Bloody Day

ตอนที่ 9 : :: Do not invite any stranger into your home ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ก.พ. 59

Do not invite any stranger into your home

 

            หยาดน้ำฝนยังคงไม่ปรานีผู้ใด แม้ยามลำบากต้องการคนช่วยเหลือจากใครสักคนบนท้องถนนสายยาวที่มุ่งหน้าสู่อีกเมือง ที่บัดนี้ถูกสายฝนสาดลงมาบดบังทัศนียภาพข้างหน้า ยังดีที่ภายในรถมีแบตเตอร์รี่พอให้หญิงสาวเปิดฮีตเตอร์ดับความหนาวเย็นที่แผ่ปกคลุมร่างกาย แต่อีกนานแค่ไหนกันกว่าฝนข้างนอกจะหยุดตกหรือแบตเตอร์รี่ของรถจะหมดลงไปเอง

            เธอจะไม่รู้สึกหงุดหงิดใจเท่านี้เลย หากมือถือเครื่องบางยังทำหน้าที่ได้แต่มันกลับทรยศต่อเจ้าของ มันนิ่งเงียบไม่มีการตอบโต้ใด ๆ และคาดว่าในขณะที่เหยียบเบรกกะทันหัน มือถือเครื่องบางคงกระแทกเข้ากับตัวรถ ทำให้การใช้งานของมันลดประสิทธิภาพลง ไม่สิต้องพูดว่าเจ๊งแล้วถึงจะถูก และเธอคิดว่าจะไม่มีวันซื้อมือถือยี่ห้อบ้านี่อีกเป็นครั้งที่สอง

            เสียงสายฝนยังสาดตัวรถไม่หยุดหย่อน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็ยังคงเหม่อมองออกไปนอกรถ รอเวลาให้บนถนนมีแสงไฟสาดขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง

            เร็วเข้าเถอะ ฉันไม่มีเวลานั่งรอทั้งวันหรอกนะลมหายใจพ่นออกอย่างนึกรำคาญ ใจจริงเธออยากออกไปดูเองซะเดี๋ยวนี้ แต่ติดตรงที่ฝนยังกระหน่ำหนัก เธอจึงเฝ้ารอให้มันหยุดจากนั้นจึงค่อยดำเนินการตรวจสอบมันจะดีกว่า ไม่เช่นนั้น นอกจากตัวจะเปียก รถก็ติดหล่มอยู่ท่ามกลางเส้นทางเปลี่ยวเช่นนี้เธอคงไม่มีปัญญาใช้แรงของตัวเองผลักให้รถเคลื่อนตัวไปได้ แต่การรอทำให้หญิงสาวต้องนั่งเฉย ๆ จนร่างกายเริ่มสั่งอัตโนมัติให้พักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมายาวนานและความเครียดสะสม ทำให้เปลือกตาของเธอหนักอึ้งเกินกว่าที่จะลืมมันได้ ในที่สุดเธอก็หลับลงไปอย่างง่ายดาย

           

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะกระจกดังอยู่หลายครั้ง จนร่างของเธอขยับตัวตื่นขึ้นและพยายามมองทะลุผ่านฝ้าจาง ๆ ที่เกิดขึ้นโดยรอบ

            เธอฉลาดพอที่จะลดกระจกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ได้ยินเสียงของคนภายนอก เพราะไม่รู้หรอกว่าคนที่มาเยือนนั้นจะมาดีหรือร้าย

            มีอะไรให้ผมช่วยไหมคนนอกรถถาม เธอมองไปรอบ ๆ บริเวณดังกล่าวที่ตอนนี้ปราศจากฝนและดูเหมือนว่าอีกไม่นานเวลาค่ำก็จะมาเยือน

            เออ รถของฉันติดหล่มค่ะ โทรแจ้งช่างให้มาแล้ว พวกเขาคงติดฝนอยู่ แต่ก็น่าจะถึงแล้วล่ะค่ะเธอยิ้มให้ชายปริศนา แน่ล่ะเธอจะไม่พูดให้ตัวเองจนตรอกเปิดช่องให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอันใกล้นี้เด็ดขาด

            ดูท่าคุณคงรอนานมากทีเดียว และดูเหมือนว่ารถของคุณจะพังเพราะใช้แบตเตอร์รี่มากเกินไปด้วยเธอทำหน้าฉงนและมองหน้าปัดที่แสดงผลต่าง ๆ ของเครื่องยนต์ซึ่งมันกำลังบอกว่าแบตเตอร์รี่ที่อยู่ในรถใกล้หมดลงแล้ว

            แย่ล่ะ!” เธอมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัดเพราะอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงจุดหมาย

            ไปกับผมก็ได้ ว่าแต่คุณจะไปไหนล่ะชายคนนั้นเชิญชวนให้เธอติดรถไปพร้อมกัน

            แต่ว่า...

            “โอเค คุณไม่ไว้ใจผม งั้นโทรหาใครสักคนก่อนสิมือถือเครื่องบางยื่นผ่านช่องเล็ก ๆ นั่นอย่างเข้าใจ แต่ก็แปลกอยู่สักหน่อยที่ชายคนนี้รู้ว่าโทรศัพท์ของเธอใช้การไม่ได้ แต่คิดอีกทีเขาคงเดาได้เพราะหากเธอติดต่อใครได้คงไม่ติดแหง็กอยู่ในถนนเปลี่ยว ๆ เป็นเวลานานแบบนี้

            ขอบคุณไม่นานเธอก็ใช้มือถือดังกล่าวโทรหาคนที่บ้าน

            “เจมส์ ฉันเองที่รัก

            “เฮ้! คุณอยู่ไหนแล้วผมติดต่อคุณไม่ได้เลยนะ มีอะไรหรือเปล่า” คนปลายสายถามอย่างเป็นกังวล

            พอดีขับหลบกวางที่กระโจนเข้ามา รถก็เลยเหวี่ยงออกนอกถนนน่ะ

            “ให้ตายเถอะ! คุณเป็นอะไรมากไหม”

            ไม่หรอก สบายดี แต่รถน่ะสิแย่ ตอนนี้กำลังหาทางออกอยู่

            “เดี๋ยวผมไปรับ คุณอยู่ตรงไหนล่ะ”

            กว่าคุณมาคงเย็นมาก เอาอย่างนี้ ฉันโชคดีที่เจอคนขับรถผ่านมา แล้วเขาอาสาไปส่งฉันถึงบ้าน ไม่ต้องห่วงนะที่รัก แต่ก็นะถ้าไม่เห็นฉันในค่ำนี้ก็โทรแจ้งตำรวจได้เลย” 

“คุณทำให้ผมสบายใจมากเลย เจน่า!” คนปลายสายประชด แต่จะให้เธอทำเช่นไร ในเมื่อมันไม่มีทางเลือกแล้ว

ถือว่าฉันบอกคุณแล้ว เจอกัน รักคุณนะเธอตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าความห่วงหาของเจมส์อาจทำให้แบตมือถือของผู้มีน้ำใจหมดลง

ตกลง ฉันไปกับคุณเจน่าถอดกุญแจรถยนต์และลงจากรถอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นดังนั้นก็อดยิ้มไม่ได้

ด้วยความยินดี เจน่าพยักหน้าและเดินตามชายคนนั้นไปยังรถของเขา 

 

เมื่อประตูปิดลง คนในรถก็เงียบลงเช่นกัน 

ไม่ต้องห่วง ผมพาคุณส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอนชายหนุ่มบอกคนที่กำลังช่างใจในตัวเขาอยู่

ก็ถ้าไม่ ถือว่าฉันดวงตกแล้วกันได้ยินดังนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

คุณก็แปลกดี ไม่ไว้ใจแต่ก็มากับผมรถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปตามท้องถนนพร้อมบทสนทนาที่เริ่มขึ้น

ทุกนาทีของฉันคือความเสี่ยง แต่ในเมื่อมันมีทางเลือกไม่มากฉันก็ต้องเลือก สามีฉันบอกบ่อย ๆ เหมือนกันว่าให้เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว

สามีคุณคงปวดใจน่าดู...ผมหมายถึงเป็นห่วงน่ะ

ใช่ เขาบ่นทุกครั้งที่ฉันทำแบบนั้นเจน่าเริ่มผ่อนคลายเมื่อดูออกว่าชายข้าง ๆ คงไม่มีเจตนาแอบแฝงอันใด

ว่าแต่คุณจะไปไหนล่ะเจน่าที่ถามกลับชายผู้นั้นบ้าง

วอเตอร์ฟอร์ด

นั่นคือจุดหมายของฉันเหมือนกัน โชคดีจังเลยนะเธอยิ้มร่าที่ได้พบผู้ร่วมทางที่มีจุดหมายเดียวกันบนถนนสายเปลี่ยวแห่งนี้

 

ในที่สุดการเดินทางของคนทั้งคู่ก็สิ้นสุดลง น่าแปลกที่วันนี้      วอเตอร์ฟอร์ดไร้ฝนซึ่งแตกต่างจากวันอื่น ๆ เจน่าเงยหน้ามองเหล่าก้อนเมฆที่ไม่ได้ทำหน้าที่สร้างความอึมครึมให้กับท้องฟ้าแต่กลับยอมให้แสงแดดลอดผ่านออกมา

ตลอดทางฝนก็ตกหนักแท้ ๆ ทำไมที่นี่ถึงไม่มีเม็ดฝนอย่างเคยนะเธอพึมพำในขณะที่รถกำลังแล่นเข้าสู่เส้นทางใกล้ตัวบ้าน

ตรงนั้นบ้านฉันชายหนุ่มรับรู้ก่อนจะขับเทียบตัวบ้าน เจน่าเปิดประตูรถและก้าวเท้าขึ้นไปยังบันไดที่ยกตัวสองสามขั้นและเสียบกุญแจเปิดประตูไม้สีน้ำตาลเข้มออกเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน

ขับมาตั้งหลายชั่วโมง คุณพักดื่มน้ำชาในบ้านหน่อยแล้วกัน เจน่าส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ชายหนุ่มผู้ซึ่งยังคงยืนนิ่งใกล้ ๆ เธอ

เจน่าเดินผ่านเข้าประตูไปและเริ่มตระเตรียมน้ำชาและคุกกี้ที่เจมส์มักทำเก็บไว้ในตู้กับข้าว เมื่อน้ำชาและขนมพร้อม เจน่าก็นำไปยังห้องรับแขก

ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้น เข้ามาเถอะเจน่ารู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำของชายหนุ่มที่เอาแต่มองกรอบประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ผมจะเข้าไปได้ก็ต่อเมื่อคุณบอกชื่อและเชิญผมด้วยความเต็มใจเท่านั้นชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ ก่อนเหลือบมองกรอบประตูอย่างรอคอย

โอ้ ตายแล้ว ขอโทษที่เสียมารยาท ฉันเจน่า ไทเลอร์ แล้วคุณ…”

โลแกน ดับเบิลยู

โอเค ฉันเจน่า ไทเลอร์ ขอเชิญโลแกน ดับเบิลยู ผู้มีบุญคุณเข้าบ้านด้วยความจริงใจรอยยิ้มอันน่าประหลาดเผยให้เห็นบนใบหน้าของโลแกน เขาก้าวเข้าบ้านได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่ถูกสิ่งใดมาขัดขวาง

ถ้าอย่างนั้นคุณนั่งดื่มชาตรงนี้ก่อน ฉันขอติดต่อหาสามีสักเดี๋ยวนะโลแกนผงกหัวรับและมองเจน่าออกจากห้องนี้ไป

โลแกนไม่ได้สัมผัสน้ำชาแม้แต่น้อย เขากลับก้าวไปยังกรอบรูปที่เรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์เล็ก ๆ ภายในบ้าน ทันใดนั้นเองรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา 

เด็กสาวที่เฝ้าตามหาอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือแค่นั้นเองหรือ มันทำให้ความรู้สึกภายในพรั่งพรูอีกครั้ง

อลิซ...เราอยู่ใกล้แค่นี้จริง ๆ นิ้วยาวเรียวลูบไล้กรอบรูปอย่างปรารถนาก่อนเหลือบเห็นสร้อยข้อมือที่วางไว้ใกล้ ๆ โลแกนหยิบมันขึ้นมา มองและยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

ให้ตายเถอะเจน่า คุณทำผมเป็นห่วงตลอดเช้าเลยรู้ไหมเสียงดังขึ้นหน้าบ้าน เจมส์พรวดพราดเข้าบ้านอย่างหัวเสีย เมื่อได้รับโทรศัพท์จากภรรยาว่าเดินทางมาถึงแล้ว

มาถึงก็บ่นนั่นนี่เลยนะคะ อ้าว! แล้วโลแกนเขาหายไปไหน

ตั้งแต่ผมเข้ามาก็ไม่เห็นใครเลยนะที่รักเจมส์ยังคงทำเสียงหงุดหงิดแต่ก็ตอบคำถามของภรรยาโดยดี

แปลกจัง ฉันกะจะขอบคุณเขาอีกสักทีนะ

หมายถึงคนที่พาคุณกลับมาเหรอที่รัก คงรีบน่าดูน้ำชานั่นยังไม่พร่องสักนิดเลยเจน่ามองดูน้ำชาที่ไม่ถูกแตะต้องอย่างแปลกใจ สงสัยเขาคงจะรีบอย่างที่สามีว่าจริง ๆ

 

7.00 p.m.

ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งตอนนี้เริ่มมีเมฆตั้งเค้าหนาตา ความอึมครึมและอากาศเย็นชื้นหวนกลับมาอีกครั้งตามหน้าที่เช่นเดิมในเมืองวอร์เตอร์ฟอร์ด สายฝนค่อย ๆ โปรยปรายสู่เบื้องล่างกลบกลืนความสดใสให้หายไปเช่นเดียวกับแสงแดดที่ถูกเงามืดแทนที่ยามเวลาสายันต์

ภายในห้องรับแขกที่มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ ดังมาจากหูฟัง     ไอพอต ชายหนุ่มที่หลับตามาสักพักใหญ่ ๆ ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวที่เสร็จภารกิจทำความสะอาดห้องครัวของเขาพอดิบพอดี 

ฉันทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่เห็นต้องมองจับผิดแบบนั้นเรย์ไม่ทันคิดอะไรเธอก็กลับคิดแทนเขาเสียแล้ว 

อย่างนั้นก็ดี เขาตอบส่ง ๆ เพื่อให้เธอเข้าใจว่าเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ

เธอพ่นลมหายใจเมื่อได้ฟังคำตอบของเขา

ฉันจะกลับล่ะอลิซบอกลา

เดี๋ยวสิ

อะไรอีกล่ะเธอตอบอย่างฉุนเฉียวในขณะที่หันหน้ากลับมาจ้องหน้าเขา เรย์ไม่ค่อยพอใจในน้ำเสียงของอลิซสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อเธอมักชอบแสดงท่าทีเช่นนั้นกับเขาอยู่เสมอเขาก็ต้องทำตัวเช่นนั้นกับเธอ ไม่สิ ถ้าจะพูดไปเขาต่างหากที่ปฏิบัติตัวกับเธอแบบนั้นก่อน ถึงได้รับความรู้สึกเบื่อหน่ายและรำคาญใจจากเธอคืน

ไม่อยากรู้หรือไง วิธีที่จะป้องกันตัวจากแวมไพร์น่ะ

ฉันอยากรู้ แต่นายมัวแต่อิดออดจนฉันชักรำคาญ อีกอย่างวันนี้ฉันเหนื่อยมากจริง ๆ จนไม่อยากฟังอะไรจากนายแล้วอลิซเสียงแข็งทันทีเมื่อสบโอกาส

เรย์พ่นลมและลุกขึ้นยืนกอดอกมองหน้าอลิซ ผู้หญิงตรงหน้าเขาช่างน่ารำคาญเสียนี่กระไร เขาคิดว่าอารมณ์บูด ๆ ของเธอจะสงบลงแต่ดูเหมือนยิ่งอยู่กับเขามันก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ

ถ้าเธอออกจากบ้านนี้ ก็เท่ากับว่าเธอหาเรื่องตายเองนะอลิซทำตาโตพลางหัวเสียกับคำพูดของเขา

นายแช่งฉัน

มานั่งฟังฉันให้จบก่อน แล้วจะไปไหนก็เรื่องของเธอ อลิซทิ้งส้นตึงตังและตัดสินใจนั่งลงบนโซฟารับแขก เรย์ยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อหญิงสาวกลับมานั่งตามที่เขาสั่ง 

รีบ ๆ พูด ฉันง่วงเต็มทีแล้วอลิซกอดอกมองคนที่เดินสบาย ๆ มาหา ซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะสบายใจอะไรหนักหนา หรือเพราะได้เห็นเธอหงุดหงิดกันแน่

เอาล่ะ เพื่อให้เธอพอใจชื้นสักหน่อย จริง ๆ แล้วแวมไพร์อย่างหมอนั่นก็ใช่ว่าจะเข้ามาหาเธอได้ง่าย ๆ สถานที่บางแห่งหมอนั่นก็ไม่มีสิทธิ์ย่างกราย

ฉันต้องหอบข้าวของไปนอนที่โบสถ์หรือไงอลิซยียวนใส่แต่เรย์กลับไม่เล่นด้วย เธอจึงเม้มปากงดการโต้แย้ง ไม่เช่นนั้นเธอก็คงพลาดคำแนะนำที่หาได้ยากจากเขาไปตลอดกาล

ถ้าเธออยากให้คนอื่นมองเป็นคนบ้าก็เอาเลย เรื่องนั้นฉันไม่ห้ามหรอก แต่บ้านคือที่ปลอดภัยมากที่สุดในเวลานี้ ว่ากันว่าบ้านจะมีสิ่งที่คุ้มครองเรา หากเจ้าของบ้านไม่เชิญสิ่งชั่วร้ายเข้ามาเสียเอง บ้านก็ยังเป็นบ้านที่เธอนอนหลับได้อย่างสบายใจอลิซพยักหน้าเข้าใจ 

งั้นสบายมากเลยล่ะหญิงสาวยิ้มร่าเมื่อรู้วิธีป้องกันที่แสนจะง่ายดาย

เหรอ

แน่นอน เพราะเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ฉันและน้าเจมส์แต่เป็นน้าเจน่าต่างหาก

ฉันหวังว่าเธอคงจะโชคดีตามนั้น เรย์ยักไหล่ไม่มีทางทีเคร่งเครียดกับเรื่องนี้

ถ้าอย่างนั้น ฉันก็กลับบ้านได้แล้วอลิซลุกขึ้นวิ่งพรวดออกไปอย่างดีใจ แต่ทันใดนั้นเธอก็เปิดประตูมาเตือนเขาอีกครั้ง

อ่อ อย่ารบกวนเวลาของฉันอีกล่ะเสียงประตูปิดตามหลัง เรย์เพียงจ้องมองมันและรู้สึกอยากหัวเราะกับคำพูดทิ้งท้ายของเธอ “หึ รบกวน ใครรบกวนกันแน่”

 

แสงไฟภายในบ้านสาดส่องเข้ามาถึงด้านนอก อลิซที่ป้องหัวจากฝนพรำก็รีบเปิดประตูเข้าไปยังบ้านที่แสนอบอุ่น

เซอร์ไพรส์!” น้ำเสียงดีใจพร้อมอ้อมกอดที่โผเข้าหาเธออย่างรวดเร็วจนอลิซเซถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างตกใจ

น้าเจน่า! มาได้ยังไงคะอลิซประหลาดใจไม่น้อยที่น้าสาวปรากฏตัวอยู่ในบ้านและกำลังกอดรัดเธอแน่นด้วยความคิดถึง

นั่งรถมาน่ะสิ คิดถึงจังเลยหลานรัก หลานโตขึ้นแล้วก็สวยขึ้นด้วยนะมือเย็น ๆ ของเจน่าสัมผัสเข้าที่ใบหน้าอลิซพร้อมดึงแก้มอย่างเอ็นดูและคว้ากอดร่างนั้นอีกครั้ง

ค่ะ ๆ น้าเจน่า หนูหายใจไม่ออกแล้วอลิซพยายามที่จะผละออกจากเจน่าอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้

แหม อ้อมกอดน้าสาวคงไม่สดชื่นเท่าหนุ่ม ๆ หรอกว่าไหม

พูดเรื่องอะไรคะอลิซฉงนในคำพูดของเจน่า

อะไรกัน! น้าหายไปหกเดือนนี่ยังไม่มีใครตามจีบอีกเหรออลิซดูตกใจไม่น้อยกับคำพูดตรงไปตรงมา

โอ้! ไม่หรอกค่ะน้าเจน่า หนูยังไม่คิดเรื่องนั้น

รีบ ๆ คิดซะทีเถอะอลิซ! น้าอดใจเห็นแฟนหนุ่มของหลานไม่ไหวแล้วเจน่าอ้อนวอนเด็กสาวในเรื่องที่เธอไม่ได้วาดฝันไว้มาก่อนทำเอาใบหน้าแดงเรื่อเพราะประโยคแสนน่าอายนั้น

ถ้าเป็นช่วงอาทิตย์ก่อนพอจะมีลุ้นอยู่นะ แต่หลังจากนั้นหลานสาวของคุณก็เอาแต่ซึมกะทืออยู่แบบนั้นน้าเจมส์เข้ามาสมทบพร้อมกับไก่อบซอสพริกไทยดำและมีชีสหอม ๆ อยู่ในมือที่กำลังส่งกลิ่นยั่วน้ำลายตรงหน้า

อกหักเหรอ!” เจน่าทำเสียงสูง

โอ้ ไปกันใหญ่แล้วค่ะ ไม่มีอะไรที่เฉียดไปทางนั้นเลยอลิซปฏิเสธทันควัน

โธ่ หมดสนุกเลย รู้แบบนี้น้าน่าจะรั้งพ่อหนุ่มคนนั้นเอาไว้ให้หลานพิจารณาดูนะเจน่าจูงมืออลิซเข้าห้องครัวในขณะพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็ก ๆ

พ่อหนุ่ม? ใครเหรอคะอลิซถามขึ้นหลังจากที่นั่งบนเก้าอี้ประจำแล้ว

อ๋อ ผู้ชายที่ช่วยเจน่ามาส่งถึงบ้านน่ะ เพราะรถเสียกลางทาง เจมส์ยื่นจานเปล่าส่งต่อให้สมาชิกบนโต๊ะทีละคน

ดีที่พ่อหนุ่มนั่นเป็นคนดี ไม่อย่านั้นอาจจะโดนฆ่าแล้วล่ะ

ขอร้องล่ะ นี่โต๊ะอาหารนะเจน่าน้ำเสียงไม่พอใจทำให้เจน่าเงียบลง เจมส์ค่อนข้างอ่อนไหวกับประโยคล้อเล่นแรง ๆ ของน้าเจน่าเสมอ

แต่เขาหล่อจริง ๆ นะ พ่อโลแกนนั่นน่ะจานในมือร่วงจากมือ อลิซในทันทีที่ได้ยินชื่อที่ว่า

ขอโทษค่ะ มือคงลื่นหญิงสาวลุกขึ้นและหันไปล้างมือในอ่างเพื่อเก็บอาการ ชื่อนี้ทำให้เธอรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ และหวังลึก ๆ ว่าคงไม่ใช่คนเดียวกัน

อะ เอ่อ แล้วน้าเจมส์เห็นหน้าหรือเปล่าคะ

เปล่า พอน้ากลับมาเขาก็ออกไปแล้วล่ะ

คงรีบมาก เพราะไม่แตะซักอย่างที่น้าอุตส่าห์เตรียมแถมอลิซก็อดเจอเขาด้วย แย่จังเลยนะ” 

คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูว่าเรากินอาหารกันดีกว่านะคะ อลิซ รีบนั่งประจำที่และคว้าช้อนส้อมขึ้นมาอย่างไม่รีรอ

เดี๋ยวสิ น้าได้ยินว่าเรย์ย้ายมาอยู่ข้าง ๆ บ้าน ทำไมไม่ชวนเขามาทานอาหารเย็นด้วยกันล่ะ” 

เอ่อ...ค่ะเธอตอบสั้น ๆ

วันนี้เขาคงทานอาหารเย็นแล้วล่ะ ปกติเรย์ทานเร็วน่ะที่รักเจมส์แก้ตัวให้แต่เจน่าไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เขาพูด

งั้นวันนี้เราทานกันสามคนก่อน แต่ครั้งหน้าฉันไม่พลาดให้ญาติของคุณมาทานอาหารด้วยหรอกนะเจมส์” 

จ๊ะที่รักทานเถอะเจมส์รับปากพร้อมเริ่มจัดการอาหาร นั่นเป็นโอกาสดีของอลิซที่ไม่ต้องอดทนปั้นหน้าให้สุภาพ วันนี้พอแล้วสำหรับความอดทนในทุก ๆ อย่าง

ดูเหมือนสายฝนจะยิ่งตกหนักกว่าเดิมเมื่อเวลาล่วงเลยจนถึงสี่ทุ่ม หลังจากสนทนากับเจน่าจนหายคิดถึงแล้ว อลิซจึงขอตัวขึ้นไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน อีกอย่างเธออยากให้เวลาส่วนตัวระหว่างเจน่ากับเจมส์บ้าง เพราะความคิดถึงมันแสดงออกผ่านดวงตาของคนทั้งคู่ เธอจึงไม่อยากขัดอกขัดใจใครที่อยู่ในห้วงแห่งความคิดถึงแบบนั้น 

ประตูห้องปิดลง หญิงสาววางกระเป๋าสะพายบนเตียงอย่าง ลวก ๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ

น้ำอุ่นไหลผ่านทำให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นยิ่งกว่าเดิม ความเหนื่อยและเมื่อยล้าถูกชะล้างออกไปจนเกือบหมดสิ้น ยังเหลือก็เพียงแต่ความรู้สึกบางอย่างที่ตื้ออยู่ในอกแต่อลิซสะบัดความคิดนั้นให้หายไป วันนี้ควรพอแล้วกับความเครียดทั้งหมด ไม่เช่นนั้นคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับไปอีกคืนแน่

ความเหนื่อยที่สะสมมาตลอดทั้งวันทำให้หญิงสาวตรงดิ่งไปยังเตียงนอน ดวงตาที่หนักอึ้ง สมองที่เหนื่อยล้าทำให้เธอล้มตึงบนฟูกนุ่ม ๆ ทันที

 

แต่ดวงตาสีเปลือกไม้ก็ลืมขึ้น ในเมื่อรับรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ...

อลิซจำได้ว่าก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ เธอได้วางกระเป๋าไว้บนเตียงนอน...แต่ทำไมตอนที่ทิ้งตัวลงบนเตียงกลับไม่สัมผัสเข้าที่กระเป๋าของเธอเลยสักนิด

 

อลิซกระเด้งตัวขึ้นและหันไปมองกระเป๋าที่ตอนนี้มันกลับวางอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งแทนเสียนี่

มะ มันอยู่ตรงนั้นได้ยังไง หัวใจเต้นรัวราวกับกลอง ร่างกายที่เคยอุ่นจากน้ำร้อน บัดนี้เย็นเฉียบราวกับอยู่ท่ามกลางสายฝนที่พัดกระหน่ำ

 

เสียงฟ้าร้องดังลั่นจนทำให้เธอสะดุ้งตัวพลางเอามือป้องปิดหูกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหวของฟ้าร้อง ดวงตาเธอจับจ้องไปยังดวงไฟที่กะพริบถี่ ๆ อย่างน่ากลัว

อย่าทำให้ฉันใจเสียได้ไหม” 

 

พรึ่บ! ไม่ทันขาดคำทุกอย่างรอบ ๆ ตัวเธอก็กลืนหายเข้าสู่ความมืด ลมกรรโชกแรง สายฝนกระหน่ำหนักและบ้านทั้งหลังก็เงียบสงัด

เธอรู้สึกถึงการคืบคลานของบางอย่างรอบ ๆ ตัว อลิซหายใจอย่างติดขัดและพยายามควานหาไฟฉายในห้องอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เธอไม่อาจเปล่งเสียงใด ๆ เพื่อร้องเรียกใครสักคนให้เข้ามาช่วยได้

พระเจ้ามันอยู่ไหนนะมือสั่นระริกทำให้การควานหายากขึ้นกว่าที่คาดไว้

 

หานี่อยู่เหรอหนึ่งเสียงดังใกล้ตัว ร่างของเธอหยุดชะงัก ลำคอตีบตันและหัวใจเต้นระส่ำอย่างน่ากลัว

ไฟฉายสาดกระทบกระจกโดยชายหนุ่มที่ปรากฏร่างอยู่ข้าง ๆ เธอ มันกำลังสะท้อนให้เห็นร่างของเขาคนนั้น

“มะ ไม่นะ” ดวงตาหวาดผวาทำให้สีหน้าของเขาดูไม่พอใจเสียเท่าไหร่

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคุณคงไม่มีทางใช้สายตาแบบนั้นมองผมแน่ ๆ จริงไหม...รู้สึกเสียใจชอบกลเขาวางไฟฉายลงบนโต๊ะเครื่องแป้งพลางใช้มืออีกข้างลูบไล้ผมยาวของอลิซอย่างเบามือ

ยิ่งมองใกล้ ๆ คุณยิ่งมีเสน่ห์มากเลยนะอลิซสายตาร้อนแรงของเขามองเธอดุจดั่งเจตนาให้ร่างเธอหลอมละลาย หัวใจเต้นรัวที่ตอนนี้ทั้งหวาดกลัวและมีความรู้สึกอีกหลายอย่างปะปนกันจนสับสนไปเสียหมด เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะมีทางใดหนีรอดไปจากเขาได้ เพราะแม้แต่ลมหายใจของเธอยังถูกชายหนุ่มยื้อยุดฉุดให้ติดขัดอยู่เช่นนี้

 

ไม่ต้องกลัว...หลังจากนั้นจะดีเองร่างของเธอถูกชายหนุ่มคว้าเข้ามาแนบชิด เสียงหัวใจเต้นแรงล้อเลียนความรู้สึก กลิ่นของเธอเตะจมูกเสียจนเขามึนเมา 

ตอนนี้...เขาไม่มีทางปล่อยเธอให้หนีไปอีกแล้ว เธอจะต้องเป็นของเขาตลอดไป ทั้งร่างกาย หัวใจและโลหิตที่ไหลเวียนในตัวเธอ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

428 ความคิดเห็น

  1. #304 Daren L. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 19:43
    เฮ้ยยย ตอนนี้มัน!!! 
    ตอนก่อนหน้าว่าลุ้นแล้ว ตอนนี้ลุ้นกว่าหลายเท่าตัว 
    โลแกน นายมาแบบมีเล่ห์เต็มคราบมาก ไม่น่าไว้ใจอย่างรุนแรง 
    แต่ถามว่านิสาสนไม๊ ไม่ค่ะ ยังเป็นแม่ยกถือป้ายไฟชอบมันอยู่ 
    แม้เรย์จะให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่า(มาก) แต่หนูชอบความอันตรายค่ะ 
    และอลิซก็ดูท่าจะชอบ(หาเรื่อง)วิ่งเข้าใส่อันตรายซะด้วย 

    อยากจะอวยเรย์ให้มากกว่านี้ แต่ยังไม่เจอจุดกระชากใจนิสาให้หลงมัน 
    แต่เอาจริงๆชอบนิยายพี่โมมาก รู้สึกได้ถึงความรอบคอบในการเขียน
    คำผิดหายากมาก จุดพลาดก็หายากมาก ทำให้อ่านได้ไหลลื่นและมีใจจดจ่อกับเนื้อหาโดยไม่มีอะไรมาขัดจังหวะ อิอิ 

    #304
    0
  2. #266 Alive4Dream (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 18:12
    อ่านตอนนี้แล้วเหมือนกำลังดูหนังสยองขวัญ ไม่สิ เรียกว่าระทึกขวัญ น่าจะถูกกว่า

    มันลุ้นมากๆอ่ะ ตอนแรกก็ไม่ลุ้นเท่าไหร่ สักพักมันเหมือนยิ่งทำให้เราลุ้นไปเรื่อยๆ

    คือ มันค่อยๆทำให้เราลุ้นไปทีละนิด ประมาณว่าเพิ่มระดับความลุ้น ความตื่นเต้นอ่ะ

    **อ่านฉากตอนที่โลแกน บอกให้เจน่าอนุญาต ให้เข้าบ้านแล้วขนลุกอ่ะ จินตนาการภาพออกเลยอ่ะ

    แล้วเรย์ดันมาบอกว่าบ้านคือที่ปลอดภัยที่สุดอีก จริงๆมันอันตรายที่สุดด้วยต่างหาก

    **ตอนที่โลแกนมาหาอลิซ ขอบอกว่าแอบสะใจนิดๆ ก็แบบตัวเองอยากออกมาจากบ้านเรย์เร็วๆ

    แถมยังไม่ระวังตัวอีก ก็ต้องเป็นแบบนี้ ขนาดเจน่าพูดชื่อโลแกนก็ไม่ฉุกคิดอีก

    อาจจะมาจากความหมั่นไส้ในตัวอลิซด้วย ฮ่าๆ แล้วแบบนี้ใครจะมาช่วยอลิซอ่ะ เรย์ไม่น่าจะมาช่วยทันป่ะ

    หรือว่าจะมี surprise 

    **โทษทีนะ โม ไม่ได้มาอ่านนานเลย มารอบนี้ จะอ่านให้หมด ทุกเรื่องเลย ไถ่โทษๆ ^^

    **ยังรอรวมเล่มนะ สู้ๆ
    #266
    0
  3. #243 Ketos (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 16:53
    บอกด้วยความสัตย์ อ่านตอนนี้แล้วใจจะวาย ลุ้นระทึกมาก

    เฮ้อออ  เหนื่อย
    #243
    0
  4. #148 monobizz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:26
    ฮือออออออ T___T
    ขอบอกว่าบีจีตอนนี้น่ากลัวมากๆครับผม !!
    เหมือนผีเลยเว้ยยยยยยยยย T^T!!!!


    'หึ เกินทนเหรอ?' แหมมมมมม !
    นี่แกงอนอลิซหรอเรย์? #โดนเรย์โบก


    'อกหักเหรอ?' รีดเดอร์ขอตอบ
    'ใช่!!' อินังโลเร(โลแกน+เรย์)
    5555555555 ได้โลเรมากเลย
    อินังสองคนนี้มันนอกใจเค้า = =;;


    เดี๋ยวนะ! ขอสตอปก่อน...=[]=!!!!
    นี่ฉันควรจะกลัวโลแกนใช่มั้ย!!?
    แต่ทำไมยิ่งอ่านยิ่งชอบ และยิ่งหมั่นไส้อลิซ
    #ผัวะ ยันติดฝา T__T

    อยากให้โลแกนมาหาบ้างอะไรบ้าง(เพ้ออยู่ๆ =.,=)
    แต่ถ้าจะมา อย่ามาแบบอลิซนะคนดี ตูกลัวครับ TwT


    'ตอนนี้ เขาไม่มีทางปล่อยร่างนี้ให้หนีไปอีกแล้ว'
    แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก > < !!!!!!!
    ฉันเขินเว้ยยยยยย !! แล้วฉันก็ไม่ปล่อยพวกแกไปเหมือนกัน
    55555555
    #148
    0
  5. #113 Tara (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 02:27
    อ่าา เนื่อหากับชื่อเรื่องคล้องจองกันดีนะค่ะ ชอบจัง
    จะทำอะไรต่อไปล่ะที่นี้ ในเมื่อเรย์บอกว่าวิธีป้องกันเเวมไพร์ก็ให้อยู่ที่ปลอดภัย เเล้วห้ามชวนเขา เข้ามาในบ้าน เเต่มันดันเกิดขึ้นเเล้ว ลุ้นมากเลยค่ะ น่าติดตาม อัพไวๆนะค่ะ ไรเตอร์คนเก่ง :)
    #113
    0
  6. #111 Eveeva (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 17:56
    โอเคค่ะพี่แพท อีฟยอมแพ้
    D:
    //หันไปซบไหล่นิค ((New story))
    5555555555555555555555555555
    #111
    0
  7. #110 คุณนายควอน* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 17:01
    นาทีนะคะน้องอีกน้องเดียร์ ทะเบียนสมรสมันไม่จำเป็นคะ
    พี่อยู่ด้วยกันเพราะใจรัก ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ทะเบียนสมรสคะ

    เราสามคนรักกันด้วยใจจริง พี่ขอยืนยันคำเดิมนะคะ
    ใครแตะที่รักพี่สองคนมีตบคะ 5555
    #110
    0
  8. #109 Eveeva (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 14:24
    พะพะ...พี่แพท!!!
    (เพิ่งมาเห็น 5555)
    อีฟไม่ยอมนะ! //จิกกัด
    ไหนทะเบียนสมรสอ่ะ อีฟขอดู!
    ///มองด้วยดวงตาที่ร้อนผ่าว ริษยาเหมือนนางร้ายช่องเจ็ด

    (แซวเล่นนะค๊าบบบ ฮ่าาาๆๆๆๆๆ)
    #109
    0
  9. #106 °My_Dear° (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 04:25
    พี่แพทไม่ค่อยเลยเนอะฮ่าๆๆๆ 
    โหยยย อลิซกลัวแทนเธอมากเลย ฮ่าๆๆ บรรยากาศน่ากลัวมากกกกกกกก 
    ดีนะตอนนี้ฝนไม่ตก ฮ่ะๆๆ
    น้าเจน่าพาอันตรายมาให้อลิซหรือเปล่าเนี้ย
    #106
    0
  10. #105 คุณนายควอน* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 11:05
    เอ่อ... น้องอีฟคะ พี่ว่าน้องคงเข้าใจผิดไปเยอะนะคะ 
    พอดีว่า โลกแกน สามีพี่คะ -_-^

    ส่วนเรย์น้องอย่างหวังนะคะ เพราะนั่นสามีน้อยพี่คะ
    5555555555555555
    #105
    0
  11. #104 Eveeva (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 10:29
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    โลแกนนนนนน
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
    กร๊าดดดดดดดดดดดดดดด
    ดูดีทุกท่วงท่า
    5555555555555555555







    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    เรย์น้อยกลอยใจ
    > <
    น่ารักจังเลยยยยยยยยยยยยยยย
    ชอบทุกคนน
    5555555555555555555555







    ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะอลิซ
    เธอคิดผิดเรื่องโลแกนอย่างรุนแรง
    55555555555555555555555
    ระวัง! มันจะมาโดยไม่รู้ตัว






    ดีจังเลยยยยยยยยยยยยยยยยย
    คุณน้าเชียร์โลแกน
    รีดเดอร์ก็เชียรืด้วย
    อิอิ







    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    (ขอยืมพื้นที่กรี๊ดอีกสักรอบนะคะไรเตอร์ ไม่ไหวแล้วจริงๆ)
    5555555555555555555555555555
    นี่ไรเตอร์กำลังฆ่ารีดเดอร์ทางอ้อมรู้มั้ยคะ
    ยอมไม่ด๊ายยยยยยยยยยย!!!
    และจะไม่ยอม! แงๆๆๆๆ
    ไม่นะอลิศ โลแกนเป็นของรีดเดอร์คนนี้
    ไม่รู้อะไรซะบ้างเลย
    ชิ //เชิดหน้า
    ฮ่าาๆๆๆๆๆๆ






    ถ้าเป็นรีดเดอร์นะ...
    ฮึ่มมมมมม
    อย่าหวังว่าจะรอดไปได้นะ โลแกน
    ฮึๆ (ร้ายกาจ)





    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    มันส์มากมายค๊าบ
    ลุ้นอยุ่ตลอด
    ติดตามๆ ค่า เป็นกำลังใจให้
    อัพบ่อยๆ นะค๊าา รออ่านอยู่ ^^
    (ขออภัยที่เม้นท์ช้านะค๊าบ เพิ่งสอบเสร็จ T^T)
    #104
    0
  12. #103 BizcuitO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 18:10
    กรี๊ดดดดดด ตัดจบได้ใจร้ายมากๆๆ



    เรย์มาช่วยเดี๋ยวนี้น๊า
    #103
    0
  13. #101 Fie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 09:29
    อ๊ากกก

    อะไรมันจะบังเอิญขนาดน้านนนน



    เค้าชอบชื่อตอนมากเลยอ่ะ ฮี่ๆ♥
    #101
    0
  14. #100 GD จ้า ^^ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 09:20
    อ๊ากกกก จะเป็นยังไงต่อเนี่ย อิเรย์มาช่วยอลิซเร็ว ><
    #100
    0
  15. #85 คุณนายควอน* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 00:01
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก โลลี่ของดาวว (เปลี่ยนชื่อซะ!)
    ไม่คิดจะสนใจนังเพิ้งตรงนี้บ้างเหรอจ๊ะ  ><'
    เลือกก็มีให้ ใจก็มีให้ ตัวยอมถวายข้างดงกันเลยจ้า >_____<

    W W W W W W W W W W อยากใช้นามสกุลนี้!!!
    แต่แบบ... เอ่ม เรย์อย่างอลนะช่วงนี้ไม่ค่อยรักเรย์เท่าไหร่
    เพราะบทเธอน้อย ถ้าบทเธอเยอะเมื่อไหร่ เราค่อยกรี๊ดอีกทีนะ


    #85
    0