ไฟไหม้ไฟ (พิษสิเน่หาพยาบาท)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    10 ธ.ค. 52

ตอนที่ 1 ของขวัญ


       ฝ่ามือเรียวขาว นุ่มนวล ราวผู้หญิง สัมผัสลูบไล้ไปตามเรียวขายาวเนียนนุ่ม
ใต้ชุดเดรสสั้นเกาะอกสีแดงเพลิง  ริมฝีปากบางอบอุ่นเลื่อนไล้ ไซร้ซอกคอหอมกรุ่น
ยั่วเย้าอย่างหลงใหล อยากสัมผัสร่างงามทั่วทุกเนียนผิว  แต่ฝ่ามือเรียวกลับดัน
อกกว้างของเขา ให้ห่างอกอุ่น ยุ่นยวบเต่งตึง ที่โดดเด่นดันตัวใต้ชุดเดรสสั้นเกาะอก
สีแดงนั่น   เขาไม่สามารถปฎิเสธได้เลยว่า นับวันเขายิ่งทั้งรักทั้งหลงหญิงสาว
เจ้าของเรือนร่างงามนี้เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะล้นอก


      ”ไม่เอาน่าการ อย่าเพิ่งใจร้อนอย่างนี้สิ อดใจรอปางหน่อยไม่ได้หรือคะ
ปางไม่ผิดสัญญาหรอกค่ะ ปางบอกจะมอบให้คุณ  ปางก็จะให้คุณค่ะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
ปางต้องไปทำงานก่อนนะคะ ปางไม่อยากจะไปสายนะคะ” น้ำเสียงหวานของสิปาง
ยังคงเอื้อนเอ่ย พลางดันร่างของเด็กหนุ่มรุ่นน้องนามว่าปราการให้เขาหยุดการกระทำ
มันแน่ล่ะ  ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะให้บรรดาพวกผู้ชายทั้งหลายหยุดอารมณ์ปรารถนา
ภายในกายที่กำลังลุกโชนได้ลง ยามแตะต้องลูบไล้เรือนร่างงามของหญิงสาว
ที่มีส่วนเว้าส่วนโค้ง งดงามได้รูป ราวงานศิลปะ แต่หล่อนจะต้องหยุดทุกอย่างเอาไว้
เพียงแค่นี้ รอให้ถึงคืนนี้ก่อน ค่ำคืนที่หล่อนได้สัญญากับเขาว่าหล่อนจะมอบกาย
ให้เขาเชยชม เพื่อเป็นของขวัญชิ้นพิเศษให้เขาในวันที่เขาจบการศึกษา


       ”เฮ้ออออ...“ เสียงถอนหายใจยาวๆ ของปราการเด็กหนุ่มวัย 21 ปี ที่เพิ่งจะจบ
การศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ ตรงกับสายงานของครอบครัว
จำต้องปล่อยร่างงดงามเย้ายวนออกจากอ้อมกอดแต่โดยดี   ทั้งๆ ที่มันยากเสียเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าเขาจะคบกับหญิงสาวเจ้าของเรือนร่างงดงาม ใบหน้าหวาน สวย เฉียบคม
มาหลายปี แต่ก็ไม่เคยได้ทำอะไรไปมากกว่าการกอดจูบ  ซึ่งหญิงสาวมักจะอ้าง
ว่ายังไม่พร้อม อยากจะมอบให้เป็นของขวัญสุดพิเศษ ในวันที่เขาจบการศึกษา
ซึ่งตัวเขาเองก็เร่งวันเร่งคืนที่จะรีบเรียนให้จบ   เพื่อที่จะได้เป็นเจ้าของหล่อน
ทั้งทางพฤตินัย และนิตินัย เพราะเขายืนยันกับทางครอบครัวของเขาแล้ว
ถ้าเขาเรียนจบเมื่อไหร่เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ “สิปาง สิทธิจันทร์”

       ปราการยังจำได้ดี วันที่เขาก้าวเข้ามาเหยียบยังรั้วมหาวิทยาลัยในวันแรก
วันที่เขาได้เจอสิปาง นักศึกษารุ่นพี่ในคณะ จะด้วยความบังเอิญ ไม่ระวัง
พรหมลิขิต หรืออะไรก็แล้วแต่ เขาเดินชนกับหล่อนเข้า ในขณะที่เขากำลังมัวมอง
หาทางไปยังอาคารเรียนเด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยมีความรัก อย่างเขา กลับตกหลุมรักหล่อน
ตั้งแต่แรกเห็น หัวใจของเขามันเบาหวิว ล่องลอยในอากาศ ใบหน้าเรียวยาว
คิ้วเรียวหนาได้รูป ดวงตากลมโตหวานเฉี่ยวคม รับกับจมูกโด่งเรียวเล็ก ปลายเชิ่ดน้อยๆ
ริมฝีปากสีชมพูระเหรื่ออวบอิ่ม เย้ายวน ยิ่งได้เห็นหล่อนใกล้ๆ  ขนตาเป็นแพยาว
งามงอน หล่อนช่างเป็นผู้หญิงที่งดงามราวกับนางในฝันที่มีตัวตน
     และมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ว่าความงามของหล่อน ย่อมเป็นถึงดาวคณะ
พ่วงท้ายด้วยนางแบบตามหน้าปกหนังสือ ถึงสิปางจะเป็นรุ่นพี่  อายุมากกว่าเขา
แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคหรือปัญหา ในเมื่อเขาและหล่อนใจตรงกัน มีความรักให้กัน
ซึ่งตัวเขาเอง ก็ไม่คิดว่าหญิงที่งดงามเช่นหล่อนจะหันมามองเขา เด็กหนุ่มรุ่นน้อง
ซื่อๆ นิ่งๆ เรียบร้อย พูดน้อยคำ


       ”ปางคุณกำลังทรมานการมากเลย รู้ตัวบ้างไหม? แต่นับจากคืนนี้และตลอดไป
การจะไม่ปล่อยให้ปาง ทรมานการอีก เราจะอยู่ด้วยกันทุกวัน ใช้ชีวิตร่วมกันนะปาง”
น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยผ่านริมฝีปากบางของเขา จับจ้องนัยน์ตาคู่สวยตรงหน้าอย่างเว้าวอน
ออดอ้อน ไปทั้งใจ


       ”ค่ะการ เราจะอยู่ด้วยกัน”เสียงหวานเอ่ยตอบ แนบริมฝีปากอวบอิ่มทาบทับ
ข้างแก้มของเขาอย่างเอาใจ ก่อนที่จะส่งยิ้มหวานเฉกเช่นคู่รักทั่วๆ ไป
          “แต่ตอนนี้ปางต้องรีบไปแล้วค่ะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันงาน” สิปางเอ่ย
พลางขยับออกห่างอกกว้างของเขา ที่ยังคงเหนี่ยวรั้งร่างหล่อน ไม่ยอมให้หล่อน
ก้าวออกไปง่ายๆ


        ”การไม่อยากให้ปางไปเลย ทำไมปางจะต้องมีงานด่วนเข้ามาแบบนี้ด้วย “
น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยตัดพ้อ  ที่งานเลี้ยงฉลองในวันจบการศึกษาในค่ำคืนนี้
จะต้องขาดหล่อนเคียงข้างกาย เหตุเพราะเพื่อนนางแบบของหล่อน เกิดป่วยขึ้นมา
กระทันหัน หล่อนจำต้องเข้าไปทำงานแทนเพื่อนอย่างปฏิเสธไม่ได้ จำต้องปล่อยให้เขา
ไปงานเลี้ยงฉลองเพียงลำพัง เพียงแค่คิดเขาก็น้อยใจไม่น้อย เพราะเมื่อช่วงเช้า
ของการเข้ารับใบประกาศ หล่อนก็ติดงาน ไม่สามารถมาร่วมแสดงความยินดีกับเขาได้
จำต้องพลาดโอกาสที่จะรู้จักกับครอบครัวของเขา ที่หล่อนเป็นฝ่ายไม่พร้อมไปเสียทุกครั้ง
ในการเจอกับครอบครัวของเขา แต่หลังจากค่ำคืนนี้ไป หล่อนจะได้รู้จักกับคนในครอบครัว
ของเขาจริงๆ เสียที   แต่นี่ก็ยังถือว่าดี ที่ตอนนี้หล่อนแวะมาหาเขาที่คอนโด นำช่อดอกไม้
มามอบให้เขา ส่วนของขวัญชิ้นพิเศษต้องรอค่ำคืนนี้ เพียงแค่คิดเขาก็อยากจะหมุน
เข็มนาฬิกาให้เร็วทันใจเขาเสียจริง


       ”อย่าเพึ่งใจน้อยสิคะการ นับจากคืนนี้ และคืนต่อๆ ไป ปางจะอยู่กับคุณ
เราจะอยู่ด้วยกันไงคะ   น่านะ ยิ้มหน่อยสิคะ เดี๋ยวไม่หล่อนะ” หญิงสาวยังคงเอ่ย
เสียงหวาน หยอกล้อคนตรงหน้า ให้หายอาการหนุ่มขี้ใจน้อย ก่อนที่จะก้าวเดินพ้น
บานประตูห้องชุดของเขา โดยที่ไม่ลืมจะหอมแก้มอีกข้างที่เหลือของเขา


       ภาพหญิงสาวคนรัก ที่งดงามเย้ายวนไปทั้งเนื้อทั้งตัว โบกมือไหวๆ
ก่อนที่จะก้าวพ้นบานประตูห้อง ปล่อยให้เขาต้องยืนเคว้งลำพังอยู่ในห้องชุดของตนเอง
ไม่อยากจะให้หล่อนรับงานโชว์ตัว  งานเดินแบบ ถ่ายโฆษณา หรือว่างานอะไรก็แล้วแต่
ที่ต้องอาศัยรูปร่าง หน้าตา และเนื้อเนียนนุ่ม หอมหวานยั่วเย้าของหล่อนเลยจริงๆ
เขาไม่ชอบทุกๆ สายตา ของเหล่าบรรดาเสือสิงห์ที่คอยจับจ้อง เรือนร่างของหล่อน
และหวังที่จะตะครุบหล่อนให้ตกเป็นเหยื่อ เขาขอร้องให้หล่อนไปทำงานที่บริษัท
ของครอบครัวเขา หล่อนก็ไม่ยอม อ้างอยากทำงานหาเงินด้วยความสามารถของตนเอง
ไม่ต้องการเป็นเด็กเส้น แต่ในความเป็นจริงแล้วงานเดินแบบ หรืองานโชว์ตัว
มันเป็นแค่อาชีพเสริมของหล่อน  อาชีพหลักของหล่อน ก็ยังเป็นพนักงานในบริษัทเอกชน
แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เขาก็ยังหวงหล่อน ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้หล่อนอยู่ดี
แต่ตอนนี้เขาจำต้องปล่อยเรื่องนี้ออกจากหัวสมอง เพราะเสียงโทรศัพท์ที่กรีดร้อง
หยุดให้สมองเขาว้าวุ่น รวมทั้งหัวใจที่ว้าวุ่นไม่ต่างกัน


       ”ว่าไงไอ้น้องชาย จะออกไปงานเลี้ยงหรือยังล่ะ?“


       น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังมาตามสาย ทำให้เขาอดอมยิ้มไม่ได้ เอ่ยตอบคนทางปลายสาย
”กำลังจะไปฮะพี่กรณ์”  ปกรณ์พี่ชายคนเดียวของเขา ที่รักเขา หวังดีกับเขาทุกอย่าง
และเป็นเพียงคนเดียวที่เขาจะฟัง เพราะอายุที่ห่างกันเกือบสิบปี ทำให้เขารักและเคารพ
พี่ชายคนนี้ของเขามากกว่า ที่จะฟังเสียงของผู้เป็นพ่อ และแม่ ที่คอยเฝ้าบังคับเขา
ไปเสียทุกเรื่อง



       ”ฉลองให้สนุกนะ และก็อย่าดื่มให้มากล่ะ หรือถ้าเมาก็นั่งแท็กซี่กลับห้องนะ
ไม่ต้องฝืนขับรถกลับมาเอง” เสียงผู้เป็นพี่ชายยังคงเอ่ยเตือนน้องชายเพียงคนเดียว
ด้วยความเป็นห่วง


       ”ครับพี่กรณ์ ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะผมก็ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ดื่ม ไม่อยากเมาค้าง
แล้วก็นอนเพลิน จนหมดเวลาที่จะพาว่าที่เจ้าสาวไปแนะนำคุณพ่อคุณแม่ และพี่กรณ์ที่บ้าน”


       น้ำเสียงที่เอ่ยตอบ เต็มไปด้วยความสุข อิ่มเอม ปลาบปลื้ม ราวกับเด็กชายตัวน้อย
ที่ได้ของเล่นถูกใจของผู้เป็นน้องชาย ยามที่เอ่ยถึงว่าที่เจ้าสาว ทำให้เขาต้องอดยิ้มไม่ได้ 
หวนนึกถึงเด็กชายปราการตัวน้อยในวัยเด็ก  แต่ใจจริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่
ที่น้องชายเขาจะรีบแต่งงานมีครอบครัว ในขณะที่เพิ่งจะเรียนจบ และยังว่าที่เจ้าสาว
ที่เฉิดฉายทำตัวเป็นคนของสังคมอย่าง “สิปาง สิทธิจันทร์” นางแบบสาวที่ชอบนุ่งน้อย
ห่มน้อย หรือเสื้อผ้าที่ประหยัดเนื้อผ้าเสียจนเกินเหตุ หรือไม่ก็เสื้อผ้าถูกซักด้วยน้ำร้อน
ที่มีอุณหภูมิเกิน
90 องศา มันถึงได้หด เหลือเพียงชิ้นน้อย แถมยังรัดติ้ว อวดหุ่นยั่วยวน
ของหล่อน ตามที่เขามักจะได้เห็นหล่อนตามหน้าปกหนังสือ  และที่แน่ๆ แม่ของเขา
ก็ไม่ค่อยจะชอบหล่อนสักเท่าไหร่ ส่วนผู้เป็นพ่อ ยังไงก็ได้


      ”อืม..ก็ดี ที่นายคิดจะไม่ดื่ม เอาเป็นว่าขอให้สนุก แล้วพรุ่งนี้เราเจอกันนะไอ้น้องชาย”


     ”ครับพี่...แล้วเจอกัน”


       ปกรณ์ผู้เป็นพี่ชาย วางสายไปแล้ว เขาจำต้องหันมาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่ออกไป
ร่วมงานฉลอง  ที่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเริ่มงานแล้ว ไม่อยากจะให้บรรดาเพื่อร่วมก๊วน
ต้องรอนาน หรือไม่ก็คอยโทรตาม


                                                  …...............................


       เรียวขายาวนวลเนียนโผล่พ้นชายกระโปรงของชุดเดรสสั้นเกาะอก ก้าวเดิน
อย่างมาดมั่นกลับมาที่รถของตน รอยยิ้มแห่งผู้ชนะปรากฎที่ริมฝีปากอวบอิ่ม
ที่เคลือบสีแดงเพลิงไม่แตกต่างอะไรไปจากสีชุด   เหลือเพียงอีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
แผนการขั้นแรกของหล่อนก็จะสำเร็จ หลังจากที่แผนการนี้ถูกดำเนินมานานนับปี
แผนที่จะให้ผู้ชายใสซื่อ แสนดี รักหล่อน หลงหล่อน จนแทบคลั่งอย่างนายปราการ
ลูกชายคนเล็กของตระกูล "ฤทธิ์เกรียงไกร"  ถึงหล่อนจะต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว
แต่นั่นมันก็แค่เพียงภายนอก และมันก็คุ้ม ที่จะทำให้แผนการอันแยบยลของหล่อนสำเร็จ


       ”ไม่นานหรอกค่ะปู่ เราจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา ปางสัญญา” เสียงเอ่ยให้คำสัญญา
เชื่อมั่น ว่าอีกไม่นาน สิ่งที่ปู่ของหล่อนเฝ้ารอคอยมานานนับปีจนจบชีวิต จะกลับคืนมาเป็นของตระกูลอีกครั้ง
'' ตระกูลสิตางค์!! ''


                              ***********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #70 jaoh73 (@jaoh73) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2552 / 23:14
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ เปนกลังใจให้นะคะ
    #70
    0
  2. #33 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 02:39
    Writer ja I just start to read ja
    #33
    0
  3. #2 เราเอง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2552 / 03:54
    ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

    สู้ๆๆ
    #2
    0