Bloody Day

ตอนที่ 8 : :: Deal or No Deal ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 ก.พ. 59

Deal or no deal

 

            เสียงเซ็งแซ่ดังกระหึ่มกระทบหูคนที่วิ่งเหยาะ ๆ วอร์มร่างกายที่กำลังชักสีหน้าหงุดหงิด  อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเดินออกจากสนามได้อย่างใจต้องการ ในเมื่อตกลงกับแมค ไมลีย์เอาไว้ว่าหากช่วยเหลือเขาให้หลุดจากตัวปัญหาที่เอาแต่วนเวียนรอบ ๆ โต๊ะได้เรย์ต้องตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ คืนเสียบ้าง เขาจึงต้องร่วมคัดตัวนักกีฬาฟุตบอลตามคำขอของแมค และนั่นคือเหตุผลที่เรย์ต้องอดทนฟังเสียงหนวกหูอยู่ในเวลานี้

            เยี่ยมเลยเพื่อน นายมาตามคำขอจริง ๆแมควิ่งเข้ามาสมทบ ตบไหล่เรย์แรง ๆ อย่างดีใจ เขาจึงตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ 

            ฉันไม่เคยผิดสัญญากับใครแต่แค่คัดเลือกเท่านั้น มากกว่านั้นฉันไม่ตกลงแมคพยักหน้าหงึกหงักอย่างอารมณ์ดี แค่เรย์ลงสนามแผนการก็ไปได้สวยแล้ว ต่อให้ปฏิเสธแต่ร้อยทั้งร้อยผู้ชายมีเลือดนักสู้อยู่ในตัว ถ้าถูกสบประมาทเข้าล่ะก็ 

            แน่นอน นายไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ยืนรอกันฝ่ายโน้นข้ามมายิงประตูก็พอ นายคงไม่ปล่อยให้พวกนั้นยิงประตูหรอกใช่ไหมล่ะ พวกนั้นออกจะไม่ได้เรื่อง แมคยิ้มกริ่ม

            ได้ แค่กันอย่างเดียวใช่ไหม เรย์ถมึงทึงใส่แมคอย่างไม่ชอบใจในคำสบประมาทจากนั้นก็ออกวิ่งไปยังตำแหน่งกองหลังในทันที

            “นายเสร็จฉันแน่ ฮ่า ๆแมคหัวเราะร่าก่อนวิ่งไปประจำตำแหน่งที่จุดแบ่งเขตแดน เพราะแมคคือกัปตันทีมและจะเป็นผู้คุมเกมทุกอย่างในสนาม

            สายตาของอลิซไม่ได้ผิดปกติแต่อย่างใด เธอมองไปยังกองหลังด้วยสายตาของคนไม่อยากเชื่อ เรย์กำลังยืนรอให้เวลาการแข่งขันเริ่มขึ้นด้วยใบหน้าที่เธอสามารถเดาได้ แต่สิ่งที่เธอสงสัยมากที่สุดคือสิ่งใดเป็นแรงจูงใจให้เรย์ออกมาทำกิจกรรมอยู่ตรงนี้ได้

            เธอเชียร์ทีมไหนล่ะอลิซเสียงทุ้มร้องถามคนที่เอาแต่จ้องไปยังสนาม

            เอ่อ ไม่รู้สิ ไม่ชอบดูกีฬาสักเท่าไหร่อลิซตอบความจริง

            เหรอ แต่ฉันคิดว่าทีมของแมคต้องชนะแน่ หมอนั่นเคยเป็นนักกีฬาประจำมหาวิทยาลัยปีก่อนปีนี้ก็ต้องไม่พลาด อีกอย่างได้เรย์เข้าทีมด้วยคงเจ๋งน่าดูอลิซกลอกตาระอา รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับคำชม

            นายเอาอะไรมาพูด เอ่อ ฉันหมายถึงความสามารถของเรย์

            “ฉันได้ยินมาว่าเรย์เคยเป็นนักกีฬามาก่อนนี่นะ เธอไม่รู้เหรออลิซเอือมข่าวลือความเก่งกาจของเรย์มากถึงมากที่สุด ทำไมใครต่อใครถึงได้รับข่าวสารด้านบวกของเขาเสมอ โดยที่ไม่ใครรู้ด้านแย่ ๆ อย่างเช่นนิสัยอันย่ำแย่เกินเยียวยา

            ถ้าเป็นพวกมือปืนก็คงพอไหวอลิซนึกย้อนอย่างฉุน ๆ

            “เธอเคยได้ยินมาแบบนั้นเหรอ ทำไมฉันไม่เคยนะอลิซรีบสงบคำเมื่อเธอดันเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดให้เชสเตอร์ฟัง

            มันก็แค่ข่าวลือ เหมือนเกมจะเริ่มแล้วนะอลิซเบนความสนใจและทำทีว่าจดจ่อในสนาม เชสเตอร์จึงหันกลับเข้าสู่เกมอีกครั้ง

            เมื่อสัญญาณนกหวีดดังขึ้น แมคผู้รับหน้าที่เขี่ยบอลก็รุกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ทีมตรงข้ามตั้งตัว สายตาของเขาอ่านเกมในทันทีก่อนส่งลูกบอลไปทางปีกซ้ายและรอจังหวะให้สมาชิกในทีมโยนลูกกลับมาหาเขา ด้วยทักษะที่เชี่ยวชาญและการฝึกซ้อมอย่างจริงจังของสมาชิกทำให้ทีมของเขาครองบอลมากกว่า ทั้งเอี้ยวตัวหลบคู่แข่ง กระโดดจั้มพ์โหม่งลูก แม้กระทั่งตอกส้นกลับก็สามารถทำได้อย่างไม่ติดขัด และทันใดนั้นแมคก็มีโอกาสวาดลวดลายสวย ๆ เตะไซด์โค้งตามฉบับเดวิด เบ็คแฮม เสียบทะลุมุมประตูด้านขวาอย่างรวดเร็วเป็นคะแนนให้ทีมนำไปก่อน 1 ประตู ต่อ 0 โดยผู้รักษาประตูยังไม่ได้ทำหน้าที่ป้องกันเลยด้วยซ้ำ

            เยส เจ๋ง!” แมคยิ้มร่าและทำท่าสะใจให้กับความรวดเร็วของตัวเอง โดยไม่ลืมชูนิ้วชี้ขึ้นเท่ ๆ เป็นการบอกถึงหนึ่งลูกที่ยิงเข้าไปแล้ว

            “นายเล่นโคตรไวเลยว่ะ คิดจะทำอะไรกันแน่ลูกทีมวิ่งเข้ามาสมทบร้องถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นกัปตันทีมเล่นแผนรุกอย่างรวดเร็ว

            เอาน่า ฉันก็แค่ปลุกอารมณ์บางคนเท่านั้นแหละ หลังจากนี้ก็แค่เล่นไปตามเกมรอจังหวะให้พวกนั้นเข้ามาเล่นแบบเนียน ๆ แมคทำหน้าเจ้าเล่ห์ ลูกทีมจึงเข้าใจสถานการณ์ แมคคงเล็งใครสักคนให้เข้าทีมมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน ถึงได้ใช้แผนแยบยลให้เหล่าสมาชิกชมรมที่กระจายตัวอยู่อีกทีมเพื่อรอจังหวะทดสอบแรงกายของนักฟุตบอลหน้าใหม่ที่มีโอกาสร่วมคัดเลือกในครั้งนี้ ซึ่งคนที่แมคเล็งเอาไว้ก็ไม่ใช่ใครอื่น เรย์ เว็กซ์ฟอร์ดที่ติดกับดักของเขาอย่างจังนั่นเอง

            หลังจากหมดครึ่งแรกเรย์ก็ยังไม่ได้ออกแรงแม้แต่น้อยและเกมการแข่งขันยังดำเนินต่อไปจนถึงสามสิบนาทีสุดท้ายของครึ่งหลัง เวลานี้เองที่แมคส่งสัญญาณให้สมาชิกแต่ละคนเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อทดสอบสมรรถภาพร่างกายของเหล่าสมาชิกใหม่ที่เข้าร่วมคัดเลือก แม้ใจจริงแมคจะเล็งไว้คนเดียวก็ตามที แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเขาจึงใช้กลยุทธ์นี้กับทุกคนเพื่อหวังว่าจะได้เห็นผลงานเจ๋ง ๆ จากคนอื่นด้วย โดยให้ลูกทีมเริ่มป้องกันหละหลวมและให้อีกฝ่ายแย่งบอลง่ายขึ้น หรือแม้กระทั่งทำทีเป็นกระทบกระทั่งกันเพื่อให้อารมณ์ของน้องใหม่เคร่งเครียดพร้อมที่จะใช้แรงฮึดสุดท้ายท้าทายกับอุปสรรคข้างหน้า

            เมื่อเกมในสนามเริ่มดุเดือดขึ้น เหล่าทีมเชียร์ก็เริ่มใช้สถานการณ์ดังกล่าวให้เป็นประโยชน์ พวกเธอต่างแยกทีมออกไปและร่วมให้ทุกคนที่อยู่บนอัฒจันทร์เริ่มส่งเสียงเชียร์ให้กับทีมที่ตัวเองสนับสนุน บรรยากาศจึงดูครึกครื้นและสนุกสนานยิ่งขึ้น

            ว้าว! ไลก้านี่สุดยอดจริง ๆอลิซอดชมในความสามารถของเพื่อนไม่ได้ ไลก้ามีพลังในการชักจูงฝูงชนให้คล้อยตามในสิ่งที่เธอต้องการ นี่ถ้าไลก้ามีความคิดที่จะลงแข่งขันเลือกตั้งประธานสภานิสิตของมหาวิทยาลัยแล้วด้วยล่ะก็ ดูท่าเธอคงจะทำได้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

            ยัยนั่นมันจอมบงการขนาดแท้เลยล่ะเชสเตอร์กล่าวเสริมหลังจากที่เห็นท่าทางจริงจังของไลก้า

            เป็นฉันก็คงยอมให้ไลก้าอลิซยิ้มร่า ก่อนเขาจะหันกลับเข้าสนามพร้อมน้ำเสียงตื่นเต้น

            โว้ว! ดูท่าเรย์จะแย่นะอลิซหันไปสนใจกับผู้แข่งขันในสนามอีกครั้ง ในขณะนี้ฝ่ายตรงข้ามกำลังรุกคืนอย่างดุเดือด เพราะกองกลางของทีมแมคปล่อยให้สมิธชายร่างยักษ์ทะลุปราการไปได้อย่างง่ายดาย 

            เฮ้! เรย์ นายอย่าปล่อยให้หมอนั่นยิงเด็ดขาด!” แมคตะโกนสั่งการทำให้เรย์ที่ยืนนิ่งอยู่นานออกแรงวิ่งอย่างเสียไม่ได้ และทักษะที่เป็นเลิศของเขาก็ทำให้เข้าสกัดเส้นทางบอลได้อย่างรวดเร็ว

            ไงวะ! ไอ้กะเปี๊ยกอย่างแกจะทำอะไรฉันได้สมิธพูดถากถางเรย์ที่มีขนาดรูปร่างเล็กกว่ามาก เนื่องด้วยเรย์มีเชื้อสายของคนเอเชียซึ่งแตกต่างจากสมิธที่มีรูปร่างสูงใหญ่อย่างคนเคลติก (เป็นเผ่าพันธุ์หนึ่งที่สืบเชื้อสายมาจากชาวสก๊อตแลนด์)

            เรย์ไม่ตอบคำถามแต่ชิงบอลวกกลับเข้าไปยังแดนกลางอย่างรวดเร็ว สมิธสบถแต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอลันคู่หูอีกรายที่อยู่ด้านหลัง แต่ความว่องไวปราดเปรียวในแบบเรย์ก็สามารถหลบหลีกร่างเก้งก้างที่ยืนขวางอยู่ได้อย่างง่ายดาย แมคจึงอดปลาบปลื้มกับการเคลื่อนไหวของเรย์ไม่ได้ ถูกแล้วจริง ๆ ที่เขาหมายตาเรย์ไว้

            เจ๋งว่ะ แต่ฉันยังไม่พอใจหรอกน่าไม่ทันไรแมคก็ส่งสัญญาณให้ลูกทีมที่ครองบอลอยู่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามชิงมันกลับไป ส่งผลให้เรย์ต้องออกแรงเป็นเท่าตัวในการพยายามไล่ต้อนอีกทีมให้กลับไปยังที่เดิม

            ดูความเร็วของหมอนั่นสิ เหมาะกับ running back ชะมัด    เชสเตอร์มองความเร็วของเรย์อย่างชื่นชมและนึกไปถึงตำแหน่ง RB ของทีมรักบี้ตัวเองอย่างนึกสนุก 

            ถ้าหมอนั่นพลาดเป็นนักฟุตบอล ฉันจะชวนเข้าทีมรักบี้ซะเลย อลิซมองท่าทางของเชสเตอร์ที่มีอารมณ์ร่วมไปกับคนในสนาม อลิซเพียงพยักหน้าร่วมไปตามมารยาท และไม่นึกอยากชมเรย์ว่าเก่ง อลิซรู้สึกว่าเรย์ไม่ควรได้รับคำยกย่องจากคนอย่างเธอแม้แต่นิดเดียว

            ไง อลิซ!

            อลิซหยุดชะงัก เธอมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย เหมือนว่าใครบางคนกำลังทักเธออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

            ทางนี้ ตรงนี้ไง...

            หญิงสาวทำหน้าฉงนสงสัยก่อนจะเหลียวมองอีกครั้ง จนในที่สุดสายตาของเธอก็หยุดเข้ากับร่างหนึ่ง...

            เห็นผมแล้วใช่ไหมล่ะ ดีใจจริง ๆ ที่ได้พบกันอีก

          ดวงตาของอลิซเบิกโพลงอย่างตกใจเมื่อสบตาเข้ากับโลแกน! ที่โผล่มายังมหาวิทยาลัยของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอสั่นระรัว รู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อและไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ประดุจดั่งตัวของเธอถูกบางอย่างสะกดให้นิ่งงันอยู่อย่างนั้น

            ดูไม่แฮปปี้เท่าไหร่แต่ผมก็คิดถึงคุณนะ

            โลแกนส่งยิ้มมายังเธอ อลิซเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด เพราะปากของโลแกนไม่ได้ขยับเขยื้อนแต่เธอกลับได้ยินคำพูดของเขาทุกคำ เหมือนมันสะท้อนภายในสมองอันขาวโพลนของเธอ

            สงสัยใช่ไหม...

            เขาเชิญชวนให้อลิซอยากรู้ โลแกนยิ้มอย่างเยือกเย็นและคว้าอะไรบางอย่างจากเสื้อโค้ตสีดำตัวยาวของเขา

            สร้อยข้อมือ... อลิซเหลือบมองดูข้อมือของตัวเองอย่างหวาด ๆ เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าสร้อยเส้นนั้นหายไปจากข้อมือตั้งแต่เมื่อไหร่ เหตุเพราะข้อมือของเธอถูกสวมทับไปด้วยสร้อยหลายเส้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอจึงไม่เคยคิดสังเกตว่าเส้นใดหลุดหายไป และดูท่าคนที่เก็บได้ไม่ใช่ใครอื่น...คนที่เธออยากหนีให้ไกลที่สุด...โลแกนนี่เอง!

            มันทำให้ผมสื่อสารกับคุณได้ยังไงล่ะอลิซ แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิตชัด ๆ

            เสียงเชียร์กระหึ่มเมื่อทีมของแมคสามารถพังประตูได้อีกหน    เชสเตอร์ลุกขึ้นตะโกนอย่างสะใจในความทุ่มเทของเรย์และทีมที่เขาเชียร์โดยไม่ทันสังเกตว่าอลิซกำลังเผชิญหน้ากับอะไร รวมไปถึงคนอื่น ๆ ที่รายล้อมโลแกนก็ไม่มีท่าทีรับรู้การมีตัวตนของเขา ทั้ง ๆ ที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนและปราศจากการอำพราง อลิซเริ่มสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว

            ดูสิ เด็กนั่นทำให้ทีมที่ผมเชียร์เสียประตูอีกแล้ว ต้องจัดการอะไรสักหน่อยล่ะ...

            แล้วดวงตาของโลแกนก็เปลี่ยนไป เขาจ้องมองไปยังคนในสนามด้วยท่าทีน่ากลัว อลิซรีบหันตามพฤติกรรมนั้น...เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อสมิธร่างยักษ์กำลังวิ่งเข้าชนเรย์ที่แย่งบอลเป็นผลให้ร่างนั้นกระเด็นตัวลอยเหนือพื้นดินและตกลงมาอย่างรุนแรง!

            “โธ่เจ้าบ้า! นั่นมันไม่ใช่รักบี้นะเว้ย!” เชสเตอร์สบถอย่างหัวเสียหลังจากเห็นเรย์กระแทกพื้นอย่างจัง แต่ดูท่าคนถูกชนจะอึดใช่เล่น เขายังลุกขึ้นได้และแย่งบอลต่อ

            แค่นั้นยังไม่พอหรอก เจ้าหนุ่มนั่นทำให้ผมหงุดหงิดมากซะด้วย

            คำพูดสะท้อนในหัวอีกครั้ง อลิซเริ่มนั่งไม่ติดที่ เธอยืนขึ้นและพยายามมองหาสิ่งผิดปกติของเหล่าสมาชิกฝ่ายตรงกันข้ามอย่างกังวลใจ

            อลันร่างสูงยาวใบหน้าเลื่อนลอยกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเรย์ที่พยายามวิ่งหลบหลีกแต่ก็ไม่พ้นศอกของอลันที่เสยใบหน้าของเรย์อย่างจังเป็นผลให้เรย์ล้มไปกองกับพื้นอีกครั้ง

            ปี๊ด! เสียงสัญญานกหวีดดังขึ้นทันที คนในสนามต่างหยุดนิ่งเพื่อให้ผู้ตัดสินวิ่งไปดูอาการบาดเจ็บของเรย์และผู้ตัดสินก็ยกใบแดงให้ อลันเป็นการทำโทษ

            นายโอเคไหมแมคมีสีหน้าตื่น เขารีบทรุดนั่งลงข้าง ๆ เมื่อเห็นเรย์ยังคงมึนงง ก่อนจะลืมตาลุกขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลออกจากโพรงจมูก

            ฉันยังเล่นได้ ปล่อย!” เรย์สะบัดตัวเองจากแมคที่ช่วยประคองตัว เขารีบเดินประชิดอลันที่ยังคงยืนนิ่งและไม่สำนึกในสิ่งที่ทำ

            นายคิดว่าทำบ้าอะไรอยู่!” เสียงลอดไรฟันถามคนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

            “ก็แค่เล่นไปตามเกมอลันตอบอย่างไม่สะทกสะท้านในความผิดและเผยรอยยิ้มน่าเกลียดก่อนจะเดินออกจากสนาม

            แมคเห็นดังนั้นก็เริ่มกังวลใจกับลูกทีมที่ทำเกินคำสั่ง เขาไม่มีเจตนาให้เรย์ได้รับบาดเจ็บ และไม่มีเจตนาทำให้เรื่องมันบานปลาย

            โธ่เอ้ย! ไอ้พวกบ้านั่นทำบ้าอะไรของมันวะแมคสบถและมองท่าทีแปลก ๆ ของลูกทีม เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปพูดกับสมิธที่ยังอยู่ในสนามให้คลายความสงสัย

            ฉันไม่ได้สั่งให้แกทำแบบนั้นซะหน่อยแมคพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

            หึ ฉันไม่สนสักนิดว่ามันจะเจ็บหรือตายสมิธตอบและเดินชนไหล่แมคออกไปทันทีจนเขารู้สึกประหลาดใจ ถึงแม้สมิธจะเป็นคนห่ามแต่ก็ไม่เคยแสดงออกว่าเกลียดชังใคร งานนี้ดูท่าจะไม่เป็นไปตามแผน เขากล้าฟันธงได้เลยว่าสมิธจะไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้

            มันเป็นบ้าไปแล้ว พวกนายกันมันไว้ดี ๆ ช่วยเรย์ให้เต็มที่เข้าใจที่ฉันพูดไหม!” แมคพยายามแก้ไขสถานการณ์ที่กำลังเลวร้าย เขาออกคำสั่งให้ลูกทีมที่เหลือเปลี่ยนแผนและกลับมาช่วยเหลือเรย์อย่างเต็มกำลัง ทุกคนต่างพยักหน้ารับก่อนแยกตัวกันไปตามตำแหน่งเดิม คอยระมัดระวังความรุนแรงของสมิธและคนอื่น ๆ ที่เริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไปหลังจากเกมเริ่มเข้าสู่ช่วงสิบนาทีสุดท้าย

            ลองเลือกดูไหมอลิซ ถ้าคุณตอบตกลงกับผม ผมจะปล่อยเจ้าเด็กนั่น แต่ถ้าไม่คงรู้นะว่าฮันเตอร์ตัวน้อยคงต้องถูกหามออกจากสนามด้วยสภาพที่ดูไม่ได้อย่างแน่นอน

            ดวงตาที่จ้องมาทางเธอไม่ได้ล้อเล่นเลย อลิซไม่เข้าใจในการกระทำของโลแกนที่พยายามกดดันให้เธอเห็นภาพอันโหดร้ายและดูเหมือนว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างคนที่เดือดร้อนคงหนีไม่พ้นเรย์เป็นแน่

            ในขณะที่อลิซกำลังใช้สมองอันสับสนตัดสินใจ เกมในสนามก็ดำเนินไปพร้อม ๆ กัน ลมหายใจของเธอพ่นถี่อย่างหนัก พลันหันมอง   โลแกนที่จ้องเขม็งไปยังเหยื่อของเขาด้วยความเย็นชาไร้ความปรานีใด ๆ

            เหล่าทีมที่เหมือนต้องคำสาปมีสีหน้าเปลี่ยนไปจนทำให้แมคเสียวสันหลัง ดวงตาพวกนั้นไร้แวว ใบหน้านิ่งเฉยแต่แฝงด้วยความกระหายของความรุนแรง แมคกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคออย่างยากลำบาก และเหลือบมองเรย์ที่ไม่ยอมแพ้กับเหตุการณ์บ้า ๆ นี้ แมคคิดว่านี่ไม่ใช่เกมการแข่งขันคัดเลือกธรรมดา ๆ อีกต่อไป เมื่อเขาต้องแลกมันด้วยความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

            “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!” แมคเรียกกำลังใจและรอสัญญาณของผู้ตัดสินใจให้เริ่มเล่นอีกครั้ง

            อลิซ คุณมีเวลาไม่มากนะ

            ปี๊ด! เสียงนกหวีดดังขึ้นเมื่อทีมของสมิธเขี่ยบอล และดวงตาของแต่ละคนกลับมุ่งร้ายอย่างชัดเจนไปยังเรย์ เมื่อทีมของสมิธลากบอลเข้าใกล้กรอบประตู เหล่าสมาชิกทีมแมคก็ไล่กวดอย่างหนัก แต่ความแข็งแรงอันน่าพิศวงของคู่แข่งทำให้ปีกซ้ายของทีมถูกเหวี่ยงออกไป ยังผลให้กองกลางต้องเข้ามาขวางแต่ก็ถูกความเก่งกาจอย่างฉับพลันของทีมตรงข้ามฝ่าปราการไปอย่างรวดเร็วพร้อมถูกกระแทกที่ช่องท้องโดยกรรมการไม่ทันสังเกตกันถ้วนหน้า

            แมคใช้ความพยายามอย่างสุดกำลังวิ่งเข้าสกัดสมิธที่ครองบอลไปยังกองหลังของเขา แต่ร่างหนาก็กันได้ดีจนน่าตกใจโดยไม่ลืมใช้ศอกกระแทกร่างแมคจนล้มกลิ้งไปนอนกับพื้น

            อ๊าก! บ้าชะมัด แค่ก ๆแมคสบถกับตัวเองก่อนสำลักแรงกระแทกเมื่อครู่

            ดวงตาแข็งกร้าวไร้แววของสมิธจ้องไปยังเรย์ที่รอตั้งรับด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น และสมิธก็พูดหนึ่งประโยคที่ทำให้เด็กหนุ่มชะงักงัน

            ลาก่อน ฮันเตอร์ตัวกะเปี๊ยก... ใบหน้าถมึงทึงวิ่งมาพร้อมของปลายแหลมที่อยู่ในมือ เรย์แน่ใจว่านั่นคือมีดพับที่ไม่รู้ว่าสมิธเตรียมมันมาเมื่อไหร่ แต่ที่รู้อย่างแน่ชัดคือสมิธตั้งใจจะฆ่าเขา!

            สมิธใช้เท้าที่เลี้ยงบอลเตะโด่งไปยังอีกคนที่รออยู่ก่อนทำให้ทุกสายตาเบี่ยงความสนใจไปอีกฝั่ง แต่ดวงตาของอลิซไม่ได้เลื่อนตาม เธอเห็นแจ่มชัดกับวัตถุสะท้อนแสงอยู่ตรงนั้นและรู้ว่ามันกำลังจู่โจมอย่างรวดเร็วเข้าที่เรย์

            3 2 1…

            ฉันตกลง! อลิซหันไปสบตากับโลแกน ความคิดของเธอสะท้านไปทั่วสมองเป็นการสื่อสารกลับ

            แล้วเราจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้ อลิซที่รัก...

            ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด! นกหวีดดังเป็นสัญญาณ เกมการแข่งขันอันดุเดือดจบลงแล้ว อลิซหันกลับไปยังสนามและพบว่าเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเป็นปกติอีกครั้ง

            “เป็นการแข่งขันที่สนุกชะมัด เธอก็คงตื่นเต้นกับมันด้วยสินะ เชสเตอร์ตบมือให้กับเหล่านักฟุตบอลที่ทยอยกันออกจากสนาม อลิซ ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่เห็นเรย์ถูกหามออกมา

            สายตาของอลิซกวาดมองไปยังนักฟุตบอลที่เดินออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ แล้วสายตาเธอก็หยุดอยู่ที่เขา อลิซจึงรีบรุดไปหาเรย์อย่างกระวนกระวายใจ

            นายโอเคไหมอลิซโพล่งถามในขณะที่คนฟังทำสีหน้าแปลกใจ

            พูดเรื่องอะไร” 

            “นายโดดยำนั่นไง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า แล้วหมอนั่นไม่ได้แทงโดนนายใช่ไหมอลิซพ่นคำถามมากมายใส่เรย์ เธออยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรกับเรย์บ้าง

            โว้ว ๆ แทงอะไรกันอลิซ เราเล่นฟุตบอลกัน ไม่ใช่ตีกันซักหน่อย ส่วนกระทบกระทั่งมันก็เรื่องธรรมดาแมคเดินเข้ามาสมทบเมื่อบังเอิญได้ยินเข้า

            “แต่ฉันเห็นหมอนั่น สมิธถือ…”

            “เพ้อเจ้ออะไรก็ระวังปากหน่อย ฉันไม่อยากให้เธอพูดบ้าอะไรตรงนี้!” เรย์ดึงอลิซเข้าประชิดตัวและพูดเสียงเบาให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว

            เอ่อ...งั้นฉันจะปล่อยให้นายกับเธอคุยกันให้เสร็จแล้วกันนะ...แมคมองสองคนนี้สลับไปมา ก่อนที่จะเดินออกไปจากสนามและสมทบกับเพื่อนคนอื่น ๆ

            เธอพูดบ้าอะไรของเธอ!” เมื่อแมคออกไปไกล เรย์ก็หันมาแหวใส่อลิซอย่างหัวเสีย

            ฉันเห็นนี่ เห็นว่านายกำลังโดนสมิธแทง!”

            “ดูท่าเธอจะบ้าไปแล้ว

            “ฉันไม่ได้บ้า! ฉันเห็นแบบนั้นจริง ๆ โลแกนบังคับพวกนั้นให้ทำร้ายนาย อลิซขึ้นเสียง ไม่คิดว่าความหวังดีของเธอกลายเป็นเรื่องบ้า ๆ ให้เรย์หัวเราะเยาะ

            ว่าไงนะ! เธอบอกว่าไอ้บ้านั่นอยู่ที่นี่?เรย์ถามอย่างไม่เชื่อหู 

            ใช่ ฉันเห็น เห็นและได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดด้วยอลิซพูดรัว เธอรู้สึกทั้งกลัว ทั้งกระวนกระวาย สับสนไปเสียหมด

            เธอคงไม่ได้ทำอะไรที่ยุ่งยากอีกใช่ไหมดวงตาดุของเขาจ้องมองคนที่กระสับกระส่าย

            คือ...ฉัน

            “บ้าชะมัด! รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป!”

            เขาถอนหายใจอย่างรำคาญเมื่อได้ยินคำสารภาพของหญิงสาวตรงหน้า ภายในห้องนั่งเล่นที่ปราศจากแขกผู้มาเยือนโดยตลอด แต่บัดนี้กลับมีคนที่เขาไม่เต็มใจต้อนรับสักเท่าไหร่มานั่งก้มหน้าหดหู่อยู่แบบนี้ 

            เขาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของใคร ไม่เคยคิดที่จะก้าวก่ายเรื่องต่าง ๆ ของคนอื่น แต่กับเธอที่ชอบสร้างปัญหาใกล้ ๆ ตัวเสมอ กลับต้องให้เขาช่วยแก้ปัญหาที่ยากเย็นเกินธรรมดา เพราะเธอดันตกลงบ้า ๆ กับแวมไพร์จอมเจ้าเล่ห์นั่นเข้าให้

            ไม่มีแวมไพร์ตนไหนหรอกที่จะบังคับคนเป็นสิบให้ทำอะไรตามใจนึกได้ที่เธอเห็นนั่นมันภาพลวงตา อลิซหน้าซีดเผือด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

            ยิ่งมีตัวสื่อสารก็ยิ่งง่ายที่จะทำ แถมเธอดันมีประสบการณ์ร่วมกับมันด้วย ทุกอย่างก็ลงตัว 

            ฉันจะทำยังไงดีเธอร้องถามเขาอย่างตื่นตระหนก

            ฉันไม่รู้ด้วยความสัตย์จริง เขาตอบเธอไม่ได้เช่นกัน

            “นายไม่รู้แล้วใครจะรู้ จะปล่อยให้บ้าตายแบบนี้นะเหรอ 

            เธอคิดว่ามันง่ายมากหรือไงที่จะตามเกมไอ้แวมไพร์นั่นให้ทัน โอ้แน่ล่ะ เท่าที่รู้มันคงอยากดูดเลือดเธอเต็มทีแถมเธอยังปั่นหัวง่ายชะมัดเขาอดไม่ได้จริง ๆ จึงอยากต่อว่าคนซื่อบื้ออย่างเธอ

            หยุดตอกย้ำซักที นายไม่รู้ว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้างนี่!” น้ำเสียงไม่พอใจและดวงตาที่รื้นด้วยน้ำใส ๆ เรย์มองอย่างนิ่งเฉย

            งั้นบอกทีสิว่าเจออะไรเรย์ย้อนถาม

            “ไม่จำเป็นบอก!” เธอตะคอกใส่และไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีก อลิซเลือกเดินออกจากบ้านไปเสียดีกว่า

            กลัวว่าฉันจะโดนแทงอย่างนั้นเหรอเขาตอบแทนเธอ หญิงสาวหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงหน้า

            ถ้านายเห็นใครสักคนถูกแทงโดยตัวเองเป็นต้นเหตุ คิดว่านายจะปกติดีหรือไง ฉันไม่ใช่พวกใจแข็ง ไร้มนุษยธรรมแบบนั้นหรอกนะ  อลิซหันกลับและพร้อมออกจากประตู

 

            ปัง! ประตูถูกปิดลง เขายังคงดันคนตัวเล็กชิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเดาอารมณ์ไม่ออก

            ถ้าอย่างนั้น....ลองดูกันสักตั้งหน่อยเป็นไง คนอย่างฉันมันตายง่ายขนาดที่เธอต้องเห็นใจแบบนั้นหรือเปล่าเรย์ละจากกรอบประตูและหันกลับไปนั่งลงที่โซฟา

            ฉันตกลงช่วยเธอ

            จริงเหรอ!” อลิซไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

            จริงเขาตอบสั้น ๆ

            ข้อแม้ล่ะ?” เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่เคยทำอะไรฟรี ๆ เรย์ต้องมีเงื่อนไขอื่นต่อท้ายเสมอ

            เขารู้สึกรำคาญคนตามเกมทันเสียจริง และแน่นอนว่าความช่วยเหลือของเขาย่อมมีค่ามาก เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

            ไว้คราวหน้าฉันจะบอก แต่ตอนนี้เธอช่วยเก็บกวาดห้องครัวให้หน่อยได้หรือเปล่าล่ะ อ่อ แล้วช่วยกรุณาเบา ๆ ด้วยเรย์พาดขาบนโต๊ะรับแขกและหลับตาลงทันที

            ว่าแล้วเชียว!” เรย์ยังได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ก่อนฝีเท้าเล็ก ๆ จะตรงไปยังห้องครัวอย่างเสียไม่ได้ และนาทีนั้นเองที่รอยยิ้มปรากฏขึ้นโดยที่เจ้าของยังไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังยิ้มออกมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

428 ความคิดเห็น

  1. #302 Daren L. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:33
    โอ้ววววว ตอนนี้ลุ้นสุดยอดมาก
    เป็นตอนที่ให้ฟีลต่างจากตอนที่แล้วเลย คือลุ้นและตื่นเต้นแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
    แต่ที่อยากจะกรี๊ดให้บ้านร้าวคือ...
    โลแกนมาอย่างหล่อ เล่นเอาคนอ่านยิ้มแก้มแตก (เขินประหนึ่งตัวเองเป็นนางเอก)
    แต่ภาพลวงตานี่เล่นเอาตกใจ นึกว่าเรย์จะโดนแทง อลิซเป็นห่วงเรย์ละเซ่ โด่!
    ชอบสองคนนี้นะ ดูเป็นห่วงกันและกัน คือ ณ จุดๆนี้เชียร์เรย์อลิซแล้วหนูขอโลแกนไว้เองนะคะพี่โม
    ปล. ต้องสู้รบตบตีกับคนอ่านเรื่องนี้กี่คนถึงจะแย่งชิงโลแกนมาเป็นของตัวเองได้ >_<

    ปล.2 ขอโทษที่หายไปหลายวันค่ะ ติดธุระ พอว่างปุ๊บก็มาอ่านต่อปั๊บเลย อิอิ
    #302
    0
  2. #208 Alive4Dream (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 17:42
    โลแกนมาถึงเร็วไปไหม ไม่ให้อลิซทันตั้งตัวเลย 

    สุดท้ายอลิซก็พลาดให้โลแกนจนได้สินะ แต่ก็นะ เป็นใครจะทนไหว

    เห็นคนที่รู้จัก ต้องมาถูกแทงตายเพราะตัวเอง ถึงเป็นคนไม่รู้จักก็เถอะ ไม่มีใครทนไหวหรอก



    แล้วบางอย่างที่โลแกนให้อลิซตกลงมันคืออะไรกันนะ 

    แบบนี้เรย์ก็ต้องเหนื่อยแน่ๆที่ต้องช่วยอลิซให้หลุดรอดจากโลแกน

    แต่ก็สู้ๆ ว่าแต่ที่แอบยิ้มตอนท้ายเรื่อง เพราะเริ่มรู้สึกดีกับอลิซแล้วใช่ไหม



    แอบหวังให้เรย์ไม่อยู่ชมรมฟุตบอล แต่ไปอยู่ชมรมรักบี้กับเชสแทน 

    ทีนี้ก็จะเจอ 2 หนุ่มหล่อบ่อยขึ้น

    //ไม่ค่อยอยากเจอโลแกนเท่าไหร่อ่ะ กลัว มาเมื่อไหร่ ความสนุกหมดลงเลย

    #208
    0
  3. #202 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 23:27
    อ่านบทนี้แล้วลุ้นอะ
    จากเกมฟุตบอลธรรมดาๆ
    โลแกนทำให้มีมันมีซัมธิงชวนตื่นเต้นขึ้น
    โธ่ ที่แท้ก็เป็นภาพลวงตา
    ไอเราอุตส่าห์ลุ้นๆ กลัวว่าเรย์มันจะเดี้ยงไปซะก่อน
    ถึงกับลืมนิสัยสุดจะน่ากุมหัวของเรย์ไปเลย
    กดดันแทนอลิซ เผลอไปตกลงอะไรก็ไม่รู้ซะด้วย
    รู้แต่ว่าเร็วๆ นี้เจอโลแกนอีกแน่ๆ
    อลิซคงรู้สึกแย่น่าดูที่หลงเชื่อภาพลวงตา

    เชสเตอร์ ดูท่าทางนายปลื้มเรย์มากเลยนะเนี่ย
    สงสัยคงอยากได้เรย์มาเสริมกำลังรักบี้ของตัวเองด้วย ฮ่าๆ

    โอ๊ะ! ตอนสุดท้าย...
    รอยยิ้มของเรย์ รอยยิ้มของเรย์!!
    ของหายากสุดๆ เอาไปประมูลได้เป็นล้าน (#เว่อร์)
    ดูเหมือนเรย์จะเริ่มลดอคติต่ออลิซแล้ว
    ถึงกับยอมช่วยต่ออย่างนี้เนี่ย
    ก็หวังว่าสักวันเรย์จะพูดดีๆ กับอลิซได้นะ
    =..=


    คำผิดค่า
    สบประมาณ = สบประมาท ละหลวม = หละหลวม เชตเตอร์ = เชสเตอร์
    แต่ดูท่าคนที่ชน = แต่ดูท่าคนที่ถูกชน คำพูดที่สะท้าน = คำพูดที่สะท้อน (รึเปล่า?)
    ตะหนก = ตระหนก ประครอง = ประคอง ไรฟัง = ไรฟัน
    ยังผลให้ = ส่งผลให้ (รึเปล่าหว่า?)
    ท้วนหน้า = ถ้วนหน้า กระเปี้ยก = ะเปี๊ยก


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มกราคม 2556 / 23:27
    #202
    0
  4. #146 monobizz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 20:49
    โอ้วววววววววววววววววว O///O!!!

    เขินโลแกนมากสุดแล้วตอนนี้
    โลแกนเท่จริงๆ ดูดีสุดๆ อั๊ยยยย > <
    ส่วนเรย์น่ะหรอ... กดหลงโถไปสักครู่
    555555555555555


    แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
    โลแกนก็สกปรกอยู่ดี เสียดายจริงๆ = ='


    สรุป** เชียร์ให้เป็นพระเอกทั้งคู่
    แต่นางเอกเป็นรีดเดอร์แทน #โดนโบกอีกที
    555555555555



    #146
    0
  5. #112 Tara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 02:06
    เเข่งขันกันได้ดุเดือดมาก การบรรยายก็ดี เห็นภาพ ลุ้นมากก นึกว่าเรย์จะโดนเเทง ที่เเท้มันก็คือภาพลวงตา...อลิซดันไปตกลงกับโลเเกนไว้เเล้ว จะทำยังไงต่อไป!?
    ดีใจจังที่เรย์จะช่วยอลิซ:) เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ย ><
    #112
    0
  6. #91 °My_Dear° (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 01:55
    โหยยย ตกใจหมดนึกว่าเรย์จะเป็นอะไร ลุ้นตัวแข็งกันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ
    เรย์น่ารักนะ เชียร์เรย์ให้เป็นพระเอกได้ไหม ฮ่าๆๆ
    #91
    0
  7. #89 GD จ้า ^^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 10:55
    โอย โคตรลุ้นเลยอ่ะนึกว่าเรย์จะเป็นอะไรซะอีก -3-;
    #89
    0
  8. #86 BizcuitO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 17:58
    ยิ่งถ้าถูกสบประมาณเข้าล่ะก็ ... "สบประมาท"



    ***********************************************************



    นึกถึงเพลงๆนึงเลย "....รออยู่ตรงนี้นะคนดี ฉันเอง"



    วีดวิ้ว



    ไงๆก็เชียร์นะตัวเธอ... เรย์
    #86
    0
  9. #83 Fie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 17:34
    เฮ้ยย โลแกนนน

    วิธีนายแมนมาก (ประชด !)

    ชอบเรย์ ชอบเรย์ ชอบเรย์ที่สุึด
    #83
    0
  10. #82 คุณนายควอน* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 15:45
    เฮ้ยยยยย บทนี้ทำให้ลืมเรย์ไปเลย
    แม้จะมีมันอยู่ในบทก็เหอะ โลแกนเท่มากกกกก
    ชอบตอน ทางนี้ อยู่ตรงนี้ไง 
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...ด
    มาอยูทางนี้บ้างเซะ จะลากเข้าดงให้!!! ฮึ้ยยย
    หมั่นเคี้ยว อยากเคี้ยวโลแกนมานานและ ตอนนี้ทำให้เห้นความน่ารักของโลแกน
    เห็นเอง เออเอง ออเอง คนเดียวคนอื่นไม่เกี่ยว ฮะๆๆๆๆ
    #82
    0
  11. #81 Eveeva (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 15:29

    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    แข่งกันดุเดือดมากกก
    ตื่นเต้นจุงงงงงงงงงงงงงง

    > <






    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
    เรย์เท่จังเลยยยยยย
    ขนาดไม่ได้ทำอะไรนะเนี่ย
    555555555555555555555





    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    โลแกนนนนน
    อ๊ากกกกกกกกกกกก

    > < มาอย่างหล่อ

    '...แต่ฉันก็คิดถึงเธอนะ'


    ประโยคนี้แอบกรีีดเบาๆ
    ฮ่าาาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เขินแทนอลิซ (ได้ข่าวว่าอลิซกลัว - -)
    ไม่เป็นไรนะคะโลแกน รีดเดอร์คนนี้รออยู่
    มามะ
    5555555555555555555555






    แล้วนั่นอะไรคะ
    เรย์เป็นห่วงอลิซรึเปล่าถึงถามแบบนั้น
    555555555555555555
    แต่ถึงไม่ใช่รีดเดอร์ก็ขอคิดแบบนั้นแล้วกันนะคะ
    ฮ่าาาๆๆๆๆๆ
    น่ารักอ่ะ
    > <






    รักเรย์ค๊าาาาาาาาาาาาาาาาา
    (ชูป้ายไฟ)
    กรี๊ดดดดดดดดดดดๆๆๆ





    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    มันส์สุดๆ ตื่นเต้นด้วย
    ติดตามค่าาาา
    ^O^

    #81
    0