ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 40 : ประกาศข่าวจ๊าาาาา ตอนที่ 40 ไม่เหลือใคร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    19 ธ.ค. 52

สวัสดีค่ะ  มิตรรักแฟนนิยายทุกๆ ท่าน ตอนนี้มีแหล่งพักใจแหล่งใหม่แล้วค่ะ  ถ้าใครเคยอ่าน
ผลงานของมนุษย์หมาป่าล่ะก็ คงจะรู้จักครอบครัวไลแคนกันอย่างแน่นอนเลยทีเดียว 
ตอนนี้ผู้เขียนได้ไปลงนิยายเอาไว้ที่เว็บของครอบครัวไลแคนแล้วค่ะ ขอเชิญชวนแฟนๆ
ไปเยี่ยมเยียน และติดตามผลงานของผู้เขียน และนักเขียนท่านอื่นๆ ได้ที่เว็ปของครอบครัวไลแคนค่ะ
ชื่อเว็ปคือ www.hongsamut.com ค่ะ  แล้วเจอกันที่บ้านหลังใหม่นะคะ ขอบคุณค่ะ

รักคุณ คุณ ที่สู๊ดดดดดดดดด
ธันยชนก79

ตอนที่ 40 ไม่เหลือใคร


       รถเก๋งสีดำที่กำลังขับเข้ามายังลานจอดรถของโรงพยาบาล จำต้องรีบหักหลบรถที่วิ่งสวนมาด้วยความเร็ว
กรีดร้องลั่นรถอย่างสาวแตก ตื่นตกใจที่อีกฝ่ายขับรถไม่ได้เคารพในกฎจราจรเอาเสียเลย


      ”ว๊ายยยยย!! นรกแตกหรือยังไงย๊ะหล่อน ถึงได้ขับรถราวกับจะเหาะหนีขุมนรก!!”ซินดี้เอ่ยอย่างหัวเสีย
ทั้งตื่นตกใจ ทั้งกลัวว่าตัวเองจะหักหลบไม่พ้น และเกิดโชคร้ายไปจะเอ๋กับยมบาลอย่างไม่ทันตั้งตัว
และก็หล่อนก็ยังไม่พร้อมที่จะไปเซฮัลโหล รอรับฟังผลการพิพากษาตัดสินคดีความจากสมุดบัญชีหนังหมา
ของท่านสุวรรณ ซินดี้หันมาตั้งสมาธิที่แกว่งไกวของตนให้กลับสู่สภาวะปกติ หันมาขับเคลื่อนรถคู่ใจ
เข้าไปจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล แต่ร่างสูงล่ำที่กำลังก้าววิ่งออกมา ทำให้ซินดี้ถึงกับแปลกใจไม่น้อย
จำต้องเอ่ยถามตัวเองอย่างสงสัย

      “นั่นมันพ่อรูปหล่อมาดเข้มจอมโหด ปากเสียนี่ ทำไมถึงได้ออกมาวิ่งกวดรถแบบนี้ได้ หรือว่าคนในรถ
จะเป็นกิ๊ก
!?   แล้วเกิดทะเลาะกัน เสียจนเจ้าหล่อนบึ่งฮ้อเหยียบคันเร่งหนีเสียจนมิดแบบนี้
โฮ๊ะๆๆ ช่างดุเดือดเลือดพล่านอะไรกันเสียขนาดนี้ น่าอิจฉาเสียจริ๊ง
! ” น้ำเสียงใส่จริตเอ่ยถามเองตอบเอง
เข้าใจเองแบบม้วนเดียวจบของซินดี้ ก่อนที่จะละสายตาไปยังเบื้องหน้า ซึ่งในตอนนี้ดูเหมือน
ที่ด้านหน้าโรงพยาบาลจะวุ่นวายไม่น้อย
     “วันนี้มันวันอะไร วันเจ็บวันป่วยกันหรือยังไง คนถึงได้เยอะขนาดนี้” ซินดี้ไม่วายเอ่ยบ่นไปตามประสา
ที่เห็นผู้คนทางด้านหน้าโรงพยาบาลหนาตามากกว่าทุกครั้งที่ตนเดินทางมาเยี่ยมสิริมา
แต่ร่างบอบบางสมส่วนคุ้นตาที่เห็นหลังไวๆ กำลังช่วยเจ้าหน้าที่เข็นรถผู้ป่วยนี่ซิ ทำให้ซินดี้ถึงกับตาโต
เพราะจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากเพื่อนสาวคนสนิท ที่หล่อนกำลังเป็นห่วงอยู่ในขณะนี้ “นังปาง”
ซินดี้ถึงกับเอ่ยร้องลั่นรถ รีบหาที่จอดรถ เพื่อที่จะตามร่างเพื่อนสาว ที่ก้าวยาวหายเข้าไปยังด้านในของโรงพยาบาล


........................


      รถที่ขับพุ่งราวกับเหาะของผู้เป็นแม่ ทำให้ช่วงขายาว แข็งแรงของปกรณ์ ไม่สามารถที่จะวิ่งไล่ตามได้ทัน
จำต้องจ้องมองท้ายรถที่ขับเคลื่อนทะยานสู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยความกังวล กลัวว่าผู้เป็นแม่จะขวัญเสีย
บังคับตัวเองไม่ได้ จนเกิดเหตุร้ายขึ้นมากกว่าเดิม เพียงเท่านี้แม่เขาก็มีความผิดมากแล้ว
     ปกรณ์จำต้องหันหลังกลับ วิ่งก้าวยาวกลับเข้าไปยังแผนกฉุกเฉิน ใจหนึ่งเขาก็ห่วงผู้ให้กำเนิด
ใจหนึ่งเขาก็ห่วงความรู้สึกของผู้หญิงคนที่เขารัก ว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ยื้อหยุดฉุดชีวิต
คนที่เรารักนั้น มันทรมานมากแค่ไหน หรือนี่คือผลกรรม ที่คอยตอบสนองย้อนรอยที่ต่างคนต่างได้กระทำ


..........................


      หน้าห้องฉุกเฉิน ร่างบอบบางสั่นไหวของสิปางยังคงก้าวเดินวนไปวนมา ไม่สามารถที่จะหยุดยืนนิ่ง
ได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาที  ฝ่ามือเรียวเล็กเย็นเยียบบีบกำเข้าหากันแน่น ราวกับจะผ่อนความรู้สึก
ที่บีบรัดในใจให้ลดน้อยถอยลง แต่กลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่บีบตัวเข้าหากันจนอัดแน่น
ได้คลายความรู้สึกลง มีแต่ยิ่งเพิ่มแรงบีบรัดเพิ่มมากขึ้น จนใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้ว
แทบจะไม่หลงเหลือเลือดฝาดบนใบหน้า ซึ่งไม่ต่างอะไรกับสาวน้อยหน้าตาหน้ารัก
แฟนสาวของสินาท ที่นั่งหน้าขาวซีดรอคอยคำตอบชี้ชะตา



      ร่างสูงแกร่งของปกรณ์ก้าวยาวเข้ามาหยุดที่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน เขาก้าวยาวเข้าหาร่างบอบบาง
ที่สั่นไหวสะท้านอย่างคนขวัญเสีย “สิปาง
...“น้ำเสียงทุ้ม นุ่มลึก ที่เอื้อนเอ่ยเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
นิ้วเรียวหนาแข็งแรง แตะสัมผัสช่วงแขนบอบบางทางด้านหลังให้หล่อนรับรู้ และหันมาทางเขา
อยากโอบกอดหล่อนให้หายจากอาการสั่นสะท้าน เอ่ยปลอบประโลมให้หล่อนคลายความกังวล
แต่เพียงแค่ปลายนิ้วของเขาแตะสัมผัสผิวเนื้อเนียน ร่างบอบบางกลับเบี่ยงสะบัดหนีสัมผัสของเขา
อย่างรังเกียจ

     ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยคราบหยาดน้ำตา ดวงตาคู่งามยังคงแดงช้ำจับจ้องเขา
ด้วยแววตาเกลียดชัง ไม่หลงเหลือแววตาความรักความเข้าใจที่มีให้กันเมื่อก่อนหน้า


     ”อย่ามายุ่งกับฉัน! ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ! สะใจนายแล้วไม่ใช่หรือ ที่น้องชายฉันเป็นแบบนี้!!”
สิปางตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างระบายความรู้สึกที่มันอัดแน่นในใจ ภาพที่สินาทถูกผู้เป็นแม่ของเขา
กระทำยังคงติดตา หล่อนกำลังจะต้องสูญเสียคนที่รัก หล่อนกำลังจะไม่เหลือใคร เพียงแค่คิด
หล่อนก็เจ็บปวด ร้าวไปทั้งใจ


      ”ปาง! คุณใจเย็นๆ ซิปาง ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะปาง และน้องคุณต้องไม่เป็นอะไร”
ปกรณ์พยายามเอ่ยเตือนสติ และปลอบประโลมให้อารมณ์ที่เกรี้ยวกราดของสิปางลดน้อยถอยลง
และฟังเหตุผลของเขาบ้าง ว่าเขาไม่ได้ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และเขาเองก็ไม่ได้ดีใจ
หรือสะใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าน้องชายของหล่อนต้องเจ็บหนัก หรือเสียชีวิต นั่นก็หมายความว่า
แม่ของเขาก็ต้องรับโทษหนักตามไปด้วย แต่เสียงบานประตูห้องฉุกเฉินที่เปิดออกกว้าง
หยุดถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย หยุดแววตาที่เกลียดชังให้หันไปสนใจในสิ่งที่รอคอย


      ”คุณหมอคะ น้องชายดิฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ?“ สิปางรีบเอ่ยถามบุรุษชุดขาวตรงหน้า
แต่สีหน้าที่เรียบเฉย แววตาหม่นแสงของผู้เป็นแพทย์ ทำให้สิปางถึงกับสั่นไหว หนาวสะท้าน
ไปจนถึงขั้วหัวใจ ความเย็นเยียบเกาะกุมทั่วทุกอณูผิว


      ”ทางเราต้องขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆ ที่ไม่สามารถช่วยเหลือชีวิตคนเจ็บได้
ทางเราพยายามอย่างเต็มที่แล้วครับ”

     สิ้นคำพูดของผู้เป็นแพทย์ สมองของหล่อนกลับหยุดนิ่ง เคว้งคว้าง ถ้อยคำของผู้เป็นแพทย์
ยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมา ตอกย้ำให้หล่อนรับรู้ ว่าสิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่ได้รับ สิ่งที่ได้รู้ คือความจริง
ไม่ใช่ความฝัน ที่หล่อนอยากจะร้องขอ ขอให้เป็นเพียงแค่ฝันร้าย พอลืมตาทุกอย่างก็จะจางหาย
ไม่ให้เจ็บปวด หรือต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับเช่นนี้


     ”ไม่...ไม่ ไม่จริง!! จะต้องไม่เป็นแบบนี้ นาทจะต้องไม่ตาย! นาทจะต้องไม่ตาย!!”
สิปางเอ่ยพึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างสับสน ไม่สามารถที่จะทำใจให้เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน
แต่เสียงร่ำไห้ของสาวน้อยแฟนสาวของนาท เป็นสิ่งตอกย้ำความจริงทั้งหมด
หล่อนไม่เหลือใคร ไม่มีใครเหลืออีกแล้วในชีวิตนี้  ร่างบอบบางสั่นไหวสะท้าน
อย่างไม่สามารถสะกัดกลั้นแรงสะอื้นไห้ที่ถาโถมเข้ามาจนเนื้อกายของหล่อน
สั่นระริก น้ำตาแห่งความสูญเสียเอ่อล้นม่านดวงตาคู่สวยจนพร่ามัว ความฝัน
ที่จะกลับมาอยู่ร่วมกันในบ้านสิตางค์ กลับมาใช้นามสกุลสิตางค์อีกครั้ง
เลือนลางจางหายไม่หลงเหลืออะไรอีกแล้ว  ไม่เหลือเลยจริงๆสิ่งที่หล่อนทุ่มเท
ทำลงเพื่อคนในตระกูล เพื่อครอบครัว กลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ต้องสูญเสีย
และเจ็บปวด ไฟแค้นที่สุมอกกลับเป็นไฟนรกที่เผาไหม้หล่อน และคนที่หล่อนรัก
หัวใจของหล่อนมันกรีดร้องโหยหวน ร่ำร้องขอชีวิตคนที่หล่อนรักกลับคืนมา
ขอคืนวันที่หล่อนมีสินาท และสิริมาเคียงข้าง มีวันดีๆ มีเสียงหัวเราะของความสุข
เฉกเช่นวันวาน


      “ไม่มมมม.....อย่าพรากคนที่ฉันรักไปแบบนี้ ฉันไม่เหลือใคร ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ”
สิปางกรีดร้องคร่ำครวญทั้งน้ำตา ความเจ็บปวด ความสูญเสียถาโถมจนเกินควบคุม
จำต้องปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น


      ร่างบางที่สั่นไหว เต็มไปด้วยแรงสะอื้นกรีดร้องทั้งน้ำตา ทำให้ปกรณ์ไม่สามารถที่จะยืนนิ่ง
ทนดูอีกต่อไปได้ ลำแขนแกร่งรั้งร่างบางเข้ามาโอบกอด ไม่ต้องการให้หล่อนเคว้งคว้างลำพัง
แต่ร่างที่สั่นไหวกลับดิ้นรนขัดขืน สะบัดตัวหนีจากอ้อมแขนแกร่งของเขา ไม่ต้องการเขาเลยสักนิด
ไม่ต้องการสัมผัสที่อบอุ่น ปลอบประโลม ยามที่หล่อนเจ็บปวด เสียใจ ไร้ที่พึ่ง


     ”อย่ามายุ่ง! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! ไอ้ลูกฆาตรกร! ได้ยินไหม ไอ้ลูกฆาตรกร!! ออกไป! ออกไป๊!!
สิปางตวาดเสียงลั่น ความเกลียดโกรธแค้น ชิงชัง ถาโถมเกาะกินหัวใจของหล่อนอีกครั้ง จนไม่สามารถแยกแยะ
ว่าใครคือผู้กระทำ และใครไม่ได้กระทำ และใครพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างหล่อนทั้งสุข และทุกข์
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนหน้านี้ ชีวิตของหล่อน กับเขากำลังเริ่มต้นด้วยดี แต่วินาทีนี้มันไม่สามารถเริ่มต้นได้อีกแล้ว
หล่อนกับเขาคงเป็นได้แค่เส้นขนาน ที่ไม่มีมันที่จะมาบรรจบ หรือสิ้นสุดหากันได้


      ”ปาง!” เสียงเรียกที่คุ้นเคย เรียกสติของสิปางกลับคืนมาอีกครั้ง ร่างสูงล่ำ เต็มไปด้วยมัดกล้าม
ใบหน้าลูกครึ่งคมเข้ม ที่ก้าวเดินยาวเข้ามา ทำให้สิปางถลาเข้าไปสวมกอดแนบแน่น
น้ำตาแห่งความสูญเสียเอ่อล้น พร่ำบอกร่างแกร่งทั้งน้ำตา


      ”นาท...นาททิ้งเราไปแล้ว ฉันไม่เหลือใครแล้ว” สิปางสะอื้นไห้จนตัวโยน อ้อมกอดแกร่ง
อบอุ่นกอดกำชับแนบแน่นอย่างปลอบประโลมเช่นทุกครั้ง ยามที่หล่อนเจ็บปวด เสียใจ และมีน้ำตา
      ซินดี้
(แซม) ถึงกับชาไปทั้งตัวเมื่อได้รับรู้ข่าวร้าย โอบกอดร่างบอบบางไหวสะท้านที่เสียขวัญ
ของเพื่อนสาวแนบแน่น ให้ความรู้สึกทั้งหมดสื่อผ่านให้คนในอ้อมกอดได้รับรู้ ว่าหล่อนก็เสียใจไม่น้อย
และพร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้เพื่อนเสมอ เอ่ยกระซิบให้เพื่อนสาวได้รับรู้


     ”ร้องเถอะ ร้องเสียให้พอนะปาง แต่จำเอาไว้นะ ว่าแกยังมีฉัน และจะอยู่เคียงข้างแกเสมอ”
ถ้อยคำที่เอ่ยกระซิบ  ทำให้สิปางต้องปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น ซุกหนาเข้าหาบ่ากว้าง
กกกอดเพื่อนเพียงคนเดียวที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างหล่อนทั้งยามสุข และยามทุกข์
เพื่อนเพียงคนเดียวที่ไม่เคยทิ้งหล่อนให้โดดเดี่ยว




     ภาพของหญิงที่ตนเองรักถลาสวมเข้ากอดร่างแกร่งของชายอื่น โดยเลือกที่จะปฏิเสธอ้อมแขนแกร่ง
อ้อมอกที่อบอุ่นของเขา นั้นทำให้ใจเขาปวดร้าวไปหมด  ยิ่งถ้อยคำที่ตวาดใส่หน้าเขา "ไอ้ลูกฆาตรกร!"
ไล่ให้เขาออกห่าง  ไม่หลงเหลือสิ่งดีๆ ที่มีให้กันเมื่อก่อนหน้า  ยังคงจำถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ทั้งเขาและหล่อนจะเคียงข้างกัน และก้าวผ่านปัญหาไปด้วยกัน แต่ตอนนี้กลับไม่มีเขาหลงเหลืออยู่ในสายตา
และความทรงจำของหล่อนเลยสักนิด หรือถ้าจะมี คงจะมีแต่เพียงความโกรธแค้น ชิงชังเท่านั้น
ที่เขาจะได้รับจากผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ


..............................

     นิ้วเรียวบางที่สั่นไหวเอื้อมคว้าแตะสัมผัสบานจับประตู พยายามที่จะบังคับไม่ให้นิ้วเรียวของตนต้องสั่นไหว
แต่มันก็ช่างยากเสียเหลือเกิน แค่ความพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลมันก็ยากเกินพอ
บานประตูถูกเปิดออกกว้าง ร่างบอบบางขาวซีดของ
สิริมายังคงนอนนิ่งบนเตียงผู้ป่วย
สิปางขยับเข้าไปใกล้ร่างที่ยังนอนหลับตานิ่ง ปลายนิ้วเรียวแตะสัมผัสใบหน้าเรียวแผ่วเบา
ความรู้สึกผิดในเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดถาโถมเข้ามาในจิตใจที่บอบช้ำสูญเสีย เพียงเพราะการแก้แค้น
ทวงคืนให้ได้ในสิ่งที่ตน และคนในครอบครัวต้องการ กลับจำต้องแลกด้วยชีวิต มันช่างไม่คุ้มกันเลยสักนิด
หากย้อนเวลากลับไปได้ หล่อนจะขอเลือกชีวิตของสินาท จะขอยุติความแค้น จะไม่มีแผนการณ์ทำลายชีวิตใคร
ถึงสิ่งที่หล่อนได้กลับคืนมาจะมากมายมหาศาลแค่ไหน  กลับไม่ได้มีค่ามากกว่าการที่หล่อนต้องสูญเสีย
คนที่รักไปในขณะนี้


     ”สิ...พี่ขอโทษ...“ น้ำเสียงสั่นไหวเอื้อนเอ่ยถ้อยคำในใจ ขอโทษในสิ่งที่หล่อนดำเนิน และตัดสินใจผิดพลาด
เป็นผู้ขีดชะตานำพาความสูญเสีย และพรัดพรากจากคนที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ หยาดน้ำใสเอ่อล้น
ม่านตาคู่สวยอีกครั้ง ใบหน้างามแหงนขึ้นสูง ปลายนิ้วเรียวพยายามกรีดไล้หยาดน้ำตา ให้แห้งหาย
จากหางตาเรียว บังคับไม่ให้เสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดผ่านริมฝีปากอวบอิ่มที่แห้งผากของตน



     สัมผัสที่แตะเนื้อผิวบนใบหน้า น้ำเสียงที่เอ่ยกระซิบเบาหวิว ปลุกให้ร่างที่นอนนิ่งเริ่มรู้สึกตัว
นัยน์ตาคู่เรียวขยับเปิดม่านตาอีกครั้ง เพื่อที่จะรับรู้ และได้เห็นใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของสัมผัส
และน้ำเสียงแผ่วเบานั่น


      ”พี่ปาง” น้ำเสียงเอ่ยทักเต็มไปด้วยความดีใจ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเต็มตา แต่ใบหน้างาม
ที่ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งน้ำตา  ทำให้สิริมาอดแปลกใจไม่ได้
     “พี่ปาง พี่ปางหายไปไหนมาคะ
? สิกับนาทเป็นห่วงพี่ปางมากเลยนะคะ” สิริมาเอ่ยถาม
ด้วยความเป็นห่วง และกังวลที่ญาติผู้พี่หายไป และไร้การติดต่อมาเป็นอาทิตย์

       ถ้อยคำ และสีหน้าที่เป็นห่วงหล่อน ทำให้สิปางรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น ยิ่งสิริมารัก
และเป็นห่วงหล่อนมากเท่าใด มันก็ยิ่งผิดในใจมากขึ้นเท่านั้น ลำคอของหล่อนมันตีบตันไปหมด
ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ได้แต่พยักหน้า และยิ้มรับเข้าใจในความรัก และเป็นห่วงที่ญาติผู้น้องมีให้


     ”สิดีใจค่ะ ที่พี่ปางกลับมา ถ้านาทรู้ นาทก็คงจะดีใจ และหายห่วง นี่นาทเขาก็พยายามจะสืบหาตัวพี่ปาง
นาทเขาโทรเช็คทุกโรงพยาบาล ทุกสถานีตำรวจเลยนะคะ เพราะกลัวว่าพี่ปางอาจจะเกิดอุบัติเหตุ
และไม่สามารถติดต่อพวกเราได้ พี่ปางกลับมาพวกเราก็ดีใจมากแล้วค่ะ เดี๋ยวนาทก็คงจะเข้ามา
เห็นนาทเขาบอกว่าวันนี้เขาจะพาแฟนมาแนะนำให้สิได้รู้จัก ดูท่าทางคนนี้นาทเขาจริงจังมากเลยนะคะ
ถึงกับขนาดพามาให้สิดูตัว”   สิริมายังคงเอื้อนเอ่ย รอยยิ้มแห่งความสุข ความยินดีฉายชัดทั่วใบหน้า
ที่ยังคงขาวซีด คงไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบนโลกใบนี้ของหล่อนมีความสุข
ได้เท่านี้อีกแล้ว ที่จะได้เห็นน้องชายเพียงคนเดียวของหล่อนมีความสุข มีคนที่เขารัก และรักเขาดูแลซึ่งกันและกัน


     กับถ้อยคำ และใบหน้าเปื้อนยิ้มของสิริมา นั้นทำให้ใจของสิปางเจ็บปวดไปหมด หยาดหยดน้ำตา
ที่พยายามกักกลั้นเอาไว้ใต้ม่านดวงตาคู่สวย ไม่อาจสามารถที่จะทนฝืนขืนเอาไว้ได้ จำต้องปล่อย
ให้เอ่อล้นสะอื้นไห้อย่างสุดกลั้น

     “สิ...พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ” สิปางได้แต่เอ่ยคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา ร่างกายสะท้านสั่นไหว
สะอื้นไห้จนตัวโยน สวมกอดร่างซูบซีดของสิริมาบนเตียงผู้ป่วยแนบแน่น



      ”พี่ปาง เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมพี่ปางต้องร้องไห้ ทำไมต้องขอโทษสิด้วย?“สิริมาถึงกับงุนงง
อาการของญาติผู้พี่ ที่ได้แต่เฝ้าคร่ำครวญขอโทษหล่อนทั้งน้ำตา


     ”พี่ขอโทษ เพราะพี่เอง เพราะพี่ เรื่องทั้งหมดถึงได้เป็นแบบนี้ พี่ทำให้สิกับนาทต้องมารับกรรม
รับผลที่พี่เป็นผู้กำหนดมันขึ้นมาทั้งหมด
! พี่ขอโทษ....”


     ถ้อยคำสารภาพยอมรับผิดของผู้เป็นพี่ ไม่ได้ทำให้สิริมาเข้าใจอะไรได้มากขึ้น ถ้าจะเป็นเรื่อง
ที่หล่อนต้องเป็นโรคร้ายนี้  สาเหตุนั้นก็ไม่ได้มาจากญาติผู้พี่เลยแม้แต่น้อย และต่างก็เข้าใจตรงจุดนี้ดี

     “โธ่...พี่ปางคะอย่าโทษตัวเองแบบนี้ซิคะ สิเคยบอกพี่ปางแล้วไม่ใช่หรือคะ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวสิ
ไม่ใช่เพราะพี่ปาง แต่เป็นตัวของสิเอง” สิริมายังเอ่ยย้ำความจริงในข้อนี้ให้สิปางได้รับรู้อีกครั้ง
และเลิกเฝ้าโทษตัวเอง เสียงบานประตูที่ถูกเปิดออกกว้าง พร้อมร่างของแซมเพื่อนสนิทของผู้เป็นพี่สาว
ที่ก้าวเข้ามาพร้อมเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แต่ใบหน้าที่น่ารักสดใสนั้นกลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ที่ยังคงไม่แห้งเหือดจากหางตาเรียว สิริมาพนมมือไหว้เพื่อนสนิทของผู้เป็นพี่สาว พลางจับจ้อง
มองสาวน้อยอย่างฉงน หันมามองสิปาง ที่กำลังกรีดหยาดน้ำตาจากหางตาคู่สวย
และหันไปเกาะกุมมือของเด็กสาวให้ก้าวเข้ามาใกล้ข้างเตียง


     “สิ...พี่มาทำหน้าที่แทนนาท พาคนที่เขาต้องการแนะนำให้สิได้รู้จัก คนที่เขารัก
และอยากจะเริ่มต้นชีวิตด้วย” น้ำเสียงเอื้อนเอ่ยยังคงสั่นไหว จับจ้องแววตางุนงง ของผู้เป็นน้องทั้งน้ำตา


      ”พี่ปาง...พี่หมายความว่ายังไงคะ ทำไมนาทเขาไม่มาเอง “สิริมาเริ่มใจไม่ดี น้ำเสียงที่ยังคงสะอื้น
ดวงตาที่ยังคงแดงกล่ำ หยาดหยดน้ำตาที่ยังคงตีตื้นไม่ขาดสายของผู้เป็นพี่ และสาวน้อยที่ยืนเคียงข้าง
บ่งบอกให้หล่อนเริ่มรับรู้ ว่าคนที่หล่อนกำลังรอคอยนั้น จะไม่สามารถกลับมาทำหน้าที่นี้ได้อีกแล้ว

     “...ไม่จริงใช่ใหมคะ ไม่ใช่อย่างที่สิคิดใช่ใหม นาทไม่ได้เป็นอะไร นาทแค่ติดธุระ เดี๋ยวนาทก็กลับมา”
สิริมาพยายามที่จะเอ่ยเข้าข้างความรู้สึกของตนเอง ที่เข้าใจว่าคงไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายใดๆ เกิดขึ้น
กับน้องชายเพียงคนเดียวของหล่อน แต่ดูเหมือนคำตอบที่ได้ยินจะไม่ได้เข้าข้างความรู้สึกของหล่อนเลยสักนิด
แต่กำลังฉุดกระชากความรู้สึกในแง่ดีทั้งหมดให้หลุดลอยไปอย่างไม่มีวันหวนคืน


      ”ไม่แล้วสิ นาทเขาไม่กลับมาอีกแล้ว นาทเขาจากพวกเราไปแล้ว เขาทิ้งพวกเราไปแล้วจริงๆ” น้ำเสียงสั่นไหว
กลั้นเอ่ยความจริงที่ไม่สามารถปกปิด หรือกักเก็บเอาไว้ในใจได้ โถมเข้ากอดร่างของสิริมาที่ยังนิ่ง
ช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน และสูญเสีย ก่อนที่ร่างซูบซีดของสิริมาจะสั่นไหวสะท้านเต็มไปด้วยแรงสะอื้นไห้
ไม่ต่างอะไรจากสิปางที่สะอื้นไห้จนตัวโยน ต่างกกกอดกันแนบแน่น ปล่อยหยาดน้ำตาให้หลั่งรินไม่ขาดสาย
เจ็บปวด เสียใจ กับสิ่งที่ต้องสูญเสีย สิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด สิ่งที่เรียกว่า “ชีวิต
!“

                                 **************************





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #214 My lovely (@nichapat88) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2552 / 22:19
    ดีแล้วที่จบแบบนี้

    ต่างฝ่ายต่างสูญเสีย

    สิปางทำพี่น้องเค้าตายก็ได้รับผลกรรมนั้นๆ
    เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร สาธุ
    #214
    0
  2. #210 ทับทิมสีเลือด (@rubyofblood) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2552 / 16:47
    มีแต่ฉากเศร้าๆ
    #210
    0
  3. #207 parnjung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2552 / 20:50
    เศร้าจังเลยเนอะ

    สรุปสุดท้ายก็มีแต่การสูญเสียทุกฝ่าย
    #207
    0
  4. #205 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2552 / 13:43
    สิปางมีส่วนทำให้เขาและเธอทั้งสองคนต้องเป็นแบบนี้
    เป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจเรียกคืน
    ชีวิตของสิปาง คงไม่มีวันที่จะมีความสุขอีกต่อไป
    ความรู้สึกผิดนี้จะเป็นเหมือนบาดแผลเกาะกินใจไปชั่วชีวิต

    อ่านแล้วก็เศร้ามากๆค่ะ
    #205
    0
  5. #204 สาวนาขาดรัก (@miyuki911) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2552 / 10:58
    เศร้าจัง
    #204
    0
  6. #203 4um4im~* (@blueberrylove) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2552 / 10:38

    เศร้าเนอะ

    #203
    0
  7. #202 parnjung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2552 / 00:53
    แค้นกันไปแค้นกันมา

    ลงท้ายก็ไม่มีอะไรจะดีขึ้นเลยเนอะ
    #202
    0
  8. #201 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2552 / 23:22
    ในที่สุดก็จะไม่เหลือใครในชีวิต คนที่รักล้วนจะจากไป
    ถ้าสิ่งที่ได้กลับคืนมา ต้องแลกกันด้วยชีวิต
    สิปางคงไม่อยากได้อะไรอีกเลย

    มันสายเกินไปใช่มั้ยที่จะมาเริ่มกันใหม่อีกสักครั้ง
    เส้นขนานจะไม่มีวันโค้งเข้าหากันอีกแล้วหรือ
    สิปางจะปล่อยให้ความรักที่เพิ่งจะเกิด มอดไหม้ไปกับไฟแค้นหรือเปล่า
    ไม่มีใครตอบได้ จะสงสารใครดี???
    #201
    0
  9. #200 4um4im~* (@blueberrylove) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2552 / 22:19

    สงสารอะ

    #200
    0
  10. #198 Noname (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2552 / 17:31
    โห น่าสงสาร

    ชีวิตเหมือนเส้นขนาน

    แต่มันก้อเยงคู่กันไปตลอดม่ะชั่ยเหรอ หุหุ
    #198
    0
  11. #197 FoNfy ** (@fonbon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2552 / 16:59
    สงสารปกรณ์ ง่ะะ..
    #197
    0
  12. #196 kaaka (@kaekaa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2552 / 13:31
    เอาแล้วไงเกิดข้นแล้วเรื่อง
    #196
    0
  13. #195 maiyarab (@maiyarab) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2552 / 21:54

    รับทราบค่ะ

    #195
    0
  14. #189 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2552 / 15:22
    รับทราบค่ะ เดี๋ยวจะแวะไปเลยนะคะ
    ดีใจจังค่ะที่มีที่พักพิงใหม่แล้ว กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย
    คิดไว้ว่าวันนี้จะมามั้ยน้า...
    #189
    0
  15. #186 เปิ้ล (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2552 / 01:15
    ซักเริ่มหมั่นไส้นางเอกอ่ะ ตัวเองเป็นคนวางแผนทั้งหมด จนสุดท้ายไม่เหลือใครแล้ว จะไปโทษพระเอกได้ไงล่ะ ทำไมไม่ถนอมความรักที่พระเอกให้ เพราะมันคือสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ตอนนี้ สงสัยจะคิดแค้น เก็บกดจนเป็นบ้าไปแล้ว ไปอยู่หลังคาแดงเลยไป่
    #186
    0