[SF] D.O.L.L. : WonKyu NC-17

ตอนที่ 1 : - 1 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 มี.ค. 53

หมายเหตุ - แต่งนานแล้ว เอาของเก่ามาหากิน
ป.ล. เรื่องนี้ค่อนข้างแรง... ใครรับไม่ได้ ไม่เม้นต์ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ใครรับได้ช่วยเม้นต์ให้ด้วยนะ ^^

[SF] D.O.L.L.
Couple : Siwon KyuHyun
Rate : NC-17
Genre : Dishonesty , POV
Status : 01
Writer : NiTRoGeN14
Writer's Note : ที่มาของความเพ้อ


user posted image

ช่างน่ารักจริงๆ

...
.
.
.

อยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ?

กับคำถามที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่เริ่มจำความได้ ห้องสีขาวสะอาดตา หน้าต่างบานใหญ่ที่มักจะฉายภาพพระอาทิตย์ยามอัสดงให้เห็นอยู่เสมอ ชั้นหนังสือสีขาวที่ไม่มีวันเก่า หนังสือเล่มหนาหลายต่อหน้าเล่มที่ถูกจัดเก็บเป็นระเบียบบนชั้น ตู้เสื้อผ้าสีขาวและแน่นอนว่าเสื้อผ้าทุกชุดที่อยู่ในนั้นก็เป็นสีขาว เตียงนอนสีขาวที่กว้างแสนกว้างยามหลับตานอนเมื่อไหร่ก็จะรู้สึกว่ามันกว้างเกินไปเสมอ และกระจกเงาบานใหญ่ที่สูงกว่าตัวเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ตัวเขาเองก็ไม่เคยจะสูงเกินกระจกเงาบานนี้เลย

ผมแตะปลายนิ้วลงบนดวงตาคู่กลมโต จ้องมองมันนิ่งอยู่อย่างนั้น ภาพที่สะท้อนออกมาจากระจกคือเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโตสีดำสนิท แก้มใสขาวอมชมพู ริมฝีปากอิ่มแดงสดราวกับผลเชอร์รี่ที่ได้ทานบ่อยๆ ผมสีดำปีกกายาวระบ่าเรียงตัวสวย

ผมยิ้ม...

ยิ้มให้กับตัวเองที่อยู่ในกระจก

ตัวผมที่ห้องนี้กับอีกคนที่อยู่ในกระจก ผมอดคิดไม่ได้ว่าเราช่างเหมือนกันอะไรอย่างนี้นะ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าและท่าทางหรือแม้แต่การถูกขังอยู่ในโลกเล็กๆแห่งนี้ ไม่ได้พบเจอกับใครมีเพียงตัวเองเท่านั้นและเพื่อนอีกคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของกระจก

โลกเล็กๆใบนี้ช่างเงียบเหงา ไม่มีใครมีเพียงแต่ตัวเองเท่านั้นเอง

...

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อพบว่าตอนนี้โลกข้างนอกกลายเป็นสีดำไปหมดแล้ว ดาวที่แข่งขันกันส่องแสงอวดตัวพร่างพรายเต็มทั่วท้องนภา
งดงาม...
แต่ก็ไม่เคยสัมผัสถึง...

เคยคิดจะเปิดหน้าต่างบานนั้นออกไปเพื่อจะไขว่คว้า แต่ก็ไม่เคยทำได้สักที มันติดอยู่ตรงที่ว่า...ถ้าเปิดออกไปแล้ว 'อิสระ' ก็จะมาหยุดอยู่ตรงหน้า ผมกลัวว่าผมจะรีบร้อนตะครุบตะกรามอิสระนั้นไว้ในลืมระวังตัวอะไรไปในหลายเรื่องๆ และนั้นอาจจะทำให้ผมไม่ได้พบกับมันอีกเลย

เมื่อไม่ได้โผเข้าไปหาอิสระแล้วผมก็ทำใจนั่งลงมองอิสระที่อยู่ข้างนอกอย่างที่ทำเป็นประจำ นั่งมองจนเพลิดเพลินไปกับเหล่าเมฆหมอกที่ลอยมาบดบังแสงดาว สนุกกับการลุ้นให้เมฆนั้นลอยหายลับไปเสียที สุขเมื่อได้พบว่าเมฆร้ายนั้นได้จางหายไปกับลมแรง จนลืมนึกถึงพายุร้ายที่ใกล้เวลาจะเคลื่อนตัวเข้ามา

เสียงประตูที่เปิดออกทำให้ความหฤหรรษ์ที่เพิ่งได้สุขสมหายวับไปต่อหน้า เมฆดำน่ากลัวกำลังลอยเคลื่อนเข้ามาใกล้ จนนกน้อยที่ไร้ปีกต้องหวาดกลัว

"สายัณห์สวัสดิ์ ตุ๊กตาของฉัน" เสียงเอ่ยทักทายที่ไร้ชีวิตราวกับว่าผู้พูดไม่ใช่หุ่นยนต์อาจจะทำให้ใครหลายต่อหลายคนรู้สึกกลัวแต่กับตุ๊กตาตัวนี้แล้วมันเป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยและเป็นเพียงเสียงเดียวของคนอื่นที่เขาได้ยิน ตลอดชีวิตของตุ๊กตาตัวนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเจ้าของเพียงหนึ่งเดียว เจ้าของที่ได้ชื่อว่า...

"สวัสดีครับคุณพ่อ"

.
.
.

อยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ?

คำถามนี้กลับมาอีกครั้งเพราะคำพูดของคุณพ่อเมื่อคืนที่บอกว่าพรุ่งนี้เขาจะมีอายุครบ 15 ปี

15 ปีแล้วหรือนี่ที่เขาได้ก้าวเข้ามาอยู่ในห้องนี้และไม่ได้ออกไปที่ไหนอีกเลย...

ชีวิตที่ช่างเหมือนนิยาย...ใครเล่าจะรู้ว่ามีอยู่จริง เขาเหมือนกับฮาเซนเทลที่ถูกแม่มดใจร้ายขังไว้ในหอคอย เฝ้ารอวันที่จะมีเจ้าชายสักคนผ่านมาและช่วยเขาไว้ แต่คงไม่มี... คนที่ขังเขาคือบิดาและบิดาของเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ใครได้ผ่านเข้ามา แน่นอนว่าตลอดระยะเวลาเกือบสิบห้าปีเขาไม่เคยเห็นใครนอกจากบิดาอีกเลย

วันนี้ก็ได้แต่นั่งเหม่อเฝ้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเกิดของเขาแล้วสินะ...ถ้าเช่นนั้นถ้าอยากจะขอพร เขาก็ขอให้ได้ออกไปเดินเล่นที่โลกภายนอกบ้างได้มั้ย?

คงไม่ได้สินะ

...

เช้าวันเกิดปีที่สิบห้า ผมตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยแล้วความตื่นเต้นที่มีอยู่เพียงเล็กน้อยก็หายวับไปเมื่อสำนึกได้ว่าตนเองยังอยู่ที่ห้องสีขาวเหมือนเช่นดังทุกวัน

คุณพ่อเดินเข้ามาตั้งแต่เช้าพร้อมกับกล่องของขวัญใบหนึ่งสีขาวเหมือนกับวันเกิดที่ผ่านมาทุกๆปี แต่ที่ต่างออกไปคงเป็นสีของริบบิ้น ริบบิ้นที่ผูกกล่องของขวัญมักเป็นสีขาวอยู่เสมอ แต่ปีนี้ริบบิ้นเส้นนั้นกลับกลายเป็นสีดำไปเสียได้

"สุขสันต์วันเกิดปีที่สิบห้านะตุ๊กตาของฉัน" คุณพ่อย่างก้าวสุขุมเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญมาให้ตรงหน้า "รับไปสิ นี่คือของขวัญปีที่สิบห้าของเธอนะ" ผมมองสบตาของคุณพ่อสลับกับกล่องของขวัญ พลางนึกไปว่าของขวัญปีนี้จะเป็นอะไรกันนะ ของขวัญเมื่อปีที่แล้วเป็นหนังสือนิทานภาษาอังกฤษ ปีก่อนหน้านั้นก็เป็นหนังสือนิยายภาษาอังกฤษ ก่อนหน้านั้นไปอีกก็เป็นหนังสือภาษาอังกฤษ และความเหมือนที่แตกต่างไปจากนั้นอีกก็คือหนังสือทุกเล่มเก่าเสียจนกระดาษกลายเป็นสีเหลือง

ผมรับกล่องของขวัญมาถือไว้ก่อนจะแกะริบบิ้นออกเมื่อคุณพ่อสั่งให้เปิดดู ทันทีที่ผมเปิดกล่องออกมาผมก็อดที่จะตกใจไม่ได้เมื่อพบว่าของขวัญปีนี้ไม่ใช่หนังสือแต่กลับกลายเป็นรูปภาพเก่าๆใบหนึ่งเท่านั้น ผมหยิบรูปภาพรูปนั้นขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้น ผมไม่เคยเห็นคนอื่นเลยนอกจากคุณพ่อและตัวผมเอง จึงไม่น่าแปลกใจที่ผมจะรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจสั่นระรัวเหมือนกลองศึกอย่างนี้

"ชอบไหมของขวัญชิ้นนี้?"

"ชอบครับ ว่าแต่...ใครกันหรือครับ" ผมยิ้มกว้างในขณะที่ตอบคำถามคุณพ่อไปด้วย คุณพ่อเองก็ยิ้มกลับมาให้ผมเหมือนกันแต่ผมก็ไม่ค่อยชอบรอยยิ้มของคุณพ่อเอาเสียเลย

"แม่ของเธอยังไงล่ะ"


"แม่?"


"มานี่สิคยูฮยอน มาดูหน้าตาของเธอสิช่างเหมือนกับแม่ของเธอราวกับถอดพิมพ์เดียวกันออกมา" คุณพ่อลากผมมายืนอยู่หน้ากระจก ผมจ้องเด็กเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามสลับกับรูปในมือ

เราช่างเหมือนกันจนน่ากลัว

"เธอสวยเหมือนแม่เธอเมื่อสิบห้าปีที่แล้วเลยคยูฮยอน ตอนนั้นแม่ของเธอก็น่ารักเหมือนตุ๊กตาอย่างนี้ ดวงตาคู่กลมโตใส ผิวขาวจัดๆ แก้มใสอมชมพูแบบนี้ และกลีบปากอิ่มสีแดงสดที่น่าจุมพิตคู่นี้ แม่เธอทำให้ฉันคลั่งตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันและเธอก็กำลังทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นรู้ตัวหรือเปล่า หืม? คยูฮยอน"

"ผมกับคุณแม่..."

"งดงาม"

"..."

"ฉันคิดไม่ผิดที่เลี้ยงดูเธอไว้ ให้เธอเป็นตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของผู้หญิงคนนั้น เหมือนกันทุกอย่างหน้าตา ผิวพรรณหรือแม้กระทั่งนิสัย นิสัยที่ไร้เดียงสา อ่อนต่อโลก แต่ฉันจะทำให้เธอต่างจากผู้หญิงคนนั้นฉันจะทำให้เธอเป็นของฉัน ของฉันเพียงคนเดียวและตลอดไป"

"ของคุณพ่อ เพียงคนเดียวและตลอดไป"

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอถูกใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉัน จะไม่ยอมให้ใครมาแอบลักขโมยเธอไปกินเหมือนกับแม่ของเธอ เธอจะต้องเป็นของฉันเป็นตุ๊กตาให้ฉันตลอดไปนะคยูฮยอน"

ผมจ้องมองเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพในกระจกบานนั้นสะท้อนให้เห็นว่าเด็กผู้ชายคนนั้นกำลังถูกกลืนกินโดยพ่อของตัวเอง เหมือนกับในนิยายกรีกโบราณของเหล่าเทพเจ้าบนเขาโอลิมปัส พ่อสมสู่กับลูก ลูกสมสู่กับแม่ พี่น้องต่างอยู่ร่วมรักกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับเป็นเรื่องธรรมดาและสำหรับคุณพ่อแล้ว เราสองคน ก็คงไม่ต่างกัน

อย่างนั้นใช่ไหม?

สัมผัสอุ่นนุ่มที่ทาบทับบนแก้มอบอุ่นเกินกว่าจะบรรยาย เหมือนกับยาพิษร้ายแรงที่เมื่อแตะต้องลงที่ใดก็ทำให้ผู้ที่ถูกพิษหมดเรี่ยวแรงลงทั้งปวง มือไม้อ่อนขาทั้งสองข้างสั่นจนทรงตัวไว้ไม่อยู่ คุณพ่ออุ้มผมไปนอนลงบนเตียงก่อนที่จะคร่อมทับตัวผมไว้ สั่นไปทั้งตัวเมื่อลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวกายเปลือยเปล่า สะท้านไปทั้งอกเมื่อสัมผัสจุมพิตร้อนจัดแตะต้องไปทั่วร่าง ลมหายใจสะดุดขาดเมื่อถูกช่วงชิงลมหายใจเพราะจูบหนักๆที่เฝ้าแต่จะสำรวจเข้าไปในโพรงปาก ลิ้นต่อลิ้นสัมผัสกระหวัดรัดกันแนบแน่น ช่วงชิงลมหายใจเพียงหนึ่งเดียวที่สำนึกได้ว่าในโลกนี้ ทั้งชีวิตนี้ เขามีเพียงคุณพ่อเท่านั้น

แค่เพียงคุณพ่อเท่านั้น

เพียงคนเดียว...

...

2BCon

อย่างที่จั่วหัวไปว่า For P'eve ฟิคเรื่องนี้แต่งให้พี่อีฟค่ะ แต่งมาสักพักแล้วล่ะ
ตอนนั้นอารมณ์มันกำลังขึ้นหลังจากที่ได้คุยกับพี่รุ้ง
ประกอบกับรูปที่เห็นข้างบน น่ารักมาก wonnabwithkyu/erweedtz6.gif
ก็เลยกลายมาเป็นฟิคเรื่องนี้ ออกแนวป่วง
55+
เอาเป็นว่า เอ็นจอยกันเถอะค่ะ wonnabwithkyu/72.gif
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

240 ความคิดเห็น

  1. #235 skyrealdream (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 22:58
    ใครเป็นพ่อกี้?
    #235
    0
  2. #231 Alicia (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 22:51
    อิฉ่อย กินลูกตัวเอง???
    #231
    0
  3. #225 An(Gy)tOrIa LL YunJaeHolic &MTN?! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 11:40
    อ่านแล้วแอบงงนิดๆนะเนี่ย
    พ่อ ลูกแล้วนี่มันอะไรรร
    #225
    0
  4. #220 junniizie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 20:13
    ใครเป็นพ่อกี้
    #220
    0
  5. #215 minming0186 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 13:45
    เย้ยยยย อ่านแล้วตกใจทำตาโต

    เกิดอะไรขึ้น พ่อ ลูก อึ้งงงงง

    แต่ก็อยากอ่านต่อ ฮ่าฮ่า จั่วหัวน่าสนใจดีแท้





    #215
    0
  6. #210 ELF : ) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กันยายน 2554 / 10:58
    โอ้ววมายก๊อต



    ทำไมพ่อ ... ลูกได้เสีย TT
    #210
    0
  7. #204 NoKkii Lee Dong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 04:18
     รูปตุ๊กตาอย่างน่ารักอ่ะ
    แล้วคิดภาพกี้เป็นตุ๊กตาตัวนั้น
    อร๊ายย น่าจักกอด
    วอนก็เลี้ยงซะ ตั้งสิบห้าปีอยู่แต่ในห้องเนี่ยนะ
    ใจร้ายเกินไปรึเปล่า
    #204
    0
  8. #198 เกว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 03:26
    อ่า...

    สิบห้าปีเลยเหรอ

    นานดีจัง

    T^T

    อยากได้ตุ๊กตาแบบนี้บ้างอ่ะค่ะ

    #198
    0
  9. #191 GameKey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2554 / 22:21
    อนเลี้ยงกี้แบบตุ๊กตา ?
    #191
    0
  10. #185 Aqua_Star (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 15:59
    อ่า เรื่องนี้เคยอ่านแล้วเหมือนกันเมื่อนานมาแล้ว (แต่ไม่จบ)

    ชอบมากๆเลย

    ตามกลับมาอ่านอีกครั้งก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย
    #185
    0
  11. #183 hyunjang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:54

    ตกลงพ่อกี้คือฉ่อนช่ายมะ

    เย้ยยย !!!  ฉ่อยกินลูกกกกก !!!!!

    #183
    0
  12. #177 YESUNGonly13 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 14:07
    แอบงง? ทำไมพ่อทำกับกี้แบบนี้
    #177
    0
  13. #169 คิมอุค'๑๑ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 20:41
    พ่อกี้เลี้ยงกี้เป็นตุ๊กตาหรอ
    สงสารกี้ไม่ได้ออกไปไหนเลย
    #169
    0
  14. #167 ท่านชายโจกี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 18:20

    พ่ออกี้ใจร้ายนิ- -

    สนุกมากอ่าชอบบบบบบบบบกี้แลดูน่าสงสาร

    ชอบแต่ไม่อยากให้ดราม่า- -

    #167
    0
  15. #160 ~Dark Angel~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2553 / 19:58
    สุดยอดดดด แต่งได้กลมกลืนและอ่านได้ลื่นไหลมากมายย
    แม้จะไม่ค่อยชอบคุณพ่อ และเอาเป็นว่าเกลียดคุณพ่อมากก็ตาม

    สงสารคยู เด็กวัยสิบห้าที่ไร้เดียงสาคนนี้ ใครกันจะเป็นผู้ที่พาเธอ
    ออกไปจากกรงขังแห่งนี้
    #160
    0
  16. #153 palmtree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 00:59
    กี้เป็นตุ๊กตาหรือคนอะ

    พ่อเป็นใครกันนะ

    อยากรู้ที่สุด
    #153
    0
  17. #151 mingfang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 21:57
    อ๊ากกกกกก ใครเปนพ่อคยูเนี่ยอยากรู้จิง
    #151
    0
  18. #146 L.O.V.E. KiHae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2553 / 22:40
    ไม่เคยเจอแต่ชอบมากๆอ่า
    #146
    0
  19. #140 WC `Tequila** (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 20:40
    น้องโม - 0 -

    น่ากลัว ! พี่อ่านแล้วแอบเครียด ใครเป็นพ่อเนี่ย แอบจิตๆนะ - -*

    ปล. พอส่งลิ้งค์มาพี่ก็อ่านทันที 5555555555
    #140
    0
  20. #134 คุณฮี_Cin[02]*{๑๓} (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 23:07
    แอบจิตนิด ๆ นะเนี่ย แต่ก็ชอบ =.,=

    ตามค่ะ ><
    #134
    0
  21. #121 Baby Korean (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 00:55
    ถ้ามองอย่างคนทั่วไปเร่องนี้มันก็ดูแอบจิตอยู่นะ

    แต่ถ้ามองอย่างคนอ่านนิยายมันคือเรื่องที่น่าติดตาม
    #121
    0
  22. #117 `aab.|หลิวอึนเฮ. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 18:18
    คุณพ่อ ?
    #117
    0
  23. #110 ตุ๊กตาประสาทกลับ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 10:10
    พี่แตงโม~ มิ้นท์ว่าจะมาอ่านหลายวันละ
    คึคึ วันนี้เพิ่งได้ฤกษ์ล่ะ โหะๆ
    (หลังจากที่เก็บลิ้งไว้ตั้งแต่พี่โมเพิ่งลงตอนแรก 55555)

    อ่านแล้วแบบ... อยากได้ตุ๊กตาตัวนี้มั่งอะ
    จะเอาไปนอนกอด โฮะๆๆๆ -.,-
    แลดูวอนจิตๆง่ะ และคุณตุ๊กตาโจก็ดูไร้เดียงสาจริงจัง~

    คุณพ่อ...?
    ตุ๊กตา....?

    ง่า ตามตอนต่อไปดีกว่า~~
    #110
    0
  24. #101 BlareBlare (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 22:11
    อ่านช่วงแรกนึกว่าตุ๊กตาที่กลายเป็นมนุษย์
    แต่นี่เป็นลูกที่ถูกเลี้ยงเป็นตุ๊กตา
    เหมือนจะจิตนิดเลย
    ไม่เคยอ่านแนวนี้ ตามๆค่ะ
    #101
    0
  25. #90 ชีวิตนี้มีอะไร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 10:50
    กี้เป็นตุ๊กตาตัวน้อยในกรงทองที่วอนดูแลมาตลอดเลยนะเนี่ย


    วอนโรคจิตอ่ะ
    #90
    0