ระบบช่วยพระรองในโลกซอมบี้! (E-book)

ตอนที่ 82 : บทที่ 5 เมืองที่พังทลาย (ครึ่งหลัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

บทที่ 5 เมืองที่พังทลาย (ครึ่งหลัง)

 

“ผนึก!”

 

บาเรียสีเขียวปรากฏขึ้นมาขวางกั้นระหว่างซอมบี้กับชาวบ้านคนหนึ่งไว้ ขณะที่แอนนาพยายามควบคุมสติของตัวเอง เจ้าหน้าที่คนอื่นเริ่มจะตะโกนให้ชาวบ้านวิ่งเข้าไปในตึกที่ใกล้บริเวณ

 

“เร็วเข้า!”

 

“ห้ามหันหลังไปมองเด็ดขาด!!”

 

ทุกคนที่นี้ล้วนเป็นผู้ที่สามารถต้านทานอากาศที่อุกกาบาตปล่อยออกมา ทำให้ยังคงสภาพเป็นมนุษย์อยู่ และหลายคนก็มีพลังพิเศษอยู่กับตัว แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าเผชิญหน้ากับซอมบี้ และสามารถต่อกรมันได้ เหมือนอย่างที่แอนนาทำ 

 

หน่วยจู่โจมที่โหดสุดของเมืองนี้ได้ออกไปทำงานนอกสถานที่ตั้งแต่ตอนเช้าตรู่ ไม่ต่างจากหน่วยสำรวจซึ่งคอยออกไปหาเสบียงอาหาร ในขณะที่หน่วยรักษาความปลอดภัยรอบกำแพงกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าจะเป็นคนที่คอยเฝ้ายามตามจุดต่าง ๆ หรือคนที่เฝ้ามองความผิดปกติจากหอคอย 

 

ตรงนั้น! มีคนอยู่!

 

เพียงแค่คิดได้แบบนั้น แอนนาก็เงยหน้าขึ้นมองด้านบนอัตโนมัติ ก่อนจะรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นยังมีคนอยู่ และเขาคนนั้นได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว 

 

รีบไปบอกทุกคนสิ! รีบไปบอกคิง! 

 

แต่แล้ว คนคนนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ไม่แม้แต่จะจุดพลุส่งสัญญาณ หรือทำอะไรเลย 

 

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ในขณะที่มือจับช้อนอาหารขนาดใหญ่ตีใส่หัวซอมบี้ที่จู่โจมเข้าหาเธอ บาเรียคงจะป้องกันพื้นที่โดยรอบได้ไม่นานนัก พวกซอมบี้ต่างพุ่งตรงไปตามเสียงกรีดร้อง และความโกลาหลที่ไม่สามารถหยุดมันได้ด้วยตัวคนเดียว

 

เธอจะต้องรีบไปแจ้งกับคิง! 

 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันผิดปกติ มันไม่มีเสียงของประตูที่ถูกทำลายลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับมีคนในกลุ่มของพวกเราจงใจเปิดมันทิ้งไว้ เพื่อให้ซอมบี้เข้ามาด้านใน ในขณะที่คนที่มีความสามารถทางด้านการต่อสู้ไม่ได้อยู่ที่นี่!

 

“อะ แอนนา จะไปไหน...” อาสาสมัครผู้ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างเธอ เกาะแขนแอนนาแน่นเมื่อเห็นว่าเธอกำลังขยับตัวออกไป เขารู้สึกเหมือนป้อมปราการที่ปลอดภัยได้ทลายไปด้วย 

 

“อ๊ากกก” ท่ามกลางเสียงร้องของชาวบ้านบางคนที่ถูกปากซอมบี้ฉีกเนื้อจนขาดออกจากกัน และกลายเป็นเหยื่อโอชะของพวกมัน ต่อหน้าต่อตาผู้รอดชีวิตที่ไม่กล้าหนีไปไหน นอกจากจะอยู่ใต้บาเรียของแอนนาไว้ 

 

“ฉันต้องไปแจ้งคิง!” แอนนาหันไปกล่าวกับพวกเขาที่หน้าตาซีดเผือด บางคนก็กำลังอ้วกออกมาบนพื้น เนื้อตัวสั่นเทาไปหมดจากสิ่งที่เกิดขึ้น “พวกคุณรีบหนีเข้าไปในตึก เร็วเข้า!”

 

“มะ ไม่ได้นะ! เธอห้ามไปนะ!” อาสาสมัครคนนั้นจับแขนเธอไว้แน่น ผู้ชายวัยกลางคนร้องไห้จนน้ำตาไหลเปื้อนแขนเสื้อของเธออย่างไม่น่ามอง 

 

พวกเขาเป็นเพียงแค่กลุ่มคนธรรมดาที่รอดชีวิตมาได้เพราะคิงช่วยเอาไว้ และอยู่ใต้ความสงบสุขจนไม่สามารถต่อสู้ได้ ถ้าหากว่าแอนนาที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้ออกไปจากบาเรียล่ะก็.... อีกไม่นานพวกเขาคงจะตายกันหมด!

 

“พระผู้เป็นเจ้าได้โปรดไว้ชีวิตลูกด้วยเถิด ดะ ได้โปรดคุ้มครองลูกจากภัยอันตราย” บางคนที่ไม่ยอมขยับไปไหนเพราะกลัวอันตราย กลัวจะเป็นเหมือนพวกที่วิ่งออกไปก็เริ่มสวดมนตร์ภาวนา

 

แอนนามองพวกเขาอย่างหนักใจ คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะหลบหนีไปไหน ในขณะที่คนหลบหนี บางคนก็รอดชีวิต และบางคนก็ตกเป็นเหยื่อเพื่อดึงดูดความสนใจจากพวกมัน ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไหร่ ซอมบี้ก็จะยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นจากเสียงกรีดร้อง และกลิ่นเลือดที่หอมหวานของพวกเขา 

 

“ฉันต้องไปค่ะ!” แอนนาพูดกล่าวอีกครั้ง พลางสะบัดแขนของพวกเขาออก ในขณะที่อาสาสมัครคนนั้นร้องโวยวายออกมา 

 

“เธอจะปล่อยให้พวกฉันตายใช่ไหม!!? ถะ ถ้าเธอไป พวกเราก็คงจะตายกันหมด!!” แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ระแวง และสิ้นหวัง 

 

“ไม่สิ! แอนนา พาฉันไปด้วยสิ ฉันสัญญาว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงเธอเลย ชะ ช่วยปกป้องฉันที!” อาสาสมัครอีกคนพูดขึ้นมา ขณะที่รีบเกาะขาของหญิงสาวเอาไว้

 

ทุกอย่างมันแตกต่างจากห้านาทีก่อนหน้านี้ลิบลับ ทุกคนที่มีรอยยิ้ม ทุกคนที่พร้อมกันช่วยเหลือเผื่อแผ่กัน ตอนนี้กลับมีเพียงคำว่า เอาชีวิตรอด พึ่งพาคนที่แข็งแกร่งกว่าเข้าไว้ 

 

แอนนามองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าราวกับโลกในอุดมคติหายวับไปในพริบตา

 

‘เธอคิดว่าจะช่วยมนุษย์ที่เห็นแก่ตัวพวกนี้จริง ๆ เหรอ’ คำพูดของฟรานซิสที่เคยกล่าวเยาะเย้ยเธอเมื่อก่อนดังขึ้นในหัว ระหว่างที่พวกเขาเดินทางด้วยกัน มันยิ่งเป็นการตอกย้ำสิ่งที่แอนนาพยายามปฏิเสธมาตลอด 

 

แค่อยู่ในเมืองนี้ แค่ได้เห็นทุกคนยิ้มอย่างสงบสุขก็ดีใจแล้ว เธอไม่อยากจะออกไปต่อสู้อีกแล้ว 

 

ความสุขที่เธอคิดจะครอบครองมาตลอด การที่มนุษย์อยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ เป็นสังคมแบบเดิมที่เธอโหยหา มันเป็นเพียงแค่ความฝันชั่ววูบเท่านั้น

 

ในเมื่อตอนนี้ สังคมที่เกิดขึ้นนั้น ได้ถูกทำลายลงไปแล้วด้วยฝีมือของมนุษย์ด้วยกันเองที่ทรยศพวกเดียวกัน แล้วเปิดประตูกำแพงทิ้งเอาไว้ ให้ชาวบ้านเหล่านี้กลายเป็นเหยื่อ

 

ยิ่งเธอมัวแต่ประวิงเวลามากเท่าไหร่ ความสูญเสียก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น 

 

“ฉันสร้างบาเรียไว้ได้แค่ ห้า นาทีเท่านั้น ระหว่างนี้พวกคุณต้องรีบวิ่งออกไปให้หมด” แอนนาว่าด้วยน้ำเสียงเข้ม ขณะที่ก้มตัวลงปลดแขนของอาสาสมัครคนนั้นออก “ขอโทษนะคะ”

 

“มะ ไม่น่ะ! แอนนา อย่าไป!!”

 

เส้นผมสีน้ำตาลเข้มประกายแดงพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว ผ้ากันเปื้อนถูกถอดทิ้งลงพื้นอย่างไม่สนใจ ขณะที่ด้านหลังเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนไร้ทางสู้ที่ไม่กล้าขยับไปไหน เธอจะต้องใจแข็งเข้าไว้ เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่จะรอดไปได้ถึงตอนสุดท้าย ก็มีแค่พวกที่เข้มแข็งเท่านั้น

 

บาเรียของเธอสามารถสกัดพวกซอมบี้ได้ถึงห้านาที ระหว่างนั้น เธอก็ได้แต่หวังว่า พวกเขาจะรอดชีวิตไปได้ด้วยตัวเอง 

 

ขอโทษนะ!

 

มือเรียวหยิบส้อมที่อยู่ในกล่องมากำไว้ ขณะที่ปลายเท้ายกขึ้นถีบซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาใส่ อาวุธไม่แหลมคมพอจะปักลึกถึงเส้นประสาทของมัน แต่ก็พอให้ยื้อเวลาเอาตัวรอดไว้ได้ 

 

“ผนึก!”

 

แอนนาสร้างผนึกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะพลาดพลั้ง แม้การสร้างผนึกสองที่ในเวลาเดียวกันจะต้องใช้แรงสมองอย่างมหาศาลก็ตาม โชคดีในความโชคร้ายที่ซอมบี้หลายตัวกำลังกัดกินเนื้อของชาวบ้าน และวิ่งตามเสียงกรีดร้องของพวกเขาไป ทำให้มีแค่บางส่วนเท่านั้นที่หันมาสนใจหญิงสาว ผู้เดินสวนทางกับพวกมัน 

 

“พี่แอนนา ทางนี้ครับ!” เสียงของเอเดนดังขึ้นมาจากห้องรักษาพยาบาลในตึกทางซ้ายมือ ขณะที่ชั้นบนนั้น เธอเห็นสายตาของชาวบ้านหลายคนกำลังจ้องมองเธออยู่ บางคนก็กอดกันแล้วร้องไห้ บางคนก็ส่งเสียงเชียร์ออกมา ก่อนจะโดนคนอื่นเอ็ดใส่ 

 

“อย่าส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวพวกมันก็หันมาสนใจทางนี้แทนหรอก”

 

ตึกทางขวามือเป็นของพวกแพทย์ และพยาบาล รวมทั้งคนที่ทำงานทางด้านการก่อสร้าง ขณะที่ตึกทางซ้ายซึ่งประตูถูกเปิดอ้าซ่าไว้ เป็นของคนที่ทำงานทางด้านเกษตรบางคน ส่วนด้านหลังจากนั้น เป็นบ้านเรือนหลายสิบหลังที่พวกเขาสร้างกันมาตลอดหลายปี รวมทั้งบ้านร้างก่อนหน้านี้ด้วย ในขณะที่ด้านหน้าถัดจากตึกป้อมปราการไป เป็นทางเข้าประตู และตึกหน่วยงานของคิง ก่อนจะเดินลึกเข้าไปจากตึกนั้น จะเป็นตึกที่เซเรีย และคิงพักอยู่ 

 

ไม่ว่ามันจะมองยังไง คนที่ไร้อาวุธอย่างเธอก็เข้าไปภายในตัวตึกนั้นยาก ก่อนอื่นคงจะต้องไปสมทบกับเอเดนก่อน แล้วก็เอาเรื่องที่เธอคิดไว้ไปบอกกับเขา 

 

“เร็วเข้า!”

 

แอนนารีบวิ่งไปทางตึกนั้น ปลายเท้าที่ก้าวผ่านศพมากมายซึ่งค่อยดึงดูดความสนใจของพวกมันไว้ ก่อนที่จะถึงตัวของเอเดนซึ่งห่างกันในระยะแปดร้อยเมตร เสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาจากทางขวามือของเธอซึ่งเป็นบริเวณที่อยู่ใกล้กับกำแพงทางเข้านั่นเอง

 

ตู้ม! ตู้ม! 

 

มนุษย์ทุกคนที่เหลือรอด รวมทั้งเหล่าซอมบี้ต่างหันไปมองทางต้นเสียง พวกเขาบางคนเบิกตากว้าง พลางชี้นิ้วด้วยน้ำเสียงสั่นเทา 

 

“ตะ ตรงนั้นมัน... คงไม่ใช่ตึกที่ท่านคิงอยู่ใช่ไหม!?”

 

!!?  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,929 ความคิดเห็น

  1. #1928 もも (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 03:44
    ไรท์ทำเราลุ้นมาก
    #1,928
    0
  2. #1874 P'Zircon (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 17:24

    แอนนาจะตายจริง ๆ หรอ!!?

    #1,874
    0
  3. วันที่ 10 เมษายน 2564 / 00:53
    โอยยยอย่าเป็นอะไรกันนะ;-;;;;;;
    #1,869
    0