ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 เลิกรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 ก.ย. 52

ตอนที่ 5 เลิกรา


        ภายในห้องนอนกว้าง ร่างสูงของปราการยังคงนอนทอดตัวยาว ไม่รับรู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ลำคอที่แห้งผาก บวกกับอาการมึนศรีษะ ทำให้เขาขยับตัวเคลื่อนไหวช้าๆ ขยับม่านตาที่หนักอึ้ง เปิดออกกว้าง
กวาดสายตามองไปรอบๆ กายเขา ยังคงเป็นห้องนอนห้องเดิมบนเตียงนอนกว้างในห้องชุดของเขา
ปราการพยายามหยัดกายลุกขึ้นจากที่นอน สองมือกุมขมับของตนเอง ที่มันทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนโดน
ฆ้อนปอนด์ทุบ พยายามสลัดอาการมึนหนักหน่วงที่ศรีษะ แต่เสียงบานประตูที่ถูกเปิดออกกว้าง
ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง


       ”พี่กรณ์!'' เสียงเอ่ยเรียกอย่างงุนงงระคนตกใจ ไม่คิดว่าจะเห็นผู้เป็นพี่ชาย ที่ห้องของตน


      ”เออ...พี่เอง นี่อย่าบอกนะ ว่าจำอะไรไม่ได้ จำไม่ได้แม้กระทั่งใคร เป็นคนลากนายกลับมาที่ห้อง! ''
ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยถามอย่างเอือมระอา ส่ายศรีษะน้อยๆ ที่น้องชายตัวดีเมามากถึงขนาดจำอะไรไม่ได้
ว่าอะไรเป็นอะไร


     ”ขอโทษฮะพี่กรณ์”เสียงเอ่ยอย่างลุแก่โทษ ไม่มีคำโต้แย้งใดๆ


      ”ไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ จะได้สดชื่นขึ้น พี่เตรียมอาหารเช้าเอาไว้ให้แล้ว”


      ”อะไรนะฮะ...เช้าแล้ว!?“ ปราการเอ่ยถามเสียงดัง เมื่อได้ฟังถ้อยคำบอกเล่าของผู้เป็นพี่ชาย
ไม่คิดว่าตัวเองจะเมาหลับไปจนเช้า ความตั้งใจเดิม ที่จะกลับเข้าไปหาสิปาง เป็นอันว่าต้องจบไป


      ”เออ...ไม่ใช่เช้าธรรมดา ที่มันปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว” ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยย้ำให้คนสร่างเมาได้แน่ใจ
ว่าเวลามันไม่ได้คอยใคร


       ”โธ่...แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกผม ผมจะไปหาสิปาง” ปราการบ่นอย่างหัวเสีย รีบลุกขึ้นจากที่นอน
แต่ร่างกายของเขากับทรุดฮวบลงไปที่พื้น อาการมึน ปวดศรีษะรุนแรง มันทำให้เขาวูบสนิท


      ”การ! การ!“ ผู้เป็นพี่เอ่ยร้องเรียกเสียงดัง ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของผู้เป็นน้องชาย
ล้มแน่นิ่งลงที่พื้น ก้าวตรงเข้าไปประคองร่างที่ไม่ได้สตินั่น ล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องจิ๋วในกระเป๋ากางเกง
กดไปตามหมายเลขของอาหมอ ผู้เป็นนายแพทย์ประจำของคนในครอบครัว และสนิทนับถือกันมายาวนาน


      ร่างสูงโปร่งใบหน้าซีด ยังคงนอนสงบนิ่งบนเตียงนอน โดยผู้เป็นพี่ชายยังคงเฝ้ายืนดูอาการ
และรอฟังคำตอบจากอาหมอ ที่ยังคงตรวจอาการของคนบนเตียงกว้าง

     ”เจ้าการเป็นอย่างไรบ้างครับอาหมอ?“ ปกรณ์รีบเอ่ยถาม เมื่ออาหมอเตรียมเก็บอุปกรณ์ในการตรวจ
เข้ากระเป๋า หลังจากที่ให้น้ำเกลือคนไข้บนเตียงเป็นที่เรียบร้อย


       ”ทำไมถึงปล่อยให้น้องดื่มหนักขนาดนี้ล่ะกรณ์ ตอนนี้อาการยังไม่น่าเป็นห่วงมาก แต่ถ้าขืนปล่อย
ให้ดื่มหนักๆ ขนาดนี้ติดต่อกัน อาหมอว่าจะทำให้อาการเก่ากลับคืนมาได้นะ” เสียงเอ่ยเตือน
ด้วยความเป็นห่วงของอาหมอ ที่คุ้นเคยกับเด็กหนุ่มทั้งคู่มาเป็นอย่างดี


      ”ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีครับอาหมอ ผมไปเจอตัวเจ้าน้องชายตัวดี ก็ตอนที่เมาหลับไปแล้ว
และผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเจ้าการถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เจ้าการมันก็รู้ ว่าร่างกายตัวเอง
ไม่ค่อยแข็งแรง” ปกรณ์ได้แต่ส่ายศรีษะ ไม่เข้าใจว่าทำไม เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวถึงทำให้น้องชายเขา
ไม่รักตัวเองเลยสักนิด


       ”เอาเถอะ...ยังไงอาหมอก็ขอเตือนเอาไว้ ว่าอย่าให้ตาการดื่มมาก เพราะอาการเก่าอาจจะกลับมา
ได้ทุกเมื่อ งั้นอาหมอขอตัวก่อนก็แล้วกันนะ”


      ”ครับ...อาหมอ ขอบคุณอาหมอมากครับ” ปกรณ์พนมมือไหว้อาหมอ พร้อมกับเดินไปส่งที่หน้าห้อง
ก่อนที่จะย้อนกลับมาเฝ้าอาการผู้เป็นน้องชาย ที่พอจะเริ่มรู้สึกตัว ขยับกายเคลื่อนไหว


      ”จะรีบลุกไปไหน? นายต้องนอนพักผ่อนก่อนนะเจ้าการ” เสียงเอ่ยถามดุๆ ของผู้เป็นพี่ ที่หันมาเห็น
เจ้าน้องชายตัวดี พอรู้สึกตัวปุ๊ป ก็รีบที่จะลุกปั๊ป โดยไม่คำนึงถึงอาการของตน


      ”ผมจะไปหาปาง ผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับปางเขาให้รู้เรื่อง”ปราการรีบเอ่ยสิ่งที่ตนต้องการ
พลางจะถอดเข็มน้ำเกลือออก แต่ก็จำต้องชะงัก เมื่อฝ่ามือหนาของผู้เป็นพี่ชายเข้ามาห้ามเอาไว้


        ”หยุดเลยเจ้าการ นี่นายจะเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมไม่ห่วงหรือนึกถึงตัวเองเสียก่อน
ที่จะไปนึกถึงผู้หญิงคนนั้น
?“เสียงเข้มเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด ที่น้องชายเขารู้สึกตัวขึ้นมา
ก็นึกถึงผู้หญิงยั่วยวนคนนั้น


       ”ใช่ฮะ...ผมกำลังจะเป็นบ้า เพราะปางเขากำลังหนีไปจากชีวิตผม และผมก็คงจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีปาง”
น้ำเสียงเอ่ยด้วยความเจ็บปวด พิษรักกำลังจะทำให้เขาทรมานทุรนทุราย


      ”พี่ว่า นายนอนพัก สักพักก็แล้วกัน รอให้น้ำเกลือหมดกระปุกแล้วนายค่อยไป” นั่นคือสิ่งที่ปกรณ์
จะพูดได้  เพราะรู้ยังไงเจ้าน้องชายตัวดีของเขาก็ต้องกระเสือกกระสนไปหาเจ้าหล่อนนางแบบหน้าปกนั่นอยู่ดี
ถึงแม้เรื่องราวเหตุการณ์ที่เป็นจุดแตกหักจะถูกถ่ายทอดผ่านริมฝีปากของผู้เป็นน้องชาย และดูเหมือนว่าเจ้าหล่อน
จะเป็นฝ่ายถูก น่าเห็นใจ แต่สำหรับเขา คนที่ทำให้น้องชายเขาเจ็บปวด เสียใจ ย่อมผิดทุกประเด็น

                           .......................



      รถสปอร์ตราคาแสนแพงถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าคอนโด ร่างบางสูงโปร่งระหงสมส่วน
ในชุดราตรีสั้น ที่ใบหน้าถูกแต่งเติมให้สวยคมบาดตา ก้าวลงจากรถคันโก้ด้านหน้าคอนโดที่พักของตน
โดยมีชายหนุ่มรูปหล่อ สูงล่ำ สมชาย เดินอ้อมมาเปิดประตูรถ พลางจับฝ่ามือเรียวบาง ประคองร่างงาม
ของหล่อนให้ก้าวลงจากรถ โดยสายตาคู่หวานของหล่อนยิ้มในตาอย่างเย้ายวน ให้ผู้ชายตรงหน้า
พลางก้าวเดินเคียงคู่ สู่ทิศทางเบื้องหน้า แต่น้ำเสียงเอ่ยตะคอกที่ดังมาจากทางด้านข้าง
     ”ปาง
!!“ พร้อมฝ่ามือเรียวหนาที่เข้ามากระชากข้อแขนเล็ก หยุดอาการก้าวเดินสู่ชั้นที่พัก

     ”การ! ปล่อยแขนปางเดี๋ยวนี้นะ ปางเจ็บ!'' เสียงหวานเอ่ย พยายามสะบัดข่อแขนให้เป็นอิสระ


     ”ผมไม่ปล่อย!! จนกว่าปางจะบอกผม ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร และมีสิทธิ์อะไรมาจับมือถือแขนคุณอย่างนี้?“
ปราการเอ่ยถามอย่างเหลืออด อารมณ์ของเขากรุ่นโกรธ เดือดดาล ที่เห็นหญิงคนรักส่งสายตาหวานเชื่อม
ยอมให้ผู้ชายอื่นเข้าถึงเนื้อถึงตัวแทนเขา และยิ่งตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา เขามาดักรอหล่อนแทบจะทั้งวัน
แต่กลับไม่ได้พบเจอหล่อน มาพบอีกทีเจ้าหล่อนก็เคียงคู่มากับหนุ่มอื่น จะไม่ให้อารมณ์หึงหวงมันทะล้นอกเขาได้ยังไง


      ”ปล่อยปางเดี๋ยวนี้นะ!!” น้ำเสียงเข้มเอ่ยสั่งคนที่กำลังกุมข้อแขนของหญิงสาว เตรียมพร้อมที่จะจัดการ
ผู้ชายขาวบางซีด อมโรคตรงหน้า ถ้าเหตุการณ์ลุกลาม


      ”อย่ายุ่ง! นายไม่เกี่ยว!“ปราการหันมาตะคอกใส่หน้าคนที่เป็นส่วนเกินในขณะนี้


      ”พอเถอะการ! อย่ามาทำตัวเป็นอันธพาลแถวนี้ เรื่องของเรามันจบลงแล้ว! การไม่มีสิทธิ์จะมาวุ่นวาย
กับชีวิตของปางอีก
!“ น้ำเสียงหวานเอ่ยเสียงแข็ง จริงจัง แววตามุ่งมั่น เอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนให้คนตรงหน้า
ได้รับรู้รสชาติของความรักที่ต้องเลิกรา


     ”ไม่นะปาง ปางกำลังเข้าใจผมผิดนะ คืนนั้นผมโดนวางยานะปาง คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน
และผมก็ไม่มีวันที่จะนอกใจคุณ” น้ำเสียงเอ่ยถ้อยคำอธิบาย เต็มไปด้วยการขอร้อง อ้อนวอนให้หล่อน
เชื่อในสิ่งที่เขาพูด


      ”อย่ามาเสียเวลาอธิบายเลยการ คำพูดของคุณมันฟังไม่ขึ้นหรอก ปางขอให้เราจบกันแค่นี้
ต่างคนต่างไป”สิปางเอ่ยอย่างไม่ยินดี พอกันทีกับความรักในครั้งนี้ และไม่สนใจกับความรู้สึก
ของผู้ชายตรงหน้า  ว่าจะเจ็บปวดปางตายแค่ไหน


     ”ทำไมปาง...ทำไมคุณไม่ให้โอกาสผมบ้าง เพราะมันใช่ไหม ปางถึงลืมผมได้เร็วขนาดนี้ “
น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างตัดพ้อ ที่ความรักที่มีให้กันนานนับปี กลับจบลงแค่เพียงประโยคคำพูด
เพียงไม่กี่คำในเวลาไม่ถึงนาที ซึ่งมันช่างแตกต่างกับระยะเวลาที่คนสองคนได้เรียนรู้กันและกัน


       ”ใช่! การอย่าลืมสิ ว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน และปางก็ไม่ผิด ที่จะมีใครใหม่ และต่อไปนี้อย่าเข้ามาวุ่นวาย
กับชีวิตของปางอีก
!'' สิปางเอ่ยตะคอก รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี สะบัดข้อแขนออกจากการเกาะกุมของเขา
พร้อมกับเข้าไปคล้องแขนชายหนุ่มที่ยืนคุมเชิงอยู่ทางด้านข้าง พลางกระตุกแขนให้ก้าวเดินเคียงคู่ไปด้วยกัน

      ปล่อยให้เขา...ปราการผู้ชายที่เป็นอดีต ยืนเจ็บปวดทรมานกับภาพเบื้องหน้า ภาพที่หญิงคนรักเคียงคู่
เกาะเกี่ยวเคียงข้างชายคนใหม่ หัวใจของเขาราวกับโดนเหล็กแหลมทิ่มแทงนับร้อยนับพันเส้น
จำต้องพาร่างที่หัวใจบอบช้ำ ก้าวเดินอย่างอ่อนล้า จนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงมากพอให้ก้าวเดินกลับไปยัง
ที่รถของตน ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ไม่เหลือแม้แต่เยื่อใยที่มีให้กัน มีเพียงสายตาเย็นชา เชือดเฉือน
ตอกย้ำความรู้สึกให้เจ็บมากยิ่งขึ้น ทำไมเขาถึงได้เจ็บปวดทรมานเจียนตายเช่นนี้ หัวใจของเขามันกำลังร้องไห้
ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ สองฝ่ามือเรียวขาวของเขากำพวงมาลัยรถแน่น บีบมันราวกับจะบีบบังคับ
หยาดหยดน้ำตาไม่ให้เอ่อล้นม่านดวงตาสีแดงระเหรื่อ แต่มันช่างยาก ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม สะท้านไหว
ไปทั้งกาย ไม่สามารถเหนี่ยวรั้ง หรือสะกัดกลั้นหยาดหยดน้ำตาได้อีกต่อไป จำต้องปล่อยให้มันรินไหล
อย่างสุดกลั้น คำรามกรีดร้องเสียงต่ำ ปล่อยสิ่งที่อัดแน่นล้นภายในอก ให้หัวใจเขา พอที่จะมีช่องว่างได้หายใจ
นิ้วเรียวหนาของเขาบิดกุญแจสตาร์ทเร่งเครื่องไปตามอารมณ์ ก่อนที่จะพุ่งทะยานขับเคลื่อนไปสู่ทิศทางเบื้องหน้า
สู่สถานที่ ที่พอจะทำให้ใจเขาได้หายอาการทุรนทุรายนี้ลงได้บ้าง ให้เขาลืมช่วงเวลาที่เจ็บปวด
แม้จะเป็นแค่เพียงช่วงสั้นๆ ที่จะลืมหล่อน สิปาง ผู้หญิงเดียวในใจเขา


                       …...........................


      ร่างงามของสิปางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว รอยยิ้มอย่างสะใจฉายชัดทั่วใบหน้างาม หันมามองหน้า
ชายหนุ่มรูปหล่อ สูงล่ำสมชายตรงหน้า ที่กิริยาท่าทางสมชายเกินร้อยในตอนแรก ลดลงไปกว่าครึ่ง


      ”ขอบใจมากนะซินดี้ ที่เธอช่วยเป็นกันชนให้ฉัน” สิปางเอ่ยขอบคุณซินดี้ หรือ แซม พ่อนายแบบรูปหล่อ
ล่ำ แสนแมน แต่ความเป็นจริง กลับตรงกันข้าม เป็นคุณแอบ หรือเก้งน่าเจี๊ย ที่กำลังฮอตในหมู่เพศที่สาม


     ”ย่ะ..เข้าใจใช้ฉันเป็นตัวล่อจริงๆ นะแก ถ้าเกิดไอ้หน้าอ่อนนั่น มันเกิดสติแตกฮึดสู้ ชกหน้าสวยๆ เนียนๆ
ของฉันขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบย๊ะหล่อน
!?''น้ำเสียงเอ่ยใส่จริตจกร้าน จีบปากจีบคอพูด ผิดกับใบหน้าหล่อ
หุ่นล่ำบึ๊กเสียจริงๆ


      ”เอาน่า ถ้าเกิดเขาทำอะไรแกขึ้นมาจริงๆ ฉันจะรับผิดชอบแกเอง เดี๋ยวฉันจะซื้อฮีรูดอยน์แก้รอยช้ำ
รอยแผลเป็นให้แกเอง” น้ำเสียงเอ่ยติดตลกของสิปาง พลางจ้องหน้ายิ้มในตาให้เพื่อนสาวตัวล่ำบึ๊ก


      ”ลงทุนม๊ากกกกก”ซินดี้เอ่ยประชดลากเสียงยาว ก่อนที่จะค้อนให้เสียวงใหญ่ “เอาล่ะแก ฉันเหนื่อยแล้ว
ฉันจะกลับที่พักของฉันบ้าง เอาไว้เจอกันที่งานนะแก” ซินดี้รีบเอ่ยจีบปากจีบคอ ขอตัวกลับ
เพราะไม่อยากให้คู่ขารอท่านาน


      ”แน่ใจนะ ว่าไอ้ที่รีบกลับน่ะ..เหนื่อย! ไม่ใช่นัดเด็กหนุ่มที่ไหน?“ เสียงเอ่ยล้ออย่างรู้ทันของสิปาง
สบแววตาของคนที่มีพิรุธ


      ”แกนี่มันรู้ทัน รู้ดีเสียเหลือเกินนะนังปาง ย่ะ...ฉันจะรีบกลับไปกินเด็ก! หิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว  ไปล่ะย่ะ
ฉันไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ เดี๋ยวสารในตัวฉันจะหลั่งเป็นกรด จนกลายเป็นกรดไหลย้อนกลับ
!
แล้วอาการฉันมันจะแย่กว่าเก่า!'' แม่สาวล่ำบึ๊กจำต้องพูดความจริง ที่ถูกเพื่อนซี้ พูดจี้โดนจุด


      ”มันเป็นยังไงกับอาการกรดไหลย้อนกลับของแกฮ๊านังซินดี้” สิปางเอ่ยถามอย่างขำๆ ที่แม่เพื่อนสาวล่ำบึ๊ก
ช่างหาคำพูด เปรียบเทียงอาการของตน


      ”ก็กรดไหลย้อนกลับ กลับไปย้อนกินผู้ชายให้หมดสต๊อกน่ะซิย๊ะ!!'' เสียงเอ่ยให้คำตอบเค้นน้ำเสียง
ปลิ๊วอารมณ์หื่นน่าดู จนสิปางอดหัวเราะขำไม่ได้


     ”เออๆ งั้นแกก็รีบกลับบ้านไปได้แล้วนังซินดี้ เดี๋ยวสารในตัวแกจะมาแตกแถวนี้ จนหนุ่มๆ ที่คอนโดฉัน
แตกตื่น วุ่นวาย กลัวสารในตัวแก” สิปางเอ่ยขำๆ โดยที่โดนเพื่อนสาวล่ำบึ๊กค้อนให้เสียอีกรอบ
ก่อนที่จะก้าวเดินไปเปิดประตู และร่ำลาเพื่อนซี้
     ซินดี้เพื่อนสาวล่ำบึ๊กกลับออกไปนานแล้ว แต่สิปาง ยังคงนั่งจมอยู่กับความคิด ให้แผนการขั้นต่อไป
เข้ามาฉายชัดในหัวสมองของหล่อนเป็นช่องเป็นฉาก แววตาคู่สวยแข็งกร้าวเป็นประกาย เมื่อนึกถึง
สิ่งที่จะเกิดขึ้นในตอนต่อไปกับครอบครัวฤทธิ์เกรียงไกร

                                   *************************









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #132 raru (@radiergummi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2552 / 14:57
    การอ่อนแอมากมายเลยอ่ะ จะว่าไปก็น่าสงสาร เห้อ
    #132
    0
  2. #36 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 03:08
    He seem to be good guy and I don't want to see he die.
    #36
    0
  3. #11 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2552 / 05:40
    อย่าให้ถึงกับตายเลยเถอะนะ อ่อนไหวปานนั้น
    #11
    0
  4. #5 เฮอร์ไมโอนี (@gift9933) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2552 / 15:36

    น่าติดตามค่ะมาอัพต่อไวๆนะคะ

    #5
    0