ระบบช่วยพระรองในโลกซอมบี้! (E-book)

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 ทางเลือกของนักเขียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,523 ครั้ง
    28 ธ.ค. 62

 บทที่ 3 ทางเลือกของนักเขียน

 

         เซเรียมองลงไปด้านล่างอย่างหวาดหวั่น อย่าว่าแต่สองชั่วโมงที่ระบบกล่าวมา เวลาเพียงไม่นานพระรองก็อาจจะถูกหมากลายพันธุ์กัด ฉีกเนื้อจนไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว

 

          คิดสิ

 

          คิดสิ!

 

          หากเป็นตัวละครที่เธอรู้จัก หรือหนังที่เคยดูในตอนนี้ควรจะทำยังไงดี? 

 

          เธอยังไม่เคยแม้แต่จะฆ่าซอมบี้ จับมีดปักหัวมันก็ไม่รู้ทำได้ไหม ยิงปืนหรือเล็งก็ยังไม่เป็นด้วยซ้ำ หากไม่ใช่ความสามารถฆ่าพวกกลายพันธุ์ สิ่งที่สองที่มักจะเกิดขึ้นในหนังซอมบี้ก็คือการที่ของหนักๆ บังเอิญตกลงทับพวกมันจนขยับไม่ได้ หรือตายไปก่อน 

 

          ของหนักๆ...

 

          ใช่แล้ว! ตัวเธอยังไงล่ะ!?

 

          นักเขียนสาวยกมือขึ้นยีหัวตัวเองกับความคิดบ้า ๆ นี้ แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เมื่อพวกหมากลายพันธุ์เบื่อจะเฝ้ามอง และเริ่มไปแทะเหยื่อของพวกมันแล้ว!

 

          ตุบ!!

 

          “อั๊ก!” เธอทิ้งตัวลงไปทับหมาเน่าหนึ่งตัวอย่างไม่ลังเล รู้สึกเจ็บเอว และจุกไปหมด แต่เธอก็ไม่อยากดูผลลัพท์จากความคิดสร้างสรรค์นี้หรอกนะ!

 

          เด็กสาวรีบหยิบมีดจากมือพระรองที่สลบอยู่ กำมันไว้แน่น สายตาจ้องมองหมากลายพันธุ์อีกตัวที่ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ 

 

          โบราณว่าไว้ ถ้าเจอหมาดุ ต้องห้ามหนี หรือหลบตาพวกมันเด็ดขาด เพราะพวกมันจะคิดว่า เราเป็นเหยื่อทันที 

 

          สายลมอ่อนพัดผ่านควรจะทำให้เด็กสาวในเสื้อเชิ้ตฟ้าหนาวสั่น แต่มันไม่เป็นแบบนั้น เมื่อหัวใจเธอเต้นแรง และร่างกายเต็มไปด้วยความตื่นกลัว แต่เธอก็พยายามไม่แสดงมันออกมา 

 

          [สกิลกำแพงป้องกันจิตใจเปิดใช้งาน]

 

          ชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างเซเรียและหมากลายพันธุ์เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง สายตาของเขาเห็นภาพเลือนลางของเด็กสาวผมดำ ความรู้สึกร้อนระอุราวกับเป็นไข้มอดไหม้ร่างกายเขาไปทั้งตัว เสียงแหบแห้งแผ่วเบาไม่อาจจะทำให้เด็กสาวได้ยินได้ “หนีไป..”

 

          หมากลายพันธุ์จ้องมองเหยื่อคนใหม่ของมัน ก่อนจะกระโจนเข้าใส่โดยทันที เซเรียยกแขนขึ้นป้องกันไว้ เธอหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ความรู้สึกราวกับเนื้อบริเวณแขนถูกฉีกขาดจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว 

 

          ทำไม... เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย..

 

          [สกิลกำแพงป้องกันจิตใจสั่นไหว]

 

          มันเจ็บนะ! เจ้าหมาบ้า ถ้าเธอเป็นบาดทะยักขึ้นมาจะทำยังไง 

 

          เซเรียลืมตามองหมาตัวนั้นทั้งน้ำตา เลือดจากแขนไหลหยดลงพื้นจากคมเขี้ยวอันแหลมคมของมัน เธอหยิบมีดขึ้นมา พยายามไล่จับหมากลายพันธุ์ที่เร็วกว่าตัวเอง แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอได้แผล และรอยข่วนกลับมาทุกครั้ง จนกระทั่งพระรองจับขาหมากลายพันธุ์ตัวนั้นไว้แน่นด้วยแรงเฮือกสุดท้ายของเขา

 

          ไม่รู้เป็นความโชคดี หรือพระรองนอนละเมอ แต่เธอรีบอาศัยจังหวะนั้นปักมีดเข้าใส่ตัวมันไม่ยั้งจนเลือดสีดำกระเด็นใส่ใบหน้า ครั้งแล้วครั้งเล่า..

 

          ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! 

 

          [ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับสกิลใหม่ ‘ทักษะการใช้มีดสังหารศัตรู ระดับ 1’] เสียงโมโนโทนดังขึ้นในหัวอีกครั้ง พร้อมทั้งตัวเซเรียที่ล้มลงนั่งอย่างหมดแรง 

 

          สภาวะร่างกายและจิตใจย่ำแย่เกินไป..

 

          แต่เพียงเวลาไม่นานที่เธอหลับตาลง ความรู้สึกแย่ ความรู้สึกโกรธ กลัว กังวล และอยากร้องไห้ออกมาแทบจะขาดใจก็หายไปอีกครั้ง

 

          [กำแพงป้องกันจิตใจได้รับการอัพเดตเป็นระดับ 2]

 

          [สกิลกำแพงป้องกันจิตใจเปิดใช้งาน]        

 

          อ่า... ที่แท้ระบบมันก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้างนี่เอง.. 

 

          ไม่แม้แต่จะคิดอะไรต่อไป เด็กสาวรีบจับร่างกายของพระรองที่อยู่ใกล้ ตัวของเขาร้อนระอุ และหัวใจเต้นช้าลงทุกทีแล้ว 

 

          เหลือเวลาอีกเท่าไหร่?

 

          [ตอบโฮสต์ หนึ่งชั่วโมง เจ็ดนาที หากโอสต์ทำภารกิจไม่สำเร็จ พระรองจะกลายเป็นซอมบี้ไป--] ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ โฮสต์ของมันก็ลุกขึ้น มองสภาพหมากลายพันธุ์โดยรอบที่ดูราวกับหนังสยองขวัญ เลือดสีดำคละฟุ้ง และกลิ่นเหม็นเน่าหึ่งจนไม่มีแมลงตัวไหนกล้าเข้าใกล้ 

 

          ต้องขอบคุณสกิลป้องกันจิตใจเลเวลสองสินะที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง และอยากอ้วกเมื่อเห็นสภาพโดยรอบน้อยลง 

 

          ระบบช่วยบอกฉันถึงจำนวนหมากลายพันธุ์ทั้งหมดที่ตายด้วย

 

          [ตอบโฮสต์ ข้างโอสต์ 3 ตัว และตรงจุดใกล้เนินสูง 6 ตัว]

 

          นี่แสดงว่าเธอต้องเลาะหัวหมาเน่าทั้ง 9 ตัวเพื่อหาผลึกแก้วพลังงานให้กับพระรองสินะ 

 

          เซเรียหัวเราะในใจให้กับโชคชะตาของตัวเอง เธอปาดเลือดสีดำที่เลอะอยู่บนใบหน้า ก่อนจะลงมือทำในสิ่งที่ชีวิตนี้เธอไม่คิดเลยว่าจะทำไหว

 

          มือเปื้อนเลือดมองผลึกแก้วสีแดงขนาดไม่เท่ากันที่มีทั้งหมด 5 ชิ้น ก่อนจะรู้สึกหัวใจกระตุกอย่างรุนแรงจนแทบพยุงตัวเองไม่ได้ ร่างกายเหนื่อยล้าจากก่อนหน้านี้อ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน เธอรีบพยุงตัวเองขึ้นอีกครั้งเข้าหาตัวพระรองที่นอนหมดสติ 

 

          เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวจนปวดไปหมด พร้อมกับแรงที่น้อยลง และร่างกายที่อ่อนแอ ความรู้สึกหนักหัวจนลุกขึ้นยืนไม่ได้ เธอจึงคลานเข้าไปหาเขาแทน

 

          อีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น..

 

          [ฉุกเฉิน! ฉุกเฉิน!! เหลือเวลาอีกสิบนาที ก่อนที่พระรองจะเสียชีวิต]

 

          [ฉุกเฉิน! ฉุกเฉิน!! ร่างกายของโฮสต์ติดไวรัสซอมบี้และกำลังแพร่เชื้อไปรอบตัว อีกหนึ่งชั่วโมง โฮสต์อาจจะเสียชีวิตได้]

 

          นี่คงจะเป็นความรู้สึกที่นายได้รับตอนนี้สินะ... มันทรมาน รู้สึกทุกอย่างรอบตัวพร่ามัวไปหมด แต่ทั้งที่เป็นอย่างนั้น นายก็ยังรวบรวมแรงมาช่วยปกป้องฉันไว้ 

 

          พระรอง... นายนี่สมกับเป็นพระรองใจดีจริง ๆ 

 

          เธอมองใบหน้าหล่อเหลาใกล้ตัวด้วยรอยยิ้ม ตัวละครที่เธอสร้างมามีเลือดเนื้อเชื้อไข และมีอยู่จริงในโลกใบนี้ เขาช่างแสนดี ช่างสมกับเป็นคนที่เธอสร้างมาจากนิสัยของเพื่อนรักคนหนึ่งที่ตายลงไปเพราะอุบัติเหตุ

 

          [ฉุกเฉิน!! โฮสต์อยู่ในสภาวะเหม่อลอย ระบบแนะนำให้โฮสต์กินผลึกแก้ว 2 เม็ด และให้พระรอง 3 เม็ดเพื่อความรอยู่รอดของทั้งคู่!]

 

          เสียงอะไรเนี่ย... ดังหนวกหูจริง ๆ เลย

 

          นักเขียนไซเรียมองใบหน้าพระรองที่นอนหมดสติข้างกันอย่างมีความสุข เธอพยายามจะเอื้อมมือไปจับตัวเขา แต่ร่างกายมันกลับขยับไม่ได้ 

 

          [ฉุกเฉิน! เนื่องจากโอสต์มีสภาพร่างกายที่อ่อนแอเกินไปจึงทำให้ไวรัสซอมบี้แพร่กระจายตัวเร็วมากขึ้น ระบบแนะนำให้โฮสต์รีบตั้งสติไว้!]

 

          ก็แล้วมันเสียงอะไรกันล่ะ น่ารำคาญแบบนี้!! 

 

          เธอขมวดคิ้ว เอามือตบหัวตัวเองด้วยความเบลอเพราะรู้สึกว่า เสียงรบกวนมันมาจากตรงนี้ แต่มือข้างที่เธอใช้ตบกลับเป็นมือซึ่งโดนหมากลายพันธุ์กัดจนเจ็บแสบไปหมด

 

          การกระทำที่เกิดขึ้นจากความเบลอ ทำให้เธอมีสติขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดจนน้ำตาไหลออกมา ก่อนจะรีบทวนคำพูดทุกอย่างของระบบ เธอก็รีบกลืนผนึกแก้วน่ารังเกียจสองเม็ดไป พร้อมกับยัดมันใส่ปากพระรองอีกสามเม็ดทันที

 

          [ภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนน 1,000 แต้ม โฮสต์สนใจจะใช้คะแนนหรือไม่]

 

          ความรู้สึกสบายตัวเกิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แม้ร่างกายจะขยับอะไรไม่ได้มาก แต่สายตาก็สอดส่องมองรอบบริเวณอยู่เสมอ เธอพยายามตั้งสติที่แสนง่วงมึนของเธอไว้ สายตาและภาพที่เห็นมันช่างพร่ามัวเหลือเกินจนกระทั่งรองเท้าบู๊ตสีดำลายทหารก้าวเข้ามาใกล้ สติของเธอก็ดับวูบไป

 

          

 

          

 

          

 

          

 

          

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.523K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,929 ความคิดเห็น

  1. #1886 Luna_l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 02:35
    เกือบไปแล้ว
    #1,886
    0
  2. #1851 NingNhong.PP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 01:54

    ลุ้นตามเลย
    #1,851
    0
  3. #1796 Fsw Francis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 19:55
    กำแพงป้องกันนั่น ให้ความรู้สึกเหมือน กำแพงที่สี่(กำสุดท้าย)จากมุมมองนักอ่านพระเจ้าหรืออ่านชะตาวันสิ้นโลกเลยแหะ
    #1,796
    0
  4. #1578 littlefoolmoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 19:55
    ทหารอัพเวลสกิลความสามารถของตำรวจมาหรอ “มาตอนเรื่องจบ”ทุกที
    #1,578
    0
  5. #1507 Tinkerbelly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 11:07
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #1,507
    0
  6. #1003 trp1021 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:29
    พระเอก??
    #1,003
    1
    • #1003-1 trp1021(จากตอนที่ 4)
      2 มิถุนายน 2563 / 00:29
      .................ที่เม้นไว้เมื่อตอนที่แล้ว ไม่คิดว่าน้องจะเอามาใช้จริง....ซีเรีย หนูไม่ได้อยู่ในระบบจริงๆใช่ไหมลูก
      #1003-1
  7. #709 ผู้เฝ้ามองจันทรา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 10:53
    สนุกมากค่าาา ตื่นเต้นดี เราไม่ค่อยเจอนิยายชายหญิงแนวนี้เท่าไหร่เลย //แฟนนิยาย omniscient reader แบบเราแน่เลย อิอิ
    #709
    0
  8. #496 ~*MeWmIkAkO*~ [ nanami mew ] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 18:26
    โห ไรท์สุดยอดบรรยายเห็นภาพมากค่ะ เลิศ!
    #496
    0
  9. #279 not_full (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:35
    มันส์มัก
    #279
    0
  10. #4 DX-E9R88-01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 02:54

    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะ
    #4
    1
    • #4-1 Yu - kami(จากตอนที่ 4)
      29 ธันวาคม 2562 / 13:53
      ขอบคุณค่าา
      #4-1
  11. #3 Alice W. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 20:22
    โธ่ จะรอดมั้ยหนอ
    #3
    0