[Fic EXO X SNSD] THE BATTER หึ! หึ! จัดไป! | Huntae

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 : เริ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 59

บทที่ 2

เริ่ม

 

                บึทซึล ซทนึน Sky… .. .คือ อาแร ซอน อาอี I… ¯¯

                กุมกูดึทชี Fly… ..My life is a beauty ¯

 

                กริ๊ก!

                แสงตะวันอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงเพลงชื่อดังที่กึกก้องไปทั่วห้องสีขาวสี่เหลี่ยมจัตุรัสนี้ ฉันที่นอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มต้องควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วรีบกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกเส็งเครงนั่นทันทีก่อนที่มันจะทำให้ฉันปวดประสาทมากกว่านี้ แล้วโยนมันทิ้งไป - -^

                ฟิ้ววว วว ว... ~ !!

                หมับ!

                ใครคนหนึ่งรับมันไว้ได้อย่างทันเวลาพอดี ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงพื้น ฉันหันไปมองคนที่ช่วยชีวิตโทรศัพท์ฉันไว้พรางบิดขี้เกียจน้อยๆ เขาคือคนที่ตั้งเสียงนาฬิกาปลุกให้ฉันเองแหละ ชิ! -_-*

                "ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้วนะ อยากได้เครื่องใหม่อีกแล้วเหรอ" พี่ชอลพูด เขาพูดพรางมองหน้าฉันอย่างเหนื่อยๆ เหมือนกับว่าฉันไปทำอะไรให้เขาหนักใจอย่างไงอย่างงั้น ก่อนจะโยนโทรศัพท์กลับมาที่ที่นอนของฉัน ซึ่งมันก็หล่นลงข้างๆ ตัวฉันพอดี

                "ฮ้าว...ง่วงจัง! ยังนอนไม่ถึงสามชั่วโมงเลย ทำไมพี่ต้องมาแอบมาตั้งนาฬิกาปลุกโทรศัพท์ฉันแบบนี้" ฉันพูดพรางอ้าปากหาวนอนแล้วขยี้ตาตัวเองที่ตอนนี้เปลือกตามันจะปิดลงไปซะให้ได้  

                "รีบไปอาบน้ำได้แล้ว ต้องไปโรงเรียน" พี่ชอลพูดจบก็เดินออกจากห้องฉันไป มาที่ห้องฉันเพื่อมาปลุกแค่นี้ เพื่อ?

                "แค่ไปโรงเรียน ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย" ฉันบ่นอุบอิบ แต่ก็ต้องจำใจแงะตัวเองออกจากที่นอนแล้วไปทำภารกิจส่วนตัวของตัวเองให้เรียบร้อย -_-^^^

 

                หลังจากที่ฉันทำธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ขึ้นรถลัมโบร์กินิคันหรูสีเหลืองที่พ่อกับแม่เป็นคนซื้อให้พี่ชอลใหม่ๆ เป็นราคาทะลุยี่สิบล้านบาทมาโรงเรียนพร้อมกัน - - ระหว่างทางฉันไม่ลืมที่จะดื่มนมสดร้อนกับขนมปังราดนมใส่ลูกเกดหรือที่ฉันเรียกส่วนตัวว่าเห็บหมาขึ้นมากินบนรถด้วย ^^

                เอี๊ยดดด ดด ด... ~ !!

                รถหยุดลง พร้อมกับฉันที่กินนมสดร้อนอึกสุดท้ายหมด ใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีฉันก็มาถึงที่หมาย นั่นก็คือโรงเรียน โดยขับรถมาด้วยความเร็วปกติและคงที่ จริงๆ แล้วบ้านของฉันห่างจากโรงเรียนแค่สิบกิโลฯ สำหรับฉัน มันไม่ใกล้ ไม่ไกลมากนัก มันเลยทำให้การมาโรงเรียนของฉันรวดเร็วขึ้น (^O^)v    

                ฉันย่างก้าวลงจากรถก่อนจะปิดประตูลง โดยพี่ชอลไม่ลืมที่จะกดรีโมทล็อกรถด้วย เมื่อฉันก้าวลงมายืนบนพื้นโลก ทันใดนั้นสายตารอบข้างนับร้อยนับพันก็มองมาที่ฉันด้วยความสนใจ สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย จากนั้นก็เกิดเสียงซุบซิบมากมายตามมา -_-;;

 

                นั่นใครน่ะ? แฟนใหม่พี่ชอลเหรอ?’

            เด็กใหม่เหรอ? ใส่ยูนิฟอร์มโรงเรียนเราด้วย...สวยชะมัด!’

            ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย - - ยัยนั่นเป็นใครกันถึงมากับพี่ชอลได้?’

            ไปเร็วๆ ไปบอกชมรมนิตรสารโรงเรียนกันเรื่องคิมฮีชอลควงผู้หญิงใหม่มาเรียน

            ‘นี่ฉันต้องอกหักอีกแล้วเหรอ?’

                 

                สารพัดเสียงที่ฉันได้ยินตลอดทางตั้งแต่ก้าวลงจากรถแล้วเดินตามหลังพี่ชอลมาติดๆ -_-'' ที่ต้องร่วมทางกันมาตั้งแต่ก้าวลงจากรถและอดทนฟังเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้น เพราะพี่ชอลบอกว่าจะพาฉันไปส่งที่ห้องเรียน เนื่องจากกลัวว่า ฉันจะหลงทาง เพราะโรงเรียนนี้มันกว้างใหญ่ไพศาลมากๆ แถมยังมีตึกเยอะมากอีกด้วย - -

                ระหว่างทางมีพวกหญิงชายหรือเพศอื่นๆ ที่แตกต่างออกไปพูดถึงฉันกับพี่ชอลและมองมาที่เราสองคนตลอดโดยไม่ละสายตา - - บางทีฉันก็แอบรำคาญอยู่นิดๆ เหมือนกัน  - -* แต่การที่เป็นแบบนี้ ทำให้รู้ว่าพี่ชายของฉันก็ฮอตส์ไม่เบาเลยล่ะ -///-

                "พอฉันไปส่งแกถึงห้องเรียนก็ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ จะไปส่งแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นนะ จริงๆ แล้วแกก็โตแล้ว น่าจะไปเองได้ แต่เพราะโรงเรียนนี้ใหญ่มาก ฉันจึงไม่มั่นใจในตัวแก มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเวลา ตอนเลิกเรียนรออยู่หน้าโรงเรียน ฉันจะไปรับ แล้วก็ตั้งใจเรียนด้วย อาจารย์ประจำชั้นแกดุมาก ฉันเลือกห้องให้แกเองกับมือ" พี่ชอลร่ายยาวระหว่างทาง พรางก้าวขาฉับๆ อย่างว่องไวจนฉันตามแทบไม่ทัน - -^   

                "เฮ้ย! ชอล...มาแล้วเหรอแก อ้าวแท...สวัสดีตอนเช้านะ"

                ทายซิ! ใครมาเยือนเอ่ย?

                พี่ดงแฮนั่นเองที่มาเยือน >_< เขาตะโกนเรียกพี่ชอลมาแต่ไกลแล้วเดินเข้ามาหา พอเห็นฉันก็หันมาทักทายด้วยความคุ้นเคยพรางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร >///<

                "ดีจ้า..." ฉันทักทายพี่ดงแฮกลับแล้วหันไปมองทางอื่นเพราะเขาก็ไม่ได้สนใจฉันสักเท่าไรแล้วหันไปคุยกับพี่ชอลต่อเหมือนกัน (^O^)v

                "ผลบอลเมื่อคืนน่ะ ไปเอาเงินเถอะ" พี่ดงแฮบอก

                ฉันหันไปมองหน้าพี่ชอลทันที พี่ชอลคงไม่คิดจะทิ้งฉันไปทำอย่างอื่นใช่มั้ย? ชิ้ง! (-_-)o

                โธ่ๆ มาชวนพี่ฉันไปไหนตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ พี่ฉันเป็นห่วงน้อง ต้องไปส่งน้องที่ห้องเรียน ฮ่าๆ *w*

                "ไปสิ!" พี่ชอลพูด

                เมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากพี่ชอล ใจฉันมันก็แทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที T[]T แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร พี่ชอลก็เดินกอดคอพี่ดงแฮด้วยความรักใคร่แล้วเดินจากไปด้วยกัน(?) TT^TT

                เดี๋ยวนะ! ไหนว่าจะไปส่งฉันที่ห้องเรียน?

                "พี่ชอล...พี่จะไปไหน แล้วฉันล่ะ" ฉันเอ่ยถาม แต่เปล่าประโยชน์ พี่ชอลไม่ฟังเลย เขากับพี่ดแฮเดินห่างออกไปจากฉันเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มและสีหน้าที่มีความสุขT_T

                "ฉันล่ะพี่...ฉันล่ะ..." ฉันตะโกนไล่หลังเมื่อเห็นว่าพี่ชอลไม่ฟังและไม่มีท่าทีว่าจะหันกลับมามอง TOT

                กรี๊ดดด...นี่ฉันโดนทิ้งเหรอเนี่ย? T^T

                โธ่! ตอนแรกเหมือนจะดูดีแล้วแท้ๆ ทำท่าว่าจะไปส่งงู้นงี้ ไหงเป็นงี้? ทำไมทิ้งฉันได้ลงคอ TT

 

                ฉันมองไปรอบๆ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยตึกและผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ไปมาเหมือนอยู่สนามบินก็ไม่ปาน TxT ฮือ...แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงว่าตึกไหนเป็นตึกไหน ฉันเป็นเด็กใหม่นะ โธ่! พูดแล้วน้ำตาจะไหล TOT

                ฉันหยิบตารางเรียนที่พับเป็นแผ่นเล็กๆ เท่าที่จะเล็กได้ จากที่มันใหญ่มากเท่ากระดาษเอสี่ขึ้นมาดู - - คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษ ในตารางเรียนมันบอกว่าห้องเจ็ดสองสอง แสดงว่าเป็นอาคารเจ็ด ชั้นสอง ห้องสองใช่มั้ย? ฉันไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า? แต่ฉันเข้าใจว่าอย่างนั้น แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไรที่บ่งบอกหมายเลขตึกเลย งั้นลองนับไล่เรียงกันมาเลยดีกว่า

                ฉันหันหลังกลับไปมอง ตอนนี้ฉันเดินผ่านมาแล้วสี่ตึก งั้นต้องนับต่อไปอีกสามตึก ต้องใช่แน่ๆ หึ้มมม... v(^O^)v

                ฉันเดินตรงต่อไปเรื่อยๆ กว่าจะผ่านแต่ละตึกได้ก็เล่นทำเอาเหงื่อแตกไปหมด (_ _'') ก็แต่ละตึกมันกินพื้นที่เยอะมาก T_T ผู้คนเยอะแยะมากมายที่เดินผ่านฉันก็มองแล้วซุบซิบกันไม่หยุด - - จนฉันมาถึงสนามหญ้าอันกว้างใหญ่ที่คาดว่า มันน่าจะเป็นจุดศูนย์กลางของโรงเรียนฯ ฝีเท้าของฉันค่อยๆ ลดลงทันทีโดยอัตโนมัติ ก่อนจะมองไปยังกลางสนามนั่น ที่มีผู้คนดึงดูดฉันและทุกอย่างรอบข้างให้หยุดการกระทำต่างๆ แล้วหันไปมองได้ในทันที...

                ...EXO…

                พวกเขากำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ ดูเหมือนจะไม่ได้เล่นจริงจังสักเท่าไร เหมือนเขี่ยๆ มันเล่นซะมากกว่า พวกเขาหัวเราะกันอย่างมีความสุข ซึ่งฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นสีหน้าแบบนี้จากพวกเขา แต่แล้วพวกเขาที่กำลังสนุกสนานกับไอ้ลูกกลมๆ นั่นอยู่ที่กลางสนามก็ต้องหยุด

                พวกเขาค่อยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองมาที่ฉันก่อนจะนิ่งไป แต่เซฮุนกับลู่หาน สองคนนั้นยังแย่งบอลกันอยู่ด้วยสีหน้าที่มีความสุข ชานยอนหันไปสะกิดแขนเซฮุนที่อยู่ใกล้ๆ ทันที เซฮุนหยุดแย่งบอลกับลู่หานแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขากับลู่หานมองมาที่ฉัน และสายตาของฉันก็ไปปะทะเข้ากับคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าที่สุด...

                ...โอเซฮุน...

                ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องรีบไป ตรงนี้มันอันตรายกันไป (_ _)

                สมองของฉันมันสั่งการให้สองขารีบก้าวออกไปจากตรงนี้อย่างว่องไว เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าตรงนี้มันอันตรายมากแค่ไหน

                ฉันเดินหนีมาไกลจากพวกนั้นแล้ว โดยไม่หันกลับไปมองอีก อีกอย่างพวกนั้นคงไม่ตามมาหรอก เพราะไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องตามมา แต่ที่แย่คือ o_o ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาไกลมากแค่ไหน แล้วอยู่ตรงส่วนไหนของโรงเรียนฯ แต่ก็พอจะเดาได้จากโต๊ะเยอะแยะมากมายที่เรียงกันเป็นแถว และร้านอาหารจนนับไม่ถ้วน O_o?

                มันคือโรงอาหารไงล่ะ! =[]=

                ฉันว่าฉันมาถูกที่แล้วล่ะ -///- ที่นี่เปรียบเสมือนดินแดนสวรรค์ก็ไม่ปาน เพราะฉันกำลังหิวอยู่พอดี การที่ฉันเดินมาไกลขนาดนี้ มันทำให้โกโก้ร้อนกับขนมปังเห็บหมาในท้องของฉันย่อยสลายหายไปจนหมด ไปซื้ออะไรมากินดีกว่า >_<

 

                หลังจากที่ฉันเลือกซื้ออาหารที่มีมากมายจนนับไม่ถ้วน ฉันก็ได้อาหารจานเด็ดมานั่นก็คือข้าวผัดอเมริกัน >_< ฉันเลือกโต๊ะดีๆ มุมบรรยากาศดีๆ สำหรับการนั่ง ฉันกินมันอย่างเอร็ดอร่อย โดยกินตามปกติ นั่นก็คือกินไม่เร็วมากนักแต่สามารถกินได้เรื่อยๆ เสียอย่างเดียวที่นี่คือโรงเรียนใหญ่ ไม่ว่าจะไปอยู่ตรงไหนก็เสียงดังไปหมด ขนาดโรงอาหารในเวลาเช้าๆ แบบนี้คนยังเยอะชะมัด - -^ ทำให้บรรยากาศฉันไม่ดีเต็มร้อยเท่าไร - -

                เสียงรอบข้างที่ดังทำให้ฉันรำคาญนิดหน่อย แต่นั่นก็ไม่ปัญหาสำหรับการกินของฉัน เพราะฉันมาเพื่อกิน ไม่ได้มาเพื่อสนใจสิ่งรอบข้าง - - แต่แล้วเสียงรอบข้างฉันที่ดังเจื้อยแจ้วไม่หยุดก็ค่อยๆ เบาลง เพราะอะไรกันนะ?

                ฉันละสายตาจากจานข้าวตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมา รอบข้างฉันตอนนี้กำลังซุบซิบอะไรกันอย่างเบาปากพรางยิ้มแล้วทำท่าทางกระดี๊กระด๊ากันไม่หยุด สายตาฉันมันค่อยๆ มองหาสาเหตุที่ทำให้เสียงและบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปทันที O_o? และแล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายห้าคนกำลังเดินมา พวกเขาคือคนที่ฉันเคยบอกไว้ว่าสามารถดึงดูดทุกอย่างรอบข้างได้ทั้งหมด OxO พวกเขาแต่ละคนเหมือนแผ่รังสีออกมารอบๆ ตัวเอง ซึ่งแต่ละคนจะแตกต่างกันไป แต่ที่เหมือนกันคือพวกเขาดูดีทุกคน แม้จะดูดีคนละแบบ แต่มันก็ทำให้ทุกคนรอบข้างหยุดทุกอย่างแล้วหันไปมองพวกเขาได้ T.,T  

                ทันทีที่ฉันเห็นพวกเขา ฉันก็แทบจะอิ่มข้าวในทันที Y_Y แถมยังรู้สึกว่าอาหารมันไม่ย่อยขึ้นมาซะดื้อๆ T^T แต่สิ่งที่คนอื่นๆ รอบข้างตัวฉันเป็นคือการเจริญอาหารยิ่งนัก เพราะมีอาหารตาสินะ - - ทุกคนแทบจะกรี๊ดพวกเขากันจนหมด แต่เหมือนพยายามข่มตัวเองเอาไว้ ยิ่งพวกเขามาด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยเหงื่อในแบบของนักกีฬา ยิ่งเรียกเสียงกรี๊ดจากพวกสาวๆ ได้เป็นอย่างดี พวกเขาดูดีชะมัด T///T

                แย่ไปกว่านั้นคือ ตอนนี้มีชายคนหนึ่งใส่หูฟังเดินอ่านหนังสือการ์ตูนมาอย่างสบายใจ อีกมือของเขาถือแก้วน้ำแดงเอาไว้ แล้วหมอนั่นก็เดินแบบไม่มองทางเลย เอาแต่อ่านหนังสืออยู่ได้! (_ _'') โธ่! ไอ้บ้าเอ้ย แหกตาดูสิวะ! นายกำลังจะชนกับพวกอันธพาลแล้วไม่รู้เหรอไง? (_ _'')

                พลั่ก!
                ซ่า...!!!

                "จิ๊!" ฉันสบถออกมาเบาๆ เพียงลำพังแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับความโง่ของหมอนั่นที่ชนเข้ากับพวกอันธพาลอย่างเอ็กโซ ที่สำคัญ จะชนใครไม่ชน กลับมาชนเข้ากับคนอย่างเซฮุนนี่สิ เหอะ! (_ _'')

                น้ำในมือหมอนั่นหกราดเสื้อสีขาวของเซฮุนจนกลายเป็นสีแดง ทุกอย่างโรงอาหารตอนนี้เงียบกริบ หมอนั่นทำหน้าเหวอสุดๆ ก่อนจะรีบโค้งให้เซฮุนยกใหญ่

                "ขอโทษครับ ขอโทษครับ"

                "นาย..." เซฮุนพูดผ่านไรฟันแล้วตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของหมอนั่น ทันทีที่ถูกกระชากคอเสื้อ หมอนั่นก็ทำสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จากหน้าหล่อๆ กลายเป็นหน้าจ่อยๆ ได้ในทันที (- - )( - -)(- - )( - -) คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็ทำหน้าตาจ่อยตามหมอนั่นกันไปหมด ยกเว้นฉันคนเดียว เพราะฉันไม่ได้กลัวหมอนั่นเลยสักนิด ทำไมต้องกลัวพวกนั้นขนาดนั้นด้วย ไม่เข้าใจ? O_o?

                "ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมจะซื้อเสื้อให้ใหม่นะครับ" หมอนั่นพูดพรางหลบสายตาเซฮุนโดยการมองต่ำ (_ _)

                "อวดรวยเหรอ" เซฮุนถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตาเต็มไปด้วยอำนาจที่มากมายอย่างเหลือล้น ในขณะที่พวกเพื่อนๆ ของเขายืนดูนิ่งแล้วยังยิ้มพรางหยอกล้อกันไปด้วย -_-

                อ๋อ...ใช่สิ! ฉันลืมไปว่าเลวกันทั้งกลุ่มนั่นแหละ *w*

                "ปะ...เปล่า" หมอนั่นพูดติดๆ ขัดๆ เมื่อถูกเซฮุนกล่าวหาว่าอวยรวย และฉันเชื่อว่าคนประเภทนี้ขอโทษไปก็ไม่จบหรอก เอาเถอะ! ก็หมอนั่นมันเดินไม่ดูเอง -_-;;

                "ฉันควรจะทำยังไงกับนายดี..." เซฮุนพูดแล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าวเหมือนกับตอนที่จ้องตาฉัน สายตานี้ทำเอาความเย็นมันแผ่มาถึงฉันที่นั่งดูอยู่ไกล้ๆ ด้วย แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่นเทาไม่หยุด T  T

                "จะให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ ผมจะยอมทำตามทุกอย่างเลย ให้...อะ...เอ่อ...เป็นทาสก็ยอม"

                กึก! O_O ฉันที่กำลังดูดน้ำเข้าปากอยู่ถึงขั้นสะดุดกับคำพูดหมอนั่นทันที หมอนั่นมันบ้าหรือมันดีถึงได้เสนอข้อแลกเปลี่ยนบ้าๆ แบบนั้น นี่กลัวเซฮุนจนหัวหดเลยเหรอไง? ใครเขาอยากเป็นทาสรับใช้คนอื่นกัน? OoO

                "..." เซฮุนพูดไม่พูดอะไรแล้วยิ้มก่อนจะปล่อยคอเสื้อของหมอนั่นแล้วจัดให้มันเข้าระเบียบ จากนั้นเขาก็ดึงหมอนั่นเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหูที่ไม่มีใครในที่นี้รู้นอกจากเขาและคนหมอนั่น สักพักก็ผละออก

                "นายไปเถอะ" เซฮุนพูด

                ชู่ววว... ~ !!

                ทุกคนโดยรอบพ่นลมออกจากปากพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย - -'' คงจะเกร็งแล้วก็ลุ้นกันมากสินะว่าหมอนั่นจะโดนอะไรจากเซฮุน บางคนก็ทำหน้าแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นไปได้ที่เซฮุนยอมปล่อยเขาไป ขนาดฉันยังไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย - - ตอนนี้ทุกคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่สลายตัวกันไปบ้างแล้ว บางคนก็กรี๊ดเซฮุนแทบสลบให้กับความใจดีของเขา ถึงขั้นทำท่าเพ้อเลยก็ว่าได้ แต่ฉันหมั่นไส้มากกว่า -_-++

                ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักหลังจากที่เซฮุนปล่อยหมอนั่นไป เพราะสิ่งที่ฉันอยากดูตอนนี้มันได้จบลงไปแล้ว - - ฉันเพียงแค่ก้มหน้าก้มตากินต่อไป แต่พอกินเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับหมอนั่นที่โง่เดินชนเซฮุนเข้า หมอนั่นยืนอยู่ข้างๆ ฉันพรางมองมาทีฉันด้วยสายตานิ่งๆ แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว อะไรของเขากัน? ทำหน้ายังกับเห็นผี ฉันไม่ได้เป็นผีนะ - -

                "ขะ...ขอโทษนะ" หมอนั่นพูดติดๆ ขัดๆ ทำเอาฉันงง จากนั้นก็ยกแก้วน้ำของฉันที่มันยังเหลือน้ำสักครึ่งแก้วขึ้นมา

                "อะ...ไร..." ฉันเองก็เริ่มพูดไม่ออกเหมือนกันเมื่อเห็นท่าทีของหมอนั่น ตอนนี้คนเริ่มหันมาสนใจที่ฉันกับหมอนี่กันหมดแล้ว แถมพวกเอ็กโซก็ยังไม่ไปไหน พวกเขายังยืนอยู่ที่เดิมแล้วมองมาที่ฉันกับหมอนั่นด้วยความสนใจพร้อมกับรอยยิ้ม OxO

                หัวของฉันมันเริ่มประมวลผลอย่างช้าๆ ตอนเซฮุนกระซิบหมอนั่น ต้องสั่งให้หมอนั่นมาทำแบบนี้แน่ๆ - -*

                หมอนั่นไม่พูดอะไรแล้วชูแก้วน้ำขึ้นเหนือหัวฉันก่อนเอียงมันช้าๆ ฉันจับข้อมือของหมอนั่นไว้ทันที เรื่องอะไรจะบอมให้ทำกันเล่า - -

                หมับ!

                "แกจะเอาเหรอ"

                เสียงเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้น มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี -///- เป็นคิบอมนี่เองที่เข้ามาด้วยท่าทีโมโหและเดือดสุดขีดก่อนจะล็อกคอหมอนั่นด้วยแขนข้างเดียว จากนั้นก็ลากหมอนั่นออกมาตรงทางเดินข้างๆ โต๊ะกินข้าวที่ฉันนั่งอยู่

                ผลัวะ!

                กรี๊ดดด ดด ด...~ !!

                หมอนั่นหน้าหงายไปตามแรงของคิบอมทันที คนในโรงอาหารเริ่มแตกตื่นแล้วหันมาให้ความสนใจทันที พวกสาวๆ ที่ทนดูความรุนแรงไม่ได้ก็กรี๊ดกันเสียงหลง บางคนก็ถึงขั้นปิดตาเลยทีเดียว กับอีแค่คนทะเลาะกัน มันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด โลกสวยกันซะจริง - -

                "แกอยากมีเรื่องใช่มั้ยถึงมายุ่งกับแฟนฉัน"  

                ผลัวะ!

                คิบอมพูดแล้วชกหมัดที่สองต่อโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดหรือทำอะไรนอกจากทำหน้ามึนๆ เพราะโดนหมัดอันหนักหน่วง ทั้งๆ ที่หมอนั่นยังไม่หายมึนจากหมัดแรกแท้ๆ ก็ต้องมาเจอกับหมัดที่สองของคิบอมจนเลือดออกปาก >O< พอได้ยินคำว่าแฟนจากปากคิบอมทุกคนรอบก็ดูตกใจแล้วฮือฮากันมากกว่าเดิม ฉันเห็นบางคนทำหน้าอึ้ง ส่วนบางคนทำหน้าเสียดายคิยอมเป็นอย่างมาก นี่คิดอะไรกับแฟนฉันใช่มั้ย? -_-*

                "แกต้องเละ" คิบอมพูดแล้วยกหมัดขึ้นเตรียมจะชกหมอนั่นที่ทำท่าเหมือนพยายามจะพูดหรืออธิบายอะไรบางอย่างไป แต่ยังไม่ทันได้ใช้หมัดก็ถูกใครบางคนเข้าล็อกแขนเข้าไว้ได้อย่างง่ายดายซะก่อน...

                ...เซฮุน...

                "ฉันสั่งหมอนั่นให้ไปแกล้งแฟนแกเอง...ไม่ได้จะให้เทน้ำใส่หัวจริงๆ แค่จะแกล้งหยอกเล่นนิดเดียวเอง เพราะฉะนั้นหมอนี่อยู่ในความดูแลของฉัน เป็นคนของฉัน แต่ถ้าแกไม่พอใจก็มาเจอกับฉัน" เซฮุนพูดแล้วมองหน้าคิบอมนิ่งๆ แต่เต็มไปด้วยความท้าทาย แต่คิบอมที่ตอนนี้เดือดอยู่แล้วกลับนิ่งยิ่งกว่า (_ _'')

                "หึ! งั้นก็ได้" คิบอมพูดจบเพียงแค่นั้นก็ใช้หมัดอีกข้างชกเข้าไปที่หน้าของเซฮุนเต็มๆ

                ผลัวะ!

                กรี๊ดดด ดด ด...~ !!

                พวกสาวน้อยสาวใหญ่พากันกรีดร้องหนักกว่าเดิมเมื่อเซฮุนถูกคิบอมชกเข้าที่หน้า เหตุผลที่แหกปากคงจะประมาณว่า คนหล่อกับคนหล่อปะทะกัน - -

                ทันใดนั้นพวกเอ็กโซก็ทำท่าจะเข้ามาเมื่อเซฮุนถูกชก เซฮุนยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามพรรคพวกของเขาทันทีว่าอย่าเข้ามา ส่วนพวกเอสเจวิ่งมาจากที่ไหนไม่รู้อย่างพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วมองดูอีกฝ่ายด้วยท่าทีเดือด ทั้งๆ เพิ่งโผล่หัวมาแท้ๆ - - พี่ชอลรีบเข้ามาหาฉันทันที

                "แท...เป็นไรรึเปล่า" พี่ชอลถาม

                "(- - )( - -)(- - )( - -)" ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาเท่านั้น

                "ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันขี้เกียจรอวันทำศึกกับแกที่จะมีในมะรืนนี้ งั้นวันนี้เรามาสู้กัน ถ้าใครชนะได้ตัวยัยนี่ไป เป็นอันว่าจบสงครามของปีนี้" เซฮุนพูด

                ฉันอึ้งทันที O_O ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยด้วยซ้ำถ้าหากแพ้

 

-----------------------------------------------------------------------------------------

                ฮ่าๆ หายไปนาน ซอรี่ๆ แต่ไม่ทิ้งแน่นอน สัญญาว่าจะแต่งให้จบ เพราะรักแทงกูมาก(?) รีดยังอยู่กันมั้ยเอ่ย? >_<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #24 Tae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:57
    ชอบมากคะ
    #24
    0
  2. #17 ty_knyk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 16:11
    เย้ๆๆๆๆไรท์มาอัพแล้วววว ฮุนจะให้คนอื่นมาแกล้งแททำไมอ่ะ มีเรื่องจนได้นะ
    #17
    0
  3. #16 mello sarino (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 20:40
    เย้เย้ ไรต์มาอัพแล้ว รอตอนต่อไปน้าาา
    #16
    0