Zirolist Revenge มหาประลัยคนตายยาก (รอผล สนพ) End

ตอนที่ 8 : Revenge 4 นายตัวเอง (ท่อนแรก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 พ.ค. 57

Revenge 4 นายตัวเอง

 

านๆทีผมจะเห็นผู้หญิงทะเลาะกันโดยมีผมเกี่ยวข้องด้วย ผมยังจำได้ที่เหล่าสาวๆตบตีกันเพื่ออยู่ที่จะมาอยู่ใกล้กับผมที่สุด จนบางครั้งผมทำลายน้ำใจเธอโดยการแอบหนีพวกเธอโดยไปหวานกับลอเรน แต่ครั้งนี้มันต่างกับที่ผมเจอมาและก็ไม่รู้สึกภูมิใจเลยสักนิดเดียว   พระเจ้าแม่ลูกทะเลาะกันเหรอเนี่ย 

ไม่น่าเชื่อเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นต่อหน้าผม แถมสองคนนั้นทะเลาะกันเพราะผมอีกซะด้วย แม้จะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้มากก็เถอะ ตอนนั้นผมเริ่มคิดอยากเป็นพระเอกคอยห้ามสองคนนี้ แต่พอมาคิดอีกที ให้แม่ของสั่งสอนลูกตัวเองซะบ้างก็ดีเหมือนกัน

“ สองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้วนะพอเถอะครับ ”

ไม่ช้าฟรีสก็มาไกล่เกลี่ยสองแม่ลูกเท่าที่ดูมา  หมอนั่นจะพยายามไปห้ามฝ่ายแม่ซะมากกว่า ส่วนคนอื่นๆก็ไม่มีท่าทีจะห้ามทั้งสองเลย พวกเขานิ่งมากเผลอๆทำหน้าเมินใส่ด้วย ผมตีความหมายได้สองแบบ ไม่อยากเข้าไปห้ามเพราะกลัวจะถูกลูกหลง กับ ขี้เกียจไปห้ามเพราะเจอบ่อยแล้ว หรือบางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่างเลยก็ได้

“ อย่าขวาง ฉันจะไม่ฟังจากปากคนอย่างนายหรอกฟรีส ”

“ อย่ามาห้ามฉันเลย ถ้าฉันไม่สอนลูกซะบ้าง เธอร์น่าคงไม่เอาแต่ใจแบบนี้หรอก ”

เธอร์น่าตะคอกเพื่อตอบแทนความหวังดีของฟรีสทั้งหมด ทำเอาผมชักอยากจะเอารองเท้าไปยัดปากหล่อนมากเลยในตอนนี้เพราะเสียงที่แป้นแล้นเอาแต่ใจนั่น แต่พอมาดูที่ฝั่งแม่แล้วผมก็เริ่มเข้าใจว่านิสัยนั้นถอดแบบจากใคร...ฝ่ายแม่กล่าวจบฝ่ายลูกก็ไม่มีท่าทีสลดอะไรทั้งสิ้นนอกจากตั้งท่าต่อสู้ในรูปแบบคาราเต้ ส่วนฝ่ายแม่ก็ตั้งท่าเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน!?!

ตอนนี้คงผมคงไม่มีบทแล้ว แต่แทนที่ผมจะใช้เวลาช่วงที่สองคนนั้นทะเลาะกันหนีไปจากที่นี่ กลับมานั่งยองๆดูสองแม่ลูกสู้กันต่อ ทั้งที่ผมไม่ได้ชอบการต่อสู้เลยสักนิด  นั่นเพราะมีบางอย่างมันสะกดผมไว้...ฝ่ายแม่ตั้งท่าต่อสู้ ทำไมภาพนี้ช่างคุ้นตาผมเหลือเกิน เหมือนกับว่าเคยเห็นภาพนี้มาก่อน

ย้ากกก!!!...การต่อสู้เริ่มขึ้นด้วยเสียงฮึดสู้ของสาวน้อย ฝั่งลูกบุกเข้าไปก่อน เธอร์น่าคำรามดังลั่นอย่างกับสัตว์ป่า แล้วใช้ซัดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแรงมหาศาลๆใส่แม่อย่างไม่ลังเล แต่ทว่า การต่อสู้จริงๆยังไม่เริ่มเลยตราบใดที่ฝ่ายแม่ไม่บุก...

 

“ ฉันเคยสอนให้บุกเข้ามาแบบนี้เหรอ เธอร์น่า ช่องโหว่มีเพียบเลย ” โอ้ หล่อนนิ่งมาก แถมยังหลบฝ่ามือของลูกตัวเองได้ทุกกระบวนท่า ผมไม่แปลกใจเลยที่หล่อนกล้าสู้กับลูกตัวเอง ส่วนเธอร์น่าตอนนี้กลายเป็นแค่เด็กที่เอาจริงกับการเล่นๆผู้ใหญ่ มองก็รู้ผลแล้วว่าหล่อนไม่มีทางเอาชนะได้อย่างแน่นอน

“ หนวกหูน่ายัยแม่บ้า ” น้ำเสียงของหล่อนเดือดพล่านอย่างกับเห็นแม่เป็นศัตรูไปแล้ว เธอร์น่ากระหน่ำฝ่ามือพิฆาตใส่แม่ของตนเร็วขึ้นอย่างกับหวังฆ่าให้ตาย  ถ้าหากเป็นผมเมื่อก่อนถูกฝ่ามือแบบนี้จู่โจมไปคงนอนพะงาบอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน  ให้ตายเถอะ นี่คนหรือปีศาจต่อสู้กันแน่!!!

“ เด็กไม่ดีต้องถูกสั่งสอนซะบ้างนะ เผื่อจะนิสัยดีขึ้น ”

ถึงฝ่ายแม่จะพูดแบบนั้น แต่แล้วฝ่ามือแรงสุดของเธอร์น่าฟาดลงกลางศีรษะหล่อน ทุกอย่างนิ่งลงพร้อมกับสีหน้าอึ้งของฟรีส แน่นอน ผมอึ้งที่จู่ๆคนที่หลบได้ตลอดมายอมโดนเสียเอง ยัยเด็กนั่นดูเหมือนจะอึ้งไปครู่หนึ่งอย่างกับรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปมันผิดมหันต์ แต่ว่า การต่อสู้มันยังไม่จบ

“ แม่แพ้หนูแล้วนะ ”

“ นั่นต่อให้ต่างหากล่ะ ”

เลือดค่อยๆออกมาจากศีรษะของแม่ แต่มันมาพร้อมกับเสียงที่ดุดันจากปากกระแทกเข้ากลางใจของลูก ใบหน้าอันดุดันของหล่อนตามมาหลังจากนั้น เธอร์น่าแอบร้องครางนิดๆหลังเห็นหน้าแม่ของตนก่อนที่จะหาทางกันฝ่ามือของแม่บ้าง แต่เมื่อตัวเองมาเป็นฝ่ายกันแล้ว ผลการต่อสู้ก็เริ่มเห็นชัดมากขึ้น ผมกล้ายืนยันสิ่งที่ผมคิดเมื่อครู่นี้แน่นอน เธอร์น่าแพ้แน่ๆ

โครมม!!!

สัมผัสอะไรบางอย่างที่น่ากลัวสะพัดอยู่รอบกายฝ่ายแม่ ผมจะเรียกมันว่าจิตสังหาร ทันทีที่แรงนั้นเกิดขึ้น ผมรู้สึกขนลุกวูบวาบไปทั้งตัวพร้อมกับรู้สึกถึงความน่ากลัวของหล่อน นี่คงไม่ใช่การทะเลาะกันของแม่ลูกธรรมดาแล้วล่ะ...เธอร์น่าถอนฝ่ามืออกจากศีรษะแม่พร้อมกับถอยห่าง แววตาซ่อนไว้ในแว่นกันแดดคงจะรู้ผลว่า สู้ยังไงก็แพ้

“ ใช้ไม้นี้ทุกทีเลยนะแม่ บิลลี่... ”

ผลัวะ... ในไม่ช้า มวยก็เริ่มเปลี่ยนคู่ หล่อนตะโกนเซอร์โรริสของเธอ ยัยบ้าเอ้ย ถึงจะห่ามยังไงแต่นี่ก็แม่ของเธอนะ ผมโกรธที่หล่อนโกงแม่ของตัวเองแบบนั้น  ถึงจะเก่งกว่าลูกแค่ไหน แต่จะสู้เซอร์โรริสที่มีพลังแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

บิลลี่กระโจนเข้ามาวงต่อสู้และเข้าไปบุกหาหล่อนทันทีเช่นเดียวกับที่เคยบุกหาผม ก่อนที่จะเริ่มการต่อสู้อีกครั้ง ฝ่ายแม่หลบกำปั้นของบิลลี่ที่พุ่งมาก่อนจะย้ายมาอยู่ด้านหลังของบิลลี่ สีหน้าของหล่อนนั้นไม่เปลี่ยนเลยสักนิด แต่ใช่ว่าบิลลี่จะยอมแพ้ง่ายๆ...

ไซโคลนอาร์มสตรอง

ลมร้อนๆสะพัดออกมาที่แขนหมอนั่น แม้ผมจะห่างจากตรงนั้นเป็นวาก็ยังรู้สึกได้...ความเร็วของบิลลี่เพิ่มขึ้น พร้อมกับร่างที่กลายเป็นสีส้มเหมือนกับลาวาเพิ่งจะปะทุ ก่อนที่จะบรรจงกำปั้นมหากาฬใส่แม่ของเธอร์น่าทันทีโดยมีรอยยิ้มของเธอร์น่าสนับสนุน

หมับบบ!!!...ผมลุ้นสุดตัวว่าแม่ของหล่อนจะทำยังไงต่อ จะหลบหรือจะรับ และผมเดาว่าต้องเป็นหลบ เพราะถ้ารับ ร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งของหล่อนได้ไหม้แน่ๆจากความร้อนระดับซุปเปอร์โนว่า...แต่ที่ผมคิดนั้นมันผิด...มือของหล่อนรับกำปั้นมหากาฬของบิลลี่ได้ชะงัดก่อนที่ความร้อนจากร่างกายบิลลี่จะดับวูบไปพร้อมกับร่างที่แน่นิ่ง วินาทีนั้นผมถึงกับอ้าปากค้าง ผู้หญิงคนนั้นทำไปได้ไงเนี่ย!!!

“ จะเรียกโซอี้มาก็ได้นะ แต่ผลก็มาเหมือนเดิมนั่นแหละ  ”

“ ยังไงหนูก็ไม่ยอมแพ้แม่หรอก... ”

“ สองคนนี้หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ”

การทะเลาะกันของสองแม่ลูกที่ห้ามยังไงก็เอาไม่อยู่ ผมเริ่มหงุดหงิดจนอยากจะออกไปห้าม แต่แล้วทุกอย่างก็กลับมาสงบอีกครั้งเมื่อมีเสียงหนึ่งได้ลั่นออกมา เสียงของใครกันล่ะ แค่ประโยคเดียวหยุดการทะเลาะง่ายๆโดยไม่ต้องใช้เสียงตะโกนที่น่ากลัว เธอร์น่าที่อารมณ์ร้อนถึงกับสะดุ้งและรีบสงบเสงี่ยมทันที ผมนี้อยากจะไปตบศีรษะหล่อนจริงๆ ที่เคารพคนอื่นมากว่าแม่ของตัวเอง

ใครล่ะที่หยุดการทะเลาะครั้งนี้ ไม่ช้าเขาก็เผยตัวเอง ฟรีสนำมาก่อนพร้อมกับคนที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งน่าจะเป็นผู้ที่สองคนนี้ให้ความเคารพที่สุดแล้ว เป็นชายอายุน่าจะประมาณ30ต้นๆ ผมสีดำไว้สั้นๆ นัยน์ตาสีเขียวมรกต มีแววตาที่ดุดันและรูปงามเหมาะกับสูตสีขาวที่เขาสวมใส่อยู่ นั่งรถเข็นที่ควบคุมด้วยระบบไฟฟ้า ชายคนนั้นเดินไม่ได้สินะ...ผมคิดอย่างนั้น

“ คุณเรซัส ” เธอร์น่าเอ่ยชื่อเขาอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วฝ่ายแม่ล่ะ ผมมองหล่อน ซึ่งตอนนี้หล่อนกำลังนิ่งสุดๆเหมือนให้ความเคารพแก่ชายที่ชื่อว่า เรซัสผู้นี้...เขาเป็นใครกันล่ะ!?!

“ ดิฉันแค่สั่งสอนลูกคนนี้เท่านั้น ขอโทษนะคะที่ทำให้นายท่านตื่น ” ทำไมหล่อนถึงเรียกเรซัสผู้นี้ว่านายท่านล่ะแต่ไม่รู้ทำไมผมคิดในเชิงอกุศลไปแล้วว่า ชายคนนี้กำลังความสัมพันธ์อันเร่าร้อนกับคุณแม่คนนี้อยู่ โอ้ นี่ผมคิดอะไรไปเนี่ย เลวชะมัด

“ ลูน่า แวนเซล เรื่องที่เธอเป็นแม่แล้วอบรมสั่งสอนลูกฉันก็เข้าใจอยู่ แต่เด็กสาวนั่นก็ควรปล่อยเขาไปบ้างเถอะนะ ส่วนเธอร์น่า เธอเองน่าจะฟังลูน่าแม่ของเธอบ้างนะ คงไม่มีใครอยากยุ่งกับคนที่ไม่เคารพใครแม้แต่แม่ของตัวเองหรอก ”

ผู้หญิงคนนั้นชื่อลูกน่า แวนเซลเหรอ!?!  ’ ทำไมผมถึงคุ้นชื่อนี้ล่ะ แต่ว่าความรู้สึกมันขัดๆที่ว่า ผมยังไม่เคยคุยกับสาวที่อายุประมาณนี้มาก่อนเลยในชีวิตเลย

“  แต่ว่า แม่กำลังช่วยเหลือเซอร์โรริสหมายเลข26ที่กำลังพยศนะคะ นายท่าน ”

“ เซอร์โรริสตัวนี้น่ะเหรอ ”

สายตาของทุกคนจดจ้องมาที่ผมทันที ไม่แปลกหรอก ก็ตัวต้นเรื่องนี่นา ตอนนี้ผมกลับมาเป็นจำเลยของสังคมอีกครั้งเมื่อเธอร์น่ากำลังใส่ไฟมาที่ผมสุดๆ ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เลย ผมยังไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น คนพวกนั้นเข้ามาทำร้ายผมก่อนเองนะ...เรซัสทำหน้าอึ้งไปชั่วครู่หนึ่งที่เห็นผม และแน่นอน ผมคงจะไม่อยู่ให้พวกเขาจับไปนอนแช่อิ่มในหลอดทดลองแล้ว

 

“ อย่ามายุ่งกับฉัน!!!  ”

 

ผมตะโกนไล่ด้วยเสียงอันแหบห้าวและน่ากลัวที่เปลี่ยนสถานการณ์ที่สงบให้กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ทุกคนในบริเวณนั้นกลับมาแตกตื่นเพราะเสียงที่แหบห้าวของผม ละครสัตว์เริ่มต้นขึ้น แต่ผมจะไม่ขอแสดงในตอนนี้แน่นอน เพราะถ้าถูกจับได้ คงไม่ได้ออกมามีชีวิตอีกต่อไป

“  เจ้านี่คือเซอร์โรริสของเกนเหรอ ฟรีส ”  เรซัสถามจากฟรีส ซึ่งหมอนั่นผงกหน้าซึ่งแปลว่า ใช่ ...หมายเลข26กลายเป็นชื่อของผมไปซะแล้ว ผมไม่อยู่ให้พวกเขาคุยจบ สมองสั่งให้ผมวิ่งหนีสุดป่าราบ ไม่สนอะไรอีกแล้ว ชีวิตใหม่ในฐานะเซอร์โรริส ผมไม่อยากให้ใครมาควบคุมผมแบบนั้น

ผมหันหลังให้พวกเขาทั้งหมดและมองหาทางออก สถานที่แสนซอมซ่อเริ่มทำให้ผมรู้สึกเวียนหัวเพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่คนพลุกพล่าน มีลังไม้ ลังเหล้า หลุมดิน ซึ่งรวมกันแล้วมันคือความวุ่นวายแต่ผมไม่สนสิ่งนั่นนอกจากหาทางออก

ทางออกอยู่ที่ไหนล่ะ ผมกวาดมองแทบจะ360องศาและในที่สุด ผมก็เห็นบานประตูเหล็กสูงหลายร้อยเมตรที่อยู่สุดสายตาที่ด้านหลังคืออิสรภาพของผม

“ หมายเลข26ได้โปรดฟังพวกเราก่อน ” เรซัสตะโกน แต่ผมไม่สนใจเขาแม้ว่าเขาจะพยายามใช้รถเข็นวิ่งตามผมสุดๆแล้ว พอกันทีผมไม่อยากจะเจอเรื่องวุ่นวายอีกต่อไป ...ตอนนี้ผมวิ่งเร็วกว่าตอนที่เคยเป็นจารัคคนนั้น  ไม่รู้สึกเหนื่อยหอบอะไรเลยแม้จะนานเกิน2นาทีแล้ว อิสระเอ๋ย ผมกำลังไปหาแล้ว

“ ลูน่า หยุดหมายเลข26ที ”

“ ค่ะนายท่าน ”

โครมมม!!!...คำสั่งนั้นมาจากปากของเรซัสผู้ที่รับคำสั่งคือเซอร์โรริส สิ้นคำตอบรับของลูน่า อิสรภาพของผมหยุดสิ้นเสียตรงนั้น ขาของผมกำลังจะก้าวออกจากประตู แต่แล้วกับมีบางสิ่งที่ผมไม่คาดคิด ลูน่ากระโดดสูงมาดักหน้าผมพร้อมกับฟาดแข้งเข้ากลางหน้าท้อง ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร ยกเว้นความหนาวเหน็บเหมือนอยู่ใกล้ๆกับภูเขาน้ำแข็ง...

“ หยุดหนีได้แล้วหมายเลข26 พวกเราทำเพื่อเจ้านะ ”

หล่อนกล่าวพร้อมกับพยายามเก็บจิตสังหารที่ออกมาจากร่าง ถึงหล่อนจะปิดมันมิด แต่สิ่งที่เป็นจิตสังหารเชิงรูปธรรมมันปิดไม่มิดแล้ว...ไอเย็นระเหยออกมาจากร่างของลูน่า พร้อมกับผลึกน้ำแข็งที่เกราะตามแขนขาหล่อน นัยน์ตาที่งดงามปัดนี้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งและนั่นทำให้ผมรู้คำตอบของพลังไอเย็นนั่น ลูน่าหล่อนคือเซอร์โรริสงั้นเรอะ!!! ’

“ ไปให้พ้นนะเว้ย ”  ความโกรธทำให้ผมรู้สึกร้อน แต่ความเย็นของก้อนน้ำแข็งที่กำลังกระจายไปทั่วร่างของผม ถึงอย่างนั้นผมก็ยังดึงดันที่จะหนีไปให้ได้ ผมวิ่งลุยหน้าต่อไปไม่สนยัยนั่นเลยสักนิด แม้รู้ว่าหล่อนคงจะไม่ล้มเลิกหยุดผมง่ายๆแน่...

ผมลุยต่อโดยไม่คิดสู้กับใคร แต่ลูน่าก็ห้ามผมสุดกำลัง ทั้งฝ่าเท้า ทั้งฝ่ามือกระหน่ำใส่ผมเร็วยิ่งกว่ากระสุนปืน ความเย็นเริ่มทำให้เลือดที่ไหลเวียนทั่วร่างของผมแข็งตัว และตอนนั้น สิ่งที่ผมลืมไปแล้วถึงย้อนกลับมา...

“ จะหยุดได้หรือยัง หมายเลข26 ”

“ คนอย่างเธอหยุดฉันไม่ได้หรอก ”

“ ปากดีเหมือนกันนี่ รู้ทั้งรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้านายบงการยังจะมาคิดสู้อีกหรือ ” หล่อนทับถมด้วยน้ำเสียงเหยียดอย่างกับภูมิใจมากที่ตัวเองเป็นเซอร์โรริส ทั้งที่มันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงเลยสักนิด ยัยป้านี่ท่าทางจะโดนล้างสมองไปด้วยแหงๆ

“ คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องมีเจ้านายหรอกเฟ้ย ”

“ งั้นต้องทำให้นายหลับไปอีกรอบก็แล้วกัน ”

ไอเย็นพุ่งออกมาจากฝ่ามือของหล่อนคล้ายกับลำแสง พลังที่เหนือมนุษย์แบบนี้คงยืนยันได้ว่าหล่อนคือคนแบบเดียวกับบิลลี่ แบบเดียวกับผม แต่ผมไม่ดีใจเลยสักนิดที่ผมจะจบลงเช่นนี้ ความโกรธแค้นแม้จะร้อนแรงแค่ไหนแต่ก็ทำลายแสงแช่แข็งไม่ได้ ทว่า นี่ไม่ใช่จุดจบของผมถ้าตราบใดยังมีเรื่องให้ผมต้องทำ

“ถ้าฉันหลุดไปได้... ฉันจะฆ่าเธอ ”

มันกลายเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมจะพูดกับหล่อน และภาพที่ผมเห็นเป็นภาพสุดท้ายในวันนี้คือภาพหลอนที่ทำให้ผมรู้อะไรหลายๆอย่างที่ผมคาดไม่ถึง...ลูน่า แวนเซล สาวรุ่นใหญ่ที่สู้กับผมมีเงาจางๆแฝงอยู่ข้างใน ผมพยายามตั้งสติอีกครั้งก่อนจะโฟกัสเห็นแค่เงาจางๆภายใน เป็นเด็กสาวที่หน้าคล้ายๆกับลูน่า และเป็นหน้าที่ผมนึกออก ลูน่าคนนี้คือคนเดียวกับยัยเด็กแว่นนั่น!!!

 

…………………………………………………………………

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #111 shadow33 (@aroka33) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 16:55
    พระเอกเป็นอัจฉริยะ เฉพาะการหาเงินแค่นั้นละมัง
    #111
    0
  2. #59 Fuxker (@necktie00) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 20:00
    พระเอกฉลาดจริงอะ ทำไมทำตัวดูโง่แปลกๆ
    #59
    0
  3. #18 ลูกกวาดสีแดง (@argear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 20:55
    =3= คงม่ายมีตัววี๊ดว๊ายยุข้างๆพระเอกหรอกนะ
    #18
    0