ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 แม่เลี้ยงคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ต.ค. 52

ตอนที่ 18 แม่เลี้ยงคนใหม่


      เช้าวันใหม่ สิปางลุกเข้าครัวทำอาหารแต่เช้า โดยที่ป้าอาบ และสิริมาในชื่อของอ้อย คอยช่วยเป็นลูกมือ
ให้อาหารมื้อเช้าเสร็จเร็วยิ่งขึ้น
     “อ้อย เดี๋ยวคอยช่วยป้าอาบจัดอาหารขึ้นโต๊ะนะ” เสียงเอ่ยบอกสาวใช้จำเป็นอย่างสิริมา ก่อนที่จะหัน
ก้าวเดินกลับขึ้นเรือน ตรงไปยังห้องนอนของตน เพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่ดี ไม่ให้มีข้อบกพร่อง
เพราะนั่นคือบทละครฟอร์มยักษ์ใหญ่แห่งปี ที่หล่อนจะต้องเล่นให้สมบทบาท และตีบทแตก
     เตียงนอนว่างเปล่า ไร้ร่างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมาย เสียงน้ำไหลที่ดังแทรก
ผ่านบานประตู  บอกให้รู้ว่าคนที่หล่อนมองหาอยู่ด้านใน สิปางจัดที่นอนให้เรียบร้อย
เตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขา ทำหน้าที่ศรีภรรยาที่ดีตรงตามบทไม่มีผิดเพี้ยน
เสียงเปิดบานประตูห้องน้ำทางด้านหลัง ราวกับเสียงของผู้กำกับที่สั่งให้เริ่มการแสดง
ใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกในตอนแรก แปรเปลี่ยน หันมามอบรอยยิ้มแสนหวาน
ท่าทางเขินอายน้อยๆ ตามด้วยน้ำเสียงหวานออดอ้อน ให้คนที่อยู่ทางด้านหลังของตน


     ”ปางเตรียมเสื้อผ้า และก็อาหารเช้าเอาไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ”


     กับท่าทางเขินอาย รอยยิ้มงดงาม น้ำเสียงหวานๆ มันช่างเป็นภาพที่ทำให้เช้านี้สดใสกว่าวันอื่นๆ ที่ผ่านมา
ประพลก้าวเดินเข้าหาร่างบอบบาง เย้ายวน ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา รอยยิ้มอบอุ่น นุ่มนวล ฉายชัด
ทั่วใบหน้าของเขา สองฝ่ามือหนา ประคองไหล่บอบบางของหล่อนอย่างถะนุถนอม โน้มใบหน้าก้มลงต่ำ
ประทับริมฝีปากอบอุ่นของตนลงบนหน้าผากเนียนของหล่อนอย่างบรรจง ก่อนที่จะรวบตัวหล่อนเข้ามา
ในอ้อมกอดของเขา


      ”ขอบคุณนะหนูปาง ที่หนูเข้ามาเติมเต็มในชีวิตของฉัน ฉันมีความสุขมาก ที่มีหนูคอยอยู่เคียงข้าง”
เสียงเอ่ยนุ่มนวล อ่อนโยน
ถ่ายทอดความรู้สึกของตน ให้คนในอ้อมกอดได้รับรู้ ว่าหล่อนมีค่าสำหรับเขาแค่ไหน


      ”ปางก็มีความสุขค่ะ ที่ชีวิตนี้ปางได้เจอคนที่รักปางจริงๆ เสียที” สิปางหยอดคำหวาน
กอดตอบกลับแนบแน่น ยืนยันความรู้สึกของหล่อนที่มี “ปางว่า คุณแต่งตัวดีกว่านะคะ
เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด เช้านี้ปางทำอาหารที่คุณชอบด้วยนะคะ” เสียงหวานเอื้อนเอ่ย
ก่อนที่จะคลายอ้อมกอด และดันตัวออกห่างเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มหวาน ให้สามีสุดที่รักของหล่อนได้แต่งตัว
และออกไปทานอาหารเช้าด้วยกัน ซึ่งเขาก็ทำตัวว่าง่าย ยอมทำตามที่หล่อนพูดทุกคำ สิปางขอตัว
ก้าวออกไปดูความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร โดยปล่อยให้เขาได้แต่งตัวให้เรียบร้อย


     เสียงรถยนต์ที่ขับเข้ามาจอดหน้าเรือน ทำให้สิปางชะงักเล็กน้อย แต่ร่างที่ก้าวยาวๆ ขึ้นมาบนเรือน
ทำให้หล่อนหมดข้อสงสัย
ว่าใครกันที่มาแต่เช้าแต่มืด รอยยิ้มเยาะเย้ย ถากถางในที ปรากฎที่
ริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อนเป็นการทักทายผู้มาเยือนยามเช้า และดูเหมือนมันจะป่วนอารมณ์ของผู้มาเยือนได้ดี
เพราะเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงล่ำ ก็เข้ามาประชิดถึงตัวหล่อน พร้อมฝ่ามือหนาที่เปรียบดั่งคีมเหล็ก ที่บีบหนีบกระชับ
ที่ข้อแขนหล่อนให้เจ็บปวดทุกครั้ง ที่เขากระทำ


     ”รู้ตัวหรือเปล่าจ๊ะ ว่าลูกกำลังทำให้แม่เจ็บนะ”น้ำเสียงหวานเอ่ยยียวน เยาะเย้ยผู้เป็นลูกเลี้ยงของหล่อน
ทั้งน้ำเสียงและแววตา ให้อารมณ์ของผู้เป็นลูกเลี้ยงเดือดพล่านทันที ที่เขาได้รับรู้



      ”หุบปาก !! อย่าคิดว่าแต่งงานกับพ่อของฉัน แล้วเธอจะมีสิทธิ์มาพูดกับฉันแบบนี้ ผู้หญิงอย่างเธอ
ถ้าจะแทนตัวว่าแม่
! ใช้คำว่า แม่ค้าเนื้อสด! ดูมันจะเหมาะสม และคู่ควรกับเธอมากที่สุด!! “เสียงตะคอกกร้าว
ใส่ใบหน้างามเชิดสูงตรงหน้าด้วยความโกรธจัด ที่หล่อนช่างกล้า ยกระดับตัวเองมาเป็นแม่เลี้ยงเขา
อย่างหล่อนมันก็มีสิทธิ์ได้แค่แม่ค้าขายเนื้อขายหนังตนเองให้เศรษฐีแก่ๆ หน้าโง่เท่านั้น


     ”ถึงฉันจะเป็นได้แค่แม่ค้าเนื้อสด! แต่เนื้อขาวๆ นวลเนียน อวบอิ่ม เกรดดี มีราคา อีกทั้งรสชาติยังนุ่มลิ้น
มันก็ทำให้น้องชายคุณ
! พ่อคุณ! หลงใหลในรสชาติ จนต้องขอเป็นลูกค้าชนิดผูกขาด ตีทะเบียน! '
'
สิปางเอ่ยสวนกลับ สบตาคู่คมดุกร้าวของเขาอย่างไม่หยี่ระ ในเมื่อเขาแรง หล่อนก็จะแรงตอบกลับ
มากกว่าร้อยเท่า พันเท่า


     ”ปากดีนักนะ!'' เสียงสบถกร้าว พร้อมที่จะขย้ำคอขาวระหงของหล่อนให้แหลกคามือ
แต่น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อ ที่ดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก


     ”นั่นแกมาหาเรื่องอะไรหนูปางแต่เช้าห๊า...เจ้ากรณ์?“ ประพลเอ่ยถามผู้เป็นลูกชาย ที่เห็นเจ้าลูกชาย
หัวดื้อ อารมณ์ร้าย จับข้อแขนภรรยาสาวของเขาเอาไว้ และยิ่งเห็นสีหน้าขาวซีด เนื้อตัวสั่น
ของผู้ที่เป็นภรรยาด้วยแล้วล่ะก็ ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเจ้าลูกชายคนนี้ของเขาเสียจริง
รีบตรงดิ่งเข้าไปประคองร่างของผู้เป็นภรรยาด้วยความเป็นห่วงออกนอกหน้านอกตา
จนสีหน้าของผู้เป็นลูกชายเดือดดาลมากกว่าเก่า


     ”ผมจะไม่หาเรื่องใครก่อน ถ้าใครคนนั้น ไม่ทำผม หรือแสดงกิริยามารยาทต่ำๆ ใส่ผมก่อน” ปกรณ์เอ่ยเถียง
เสียงกร้าว ไม่ยินยอมที่จะรับข้อกล่าวหา ที่ผู้เป็นพ่อของเขาหยิบยื่นให้


     น้ำเสียงเอ่ยเถียงของผู้เป็นลูกชาย ไม่ยินยอมที่จะรับความผิด ทำให้คุณประพลเหนื่อยหน่าย
จำต้องยุติเรื่องวุ่นวายลง ไม่อยากให้เช้าของการเริ่มต้นชีวิตคู่ของเขา ต้องมัวหมอง เพราะเจ้าลูกชายตัวดี


     ”เอาล่ะ..เอาล่ะ ฉันขี้เกียจมาเถียงกับแกเจ้ากรณ์ แต่ฉันขอสั่งแก ว่าอย่ามายุ่ง หรือทำอะไรหนูปางอีก
เพราะหนูปางเป็นเมียฉัน แกควรจะให้เกียรติหนูปาง อย่าให้ฉันต้องมากลุ้มใจกับความอันธพาลในตัวแก”
ประพลเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจังเด็ดขาด ไม่ต้องการให้เจ้าลูกชายมาทำตัวเป็นจรเข้ฟาดหัวฟาดหางที่นี่
    “แล้วนี่แกมาทำอะไรแต่เช้า
?“ เสียงเอ่ยถาม พร้อมกับหันไปมองเจ้าอวน ที่ยกกระเป๋าใบโตขึ้นมาที่เรือน
“แล้วนั่นกระเป๋าอะไร
?“ ประพลเอ่ยถามจ้องหน้าลูกชาย ด้วยความงุนงง


     ”นั่นคือเหตุผลที่ผมมาแต่เช้า ผมจะกลับมาอยู่บ้าน เผื่อใครที่คิดจะวางแผนชั่วๆ จะได้เลิกคิด
และหยุดการกระทำเลวๆ นั้นซะ” ปกรณ์เอ่ยตอบ แต่แววตากลับจับจ้องไปที่หญิงสาวในอ้อมแขน
ของผู้เป็นพ่อ ที่ยังคงวางสีหน้าใสซื่อ บริสุทธิ์


     กับคำตอบของผู้เป็นลูกชาย ทำให้ประพลต้องหัวเราะในลำคอ”ฮึๆๆ เจ้ากรณ์ ร้อยวันพันปี
ไม่คิดจะกลับมาอยู่บ้าน แต่เอาเถอะ ถ้าแกจะกลับมาอยู่บ้าน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรแก แต่ถ้าแกจะกลับมา
แล้วคอยหาเรื่องหนูปางล่ะก็ แกกลับไปอยู่ที่คอนโดของแกได้เลย” ประพลเอ่ยขู่ในที มองหน้าเจ้าลูกชายตัวแสบ
ที่ยังคงจับจ้องภรรยาสาวสุดที่รักของเขา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ


     ”เออ...คุณคะ ปางว่าเราไปทานอาหารเช้ากันเถอะนะคะ เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด เชิญคุณปกรณ์
ทานด้วยกันนะคะ” สิปางเอ่ยบอกเสียหวาน สบตาผู้เป็นสามีอย่างแสนรัก ก่อนที่จะหันไปเอ่ยเชิญชวน
ลูกเลี้ยงอารมณ์ร้าย ที่คอยจับจ้องกิริยาท่าทางของหล่อนเขม็ง


     ”จริงซิ ไป..เจ้ากรณ์ไปทานอาหารเช้าด้วยกันก่อน เพราะฉันมีเรื่องที่จะพูดกับแกอยู่เหมือนกัน”
ประพลเอ่ยตัดบท ก่อนที่จะโอบกอดภรรยาสาว ก้าวเดินเคียงข้างกันไปที่โต๊ะอาหาร


       อาหารที่ถูกจัดวางบนโต๊ะอาหาร แตกต่างจากทุกๆ ครั้ง ทำให้ปกรณ์ต้องเอ่ยถาม
“ใครเป็นคนทำ
?“ น้ำเสียงเข้มเอ่ยถาม หันไปมองหน้าป้าอาบ ผู้เป็นแม่บ้าน ก่อนที่จะมองเลยไปยัง
หญิงสาวผิวเข้ม ฟันยื่น ผมหยิกยาวที่ถูกรัดรวบเอาไว้ทางด้านหลัง ซึ่งเขาไม่คุ้นหน้าหล่อน
เลยแม้แต่น้อย “แล้วนั่นใคร
?“ อีกหนึ่งคำถามที่รวดเร็วตามมาติดๆ โดยที่คนถูกถาม
ยังไม่ทันที่จะอ้าปากตอบคำถามข้อแรก


     ”เออ...คุณปางค่ะ แล้วนั่นก็ผู้ช่วยคนใหม่ค่ะ” ป้าอาบรีบเอ่ยตอบให้ทันใจคุณหนูตัวโตของป้าอาบ


     ”ใครทำแล้วจะทำไมเจ้ากรณ์?“ ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม ที่เจ้าลูกชายเรื่องมากเสียเหลือเกิน


      ”ผมก็ต้องถามให้แน่ชัดก่อนซิครับ ว่าใครทำ เผื่อในอาหารใส่อะไรลงไป จะได้รู้ตัวไงครับ
ว่าใครเป็นต้นเหตุ” น้ำเสียงเอ่ยตอบยียวน แต่แววตากลับจริงจังจ้องเขม็งไปยังคน ที่เป็นเจ้าของฝีมือ
ในการทำอาหารเช้าในครั้งนี้


     ”คุณปกรณ์ ดูหนังดูละครมากไปหรือเปล่าคะ? ถ้าดิฉันจะใส่ ก็คงใส่ความรักความเอาใจใส่ลงไป
เสียมากกว่าค่ะ” สิปางเอ่ยถามเสียงหวานติดตลก ก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มหวานให้ผู้เป็นสามี เมื่อเอ่ยคำว่ารัก
คำว่าเอาใจใส่ จนคนที่เห็นภาพสวีตหวานนั่น
  ต้องเกิดอาการเดือดดาล หมั่นไส้ กับอาการเจ้ามารยา
ของผู้หญิงตรงหน้า แต่ดูเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันจะไม่สนใจอาการตาขวาง ของเขาเลยแม้แต่น้อย
ยังคงตักอาหารให้กันอย่างเอาอกเอาใจ เห็นเขาเป็นอากาศ เป็นลม หรือไม่ก็ส่วนเกิน


                                ................................


      อาหารมื้อเช้าผ่านไปด้วยบรรยากาศ หวานจนเลี่ยน จนปกรณ์แทบจะทานอาหารเช้าไม่ลงเลยเสียด้วยซ้ำ
แต่เขาก็ต้องจำใจ ทนดูละครรักน้ำเน่า ท่านเจ้าคุณ กับนางสร้อยระย้าจอมมารยา


     “นั่งลงก่อนซิเจ้ากรณ์” เสียงเอ่ยบอกของผู้เป็นพ่อ ให้เจ้าลูกชายตัวดี นั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้ามในห้องหนังสือ


    ” คุณพ่อมีเรื่องอะไรหรือครับ?“


     ”ฉันจะบอกแกว่าพรุ่งนี้ หนูปางเขาจะเข้าไปทำงานที่บริษัท”


     ”อะไรนะครับคุณพ่อ!”ปกรณ์ถามเสียงสูง เมื่อได้ยินความตั้งใจของผู้เป็นพ่อ
“ทำไมพ่อต้องให้นังผู้หญิงคนนั้น มาวุ่นวายที่บริษัทด้วย
?“ ปกรณ์เอ่ยถามเสียงกร้าว
ไม่พอใจที่ผู้หญิงที่เขาแสนเกลียดจะล้ำเส้นเข้ามามากเกินไป


     ”แล้วทำไมจะไม่ได้   ในเมื่อหนูปางเขาเป็นเมียฉัน แกไม่ต้องมาพูดมาก ยังไงฉันก็จะให้หนูปางเข้าไปทำงาน
ในวันพรุ่งนี้”
ประพลเอ่ยน้ำเสียงเด็ดขาด


     ”ก็ได้ ถ้าคุณพ่อต้องการอย่างนั้น ผมจะไล่แม่บ้านที่บริษัทออกแล้วให้ยัยนั่นไปทำตำแหน่งแม่บ้านแทน!“
ปกรณ์เอ่ยยียวนอย่างไม่สบอารมณ์


     ”แกอย่ามากวนอารมณ์ฉันนะเจ้ากรณ์ฉันจะให้หนูปางดำรงตำแหน่งรองประธาน!“ประพลประกาศกร้าว


     ”ว่ายังไงนะครับคุณพ่อ!“ปกรณ์แทบจะตะโกนลั่น ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อของเขาหลงเมียเด็กมาก
เสียจนยอมเทิดทูน ทุ่มเทประเคนให้หล่อนไม่อั้นแบบนี้


     ”แกได้ยินไม่ผิดหรอกเจ้ากรณ์ หนูปางจะทำหน้าที่รองประธานนับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป
ฉันหมดธุระแล้ว แกจะไปไหนก็ไป” ประพลเอ่ยตัดบท ไล่เจ้าลูกชายอารมณ์ร้ายให้ห่างกายเขา


      น้ำเสียงที่เอ่ยตัดบทไล่เขา ยิ่งบอกให้เขาได้รับรู้มากยิ่งขึ้น ว่าคนโปรดยังไงก็เป็นคนโปรดอยู่วันยังค่ำ
ปกรณ์ได้แต่จ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อด้วยอาการน้อยเนื้อต่ำใจ ที่พ่อปล่อยให้ผู้หญิงเจ้ามารยาอย่างสิปาง
เทียบเท่าคนอย่างเขา จำต้องก้าวเดินออกจากห้องอย่างหัวเสีย หงุดหงิด

     “อยากจะรู้นัก ผู้หญิงอย่างเธอมันมีอะไรดี ทั้งเจ้าการ ทั้งคุณพ่อถึงได้หลงเธอนัก!“ ปกรณ์สบถในใจ
อาการกรุ่นโกรธมันแล่นขึ้นมาจนจุกอกแกร่งเขาไปหมด ได้!..ในเมื่อคุณพ่อต้องการ ที่จะให้นังผู้หญิงมารยา
ขึ้นแท่นดำรงตำแหน่งรองประธานแทนแม่ของเขา เขาก็จะจัดให้
!
    
ปกรณ์ก้าวออกมาด้านนอกด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธจนไม่ได้ทันได้ระวัง เกือบจะชนร่างของใครบางคน
ที่สวนเข้ามาตรงระเบียงทางเดิน ที่พอสายตาคู่คมของเขาได้สบปะทะกับใบหน้างามของหล่อน
กลับยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาเดือดมากกว่าเก่าเป็นเท่าตัว จับจ้องใบหน้างามของหล่อนราวกับสิ่งที่น่ารังเกียจ
ขยะแขยง มองน้ำสีสวยในแก้วใบใสบนถาดที่เจ้าหล่อนถือมาด้วยอย่างไม่วางตา เพราะเขาไม่เคยเห็นพ่อ
จะดื่มเครื่องดื่มที่มีสีสันแบบนี้ นอกเหนือจากน้ำชาชั้นดี


     ”มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าจ๊ะลูกชาย หรือกำลังคิดว่า คุณแม่สิปางจะวางยาคุณพ่อประพลหรือจ๊ะ?“
เสียงเอ่ยถามยียวนของสิปาง จ้องหน้าใบหน้าคมเข้มที่กำลังเดือดดาลนั่นอย่างสะใจ


      ”อย่ามายั่ว! เพราะฉันเอาจริง!“ ปกรณ์เอ่ยเสียงกร้าว พร้อมกับฝ่ามือหนาของเขา
ที่ขยับรวดเร็ว จนเจ้าของปลายคางเรียวไม่สามารถหลบเอนเอียงหนีฝ่ามือหนาราวกับคีมเหล็ก
ที่บีบปลายคางเรียว ของหล่อนจนแน่นได้ จ้องลึกเข้าไปในแววตาคู่สวยของหล่อนอย่างเคียดแค้น
      “ในเมื่อเธอคิดจะเล่นกับไฟ ฉันจะให้เธอได้รับรู้รสชาติ ว่าไฟที่เธอกำลังเล่นมันร้อนแรงแผดเผามากแค่ไหน
!
น้ำเสียงเข้มเน้นลอดไรฟันที่ขบกรามเข้าหากันแน่น บอกให้หล่อนได้รับรู้ ว่าไฟอย่างเขามันพร้อมที่จะลามเลีย
เผาผู้หญิงอย่างหล่อนให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ฝ่ามือหนาสะบัดปลายคางเรียว จนใบหน้างามเอนเอียง
ไปตามแรงของเขา ก่อนที่จะก้าวยาวห่างออกไป ด้วยใจที่เดือดดาลคุ่กรุ่น เต็มไปด้วยความโกรธแค้น


     ใบหน้างามของสิปางหันกลับมาจ้องมองร่างสูงแกร่ง ที่ก้าวยาวหายห่างออกไป ด้วยอารมณ์
ที่ไม่ได้แตกต่างจากเขา ถึงหล่อนจะเจ็บจากการกระทำของเขา แต่อีกไม่นานหรอก คนที่จะยิ่งเจ็บปวด
มากกว่าหล่อนเป็นร้อยเท่าพันเท่า ไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากคนในตระกูลฤทธิ์เกรียงไกร!

                               **************************














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #54 sw1977 (@sw1977) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 23:56

    วัดดวงกันไปเลย ใครจะแรงกว่ากัน 5555

    #54
    0
  2. #46 ying (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 12:21
    ร้อนแรงทั้งหญิง ชาย
    #46
    0
  3. วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 00:42
    อารมณืร้อนกันทั้งคู่
    แต่เราเชียร์สิปาง
    #14
    0