[FIC]Criminal Crisis (WonKyu ft. YH,CM,KB) UP [SF] CRUSH

ตอนที่ 13 : [SF] I AM ฟิค HBD พ่อขรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 เม.ย. 55

  



[SF] I AM

 

 

.

.

.

 

 

คยูฮยอนเกลียดหุ่นยนต์ เกลียดทุกอย่างที่เรียกว่าหุ่นยนต์ ไม่ว่าหุ่นยนต์ตัวนั้นจะมีหน้าตาเหมือนมนุษย์หรือไม่คยูฮยอนก็เกลียดมันทั้งนั้น เพราะหุ่นยนต์มันเหมือนมีชีวิตแต่ก็ไม่...มีจิตใจหรือก็เปล่า เจ็บปวดทุกครั้งที่ได้เห็น เวทนาทุกครั้งที่ได้สัมผัส สงสารสิ่งที่เรียกว่าหุ่นยนต์จับใจ

 

 

 

หุ่นยนต์เจ้าเอ๋ย... มีชีวิตก็จริงหากก็ไร้ซึ่งจิตใจแล้วเจ้าจะมีชีวิตไปเพื่ออะไรกัน

 

 

 

ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีพัฒนาไปถึงขีดสุด มนุษย์ทุกคนไม่จำเป็นที่จะต้องทำงานเองนอกจากเพียงใช้เสียงสั่งการแล้วเจ้าสมองกลที่อยู่ในรูปร่างของหุ่นยนต์ก็จะทำงานทุกอย่างให้ และเหลือเพียงความสะดวกสบายให้แก่สิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ หากแต่ยังมีคนอยู่คนหนึ่งที่ปฏิเสธที่จะใช้งานสิ่งที่เรียกว่าหุ่นยนต์ทุกประเภท โจคยูฮยอน คือหนึ่งในหลายร้อยล้านคนที่ปฏิเสธจะใช้หุ่นยนต์

 

ชีวิตของเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังใหญ่ เหงา... แต่ก็ไม่เคยคิดจะหาหุ่นยนต์มาอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา โทรทัศน์ก็มีเปิดดูเข้าไปสิ วิทยุก็มีเปิดฟังเข้าเสียสิ หนังสือก็มีอ่านเข้าไปสิ แต่ไม่มีสิ่งไหนจะแก้เหงาได้เท่ากับเปียโนสีขาวหลังใหญ่ที่เป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ทุกครั้งที่เหงาเขาก็จะมานั่งอยู่หน้าเปียโนแล้วเริ่มบรรเลงเพลงที่คุณพ่อแต่งให้คุณแม่ ปากเอ่ยขยับเปล่งเนื้อเพลงหวานซึ้งคลอตามเสียงดนตรี และด้วยพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานมาให้ เด็กหนุ่มสามารถแต่งเพลงออกมานับร้อยกว่าเพลงได้อย่างง่ายดายราวกับกระดิกนิ้ว

 

ชีวิตการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้เหงามากนัก เมื่อบนโลกนี้ไม่ได้มีเขามีชีวิตอยู่คนเดียวนี่นา

ทั้งคุณป้าที่ขายผัก ทั้งคุณลุงที่ขายปลา ไหนจะคุณผู้จัดการที่คอยมาทวงงานเพลงอยู่เป็นประจำ ชีวิตตัวคนเดียวของโจคยูฮยอนก็ไม่ได้เหงาเท่าไหร่หรอก

 

ความเหงาจะไม่ซึมลึกไปมากกว่านี้ถ้าหากในคืนนั้นเขาไม่ได้พบกับหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง

 

.

.

.

 

คืนนั้นฝนตกหนักมากแต่คยูฮยอนก็จำใจต้องวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อกลับบ้าน ดึกมากแล้วนาฬิกาแบบไขลานที่ข้อมือบอกเวลาแก่เขาเช่นนั้น เท้าเล็กวิ่งฝ่าสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาด้วยความเร่งรีบจึงไม่ทำให้ทันสังเกตวัตถุใหญ่ที่นอนกองอยู่บนพื้น ทำให้ร่างทั้งร่างสะดุดแล้วล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง ปากอิ่มจะเอ่ยด่ากลับไปแล้วเชียว หากแต่พบว่าเป็นคนที่นอนไม่ได้สติอยู่และด้วยความที่ตกใจจึงรีบพยุงร่างสูงใหญ่นั้นไว้แล้วพากลับบ้านไป

 

เช็ดตัวให้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็แล้วแต่ดูท่าแล้วคนๆ นี้ก็ดูไม่มีสติขึ้นมาเสียที คยูฮยอนจึงตัดสินใจปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าครองห้องนอนของพ่อกับแม่ไว้หนึ่งคืน ตื่นเช้ามาค่อยว่ากันใหม่ ทว่า...เช้าก็แล้ว...สายก็แล้ว...บ่ายก็แล้ว คนที่ไมีใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าจะฟื้นขึ้นมาเสียที ด้วยความเป็นห่วงจึงตัดสินใจโทรตามคุณแจจุงผู้จัดการส่วนตัวให้ช่วยเข้ามาดูหน่อย

 

คยูฮยอนนึกเสียใจเมื่อคืนเขาไม่น่าเป็นคนดีเลย คนที่เขาช่วยกลับมาเมื่อคืนไม่ใช่คนหากแต่เป็นหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่จวนเจียนจะหมดอายุการใช้งานเข้าไปแล้วทุกที หุ่นยนต์ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนจริงๆ ทุกอย่างลืมตาตื่นขึ้นเมื่อคิม จงอุนใช้ไม้แหลมทิ่มลงไปที่รูเล็กๆ หลังต้นคอ ดวงตาคมลึกลืมขึ้นสบสายตากับโจ คยูฮยอนเป็นคนแรก เพียงเท่านั้นรอยยิ้มเสน่ห์ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับลักยิ้มที่กดลึกเข้าไปในเนื้อแก้มทั้งสองข้าง

 

โจ คยูฮยอนอยากใจร้ายเอาหุ่นยนต์ตัวนี้ไปทิ้งแต่ก็ทำไม่ลง ยิ่งยามที่ดวงตาคู่นั้นมองมาทางเขาอย่างเศร้าสร้อย หัวใจที่มีชีวิตก็อ่อนยวบ...

 

หุ่นยนต์ที่เขาเก็บมาได้ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง... คิม จงอุนบอกว่านั่นคงเพราะตัวสมองกลที่เป็นจักรกลสำคัญนั้นคงถูกเจ้าของเก่ารีเช็ตใหม่ นั่นทำให้เจ้าหุ่นยนต์ทำอะไรไม่ได้สักอย่างนอกจากนั่ง นอน ยืน เดิน และใช้ดวงตาคู่สวยจ้องมองทุกอย่างรอบตัวอย่างสงสัย โปรแกรมที่มีติดตัวมาแต่ดั้งเดิมก็มีเพียงแค่โปรแกรมพูดง่ายๆ อย่าง สวัสดี ขอบคุณ และขอโทษ ผู้จัดการหน้าสวยจึงแนะนำให้เขาไปหาโปรแกรมมาเสริมให้พ่อหุ่นยนต์รูปหล่อ แต่คยูฮยอนก็ไม่ต้องการ หุ่นยนต์...ยิ่งเหมือนมนุษย์มากเท่าไหร่ ยิ่งมีชีวิตมากแค่ไหนก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

 

สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นข้อดีเพียงอย่างเดียวของหุ่นยนต์รุ่นเก่าตัวนี้คือการพัฒนาตนเอง ตอนแรกก็ไม่มีใครทราบเพราะเป็นหุ่นยนต์ที่รุ่นเก่าเกินไปจนไม่มีใครจะรู้จักกันแล้ว หากเพราะความช่างสังเกตของคยูฮยอนจึงทำให้รู้ว่าเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้พัฒนาตัวเองได้ พอมันเห็นคยูฮยอนเล่นดนตรี ก็ทำเป็นนั่งแล้วขยับนิ้วตาม พอเห็นคยูฮยอนทำความสะอาดบ้านก็หาไม้ยาวๆ มาทำท่ากวาดบ้านเลียนแบบ

 

คยูฮยอนจึงเริ่มสอนทุกอย่างให้แก่หุ่นยนต์ตัวนี้ ทั้งการใช้ภาษา การอ่านหนังสือ การทำงานบ้าน เล่นดนตรี เล่นกีฬา วัฒนธรรมและมารยาทง่ายๆ พักหลังพออ่านหนังสือได้คล่องคยูฮยอนก็ให้อ่านหนังสือและเรียนรู้ด้วยตัวเอง จนคยูฮยอนเริ่มรู้สึกสนุกกับการที่มีเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้อยู่ด้วย

 

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความเหงาในใจของคยูฮยอนเริ่มหายไป...

 

.

.

.

 

"ฉันชื่อคยูฮยอน โจ คยูฮยอน เข้าใจไหม?"

 

"แล้วผมชื่ออะไรครับ?"

 

คยูฮยอนทำหน้าอึ้งๆ ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา "ซีวอนแล้วกัน ความชุ่มชื่นเหมาะกับนายดี คุณซีวอน"

 

...

 

"คุณคยูฮยอน เย็นนี้อยากจะทานอะไรดีครับ ทานซูชิดีหรือว่าจะทานไก่ตุ๋นดีครับ" พอสิ้นคำถามของซีวอน โจ คยูฮยอนก็เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษแล้วฉีกยิ้ม

 

"ผมอยากทานซูชิ คุณซีวอนขอหน้ากุ้งเยอะๆ นะ"

 

"ได้เลยครับ แล้วคุณคยูฮยอนก็อย่าทำงานหนักล่ะครับพักบ้างก็ดี"

 

"อืม"

 

เพียงบทสนทนาสั้นๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกการเป็นครอบครัวแก่คยูฮยอนมากมาย เด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่เพียงตัวคนเดียวมาแต่เล็กกำลังมีความสุขกับครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้ที่มีเพียงเขาและซีวอน รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนหน้าหวาน ความสุขเองก็แผ่ซ่านเต็มหัวใจ

 

"คุณคยูฮยอนครับ ชอบนี่คืออะไรเหรอครับ" จู่ๆ วันหนึ่งซีวอนก็เอ่ยถาม ตาคมมองโทรทัศน์ที่วางอยู่ตรงหน้า ภาพของผู้หญิงในจอแก้วกำลังตะโกนบอกชอบชายหนุ่มทำให้ซีวอนสงสัย

 

คยูฮยอนหันหน้ามองคนที่อาศัยอยู่ด้วยกันแล้วยิ้มตอบ "ชอบก็คือการที่เราสบายใจเวลาที่เราอยู่ใกล้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง"

 

"แล้วคุณคยูฮยอนชอบผมหรือเปล่าครับ" ซีวอนหันกลับมาสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคยูฮยอน ใบหน้าแฝงแวววิตกหากแต่เมื่อได้ยินคำตอบก็ยิ้มหน้าบานจนแก้มขึ้นร่องลักยิ้มชัด

 

"แน่นอนสิ ฉันชอบคุณซีวอนนะ"

 

"ถ้าคุณคยูฮยอนชอบผม ผมก็ต้องมีความสุขใช่ไหมครับ แล้วความสุขนี่คืออะไร"

 

"ความสุขก็คือการที่เรารู้สึกเหมือนตัวเบาๆ แล้วก็จะยิ้มออกมาไม่รู้ตัว"

 

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมก็กำลังมีความสุขใช่ไหมครับ ผมกำลังยิ้มอยู่ใช่ไหมครับ"

 

"ใช่แล้วล่ะ"

 

"คุณคยูฮยอนเองก็มีความสุขสินะครับถึงได้ยิ้ม เรามามีความสุขกันนะครับ มันต้องเป็นสิ่งที่ดีมากแน่ๆเลย"

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มือของทั้งสองได้สัมผัสกัน น่าแปลก...มือของหุ่นยนต์ที่น่าจะเย็นเบียบเพราะเนื้อเหล็กไร้ชีวิตกลับมอบความอบอุ่นให้คยูฮยอนได้มากมายถึงเพียงนี้

 

...

 

"อากาศข้างนอกหนาว คุณคยูฮยอนห่มนี่หน่อยนะครับ" เสียงพูดดังขึ้นพร้อมกับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ มือบางกระชับเสื้อโค้ทเนื้อนุ่มเข้าหากาย ก่อนยกมือบางป้องปากกั้นเสียงไอ

 

"แค่กๆ"

 

"ผมว่าเราเข้าข้างในกันเถอะครับ เดี๋ยวคุณคยูฮยอนจะไม่สบายหนัก"

 

"ขออีกแป๊บนึงได้ไหม ฉันอยากมองดอกแมกโนเลียนานๆ" ร่างบางบอก ตากลมมองไปยังเจ้าดอกแมกโนเลียสีสดที่บานสะพรั่ง

 

"ถ้าอยากนั้นผมจะไปเด็ดมาให้"

 

"อย่าเลย ฉันอยากให้มันบานค้างอยู่บนต้นนานๆ มากกว่า ทุกอย่างล้วนมีชีวิตของมันนะซีวอน และสิ่งมีชีวิตจะงดงามมากที่สุดก็ตอนที่มันได้เติบโตและจากไปอย่างที่ควร"

 

"คุณคยูฮยอนก็งดงามที่สุด เป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุด" ซีวอนเอ่ยชมอีกฝ่ายออกมาจากใจ นับตั้งแต่เขาลืมตาขึ้นมาได้พบเจอกับคุณคยูฮยอน ก็เป็นเวลาเกือบห้าปีแล้ว เจ้าของตัวเล็กของเขามีพัฒนาการที่เติบโตขึ้นไปทุกที หากแต่เขายังเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่ประกอบจากเหล็ก ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร "ผมเอง...ก็อยากจะเติบโตไปพร้อมๆ กับคุณคยูฮยอน"

 

คยูฮยอนไม่พูดอะไรออกมา เขาหันกลับไปโอบกอดอีกคนไว้ด้วยสองแขน ใบหน้าเล็กซุกหน้าลงตรงตำแหน่งหัวใจ ที่ที่น่าจะมีเสียงหัวใจเต้นตุ้บๆ แต่กับซีวอนมันช่างเงียบงันจนน่าใจหาย

 

"ถึงนายจะเป็นเพียงหุ่นยนต์ในสายตาคนอื่น หากสำหรับฉัน นายคือเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของฉันไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ฉันดีใจที่มีนายอยู่ข้างๆ นายคือสิ่งที่พิเศษสำหรับฉัน"

 

"คุณคยูฮยอนก็คือสิ่งพิเศษสำหรับผม เป็นทุกๆ อย่างสำหรับผม และผมก็ดีใจที่ผมมีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาเพื่อเจอคุณ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ จากคุณ และที่สำคัญคือการที่ผมได้รู้จักกับคำว่ารัก"

 

ตอนนี้คยูฮยอนได้ยินแล้ว เขาได้ยินเสียงหัวใจของซีวอนเต้นแล้ว มันเป็นเสียงหัวใจที่เต้นไปพร้อมๆ กับหัวใจของเขา มันคือความรัก

 

"ฉันดีใจ ที่นายก็มีหัวใจ"

 

 

 

นี่คือสิ่งที่จะไม่มีวันเปลี่ยนไป...คือสิ่งที่ทั้งคู่ต่างรู้ดี ความรักที่มีให้แก่กัน แม้ว่าทั้งคู่จะต่างกันและไม่มีวันมาบรรจบกัน แต่ถ้าสิ่งที่เรียกว่าหัวใจบอกว่านี่คือความรักมันก็คือความรัก

 

...

 

คิม จงอุนแตะมือบนไหล่หนาเย็นเยียบ ทั้งที่ตัวซีวอนเปียกปอนและอากาศจากเครื่องปรับอากาศในโรงพยาบาลก็หนาว แต่ซีวอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหนาวสักนิด คงเป็นเพราะเป็นหุ่นยนต์ ซีวอนจึงไม่เคยรู้สึกอะไร

 

"คุณคยูฮยอนจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

 

เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรแก่ซีวอนดี ทั้งที่คำตอบชัดอยู่ตรงหน้า คงเป็นเพราะเขาเป็นห่วงความรู้สกของหุ่นยนต์ไร้จิตใจตนนี้ก็เป็นได้

 

"ฉันไม่รู้"

 

"ผม... น่าจะดูแลคุณคยูฮยอนให้ดีกว่านี้ ตอนที่ผมปลุกแล้วคุณคยูฮยอนไม่ลุกขึ้นมา ทุกอย่างในตัวผมไม่สามารถประมวลผลได้ ผมรู้สึกเหมือนเครื่องข้างในมันจะช็อตทั้งๆ ที่ผมไม่ได้โดนไฟดูด ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร บางทีผมอาจจะต้องไปหาช่าง"

 

จงอุนเอื้อมไปหยิบมือซีวอนมาจับ มันทั้งเปียกและเยียบเย็น เขาจึงบีบอุ้งมือหนาเพื่อมอบความอบอุ่นให้แก่อีกฝ่าย

 

"ถ้าคยูฮยอนรู้ต้องดีใจมากแน่ๆ"

 

ซีวอนเงยหน้ามองอีกฝ่ายงุนงง เขาไม่สบายมีหรือที่คยูฮยอนจะดีใจ แค่ตอนนี้คุณคยูฮยอนไม่สบาย เขาก็แทบทำอะไรไม่ได้

 

เนิ่นนานจนหมอเดินออกมาจากห้องไอซียู คิม จงอุนจึงกระตุกมืออีกฝ่ายให้เดินตามเข้าไป ภาพของคุณคยูฮยอนที่ซีวอนเห็นแม้จะดูบอบบางคล้ายกระจกแก้ว หากก็สวยงามอยู่ดี

 

"คุณคยูฮยอน"

 

ตากลมค่อยปรือขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เรียก ใบหน้าขาวซีดก็เผยรอยยิ้มกว้าง ซีวอนละมือออกจากจงอุนเพื่อจับมือของคยูฮยอน ถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน

 

"คุณไม่สบาย ต้องพักผ่อนเยอะๆ"

 

"อืม ฉันจะได้นอนพักยาวแล้ว ไม่ต้องทำงานแล้ว ดีไหม"

 

"ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดูแลคุณคยูฮยอนเอง"

 

"ขอบใจ เท่านี้นายก็ดูแลฉันมามากแล้ว"

 

"แล้วผมก็จะทำงานแทนคุณคยูฮยอน จะไปจ่ายตลาด จะแต่งเพลง จะทำงานบ้าน เพื่อให้คุณคยูฮยอนนอนพักเฉยๆ"

 

"ขอบใจมากนะคุณซีวอน"

 

"ถ้าเพื่อคนที่เรารักแล้ว ต้องทำได้ทุกอย่างไม่ใช่หรือ"

 

"อืม" คยูฮยอนครางรับเบา เขาไอในคอสองสามทีก่อนเพิ่มแรงบีบที่มือมากขึ้น "นายจำวันที่ดอกแมกโนเลียนั้นโรยได้ไหม"

 

"จำได้ครับ"

 

"แล้วถ้าวันนี้ฉันต้องโรยไปเหมือนแมกโนเลีย"

 

"คุณคยูฮยอนก็กลับมาใหม่ในปีถัดไป"

 

"นายไปอยู่กับคุณจงอุนนะ"

 

"ผมจะรอคุณ"

 

"อย่าได้รอฉัน เพราะฉันจะไม่กลับมาเหมือนแมกโนเลียอีกแล้ว แต่... แต่นายต้องอยู่ต่อไปนะคุณซีวอน"

 

"ผมจะรอ ไม่ว่าคุณคยูฮยอนจะกลับมาหรือไม่ ผมก็จะรอ"

 

"สำหรับฉัน นายไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่นายคือมนุษย์คนหนึ่ง ฉันไม่อยากให้นายรู้สึกเจ็บปวดกับการเฝ้ารอ"

 

"ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้ผมได้หลับเคียงข้างคุณคยูฮยอนนิรันดร์"

 

"ขอบใจ แต่นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการ"

 

"เพราะผมรักคุณคยูฮยอน และอยากอยู่กับคุณตลอดไป"

 

โจ คยูฮยอนไม่ตอบสิ่งใด เขาเพียงแต่ยิ้ม แรงบีบที่มือค่อยคลายลงทีละน้อย หากสายใยที่เชื่อมหนึ่งคนหนึ่งหุ่นยนต์ไว้ไม่จากไปไหน มันยังเกาะเกี่ยวกันแน่นแบบนั้นตลอดไป

 

"บางทีหลังจากนี้ผมคงต้องไปพบช่างจริงๆ แล้วล่ะครับคุณจงอุน น้ำมันไหลออกมาจากไหนไม่รู้เต็มไปหมดเลย"

 

.

.

.

 

เสียงบรรเลงเพลง Magnolia ดังก้องไปทั่วบริเวณ เนิ่นนานอย่างนั้นมาหลายวันแล้ว คิม จงอุนหุบร่มก่อนเปิดประตูเข้าไป ที่หน้าเปียโนหลังใหญ่มีร่างของหุ่นยนต์นามว่าซีวอนกำลังดีดบรรเลงเพลงนั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

"อ้าว คุณจงอุน"

 

"สวัสดีซีวอน" จงอุนยกมือขึ้นทัก ซีวอนจึงลุกไปทางครัวก่อนยกแก้วน้ำชาออกมา

 

"ฉันดีใจที่นายไม่ให้ช่างกดปุ่มหยุดการทำงานตัวเอง มรดกมากมายของคยูฮยอนต้องมีคนจัดการต่อ"

 

"ความจริงคุณคยูฮยอนควรบริจาคไป เพราะผมเองก็ไม่ได้ใช้อะไร"

 

"นายยังต้องใช้เงินซ่อมบำรุงร่างกายของนายนะ"

 

"ผมคงไม่... คุณคยูฮยอนเคยบอกว่าที่เชาขอบดอกแมกโนเลียเพราะมันมีความหมายถึงการพยายาม เขาเปรียบผมเหมือนกับดอกแมกโนเลีย เป็นหุ่นยนต์ที่พยายามจนกลายเป็นมนุษย์ได้ เพราะฉะนั้นในเมื่อถ้าผมเป็นมนุษย์แล้ว ผมควรจะตายตามอายุขัยของตนเอง ไม่ใช่ให้อะไรมาช่วงชิงความงดงามของการมีชีวิตไป ถึงผมจะเป็นหุ่นยนต์ แต่ผมก็รู้ดีว่าผมก็มีอายุขัยของผม เมื่อห้าปีก่อนผมเป็นเพียงหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่ถูกทิ้ง แล้วผมก็ถูกชุบชีวิตมาใหม่ให้กลายเป็นมนุษย์จากคุณคยูฮยอน ผมคิดว่าอีกเพียงไม่นานอายุขัยของผมก็น่าจะหมดลง"

 

คิม จงอุนมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มฉาบบาง ซีวอนตอนนี้เหมือนมนุษย์มากจริงๆ มากเสียจนเขาเผลอหยดน้ำตาลงไปในแก้วน้ำ

 

"และเมื่อถึงวันที่ผมหมดอายุขัย คุณจงอุนช่วยพาผมไปอยู่กับคุณคยูฮยอนนะครับ"

 

"ได้สิ ฉันจะจัดการให้"

 

"ขอบคุณมากครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

เมื่อแมกโนเลียร่วงหล่น

มันจะกลับมาใหม่ในปีถัดไป

แต่ถึงคุณคยูฮยอนจะไม่กลับมา

คุณก็จะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป

ตราบจนกว่าผมจะโรยตามคุณไป

 

และขอให้ผมได้เกิดมาใหม่เป็นมนุษย์ที่สามารถรักคุณ เติบโตไปพร้อมกับคุณได้

เท่านั้นก็พอ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

ขอให้พ่อขราเติบโตอย่างแข็งแรงและงดงามตลอดไปนะคะ

Love u : )

Magnolia - Acoustic Cafe
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #164 junniizie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2555 / 19:23
     แอบเศร้า
    #164
    0
  2. #150 kikkayu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 08:18
    แอบเศร้ามากมายอ่ะ
    แต่ก็เป็นรักอีกรูปแบบนึงที่สวยงาม
    #150
    0
  3. #149 summerkyu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 19:47
    ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอ

    แม้แต่หุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ วันนึงกลับพบว่าตัวเองสามารถมีความรักได้

    ถึงแม้จะเป็นความรักที่ไม่สมหวัง แต่ก็เป็นความรักที่บริสุทธิ์

    Happy Birth Day นะพ่อขรา ^^
    #149
    0
  4. #146 aremain (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 13:41
    ฮึก คิดถึงพ่อขรา TT
    แม้ในนิยายจะต้องตายจาก
    แต่ในโลกของความเป็นจริงซีวอนจะอยู่ตรงนี้เป็นที่รักของเอฟล์ตลอดไปของตลอดกาล
    ขอบคุณที่เกิดมา...
    #146
    0
  5. #145 RellaNista (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 23:07
    Happy birthday to you beautiful robot .. Siwon

    #145
    0