[Fic EXO X SNSD] THE BATTER หึ! หึ! จัดไป! | Huntae

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มี.ค. 59

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e

บทนำ

 

เช้าวันที่แสนจะไม่สดใส TxT ฉันต้องตื่นไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าในวันเปิดภาคเรียนใหม่และโรงเรียนที่ฉันกำลังจะไปก็คือโรงเรียนใหม่ของฉันด้วย >_< เนื่องจากฉันเพิ่งย้ายมาจากปูซาน หลังจากที่ต้องไปทนอยู่กับพ่อแม่และคุณยายที่แสนจะขี้บ่นที่นั่นเป็นเวลานานนับห้าปี T_T ฉันก็เฝ้าฝันว่าจะได้กลับมาโซลอีกครั้ง และวันนี้ฝันของฉันก็เป็นจริง -_-V เมื่อฉันได้กลับมาอยู่กับพี่ชายสุดที่รักของฉันสองคนอีกครั้ง นับตั้งแต่จากกันไปห้าปีเต็มๆ TOT

แสงแดดที่สาดส่องมาจากทางหน้าต่างทำให้ฉันแสบตาเล็กน้อย ฉันบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วควานหาโทรศัพท์มือถือที่น่าจะอยู่ที่ไหนสักที่ภายใต้ผ้าห่มสีชมพูอ่อนผืนนี้ แล้วมือของฉันก็ควานไปเจอมันจนได้ เมื่อฉันเจอมันฉันก็รีบกดดูมันทันที ฉันรู้...ว่าพี่ชายของฉันต้องส่งข้อความมาให้ทุกๆ เช้า >_<

 

12 : 08 AM

16 สายไม่ได้รับ

1 ข้อความ >_<

 

นั่นไง! บอกแล้วว่าพี่ชายจะต้องส่งข้อความมาให้ฉันทุกๆ เช้า ส่งมาทำไมน่ะเหรอ? ทั้งๆ ที่อยู่ด้วยกัน ก็เพราะว่าพี่ชายของฉันไม่ค่อยได้อยู่บ้านและปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวไงล่ะ! เขามักจะไปเที่ยวเตร็ดเตร่ตามประสาวัยรุ่น ผู้ชายก็งี้แหละน้า...  -_-''  ฉันกดดูข้อความที่ถูกส่งมาจากพี่ชายแทบจะ(ทุกเช้า) ทันที เพราะเวลาฉันตื่นไม่ทันมื้อเช้าตอน 07:00 น. ทีไร พี่ก็จะส่งข้อความมาบอกอะไรไว้อย่างงี้ประจำ

 

แทยอน! พี่ไม่อยู่บ้านนะ มีธุระต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้า กับข้าวก็ไม่ได้ทำ หากินเอาเองก็แล้วกันโทษฐานที่วันนี้แกตื่นสาย เข้าเรียนด้วยล่ะ! ถ้าฉันรู้ว่าแกโดดเรียน แกตายแน่! ฉันจะส่งแกกลับปูซาน ชิ้ง!’

 

หลังจากที่ฉันอ่านมันจบฉันก็จัดการขว้างมันไปข้างๆ ตัวเองทันที พี่นะพี่! เพิ่งกลับบ้านมาตอนตีห้าไม่ใช่เหรอไง? แล้วนี่จะออกไปไหนอีก? -_-^ ฉันลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะรีบคว้าผ้าขนหนูที่หล่นอยู่ที่พื้นห้องขึ้นมาแล้วรีบตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

ฉันเข้ามาในห้องน้ำก่อนจะแขวนผ้าขนหนูเอาไว้แล้วถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น...ทีละชิ้น! ใครจะไปถอดทีละหลายๆ ชิ้นกันได้ล่ะ? แหม...คนนะไม่ใช่ยักษ์ทศกัณฑ์จะได้มีหลายมือ ^^*

แกร๊กกก กก ก ~

เสียงประตูบ้านเปิด...ฉันผงะไปเล็กน้อยเมื่อกำลังจะรวบผมขึ้นมัดไว้! +_+

ใครมาเปิดประตูบ้านฉัน? +O+ พี่ชายเหรอ

"ยังไม่ไปอีกเหรอไง" ฉันตะโกนเสียงดังจากในห้องน้ำเพื่อถามบุคคลผู้มาเยือน ร่างกายของฉันหยุดการกระทำทุกอย่าง และค้างอยู่ในท่ารวบผมตามเดิมเพื่อรอฟังเสียงของอีกคนตอบกลับ

"อืม..." เสียงจากข้างนอกตอบกลับมาแค่นั้น จากนั้นเสียงเดินขึ้นบันไดบ้านที่ดังตรึงตรังของพี่ชายก็แทรกขึ้นมาแทน งี้แหละน้า...ชอบเดินกระทืบเท้าเป็นเด็กๆ ทุกครั้งเวลาโมโห นี่ก็แสดงว่าไปโกรธอะไรใครมาอีกแน่ๆ ^^

ฉันคลี่ยิ้มบางๆ กับนิสัยเด็กๆ ของพี่ชาย ^^ ก่อนจะรีบจัดการมัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย และหลังจากนั้นก็รีบทำธุระให้เสร็จ

หลังจากที่ฉันอาบน้ำจนเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ฉันมองไปที่ประตูบ้านที่มันถูกเปิดไว้ หน้าบ้านมีรองเท้าผ้าใบอยู่คู่หนึ่งมันเก่ามากพอสมควรเลยล่ะ! พี่ชอบใส่อะไรเก่าๆ แบบนี้งั้นเหรอ? =[]=

ฉันไม่ได้คิดอะไรมากไปเกินกว่าที่พี่ชายของฉันอาจจะใส่รองเท้าของเพื่อนหรือรองเท้าคู่นี้อาจจะมีมานานแล้ว แต่พี่ชายเพิ่งเอามาใส่ก็เลยทำให้ฉันไม่เคยเห็น อีกอย่าง...ฉันก็เพิ่งย้ายมาจากปูซานด้วยนี่นา...พี่เขาจะใส่อะไร จะใช้อะไร ฉันจะไปรู้ทุกอย่างได้ไงกัน

ฉันไม่ได้ติดใจอะไรกับรองเท้าคู่นั้นมากนักก็เลยปล่อยวางแล้วเดินขึ้นห้องของตัวเองเพื่อไปแต่งตัวใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จะให้มาเดินนุ่งผ้าขนหนูรอใครมาดูกันล่ะ?

 

ฉันจัดการเป่าผมของตัวเองให้แห้งแล้วปล่อยผมให้อยู่ในแบบที่สบายๆ ฉันเป็นคนหนึ่งที่มีผมตรงและยาว แต่นั่นมันก็แค่อดีต เพราะตอนนี้ฉันตัดตรงอยู่ที่กลางๆ หลัง จากเมื่อก่อนยาวถึงเอว แถมตอนนี้ยังตัดหน้าม้าอีกต่างหาก แต่มันก็เข้ากับหนังหน้าฉันดีนะ พี่ชายฉันบอกมาอย่างนั้น -///-

ฉันจัดการใส่ Uniform ของโรงเรียน กระโปรงลายสก็อตสีเทาสั้นเหนือเข่าที่ฉันเลือกขนาดความยาวเองกับมือ >_< แค่นั้นไม่พอ ยังมีเสื้อเชิ้ดคอปกแขนยาวสีขาวที่มีเนคไทให้ใส่เป็นสีดำตัดลายขวางสีแดงอีก แถมยังมีเสื้อกั๊กสีเทาให้ใส่ทับอีกตัว ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสื้อสูทสีกรม  -_-^^^ ส่วนรองเท้าดีหน่อยที่ใส่แบบไหนก็ได้  เนื่องจากเป็นโรงเรียนเอกชน ^^ อยากรู้จัง ใครออกแบบชุดนักเรียนกัน? ไม่รู้ว่ามันจะเยอะไปถึงไหนกัน ตอบ? แต่ชั่งเถอะ! คนอื่นใส่ได้ ฉันก็ต้องใส่ได้เหมือนกัน

ฉันหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อเช็คตัวเองอีกรอบ พอมั่นใจว่าตัวเองเรียบร้อยดีแล้วก็คว้ากระเป๋านักเรียนใบใหม่บนโต๊ะเครื่องแป้งที่พี่ชอลเพิ่งซื้อให้ขึ้นมาสะพาย มันเป็นกระเป๋าหนังสีน้ำตาลน่ะ...พี่ชอลซื้อให้เนื่องในการต้อนรับฉันกลับมาอยู่โซล ฉันรักพี่ที่สุดเลย *-*    

ฉันจับปากกาและสมุดสองเล่มยัดใส่กระเป๋า แต่สิ่งที่ฉันไม่ลืมยัดใส่ไปก็คือมีดคัตเตอร์ สนับมือ สเปรย์พริกไทย พาสเตอร์ ยาดมและแอลกอฮอล์ขวดเล็กๆ สำหรับไว้ทำแผล พี่ชอลบอกว่ามันใช้งานได้ในยามจำเป็น และนั่น...ฉันเข้าใจว่า...บางทีคนเราอาจจะต้องสะบักสะบอมจากอะไรบางอย่าง (^O^)v

 

ตื๊ดดด...ตื๊ดด...ตี๊ด.. ~  

ฉันผงะไปเล็กน้อยเมื่อกำลังจะก้าวออกจากห้องนอน เพราะโทรศัพท์ที่สั่นสะท้านโลกาบนเตียงนอนของฉัน เกือบลืมเอาโทรศัพท์ไปซะแล้วยัยแทยอน  (- - )( - -)(- - )( - -)  

ฉันเดินกลับไปที่เตียงนอน ก่อนจะดึงผ่าห่มออกแล้วคว้าโทรศัพท์ที่สั่นสะท้านอยู่กลางเตียงขึ้นมา ใครกันนะโทรมาตอนนี้?

พี่ชาย!

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากพี่ชอล พี่ชอลนี่บ้าจริง...จะโทรมาทำไม? มีอะไรทำไมไม่เดินมาคุยกัน ห้องก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ ทีเวลาปกตินี่ขยันเข้ามาหาฉันในห้องจัง มานอนกลิ้งนอนเกลือก บางทีก็หลับคาห้องฉันเลย แถมยังยึดเตียงนอนฉันด้วยซ้ำ (- - )( - -)(- - )( - -) เดี๋ยวฉันเดินไปคุยกับพี่ที่ห้องดีกว่า ไม่อยากรับสาย เปลืองค่าโทรแถมยังไม่เข้าใจเท่ากับคุยต่อหน้าอีก

ฉันตัดสินใจไม่รับสาย ปล่อยให้ปลายสายโทรต่อมาเรื่อยๆ แล้วรีบตรงดิ่งไปที่ประตูห้องนอน

ฉันกำโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดไว้ในมือแน่น แล้วเดินไปเปิดประตูห้องตัวเองเพื่อจะไปหาพี่ชอลที่อยู่ห้องข้างๆ ซึ่งก็คือห้องนอนของพี่นั่นเอง

แอ๊ดดดด ดด ด ~  

กึก!

ฉันหยุดกึกอยู่กับที่เมื่อเปิดประตูห้องออกไป...คิ้วฉันขมวดเป็นปรมขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ ตัวของฉันเริ่มชาไปทั้งตัว สายตานิ่งไปชั่วขณะแล้วจ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างสงสัย...?

นัยน์ตาคมกริบ ผมละต้นคอ จมูกโด่งเป็นสัน ผิวพรรณขาวเนียน ร่างสูงมาดแมน หมอนี่...หล่อชะมัด! >///<

 

...หมอนี่เป็นใครกัน?

...เข้ามาอยู่ในบ้านของฉันได้ยังไง?

...แถมยังมองหน้าฉันนิ่งอีก ต้องการอะไร?

 

ตัวของฉันชาไปทั้งตัว...มือที่กำโทรศัพท์ไว้แน่นค่อยๆ ยกมันขึ้นมากดรับสายช้าๆ ในขณะที่สายตาของฉันยังคงมองไปยังคนข้างหน้าดังเดิมโดยไม่ละสายตา - -

"แท! ทำไมแกรับโทรศัพท์ช้า บ้าเอ้ย! แกรีบหนีออกมาจากบ้านเลยนะ" ทันทีที่ฉันกดรับแล้วยกหูขึ้นฟังพี่ชอลก็ตวาดเสียงดังทันที แก้วหูฉันแทบแตกแหนะ! T_T

"..." ฉันเงียบไม่รู้จะตอบอะไร เพราะกลัวว่าบุคคลที่อยู่ข้างหน้าจะรู้ทันทุกอย่าง

"นี่แกฟังฉันอยู่มั้ย? ฉันบอกให้แกออกมาจากบ้านเร็วๆ เข้า คู่อริฉันมันรู้ว่าแกเป็นน้องของฉันแล้ว มันกำลังจะไปเล่นงานแก รีบออกมาเร็วเข้า แล้วฉันจะรีบไปหาแกเดี๋ยวนี้เลยด้วย ถ้าหนีได้ให้หนีก่อนเข้าใจมั้ยยัยน้องโง่ อะไรที่ฉันสอนแกไปทั้งหมด ตอนนี้เจอศัตรูจริงๆ แล้ว งัดมาใช้ซะ" พี่ชายออกคำสั่ง ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หมอนั่น...ที่อยู่ตรงหน้าฉัน เป็นผู้ชาย จริงอยู่ที่ฉันเคยบู้กับผู้ชายแล้วชนะ แต่ถ้าแข็งแกร่งฉันก็สู้ไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้น T[]T

"เข้าใจแล้วแหละ!" ฉันตอบรับแค่นั้นจากนั้นก็กดวางสายแล้วจัดการขว้างโทรศัพท์ใส่คนตรงหน้าที่ยืนมองหน้าฉันมานานอย่างกับจะจับฉันกิน

พลั่ก!

ฉันขว้างโทรศัพท์ไปโดนตาคนข้างหน้าอย่างจัง ระยะประชิดขนาดนี้ไม่มีใครโยนพลาดหรอก -_-

"โอ้ย!" หมอนั่นร้องโอดโอยก่อนจะเอามือจับบริเวณตาของตัวเอง น้ำตาของหมอนั่นไหลออกมาซิบๆ เหมือนเลือดออก ฉันใช้จังหวะนี้ผลักเขาออกแล้วรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ เห็นฉันเตี้ยอย่างนี้ แต่ฉันก็เป็นถึงนักวิ่งเชียวนะ(อ้างอิงจากชีวิตจริงของแทยอน) แต่วิ่งยังไม่ถึงสามก้าวก็โดนเขาดึงกระเป๋าไว้ ฉันก็เลยตัดสินใจถอดกระเป๋าใบใหม่ที่พี่ชายซื้อให้ออกไปซะ Y_Y

"เดี๋ยว! จะไปไหน?" หมอนั่นยังคว้าข้อมือฉันไว้อีกหลังจากที่ได้กระเป๋าไป ฉันหันกลับไปสวนหมัดนิ่มๆ ใส่ทันทีทันใด แต่หมอนั่นดันหลบหมัดของฉันแบบเฉียดฉิวในระยะประชิดแบบนี้ได้ แสดงว่าหมอนี่ต้องไม่ธรรมดาแล้วแหละ O_O ฉันเลยใช้แรงทั้งหมดสะบัดมือของหมอนั่นออกจากการรัดกุม

ได้ผล! มือของหมอนั่นหลุดแล้ว แถมแรงสะบัดของฉันยังส่งผลให้หมอนั่นเซไปตามแรงของฉันด้วย เซแรงมากจนไปกระแทกกับผนัง ที่จริง...เป็นเพราะเขายื้อฉันไว้เลยทำให้เขาเสียหลักน่ะ!

"ถ้าฉันจับเธอได้...เธอตายแน่!" หมอนั่นพูดแล้วมองฉันด้วยสายตาดุดันสุดๆ ในขณะที่ฉันวิ่งหนีลงบันไดมาจนถึงชั้นล่างแล้วเรียบร้อย ส่วนหมอนั่นค่อยๆ เดินตามฉันมาจากชั้นบนด้วยสายตาอาฆาต เขาคิดว่าจะจับฉันได้ง่ายๆ สินะ! ไม่งั้นคงไม่เดินตามมาแบบนั้น ไม่มีใครไล่จับคนอื่นด้วยการเดิน หมอนี่คือคนแรกที่ฉันเคยเจอ OxO ฉันคิดว่าน่าจะรอดแล้ว ถ้าอยู่ระยะห่างกันขนาดนี้ แต่พอลงมาได้แค่นั้นแหละ ฉันก็วิ่งหกล้มเข้าอีกจนได้ -_-

โครมมม มม ม!! -_-''

ฉันล้มหน้าคะมำอยู่หน้าโซฟา รู้สึกเจ็บข้อศอกกับหัวเข่าชะมัดเลย แต่พอกำลังจะลุกขึ้นก็ดันหันไปเจอกับใครไม่รู้นั่งอยู่บนโซฟา หมอนั่นมองมาที่ฉันอย่างพิจารณา เขามองหน้าฉันแบบนิ่งๆ สักพักก็ลุกขึ้นมายืนแล้วก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

บ้าเอ้ย! มันจะทำอะไรฉันเนี่ย? แล้วตกลงมันมากันกี่คนวะ?

ฉันคว้าแจกันดอกไม้บนโต๊ะหน้าโซฟาขึ้นมาฟาดหัวหมอนั่นทันใดก่อนที่มันจะเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้ -_-*

เพล้งง งง ง  ~    

แจกันแตกพร้อมกับหัวของหมอนั่นที่แตกพร้อมๆ กันอย่างสามัคคี ไม่ได้การล่ะ! ต้องรีบไปแล้ว

"อ๊ากกก...ชิ!"

หมอนั่นร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ตบท้ายด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนักแล้วเอามือกุมหัวของตัวเองที่เลือดกำลังไหลออกมาอาบหน้าไว้ แต่ฉันไม่สน รีบทุรนทุรายลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อ เพราะไอ้คนข้างบนชั้นสองของบ้านมันกำลังจะวิ่งตามฉันมาแล้ว สงสัยฉันต้องออกจากบ้านทางห้องครัวแล้วล่ะ หน้าบ้านพวกมันคงดักไว้เต็มแหงๆ TT^TT

ฉันวิ่งไปในครัวเพื่อที่จะออกประตูทางนั้น แต่พอวิ่งไปถึงฉันก็ถึงกับผงะไปเพราะใครคนหนึ่งกำลังเปิดตู้เย็นและกินอะไรอยู่หน้าตู้เย็น ใบหน้าหมอนั่นแสดงได้ถึงความเอร็ดอร่อยชะมัด และนั่นมันคือขนมปังลูกเกดของฉัน ชิ้ง! -_-*

งั่มๆๆ ~

หมอนั่นมองหน้าฉันแล้วเคี้ยว...เคี้ยว...เคี้ยว...แล้วก็เคี้ยวไม่หยุด เต็มไม้เต็มมือ เต็มปากเต็มคำ -_-;;

มอง...เคี้ยว...มอง...เคี้ยว!!

เฮ้! แล้วฉันจะมาเคลิ้มตามหมอนี่ทำไมกัน?

"เฮ้ย! O_O นี่เธอเป็นใครกัน มาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ยังไง" ไอ้หมอนั่นทำหน้าตกใจในขณะที่อาหารยังอยู่เต็มปาก ไม่พอแค่นั้นยังหลบซ่อนตัวเองหลังประตูตู้เย็นอีกด้วย...

"ฉันต้องถามนายมากกว่านะว่านายเป็นใคร นี่มันบ้านฉันไม่ใช่เหรอไง?" ฉันแว้ดกลับ หมอนี่ขโมยขนมปังของฉันไปกินไม่พอยังมาพูดจาเสียมารยาทอีก ทุเรศสิ้นดี =_=*

"หาน...จับยัยนั่น! น้องไอ้ชอล...จัดการซะ!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง มันคือเสียงของไอ้บ้าบิ่นที่ตามฉันมาจากชั้นสองของบ้าน ฉันคิดว่าฉันดูคนออกนะ เขาไม่เหมาะที่ต่อสู้กับฉัน หมอนี่...แข็งแกร่ง! ถ้าไม่แข็งแกร่ง ฉันก็จะพอดูออก เพราะฉันก็ผ่านสมรภูมิรบมามากแล้วเหมือนกัน อีกอย่าง...ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่อริของพี่ชอล หมอนี่คงไม่ธรรมดาสักเท่าไรหรอก ประเมินค่าขั้นแรกได้จากการกล้าบุกมาถึงบ้านของฉัน

ฉันสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงของหมอนั่นก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตู หลังจากที่ฉันออกมาได้ก็รีบวิ่งสุดชีวิตเลย ที่สำคัญรองเท้าก็ไม่ได้ใส่ด้วยน่ะสิ!  แต่ฉันยังไม่ทันที่จะได้ไปไหนพวกนั้นก็ตามฉันมา แต่ไหงพอหันไปมองถึงเจอพวกนั้นถึงห้าคนเลยล่ะ! และเพียงไม่นานพวกนั้นก็วิ่งมาถึงตัวฉันอย่างง่ายดาย T[]T ไม่ใช่เพราะฉันวิ่งช้า แต่เป็นเพราะขาสั้นกว่า TT^TT

ผลัวะ!

ฉันหันกลับไปซัดใหม่ใส่คนตรงหน้า แล้วหมอนั่นก็หลบได้อีกเช่นเคย YOY

"ระวังนะ! ยัยนี่ธรรมดาซะที่ไหน เธอฟาดหัวไอ้ไคแตกแล้ว" ไอ้บ้าขนมปังไส้ลูกเกดพูด แต่คำพูดและหน้าตาแลดูสมเพชเพื่อตัวเองชะมัด >w<

"ฉันคนเดียวพอแค่มดตัวเดียว เอาอยู่อยู่แล้ว..." คนตรงหน้าฉันพูด และเขาคือคนที่ตามฉันมาจากชั้นสอง ของบ้าน หมอนั่นมองฉันตาไม่กระพริบ ก่อนจะโดนฉันชกเข้าที่หน้าอีกที แต่หมอนี่ก็หลบอีก และนั่นทำให้ฉันใช้จังหวะนี้เอาอีกข้างชกเข้าที่หน้าหมอนี่ ได้ผล! มันโดนที่มุมปากของเขาจนช้ำเลย

หมอนั่นหันกลับมามองที่ฉันพรางแลบลิ้นมาแตะตรงมุมปากที่เพิ่งโดนฉันชกไปหมาดๆ เหมือนพวกโรคจิต แสดงว่าไอ้ที่โดนไปเมื่อกี้นี่ไม่สะเทือนเลยใช่มั้ย?

"บอกแล้วยัยนี่ธรรมดาซะที่ไหน" ไอ้แมวขโมยขนมปังพูด ฉันใช้จังหวะที่คนตรงหน้าเผลอเข้าไปชกเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันกลับถูกรวบข้อมือแล้วบิดแขนไว้ข้างหลัง เจ็บชิบ! นี่ไม่คิดจะออมแรงเลยสินะ!

ตุ้บ!

ฉันกระทืบเท้าของหมอนี่อย่างแรง แต่ดูเหมือนว่าหมอนี่จะไม่เจ็บ เลยไม่ยอมปล่อยฉัน แต่มันไม่จบแค่นี้หรอกนะ ถ้ายอมให้จบง่ายๆ อย่ามาเรียกฉันว่าแทยอนน้องสาวของฮีชอลอีกเลย ^w^

ฉันพยายามดิ้นไปมาอย่างสุดแรงและจังหวะนี้คือตอนที่หมอนี่เองก็พยายามจับฉันให้แน่นขึ้นเพื่อให้ฉันดิ้นไม่หลุด แล้วมันก็เข้าทางฉัน เพราะฉันเอาขาตัวเองไปขัดเขาไว้ จากนั้นเราสองคนที่สู้แรงกันไปมาจึงเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ซึ่งฉันนอนหงายเหมือนตุ๊กแกตายยู่บนตัวเขาเลยล่ะ ตัวของฉันกระแทกเข้าที่อกของเขาแรงๆ จนเขาแทบจะจุก แต่ฉันก็อาศัยจังหวะนั้นลุกขึ้นแล้วเตรียมจะวิ่งหนี

หมับ!

เอวของฉันถูกรวบจากคนข้างหลัง เขาเข้ามารวบเข้าที่เอวของฉันฉันไว้ได้อย่างรวดเร็วมากเพียงเสี้ยววิ จากนั้นฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเย็นๆ กระซิบขางหู T///T

"ได้ตัวสักทีสินะ! คิมแทยอน…"  ขนฉันลุกซู่ไปหมดกับน้ำเสียงอันเยือกเย็นของหมอนี่ที่พูดผ่านไรฟัน ฉันหันไปมองหมอนั่น! และนั่นทำให้เขาที่กระซิบอยู่ข้างหูฉันหน้าใกล้กันสุดๆ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจซึ่งกันและกัน  -///-

"นายเป็นใคร?"

 

-----------------------------------------------------------------------------------------

มาริ้วววว...บทนำเน่าๆ ของสมองเน่าๆ ที่คิดอะไรไม่ออกอย่างไรเตอร์ แอ่แฮร่! คือไรเตอร์แต่งไม่เก่งเลยอ่ะ! นี่ก็พยายามเรียบเรียงแล้วก็กลั่นกรองให้มันสละสลวย ซึ่งถ้ามีคำผิดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี่ด้วย แต่มันก็ได้แค่นี้จริงๆ หลังๆ นี่คาดว่าน่าจะเน่ากว่านี้เยอะ แต่ก็ตั้งใจแต่งมากๆ ด้วยใจที่รักแทงกู ฝากติดตามด้วยน้า...!! แล้วก็ฝากเม้นเป็นกำลังใจเล็กๆ น้อยให้ไรเตอร์หน่อยน้ะจ้ะ! จุ๊บุ๊!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #22 Tae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:17
    ทำไมรุนแรงจัง พี่แทนี่อย่างโหด
    #22
    0
  2. #14 mini_tigereyes (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 21:45
    พี่แทแมนมาก ลีดตกหลุมรักอีกแร้ว ว๊ายยยยย 
    แต่ว่า มีปัญหากันทำไมมาลงที่ผญล่ะคะ ไม่แมนเลย
    อย่าทำรุนแรงกะพี่แทมากนะคะ
    #14
    0
  3. #9 byuntaengoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 10:41
    มาตอไวไนะคะไรท์
    #9
    0
  4. #8 byuntaengoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 10:40
    น่าติดตามมากๆเลยค่าาาา
    #8
    0
  5. #7 baekyeon_bt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 08:29
    สนุกมากกก
    #7
    0
  6. #6 tanbukiiz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:13
    มีปัญหากับพี่แล้วอย่ามาลงที่น้องสิไม่แมนเลย แต่แทก็เก่งพอตัวเลยนะเนี่ย
    #6
    0