[FIC]Criminal Crisis (WonKyu ft. YH,CM,KB) UP [SF] CRUSH

ตอนที่ 11 : 8 - Wolf

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มี.ค. 55

8 - Wolf

 

ถึงยุนโฮจะบอกว่าเขาสนิทกับคุณหนูคยูฮยอนมากกว่าซีวอน แต่ตอนนี้เขายังไม่มีแม้แต่เบอร์โทรศีพท์ของอีกฝ่าย จู่ๆ จะไปหาที่บ้านเลยก็ดูจะเป็นที่น่าสงสัย แต่ถ้าจะให้ไปหาที่มหาวิทยาลัยก็เสี่ยงเจอมินโฮอีก สารวัตรตัวสูงขยี้หัวตัวเองจนผมที่ไม่เป็นทรงอยู่แล้วยิ่งยุ่งเหยิง ปกติก็ไม่ใช่ผู้ชายสำอางชอบดูแลตัวเองอยู่แล้ว เขามักทำงานเพลินจนลืมโกนหนวดก็บ่อยครั้ง ผมเผ้าก็ไม่ชอบตัดจนมันยาวน่ารำคาญ ถ้าไม่มีงานเลี้ยงวันเกิดคยูฮยอนก็คงไม่ได้ตัดหรอก และตอนนี้มันก็กลับมายาวอีกครั้ง สภาพสารวัตรชองตอนนี้ ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องนึกว่าเป็นโจรมากกว่าตำรวจ ถ้าเอาสภาพโทรมๆ แบบนี้ไปหาคยูฮยอนมีหวังคะแนนติดลบ

 

"ไอ้กงชาน" เขาเอ่ยเรียกลูกน้องที่เดินผ่านหน้าไว้ได้ทัน ตำรวจหนุ่มมองหน้าเจ้านาย เลิกคิ้วเข้มๆ ถามอย่างสงสัย

 

"ครับ?"

 

"พอจะรู้จักร้านตัดผมดีๆ สักร้านไหม แบบที่ตัดแล้วหล่อเลยอ่ะ ไม่ต้องเช็ทผมมากมาย"

 

"นึกว่าอะไร จะไปจีบผญิงเหรอครับสารวัตร"

 

"ไม่ต้องถามน่า ตอบมาอย่างเดียวก็พอ"

 

"มีร้านนึงแถวมหาลัยxxxน่ะครับ ตัดดีใช้ได้ ราคาไม่แพงด้วย"

 

"งั้นขอรายละเอียดมาให้ฉันด้วยนะ" ยุนโฮสั่งเป็นครั้งสุดท้ายเขาก็ไล่กงชานให้ไปทำงานต่อ ส่วนตัวเองก็เดินเข้าห้องน้ำ ส่องสภาพตัวเองแล้วถอนหายใจ "หน้าแก่เกินวัยแบบนี้ ขืนไปจีบเด็ก ไม่อยากจะนึก ทำไมพ่อต้องให้ทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ เฮ้ออออออออ..."

 

ถอนหายใจลดวัยตัวเองไปอีกครั้งก็เดินกลับไปทำงานต่อ

 

...

 

ชายหนุ่มตวัดขาออกมาจากมอเตอร์ไซค์คันโต เขามองไปรอบๆ ก่อนว่าจะไม่เจอคยูฮยอนหรือมินโฮแถวนี้ก็ส่องเข้าไปในร้าน ตอนนี้คนในร้านบางตา เขาคงไม่ต้องรอคิวนานนัก

 

มือหนาผลักเข้าไปในร้าน เสียงต้อนรับสดใสก็ดังขึ้น "ยินดีต้อนรับครับ มาทำอะไรครับ ตัดผม ย้อนสี สระผม ดัด หรือว่าจะแปลงโฉม" ร่างเล็กของพนักงานในชุดเอี๊ยมกันเปื้อนสีฟ้าสดใสเดินเข้ามาตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใส

 

"อ่า...มีแปลงโฉมด้วย"

 

"แน่นอนครับ ร้านของเราสามารถแปลงจากอสูรให้เป็นเจ้าชายได้"

 

ยุนโฮยิ้มค้าง เด็กคนนี้จะบอกว่าหน้าเขามันแย่มากเลยใช่ไหมเนี่ย หายใจเข้าออกลึกๆ สงบอารมณ์แล้วฉีกยิ้มกลับไปแข่ง

 

"งั้นก็แปลงโฉมผมเลยแล้วกันครับ เอาให้หล่อกว่าเจ้าชายได้ยิ่งดี"

 

"โอเคครับ งั้นนั่งที่เก้าอี้ตัวนี้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะเรียกช่างมาให้" เด็กหนุ่มผายมือไปยังเก้าอี้ตัดผมหน้ากระจกก่อนสไลด์ขาไปหลังร้าน "พี่จองซูคร้าบ มีลูกค้ามาแปลงโฉมแน่ะ"

 

"ไอ้ปลาป่วน ตะโกนทำไม เดี๋ยวลูกค้าก็หนีหมดหรอก"

 

"ก็พี่ฮีชอลสั่งว่าให้เรียกพี่จองซูเสียงดังๆ พี่จองซูแก่แล้วหูหนวกเรียกเบาแล้วเดี๋ยวไม่ได้ยิน" ปาร์ค จองซูเจ้าของร้านเสริมสวยพีเคเดินแหวกผ้าม่านออกมาจากหลังร้าน เขายกมือเขกหัวเด็กพาร์ทไทม์จอมป่วนไปหนึ่งที

 

"สวัสดีครับ ไม่ว่าต้องการทำอะไรบ้างครับ" เขาเดินมาหายุนโฮ ก้มหน้าให้เสมอกับยุนโฮแล้วมองผ่านกระจกเพื่อดูลักษณะโครงหน้าและศีรษะของลูกค้า

 

"ทำยังไงก็ได้ให้ดูเป็นคนน่ะครับ แล้วก็ขอหล่อๆ หน้าเด็กลงกว่านี้สักหน่อย อ้อ ทรงผมไม่ต้องเช็ทมากนะครับ ผมไม่ค่อยมีเวลา" ยุนโฮบอกความต้องการ ปาร์ค จองซูก็พยักหน้าหงึกๆ

 

"งบเท่าไหร่ครับ"

 

"ไม่อั้นครับ" งานนี้ยุนโฮทุ่มสุดตัว ก็แค่เสียเงินตัดผมมันจะเท่าไหร่กันเชียว

 

"งั้นทงเฮไปเตรียมอุปกรณ์โกนหนวดนะ"

 

"คร้าบผม" เด็กหนุ่มยกมือตะเบ๊ะเหมือนทหารแล้ววิ่งปัดๆ หายไปหลังร้าน หลังจากนั้นปฏิบัติการแปลงโฉมอสูรให้กลายเป็นหนุ่มหล่อก็เริ่มขึ้น

 

 

 

สามชั่วโมงต่อมา...

"นี่ขนาดไม่ย้อมผมนะเนี่ยยังตั้งสามชั่วโมง" ปาร์ค จองซูนอนแผ่บนโซฟาสำหรับลูกค้า ตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้ว ความจริงมันก็เลยเวลาปิดร้านมาสักพักแล้วล่ะ

 

"แต่ก็... อย่างกับคนละคนเลยนะครับเนี่ย" อี ทงเฮเดินวนไปวนมารอบตัวยุนโฮ เขาถูกตัดผมจนสั้น จับแว็กซ์ขนที่หน้าออกจนหมด เล่นเอาตำรวจหนุ่มร้องโอดครวญไปสามบ้านแปดบ้าน

 

"ถ้าจะให้ดีนะ ใส่เสื้อผ้าสีอ่อนก็ช่วยให้คุณดูเด็กขึ้นอีกนิดแล้วล่ะ ใส่แต่เสื้อผ้าสีทึมๆ หน้าตาก็แก่ตาม"

 

"งานมันบังคับนี่ครับ"

 

"ก็นอกเวลางานก็แต่งได้ไม่ใช่เหรอครับ ทงเฮปริ้นต์สูตรบำรุงหน้าให้คุณลูกค้าด้วยสิ"

 

"ได้เลยครับผม" ทงเฮวิ่งไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ของร้านแล้วจัดการปริ้นต์วิธีการบำรุงผิวสำหรับผู้ชายให้ยุนโฮ ชายหนุ่มรับมาถือไว้แล้วก้มมองข้อความยาวเหยียดพันรู้สึกหน้ามืด

 

"ผมคงไม่มีเวลาทำทั้งหมดนี่ได้หรอก"

 

"จะไปยากอะไรครับ อย่างน้อยถ้าไม่มีเวลาจริงๆ ก็ดื่มน้ำมากๆ แล้วกัน" จองซูบอก "ค่าบริการทั้งหมดก็แสนวอน(สามพันบาท)ครับ"

 

"หา? แสนวอน" สารวัตรหนุ่มถึงกับร้องเสียงหลง ไหนไอ้กงชานมันบอกว่าถูกไงว่ะ แสนวอน เงินสดไม่พอด้วย "ที่นี่รับบัตรเครดิตหรือเปล่าครับ"

 

"รับครับ" จองซูพยักหน้า เขารอยุนโฮยื่นบัตรก็เริ่มเรียกลูกน้องคนอื่นมาช่วยเก็บร้าน

 

แม้มันจะเซ็งที่เสียเงินเยอะไปใช่เหตุ แต่ยุนโฮก็มองตัวเองในกระจกอีกครั้ง 'ความจริงเราก็หล่อไม่แพ้ไอ้ซีวอนเหมือนกันนะเนี่ย เรื่องเงินก็ช่างมันเถอะ นานๆ ทีจะใช้สักที หล่อแบบนี้ก็พอหักลบกันได้'

 

เมื่อส่องจนพอใจ ยุนโฮก็เตรียมจะเดินออกจากร้าน หากเสียงของทงเฮก็เรียกเขาไว้ก่อน "เดี๋ยวก่อนฮะ"

 

เท้ายาวชะงักกลางอากาศ "มีอะไรเหรอครับ"

 

"ผมว่าอันนี้น่าจะเหมาะกับคุณดีนะครับ คุณหมาป่า" ทงเฮยื่นถุงกระดาษให้อีกฝ่าย แม้ยุนโฮจะเกรงใจอยู่บ้างแต่พอถูกคะยั้นคะยอเข้ามากๆ ก็นับมาแต่โดยดี

 

"ขอบคุณครับ" แม้จะสงสัยที่อีกฝ่ายเรียกเขาว่าหมาป่า แต่ยุนโฮกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายแล้วเดินจากมา เขายังไม่เปิดถุงกระดาษดูจึงไม่รู้ว่าในนั้นเป็นอะไร จนกลับมาถึงห้องพักประจำของเขา

 

เสื้อยืดไซส์แอลสีเทาอ่อนสกรีนลายสัญลักษณ์วงร็อคชื่อดังอย่างโรลลิ่งสโตนสีแดงจัด พอลองใส่ดูก็เห็นว่าพอดีตัว และมันก็ทำให้เขาดูเด็กลงไปเกือบห้าปี

 

"แบบนี้ก็พอไปหาคยูฮยอนที่มหาลัยได้แล้วสินะ"

 

...

 

เสียงพูดคุยต้องหยุดชะงักลงเมื่อใครบางคนเปิดประตูเข้ามา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องเบาๆ

 

"นั่นพี่ทงเฮนี่นา" คยูฮยอนพึมพำ จนอีกฝ่ายมานั่งข้างเขา คยูฮยอนจึงก้มหัวทักทาย

 

"สวัสดีฮะ"

 

"หวัดดี วันนี้ขอนั่งเรียนด้วยนะ"

 

"พี่เรียนตัวนี้จบไปแล้วนี่ฮะ"

 

ทงเฮยักคิ้ว จริงอย่างที่คยูฮยอนบอก วิชานี้เขาเรียนจบไปแล้วตั้งแต่เมื่อตอนอยู่ปีหนึ่ง แต่ที่มานั่งเรียนวันนี้เพราะ... "ก็แค่อยากมาอยู่ใกล้ๆ น้องคยู ไม่เจอหน้าหลายวัน พี่อ่ะคิดถึ๊ง คิดถึง" อี ทงเฮทำเสียงอ้อน  เสื้อกล้ามที่เขาใส่มาวันนี้ก็ต้องการโชว์กล้ามแขนใหญ่ล่ำให้คยูฮยอนดูโดยเฉพาะ

 

"อย่าพูดอย่างนั้นสิฮะ เดี๋ยวผมก็โดนแฟนคลับพี่ดักตบเอาหรอก" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ใบหน้าขาวใสก็ยังมีรอยยิ้ม อี ทงเฮเสียอีกที่รู้สึกแย่

 

"ถ้าแฟนคลับของพี่ทำให้นายลำบากใจ..."

 

"ไม่เลยฮะ ไม่เห็นมีใครจะเข้ามาคุยกับผมสักคน" คยูฮยอนรีบบอก นับตั้งแต่คยูฮยอนเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่เคยจะมีใครเข้ามาคุยกับเขาก่อน จะมีก็แค่มินโฮแล้วก็รุ่นพี่คนนี้นี่แหละ ชีวิตการเรียนของเขาจึงไม่เงียบเหงานัก

 

"ถ้ามีใครรังแกนายรีบบอกพี่เลยนะ พี่จะไปจัดการให้"

 

"ถ้ามีนะฮะ อ่า...อาจารย์มาแล้ว เรียนกันเถอะฮะ" ร่างบางรีบบอกตัดบทเมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้าห้องมาแล้ว

 

ตลอดเวลาที่นั่งข้างกัน อี ทงเฮเอาแต่จ้องหน้าคนข้างๆ จนคยูฮยอนแทบไม่มีสมาธิเรียน อยากจะดุออกไปก็ไม่กล้า จึงได้แต่ทำเงียบและแกล้งเป็นไม่สนใจ ทั้งที่แก้มสองข้างร้อนผ่าว ก็ลองมีผู้ชายหล่อๆ แบบนี้มาจ้องตลอดสองชั่วโฒงดูบ้างสิ จะได้รู้ว่ามันน่าอายขนาดไหน

 

ส่วนคนจ้องก็เอาแต่มอง มองแล้วก็คิด ทำไมโจ คยูฮยอนถึงได้น่ารักอย่างนี้นะ ทั้งใบหน้า ทั้งดวงตา ทั้งริมฝีปาก ทุกอย่างที่เป็นคยูฮยอนน่ะช่างมีเสน่ห์ไปเสียหมด ยิ่งมองทงเฮก็อยากละลายให้สมกับความน่ารักของน้องคยู

 

กว่าจะจบคลาสคยูฮยอนก็แทบจะทะลุไปด้วยสายตาร้อนแรงของทงเฮ ร่างบางรีบลุกขึ้นทันทีที่อาารย์ออกจากห้อง และรวบหนังสือกับอุปกรณ์เครื่องเขียนไว้ในอ้อมอก

 

"ไปข้างนอกกันเถอะครับ"

 

"อ่า...วันนี้น้องคยูน่ารักสุดๆ เลยรู้ตัวไหม"

 

"ขอบคุณนะฮะ แต่ผมว่าคนขับรถผมคงจะรอผมนานแล้ว" คยูฮยอนยกคนขับรถมาอ้าง ทงเฮเลยต้องจำใจลุกขึ้น

 

ทั้งคู่เดินลงบันไดมาพร้อมกัน ตลอดเวลาทงเฮก็เอาแต่พูดจาหวานเลี่ยน คยูฮยอนฟังแล้วจั๊กจี๋ชอบกล ไม่เคยมีใครพูดป้อยอเขาขนาดนี้มาก่อน ส่วนใหญ่ล้วนแต่ไม่จริงใจ แต่ทงเฮนั้นต่างออกไป เขาพูดจากใจจริง แล้วมันก็ใสซื่อตามประสาคนต่างจังหวัด สิ่งนี้แหละที่ทำให้คยูฮยอนรู้สึกว่ามันเสี่ยว

 

"คยูฮยอน" ในมหาวิทยาลัยน้อยคนนักที่จะเรียกชื่อเขาอย่างเดียวโดยไม่มีนามสกุลนำหน้า ถ้าไม่ใช่อี ทงเฮก็ต้องเป็นชเว มินโฮ หากคยูฮยอนเดาผิดเพราะชายหนุ่มตรงหน้าคือชอง ยุนโฮ

 

"พี่ยุนโฮ!" คนที่ไม่คาดคิดปรากฏตัวตรงหน้า คยูฮยอนจึงรีบสาวเท้าไปหา แทบจะลืมอี ทงเฮไปสนิท

 

"ไง เลิกเรียนแล้วใช่ไหม"

 

"ใช่ครับ ว่าแต่พี่มาได้ยังไงกัน แล้วยังทรงผมนี่อีก เสื้อยืดนี่ก็ด้วย"

 

"พี่จะพาเราไปหาขนมกินน่ะ วันนี้พี่หล่อสุดๆ ไปเลยใช่ไหม"

 

"หล่อมากเลยฮะ งั้นผมขอไปบอกคนขับรถก่อน"

 

"ได้ พี่รอตรงนี้นะ" ยุนโฮโบกมือให้คยูฮยอนที่วิ่งไปหาคนขับรถ พอเขาหันหลับมาก็เจอสายตาไม่เป็นมิตรมาจาก...

 

"คุณปลาน้อยเมื่อวานนี่นา"

 

"คุณเจ้าชายอสูร"

 

"ไม่ยักกะรู้ว่าคุณก็เรียนอยู่ที่นี่ เป็นเพื่อนคยูฮยอนเหรอ" ถ้ายุนโฮไม่ตาฟาดเขาเห็นใบหน้าขาวนั่นกระตุกแปลก อี ทงเฮกระทืบเท้าปึงๆ ตรงเข้ามาหาชอง ยุนโฮจนหน้าอกแทบชิดกัน แต่เพราะส่วนสูงนั้นน้อยกว่า ใบหน้าของทงเฮจะอยู่ระดับคางของยุนโฮ

 

"ฮึ่ม!" ปลาน้อยเงยหน้าขึ้นจนปะทะกับสายตาคม "ผม-เป็น-รุ่น-พี่-คน-สนิท-ของ-น้อง-คยู!" เขาย้ำ ช้าๆ ชัดๆ ที่ละคำจนยุนโฮนึกขัน และก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรตอบโต้กลับไป โจ คยูฮยอนก็เดินกลับมาแล้ว

 

"พี่ทงเฮฮะ ทำอะไรพี่ยุนโฮน่ะ"

 

ร่างเล็กรีบมูนวอล์กกลับที่เดิม เขาปั้นหน้าฉีกยิ้มไปหาคยูฮยอนแล้วส่ายหน้าบอกว่าไม่มีอะไร "ก็แค่ทำความรู้จักทักทายตามประสาลูกผู้ชายน่ะ"

 

"อ่า...ฮะ" แม้จะไม่ค่อยอยากเชื่อนักแต่คยูฮยอนก็ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะยุนโฮเองก็ไม่ได้ทำสีหน้าอะไรนอกจากยิ้มเล็กๆ คยูฮยอนจึงเลิกสงสัยและหันไปบอกกับยุนโฮ "ผมบอกคนขับรถแล้วก็โทรไปบอกที่บ้านเรียบร้อยแล้ว"

 

"งั้นเราก็ไปกันเลยเถอะ พี่รู้จักร้านเค้กร้านนึง อร่อยมากเลย"

 

"โอเคฮะ พี่ทงเฮ ผมกลับก่อนนะฮะ" โจ คยูฮยอนโบกมือให้อีกฝ่าย ทงเฮต้องโบกมือกลับแบบจำใจ เขามองภาพคยูฮยอนถูกยุนโฮสวมหมวกกันน็อคให้ แล้วกระโดดขึ้นซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ไปด้วยใจรวดร้าว

 

"ไอ้เจ้าชายอสูร ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์ ถ้าฉันรู้ว่าแกจะมาจีบน้องคยูแข่งกันฉันนะ เมื่อวานฉันเอามีดโกนหนวดกรีดหน้าแกให้เสียโฉมไปแล้ว โอ๊ยยยยยย ไม่น่าช่วยมันแปลงโฉมเลยจริงๆ เสื้อที่มันเอามาใส่วันนี้อีก ทงเฮอยากตาย ฮึกๆ" TTTT^TTTT

 

...

 

ยุนโฮไม่คิดว่าการผูกมิตรกับเด็กสักคนเป็นเรื่องยาก แค่ทำตัวให้เด็กตาม เข้าอกเข้าใจ ตามใจ แล้วก็สปอยล์พอสมควรก็ตีซี้ได้แล้ว แต่กับลูกคุณหนูอย่างคยูฮยอนเขาไม่แน่ใจนัก อาจจะต้องตามใจมากหน่อย ก็คงพอใช้ได้

 

เขาพาเพื่อนต่างวัยไปร้านขนมเล็กๆ บรรยากาศน่ารักและหอมไปด้วยกลิ่นกาแฟ เพียงครั้งแรกที่คยูฮยอนเห็น เจ้าตัวเล็กก็ยิ้มเสียจนหน้าบาน

 

"ร้านน่ารักมากเลยฮะ"

 

"ขนมเขาก็อร่อยนะ"

 

"ไม่น่าเชื่อว่าพี่ยุนโฮจะรู้จักร้านแบบนี้ด้วย แสดงว่าต้องเคยพาแฟนมาทานแน่ๆ เลย"

 

"หา?" ยุนโฮร้องเสียงหลง เขารีบปฏิเสธพัลวัล "พี่ไม่เคยมีแฟนจะพามาได้ยังไงล่ะ"

 

"ผมไม่เชื่อหรอกฮะ พี่ยุนโฮหล่อออกขนาดนี้ ต้องมีแฟนเยอะอยู่แล้ว"

 

"ไม่เคยมีจริงๆ วันๆ พี่เอาแต่ทำงาน ไม่ค่อยดูแลตัวเองด้วย ใครที่ไหนจะมาชอบ" ยุนโฮไม่รู้หรอกว่าเขาตอบได้ถูกใจหรือเปล่า หากอมยิ้มไม่น้อยจากคยูฮยอนก็ทำให้เขาพอวางใจ

 

ชายหนุ่มพาคยูฮยอนเข้าไปในร้าน แนะนำเค้กขึ้นชื่อกับสั่งเครื่องดื่มให้ แล้วเลือกโต๊ะนั่งนอกร้านตรงสวนที่ร่มเพราะต้นไม้เตี้ยๆ และดอกไม้พุ่มหลากสีสัน เด็กหนุ่มถึงกับร้องว้าวเบาๆ เมื่อเห็นโต๊ะ

 

"ผมจะพยายามเชื่อนะฮะว่าพี่ยุนโฮไม่เคยพาแฟนมาเดทที่นี่"

 

ยุนโฮไม่ตอบ เขาหัวเราะด้วยซ้ำกับอารมณ์หึงหวงเล็กๆ แบบเด็ก

 

เมื่อขนมมาเสิร์ฟ คยูฮยอนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคู่ตัวเองกับยุนโฮ "ไว้เป็นที่ระลึก" คยูฮยอนบอกอย่างนั้น

 

"ตั้งแต่เราจากกันวันนั้นพี่ก็สงสัยมาตลอด" เขาเริ่มเกริ่น เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนกำลังเพลินกับขนมตรงหน้า

 

"ฮะ?"

 

"ที่นายบอกว่าพี่เหมือนกับคนที่ชื่อคิม คิบอมนั่น พี่หน้าเหมือนเขาอย่างนั้นเหรอ?"

 

คยูฮยอนอึ้งไปเล็กน้อย เขาวางช้อนลงจานแล้วรวบมือไว้ที่หน้าตัก หน้าใสมองยุนโฮอยู่นานราวกับต้องการพินิจแล้วก็ส่ายหน้า

 

"ไม่เลยฮะ ไม่เหมือนกันเลย พี่หล่อกว่าเขาตั้งเยอะ" เสียงใสว่าพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

 

"อ้าว? แล้วพี่เหมือนเขาตรงไหนเหรอ" ยุนโฮยังคงแกล้งโง่ ความจริงเขาก็โง่จริงๆ นั่นแหละในเรื่องนี้

 

"ก็ตรงที่เป็นคนง่ายๆ สบายๆ ติดดิน ไม่หรูหราไฮโซล่ะมั้งฮะ ผมน่ะเบื่อกับเงินทอง แต่คิบอมต่างกัน เขาดีใจทุกครั้งที่หาเงินได้ด้วยตัวเอง ผมมารู้ตอนที่ได้คบกับเขาว่าเขาถูกพ่อผมจ้างให้มาเรียนเป็นเพื่อน ถึงเขาจะเป็นพี่น้องกับพี่ชางมินก็เถอะ แต่เหมือนว่าฐานะเขาจะแตกต่างกันมากเพราะแม่ของคิบอม อ๊ะ!" คยูฮยอนรีบเอามือปิดปากตนเองราวกับพูดเรื่องที่ไม่ควรพูด ตากลมหลุบต่ำลงพร้อมกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากัน "ผมไม่ควรพูดเรื่องนี้ มันจะทำให้คิบอมดูไม่ดี"

 

ยุนโฮทำเป็นไม่สนใจ แต่ความจริงเขารับฟังและเก็บข้อมูลไว้เรียบร้อยแล้ว "นายกำลังจะบอกว่าพี่ดูจนเหมือนกับเขาใช่ไหมล่ะ"

 

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะฮะ" มือบางรีบยกมือโบกปฏิเสธ "ผมก็แค่..."

 

"พี่ไม่ได้คิดมากสักหน่อย ก็พี่มันเป็นแค่ตำรวจจนๆ นี่นา"

 

"ง่า..." ร่างบางทำท่ากระเง้ากระงอด หยิบช้อนขึ้นมาตักเค้กเข้าปากอีกครั้ง "ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ชอบคนจนซะหน่อย" หน้าขาวซับสีแดงจางๆ ยุนโฮมองแล้วอมยิ้ม แสดงว่าเขาซื้อใจคนตัวเล็กนี่ได้อีกครั้ง

 

"แดดร้อนเหรอ เข้าไปนั่งข้างในไหม"

 

"ไม่นี่ฮะ พี่ยุนโฮร้อนเหรอฮะ"

 

"เปล่า พี่แค่เห็นเราหน้าแดงๆ เลยนึกว่าร้อน" เขาแกล้งทำเป็นถาม หน้าคมพราวยิ้มเสน่ห์ จนตาเรียวเจ้าเล่ห์หรี่ลง

 

"บ้า" คยูฮยอนว่าเท่านั้น แล้วเขาก็เอาแต่จ้วงเค้กเข้าปากไม่ยอมพูดยุนโฮอีกเลย

 

จนถึงตอนกลับ คยูฮยอนประสบปัญหาในการขึ้นนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์อีกครั้ง ยุนโฮมองจากบนรถแล้วยื่นมือส่งให้ "ถ้านายไม่รังเกียจที่จะไปกับคนจนๆ แบบฉัน ก็ยื่นมาเถอะ ฉันจะพานายไปตามที่ใจนายต้องการเอง"

 

คยูฮยอนมองมือใหญ่ที่ยื่นมือมาให้แล้วอมยิ้ม เขายอมวางมือลงบนอุ้งมือหยาบ มันอบอุ่นมากจนคยูฮยอนไม่อยากจะปล่อยมือเลย

 

 

 

ร่างบางก้าวลงอย่างมอเตอร์ไซค์อย่างเก้กัง แม้ว่าจะได้ซ้อนท้ายเจ้าคันโตนี่บ่อยๆ แล้วก็ตามแต่มันก็ไม่ชินสักที หน้าหวานยื่นออกไปข้างหน้าให้มือหนาช่วยแกะหมวกกันน็อคให้ ตากลมโตใสแจ๋วมองคุณตำรวจเขม็ง ยุนโฮไม่ทันสังเกตหรอกเพราะมัวแต่ถอดหมวกให้ จนถอดเสร็จถึงได้รู้ตัวว่าอยู่ใกล้ใบหน้าขาวมากขนาดไหน พอถูกจ้องด้วยตาใสๆ แบบนี้ในระยะใกล้ หัวใจเขาก็เหมือนจะเต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที

 

เขาพยายามเลี่ยงไม่สบสายตา แต่ก็หันไปเจอกับริมฝีปากสีสดที่เผยอออกนิดๆ แทน เหมือนกลีบเนื้อส้มสุกที่น่าลงไปลิ้มรสชะมัด

 

"คยูฮยอน!!!"

 

เสียงเรียกไม่เบานักทำเอาคนสองคนผละออกจากกันรวดเร็ว ยุนโฮนึกเสียดาย อีกเพียงนิดเดียวเขาจะชิมริมฝีปากอิ่มนั่นแล้วแท้ๆ ชิม ชางมินนี่น่าเอาไปเก็บเสียจริงๆ

 

"ทำอะไรกันน่ะ" ชางมินเดินมาคว้าแขนคู่หมั้นหมับ เขาออกแรงกระชากจนคยูฮยอนต้องมายืนหลบอยู่ด้านหลัง "นายกำลังจะทำอะไร"

 

"มีตา มองไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังทำอะไร" ชอง ยุนโฮตอบกวน ตีหน้ามึนกวนอารมณ์ชางมินให้เดือดปุดยิ่งขึ้น

 

"ฉันเห็นเต็มสองตา และต้องการรู้ว่าแกทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร คยูฮยอนเป็นคู่หมั้นของฉัน ซึ่งคนอื่นไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้"

 

"ทำแบบนี้ แล้วทำแบบไหนล่ะครับ"

 

"แบบที่แกกำลังหยามหน้าฉันอยู่ไงเล่า" ชางมินเงื้อหมัดจะชกหน้านายตำรวจ แต่ติดมือบางและเสียงของคยูฮยอนที่ร้องห้ามไว้

 

"หยุดนะพี่ชางมิน พี่ยุนโฮไม่ได้ทำอะไรผมทั้งนั้นแหละ อย่ามาทำตัวเป็นอันธพาลแถวนี้นะ"

 

"แต่มัน... นายก็เห็นนี่ว่ามันหยามหน้าพี่"

 

"ผมไม่เห็นเขาจะหยามพี่ตรงไหน มีแต่พี่คิดไปเอง แล้วก็หยุดดูถูกพี่ยุนโฮด้วย เขาเป็นคนดี"

 

"คนดี?" ชางมินทวนคำเสียงสูง เขาหันไปมองยุนโฮตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก "มันเข้าหานายเพราะเงินนายไม่รู้หรือไง มันอยากได้เงินของนายนะ"

 

"แล้วยังไงล่ะ อย่างน้อยเขาก็ดีกว่าพี่แล้วกัน พี่ยุนโฮกลับไปก่อนเถอะฮะ ผมชักรำคาญ" โจ คยูฮยอนสะบัดเสียง เขาผลักชางมินออกแล้วเดินเข้าตัวบ้านไปไม่สนใจใครอีก

 

ชางมินจ้องหน้ายุนโฮอาฆาตแค้นอีกครั้ง เขาอยากจะต่อยหน้ามันสักที นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยุนโฮประกาศตัวโต้งๆ ว่าต้องการแย่งคยูฮยอนไปจากเขา แต่เพราะคนที่วิ่งเข้าไปสำคัญกว่าเขาจึงเพียงชี้หน้าแล้ววิ่งตามคยูฮยอนเข้าไป

 

ยุนโฮกระตุกยิ้มขัน ชิม ชางมินหรือยังทำอะไรเขาได้ ถ้าอยากจะกำจัดเขานักล่ะก็...มาเจอกันข้างนอกได้เสมอ เขาคันไม้คันมืออยากกระทืบคนมานานแล้ว

 

...

 

หลังออกมาจากบ้านนั้น ยุนโฮก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปที่ร้านตัดผมที่เขามาเมื่อวาน เขาส่องดูจนแน่ใจว่าอี ทงเฮอยู่ที่นั่นก็เดินเข้าไปหา

 

"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบว่า... เอ๊ะ! ไอ้อสูรหมาป่า นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ"

 

"ฉันชื่อชอง ยุนโฮ เป็นสารวัตรสน. แถวๆ นี้"

 

"แล้วจะบอกทำไม" ทงเฮผงะถอยไปข้างหลังเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ยุนโฮก้มศีรษะลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับคนตัวเล็ก

 

"ทำความรู้จักกันไง เราคงต้องเจอกันอีกบ่อยๆ อยากไปกินต๊อกกันไหม ฉันรู้จักร้านดีๆ อยู่เยอะเลยนะ"

 

"คุณนี่มัน..."

 

"ไปเถอะน่า" ยุนโฮไม่รอคำตอบ เขาลากทงเฮออกไปจากร้านทั้งที่อีกฝ่ายยังอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน และไม่สนใจสายตาของเจ้าของร้านเลยสักนิด

 

"คุณนี่มันหมาป่าเข้าเล่ห์ชัดๆ" ทงเฮตะโกนฝ่าลมเมื่อขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของอีกคนแล้ว ยุนโฮไม่ตอบอะไรนอกจากหัวเราะเสียงดังให้ทงเฮยิ่งหงุดหงิดมากไปกว่าเดิม

 

...

 

หมาป่ายุนมาแล้วค่า ฮี่ๆ

ใครที่คิดว่าปรี้ยุนจะลงเอยกับน้องคยูคิดใหม่ได้เลยนะคะ

เพราะพี่หมีเราจะจับปลาแล้วค่ะ ฮ่าๆ #สปอยล์

ตอนหน้าพบกับไฮยีน่า หมาในผู้ตะกละตะกรามได้เร็วๆ นี้

ฟิ้วววว...~~~ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #138 kikkayu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 05:17
    ดีแล้วล่ะ งานนี้วอนจะได้หมดคู่แข่งไปอีกหนึ่ง
    555
    #138
    0
  2. #131 minney (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 17:25
    น้องเกือบจะโดนพี่ยุนจูบแล้วไหมละ

    นี่ถ้าชางมินไม่มาซะก่อนนะ

    จูบของน้องต้องเก็บไว้ให้พี่วอนเท่านั้น

    แต่ว่าน้องไม่ชอบพี่วอนนี่ซิคือปัญหาล่ะ

    แต่ก็ดีใจแทนที่พี่ยุน ที่จะไปจับปลาแทน

    พี่วอนจะได้หมดคู่แข่งไปอีกคน
    #131
    0
  3. #129 midnight (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 13:49
    วิธีการเข้าหาน้องของแต่ละคนเด็ดไม่แพ้กันจริงๆ

    อิชชี่น้องคยูมาก  มีแต่ผู้ชายหน้าตาดีๆเข้ามารุมล้อม
    (ผมก็หน้าตาดีนะครับ : คนเล็ก -3- )  [ จ้า..หล่อจ้า ]

    แต่ขำทงเฮ  เป็นเราคงเคืองสุดๆ
    อุตส่าห์ให้เสื้อ  ดันเอามาใส่หล่อจีบคนเดียวกันซะนี่  5555+

    ถ้าปรี้ยุนจะไปกินปลา เค้าก็โอเคนะ
    เพราะท่าทางก็ไม่ได้อยากกินลูกแมวสักเท่าไหร่
    ปล่อยให้สิงห์โตเค้ากินลูกแมวไปดีกว่าเนอะ ^^
    #129
    0
  4. #125 summerkyu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 00:42
     หมาป่าจะจับปลา อิอิ

    ชางมินเราก็แรงเกิ๊นนน
    #125
    0
  5. #124 7791 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 23:33
    ถ้ายุนจะเปลี่ยนใจไปรักด๊องทีหลังก็ดีนะ

    แต่แหมไม่ค่อยมีพี่วอนกับน้องกี้เท่าไหร่เลยอ่ะ
    #124
    0
  6. #123 (- - *) za (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 22:40
    คยูอ่ะรวยแล้วยังมีแต่คนมาตามใจตลอดเลย อิดฉาาา่า
    ประเด็นคืออยากมีคนตามใจบ้างงง
    ดีใจที่พี่ยุนจะไปจับปลาแทน555 เก็บคยูให้พี่วอนอ่ะดีแล้ว
    แอบไปดูช่องห้าก่อน
    #123
    0
  7. #122 aoyjana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 22:28
    เอ่อ นี่คือฟิคระดมคนหล่อลากกกมาอยุ่ในฟิคเดียวเหรอค่ะ
    แถมจะเอาทงเอมาคู่กับหมียุน อ๊างงง
    แต่เขาฟินตรงพี่ทงกับน้องคิยูอ่ะ  เฮคยู(คู่โปรดพี่อ่ะ)

    แหมะ!! น่าอิจฉาน้องนางจริง ๆ มีคนหล่อรุมล้อมเพียบ
    แต่ต้องยอมเขาอะนะ

    ข้องตรงพี่หมีจะจับปลานี่แหละ ก็เฮทำท่าจะเมะอยู่น่าตอนจีบน้อง
    แล้วจะมาเคะให้พี่ยุน คงเหนื่อยกว่าจีบคยูอีกนะ *ตบบ่าพี่หมี*
    #122
    0
  8. #120 took (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 17:02
    โออออออออออ



    มาถึงตอนนี้เริ่มไม่เครียดเท่าไหร่แล้วค่ะ



    หัวเราะก้ากกกกกกก ตอนพี่ทงไปยืนชิดหน้าอกหมียุน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนสูงช่างเป็นปมด้อย



    แงงๆๆ ไม่มีพ่อขราโผล่มาเลย คิดถึงมิโนด้วย อิอิ มิโนลุคใหม่ใสปิ๊งหล่อสุดๆ
    #120
    0
  9. #119 Mamiaw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 16:45
    แค่ พี่วอน พี่ยุน คิบอม มินโฮ ก็อิจฉาจะแย่อยู่แล้ว

    นี่ยังมี พี่ทงเฮ อีกเหรอ

    โอ๊ย!! ของสิงร่างน้องคยูสักวักเถอะ

    อยากรู้เหลือเกินว่าอยู่ท่ามกลางคนหล่อเนี้ยมันจะรู้สึกยังไง อร๊ายยย
    #119
    0