องเกี่ยวอีก จนลืมไปเลยว่าซีวอนเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทตัวเอง

 

สถานการณ์เกือบไปต่อไม่ติดถ้ามินโฮไม่กลับเข้ามาเสียก่อน เขาทักพี่ชายเป็นคนแรกเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่กลางห้อง "อ้าวพี่ซีวอน ไปว่ายน้ำมาเหรอ"

 

"ใช่ แล้วนี่แกจะไปไหน"

 

"ไม่ไปไหนหรอก วันนี้พาคยูฮยอนมาวาดรูปที่บ้าน เดี๋ยวเสร็จก็กลับคอนโดฯ แล้ว" มินโฮตอบเสร็จ เขาก็เดินเข้าไปหาเพื่อนตัวเล็กกว่า

 

ต่างจากซีวอนที่มองกวาดคยูฮยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า แน่ล่ะว่า...ผ่าน เขายังจำครั้งแรกที่ได้เจอหน้าคุณหนูโจ คยูฮยอนได้ดี แถมยังเปรียบเทียบคนตรงหน้าไว้ว่าเป็นเทวดา หากหลังจากได้เจอฤทธิ์ไปแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่คิดประเมินคนตรงหน้าว่าเป็นรูปปั้นเทวดาที่ทำหน้าที่เพียงยิ้มหวานได้อย่างเดียวเท่านั้น ถ้าจะให้เปรียบใหม่ก็คงเป็น...วีนัสที่เอาแต่ใจ

 

ส่วนคนถูกมองน่ะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่หน้า มันเหมือนกับว่าเขากำลังถูกประเมินราคาจากผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาคมราวกับเลเซอร์ที่มองทะลุไปจนถึงเครื่องใน มองแบบนี้น่ะมันหยามกันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

 

"นี่! มองอะไรของคุณน่ะ" เห็นไหมว่าซีวอนประเมินไม่ผิดเลยเมื่อเสียงหวานๆ ของคุณหนูจอมวีนเหวี่ยงใส่เขาเข้าให้

 

"ก็มองดูว่าหน้าตาแบบนี้จะเป็นแบบวาดรูปให้มินโฮได้หรือ ความจริงถ้าแกอยากได้นางแบบหน้าตาดีๆ กว่านี้สักคนฉันก็หาให้ได้นะ" ท้ายประโยคเขาหันไปพูดกับน้องชาย ใบหน้าคมฉาบรอยยิ้มบาง...บางเสียจนไม่มีใครสังเกตเห็น หากคนที่รู้จักกันมาแต่อ่อนแต่ออกอย่างมินโฮก็รู้ทันและรู้ดีเลยว่าพี่ชายของเขาเพียงแค่ต้องการแหย่เพื่อนตัวเล็กของเขาเล่นเท่านั้นแหละ

 

"ชเว ซีวอน!"

 

คนถูกเรียกลอยหน้าลอยตายักไหล่ไม่สนใจ พอเห็นคยูฮยอนหันไปฟ้องน้องชายตัวเองแง้วๆ เหมือนลูกแมวถูกรังแก ใบหน้าคมก็เหยียดยิ้ม เขาชอบนักแลกับการขัดใจคนเนี่ย

 

"เรียกทำไมครับคุณหนู อยากได้ขนมเพิ่มเหรอ เดี๋ยวผมเรียกแม่บ้านให้เอามาเติมให้เอาไหมล่ะ"

 

"คุณจะยั่วโมโหผมมากไปแล้วนะ" คนถูกยั่วโกรธหน้าดำหน้าแดงควันแทบจะออกหูอยู่ร่อมร่อ ถ้าไม่ติดว่ามินโฮคอยดึงไว้ ซีวอนมีอันได้ถูกทำร้ายร่างกายกันแหงๆ ส่วนคนขี้แกล้งน่ะหรือ...เขายังคงสีหน้าเรียบเฉยได้เสมอต้นเสมอปลาย โบกมือสองสามทีเหมือนไม่แคร์แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไม่กลับมาสนใจลูกแมวตัวน้อยที่ตัวโก่งขนหางฟูเตรียมอาละวาดอีก

 

...

 

"คยูฮยอนนา ยิ้มหน่อยสิ" มินโฮดุเพื่อนตัวเองเบาๆ ตั้งแต่ลากเจ้าตัวดีออกมาวาดรูปได้คยูฮยอนก็เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้ง

 

ร่างบางพยายามฉีกยิ้มแต่อารมณ์ขุ่นมัวในใจมันทำให้ยิ้มไม่ออกตามใจต้องการ ชเว มินโฮถอนหายใจ อยากจะขึ้นไปเอาเรื่องพี่ชายที่ทำให้เพื่อนของเขาเป็นแบบนี้ก็ใช่เรื่อง ถ้าไม่นับว่าซีวอนเป็นคนที่หยิ่งและขี้เก๊กเกินทน เขาก็เป็นพี่ชายนิสัยขี้เล่นกวนตีนน้องชายอย่างเขาออกจะบ่อย เพียงแต่กับคนอื่นคงไม่รู้และเข้าใจผิดไปคิดว่าถูกพี่ชายเขาดูถูกอยู่ อย่างคุณหนูคยูฮยอนคนนี้ไง มันน่าดึงแก้มย้วยๆ ให้หายตีหน้ายักษ์เสียที

 

มินโฮลุกขึ้นทำตามความคิดของตนเองทันที ส่วนคนถูกกระทำก็โวยวาย แต่ก็ยิ้มออกมาจนได้

 

"เจ็บนะ"

 

"สมควร นายแบบหน้าบึ้งแบบนี้อาจารย์ได้หักคะแนนฉันพอดี"

 

ร่างบางยู่ปาก เพื่อนหลายคนไม่มีใครสักคนที่เหมือนมินโฮสักคน ทุกคนมีแต่เอาใจเขา มีแต่หมอนี่แหละที่นอกจากจะกวน มึน ใส่เขาแล้วยังชอบแกล้งเขาอีกต่างหาก แต่ก็เป็นเพื่อนที่จริงใจที่สุดคนหนึ่งของคยูฮยอนเหมือนกัน

 

ใบหน้าหวานระบายรอยยิ้มกว้าง... รอยยิ้มแบบที่ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องตกหลุมรัก

 

 

 

 

ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่ยืนแอบมองมาจากชั้นสองของบ้านมาสักพักแล้วอย่างชเว ซีวอน...

 

 

 

 

 

 

 

ห่างไปนานเลยต้องขอโทษด้วยนะคะ

งานเยอะไปหน่อย แต่ใกล้ปิดเทอมแล้ว

จะมาอัพให้บ่อยกว่านี้ค่ะ

ขอแอบเปลี่ยนชื่อตอนด้วยนะคะ

ตอนนี้ขออ่านหนังสือสอบก่อนนะคะ ^^

แล้วเจอกันตอนหน้าค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #172 Pp HH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 11:57
    วอนชอบน้องแล้วล่ะเซ่~
    #172
    0
  2. #103 Mamiaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 21:41
    คุณพ่อพี่วอนกับพี่ยุนต้องการอะไรจากน้องเนี้ย

    แล้วสองคนนี้ตกลงยังไม่รู้ซะงั้นว่าต้องมาแข่งกันจีบน้องเพื่ออะไร



    พี่ยุน รู้จักคุณปู่ของน้อง แถมท่าทางจะสนิทสนมซะด้วย แล้วยังได้ดินเนอร์กับน้องอีก

    ส่วนพี่วอน ไม่มีอะไรคืบหน้า แล้วยังจะเอาแต่แกล้งน้องอีก ให้มันได้ยังงี้ซิ



    อะ อะ พี่วอนแอบมองน้องแบบนี้ตกหลุมรักน้องแล้วอะดิ

    #103
    0
  3. #96 kikkayu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 17:37
    วอนเริ่มหวั่นไหวแล้วล่ะสิ
    #96
    0
  4. #95 chat123 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 23:10
    ชีวอนสนใจคุณหนูโจแล้วใช่ป่ะ^^

    #95
    0
  5. #88 o^oสวยหวานo^o (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 19:40
    ไม่ไหวแล้วววววอยากเป็นคยูที่สุดในสามโลก ชีวิตอย่างนางโคตรน่าอิจฉาาาาา อ๊ากกกกกกกกผชหล่อขนาดนี้ไม่อ้อยไม่ไหวแล้วอ่ะ แต่ถ้านางรู้จุดประสงค์ทุกคนจะเสียใจม้ัยกี้. อ๊ากกกก
    #88
    0
  6. #87 WonKyu' FC (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 10:33
    ยุนโฮนี่แบบว่าสนิทกันมากกกเลยอ่ะ!

    ส่วนวอนก็มัวแต่แกล้งเค้าอยู่นั่นแหละ

    แต่ก็ดีนะแบบนี้ น่ารักดี 5555'

    ทะเลาะกันมากๆ พอคบกันคงหวานน่าดูเลย

    วอนเริ่มชอบน้องแล้วใช้ม้าาาาา พุ่งเลยสิ!



    หายไปนานเลยยยย จะรอตอนต่อไปน้าา เป็นกำลังใจให้ค่าา สู้ๆ!
    #87
    0
  7. #86 minming0186 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 12:23
    โถววว ซีวอนเอ๊ยย ทำเป็นแกล้งแหย่เค้า

    แล้วก็แอบไปยืนมองไกลๆ โถวววพ่อคุณ





    #86
    0
  8. #85 summerkyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 17:14
    เย้ เย้ รอนานมากกลัวไร้ทเตอร์ลอยแพ

    ทำไมทุกคนดูมีแผนการกันหมดเลย

    ต้องการอะไรกันแน่ พี่วอนเราก็เหลือเกิน

    ระวังจะตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นนะ
    #85
    0
  9. #84 aoyjana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 15:28

    ยิ่งอ่านยิ่ง เห็นมากขึ้นว่า


    นังคูยอน

    มันทั้งอ่อย ทั้งอ้อย อ่ะ
    ครบสามพี่น้องเลยอ่ะ


    โหยยยย ได้อีก ลูกโจ ได้อีก ฮรึก!!

    รออ่านนะคะ

    #84
    0
  10. #83 7791 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 15:19
    ทั้งพ่อทั้งปู่ของกี้มีแผนไรกันนะ แต่รู้สึกได้ว่าทั้งสามพี่น้องต้องรักกี้ในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน ชัวร์
    #83
    0
  11. #82 WonKyu' FC (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:21
    แอบแฮ่ดเบาๆนะเกียมนะ..

    คิดเอาไว้ว่าจะใส่ชุดแบบไหน บิกินนี่มั้ยเธอ!!!

    สุดท้ายมินโฮก็น่าจะชอบคยูสินะ..

    แหมมม บอกไม่ชอบคยูกัน อย่าให้เห็นว่าตอนหลังมาชอบกี้ชั้นนะ

    แล้วสรุปพ่อวอนกะยุนต้องการอะไรจากคยูอ่ะ??

    อยากรู้.. รีบมาต่อนะคะ สู้ๆ!
    #82
    0
  12. #81 Music.13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:06
    เห็นแววเกรียนๆ มาแต่ไกล
    ก็อีตอน ทำตัวปกติ นิ่งๆ แต่ในใจนะ นึกไปไหนต่อไหนและ
    ว่าจะต้องแต่งตัวยังไง?
    แถมต้องไปบำรุงหน้าให้ปิ๊งอีก ดูมัน!!!
    ปลูกอ้อยไปกี่ไร่แล้ว ยังไม่พอเร้อ?

    ถึงวอนกับยุนจะเกลียดกันยังไง
    มันก็ปรึกษาเรื่องแผนด้วยกันอยู่ดี
    แถมแค่ยุนมองตาวอน ยังรู้่เลยว่าคิดอะไร แหมะ!
    บอกว่าคยู น่ารัก แต่ไม่ได้จริงจังอะไร พูดจริงรึเปล่า? ใจร้ายทั้งคู่เลยน่ะ
    ถ้าสามพี่น้องบวกอีกหนึ่งหนุ่ม จะพร้อมกันแบบนี้ ขอลาตายก่อนได้ไหม?

    อ่านทันแล้ว Yes! ตอนแรกกะว่าจะอ่านให้จบเลย
    แล้วเม้นรวดเดียวก็กลัวจะเสียมารยาท (มีมารยาทด้วยเหรอ?)
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ รอความเกรียนของเจ้าของไรอ้อย สู้ๆค่า!!!!

    -------------------------------------------------
    ดิทเพิ่ม
    พี่ชเวก็ชอบกวนคยูอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวแมวขนฟูก็เข้ามาตะปบหน้าหรอก
    คยูยิ้มได้กระชากใจอ่ะ
    ยิ่งนึกภาพ มีดอกไม้รอบๆตัว มีแดดอ่อนๆ บรรยากาศสบายๆ
    โอย! เคลิ้ม ไม่แพ้ซีวอน ตกหลุุมรักแล้วละ !! หวั่นไหวๆ
    เป็นมิวไม่มีสมาธิวาดรูปและ มัวแต่นั่งจ้องหน้าคยู ไม่เป็นอันทำมาหากิน
    ขอดึงแก้มคิยูสักทีเห๊อะ!!


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มีนาคม 2555 / 22:16
    #81
    0
  13. #80 kikkayu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 05:05
    คยูจะเกรียนจริงๆหรอ
    อ่านมาคยูออกแนวน่าสงสารมากกว่านะ
    คงต้องติดตามต่อไป
    #80
    0
  14. #79 minney (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2555 / 15:54
    อ่านแล้วเครียดเหมือนกันเลย

    ไม่รู้สามหนุ่มเขาจะยังไงกับน้อง

    รู้สึกสงสารน้องจัง กลัวน้องไม่ทันเหลี่ยมของสามหนุ่ม

    ก็คงจะมีแต่มินโฮนนี่แหละ ที่จะรักน้องจริง

    เว้นไว้ซักคน ให้น้องได้อุ่นใจ ว่ายังมีคนที่รักมากกว่าผลประโยชน์

    รีบมาต่อนะคะ อยากเห็นน้องเกรียนจัง ว่าจะน่ารักแค่ไหน
    #79
    0
  15. #78 7791 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 22:22
    ให้มันจริงนะ ไม่เอาดราม่า เครียดเยอะล่ะ

    หวังว่าเรื่องนี้กี้จะพลิก ดัดหลังพวกหาผลประโยชน์

    หรือไม่ก็ทำให้หัวหมุนกันทุกคน
    #78
    0
  16. #77 summerkyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 21:36
    คยูเราจะเกรียนจริง ๆ เหรอน้องโม
    หุหุ อยากให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ
    ช่วงนี้แลดูน้องหม่นหมองเพราะทะเลาะกับคู่หมั่นตลอด
    เรื่องเริ่มซับซ้อนแล้วใช่ไหม อ่านไปก็เริ่มเครียด
    ไม่รู้ใครต้องการอะไรจากน้องกันแน่
    #77
    0
  17. #76 aoyjana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 19:49
    แต่ที่พี่อ่านมา
    ยังไม่เห็นแววน้องจะเกรียนเลยอ่ะ

    เห็นมีแค่อ้อย 555

    ว่าแต่ มิโน ก็ด้วยเหรอ?
    #76
    0
  18. #75 tookkata (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 12:13
    ตามมาอ่านจากTL



    อ้ากกกกกกก น้องโมอย่าหลอกให้พี่ดีใจเล่นน้าาาาาาาา คยูเกรียนนนนนนชอบมากกกกกกกกกก



    โอยยยย ไม่ไหวกะสามพี่น้อง ยุนวอนโฮ ถ้าเจอพร้อมกันขอลาไปสลบซักสิบสามรอบแล้วค่อยมาจ้องต่อ



    เกิดเป็นคยูช่างฟินไร้ที่ติจริงๆ



    ปล.คยูถึงจีนแล้ว และออกจากสนามบินด้วยทางออกวีไอพี โอยยยยยยย มักเน่ออนทอปเจงๆๆๆๆ
    #75
    0