ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 เดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 พ.ย. 52

ตอนที่ 24 เดินทาง


      รถคันงามที่ขับผ่านพ้นไป ทำให้หญิงสาวเจ้าของร่างบางผิวเข้ม ฟันยื่น ผมหยิกยาวก้าวออกมา
จากที่ซ่อน พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อย สายตายังคงมองตามท้ายรถคันงามอย่างลุแก่โทษ


     ”ขอโทษนะคะพี่ปาง ที่สิต้องทำแบบนี้” เสียงเอ่ยพึมพำผ่านริมฝีปากที่แห้งผากของตน
พยายามทรงตัวให้คงที่ไม่ไหวโอนเอนให้มากที่สุด ก่อนที่จะโบกมือเรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านมา
ไปยังจุดหมายปลายทางที่หล่อนต้องการ


      สิปางก้าวลงจากรถคันงามของตนที่ขับเคลื่อนมาจอดที่หน้าเรือนไทย หอบหิ้วอาหารและขนม
ที่ซื้อติดไม้ติดมือมาฝากสิริมา โดยที่ไม่ลืมจะซื้อมาฝากป้าอาบ และสามีของตน
ร่างอวบอิ่มของป้าอาบรีบก้าวเดินเข้ามาทำตามหน้าที่ โดยรับของที่นายหญิงคนใหม่หอบหิ้วเข้ามา


     ”ขอบคุณค่ะป้าอาบ ถุงนี้ของคุณประพลนะคะ ช่วยจัดใส่จานให้ปางด้วยนะคะ ส่วนถุงนี้ของป้าอาบ
ปางซื้อมาฝากค่ะ” สิปางเอ่ยเสียงหวาน ส่งยื่นถุงขนมให้ผู้เป็นแม่บ้าน ที่เดินเข้ามารับของที่หล่อนหอบหิ้วมา


     ”ขอบคุณค่ะคุณปาง ที่นึกถึงคนแก่ แล้วถุงนั่นล่ะคะ?“ ป้าอาบเอ่ยขอบคุณในน้ำใจของนายหญิงคนใหม่
พลางเอ่ยถามถุงที่เหลือในมืออีกข้างของนายสาว ที่ไม่ได้ส่งยื่นให้หล่อนได้ถือรับเอาไว้


     ”ไม่เป็นไรจ๊ะ ถุงนี้ของอ้อย เดี๋ยวฉันจะเอาเข้าไปให้อ้อยเอง” สิปางเอ่ยปฏิเสธ พลางหมุนตัว
จะเข้าไปยังทิศทางห้องพักของญาติสาว


     ”เออ...คุณปางคะ นังอ้อยมันไม่อยู่หรอกค่ะ เห็นมันเดินหน้าจ๋อยมาบอกว่าญาติที่บ้านต่างจังหวัด
ไม่สบาย จะต้องรีบกลับไปบ้านน่ะค่ะ” ป้าอาบเอ่ยรายงาน ตามที่สาวใช้คนใหม่ได้เอ่ยบอก


     ”ญาติ!?“ สิปางเอ่ยทวนคำอย่างงุนงง ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนสีหน้า เมื่อป้าอาบจับจ้องสีหน้าหล่อน
อย่างสงสัย   “อ้อ
..ค่ะ แล้วอ้อยเขาไปยังไงล่ะคะป้าอาบ ไหนว่าไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรือคะ?“
สิปางเอ่ยถามเปลี่ยนประเด็น


     ”เห็นว่าจะไปรถแท็กซี่น่ะค่ะ ป้าก็บอกให้รอเจ้าออดไปส่ง ก็เห็นบอกว่าไม่เป็นไร จะไปเอง
ป้าก็เลยไม่ได้พูดหรือถามอะไรต่อ”


     ”ไม่เป็นไรค่ะป้าอาบ งั้นก็ป้าอาบเอาไว้ทานก็แล้วกัน แล้วก็ช่วยจัดของว่างของคุณประพลใส่จาน
ให้ปางด้วยก็แล้วกันนะคะ”


     ”ค่ะ....คุณปาง” ป้าอาบรับถุงในมือของนายสาว และรีบจัดแจงทำตามคำสั่งอย่างไม่รีรอ


     สิปางยังคงงุนงงกับสิ่งที่ป้าอาบได้แจ้งให้หล่อนรับรู้ ไม่เข้าใจว่าทำไมสิริมาต้องรีบร้อนไปไหน
เพราะญาติที่สิริมาเอ่ยอ้างนั้นไม่ได้มีอยู่จริง หรือถ้าจะมี ก็มีแค่หล่อน และสินาทเท่านั้น
ไม่นับรวมหลวงพ่อ ผู้เป็นพ่อของสิปาง ที่บวชจำพรรษาอยู่ที่วัดบ้านเกิดมานานนับปี
สิปางก้าวยาวเข้าไปในห้องของสิริมา เผื่อว่าสิริมาจะทิ้งข้อความอะไรเอาไว้ให้หล่อนบ้าง


       กระดาษแผ่นน้อย ประทับตัวอักษรหวัดๆ ลายมือของสิริมา ที่สิปางจำได้ดี นัยน์ตาคู่หวาน
กวาดมองตัวอักษรบนแผ่นกระดาษน้อยในมือ
     “ขอโทษนะคะ ที่อ้อยต้องรีบไป แล้วอ้อยจะติดต่อกลับมาอีกทีค่ะ” ข้อความสั้นๆ ไม่ได้บอกอะไร
มากเป็นพิเศษ ทำให้สิปางยิ่งงุนงง รีบกดโทรศัพท์ไปหาเจ้าของข้อความบนแผ่นกระดาษอย่างร้อนใจ
แต่กลับไม่มีสัญญาณตอบรับ


     ”สิ...นี่เธอกำลังทำให้พี่เป็นห่วงเธอมากรู้ไหม”สิปางบ่นพึมพำ ที่ไม่สามารถติดต่อญาติสาวของตนได้
ยังคงไม่เข้าใจในการกระทำของสิริมา จำต้องก้าวออกมาจากห้องของสิริมา และเดินตรงเข้าไปดูอาการ
สามีคราวพ่อของตน


     เสียงบานประตูที่เปิดออกกว้างพร้อมร่างของภรรยาสาวที่ก้าวเข้ามายังด้านใน ทำให้ร่าง
ที่นอนอยู่บนเตียงฉีกยิ้มกว้าง


     ”ปางกลับมาแล้วค่ะ อาการคุณเป็นยังไงบ้างคะ?“ สิปางเอ่ยถามเสียงหวาน พลางทิ้งตัวนั่ง
บนเตียงนุ่มเคียงข้างสามี


     ”ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะหนูปาง” ประพลเอ่ยตอบนุ่มนวล พยุงตัวลุกขึ้นั่ง โดยที่สิปาง
คอยช่วยประคองให้เขาได้นั่งอย่างสะดวก


     ”งั้นปางพาคุณออกไปนั่งเล่นข้างนอกดีกว่านะคะ อยู่แต่ในห้องอุดอู้ค่ะ ออกไปรับบรรยากาศข้างนอก
พร้อมกับของว่างของโปรดคุณ ปางว่าดีกว่ากันเป็นไหนๆ” สิปางเอ่ยยิ้มหวาน เอาใจสามีคราวพ่อ
ทำตามหน้าที่ศรีภรรยาที่ดี ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง


     สิปางประคองร่างสามีออกมานั่งยังลานระเบียงกว้าง รับบรรยากาศยามเย็น ที่ร่มรื่น พร้อมกับของว่าง
ที่เสิร์ฟพร้อมกับเครื่องดื่มน้ำสมุนไพรสีสวย


     ”อืม...หนูปางเรื่องร้านที่จะเปิดไปถึงไหนแล้วล่ะ?“ ประพลเอ่ยถามภรรยาสาว ที่กำลังตักของว่าง
ใส่จานใบเล็กตรงหน้าเขา


     ”ก็รอแซมอยู่น่ะค่ะ เห็นว่าจะออกคอลเลคชั่นตัวใหม่ล่าสุดสำหรับการเปิดร้านโดยเฉพาะ
แล้วก็ต้องหาสถานที่ถ่ายแฟชั่นชุดนี้”สิปางเอ่ยตอบ พร้อมกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นภายในบ้าน
โดยที่ป้าอาบรีบเดินตรงเข้าไปรับ และเดินนำมาให้หล่อน


      ”โทรศัพท์ค่ะคุณปาง”


       ”ขอบคุณค่ะป้าอาบ” สิปางรับโทรศัพท์แบบไร้สายเอาไว้ในมือ พลางกรอกเสียงไปตามสาย
รอยยิ้มหวานคลี่ผ่านริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อน พร้อมกับแววตาที่เป็นประกายตลกขบขันในที
หันมามองหน้าผู้เป็นสามี


     ”เห็นไหมคะคุณ เพื่อนสาวปางนี่ตายยากจริงๆเลย พูดถึงปุ๊ป ก็โทรมาปั๊ป” เสียงหวานเอ่ยรายงาน
ผู้เป็นสามี ว่าใครเป็นผู้โทรเข้ามาขัดจังหวะการสนทนา ก่อนที่จะหันไปกรอกเสียงเอ่ยแหย่ผู้เป็นเพื่อนสาว
กล้ามโตของหล่อน โดยที่นายประพลได้แต่อมยิ้มน้อยๆ กับถ้อยคำสนทนาของคนทั้งคู่

      ”ว่ายังไงจ๊ะซิ้นดี้ กำลังพูดถึงอยู่เชียว มีข่าวด่วนอะไรหรือเปล่า?“ เสียงหวานเอ่ยถาม
ก่อนที่จะเงียบรับฟังเรื่องราวที่ทางปลายสายเอ่ยรายงานร่ายยาว
    “ต้องไปพรุ่งนี้เลยหรือ ทำไมมันเร็วแบบนี้ล่ะ
? ไปวันอื่นไม่ได้หรือยังไง ตอนนี้คุณประพลไม่ค่อยสบายอยู่
ถามตากล้องเลื่อนวันออกไปหน่อยไม่ได้หรือ
?“ สิปางเอ่ยถามไปทางปลายสาย พลางหันมามองหน้าผู้เป็นสามี
อย่างลำบากใจ ที่แฟชั่นคอลเลคชั่นใหม่ของซินดี้เสร็จเรียบร้อย และต้องรีบไปถ่ายแฟชั่นชุดนี้ ที่ต่างจังหวัด
โดยที่หล่อน และนังซินดี้ต้องเป็นนายแบบนางแบบเอง เป็นการโปรโมตร้านใหม่ ซึ่งก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
สำหรับสิปางที่จะเป็นผู้ถ่ายแบบเอง แต่ติดปัญหาที่ว่า ตากล้องมือทองคิวทอง ว่างแค่วันพรุ่งนี้
และก็มะรืนนี้เท่านั้น และยังสามีของหล่อนที่ไม่ค่อยสบายอีกล่ะ ถ้าจะปลีกตัวไปคงเป็นเรื่อง
ที่ไม่เหมาะแน่นอน ที่จะต้องทิ้งสามีให้นอนป่วยอยู่ที่บ้าน


     ”ไม่เป็นไรหรอกหนูปาง ฉันอาการดีขึ้นแล้ว หนูปางจะไปทำงานก็ไปเถอะ” ประพลเอ่ยขัดขึ้น
ไม่อยากให้ภรรยาสาวต้องเอ่ยปฏิเสธ และต้องอยู่เฝ้าอาการของเขา ซึ่งก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว


     ”โอเคซินดี้ ตกลงตามนั้น คุณประพลเขาอนุญาต”สิปางกรอกเสียงไปตามสาย เมื่อสามีเอ่ยอนุญาต
ให้หล่อนไปทำงานตามที่ตั้งใจกันเอาไว้


     ”โอ๊ย...ฉันดีใจจังนังปาง ที่งานนี้ฉันไม่ต้องไปเลื่อนนัดพ่อตากล้องเทวดามือทอง คิวทองนั่น
เพราะถ้าพลาดพรุ่งนี้ไปนะแกเอ๊ย คิวยาวเหยียด และฉันก็ไม่รู้จะหาตากล้องฝีมือดีๆ แบบนี้ได้ที่ไหน
เพราะเปิดตัวงานของร้านเราทั้งที ต้องเอาให้เริ่ด ไหนๆ
...ขอฉันคุยกับสามีแกหน่อยซิย๊ะ
จะเอ่ยขอบพระคุณงามๆ ที่ไม่ให้งานที่ฉันหวังไว้พลาด และคลาดเคลื่อน” เสียงเอ่ยจีบปากจีบคอของซินดี้
ที่ร่ายยาวเอ่ยสรรพคุณของตากล้องคิวทอง ก่อนที่จะขอคุยกับผู้ปกครองของหล่อน


     ”ย่ะ...รอเดี๋ยวนะ” สิปางเอ่ยขำๆ ก่อนที่จะหันไปทางสามีของตน “คุณประพลคะ ซินดี้เขาจะคุยด้วยค่ะ”
สิปางเอ่ยพลางส่งโทรศัพท์ให้ผู้เป็นสามี


     ”ครับ ผมประพลครับคุณแซม” ประพลกรอกเสียงไปตามสาย


     ”สวัสดีฮ้า...คุณประพล ซินดี้ขอบพระคุณมากเลยนะฮ๊ะ ที่เอ่ยอนุญาต ตกลงคุณประพลไม่เป็นอะไรมาก
ใช่ไหมฮ๊ะ
?“ ซินดี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จีบปากจีบคอ ใส่จริตจกร้านตามฉบับสาวแตก


     ”ผมไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะครับ ยังไงก็ฝากหนูปางด้วยก็แล้วกันนะ”


      ”ได้ฮ่ะ ซินดี้รับประกันฮ่ะ ว่าเสร็จงานแล้วจะไม่พากันไปเถลไถลที่ไหน จะรีบกลับบ้านโดยด่วนเลยฮ่ะ
งั้นซินดี้ขอให้คุณประพลแข็งแรงไวๆ นะฮ๊ะ แค่นี้ก่อนแล้วกันนะฮ๊ะ ซินดี้จะต้องรีบไปเตรียมของ
สวัสดีนะฮ๊ะคุณประพล”


     ”ครับ..ขอบคุณครับ...สวัสดีครับ” ประพลเอ่ยตอบเพื่อนสาวของภรรยา ยังคงอดอมยิ้มในเนื้อน้ำเสียง
ของอีกฝ่ายไม่ได้ ที่ช่างจีบปากจีบคอพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน ผิดกับร่างกายที่แมนเกินชาย


     ”ปางต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ ที่ปางต้องปล่อยคุณเอาไว้ที่บ้านลำพัง” สิปางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หดหู่
ลุแก่โทษ ที่ต้องปล่อยสามีที่ไม่ค่อยสบายอยู่บ้าน ขาดภรรยาที่ต้องคอยอยู่ปรนนิบัติรับใช้อย่างที่ควรจะเป็น


     ”ไม่เป็นไรหรอกหนูปาง ก็หนูปางไปทำงานนี่ ไม่ได้ไปเที่ยว แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว
หนูปางไม่ต้องเป็นห่วง หรือคอยกังวลเกี่ยวกับตัวฉันหรอกนะ ไปทำงานของตนให้เต็มที่ เสร็จเรียบร้อย
แล้วค่อยกลับมาบ้าน” เสียงเอ่ยบอกนุ่มนวล รอยยิ้มอย่างเอ็นดู ส่งมอบให้ผู้เป็นภรรยาของตน
ที่ยังคงทำสีหน้าวิตกกังวล


     ”ปางขอบพระคุณ คุณประพลจริงๆ ที่เข้าใจปางเสมอ ปางรับปากค่ะ ว่าเสร็จงานเมื่อไหร่
ปางจะรีบกลับมาดูแลคุณค่ะ” สิปางเอ่ยเสียงหวาน ก่อนที่จะเข้าไปนั่งเคียงข้างสวมกอดผู้เป็นสามีอย่างแสนรัก


                     ….......................


        เช้าวันใหม่ สิปางเก็บข้าวของขึ้นรถเตรียมตัวพร้อมที่จะเดินทาง โดยที่หล่อนเดินทางเช้ากว่าปกติ
เพราะอยากจะพอมีเวลาได้พักผ่อนบ้าง เมื่อไปถึงปราณบุรี สถานที่ที่ถ่ายทำแฟชั่นชุดนี้
สิปางก้าวเดินมาสวมกอด และหอมแก้มผู้เป็นสามี เอ่ยร่ำลากับการเดินทางในครั้งนี้


     ”ปางไปก่อนนะคะ แล้วปางจะรีบกลับค่ะ” สิปางเอ่ยเสียงหวาน พร้อมกับคลายอ้อมกอด ก้าวขึ้นรถของตน
โดยที่ไม่ลืมโบกมือร่ำลาสามีสุดที่รักปานจะกลืนกิน


      ภาพที่ปรากฎอยู่ด้านล่างของตัวเรือน ไม่ได้รอดพ้นสายตาคู่คมดุของปกรณ์ ที่มองผ่าน
จากลานระเบียงกว้าง หันมาถาม ร่างของผู้เป็นแม่บ้าน ที่ก้าวกลับขึ้นมาบนเรือนก่อน เพื่อที่จะกลับเข้ามา
จัดเตรียมอาหารเช้า


      ”แม่นั่นจะไปไหนแต่เช้าหรือป้าอาบ?“ ปกรณ์เอ่ยถาม ร่างอวบท้วนของป้าอาบ ที่ก้าวขึ้นเรือนอย่างเร่งรีบ


      ”เออ..คุณปางเธอไปปราณบุรีน่ะค่ะ เห็นว่าจะไปถ่ายแบบที่นั่น พรุ่งนี้ก็กลับแล้วค่ะ”ป้าอาบตอบตามตรง
ในสิ่งที่ตนเองรู้


      ”ฮึ! ไปถ่ายแบบหรือจะไปกกหนุ่มกันแน่!” ปกรณ์สบถพึมพำ จนป้าอาบต้องเอ่ยถาม


      ”คุณกรณ์ ว่าอะไรนะคะ?”


     ”เปล่า..ไม่มีอะไร ป้าอาบจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ส่วนอาหารเช้าของผมไม่ต้องนะผมจะรีบไป”
ปกรณ์เอ่ยเสียงรัวเร็ว ก่อนที่จะรีบก้าวยาวลงเรือนไป โดยที่สวนกับร่างของผู้เป็นพ่อ ที่ก้าวกลับขึ้นมาบนเรือน


     ”อ้าว...จะรีบไปไหนล่ะเจ้ากรณ์ ไม่อยู่ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนหรือ?“


     ”ไม่ล่ะครับพ่อ ผมรีบ” ปกรณ์เอ่ยตอบรวดเร็ว ก้าวยาวไปยังที่รถของตน โดยมีสายตาของผู้เป็นพ่อ
ที่มองตามอย่างงุนงงกับอาการที่เร่งรีบ ของผู้เป็นลูกชาย

                                      *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2552 / 17:10
    เอาแล้วไง
    จะเป็นยังไงต่อ
    #84
    0
  2. #65 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 / 20:08
    สิริมาเป็นอะไร กำลังทำอะไรอยู่ น่าสงสัยจัง
    หวังว่าคงไม่ใช่ การหักหลัง 
    บางทีสิปางอาจจะต้องเจอกับคำว่า พลาด บ้าง
    #65
    0
  3. #64 มาดามยี่หุบ (@minhoooooo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 / 16:10
    ว่าแล้ว ต้องรีบไปแก้แค้นนางเอกเราแน่  แล้วแบบนางเอกเราจะเสร็จพระเอกเราไหมเอย

    อยากรู้มากคะ
    #64
    0
  4. #24 MeawMeaw (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2552 / 21:00
    สิริมาเปนรายอ้ะ



    โรคที่รักษาไม่หายหย๋อ !?
    #24
    0