ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 บอกใจให้เกลียด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    25 ต.ค. 52

ตอนที่ 20 บอกใจให้เกลียด


       อาหารมื้อค่ำบนเรือนไทยหลังใหญ่ คงมีแต่ปกรณ์ และผู้เป็นพ่อ นั่งทานอาหารกันเพียงสองคนพ่อลูก
และดูเหมือนปกรณ์จะเจริญอาหารได้มากกว่าปกติ


      ”ทานเยอะๆ นะครับคุณพ่อ” ปกรณ์เอ่ยพร้อมกับตักอาหารให้ผู้เป็นพ่ออย่างเอาใจ ก่อนที่จะหันมาสนใจ
จานอาหารตรงหน้าของตนเอง ซึ่งผู้เป็นพ่อได้แต่มองหน้าที่แสนจะมีความสุขของผู้เป็นลูกชาย


     ”ดูวันนี้แกอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะเจ้ากรณ์ แล้วยังเจริญอาหารเสียด้วย”ผู้เป็นพ่อเอ่ย พลางจับจ้องสีหน้า
ของเจ้าลูกชายตัวแสบ ที่ยังอมยิ้มอย่างมีความสุข และกำลังสบสายตาเขา


     ”ก็วันนี้ไม่มีส่วนเกินนี่ครับ ผมเลยอารมณ์ดี อีกทั้งอาหารรสชาติอร่อย ฝีมือป้าอาบด้วยแล้วล่ะก็
ทำให้ผมเจริญอาหารขึ้นเยอะเลย จริงไหมป้าอาบ
?” ปกรณ์เอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะหันไปโยนลูกยอ
ให้ป้าอาบ ที่คอยรับใช้อยู่ด้านข้าง ซึ่งป้าอาบก็คงได้แต่ยิ้มแหย๋ๆ อย่างขัดไม่ได้


     ”แกนี่มันจริงๆ เลยนะเจ้ากรณ์ “ประพลได้แต่ส่ายหัว ที่จนแล้วจนรอดเจ้าลูกชายตัวแสบ ก็ยังไม่วาย
ที่จะพูดแขวะศรีภรรยาของเขา “แล้วนี่แกไม่ออกไปตระเวณราตรีกับพวกแม่สาวไฮโซไฮซ้อของแกหรือเจ้ากรณ์
?“


     ”ไม่หรอกครับพ่อ ผมเบื่อ อยากจะอยู่เงียบๆ สักพัก”


     ”ก็ดี รู้จักอยู่ติดบ้านบ้างก็ดีเหมือนกัน ร่างกายแกจะได้สะอาดบ้าง ไม่ใช่ไปมั่วสุมอยู่ในผับในบาร์
ดื่มแต่เหล้าแต่เบียร์ และก็คอยสูดดมแต่ควันบุหรี่” ประพลเอ่ยร่ายยาว บ่นไปตามประสา ด้วยความเป็นห่วง
เจ้าลูกชายตัวแสบ ที่ได้แต่นั่งฟังเฉย ยังคงสนใจอาหารมื้อค่ำของตนตรงหน้าอย่างแสนอร่อย


                            ….....................


       เกือบสามทุ่มครึ่งแล้ว ปกรณ์ยังคงนอนไม่หลับ เขาออกมาเดินเล่นที่สวนหน้าบ้าน โดยที่ไม่ลืม
จะหยิบแก้วไวน์ใบใสที่ถูกเติมด้วยไวน์สีแดงเข้ม รสชาติดีของไวน์ฝรั่งเศล
Beaujolais Village ที่เขาชื่นชอบ
ปกรณ์ทิ้งตัวลงนั่งที่ซุ้มศาลาไม้เกวียน ละเลียดน้ำสีแดงเข้มในแก้วใบใสให้ผ่านลำคอของเขาอย่างช้าๆ
ปล่อยความรู้สึกและความคิด ทอดสายตามองกลุ่มดวงดาวที่พราวแสงฉายตัวอวดแสงระยับ
บนม่านฟ้ายามค่ำคืน  กลิ่นหอมอ่อนๆ เย็นสดชื่นของกลิ่นดอกแก้วแทรกผ่านสายลมให้เขาได้สัมผัสและรับรู้
ถึงแม้กลิ่นดอกแก้วจะหอมละมุนเพียงใด แต่กลิ่นหอมหวานยั่วยวนของใครบางคน กลับลอยวนในความทรงจำ
ของเขาไม่รู้ลืม ยังคงรับรู้ และรู้สึกได้อยู่ในขณะนี้


       ภาพความทรงจำเก่าๆในแต่ละครั้ง ปรากฎฉายชัดขึ้นมาในสมองของเขาอีกครั้ง ที่ร่างงามสมส่วน
ตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง
ของเขา แนบชิดกันและกัน ถึงแม้ความโกรธของเขาจะมากมายแค่ไหน
ความเย้ายวนแสนหวานของหล่อนก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัวเช่นกัน และคอยตามตอกย้ำวนเวียน
ในความรู้สึกของเขา ทั้งๆ ที่เขาเฝ้าบอกสมอง และหัวใจตนเอง ว่าผู้หญิงอย่างหล่อน ไม่มีค่าอะไร
ก็แค่ผู้หญิงต่ำ เจ้ามารยา เละเทะ เสียยิ่งกว่าผู้หญิงหากินข้างถนน ปกรณ์ปิดเปลือกตาลงไล่ภาพ
และความรู้สึกที่คอยวนเวียนในจิตใจเขาให้ห่างหาย ไม่ให้หลงเหลือความรู้สึกอะไรนอกเหนือ
จากความรู้สึกเกลียด โกรธเคียดแค้น

       เสียงรถที่ขับเคลื่อนมาจอดด้านหน้านอกรั้วเรือนไทย พร้อมกับร่างของใครบางคน
ที่เขากำลังพยายามจะสะกดความรู้สึก และลบหล่อนจากหัวสมอง ก้าวลงจากรถเก๋งคันงาม
พร้อมกับการร่ำลาที่แสนสนิทสนมกับคนขับ ที่เขายังจำหน้าของคนขับได้ดี เจ้าลูกครึ่งรูปหล่อกล้ามโต
คู่ควงคนก่อนของหล่อน ก่อนที่จะมาแต่งงานกับพ่อของเขา แต่ดูเหมือนความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ยังไม่ยุติ
ทั้งๆ ที่เจ้าหล่อน มีพ่อของเขาอยู่ทั้งคน


     ”ร่ำลากันเสียหวานจ๋อย ลืมไปแล้วหรือไงว่าผัวตัวเองนอนรออยู่บนเตียง!!“ เสียงเอ่ยกร้าวที่คุ้นเคย
ดังมาจากทางมุมมืดของพุ่มไม้สูง ทำให้ร่างงามสมส่วนของสิปางหยุดชะงัก จำต้องหันไปทางต้นเสียง
แต่ยังไม่ทันที่สิปางจะเอ่ยตอบโต้ ฝ่ามือหนาของเขากับออกแรงกระชากร่างบางของหล่อนเข้าไปยังมุมมืด
หลังพุ่มไม้สูง สิปางพยายามสะบัดหนีจากการเกาะกุมของสองฝ่ามือหนาที่บีบรัดต้นแขนของหล่อน
ราวกับคีมเหล็ก


      ”ปล่อยฉันนะ!“ สิปางเอ่ยร้อง ดิ้นรนขัดขืนให้ตนหลุดพ้นเป็นอิสระ แต่ยิ่งดิ้นฝ่ามือหนาก็ยิ่งบีบกระชับ
เหนี่ยวรั้งร่างของหล่อนให้ใกล้ชิดกับอกแกร่งของเขาแนบแน่น จนสิปางรับรู้ถึงกลิ่นแอลกฮอล์เจือจาง
ในลมหายใจอุ่นของเขา


      ” คิดจะสวมเขาให้พ่อฉันหรือยังไง ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันร่าน!! มีความอยากไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ”
สิ้นเสียงดูถูก เหยียดหยามของปกรณ์ ใบหน้าคมเข้มของเขาก็ต้องเอนเอียงไปตามแรงกระทบ
ของฝ่ามือเรียวเล็ก ที่ประทับรอยลงไปเต็มแรงที่ซีกแก้มขวาของเขา

     ดวงตาคู่คมของเขาเป็นแววประกายกร้าวด้วยความโกรธ รั้งร่างของหล่อนให้ตกอยู่ในวงแขนของเขา
นิ้วเรียวหนาขยุ้มเรือนผมสลวยช่วงท้ายทอยของหล่อน ดึงรั้งให้ใบหน้างามแหงนขึ้นรับริมฝีปากหนา
หยักลึกได้รูปของเขาที่โน้มลงต่ำรวดเร็ว และบดขยี้ลงไปยังริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อน ที่กำลังเผยอร้อง
ด้วยความตื่นตกใจกับการกระทำอันรวดเร็ว และรุนแรงที่ขยุ้มทึ้งดึงผมของหล่อนเสียจนหน้าหงาย
โดยที่หล่อนได้แต่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่งของเขาที่กอดรัดร่างของหล่อนแนบแน่น
และพยายามที่จะฝืนเม้มริมฝีปากให้แนบสนิทไม่ยอมที่จะให้เขาล่วงผ่านพ้นเข้าไป
     ปกรณ์ทั้งบด ทั้งขยี้ให้หล่อนเปิดรับการสัมผัสรุกล้ำของเขา ฟันซีกคมของเขาขบเม้มที่ริมฝีปากของหล่อน
แรงๆ จนหล่อนต้องเผยอร้องด้วยความเจ็บ และเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้รุกล้ำเข้าไปควานหา
ความหอมหวานเพลิดเพลินด้านในได้ดั่งใจที่ต้องการ


     กับการกระทำที่รวดเร็ว และฉวยโอกาส ทำให้สิปางตั้งตัวไม่ทัน พยายามดิ้นรนฝืนตัวเอง
ให้ร่างกายของตนได้เป็นอิสระ ฝ่ามือเรียวเล็กของหล่อนกำเข้าหากันแน่น ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งหยิก
ไปที่ต้นแขนแกร่งให้เขาปล่อยหล่อนเป็นอิสระ แต่กลับไม่เป็นผล กลับถูกเขาออกแรงบด ขยี้
ขบเม้มจนริมฝีปากของหล่อนระบมบวมเจ่อไปกับการกระทำรุนแรง ดุดันของเขา จนต้องเผลอ
เผยอริมฝีปากร้องด้วยความเจ็บ จนเขาสามารถรุกล้ำเข้าไปควานหาความหวานด้านในได้ไม่มีที่สิ้นสุด

     และร่างกายของหล่อนก็ไม่สามารถต้านทานความรู้สึกของธรรมชาติได้ เผลอตอบสนองเขา
จากความดุดันร้อนแรง แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานนุ่มนวล ตอบสนองกันและกันเนิ่นนาน


     กับสัมผัสที่เร่าร้อน รุนแรง แปรเปลี่ยนเป็น อ่อนหวาน นุ่มนวล โอนอ่อน ผ่อนตาม ต่างตอบสนอง
กันและกันแสนหวาน อีกทั้งร่างงามสมส่วนอวบอิ่มเฉพาะส่วนที่ดันตัวโดดเด่นเบียดชิดอกแกร่ง
ของเขา จนสัมผัสรับความอบอุ่นของกันแนบแน่น  กลิ่นกายหอมหวานยั่วเย้า คลอเคล้าโสตประสาทสัมผัสราวกับละเมอ สิ่งเหล่านั้นกำลังทำให้เขา
ต้องตกอยู่ในห้วงวังวนเสน่หาอย่างไม่รู้จบ แต่จิตใต้สำนึกปลุกให้เขาต้องหยุดการกระทำ
ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายควบคุมตนเองไม่ได้ และหลงเป็นเหยื่อของหล่อนเข้าอีกคน
     ปกรณ์ถอนริมฝีปากของตนออกจากบ่อน้ำผึ้งสารพัดพิษอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะผลักร่างงามสมส่วน
ของหล่อนให้ห่างกายแกร่งเขา นัยน์ตาคู่คมของเขาเป็นแววประกายกร้าว จับจ้องไปที่ใบหน้างาม
ที่ตื่นตระหนกไปกับการกระทำของเขา ก่อนที่เขาจะสบถลั่น


     “ง่าย! สำส่อน!อยากไปทุกที่!“เสียงเข้มตวาดกร้าว ใส่ใบหน้างามที่ยังคงงุนงง แววตาใสซื่อบริสุทธิ์
เหมือนไม่เคย ทั้งๆ ที่ตนช่ำชองมากประสบการณ์


     เสียงที่ตวาดกร้าวปลุกสติของสิปางให้กลับคืนมา และถ้อยคำของเขานั้นทำให้หล่อนเจ็บเสียยิ่งกว่า
โดนตบหน้า สิปางเงื้อฝ่ามือเรียวเล็กของหล่อนฟาดใบหน้าคมเข้มของเขาอีกครั้ง

     ”เพี๊ยะ!!... ไปลงนรกเสียเถอะ!“ เสียงหวานตวาดลั่น ก่อนที่จะสะบัดตัวรีบก้าวยาวกลับขึ้นไป
ยังบนเรือนด้วยความเจ็บใจ และกรุ่นโกรธ ที่ถูกเขาล่วงเกิน และยังต่อว่าหล่อนด้วยถ้อยคำหยาบคาย
ดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีของหล่อน ทั้งๆ ที่เรื่องทั้งหมดเขาเป็นผู้เริ่มเสียด้วยซ้ำ แต่กลับตวาดด่าว่าหล่อน
เสียๆ หายๆ สิปางเช็ดริมฝีปากของตนแรงๆ ราวกับจะให้รอยประทับของเขาจางหายจากริมฝีปากอวบอิ่ม
ของหล่อน และถ้าทำได้หล่อนก็อยากจะให้มันหายไปจากความทรงจำของหล่อนให้หมดด้วยได้ยิ่งดี

     สิปางก้าวกลับเข้ามายังห้องนอนของตนด้วยอาการหอบน้อยๆ ยังคงหายใจได้ไม่ค่อยสะดวก
ที่ต้องก้าววิ่งหนีซาตานมารร้ายอย่างนายปกรณ์ อีกทั้งรสจูบของเขาที่ดึงหล่อนให้จมดิ่งอยู่ในห้วง
แห่งวังวนของสายน้ำลึกจนแทบจะขาดอากาศหายใจ สิปางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
พลางมองร่างของผู้เป็นสามียังคงนอนหลับนิ่ง จากฤทธิ์เครื่องดื่มน้ำสมุนไพรที่มีฤทธิ์เป็นยานอนหลับ
ชนิดอ่อนๆ ที่สิปางสั่งให้สิริมาชงให้เขาดื่มทุกเย็น โดยที่หล่อนอ้างว่าจะช่วยรักษาอาการ
ความดันโลหิตสูงของเขาได้ดี ซึ่งสมุนไพรตัวนี้ช่วยได้ และมีผลช่วยให้นอนหลับง่ายยิ่งขึ้นด้วย
และนั่นก็เป็นส่วนที่ดีที่จะช่วยให้นายประพลหลับสนิทมากยิ่งขึ้น

     สิปางรีบก้าวยาวเข้าไปในห้องน้ำ ตรงดิ่งไปที่อ่างล้างหน้า เปิดให้กระแสน้ำอุ่นไหลผ่านฝ่ามือเรียวเล็ก
พยายามล้างคราบสัมผัสอันเร่าร้อนของใครบางคนให้หายไปจากริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อน้อยๆ ของหล่อน

     ”ฉันเกลียดนาย..นายปกรณ์ คนอย่างนายจะไปตายที่ไหนก็ไป!“ สิปางได้แต่เอ่ยต่อว่ามารร้าย
อย่างนายปกรณ์ในใจ สัมผัสอันเร่าร้อนของเขายังคงติดแน่นอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อน
ถึงจะเช็ดหรือล้างออกยังไง แต่มันก็ยังฝังตรึงอยู่ในความรู้สึกอันว้าวุ่นของหล่อน ดวงตาคู่งาม
จับจ้องบานกระจกเบื้องหน้า ด้วยแววตาเกลียดแค้น ชิงชัง จ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อของตน
อีกทั้งลำคอขาวเนียนของหล่อน ที่ยังคงปรากฎร่องรอยของเขา ที่ฝากรอยแค้นเอาไว้ให้หล่อน

     “แล้วเราจะได้เห็นดีกันนายปกรณ์” สิปางสบถกร้าว สองฝ่ามือเรียวกำเข้าหากันแน่น แววตามาดมั่น ชิงชัง




     ปกรณ์มองตามร่างงามสมส่วนที่ก้าวเดินขึ้นเรือนไปด้วยสายตาเจ็บแค้น แต่หัวใจแกร่งกับสั่นไหว
ไม่เข้าใจตนเองสักนิด ว่าทำไมถึงได้สั่นไหว สับสน เฝ้าบอกตัวเองให้เกลียดผู้หญิงต่ำ มารยาสาไถ
ไม่มีค่าอะไรเช่นหล่อน สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขา มันแค่เป็นการยั่วอารมณ์
ของหล่อนเล่นเท่านั้น คนอย่างเขาไม่มีวันที่จะหน้าโง่ ลุ่มหลง หรือติดบ่วงเสน่หา มารยาร้อยล้านเล่มเกวียน
ของผู้หญิงสารพัดพิษอย่างสิปาง เหมือนน้องชาย และผู้เป็นพ่อของเขาอย่างแน่นอน


     ”เธอมันก็แค่ขยะ! ไม่ได้มีค่าอะไรให้ใครต้องเก็บมาสะสม!“ปกรณ์สบถกร้าว แววตาเป็นประกายกร้าว
เดือดดาล ก้าวกลับไปยังซุ้มศาลาเกวียนอีกครั้ง ทิ้งตัวลงนั่งด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน สับสน พยายามบอกกับใจ
ให้เกลียดหล่อน อย่าได้ให้หล่อนเผยอเข้ามาในห้วงความคิดของเขา และเขาควรจะต้องท่องจำให้ขึ้นใจ
ว่าหล่อนคือศัตรู คือนังมารร้ายที่ทำให้ครอบครัวของเขาแตกแยก ไม่หลงเหลือความอบอุ่น ความสุข
ดั่งที่ผ่านมา เพียงแค่คิด แก้วไวน์ใบใสใกล้มือของเขา ก็ถูกจับเหวี่ยง ลอยละลิ่วไปกระทบผนังรั้ว
จนแตกกระจาย ตามแรงอารมณ์ของเขา

      “ฉันเกลียดเธอสิปาง!” เสียงเอ่ยต่ำกร้าว เค้นผ่านลำคอแกร่ง ลอดไรฟันที่ขบเข้าหากัน
แน่นจนเห็นเป็นสันนูน  ใบหน้าคมเข้มของเขากร้าว เต็มไปด้วยไฟพยาบาท ที่พร้อมจะแผดเผาผู้หญิงอย่างสิปาง
!

                              ***************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 ตุลาคม 2552 / 19:54
    ร้อยแรงจริง
    #60
    0
  2. #55 ออมสิน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 18:45
    เข้มข้น
    #55
    0
  3. #51 loliipink (@sweethong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 22:18
    ถึงใจมากเลยค่ะปกรณ์ขา

    บทจะเกลียดก้อเกลียดโน๊ะบทจะรักก้อหึงจนหน้ามืดตามัว คิๆ

    อัฟอีกจ้าไรเตอร์
    #51
    0
  4. #50 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 20:17
    ปกรณ์ร้ายขึ้นทุกวัน  สิปรางจะทำอะไรต่อไป
    รอให้ได้สมบัติก่อนแล้วค่อยหย่าหรือเปล่า
    คุณพ่อก็หลงซะขนาดนั้น
    #50
    0