[FIC]...Sorry... - WonHanKyu (NC-17)

ตอนที่ 10 : - 9 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 พ.ย. 52

[FIC] Sorry.
Couple : Siwon Hanhyung Kyuhyun
Rate : NC-17
Genre : Force&Crafty
Writer : NiTRoGeN14
Writer's Note : โกหกอะไรได้ก็โกหกไปแต่อย่าโกหกหัวใจตัวเอง

- 9 -

...

ด้วยเสียงอึกทึกตึงตังทำให้คยูฮยอนไม่สามารถจะทนข่มตานอนต่อไปได้ ร่างบางฝืนลากสังขารยับๆของตนเองออกมาจากห้องนอนที่เอาตัวเข้าไปสิงได้สองวันเต็มสู่โลกภายนอก เป็นไปตามคาดว่าตัวต้นเสียงคืออีทงแฮที่วิ่งไล่กับเฮนรี่อยู่ทั่วห้องนั่งเล่นเพราะไปแย่งขนมเฮนรี่แก้มป่องกิน โจคยูฮยอนนั่งทรุดตัวลงกับโซฟาตัวใหญ่หน้าโทรทัศน์ที่มีโจวหมี่นั่งอยู่แล้วอย่างไม่รู้จะทำอะไร

"ยังโอเคดีไหม?" เหมือนคนพูดจะดูเป็นห่วงแต่สายตาที่ยังจับจ้องอยู่กับหนังสือในมือทำให้น้องเล็กเบ้ปาก ถามเพราะมารยาทใช่ไหม? งั้นคราวหลังไม่ต้องถามก็ได้นะ

"ก็ดีฮะ" แม้ในใจจะนึกเคืองแต่คยูฮยอนก็ต้องตอบตามมารยาท ตอนนี้หัวมันมึนๆคิดอะไรก็ไม่ค่อยออกได้แต่นั่งเฉยๆฟังเสียงบอกให้หยุดของเฮนรี่ไปมาก็เริ่มเพลิน สักพักเจ้าตัววุ่นประจำวงก็วิ่งแหมะมานอนแทรกกลางระหว่างหนุ่มน้อยชาวเกาหลีกับหนุ่มใหญ่ชาวจีน ไม่แทรกเฉยๆแต่มีการเอาหัวหนุนตักพี่ชายชาวจีนหน้าตาเหมือนซีวอนอีกด้วยแน่ะ

"พี่ทงแฮลุกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" ไม่ทันไรเสียงแหลมๆของเฮนรี่ก็ดังลั่น ดังอย่างเดียวไม่พอยังเอาร่างอวบๆของตัวเองลงเบียดแย่งตักโจวหมี่อีกด้วย คยูฮยอนเห็นแล้วปวดหัวยิ่งกว่าเดิมเลยเดินหนีออกมาเงียบๆให้สามคนนั้นตกลงกันเอง

ร่างบางบิดขี้เกียจซ้ายขวาพอให้หายขบเมื่อย ดวงตาซุกซนก็เหลือบไปเห็นพี่ชายอีกคนกำลังวิดพื้นอยู่ก็เข้าไปหา

"ขยันฟิตหุ่นจังเลยนะครับกลัวสู้พี่ซีวอนไม่ได้เหรอ"

"ใช่ แล้วนายว่าตอนนี้หุ่นพี่ดีกว่าซีวอนหรือยังล่ะ" ฮันคยองหยุดการออกกำลังช่วงเช้าลงทันทีที่เห็นคยูฮยอนเดินมา ชายหนุ่มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้นแล้วก็ได้แต่หลอกตัวเองในใจ

...ไม่มีอะไรเกินเลยหรอกน่า ก็แค่พี่กับน้องเล่นกัน...

"แบบนี้น่ะดีแล้วล่ะครับ อยากจะมีกล้ามใหญ่ๆแบบนั้นไปทำไมกัน กล้ามปูแบบนั้นไม่เหมาะกับพี่เลยสักนิด" นอกจากจะพูดจาหวานเอาใจแล้วร่างบอบบางยังเอาหัวทุยๆของตัวเองมาซบเข้ากับแขนเรียวเล็กแต่แข็งแรงของลีดเดอร์เฉพาะกิจอีกด้วย ฮันคยองเริ่มยิ้มออกมือหนายกขึ้นลูบศรีษะเจ้าตัวเล็กเบาๆ

"พี่เป็นแบบนี้คยูฮยอนก็จะรักพี่แค่คนเดียวใช่ไหม?" ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ถามออกไป ในใจก็เต้นโครมครามนึกกังวลกลัวว่าคำตอบจะไม่ได้ออกอย่างที่คิดไม่ก็กลัวว่าคำตอบนั้นอาจจะเต็มไปด้วยคำโกหก

โจคยูฮยอนเงียบไปพักใหญ่จนคนถามใจแป้ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบสายตากับร่างสูงมั่น ดวงตาของคนทั้งคู่ต่างสะท้อนภาพของกันและกัน ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ สิ่งที่เห็นจากจักษุสีดำสนิทคู่นั้นจะมีแต่ความจริง "ผมรักพี่...รักพี่ฮันคยองคนเดียว รักจนยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อที่เราสองคนจะได้รักกันอย่างไม่มีอุปสรรคอะไรอีก อะไรที่ขวางทางรักของเราผมจะไม่ยอมให้มันทำตามอำเภอใจ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักของเรา"

.
.
.

เพื่อรักของเรางั้นเหรอ?

ชเวซีวอนทวนคำพูดของโจคยูฮยอนอยู่ในใจ ในเมื่อคยูฮยอนเห็นเขาเป็นอุปสรรคในความรักที่แสนจะจอมปลอมนั่นเขาก็จะยอมเป็นอุปสรรคที่ยากที่สุดที่จะไม่ยอมให้คนทั้งคู่ได้ผ่านพ้นไป จะต้องไม่มีใครมีความสุขตราบเท่าที่ชเวซีวอนคนนี้ยังทนทุกข์ จะต้องไม่มี...

...

หากการจะบำบัดแค้นต้องระบายอารมณ์ลงกับอะไรสักอย่าง สิ่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการบั่นทอนอาการคลั่งแค้นของซีวอนได้คงมีเพียงโจคยูฮยอนเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าซีวอนจะทำอะไรกับคยูฮยอน ร่างบางก็ไม่เคยคิดที่จะปริปากบอกให้ฮันคยองฟัง แม้จะนึกกังวลอยู่บ้างกับอาการของคยูฮยอนที่อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ในใจแต่ซีวอนก็ไม่อยากจะเอามาคิดให้รกสมอง ตอนนี้ขอแค่มีความสุขไปวันๆกับการได้แอบกินร่างหวานหยดของน้องน้อยสลับกับชมดวงตาคู่โตที่จ้องมองกลับมาด้วยอารมณ์ทั้งหวาดกลัว หวาดหวั่น ไม่พอใจ แล้วสุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาที่สะท้อนเพียงแต่ภาพของเขา มองเขาด้วยความต้องการอย่างสุดซึ้ง เท่านี้ก็ไม่มีอะไรสุขเท่าอีกแล้ว

โดยเฉพาะช่วงนี้... ช่วงที่ซีวอนมีความสุขเพราะได้โอบกอดคยูฮยอนถี่เหลือเกิน ด้วยหน้าที่การงานของฮันคยองทำให้เจ้าตัวไม่ค่อยอยู่ที่พัก หมาไม่ได้อยู่เฝ้าเนื้อแบบนี้ ก็เสร็จโจรอย่างเขาน่ะสิที่จะลอบลักแอบแทะกินเนื้อรสหวานหยดปานอาบน้ำพึ้งได้ตามใจปราถนา

อย่างคืนนี้...คืนที่ฟ้าช่างเป็นใจ ดวงจันทร์สว่างเต็มดวงงดงาม โจคยูฮยอนนอนซบอกเขาอยู่บนเตียงแคบๆ อากาศภายนอกที่หนาวทำอะไรเขาที่ได้รับความอบอุ่นจากคยูฮยอนไม่ได้เลย

"พี่ซีวอน..." จู่ๆร่างที่เงียบไปนานจนเขานึกว่าหลับไปแล้วก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ซีวอนจึงพลิกตัวให้ร่างทั้งสองได้มองหน้ากันและพูดคุยกัน

"อะไรเหรอ?"

"ผม...ผมรู้สึกไม่ค่อยดี พูดตรงๆนะ ทุกครั้งที่เราสองคนนอนด้วยกัน...ผมรู้สึกดี ผมยอมรับ...แต่หลังจากนั้นทุกครั้งที่ได้มองตาของพี่ฮันคยองผมก็ยิ่งรู้สึกผิด เพราะผมรักพี่เขามากถึงยอมทำทุกอย่างที่เป็นการดึงพี่ให้ออกห่างไปจากเขา แต่ความผิดมันก็ค้ำคอแม้เริ่มแรกผมจะถูกบังคับแต่เพราะผมไม่คิดจะโกหกใจตัวเองผมถึงรู้สึกผิดที่แอบรู้สึกดีๆกับพี่ หรือเพราะผมทำทุกอย่างตรงเกินไป...เพราะผมไม่ค่อยรู้เล่ห์รู้เหลี่ยมผมถึงไม่รู้ว่าจะควรทำยังไงนอกจากให้พี่กอดเพื่อที่ไม่ให้พี่เหงาแล้วกลับมาหาพี่ฮันคยองอีก..."

ซีวอนนอนนิ่งๆมองคนพูดที่เริ่มปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว มือหนาปาดเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเกลี้ยงเบาๆ

"นายทำถูกแล้วที่ไม่โกหกใจตัวเอง นายทำถูกแล้ว..."






"แล้วพี่ล่ะทำถูกหรือยัง?"

"..."

.
.
.

"เดี๋ยวเช้านี้ลูกไปโบส์กับพี่ซีวอนนะจ๊ะ" ทันทีที่เดินลงมาจากชั้นบนคุณแม่ผู้เสียดีก็บอกทันที คิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ทำไมเขาต้องไปโบสถ์กับพี่ซีวอนในวันปีใหม่ด้วยเล่า

"ทำไมต้องไปกับซีวอนล่ะฮะ แล้วพ่อกับแม่ไม่ไปด้วยกันเหรอ" คยูฮยอนโผเข้ากอดเอวมารดาถูไถใบหน้าเข้ากับสีข้างออดอ้อนกริยาเหมือนแมวตัวน้อยๆที่ขาดความอบอุ่น

"เดี๋ยวพ่อกับแม่แล้วก็พี่อาราจะไปโบสถ์ที่ต่างจังหวัดน่ะจ๊ะ เห็นว่าเย็นนี้มีธุระไม่ใช่เหรอแม่กลัวว่าจะกลับมาไม่ทันก็เลยโทรไปบอกให้ซีวอนพาเราไปโบสถ์ด้วย ไปทำบุญซะบ้างปีนี้จะได้เจอแต่เรื่องดีๆ" เมื่อคนเป็นแม่ว่าอย่างนั้นลูกที่แสนดีจะขัดได้ยังไง เจ้าตัวเล็กก็เลยต้องนั่นหน้าบูดหน้าบึ้งไปตลอดทางที่จะไปโบสถ์

"นี่ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง เดี๋ยวพ่อฉันก็หาว่าฉันไปแกล้งลูกชายเพื่อนรักเขาหรอก" ชเวซีวอนว่าก่อนจะขยี้หัวแมวเล่นไปที แต่แมวมันก็ดื้อปัดมือใหญ่ทิ้งทันทีที่แตะหัว

"ก็เรื่องของพี่สิ ปีใหม่ทั้งทีทำไมพี่ฮันคยองต้องอยู่ที่จีนด้วยนะ" พูดไปก็ถอนหายใจไปไม่ได้นึกสนใจคนที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆสักนิดว่าจะรู้สึกยังไง

เท้าเผลอเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วโดยไม่รู้ตัว อะไรไม่รู้ดลใจให้มือบังคับพวงมาลัยปาดซ้ายแซงขวา รถทุกคันอยู่ตรงหน้าดูเกะกะสายตาไปหมด คยูฮยอนเพียงฉีกยิ้มก่อนจะหันไปหาใบหน้าหล่อที่ตึงเครียดไป

"พี่หึงผมเหรอ?"

"อย่ารู้สักเรื่องได้ไหม? เงียบไปเลยไป!!" เสียงทุ้มตวาดลั่นรถก่อนที่จะเหยียบเบรกกะทันหัน โชคดีที่โจคยูฮยอนคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ไม่งั้นหัวกลมๆนั่นต้องกระแทกเข้ากับกระจกหน้าแน่ๆ ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุก็ลงจากรถปิดประตูกระแทกหน้าใส่เสียงดังลั่นไม่คิดจะสนใจคนที่พามาสักนิด ร่างบางจิ๊ปากขัดใจก่อนจะวิ่งตามร่างสูงเข้าโบสถ์ไป

...

คยูฮยอนจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองดื่มไปกี่แก้วแล้วรู้เพียงแต่ว่าถ้ามีคนรินโซจูสีขาวๆใส่แก้วให้เขาก็จะดื่มมัน วันนี้นอกจากจะเป็นวันที่ 1 มกราคมที่เป็นวันปีใหม่แล้วยังเป็นวันเกิดของรุ่นพี่คนหนึ่งในวงอีกด้วย และคนๆนั้นก็คืออีซองมิน กระต่ายน้อยร่างอวบหวานใจพี่หมียองอุนนั่นเอง งานเลี้ยงเริ่มตั้งแต่สามทุ่มจนตอนนี้ล่วงเข้าวันที่สองของเดือนไปแล้วงานเลี้ยงก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบง่ายๆเมื่อเครื่องดื่มน้ำเมาทั้งหลายยังคงถูกทยอยออกมาจากตู้เย็นราวกับไม่มีวันหมด แล้วยิ่งเมื่อคิมยองอุนประกาศก้องว่าไม่เมาไม่เลิกนั้นก็ยิ่งทำให้ปาร์ตี้วันเกิดของกระต่ายอวบยิ่งเฮฮาเข้าไปอีก

"เอิ๊ก!!" เสียงเรอไม่ค่อยเบานักบ่งบอกอาการที่เมาเต็มที่ของร่างบางได้เป็นอย่างดี ชเวซีวอนมองมักเน่แล้วก็ส่ายหัวทั้งๆที่คยูฮยอนเด็กกว่าเขาตั้งสองปีแต่กลับดื่มหนักหว่าเขาอีก มองสภาพน้องเล็กแล้วก็กลุ้มจะพากลับบ้านยังไงกันในเมื่อเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้ขืนพากลับมีหวังเขาถูกสวดยับแน่โทษฐานไม่ดูแลน้องให้ดี แต่จะให้ค้างที่นี่ก็คงไม่ไหวเพราะคงไม่ได้ค้างแต่คงดื่มต่อจนพรุ่งนี้ต้องแฮงค์ลุกไปไหนไม่ไหวทั้งวัน คงต้องพากลับคอนโดฯของเขาเองล่ะมั้งถึงจะดีที่สุด คิดได้อย่างนั้นร่างสูงก็จัดแจงบอกลาหัวหน้าวงและเจ้าของงานเลี้ยงกลับก่อนพร้อมกับอุ้มแมวที่เมาไม่รู้เรื่องพาดบ่าเดินออกจากงานเลี้ยงมา

แม้จะไม่ได้ดื่มจนเมามายแต่ซีวอนก็ดื่มไปไม่น้อย จะขับรถเองให้เสี่ยงอุบัติเหตุหรือคุกก็คงไม่คุ้มร่างสูงก็จำต้องโบกแท๊กซี่กลับคอนโดฯส่วนตัว นั่งไปได้ไม่ถึงครึ่งทางคยูฮยอนก็เริ่มอาละวาดแสดงนิสัยงี่เง่าออกมาลั่นรถ

"พี่จาพาโพ้มปายหนาย... โพ้มยางม่ายมาว อาวเหย้ามาอีกจิ โพ้มจาดื่มอีกกก"

ซีวอนกุมขมับนึกอย่างตบหัวไอ้แมวบ้าไปทีแต่ก็ทำไม่ลง ได้แต่บอกย้ำๆว่าถึงบ้านแล้วจะให้กินอีกจนเงียบหลับไปแล้วนั่นแหละถึงจะค่อยยังชั่ว พอถึงที่พักก็ต้องหอบหิ้วเอาคยูฮยอนขึ้นลิฟต์เข้าห้องอีก กว่าจะพามาถึงได้ก็เล่นเอาเหงื่อโทรมกายราวกับเล่นฟิตเนสมาราธอนสามชั่วโมง

ทุลักทุเลต่ออีกหน่อยเพื่อพาเจ้าตัววุ่นเข้าไปนอนแผ่บนเตียง ในใจก็อยากจะเปลี่ยนชุดให้ น้องจะได้นอนสบายๆแต่อีกใจก็แย้งว่าแค่นี้กูก็ทำให้มึงมากพอแล้ว ซีวอนก็เลยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ล้มตัวลงนอนข้างๆแมวเมานั่นแหละ กะจะหลับตาให้หลับลงไวๆแต่เสียงอ้อแอ้ฟังไม่ศีพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน

"งี่งีงอน งี๊..."

"อาราย" ฝ่ายนู้นมาแบบงี่เง่าก่อนชายหนุ่มก็เลยของี่เง่ากลับ

"กอด... กอดผมหน่อยนะ" น่าแปลก คราวนี้เสียงขอคนที่เมาจัดกลับดังชัดเจน ซีวอนกระพริบตาปริบๆไม่อยากจะเชื่อหูนักแต่อาการที่คยูฮยอนพลิกตัวแล้วเบียดเข้าหาก็ทำให้ต้องเชื่อ

"เป็นอะไรไปน่ะเรา จู่ๆก็อยากให้กอด เมาจนบ้าไปแล้วหรือไง"

"งืม...เมาจนบ้าไปหมด บ้า... เหงา เหมือนพี่ไงที่เหงาจนบ้า ชอบใช้สายตาเหงาๆมาทำให้ผมใจอ่อน ทำให้ผมต้องกอดตอบ เหงา..."

"ความเหงาทำให้คนเป็นบ้า บ้าจนยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ต้องเหงา ไม่อยากอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จนต้องหาใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ตอนนั้นฉันตอบนายไปว่ายังไงนะ...ที่นายถามฉันว่าทำถูกหรือยัง..."

"แล้วพี่ก็ตอบว่าเหงา... ตลกตายล่ะ ผมตามใจพี่มามากแล้วนะ ตอนนี้ผมเหงาพี่ก็ต้องใจผมบ้างล่ะ" คยูฮยอนหัวเราะน้อยๆกับแผ่นอกกว้างมือยกขึ้นโอบแตะแผ่นหลังกว้าง

"คิดถึงฮันคยองขนาดนั้นเชียว?"

"มั้ง"

2BCon

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #239 summerkyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 20:19
    ต่างคนต่างเหงา

    กี้เมาได้ใจมากที่รัก
    #239
    0
  2. #194 เกว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 20:45
    ไหงพี่คนเล็กมาเหงาเองงี้อ่ะ

    -O-
    #194
    0
  3. #177 รัชทายาทองค์ที่ 14 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 19:00

    วันนี้ที่เกาหลีอากาศหนาวจัง

    #177
    0
  4. #168 ● К௰an (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 19:22
    กี้เมาน่า(กด)รักจัง
    #168
    0
  5. #148 คิมอุค'๑๑ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2553 / 22:36
    โอ้ว ว คยูแรง ง.
    มีใจให้วอนด้วย อิอิ
    #148
    0
  6. #126 ~Dark Angel~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2553 / 22:38
    เอิ่ม แล้วความเหงาก็พาให้เรามาเจอกัน

    กี้เธอแอบแรงได้อีกนะจ้ะ ไหนบอกรู้สึก

    ผิดกับป๋าไง ยังมีการมาขอให้เขากอดอีกนะนี่
    #126
    0
  7. #112 \\V.I.P.+E.L.F.// (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2553 / 15:05
    พระเจ้าช่วย0x0
    #112
    0
  8. #96 L.O.V.E. KiHae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 14:14
    คยูเมามากๆแน่เลย
    #96
    0
  9. #81 aoey (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2553 / 17:27
    เฮ้ย ไหงตอนนี้ท้ายๆแอบฮาด้วยอ่ะ นิดส์นุง

    สรุปแล้วก้อกลายเป็นรักสามเส้าเหมือนเดิมอ่ะ

    แล้วป๋าก้อยังลอยอยู่คนเดียว แต่ก้อดีที่วอนไม่ค่อยมายุ่งแล้ว
    #81
    0
  10. #45 nanni122 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2552 / 00:40
    มันน่าสับสนเสียนี่กระไร

    รักสามเส้าที่ทุกคนรักคน 2 คนไปพร้อม ๆ กัน

    อาจจะมีป๋าที่ตอนนี้คงไม่ค่อยอะไรกับวอนเท่าไหร่แล้ว

    แต่กี้กับวอนนี่สิ...รักกันเอง แล้วก็ยังรักป๋าด้วย

    อิป๋าลอยตัวอยู่คนเดียว ทั้ง ๆ ที่เรื่องทั้งหมดป๋าเป็นต้นเหตุ
    #45
    0
  11. #27 crazy_wonkyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2552 / 22:14
    กี้ยังรักป๋าอยู่ใช่มั้ย



    กี้เมาจนเพ้อแล้วเนี่ย
    #27
    0