ระบบช่วยพระรองในโลกซอมบี้! (E-book)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 หายนะของนักเขียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,251 ครั้ง
    19 ส.ค. 63

 

บทที่ 1 หายนะของนักเขียน

 

ทุกอย่างเงียบลงแล้ว เหลือเพียงแค่ความเงียบ แต่สิ่งต่าง ๆ มักจะแปลกประหลาดเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดา หรือนักเขียนที่มีจินตนาการจะคาดเดาได้

 

แสงสว่างเจิดจ้าส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างของห้องซอมซ่อทำให้เด็กสาวผมดำลืมตาตื่นขึ้น นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มดูมึนเบลอ และง่วงงุน

 

นี่มัน...กี่โมงแล้วเนี่ย?

 

ทำไมนาฬิกาถึงไม่ปลุกล่ะ?

 

เธอมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผมทองซึ่งจ้องมองเธอไม่ห่างตา ใบหน้าดูดีเกินกว่าใครทำให้เด็กสาวอดใจเต้นแรงไม่ได้ ความสามารถในการเขียนเรื่องราวทำให้เธอรู้โดยทันทีว่า ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน ชายหนุ่มคนนั้นยังเป็นคนเดิมกับเมื่อคืน

 

“นาย!” เด็กสาวกำผ้าห่มแน่น มองเขาอย่างหวาดระแวง ก่อนจะรู้สึกหนาวแปลก ๆ เมื่อลมพัดผ่านเข้ามา

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” อีกฝ่ายยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อคืน นัยน์ตาสีฟ้าเทาดูดีใจมากกว่า เขาหยิบเสื้อแขนยาวผู้ชายกับชุดชั้นในผู้หญิงมาให้เธอ “ผมขอโทษที่เมื่อคืนไม่ได้ใส่ชุดให้คุณ ผม...ไม่มีชุดผู้หญิง และไม่เคยแต่งตัวให้ผู้หญิงก็เลย...”

 

มองดูคนตรงหน้าพูดทั้งที่หน้าแดงระเรื่อก็ทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวว่าความรู้สึกโล่ง ๆ มันมาจากไหน ที่แท้ก็เพราะเธอโผล่มาโดยไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นนั่นเอง

 

นักเขียนสาวทำหน้าไม่ถูกกับสถานการณ์แปลก ๆ ไม่ต่างจากชายหนุ่มต่างชาติที่ถือเสื้อผ้าและชุดชั้นในผู้หญิงราวกับคนโรคจิต เพียงไม่นาน มือก็รีบคว้าชุดไว้ และไล่อีกฝ่ายออกไปจากห้อง

 

นักเขียนไซเรนมองชุดชั้นในที่ใหญ่กว่าไซต์ปกติของตัวเองด้วยความเหนื่อยหน่าย ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ เธอคงจะกรีดร้องไปแล้ว แต่จิตใจกลับสงบลงได้อย่างรวดเร็ว และทำใจกับทุกอย่างอย่างง่ายดายกว่าที่คิดไว้

 

เธอรู้สึกเหมือนกับเด็กที่กำลังใส่ชุดผู้ใหญ่ไม่มีผิด เมื่อเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่อีกฝ่ายให้มาเป็นเสื้อผ้าชายตัวใหญ่จนคลุมขาอ่อนเธอมิด เด็กสาวรีบหาผ้าขาดๆ รอบตัวมามัดเอวไว้เพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวกมากขึ้น

 

“เข้ามาได้ค่ะ”

 

ทันทีที่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มผมทองก็เข้ามาในห้องอีกครั้ง เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอมนุษย์ตัวเล็กกว่าที่ใส่เสื้อเขาจนดูน่ารักไปทันตา

 

เข้าเรื่องเลยดีกว่า ทุกครั้งที่เขียนนิยาย เด็กสาวมักจะคิดสถานที่ตั้งไว้เสมอ ก่อนจะดำเนินเรื่องราวต่อไปได้ สถานการณ์ตอนนี้เองก็ไม่ต่างกัน “ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าที่นี่คือที่ไหน และคุณชื่ออะไรคะ?”

 

 

 

 

ในปีคศ. 1945 ณ โลกเซเวีย อุกกาบาตจำนวนมากได้ตกลงมายังโลกมนุษย์ ทำให้เกิดการแบ่งแยกขึ้นมาครั้งใหญ่ เมื่อมนุษย์ส่วนใหญ่ไม่สามารถทนรังสีทำลายล้างที่อุกกาบาตแผ่ออกมาได้จนกลายพันธุ์เป็นซอมบี้ ในขณะที่บางส่วนก็ได้วิวัฒนาการเป็นผู้มีพลัง และความสามารถเฉพาะทางเพื่อความอยู่รอด

 

ไร้ซึ่งการแบ่งแยกชนชั้น

 

มีเพียงผู้ล่า และผู้ถูกล่าเท่านั้น

 

มันคือชีวิตหลังวันสิ้นโลกที่สิ่งเทคโนโลยีทุกอย่างถูกทำลายลง ไร้ซึ่งความสงบสุข ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะ ทุกวันมีเพียงการวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ในบรรดาผู้วิเศษนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งก็ได้ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยศพเดินได้ เธอผู้นั้น คือ แอนนา คาโรไรท์ ผู้ได้รับพลังในการผนึกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ เมื่อพัฒนาขึ้นก็สามารถผนึกอุกกาบาตที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดได้ หรือจะเรียกได้ว่า นางเอกของเรื่องนั้นเอง

 

เมื่อแอนนาฟื้นขึ้นมาจากการอาการบาดเจ็บ เวลาก็ผ่านไปมากกว่าหกเดือนแล้ว สภาพโรงพยาบาลโดยรอบไร้ผู้คน มีศพ และมีร่องรอยการพยายามรักษาคนผิดปกติมากมาย รวมทั้งสภาพของเมืองโดยร่วมด้วย

 

เริ่มแรกแอนนาไม่ได้รู้เลยว่า เธอมีพลังอะไร เธอเพียงแค่ต้องการที่จะตามหาน้องสาวของเธอเท่านั้น การเดินทางของเธอจึงเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการพบเจอเหล่าตัวเอกโดยประกอบไปด้วย ฟราสซิส เกล พระเอกผมดำ ผู้เย็นชา เซ็น อานัวซ์ พระรองที่อยู่ตรงหน้านักเขียนไซเรน อ่อนโยน และใจดี แต่เขากลับมีสองบุคลิกอย่างที่ใครคาดไม่ถึง

 

ถ้าจะให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือเธอซึ่งไม่ใช่นางเอกจากข้างต้นได้หลุดเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเขียน และตัวละครตรงหน้าก็คือ พระรองผู้แสนดีของเธอ(?) ที่ตอนล่าสุดเพิ่งเขียนทำร้ายเขาไปนั่นเอง

 

“ผม เซ็น อานัวซ์ ครับ” ชายหนุ่มผมทองว่าพร้อมกับระบายยิ้มบาง ๆ มาให้ แต่ที่แปลกไปคงเป็นในหัวของเธอนี่แหละ

 

[ยินดีด้วย คุณได้ปลดล็อกความรู้ใหม่แล้ว]

 

“นี่มันอะไรกันเนี่ย...” นักเขียนไซเรนอดไม่ได้ที่ครางออกมาอย่างประหลาด และร้องไห้ในคราวเดียวกัน เข้ามาในนิยายเรื่องไหนไม่เข้าดันเข้ามาในโลกนิยายซอมบี้เนี่ยนะ!?

 

[ตอบคำถามโฮสต์ เพื่อค้นหาวิธีไม่ให้โลกนี้ล่มสลาย พระเจ้าจึงได้ตามหาตัวแปรที่สามารถเข้ามาช่วยเหลือเซ็น อานัวซ์จากความตาย โฮสต์เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเชื่อมต่อ และปรับคลื่นสมองเข้ากับโลกนี้ได้ มันจึงทำให้โฮสต์เห็นภาพบางส่วนที่เกิดขึ้นจากสถานการณ์จริง และมีร่างกายที่เหมาะสมแก่การเคลื่อนย้าย พระเจ้าจึงใช้พลังมากกว่าครึ่งในการย้อนเวลา และดึงโฮสต์เข้ามา]

 

เธอแทบอยากจะกลอกตามองบนเมื่อได้ยินเสียงโมโนโทนในหัวที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกยินดีเท่าที่คิดไว้ ไม่เห็นเธอเคยคิดอยากไปต่างโลก หรืออยากให้รถบรรทุกชนจนตาย แต่เหตุผลที่ได้ฟังกลับน่าเห็นใจมากกว่าที่เธอคิดไว้

 

ใช่ นิยายที่เธอเขียนบางครั้งเธอก็เห็นมันจากความฝัน บางครั้งเธอก็คิดแต่งเติม เสริมมันขึ้นมา แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า มันจะไม่ใช่จินตนาการของเธอเพียงแค่คนเดียว แต่มันกลับมีความจริงน่าเหลือเชื่อซ้อนอยู่ในนั้น

 

ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรไปกว่านี้ เซ็นก็ขยับตัวเงี่ยหูฟังบางอย่าง “พวกมันกำลังมา” เขาว่าพลางจ้องมองเธออย่างเป็นกังวล “เราต้องรีบไปกันแล้วครับ!”

 

คนตัวใหญ่ว่าพลางดึงเด็กสาวผมดำให้ขยับตามเขา นอกจากภัยอันตรายจากซอมบี้มนุษย์ ก็ยังมีหมาซอมบี้ที่ดมกลิ่นเหยื่อได้ดีกว่าใคร ทำให้เหล่ามนุษย์ที่อยู่รอดไม่สามารถหลบซ่อนอยู่ในที่เดิม ๆ ได้นานนัก

 

พวกเขาทั้งคู่เริ่มเดินขึ้นมาบนเนินเขาสูงที่สามารถมองเห็นบ้านร้างก่อนหน้านี้ได้ ทั้งยังเป็นช่วงเวลาดีที่สายลมเป็นใจพัดไปอีกทาง ทำให้หมากลายพันธุ์ไม่สามารถรับรู้กลิ่นจากบนนี้ได้

 

“เซเรีย คุณมีความสามารถอะไรครับ?” อีกฝ่ายกระซิบถามเธอในขณะที่พวกเขาทั้งคู่เฝ้ามองฝูงหมากลายพันธุ์ที่เข้าไปดมและสำรวจบ้านร้าง

 

“ฉันไม่รู้...” ด้วยความที่โดนถามชื่อและคิดไม่ทัน ทำให้เธอรีบแปลงนามปากกาตัวเองและหลุดนามปากกาออกไปแทนชื่อจริงที่ดูจะแปลกยิ่งกว่าอย่าง น่าน

 

[ตอบคำถามโฮสต์ ความสามารถของโฮสต์คือระบบช่วยเหลือพระรองครับ]

 

แล้วมันคืออะไรกันเล่า!?

 

เธอจ้องมองคนตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น หากเป็นพระเอกในเรื่องนี้อย่างฟราสซิส คงคิดว่า เธอไร้ประโยชน์ และทิ้งเธอไว้ที่นี่แน่ ๆ แต่กับพระรองคนนี้...?

 

เขายกมือขึ้นลูบหัวเธอราวกับปลอบโยน “ยังไม่รู้ก็ไม่เป็นไรครับ คุณมีสีผมที่หายากอยู่กับตัว ผมเชื่อว่า พลังของเซเรียต้องแข็งแกร่งแน่นอน”

 

เซเรียได้แต่เหงื่อตก ผมสีดำมันเป็นสิ่งธรรมดามากในโลกของเธอ แต่สำหรับโลกนี้ ไม่มีใครมีเส้นผมสีนี้ เพราะคนที่มีผมสีดำคือคนที่ได้รับเลือกจากพระเจ้าเท่านั้น และมีพลังน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ ยกตัวอย่างเช่น พระเอกของเรื่องฟราสซิสยังไงล่ะ

 

อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็ได้ที่พระรองไม่กล้าทิ้งตัวเกะกะอย่างเธอ

 

“อีกอย่าง... ผมก็ยังไม่รู้พลังของตัวเองเหมือนกัน” อีกฝ่ายยิ้มแห้งให้เธอ แต่จริง ๆ แค่ปืนพก กับความสามารถทางร่างกายก็กินขาดกว่าเธอไปหลายเท่าแล้ว

 

[ประกาศ ภารกิจแรกของโฮสต์คือการส่งพระรองลงไปในดงหมากลายพันธุ์ครับ] เสียงโมโนโทนดังขึ้นอีกครั้ง เรียกความเบื่อโลกจากเด็กสาว

 

ถ้าจำไม่ผิด นี่คงจะเป็นการเปิดตัวครั้งแรกของพระรองกับการปลุกพลังวิเศษของเขา โดยที่คนที่เขาช่วยเอาไว้ผลักเขาลงไปในดงหมาเน่าเพื่อหนีเอาตัวรอดคนเดียว ทำให้พระรองรู้สึกสิ้นหวัง และโกรธแค้นมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต่อสู้กับหมา และถูกพวกมันกัดจนเกือบตาย ในขณะที่ตัวประกอบคนนั้นก็ไม่สามารถรอดชีวิตจากซอมบี้ด้านบนได้เช่นกัน พระรองที่บาดเจ็บสาหัสและมีรอยกัดเต็มตัวรีบพยุงตัวเองหนีไปหลบภัยในถ้ำ และได้รอดชีวิตอย่างปราฏิหารจากผลึกแก้วที่อยู่ในตัวหมาเหล่านั้น เขาลองกินมันเข้าไป และมันก็ช่วยเขาในการรักษาตัวเองได้ แต่เชื้อหมาก็ยังอยู่ ซึ่งต่อมามันก็กลายเป็นพลังวิเศษของเขา

 

แล้วทำไมเธอต้องทำอย่างนั้นด้วยเล่า?

 

แม้มันจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ยังไงคนที่เกิดในโลกที่สงบสุขอย่างเธอไม่มีทางจะรับสิ่งที่หนักหนาขนาดนี้ไหว

 

ถ้าทำแล้วเธอจะได้กลับโลกเดิมไหม?

 

[ตอบคำถามโฮสต์ โฮสต์จะสามารถกลับโลกเดิมได้เมื่อช่วยเหลือพระรองจนถึงบทล่าสุดที่โฮสต์เขียน หากโฮสต์ไม่ทำตามระบบ โฮสต์ก็เพียงแต่ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปเท่านั้น]

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเหล่มองคนใจดีข้างตัวอย่างสำนึกผิด ก่อนจะหันไปมองข้างหลัง ซอมบี้ระดับล่างกำลังเดินมาทางนี้อย่างเชื่องช้า แต่พระรองที่กำลังสังเกตการณ์หมาฝูงใหญ่ด้านล่างอยู่ยังไม่รู้สึกตัว

 

มันเป็นไปตามเนื้อเรื่องที่เธอเคยเขียนไม่ผิด ต่างกันแต่ว่า ตัวประกอบในตอนนี้เป็นเธอก็เท่านั้น

 

เซเรียลุกขึ้นยืน เรียกสายตาแปลกใจจากอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ข้างบนเนินสูง

 

“ซอมบี้... ซอมบี้...” เธอพึมพำ ท่าทางหวาดกลัว และเดินถอยหลังชนอีกฝ่ายอย่างจัง โดยไม่ทันได้ตั้งตัว เซ็นที่นั่งยองอยู่ก็ไถลลงไปด้านล่าง เขาเบิกตากว้าง รีบคว้าสิ่งใกล้ตัวมาจับไว้ แต่กลับกลายเป็นขาของเด็กสาวที่เผลอผลักเขาลงไป

 

!!?

 

“กรี๊ดดดด”

 

นี่มันไม่เห็นเหมือนในบทที่เขียนไว้เลยนี่น่า!!?

 

 

 

------------------------------------------------------------------

Yu – kami Talk: สุขสันต์วันคริสมาสนะคะ~~!

 

พระเจ้า : นี่เป็นคำพูดอย่างที่มนุษย์ชอบใช้กันว่า ให้ทุกข์ถึงท่านทุกข์นั้นถึงตัว

 

พระรอง : ระบบช่วยเหลือพระรอง แล้วทำไมทำร้ายพระรองแบบนี้ล่ะครับ!?

 

ระบบ: การทำให้พระรองแข็งแกร่งขึ้นเพื่อต่อสู้กับหมาได้ก็ถือเป็นการช่วยเหลือเช่นกัน

 

นักเขียนไซเรน : ไม่มีใครเห็นใจฉันบ้างเลยรึไง!!?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.251K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,929 ความคิดเห็น

  1. #1914 Rafael2912 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 02:25
    เนื้อเรื่องในนิยายนางคุ้นๆมากตอนที่นางตื่นที่โรงพยาบาล คล้ายเรื่อง”the waking dead “
    #1,914
    0
  2. #1884 Luna_l (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 02:24
    ซวยไปด้วยกัน วงวาร5555555
    #1,884
    0
  3. #1681 pang_kanokwan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 22:59
    เดี๋ยวนะ นางเอกบอกชื่อตอนไหนอ่ะ
    #1,681
    2
    • #1681-1 pang_kanokwan(จากตอนที่ 2)
      13 กันยายน 2563 / 23:00
      อ่อๆเจอแล้วค่ะ เบลอๆ555
      #1681-1
    • #1681-2 Yu - kami(จากตอนที่ 2)
      13 กันยายน 2563 / 23:03
      ไม่เป็นไร กำลังคิดอยู่ว่า จะบอกยังไงดี เพราะมันอธิบายรวบรัดไปหน่อย 5555
      #1681-2
  4. #1481 Tear Clodilia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 14:23
    พึ่งมาอ่านเรื่องนี้คือดีมากค่ะ5555 เป็นหนึ่งในนิยายชายหญิงน้อยนิดที่ยังอ่านอยู่เลย(*´ω`*)
    #1,481
    1
    • #1481-1 Yu - kami(จากตอนที่ 2)
      21 สิงหาคม 2563 / 19:19
      งุ้ยย ขอบคุณคร้าบบบ (> - < )
      #1481-1
  5. #1381 DekY. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 02:52
    หนูขอยาดขำค่ะ! ตอนแรกนึกว่าเป็นBLเพราะเราอ่านแต่BLอย่างเดียวเลยเดี๋ยวนี้(เมื่อก่อนไม่ชอบอ่านแนวพวกYแต่เดี๋ยวนี้ไม่อ่านชายหญิงเลย555) แต่คือเรื่องนี้ดือมาก! ดูขำๆดี จะละเว้นและตามต่อไป แง ฟ้าใสดูน่ารักมาก เราจะยกเว้นเป็นกรณีพิเศษเลยนะคะ♡
    #1,381
    1
    • #1381-1 Yu - kami(จากตอนที่ 2)
      3 สิงหาคม 2563 / 12:40
      คุณเป็นสาววายคนที่สองแล้วที่หลงเข้ามา (จากที่เห็นเม้นท์ทั้งหมดนะ) ดีใจที่ชอบฮับ ขอบคุณค่าาา รักเลยย ><
      #1381-1
  6. #1364 YuuzuKonkon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:21
    น่าสนใจนะ
    #1,364
    0
  7. #1342 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:52
    ฉันว่าไอเซ็นมีนจงจัยลากน้องลงไปด้วยวะ ใช่มั้ยๆ!;-;
    #1,342
    0
  8. #1320 EGYPTcarol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 20:27

    นักเขียนไซเรน เซ็น อานัวซ์ จะเริ่มมีเรื่องให้ฟินกันแล้ว https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #1,320
    0
  9. #1227 Yuki101 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:20
    กรรมตามทันเร็วมาก///อยากจะถามจริงๆ ใครสร้างระบบนี้ขึ้นมา น่าตีมาก
    #1,227
    0
  10. #1212 Sparkling_pp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 23:19
    นังระบบเฮงซวย!! สงน้อง5555
    #1,212
    0
  11. #1130 ParamiWashi32 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 09:56
    เด่วนะ5555 อิระบบเวงแม่ม
    #1,130
    0
  12. #1001 trp1021 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:17
    เซเรียยยยย ชอบชื่อน้อง เอ็นดูมาก
    #1,001
    0
  13. #974 bigbowka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:42
    ลงไปเป็นคู่
    #974
    0
  14. #957 nnnnnaudd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 20:35
    ตลกก5555555 จะแกล้งผลักพระรองแต่ดันโดนดึงลงไปด้วยเฉย55555555
    #957
    0
  15. #919 ohjesus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 11:13
    ไปด้วยกันไปได้ไกล555555
    #919
    0
  16. #727 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 15:05
    5555555จากคนที่เมนพระรองและตัวร้ายหลายๆเรื่องสมน้ำปน้านางเอกรับผลกรรมซะบังอาจมาทำร้ายพระรอง
    #727
    0
  17. #425 White-Lie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 18:11
    ทำไมมีความเป็นคอมมะดี้ (comedy)
    #425
    0
  18. #376 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 13:17
    ขอบคุณค่ะ
    #376
    0
  19. #369 hongjuly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:37

    ให้ทุกแก่ท่านทุกมาแล้ว

    #369
    0
  20. #184 Jxxxx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:20

    555สนุกค่ะ ติดตามน่าค่าาา

    #184
    0
  21. #33 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 22:37
    ติดตามค่ะ
    #33
    0
  22. #21 dream4try (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 15:01
    ไม่คะ คุณเป็นนักเขียนไม่ใช่นักอ่านซะหน่อย ต้องมารับผิดชอบร่วมกันนะคะ
    #21
    0
  23. #13 katsuza2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:37
    เอ่อ น่าสงสารเขานะครับ
    #13
    0