[Fic EXO X SNSD] THE BATTER หึ! หึ! จัดไป! | Huntae

ตอนที่ 6 : บทที่ 4 : เตรียมใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59

บทที่ 4

เตรียมใจ

 

                หลังจากที่ทุกอย่างจบลง เอสเจและฉันก็ตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาล โดยทิ้งเรื่องเรียนและเรื่องทุกอย่างลงให้หมดสิ้น เพราะสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือคิบอม เขาไม่ได้สาหัสถึงขั้นโคม่า แต่เราต้องพาเขามาดูอาการที่ฟกช้ำตามร่างกาย ถึงแม้จะหายเองได้ แต่สำหรับฉันและเอสเจทุกๆ คน การได้รับการรักษาที่ถูกต้องจะทำให้เราอุ่นใจมากกว่า (^O^)v  

                ฉันขึ้นรถมากับพี่ชอลเพื่อตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาล ส่วนเอสเจคนอื่นๆ ก็ขึ้นรถของตัวเองล่วงหน้าไปก่อนแล้ว โดยพี่คยูอาสาเป็นคนจับคิบอมที่ดื้อด้านไม่ยอมมาโรงพยาบาลยัดใส่รถเองกับมือ (-_-)Y

                ตลอดทางที่นั่งรถมากับพี่ชอล เราไม่ได้ปริปากพูดคุยกันสักคำ ต่างคนต่างตกอยู่ห้วงภวังค์ของตัวเอง ฉันมีเรื่องที่ต้องคิด นั่นก็คือการที่ฉันจะต้องตกไปอยู่ในน้ำมือของพวกเอ็กโซ T^T ฉันรู้ว่าเอสเจไม่มีทางส่งตัวฉันไป แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้อยู่ดี เพราะพวกเอ็กโซอาจจะมีแผนการอะไรสักอย่างที่เอสเจและฉันอาจจะคาดไม่ถึงก็เป็นได้ T[]T

                เอี๊ยดดด ดด ด ~ !!

                รถจอดลงที่ลานจอดรถในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เราสองคนก้าวลงจากรถก่อนจะปิดประตูพรางมองไปยังเบื้องหน้าซึ่งมีตึกขนาดใหญ่ตั้งอยู่ มันเขียนด้วยตัวหนังสือที่ใหญ่เบ้อเริ่มว่า ‘HOSPITAL’

                "แกโอเคนะ" พี่ชอลพูดขึ้นมา ฉันคิดว่าทั้งฉันกับพี่ชอลจะเป็นใบ้กันไปทั้งคู่ซะแล้ว - - หลังจากที่พี่ชอลเงียบมานาน เขาก็ทำลายความเงียบลงด้วยคำถามที่ฉันเองก็ไม่อยากจะตอบ -_-;;

                "(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)"  ฉันพยักหน้าหงึกๆ ให้พี่ชอลแทนคำตอบ โดยไม่พูดอะไรออกไป

                จริงๆ แล้วฉันไม่ได้โอเคเลยสักนิด ไม่เลย...ไม่ T.,T ฉันจะทำยังไงดี? ตลอดทางที่นั่งรถมาก็คิดมากจนปวดหัวไปหมดแล้ว +_+ ยิ่งต้องไปเจอหน้าคิบอมที่ตอนนี้คงจะรู้สึกผิดและเสียใจที่ต้องแพ้คนอย่างเซฮุนแล้ว ฉันยิ่งไม่อยากเจอ มันปวดใจน่ะ! TxT

                "ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แล้วจะตามไป" ฉันพูดขึ้นมา จากนั้นก็แยกตัวออกมาจากพี่ชอลทันที

                ฉันขอทำใจก่อนเจอหน้านายหน่อยนะคิบอม Y_Y  

               

                ฉันตรงดิ่งไปทางห้องน้ำทันที ไม่ใช่เพราะฉันปวดฉี่หรืออะไรหรอกนะ - - แต่ฉันแค่อยากจะหนีออกมาตั้งสติก่อนเจอหน้าคิบอม T_T ขืนเจอตอนนี้ฉันคงต้องทำหน้าผิดหวังในตัวเขาแน่ๆ เพราะฉันเก็บอาการไม่เก่ง TOT แค่ภาพตอนที่เขาทะปะกับเซฮุนลอยเข้ามาในหัว ฉันก็รู้สึกแย่แล้ว Y_Y ไม่ใช่เพราะเขาแพ้ แต่เพราะเขาต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ เพราะเขาเป็นคนพูดเองว่าจะไม่ยอมเสียฉันไป ฉันไม่อยากให้เขารู้สึกอย่างนั้น TT^TT

                สองขาของฉันก้าวฉับๆ อย่างว่องไวไปตามทางเพื่อออกมาให้ห่างจากพี่ชอลและผู้คนเยอะแยะมากมาย แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปสะดุดกับใครคนหนึ่งซึ่งเดินผ่านหน้าฉันไป

                ปาร์ค ชานยอน หมอนั่นกำลังเดินเข้าห้องคนไข้ไปกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าสวยดังนางฟ้า และสวมใส่ยูนิฟอร์มเช่นเดียวกันกับเขา พวกเขาต้องพาเซฮุนมาที่โรงพยบาลแน่ๆ  

                ถึงจะชนะ แต่สภาพก็เละพอๆ กัน  - -''

                ฉันแอบเดินตามไปดูทันที อยากรู้จัง ว่าหมอนั่นจะเป็นยังไงบ้าง?

                แอ๊ด... ~

                ฉันแง้มประตูออกน้อยๆ อย่างเบาเสียงที่สุดเท่าที่จะเบาได้ พอให้เห็นข้างใน ขืนทำอะไรเสียงดังบุ่มบ่าม แล้วพวกเอ็กโซเจอฉันเข้า คงไม่ดีแน่ -_-++

 

                เตียงสีขาว มีผู้ป่วยนอนอยู่ในชุดเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นซิกแพคในแบบที่ผู้ชายควรจะมี พร้อมกับผ้ากอซซึ่งพันที่แขนบริเวณไหล่ของเขา มันทำให้ฉันเอะใจอยู่ไม่น้อย เขาไปโดนอะไรมา?

                ใบหน้าที่มีแต่แผลและรอยฟกช้ำ มันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาผ่านอะไรมา แต่ที่แขนของเขามันทำให้ฉันต้องนึกย้อนกลับไปตอนที่เขาปะทะกับคิบอม เขากระเด็นไปโดนเหลี่ยมโต๊ะจนเลือดออก ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่เลือดจะออกเพราะโดนเหลี่ยมโต๊ะแค่นั้น +_+ แต่แผลนั่นมันเป็นตำแหน่งเดียวกับชายชุดดำที่ช่วยฉัน

                O_O ไม่จริงน่า...

                ฉันส่ายหัวรัวๆ เพื่อสลัดความคิดที่ว่า เขาเป็นชายชุดดำออกไป ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง โฟซาข้างเตียงของเขามีผู้หญิงใบหน้าสวยคนนั้นกับชานยอนนั่งอยู่ ข้างๆ โซฟาคือคริส หมอนั่นกำลังยืนเหม่อลอยพรางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ขี้เก๊กชะมัด -_-++  

                จงอินยืนพิงผนังหน้าเตียง ซึ่งข้างบนเป็นทีวีขนาดใหญ่ ส่วนข้างๆ เซฮุนคือลู่หานที่ขึ้นไปนั่งบนเตียงกับเขา คงอยากป่วยมากสินะ หึ! -_-++ ส่วนเซฮุน เขาที่มีแผลเต็มใบหน้าและมุมปากกำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่บนเตียง เขาเท่ชะมัด ^x^

                "ไง...ดูเท่เลยนะแก ล้มหมอนั่นได้" ชานยอลพูดเมื่อเดินเข้าไปในห้องกับผู้หญิงคนนั้น ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นกับเขาจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่ไม่มีใครหย่อนก้นลงไปแม้แต่คนเดียว

                "ดีนะยังหายใจได้ ไม่น่าเชื่อแกจะชนะทั้งที่เละขนาดนี้" จงอินพูดเสริมขึ้นมา ฉันเห็นด้วยกับเขามาก เขาไม่น่าชนะ - -

                "แกลองไปโดนหมัดหมอนั่นดูมั้ย หมัดหนักจะตาย" เซฮุนพูดจบก็โยนหมอนใส่จงอินที่พิงผนังอยู่ข้างหน้า ซึ่งหมอนั่นก็คว้ามันไว้ได้ทันพอดี

                หมับ!

                "พวกนายนี่ปัญญาอ่อนกันรึไง ถึงได้ชอบก่อเรื่องวุ่นวาย ชอบจริงๆ โชว์พาวเนี่ย คิดว่าเท่ล่ะสิ" คราวนี้เป็นผู้หญิงใบหน้าสวยพูดขึ้น เธอพูดไปพรางเบ้ปากไป

                "ขนาดเธอยังตบตีกับคนอื่นเลย เป็นสาวเป็นแซ่แท้ๆ ทำตัวให้สมเป็นกลุสตรีหน่อย" เป็นลู่หานที่บ่นขึ้นมา

                "เหอะ!" เธอสบถออกมาเบาๆ พรางเสมองไปทางอื่น

                "เอาเถอะ! ยังไงก็ชนะแล้ว ว่าแต่ว่า ถ้าได้ตัวยัยนั่นมาจะทำยังไง" คริสถามขึ้นมา ฉันคิดว่าเขาจะไม่มีบทซะแล้ว คำถามนี้มันทำให้ฉันต้องตื่นตัวขึ้นมาทันที ก็ยัยนั่นที่ว่ามันคือฉัน -_-

                "แกคิดว่าพวกมันจะยอมง่ายๆ เหรอ" ชานยอนโพร่งขึ้นมาทันทีเมื่อคริสพูดจบ

                ใช่แล้ว! เอสเจไม่มีทางส่งตัวฉันให้พวกนาย >O<

                "มันคงไม่ยอม" เซฮุนพูดหน้าตาย ปกติก็นิสัยตายด้านอยู่แล้ว ยังชอบทำหน้าตายอีกเหรอ?

                "-_-"

                "แต่ถ้ายอม ฉันไม่ได้กะจะทำอะไรเธอ แค่อยากทำให้พวกมันเจ็บใจเล่นเท่านั้น" เซฮุนพูดขึ้นมาอีกครั้ง ประโยคนี้ทำให้ฉันเครียดขึ้นมาหน่อยๆ ที่ดึงฉันมาเกี่ยว หมอนั่นคงกะจะเล่นสงครามประสาทกับพวกเอสเจสินะ! -_-*

                "แล้วแกให้ไอ้บ้านั่นไปแกล้งเธอทำไม" จงอินถามขึ้นมา ไอ้บ้านั่นที่ว่าคงหมายถึงหมอนั่นที่จะเทน้ำใส่ฉัน - -

                "ฉันอยากแหย่พวกพี่มันเล่นเท่านั้น ไม่ได้ให้เทใส่จริงๆ ถ้ามันรู้ว่าแกล้งน้องมัน จะได้เดือดดาลกันอีก แล้วมันก็เดือดจริงๆ แถมเป็นแฟนเธอที่เดือด ไม่ใช่พี่ชาย" เซฮุนพูดจบเขาก็กอดอก

                "งั้น...ถ้าได้ตัวยัยนั่นมา ส่งให้ฉันนะ" ลู่หานเสนอขึ้นมา ฉันมองหน้าลู่หานสลับกับพวกเอ็กโซทุกคน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็น่าขยะแขยงไปหมด คิดเหรอว่าจะได้ตัวฉันไปง่ายๆ T///T

                "เหอะ!" เซฮุนสบถออกมาแล้วเสมองไปทางอื่นทันที เขาทำหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

                "อะไร" ลู่หานถามพรางขมวดคิ้วเป็นปรมเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซฮุน 

                "ฉันคนเสนอข้อแลกเปลี่ยนนะ" เซฮุนพูดจบก็หันมาจ้องหน้าลู่หานทันที ลู่หานทำหน้ายอมแบบไม่พอใจนิดๆ เพราะเซฮุนยกเหตุผลได้ชนะขาดลอย ทำไมฉันรู้สึกเหมือนสองคนนี้ฟาดฟันกันเพื่อแย่งฉันล่ะ =///=

                ฉันไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองใช่มั้ย?  

                "แล้วถ้าไม่ยอมส่งมาล่ะ" หญิงสาวใบหน้าสวยถามขึ้นมา คำถามนี้มันทำให้ฉันสนใจ อยากรู้ว่าพวกเอ็กโซมีแผนสำรองยังไงถ้าไม่ได้ตัวฉัน ฉันกับเอสเจจะได้รับมือทัน -3-

                "เราชนะ จะเรียกร้องอะไรก็ได้ งั้นเอาพี่ชายเธอมาเป็นเบ๊เราก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องไปลงกับเธอที่ไม่รู้อะไรด้วย"

                จึก! T_T คำพูดนี้ของเซฮุนเหมือนมีเข็มเป็นพันๆ เล่มทิ่มลงมาในใจฉัน ที่พวกนั้นเรียกร้องตัวฉันเพราะคงรู้ว่าพวกเอสเจไม่มีทางส่งตัวฉันให้ เลยจะใช้ฉันเป็นตัวบีบบังคับให้ใครสักคนในเอสเจไปเป็นเบ๊งั้นเหรอ?

                ไม่มีทาง...ฉันไม่ยอม -_-*

                "คู่อริมาเป็นเบ๊ จะสั่ง จะกลั่นแกล้ง จะอัดยังไงก็ได้ ฮ่าๆ" ชอนยอนพูดไป หัวเราะไป จากนั้นทุกคนในห้องก็หัวเราะกันเริงร่า

                กร้ากกกก กก ก ~ !!

                เสียงหัวเราะที่มีความสุข ทำให้ฉันรู้สึกเกลียดพวกนั้นขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก เดิมทีก็เกลียดอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เกลียดมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า ฉันจะไม่ยอมให้พวกนั้นสมหวังเด็ดขาด -_-* แค่คิดว่าใครสักคนในเอสเจต้องก้มหัวให้คู่อริอย่างพวกนั้นเหมือนคนไม่มีศักดิ์ศรี ฉันก็เจ็บปวดแล้ว T_T ในความคิดยังเจ็บปวดขนาดนี้ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ ฉันจะเจ็บปวดขนาดไหน? แต่การที่จะไม่ทำตามข้อตกลงที่มีกันทุกๆ ปี หรือต่อลองอะไรไปเรื่อย นั่นก็เท่ากับการไม่มีสัจจะเหมือนกัน มันทำให้ดูกระจอก ไร้ค่า เหมือนกับคนแพ้ ที่เอาแต่วิ่งหนี เสียศักดิ์ศรีพอๆ กัน - -^

                "ฉันอยากเจอเธอแล้วสิ เธอเป็นใคร ทำไมทำให้พวกนายคึกได้ขนาดนี้" หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้นมา เธอดูไม่คึกตามพวกนั้นสักเท่าไร คงเป็นเพราะเธอไม่รู้จักฉัน -3-

                "เป็นน้องสาวฮีชอลเอสเจไง" คริสตอบติดตลก ฉันตลกกับนายตาย -w-

                "ยัยนั่นแสบจะตาย ไม่ต้องอยากเจอหรอก ทุบหัวฉันแตกเนี่ย" จงอินพูดแล้วทำหน้าเซ็งได้อีก จะว่าไปแล้วตอนนี้ที่มุมหัวของเขาก็ยังติดผ้าปิดแผลเอาไว้นะ >O<   

                "ว่าแต่ว่า...แขนแกไปโดนอะไรมา" ลู่หานเปิดประเด็นขึ้นมาแล้วมองไปที่เซฮุนทันที ทุกคนหันไปมองเซฮุนด้วยความสนใจหมด ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาไปโดนอะไรมา?

                ขออย่าให้เขาเป็นชายชุดดำเลย Y_Y

                "เปล่า" เขาตอบหน้าตายแล้วเสมองมองไปทางอื่นทันที หมอนี่มันทำหน้าตายได้ตลอดเวลาจริงๆ - -

                "มันคือรอยมีด มันเกิดอะไรขึ้น" จงอินคาดคั้นเขาขึ้นมาทันที เอาสิ! ฉันก็อยากรู้!

                "ไปกัดกับใครมา" หญิงสาวใบหน้าสวยถามพรางมองหน้าเซฮุนที่ไม่ยอมสบตาใครเหมือนมีพิรุธ

                "เปล่า! พวกแกพาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว" เซฮุนพูดจบก็ลงจากเตียงทันที

                "เหอะ!" ชานยอนสบถออกมาเบาๆ แล้วมองไปทางอื่น เซฮุนหันขวับไปมองหน้าเขาทันทีก่อนจะถาม

                "อะไร"

                "ฉันรู้..." ชานยอนพูดแล้วหันกลับมาจ้องตาเซฮุนกลับ

                "หุบปาก!" เซฮุนโพร่งใส่เขาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวทันทีที่เขาพูดจบ จากนั้นก็คว้าเสื้อของตัวเองที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมา ก่อนจะตรงดิ่งมาทางประตู

                ฉันรีบวิ่งหนีออกไปให้พ้นหน้าประตูทันทีเมื่อเซฮุนกำลังเดินมา ถ้าหมอนั่นเจอฉันคงไม่ดีแน่ - -

                เฮ้อ...อดรู้เลยว่าหมอนั่นไปโดนอะไรมา? -3-

                หลังจากที่วิ่งหนีออกมาจากหน้าห้อง ฉันก็เข้าไปหลบในห้องข้างๆ ซึ่งโชคดีที่มันไม่มีคนอยู่ ฉันรอให้พวกนั้นออกจากห้องไปกันจนหมดจึงค่อยออกมาจากที่หลบซ่อน

 

                สวนสาธารณะ

                ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วโบกแท็กซี่ออกมา ฉันขึ้นมาเป็นชั่วโมงแล้ว และไม่รู้ว่าจะไปไหน ก็เลยมาจบลงด้วยสวนสาธารณะ ฉันไม่อยากกลับไปหาพี่ชอลที่ตอนนี้คงอยู่กับพวกเอสเจทุกคน ที่ต้องออกมาแบบนี้โดยไม่บอกใครเพราะฉันไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น มันทำให้ฉันคิดมาก พวกเขาก็คงกำลังคิดมากเรื่องฉันไม่แพ้กัน พวกเขาไม่มีทางส่งตัวฉันไปให้พวกเอ็กโซ แต่พวกเขาจะรู้มั้ย ว่าการที่พวกเขาไม่ยอมส่งตัวฉันให้พวกนั้น มันจะทำให้พวกเขากลายเป็นเบ๊

 

                เราชนะ จะเรียกร้องอะไรก็ได้ งั้นเอาพี่ชายเธอมาเป็นเบ๊เราก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องไปลงกับเธอที่ไม่รู้อะไรด้วย

 

            คำพูดของเซฮุนก้องอยู่ในหูฉันตลอดเวลา ฉันจะทำยังไงดี? ฉันไม่อยากไปอยู่กับพวกนั้น เพราะฉันเกลียดพวกนั้น ถ้าฉันยอมไป พวกเอสเจกับพี่ชอลต้องเจ็บใจมากแน่ๆ ที่เสียฉันไป แต่ถ้าฉันไม่ไป พวกนั้นจะต้องเรียกร้องให้ใครสักคนในเอสเจไปเป็นเบ๊ ซึ่งคนที่เหลือก็คงเจ็บปวดที่เห็นเพื่อนตัวเองไปก้มหัวให้คู่อริ จะหนีไปเหมือนคนขี้แพ้ก็ไม่ได้ มันเสียศักดิ์ศรี แต่มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าการที่ฉันไม่ไปมันเสียหายมากกว่า...

                ใช่แล้ว...ฉันจะไปอยู่กับพวกนั้นเอง

 

                Your Sugar ¯Yes pleas ¯¯~

                Won’t you come and put it down on me? ¯¯ ~ !!

                ติ๊ด!

                เสียงโทรศัพท์ในมือที่ฉันกำไว้ตลอดเวลาดังขึ้น คนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน คือพี่ชอลเอง ฉันกดปฏิเสธการรับสายทันทีก่อนจะปิดเครื่อง ก็บอกแล้วไงว่าฉันอยากอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ฉันควรจะกลับบ้านได้แล้วสินะ เพราะฉันหายมานานแล้ว อีกอย่างพระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว พี่ชอลคงเป็นห่วงแย่แน่ๆ เลย

                ฉันโบกแท็กซี่แล้วนั่งรถกลับบ้านทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจทำให้พี่ชอลไม่สบายใจ ระหว่างทางฉันก็คิดเรื่องนั้นตลอดเวลา แต่ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง ฉันก็จะไม่เสียใจทีหลัง...มั้ง

 

                บ้าน...

                ฉันเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ทันทีที่เข้าไปก็เจอกับที่ชอลหน้าทีวี พี่ทำหน้าไม่พอใจนิดๆ แล้วมองหน้าฉัน สายตาของพี่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าโกรธ - -

                "แกไปไหนมา" พี่ชอลพูด น้ำเสียงของเขาดูไม่พอใจอย่างมาก ฉันรู้ดีว่ากำลังทำให้พี่ชอลเป็นห่วง แต่ฉันเหนื่อยเหลือเกินวันนี้ ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรทั้งนั้น ฉันเหนื่อย!

                "..." ฉันไม่พูดอะไร แต่เดินผ่านหน้าพี่ชอลไป

                "ฉันพูดกับแก แกไม่ได้ยินใช่มั้ย ถ้าเป็นแบบนี้ก็กลับไปอยู่กับแม่"

                ฉันหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับพี่ชอลทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉันเพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่เกาหลี จู่ๆ จะมาสั่งให้ฉันกลับ ทั้งๆ ที่ฉันดั้นด้นขอพ่อแม่มาแทบตาย จะกลับไปทำซากอะไร

                "ฉันไม่กลับ"

                "ทำไมถึงหายไปแบบนี้ คนอื่นก็ช่วยกันตามหาทั่ว ถ้าแกเป็นไรไปขึ้นมา ฉันจะทำยังไง" พี่ชอลพูดแล้วมองหน้าฉัน สีหน้าพี่ชอลดูกังวนมากกับคำพูดเมื่อกี้ ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้พี่ต้องเป็นห่วง

                "ฉันขอโทษค่ะ" ฉันพูดออกไปแล้วก้มหน้าหน่อยๆ เพื่อหลบสายตาของพี่ที่ทำให้รู้สึกผิดอย่างมากมาย ปกติฉันแทบจะไม่เคยดื้อกับพี่ชอลเลยก็ว่าได้

                "อย่าทำแบบนี้อีก และแก..." พี่ชอลพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอีก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาทางฉัน และนั่นทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาดื้อๆ

                "พี่คะ...ฉันอยากอยู่คนเดียว" ฉันพูดแทรกขึ้นมา ก่อนที่พี่ชอลจะใช้คำพูดมากมายอะไรกับฉัน แค่นี้ฉันก็เหนื่อยพอแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรเยอะอีกหรอก เฮ้อ... - -

                "อย่าทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ แกไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ ถ้าพวกเอ็กโซเจอแกขึ้นมาจะทำยังไง จะอยู่ไหน จะไปไหน ฉันไม่ได้ว่าแก แต่ที่แกปิดเครื่องใส่ฉันมันเกินไป ฉันรู้ว่าแกดูแลตัวเองได้ แต่กับพวกเอ็กโซแกคิดว่าแกจะทำทำอะไรมันได้ แกดูไอ้บอมวันนี้สิ พวกนั้นอายุมากขึ้น ก็แข็งแกร่งขึ้น มันหวังจะโค่นพวกฉันเพื่อครองย่านนี้อยู่ พวกมันทำทุกวิถีทางเพื่อเล่นตลกกับพวกเรา" พี่ชอลร่ายยาว และนั่นทำให้ฉันแทบสติแตกเมื่อได้ยินชื่อเอ็กโซกับคำพูดเยอะแยะมากมายของพี่ที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดยิ่งๆ ขึ้น มันทำให้ฉันอกแทบระเบิด

                ฉันเพิ่งอายุเท่านี้เอง ทำไมฉันต้องแบกรับความรู้สึกเยอะแยะมากมายขนาดนี้ด้วยเนี่ย?

                "ฉันไม่อยากได้ยินชื่อพวกนั้น ฉันเกลียดชื่อที่เป็นเอ็กโซ พี่อย่าพูดเลย"

                "เพราะงั้นไง ฉันถึงเป็นห่วงแก"

                "ฉันดูแลตัวเองได้"

                "งั้นแกจะมีฉันไว้เป็นพี่ทำไม"

                ฉันเดินหนีพี่ชอลเข้ามาในห้องตัวเอง ฉันเสียใจที่ทำให้พี่เป็นห่วง ทั้งๆ ที่ตอนนี้พี่ก็ลำบากใจเรื่องพออยู่แล้ว แล้วที่ฉันหายไปแบบวันนี้มันก็เกินไปจริงๆ แต่ที่ฉันต้องมาเจอคำพูดตอนที่เหนื่อยๆ แบบนี้มันก็ทำให้ฉันไม่อยากฟัง เฮ้อ...

                ฉันทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนตัวเอง ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยวันนี้ แต่ทำไมถึงได้เหนื่อยขนาดนี้ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #28 ty_knyk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 13:48
    แทจะไปอยู่กับพวกเอ็กโซจริงๆหรอเนี่ย
    #28
    0
  2. #27 Tae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:34
    อยากรู้แร้ว ว่าตอนไปอยู่กะเอ็กโซจะเป็นไงบ้าง
    #27
    0