ระบบช่วยพระรองในโลกซอมบี้! (E-book)

ตอนที่ 38 : บทที่ 35 การเริ่มต้นครั้งใหม่... [วันที่ 10 เวลา 14.30]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 582 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

บทที่ 35 การเริ่มต้นครั้งใหม่ของพวกเรา

 

ทันทีที่ฟรานซิสวิ่งผ่านหน้าเขา ซอมบี้สี่ห้าตัวก็ไล่ตามหลังมา เอเดนยกมือสั่นเทาขึ้นยิงมัน ในขณะที่แอนนาค่อยระวังภัยด้านอื่นให้

 

ปัง! นัดแรกแฉลบโดนไหล่

 

ปัง! นัดต่อมาโดนหน้าอก

 

แต่ซอมบี้พวกนั้นก็ยังขยับพุ่งเข้าใส่เขาโดยไม่สะทกสะท้านใด ๆ เอเดนแทบจะกรีดร้องเมื่อเห็นมันเข้าใกล้เขาจนเกินไป ในขณะที่ฟรานซิสซึ่งหลบอยู่ด้านหลังก็พุ่งออกมาจัดการซอมบี้เหล่านั้นให้เขาภายในพริบตา

 

“ช้า!” ชายหนุ่มผมดำว่าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่แอนนาจะเดินมาตบบ่าของเอเดนและพูดปลอบใจ

 

“ทำได้ดีขึ้นนะ”

 

พัฒนาการการล่าซอมบี้ของเอเดนเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งคงไม่ถูกใจขาโหดอย่างฟรานซิสเท่าไหร่ แต่เอเดนก็ดูกล้าขึ้นกว่าครั้งแรกที่อยู่กับเขามาก ตอนนี้เขาเริ่มยิงซอมบี้จากระยะไกลได้แล้ว แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์จริงที่มีซอมบี้วิ่งเข้าใส่ เด็กหนุ่มยังต้องฝึกอีกเยอะ

 

“กลับกันเถอะ” แอนนาว่าพลางยกมือขึ้นลูบหัวเอเดนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ส่วนฟรานซิสพยักหน้ารับ เช็ดมือเปื้อนเลือดด้วยผ้าใกล้ตัว ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้น

 

ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกัน ไม่มีใครจำเป็นต้องฝืนใจกลายเป็นอีกคนเพื่อให้เข้ากันได้ เช่นเดียวกับฟรานซิสที่ไม่จำเป็นต้องทำตัวอ่อนโยน พูดสุภาพอย่างที่เขาไม่ถนัดใส่เอเดน และเอเดนก็ไม่จำเป็นต้องบู๊ให้เก่งตั้งแต่แรกเหมือนฟรานซิส

 

แอนนาเฝ้ามองทั้งสองคน และยิ้มขบขันที่ต่างฝ่ายต่างพยายามปรับเข้าหากัน และมีบ้างบางครั้งที่ทำให้บรรยากาศดูกระอักกระอ่วน แต่เธอก็เป็นตัวสานความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ดี

 

พวกเขาทั้งสามคนเดินกลับบ้านโดยที่มีแอนนาเป็นคนชวนคุย และคอยให้แวะข้างทางเมื่อคิดว่าในร้านนั้นน่าจะเจอของฝากที่เซเรียชอบ อย่างเช่นเสื้อผ้าตัวไซต์เดียวกับเด็กสาวที่หาได้ยากมากหากไม่ใช่เสื้อเด็ก ทั้งยังพวกอาหารแห้ง และขนมขบเคี้ยว

 

“อ๊ะ! ฉันว่าอันนี้เซเรียน่าจะชอบนะ” แอนนายกขนมทอดกรอบมันฝรั่งขึ้นมา โดยไม่สนใจสีหน้าเบื่อหน่ายของฟรานซิส

 

“ฉันว่ายัยเตี้ยต้องอ้วนเป็นหมูเพราะเธอแน่”

 

“เอเดนว่ายังไงบ้าง?” แอนนาเมินเฉยคำพูดฟรานซิส หันไปถามเอเดนที่กำลังดูเนื้อสดในตู้แช่แข็ง และวันหมดอายุอย่างระมัดระวัง

 

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองถุงขนมอย่างชั่งใจ ในขณะที่สายตาจ้องท่าทางส่ายหัวของพี่ฟรานซิสที่อยู่ด้านหลังแอนนาอีกที

 

...!??

 

มันดูทั้งน่าขำ และน่ากลัวในเวลาเดียวกันเมื่อท่าทางขยับหน้าช้า ๆ ราวกับหุ่นยนต์ แต่แววตาสื่อความนัยว่า ไม่สนับสนุน และให้เขาพูดปฏิเสธไปอย่างชัดเจน ก่อนที่พี่แอนนาจะหันมามองพี่ฟรานซิสตามสายตาของเขา พี่ฟรานซิสก็รีบหันไปสนใจชั้นวางขนมข้างตัวทันที

 

อื้ม... เขาควรจะเข้าข้างฝ่ายไหนดีละเนี่ย..

 

ทันทีที่แอนนาเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เธอก็หันมาถามเอเดนอีกครั้ง ในมือมีถุงขนมเป็นแพคใหญ่ และดูจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเอเดนรู้สึกว่า ถ้าเขาตอบกลับ พี่แอนนาต้องยกขนมทั้งร้านเพื่อกลับไปหาเซเรียแน่ ๆ

 

“เอ่อ... ผมว่า สองสามถุงก็พอครับ มันไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ...” เอเดนตอบกลับอย่างระมัดระวัง เขาสาบานว่าไม่ได้ตอบเพราะท่าทางส่ายหัวแบบหุ่นยนต์ของพี่ฟรานซิสเลย แต่เพื่อพี่เซเรียที่ชอบของกินเป็นงานอดิเรกมากกว่า

 

“เหรอ... น่าเสียดาย” แอนนาทำท่าทางเสียใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้หยิบอะไร และยกถามเอเดนเพิ่ม ฟรานซิสก็จับมือหญิงสาวไว้พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

“กลับเถอะ ฉันหิว” สายตาที่มองมาทางเขาเหมือนกับข่มขู่ให้เห็นด้วย จนเอเดนรีบไปจับมืออีกข้างของแอนนาและพูดสนับสนุน เพราะฝืนปล่อยไว้ ไม่รู้ว่าพี่แอนนาจะขนของอะไรกลับบ้านบ้างจากปริมาณที่เห็น

 

“นั่นสินะครับ ผมเองก็หิวแล้วเหมือนกัน”

 

“อะ โอเค--- เดี๋ยวสิ ฟรานซิส นายช่วยขนเบาะนอนอันนี้ไปด้วย พวกนายที่นอนอยู่ด้านล่างจะได้หลับสบายขึ้น”

 

ถ้าเซเรียบอกว่า เอเดนคือแม่บ้าน แอนนาในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากคุณแม่ของพวกเขาที่คอยหาของมาให้กินเพิ่ม และบังคับให้พวกเขาขนของใช้ที่เกินความจำเป็นทั้งในสายตาของเอเดน และฟรานซิสกลับไปด้วย

แกร็ก...

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนที่เอเดนจะเป็นคนแรกที่เดินเข้าบ้านไป เด็กหนุ่มสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงเซเรียตะโกนดังลั่นบ้าน “ต่อไป พวกเราจะไปฝึกที่เดียวกับพวกเขา!!!”

 

แอนนา และฟรานซิสหันมองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนจะเดินเข้าบ้านตามเอเดนไป พวกเขาเห็นแผ่นหลังที่วิ่งขึ้นบันไดอย่างว่องไวของเซเรียราวกับหนีบางอย่าง ในขณะที่เซ็นนั่งอยู่บนพื้นบ้านด้วยเสียงหัวเราะนุ่มทุ้มที่คนในบ้านยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

เซ็นผู้สุภาพ และวางตัวดีตลอดเวลากำลังหัวเราะออกมาโดยไม่สนใจใคร?

 

แอนนา และฟรานซิสงุนงงมาก ในขณะที่เอเดนพอจะเดาอะไรออกบ้างจากสายตาของพี่เซ็นที่มองตรงไปทางเซเรีย และปิดบังเขาไม่ทันในบางครั้ง เพราะเป็นเด็กที่เกิดในสังคมไม่ดี และได้เห็นความสัมพันธ์แย่ ๆ มามากมาย แต่ก็เคยเห็นเพื่อนของแม่เขาหลายคนที่ถูกช่วยให้ออกจากที่แห่งนั้นได้เพราะพบกับชายหนุ่มที่รักเธอจริง ๆ เอเดนจึงค่อนข้างไวต่อเรื่องนี้เป็นพิเศษ

 

ดูเหมือน... พี่เซ็นจะเริ่มรุกอีกฝ่ายแล้วสินะ...

 

 

 

ทางด้านของเซเรีย เธอวิ่งมาเข้าห้องนอนด้วยสีหน้าแตกตื่น ทำไมทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง มันมักจะมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้เขาใกล้ชิดกับเธอทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการฝึกด้วยกันครั้งแรก หรือตอนนี้ สายตาของเซ็นมันทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ และเธอก็ไม่อยากจะยอมรับว่า มันคืออะไร

 

เซเรียเดินเข้าไปอาบน้ำเพื่อสงบจิตใจของตัวเอง ปล่อยให้กระแสน้ำทำให้จิตใจและสมองเธอปลอดโปร่งมากขึ้น ก่อนจะหลับตาลง และผ่อนคลาย เซเรียใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเนิ่นนานจนกระทั่งแอนนาได้ขึ้นมาบนห้องเช่นเดียวกัน และกำลังวางถุงขนมไว้ให้เพื่อรอว่าเซเรียจะชอบมันไหม?

 

[อัปเดตระบบเสร็จสมบูรณ์ กำลังเริ่มเปิดเครื่องอีกครั้งในเวลา 10 วินาที] เสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

 

[1...2...3...4...5...10]

 

[สวัสดี โฮสต์] เสียงโมโนโทนดังขึ้นพร้อมกับก้อนขนสีขาวที่ปรากฏตัวหน้าเธอ ทั้งยังอ้าปากขนาดใหญ่ที่เห็นไปถึงหลุมดำข้างใน

 

!!?

 

พลั๊ก!!

 

“กรี๊ดดด”

 

ด้วยความตกใจ เซเรียรีบถอยหลังจนลื่นล้มลงก้นกระแทกพื้นห้องน้ำอย่างจัง ก่อนจะได้ยินเสียงใครบางคนทุบประตูห้องน้ำดังในวินาทีต่อมา

 

“เซเรีย เป็นอะไรไหม?” เธอคนนั้นก็คือ แอนนา ซึ่งอยู่ในห้องนอนเดียวกับเธอ

 

“พะ พี่แอนนา!” เซเรียพูดเสียงสั่น รีบหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นบดบังร่างกายตัวเองไว้ และเดินถอยห่างจากก้อนประหลาดอย่างระวังภัย “มีตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ในห้องน้ำ!!”

 

แอนนาที่อยู่หน้าห้องน้ำขมวดคิ้ว ก่อนจะพยายามบิดบานประตูให้เปิดออก แต่มันล็อคเอาไว้ “พี่เข้าไปไม่ได้”

 

เซเรียจ้องมองเจ้าก้อนสีขาวที่ลอยอยู่บนพื้น ก่อนที่ปากมันจะยิ้มกว้างอย่างน่าสยอง

 

[นี่ระบบเอง---]

 

พลั่ก! เธอรีบปาสบู่อาบน้ำที่อยู่ใกล้ใส่หน้ามันทันที ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ และถอยห่างออก

 

ไม่เคยเห็นในนิยายจะมีตัวประหลาดแบบนี้อยู่เลย!

 

แอนนายกปืนขึ้น มองไปยังจุดที่เซเรียมองอยู่อย่างแปลกใจ ก่อนที่คุณนางเอกจะได้พูดอะไรออกไป เสียงเปิดประตูห้องของสองสาวก็ดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าแตกตื่นของเซ็น และใบหูหมาป่าที่ใช้ฟังได้ในระยะไกล

 

พลั่ก!!

 

“เป็นอะไรรึเปล่า เซย์!!?”

 

เซเรียหันขวับไปมองพระรองที่ยืนอยู่หน้าห้อง เหมือนเขาจะรีบวิ่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอจากระยะไกล ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำจะเบิกกว้าง และจับผ้าเช็ดตัวที่ปกปิดบางส่วนของร่างกายตัวเองไว้

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” คราวนี้กลายเป็นเสียงกรีดร้องที่ดังลั่นบ้านอย่างแท้จริง วันนี้มันเป็นวันซวยอะไรของเธอกันแน่!!

 

“เหวอ... ผมขอโทษ—อั่ก!”

 

“ผนึก!” แอนนาสร้างผนึกขึ้นมาชนตาของเซ็นทั้งสองข้างจากระยะไกล และสร้างมันซ้ำเพื่อผลักอีกฝ่ายออกห่างจากประตูห้อง ก่อนจะรีบวิ่งไปปิดมันและล็อคห้องไม่ให้ใครเข้ามาได้ เธอพลาดเองที่ลืมล็อคประตูตอนเดินเข้ามา

 

ใบหน้าของเซ็นแดงก่ำไปหมด ในหัวยังติดภาพของคนตัวเล็กที่มีผ้าเช็ดตัวคลุมบางส่วนไว้ ก่อนที่เลือดกำเดาจะไหลออกมา “อึก...”

 

เขาสะอึกเล็กน้อย รู้สึกเจ็บตาไปหมดจากการโจมตีกะทันหันของแอนนา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้สิ่งที่เขาเห็นหายไป

 

“เกิดอะไรขึ้น?” ฟรานซิสเป็นคนต่อมาที่เห็นพระรองนั่งอยู่หน้าห้องของทั้งสองสาว คิ้วขมวดอย่างงุนงง ต่อมาก็เป็นเอเดนที่รีบวิ่งหน้าตั้งออกจากห้องนอนต่อเอง และตะโกนถามชายหนุ่มทั้งสองจากด้านล่าง

 

“มีใครเป็นอะไรรึเปล่าครับ!!?”

 

 

 

 

วุ่นวาย วุ่นวายกันไปใหญ่แล้ว เพราะเจ้าระบบคนเดียว

 

เป็นความคิดแรกของเซเรียทันทีที่เธอได้สติ และนั่งพูดคุยกับแอนนา ในขณะที่คุณนางเอกเป็นฝ่ายไล่ให้พวกผู้ชายกลับห้องด้านล่างของตัวเองไป เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไร

 

ในสายตาของแอนนา คุณนางเอกต้องมองว่าเธอตาฝาดไปแน่ ๆ เพราะแอนนาไม่เห็นเจ้าก้อนขนที่ลอยไปมาอยู่ตรงหน้าเธอ คุณนางเอกยังปลอบใจเธออีกว่า เธอคงเครียดเกินไปช่วงนี้ และรีบนอนพักผ่อนเถอะ

 

ในขณะที่เซ็น... เขาดัน... เขามาเห็นเธอที่นั่งกอดผ้าเช็ดตัวอยู่บนพื้นพอดี แม้ว่ามันจะเป็นครั้งที่สองแล้ว แต่ครั้งแรกเธอไม่อยากนับ ในเมื่อเธอไม่ได้สติ และเพิ่งหลุดมาในโลกนี้ครั้งแรก ไม่ต่างอะไรจากเซ็นที่ตอนนั้นยังรู้สึกเฉยๆ กับเซเรีย

 

เพราะมัน.... เพราะมันแท้ๆ ...

 

สายตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำหันขวับไปมองก้อนสีขาวราวปุยนุ่มที่ลอยอยู่ใกล้เธอ ไม่ต่างจากAI ตัวหนึ่งซึ่งไร้ความรู้สึก เธอด่า และบ่นใส่มันไม่ยั้ง แต่เจ้าระบบก็ตอบกลับเพียงแค่ว่า...

 

[ระบบขอโทษ... โฮสต์ ระบบไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด แต่ระบบพอเข้าใจคำกำจัดความของคำว่า เขินอายอยู่... ในโลกนี้ มีคนได้ให้กำจัดความมันว่า ---]

 

‘ปิดระบบ’

 

[รับทราบ...]

 

เจ้าก้อนขนสีขาวตอบกลับเธอ ก่อนจะจางหายไปต่อหน้าต่อตา แต่เพียงเวลาไม่นาน เซเรียก็สั่งเปิดระบบอีกครั้ง หลังจากที่เธอรู้สึกทำใจได้แล้ว และหยิบขนมถุงที่แอนนาให้มากินไปด้วย

 

‘ไหนบอกมาหน่อยว่าไปทำอะไรมาบ้าง?’ เซเรียถามขึ้น แต่เมื่อเห็นเจ้าก้อนขนสีขาวดูไม่เข้าใจ เธอจึงเปลี่ยนคำให้เป็นทางการอีกครั้ง ‘รายงานการปฏิบัติการล่าสุด’

 

ตอนแรกเซเรียก็นึกว่าระบบมีชีวิตจริง ๆ เหมือนที่เคยอ่านนิยายหลายเรื่อง แต่ดูเหมือนมันจะเป็นเพียงแค่โปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ช่วยเหลือเธอในโลกนี้ ค่อยจับเวลา หาตำแหน่ง และตรวจจับสิ่งต่าง ๆ ตามที่ได้ตั้งค่าไว้มากกว่า ระบบก็คือระบบ เป็นตัวช่วยที่ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น จะทำให้มันเกิดประโยชน์ได้เท่าไหร่ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้ของมันเอง

 

มันก็เลยไม่เคยรู้สึกเสียใจ หรือรู้สึกผิดที่ลากเธอมาที่นี่

 

[ตอบกลับโฮสต์ รายงานการปฏิบัติการล่าสุดฉบับย่อ สร้างรูปร่างขึ้นมาเพื่อใช้เป็นช่องเก็บของ ขนาดสี่ช่อง และเรียกเก็บ เรียกใช้ได้เมื่อจำเป็นเพื่อความสะดวกที่มากกว่า]

 

...มิติช่องเก็บของที่ใส่ของสำคัญได้4 อย่าง แต่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตสินะ

 

[ใช่ โฮสต์เข้าใจถูกแล้ว]

 

‘รายงานภารกิจเพิ่มเติม’ เซเรียถามมันในความคิด ถึงเธอจะพอเดาเนื้อหาต่อไปได้อยู่บ้าง แต่เธอก็อยากรู้ว่า ระบบมีตัวเลือกอะไรให้เธอบ้าง และเธอต้องเตรียมพวกเขาให้พร้อมมากกว่าเดิมไหม

 

[ตอบโฮสต์ รายงานภารกิจที่โฮสต์ทำสำเร็จไปแล้ว ระหว่างระบบกำลังอัปเดต ล่าสุดโฮสต์ได้เคลียร์เนื้อหาหลักส่วนแรก1/3 ก่อนที่พระรองจะตาย รางวัล20,000 แต้มพร้อมอัปเดตระบบ สำเร็จภารกิจย่อย ฝึกพระรอง และเอเดนให้เก่งขึ้น รางวัล5,000 แต้ม]

 

การรายงานของระบบทำให้เซเรียดีใจที่ได้รู้ว่า เธอได้แต้มเพื่อซื้อของสนับสนุนพวกเขาเยอะขึ้น ในขณะเดียวกันก็เศร้าใจ เมื่อเหลืออีกเพียง2 เนื้อหาหลักเท่านั้นที่จะทำให้เธอกลับโลกเดิมได้

 

[โฮสต์ ระบบขออนุมัติรายการภารกิจที่ต้องทำถัดไป]

 

‘อนุมัติ’

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลืมขึ้นในความมืด ขณะที่แอนนาหลับอยู่ข้างตัวเธอ ก่อนจะตัดสินใจเปิดโคมไฟ และหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจดอีกครั้งเพื่อเตรียมคิดแผนการสำหรับอนาคตที่จะมาถึง และวางไว้ให้ดีขึ้นในกรณีที่มันเกิดเร็วขึ้นอย่างเช่นโนอาร์

 

[ระบบมีสองภารกิจหลักให้โฮสต์เลือกดำเนิน โดยภารกิจทั้งสองจะทำพร้อมกัน หรือทำทีละอย่างก็ได้ แต่ขอให้โฮสต์จำไว้เสมอว่า เนื้อหาในนิยายที่โฮสต์เห็นมันจะไม่ได้ตรงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ และอนาคตที่ระบบรวมทั้งพระเจ้ารู้มันเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่โฮสต์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาแล้ว ขอให้โฮสต์อย่ายึดติด...]

 

เซเรียชะงักปากกาที่กำลังเขียนลงไป มองทางเจ้าก้อนสีขาวไร้หน้าตา ยกเว้นปากหลุมดำของมันด้วยสายตาซับซ้อน

 

...ถึงไม่ต้องบอกเธอก็รู้อยู่แล้ว ว่าต่อไปมันคงจะยากมากกว่าเดิม และมาโดยที่ไม่ตั้งตัวเหมือนกับคราวโนอาร์ แต่ยังไงการมีข้อมูลอยู่บ้าง ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

 

[ภารกิจหลัก ตามหาดอกเตอร์เอ็กซ์ และเผยแพร่ข้อมูลของอุกกาบาตออกไป รางวัล พลังพิเศษเฉพาะตัวของโฮสต์ซึ่งจะเลือกใช้ได้เพียง 5 ครั้งต่อวัน สามารถสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้

 

ภารกิจเฉพาะจากนางเอกแอนนา ตามหาตัวน้องสาวของเธอให้เจอ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ในกรณี ยังมีชีวิตอยู่ ได้รางวัล 1,000 แต้ม พร้อมอนาคตที่คาดเดาไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม กรณี ตาย รางวัล2,000 แต้ม พร้อมความรักที่แอนนายอมสละชีวิตเพื่อโฮสต์ได้1 ครั้ง]

 

????

 

[ระบบขอให้โฮสต์โชคดี]

 

‘เดี๋ยวสิ!’ เซเซียพยายามทักท้วงเมื่อเห็นรางวัลที่แปลกไป แต่พอถามระบบอีกครั้ง ระบบก็ตอบว่า ไม่สามารถอธิบายได้ มันซับซ้อนเกินกว่าระบบจะเข้าใจ แล้วตกลงมันหมายความว่าไงกัน ความรักที่แอนนายอมสละชีวิตให้เธอได้1 ครั้งเนี่ย!?

 

 

-----------------------------------------------------------------------

 

ระบบรายงาน: 2753 คำ

 

Yu – Kami Talk: ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนะคะ >< 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 582 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,929 ความคิดเห็น

  1. #1875 Chomp_q (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 23:05

    ได้กลิ่นดอกไม้แหละ หุหุ
    #1,875
    0
  2. #1730 aomaon99 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 03:33
    นางเอกเรื่องจะตายได้ไง ไม่ได้ไหม อย่านะ
    #1,730
    0
  3. #1413 nontoy612 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 04:59
    ถ้าน้องตาย ก็เหมือนมีโฮสต์เป็นน้องสาวแทนมั้ง
    #1,413
    0
  4. #1366 YuuzuKonkon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 04:08
    อุ๊บบบ เลือดกำเดาไหล หมดตัวกันเลยทีเดียว
    #1,366
    0
  5. #1196 LENG555* (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 21:26

    ระบบมัมไม่มีของจากโลกอนิเมะ(โดราเอมอน+นารูโตะ)ขายหรอระบบร้านค้า

    #1,196
    0
  6. #1105 ทองม้วน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 17:07

    สนุกมากๆค่ะ

    #1,105
    1
    • #1105-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      12 มิถุนายน 2563 / 17:33
      ขอบคุณค่า ><
      #1105-1
  7. #1098 parkraerim (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 18:25
    แอนนาจะสร้างเรือผีแบบนี้ไม่ได้นะ ระบบเอ็งจะสร้างความเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย!! เห็นใจเรือหลักหน่อย โดนสอยร่วงเลือดกำเดาไหลอีก วงวารพี่เซ็นเขานะคะ ทั้งแกล้งน้องทั้งได้เห็นน้อง... โอ้ย กำไรคุณเขาเต็มแม็กซ์มากจ้า แล้วคือระบบ... ใครมันสร้างรูปร่างแกแบบนี้ เอาผู้สร้างออกมาเดี๋ยวนี้!! เป็นเราก็กรี้ดโว้ย! แค่นึกภาพตามก็ขนลุกหยดหยองแล้ว น้องเรียต้องใจแข็งแกร่งปานหินผาขนาดไหนที่มองหน้าระบบแบบว่า... ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร เป็นความรู้สึกผสมปนเปมากในตอนนี้ 555555
    #1,098
    0
  8. #1090 looktarn00000 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:52

    แงง ระบบใจร้ายยย ถึงแม้ว่าจะบอกว่าอย่ายึดติด แต่มันก็ทำไม่ได้หรอกนะอีเจ้าบ้าาา TT

    #1,090
    0
  9. #1087 Pianisuto (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 11:46

    สนุกมากค่า
    #1,087
    1
    • #1087-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      11 มิถุนายน 2563 / 11:47

      ขอบคุณค่า
      #1087-1
  10. #1082 miyuukiMF (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:41

    มันแหม่งๆนะระบบ

    #1,082
    0
  11. #914 O'nce upon ATime'X (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:02
    เหมือนกันเลยค่ะไรท์ รีดเคยช่วยลูกไก่ตัวนึงที่โดนดินหล่นทับไปเกือบทั้งตัว แล้วดินเข้าไปอุดจมูกน้องจนน้องต้องพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยหายใจทางปากแทนรีดเห็นความต้องการอยากมีชีวิตต่อไปของน้องไก่เลยพยายามเช็ดดิน พยายามเขี่ยดินออกจากจมูกน้องให้ได้มากที่สุด แต่แล้วความพยายามของทั้งรีดทั้งน้องไก่ก็ไม่เป็นผล ร่างกายส่วนล่างของน้องแข็งจนขยับไม่ได้ซึ่งมันบ่งบอกไปแล้วว่าน้องใกล้จะตาย เราเลยคิดว่าถ้าน้องจะตายก็ควรให้น้องตายอยู่ใกล้ๆแม่น้อง แต่รีดคิดน้อยไป รีดเอาน้องไปวางไว้ใกล้ๆแม่แล้วก็เดินหนีเพราะทำใจไม่ได้ หลังจากนั้นรีดกลับมาดูปรากฏว่าน้องตายแล้ว ไม่ใช่เพราะที่ห่ยใจไม่ได้ แต่เป็นเพราะโดนแม่แท้ๆของตัวเองจิกจนหน้าเละไปหมด สภาพน้องคือตายตาไม่หลับด้วย รีดโทษตัวเองเพราะคิดว่าถ้าใจแข็งกว่านี้ยอมมองน้องตายต่อหน้าน้องคงไม่จากไปอย่างทรมาน#แง แค่อยากมีพื้นที่ระบายแค่นั้นเองค่ะ #สู้ๆไปพร้อมกันนะคะไรท์
    #914
    1
    • #914-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      24 พฤษภาคม 2563 / 21:09
      อื้อ อ่านแล้วเศร้าตามเลย ช็อกพอๆ กัน ทางนั้นก็สู้ๆ นะ
      #914-1
  12. #711 minggg- (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 18:52

    ฮือออ เสียใจด้วยนะคะ ไม่เป็นไรนะคะ น้องไปดีแล้วว ฮืออออ

    ให้ความรักอยู่ด้วยกันมากๆ นะคะ


    ว่าแต่ว่าทำไมทุกคนดูคุณชายเซ็นเป็นหนุ่มหล่อใจดีอ่อนโยนน ทำไมไม่มีใครเห็นหูกับหางหมาป่าที่ซ่อนนนนนอยู่

    พระรองเขามีร่างที่สอง ที่สาม และอาจจะมีอีกหลายร่างซ่อนอยู่อีกมากก็ได้ ว้ายยยย


    เอเดนนน หนูเป็นคนเดียวที่เข้าใจโลกท่ามกลางกลุ่มผู้ใหญ่ใสซื่อที่เรียกง่ายๆ ว่าอีคิวต่ำสินะลูกกกก

    นังฟรานซิสคงเป้นคนสุดท้ายที่จะรู้เห็นอะไรแบบนี้ ฉันเชื่อ! หรือว่าถึงจะรู้เห็นก็ไม่สนใจเถอะ

    แล้วคืนนี้เซ็นจะนอนหลับได้ไหมเนี่ยยยย กรี๊ดดดด


    ปล. ระบบทำไมแกต้องมาร่างนี้

    แล้วคือไม่ใช่ยึดติดเนี่ยยยย ฮืออ บอกคนอ่านด้วยใช่ไหมมม

    จะมีดราม่าอะไรรออยู่ไหม โฮก ฮืออ

    #711
    0
  13. #708 Mathun12 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 03:35
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะไรท์ เข้าใจความรู้สึกไรท์เลยค่ะ ที่บ้านเราก็เลี้ยงแมวอยู่ 4 ตัวเหมือนกัน เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้นะค่ะไรท์ สู้ๆๆ ค่ะ อย่าคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองเลยค่ะ ไรท์ทำดีที่สุดเเล้ว ยังไงก็ยังรออ่านนิยายของไรท์อยู่นะค่ะ ชอบมากค่ะ นี่เข้ามาเช็คทุกวันว่าไรท์อัพยัง งื้อออออ...
    #708
    0
  14. #706 อิสตรีสีเทา (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:28
    เรายังจำสัตว์เลี้ยงตัวแรกที่ตายได้ค่ะ

    ใจสลาย และมีแต่คำว่าถ้าตอนนั้น ถ้า ถ้า ถ้า เต็มไปหมด พอฝั่งน้องเองกลับมือก็ยังเศร้า

    เรื่องพวกนี้กาลเวลาเยียวยาทุกสิ่งจริงๆค่ะ ท่านเองก็มีสมาชิกใหม่มาแทนแล้วด้วย เหมือนเนื้อเพลงที่ร้องว่า

    "แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี..." เช่นเดียวกับนุ้งเซเรียเลยเนาะ น้อนนนน ใกล้จะหายไปแล้ว ฮือ
    #706
    1
    • #706-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      20 พฤษภาคม 2563 / 01:09
      โอ้ ๆ น่า เดี๋ยวเซเรียก็คงผ่านมันไปได้ด้วยดีเช่นกัน
      ขอบคุณนะ เราเริ่มดีขึ้นแล้วล่ะ ที่ลงตอนได้เนี่ยต้องขอบคุณเวลาจริง ๆ
      สามวันแรกช็อคมาก แต่ตอนนี้พอกลับมาเขียนอะไรได้บ้าง
      ฝันดีล่วงหน้าค่ะ ไปนอนก่อนนะ
      #706-1
  15. #705 A~B~C~ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:36
    ทุกชีวิตมีวัฏจักรของตนค่ะ ความผูกพันทำให้เราเศร้า แต่ก็อย่าเศร้าจนเกินไปนะคะ ชีวิตมันกำหนดไม่ได้แต่ตนไม่ใช่ความผิดของใครหรอกค่ะ ของงูตัวนั้น ของเจ้าแมวตัวน้อย หรือของไรท์เอง
    #705
    1
    • #705-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:29
      ขอบคุณนะ เราทราบดีเรื่องนั้น แค่มันเกิดขึ้นเร็วมาก เราเริ่มดีขึ้นที่ละนิดแล้วล่ะ
      #705-1
  16. #704 White-Lie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:26
    เราเชื่อว่าเธอจะผ่านมันไปได้ การลบมันสู้เรายอมรับไม่ได้หรอก

    คำผิด ช่องเล็กของ เป็น ช่องเก็บของ
    #704
    1
    • #704-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:30
      อื้อ... แก้คำผิดเรียบร้อย ขอบคุณที่บอกน้า
      เราจะผ่านมันไปได้แน่นอน
      #704-1
  17. #702 WanatWaen (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:01
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ ทานข้าวให้อิ่มนอนให้เพียงพอนะคะ เรารอได้ ให้สภาพจิตใจไรท์มั่นคงค่อยอัพก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไร
    #702
    1
    • #702-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:31
      ขอบคุณนะ คาดว่าคงไม่นานหรอก เราเศร้ามาสามวันแล้ว ตอนนี้เริ่มทำกิจวัตรประจำวันได้บ้างแล้ว ยกเว้นเขียนนิยายอยู่ ยังยากนิดหน่อย เพราะมันทำให้คิดถึง แต่ก็ขอบคุณน้า ^^
      #702-1
  18. #700 EGYPTcarol (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:41

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ เวลาที่ไรท์เขียนเรื่องคือไรท์กำลังจะสร้างให้คนที่รออ่านมีความสุขนะคะ น้องแมวไม่อยากให้เจ้าของจมทุกข์หรอกค่ะ เรากำลังติดตามอ่านอยู่หลายเรื่อง แต่เรื่องนี้คือเรื่องเรารอคอยมากที่สุดเพราะชอบสุด เวลามีการแจ้งอัปเราจะตื่นเต้นแล้วลุ้นทุกครั้งว่าจะเป็นเรื่องนี้ไหม แล้วก็เ-่ยวนิดนึงที่พอเห็นว่าไม่ใช่อ่ะค่ะ จริงๆแล้วเราขี้เหนียวนะ แต่เต็มใจจ่ายเพื่ออ่านเรื่องนี้มาก น้องแมวตัวใหม่จะช่วยให้กำลังใจไรท์ค่ะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เสียใจไปก็เปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่เราเรียนรู้จากเหตุการณ์นี้แล้วเราจะไม่ให้มันเกิดซ้ำได้ค่ะ ทาสแมวเหมือนกันค่ะ (เคยมีเกือบโหล ตอนนี้เหลือแค่ตัวเดียวแล้วค่ะ มีตัวนึงเหมือนเป็นน้องสาวเราเลย ชื่อ บราวนี่)

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #700
    3
    • #700-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:38
      น่ารัก เธอเข้มแข็งมากเลย มีเกือบโหล เหลือตัวเดียวนี้ เป็นไรท์ ไรท์คงเหงาแย่
      ขอบคุณน้า ไม่คิดว่าจะมีคนที่รอไรท์ถึงขนาดนี้.. ดีใจจัง T^T
      เราหวังว่าจะกลับมาเขียนได้อย่างสบายใจเร็ว ๆ เหมือนกัน ทุกวันนี้ ถ้าไม่มีเขียนอะไรสักอย่าง มันจะรู้สึกว่างเปล่ามาก เริ่มติดนิสัยเขียนนิยายแล้วเนี่ย ><

      ที่บ้านไรท์ต่างจังหวัด มีแมวชื่อ บราวนี่เหมือนกันเลย แล้วก็เพื่อนมัน ชื่อครีมมี่ ซึ่งส่วนใหญ่แม่เลี้ยง แล้วไรท์ไปเรียนอยู่หอพัก ตอนมันตายก็เลยเศร้าน้อยกว่าตอนนี้มาก

      ขอบคุณนะ ขอรับกำลังใจเพื่อสู้ต่อไป! ><
      #700-1
    • #700-3 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      20 พฤษภาคม 2563 / 01:06
      อ่านไปตอนแรกก็เข้าใจเหตุผลดีเลย พอต่อมาจนสักพักเริ่มจะขำมากกว่าแล้ว
      ชื่อสุดยอดมากแม่ ซุ่มซ่าม ซุกซน มาม่า ยำยำ ก็ยังมี
      ฝันดีล่วงหน้านะ เราไปนอนแล้วเผื่อพรุ่งนี้จะเขียนนิยายได้สักตอน ><
      #700-3
  19. #699 numumu (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:19
    สู้ๆนะคะ ถึงเราอยากจะอ่านต่อมากแค่ไหน แต่เราก็รอได้จนกว่าไรท์จะพร้อมเลยค่า รู้สึกชอบจริงๆสนุกมาก อยากให้ไรท์สนุกไปด้วย อิอิ
    ปอลิง.แต่อย่านานเกินน้า เดี๋ยวลืมเนื้อหาหมด 555555
    #699
    3
    • #699-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:39
      ขอบคุณน้า ไรท์ก็อยากเขียนเร็ว ๆ เหมือนกัน ปกนิยายน้องเซเรียจะเสร็จปลายเดือนหน้าแล้ว
      ตอบปล. ด้านล่าง :: จริงมากก เคยเป็นอยู่ 5555
      #699-1
  20. #697 Balck-S (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    ไม่รู้หรอกนะครับว่าเกิดอะไรขึ้น...แต่วางใจเถอะผมไม่ค่อยอยากถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น แต่ไรท์สบายดีหรือเปล่าล่ะ?ถ้าไม่สบายคุณควรหาอะไรบรรเทิงใจนะ?อะไรก็ได้ที่คุณชอบ...ผมอาจจะเหงาหน่อยๆแต่ก็จะรอล่ะ คุณพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งต่อก็ได้ แต่ไม่เอาข้ามปีนะ?ถ้าเป็นแบบนั้นถ้าเจอตัวผมคงต้องของับแขนคุณสักข้างแล้วล่ะ...กินข้าวอาบน้ำแล้วพักผ่อนซะนะ จะรออ่านตอนต่อไปนะครับ
    #697
    2
    • #697-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:43
      คุณ Balck-S เป็นคนที่พิมพ์ข้อความได้หวาน อบอุ่น และอ่อนโยนมาก ขอบคุณนะ
      ไรท์สบายดี ถ้าจะให้พูดก็คงเศร้าง่ายกว่าปกติเวลาที่เขียนนิยาย แน่นอน เราพยายามหาเพลงฟัง เต้นบ้าง ร้องเพลงบ้าง วาดภาพบ้างไปตามประสา ไม่ค้างข้ามปีแน่นอน

      ถ้าค้างให้งับแขนก็ได้ แค่อย่าเจ็บนะ เรากลัว (ทำตาปริบ ๆ)

      ขอบคุณค่า
      #697-1
  21. #696 P'Zircon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    เราเข้าใจความรู้สึกนะคะ ในฐานะที่เป็นทาสแมว และเคยเสียแมวที่เลี้ยงไป กรณีของเราต่างจากไรท์นิดหน่อยตรงที่ เราเลี้ยงมันจนโต.. ไม่สิ เรียกว่ามันโตมากับเราดีกว่าค่ะ สุดท้ายมันป่วยตาย เราร้องไห้และเสียใจไปสักพักเลยค่ะ...

    แต่ว่าแมวตัวใหม่และเวลาจะเยียวยาจิตใจของเราค่ะ สู้ ๆ นะคะ
    #696
    3
    • #696-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:46
      ขอบคุณน้า เป็นทาสเเมวก็ต้องทำใจตั้งแต่เลี้ยงน้องแล้วเพราะแมวมีอายุขัยน้อยกว่าเรา ทางนั้นโอเคดีขึ้นแล้วใช่ไหม? เราขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับเรานะ
      แมวตัวใหม่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาก ถึงจะไม่เหมือนกัน แต่ก็ยังดีกว่าทั้งห้องมีแค่เราคนเดียว
      ขอบคุณนะ
      #696-1
    • #696-3 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 23:25
      ฮะๆ ไม่เป็นไร เข้าใจค่ะ สาวกแมวเหมือนกัน
      เราเองตอนนี้ก็หาข้อมูล อ่านทุกอย่างที่เกี่ยบกับวิธีเลี้ยงลูกแมว ท่าทาง อารมณ์ต่าง ๆ ของมัน ทั้งยังทำของเล่น ทำคอนโดจากกระดาษลังให้ รู้สึกดีขึ้นมา กลัวซ้ำเหมือนกัน รอยนี้ถ้ามีอันตรายอะไรที่เกิดขึ้นได้ จะรีบคิดร้ายไว้ก่อนล่วงหน้า อย่างสายไฟไรงี้

      ขอบคุณนะ จะรีบกลับมาเขียนต่อไป
      ฝันดีล่วงหน้านะคะ
      #696-3
  22. #695 Marius Yo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:38
    เป็นกำลังใจให้นะคะ(กอดๆ) ไม่ต้องฝืนตัวเองนะคะ เมื่อตอนที่ร่างกายและจิตใจพร้อมแล้ว ค่อยกลับมาเขียนต่อได้นะคะ
    #695
    1
    • #695-1 Yu - kami(จากตอนที่ 38)
      19 พฤษภาคม 2563 / 22:46
      งื้อ (กอดตอบ) ขอบคุณนะ ไม่เกินอาทิตย์หน้าก็อัพอีก ไรท์ดีขึ้นแล้ว แค่ยังเศร้าอยู่หน่อย ๆ แต่ก็ขอบคุณนะ
      #695-1