Zirolist Revenge มหาประลัยคนตายยาก (รอผล สนพ) End

ตอนที่ 65 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.ค. 57

วันถึงพื้นก่อนพร้อมกับรับผมไว้อย่างปลอดภัย ผมรู้สึกหายใจโล่งจมูกอีกครั้งหนึ่งก่อนจะเหลียวหลังไปมองหาจารัคที่ยังอยู่ในตึกฟอลเลนที่กำลังมีควันฟุ้งกระจายอยู่

 

“ จารัค!!!

 

“ โทษทีละกัน ถ้าเจ้านี่ไม่เสร็จฉันคงไปไหนไม่ได้ ”

 

“ แต่... ”

 

“ ฉันตายมารอบนึงเพราะอาวุธตัวเอง คงไม่ตายอีกรอบนึงหรอกน่า ฮ่ะๆๆๆ ”

 

พรึบบบ!!!...ประโยคสุดท้ายที่ทำให้ผมรู้สึกใจหาย บานเหล็กของตึกค่อยๆปิดช่องลมทางออกทั้งหมดรวมทั้งบริเวณที่พังไป ม่านควันกัมมันตรังสีที่โชยออกมาเล็กน้อยถูกดูดกลับไปด้วยเครื่องดูดขนาดใหญ่บริเวณตึก ควันทุกอย่างถูกปิดตายไว้ในตึกนั้นทั้งหมดพร้อมกับวีรกรรมของจารัคจากนี้...

ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวเลย หมอนั่นรู้จักระบบรักษาความปลอดภัยในตึกของตัวเองทั้งหมดและจะใช้ประโยชน์นั่นกักเก็บม่านกัมมันตรังสีไว้ไม่ให้รั่วไหล เพราะถ้ามันรั่วไหล นั่นก็เท่ากับว่า เมืองนี้ถึงคราวจุดจบไปพร้อมๆกันแน่

 

แฮ่ๆๆๆ

 

หรือว่าหมอนั่นจะเห็นแก่ตัวกันแน่ ไม่เอาน่า นั่นมันแค่มุขตลกของผมที่ไม่เข้ากับสถานการณ์เท่าไร ไม่มีเวลาให้เตรียมใจ เพราะหลังจากวีรกรรมของจารัคเสร็จสิ้น เซอร์โรริสตนอื่นๆก็ไม่ปล่อยให้ผมว่างอีกต่อำไปแล้ว ฉากต่อสู้เสี่ยงตายที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับผมมันเริ่มขึ้นทันที

 

โพละๆๆๆ

 

“ นายท่านสู้พวกมันไม่ได้หรอก ขึ้นบนคอผมดีกว่า ”

 

กำปั้นแรกของผมจะเข้าไปเสยศัตรูตัวแรกแต่วันได้เสยพวกมันก่อนผม แน่นอน พอเลือดของะวกเขาสาดกระเด็นใส่ ผมกลับรู้สึกกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ที่ฮึดสู้เมื่อกี้หายไปในพริบตา ให้ตายเถอะ มันไม่เหมือนในเกมที่ผมเล่นเลยสักนิดเดียว...ตอนนั้นผมทำตามวันทันที และต่อจากนี้ก็เป็นเวลาที่เขาได้ออกลวดลายสู้บ้าง

พลังของเขาส่วนใหญ่จะเป็นการใช้แรงมหาศาลที่ฆ่าศัตรูได้ตั้งแต่หมัดแรก แต่ส่วนใหญ่วันจะทำให้พวกนั้นน็อคไปก็เท่านั้น เพราะยังไงซะพวกเขาก็พวกเดียวกัน และผมแทบจะไม่ได้นับศัตรูที่วัจัดการเลยด้วยเพราะตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังนั่งอยู่บนหลังม้าพยศที่ควบคุมไม่ได้และไม่สามารถออกไปจากหลังของมันได้

 

เบิร์สกราวิตี้!!!

 

ปิดท้ายด้วยท่าเด็ดของหมอนั่นที่ทำให้ผมรู้สึกช็อคทันทีที่เขากำลังทำต่อจากนี้ วันกระโดดสูงกว่าร้อยเมตรพร้อมรวมพลังแรงโน้มถ่วงไว้ที่ผ่ามือมหากาฬของเขา กำปั้นทำลายล้างเห็นผลทันทีที่เข้าพุ่งมันมาที่พื้นกวาดล้างเซอร์โรริสนับร้อยพันตัวในสงครามนี้พร้อมกับแผ่นดินกลางเมือที่แยกออกเป็นสีซีเหมือนชิ้นเค้กวันเกิด

 

“ นายท่านเป็นอะไรมั้ย ”

 

“ เหอๆ ฉันโอเคดี ”

 

“ ฟรีส!!!

 

“ โซอี้ เธอร์น่า ” สหายร่วมอุดมการณ์ที่ผมคิดว่าจะไม่เจอเขาอีกแล้ว วันค่อยๆวางผมลงพื้นอย่างนิ่มนวล ก่อนที่ผมจะหายใจหอบเหมือนกับวิ่งมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ที่จริง ผมกำลังรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรงมากไปหน่อยก็เท่านั้น

 

“ นึกว่าจะไม่เจอพวกเธอแล้วนะเนี่ย”

 

“ รีบไปที่ฟอลเลนอินดัสตี้กัน ”

 

“ หา ฉันเพิ่งจะหนีออกมาเมื่อกี้เนี่ยนะ ตอนนี้จารัคกำลังซ่อมไทแลนท์อยู่ เข้าไปได้ตายเพราะกัมมันตรังสีแน่ๆ” มันจะมีมุขเยอะขนาดไหนกันเนี่ย ใจผมเต้นแรงจนไม่อยากจะตบมุขใครอีกแล้วนะ

 

“จารัค!?!

 

“ จารัคตัวจริงน่ะ ” พวกหล่อนคงไม่รู้เรื่องนี้แน่ๆ แต่ที่รู้ๆก็คือ ตอนนี้ไม่ควรจะไปที่นั่นเลย แต่ผมก็เดาได้ว่า สองคนนี้จะไปที่นั่นทำไม แต่มันเปล่าประโยชน์

 

“ เธอร์น่า กิลเซ่ตอนนี้อยู่ที่ไหน ” โซอี้ถาม

 

“ กำลังสู้กับนารุสในพระราชวังน่ะ ให้หมอนั่นจัดการเองดีกว่านะ เพราะฉันใช้ไดร์ฟแฝงข้อมูลของมันไปแล้ว ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวการที่จริงมันคิดจะทำอะไร มันจะเปลี่ยนโลกให้เป็นยุคเก่าและทำให้ทุกคนบนโลกกลายเป็นเซอร์โรริส ”

 

“ หา!!!

 

“ เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว และจะให้ทำอะไรต่อล่ะ พวกเราต้องหนีออกไปทางตึกนั้นนะ ”

 

“ ง่า จริงด้วยสิ ”

 

บอมเบอร์พันซ์...หมัดดินระเบิดของอันเฮริออนกระแทกเข้าที่พื้นเสริมรอยแยกที่วันสร้างไว้ให้เกิดแรงสั่งสะเทือนมากขึ้น คำสั่งจากลูเฟอร์เรียที่กำลังบงการอยู่บนศีรษะมันอย่างสะใจ จนเกือบนึกไปแล้วว่านี่เป็นสงครามจริงไม่ใช่สงครามในเกมที่ชอบเล่น พอมีหุ่นยนต์ตัวนั้นผมก็เริ่มนึกถึงวิธีที่จะหนีรอบที่สองได้ทันที

 

“ พวกเราไปที่กำแพงเมืองเร็วเข้า ”

 

“ ไปทำไมตรงนั้นล่ะ ” ผมสั่งพวกเขาแน่นอน โซอี้กับเธอร์น่าคงจะสงสัยว่าจะไปทำไมที่นั่น แต่ผมไม่ได้ตอบคำถามสองคนนั้นหรอก...ต่อจากสั่งสองคนนั้น ก็ตามด้วยลูเฟอร์เรียที่เห็นพวกผมกำลังวิ่งไปที่กำแพงเมือง หล่อนคงสงสัยเหมือนกันทั้งๆที่สถานการณ์กำลังเป็นต่อ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าไปที่กำแพงตอนนี้สถานการณ์ได้เป็นต่อมากกว่าเดิมแน่นอน

 

จะว่าไปมันก็เหนื่อยใช้ได้แฮะ เพราะจักรวรรดิเฮเรดมันกว้างใหญ่ซะจนผมหอบ ขนาดวิ่งจนขาลากแล้วยังไปไม่ถึงครึ่งเมืองเลยสักนิดเดียว ขณะเดียวกันที่พวกเซอร์โรริสมากมายได้ไล่ตามพวกเรามาอย่างกับพวกมันอยากรู้ว่าพวกเราจะไปไหน...ตอนนี้คนที่จะสู้สกัดพวกมนได้คงมีแต่โซอี้ กับลูเฟอร์เรียเท่านั้น

 

“ ลูเฟอร์เรียสกัดพวกมันที ”

 

“ อย่านะลูเฟอร์เรีย หนีไปก่อน ” โซอี้กำลังรู้สึกขัดแย้งกับที่ผมกำลังคิดตอนนี้ พอผมสั่งค้านหล่อน สีหน้าอันไม่พอใจเริ่มออกมา

 

“ ทำไมไม่ให้หุ่นยักษ์นั่นสกัดยะ ” เธอร์น่าวีนใส่ผมทันที

 

“ เอาน่า...มันยังไม่ถึงเวลาตอนนี้หรอก ”

 

แล้วเวลาไหนที่ผมจะได้ใช้เจ้าหุ่นยนต์นี่จริงๆล่ะ ก็คงอีกไม่นานหรอกถ้าผมถึงกำแพงเมืองเร็วให้เร็วที่สุด ไม่สิ บางทีอาจจะไม่ถึงก็ได้ถ้าไม่ถูกพวกมันจับกินไปซะก่อน...เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเหนื่อยที่สุดในชีวิต ผมวิ่งซะจนไม่รู้ว่าตัวเองมีลิมิตแค่ไหน ส่วนโซอี้กับเธอร์น่า อาการเหนื่อยหอบก็มีบ้างแต่คงไม่เท่ากับคนที่ไม่ค่อยออกกำลังอย่างผมแน่ ให้ตายเถอะ เมื่อไรจะถึงทีเนี่ย

30นาทีกับการวิ่งที่ไม่ลดสปีดลงเลยแม้แต่น้อย ในที่สุดพวกผมก็มาถึงกำแพงเมืองได้สำเร็จ กำแพงเมืองที่สูงใหญ่เกือบเลียดฟ้า ทั้งบานทำมาจากเหล็กพิเศษและเสริมด้วยกลไกอะไรมากมาย แต่ไม่รู้ว่ากลไกมันยังจะมีอยู่หรือเปล่า

 

“ ถึงแล้วให้ทำยังไงต่อยะ ”

 

“ ใช้หุ่นยนต์พังกำแพงเมืองนี่ซะ ”

 

“ แล้วไม่บอกตั้งแต่ทีแรก อันเฮริออน ทำลายกำแพงนี่ให้เละไปเลย ”

 

สกรูลแคนน่อน!!!...มันควงสว่างของเจ้าหุ่นยนต์พร้อมพังกำแพงได้ แรงกระแทกจะหมัดปะทะกำแพงเกิดประกายไฟออกมาพร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่ช็อตไปที่ตัวหุ่นยนต์ รอยบุบจากกำปั้นนั่นลึกเป็นสิบๆเมตร แต่มันแทบจะไม่ทะลุกำแพงเลยเพราะกำแพงนั่นมันหนาถึงร้อยเมตรเลยก็ว่าได้

 

“สั่งให้หุ่นยนต์ของเธอซัดกำแพงไปเรื่อยๆนะ ”

 

“ ได้เลย ”

 

“ แล้วจะทำยังไงกับเจ้าพวกนี้ล่ะ ” สองคนที่เหลือถามผม เจ้าพวกนี้ที่หล่อนบอกกำลังทำให้ผมอยู่ในภาวะกดดันจนถึงที่สุด ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ด้วยนะ...เซอร์โรริสมากมายตามหลังพวกเรามาต่อจากนี้ไม่มีทางออกให้กับผมอีกต่อไปแล้ว ตัวเลือกมีแค่ทางเดียวเท่านั้น

 

“ ในเมื่อไม่มีทางไหนแล้วก็สู้กับมันซะเลยสิ ”

 

เป็นตัวเลือกที่ไม่ค่อยอยากจะทำแต่มันไม่มีทางเลือกอีกแล้ว ถึงเวลาที่คนอ่อนแออย่างผมต้องสู้แล้ว แต่ในสภาพเหนื่อยหอบซีโครงบานแบบนี้จะสู้ยังไงไหวฟะ ให้ตายเถอะ ความหวังมันไม่มีอีกแล้วหรือไง...ศัตรูได้เข้ามาจู่โจมพวกเราทันทีตั้งแต่วินาทีแรกที่คิดจะสู้ กำปั้นของผมที่คิดว่าเบาตอนนี้บวกกับอะดรีนาลีนที่สูบฉีดไปทั่วร่างกระหน่ำใส่พวกมันชนิดไม่สนอะไรอีกแล้ว พอมารู้ตัวอีกที หมัดของผมก็เลือดท่วมพร้อมกับมันสมองที่ติดมาที่ข้อแขนของผมจนรู้สึกแหย่ะๆ แต่หัวใจของผมกับเต้นแรงกว่าเก่าและรู้สึกว่า การฆ่าเพื่อเอาชีวิตรอดนั้นมันก็ไม่เลวเหมือนกัน

โซอี้กับเธอร์น่าตอนนี้ผมคงไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้วเพราะพวกหล่อนสู้ได้ดีกว่าผมซะอีก ส่วนวัน รู้สึกจะเป็นสหายคนเดียวที่สู้กับพวกมันได้สบายเผลอๆจะปกป้องผมไปด้วย ทีนี้ผมก็รอลุ้นว่า กำแพงหรือพวกเราจะถูกทำลายก่อนกัน

แต่จำนวนที่มีมากมายแบบไหน ต่อให้มีสูตรอำตะจากเกมหลายสิบเกมพ่วงยาเพิ่มHPมันก็ไม่มีทางจบง่ายๆเพราะค่าความเหนื่อยล้าของพวกเรามันเกินขีดจำกัดไปแล้ว เวลานั้นผมนึกอยากจะเป็นเซอร์โรริสขึ้นมา แต่คงต้องผ่านนู่นผ่านนี่เยอะแยะมากมาย ขนาดสู้ถึงจุดนี้แล้วก็ตามก็ยังเอาชนะพวกมันไม่ได้ นี่สินะ สงครามที่พวกทหารแบกรับกัน

 

“ สู้ไหวมั้ย ” พวกเราสามคนเริ่มหลังชนกัน ตอนนี้ผมรับรู้ได้ถึงน้ำเหงื่อที่ชโลมไปทั่วตัว แม้แต่โซอี้ที่ผ่านสงครามมาก็ยังถอดใจพอๆกับผมตอนนี้ คำถามของผมคงไม่มีใครตอบอีกแล้ว แต่สักพักโซอี้ก็ได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าปลง

 

“ อยากจะสู้นะ แต่ไม่ไหวแล้ว ”

 

“ ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้พวกเราเจอกันนะ ลาก่อน ”

 

“ ทุกคนจงหยุดและไปนั่งพักเถอะครับ ”

 

“ ขอรับนายท่าน ”

 

การเตรียมใจยอมรับสิ่งร้ายๆเข้ามามันก็ทำให้ผมรู้สึกแย่พอๆกัน มันช่างเลวร้ายนะผมว่าที่จะรู้ว่าตัวเองตายตอนไหน แต่บางครั้งมันก็มีเรื่อหักมุมชนิดที่ผมพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน...เซอร์โรริสหยุดครั่งทั้งหมดรวมทั้งวันที่กำลังสู้อยู่ได้หยุดการต่อสู้ทั้งหมด ไม่สิ บางทีอาจรวมถึง ลูน่ากับบิลลี่ด้วยก็ได้

 

“ ทุกคนไม่เป็นอะไรนะครับ ”

 

“ นายท่าน ” เรื่องร้ายกลายเป็นดีทันทีที่มีนายท่านของพวกเรา ใช่ เมื่อครู่นี้ผมลืมเขาไปแล้ว แต่ก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ครั้งนี้ผมเห็นนายท่านยืนโดยไร้ซึ่งรถเข็นและสภาพเนื้อตัวที่มอมแมมอย่างกับผ่านการต่อสู้ที่โชกโชนมา ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ คงต้องพูดกันอักยาวแน่ถึงจะเข้าใจ

 

“ ทำไมนายท่านถึงควบคุมพวกมันได้ ”

 

“ ผมก็คือเซอร์โรริสหมายเลข1ของพวกมันนั่นแหละ แต่เพราะหนีออกจากการทดลองเลยทำให้ร่างกายไม่สมบูรณ์เท่าไร... ” คำอธิบายสั้นๆที่ทำให้ผมรู้สึกอึ้งไปครู่หนึ่ง ผม เธอร์น่า และลูเฟอร์เรียคงตกใจแน่ๆ แต่โซอี้กลับเฉยไปแล้ว อ่อ แน่ล่ะ โซอี้อาจจะรู้ก่อนพวกเราไม่มีเวลาบอกก็ได้

 

“ ตอนนี้ผมควบคุมพวกเขาได้ก็จริง แต่ถ้าแพตทริออทเอะใจเรื่องนั้นขึ้นมามันจะแย่แน่ ”

 

“ เอะใจเรื่องอะไรเหรอ ” ทุกคนถามทันที และมันคงต้องเป็นเรื่องร้ายแน่ๆ

 

“ ที่พวกมันต้องการตัวจริงๆไม่ใช่กิลเซ่ แต่เป็นตัวผมต่างหาก เซอร์โรริสที่สามารถควบคุมเซอร์โรริสด้วยกันได้ แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมมันเบี่ยงประเด็นมาสนกิลเซ่ได้ ”

 

“ แล้วตอนนี้หมอนั่นจะเป็นไงบ้างเนี่ย ”  เธอร์น่าเริ่มแสดงความเป็นห่วงออกมา แน่นอน เรื่องนี้คงต้องคุยกันอีกยาวแน่

 

“ หมอนั่นสู้กับแพตทริออทอยู่นี่นา รีบไปช่วยกัน ” โซอี้คงคิดจะไปช่วยหมอนั่นจริงๆนั่นแหละ แต่สังขารของหล่อนตอนนี้มันก็ไม่ไหวแล้ว แล้วนั่นก็ไม่ใช่การต่อสู้ที่คนเป็นๆอย่างเธอต้องไปยุ่งเลยสักนิด

 

“ ตอนนี้ฉันใส่ไดร์ฟไปแล้ว ไทแลนท์คงทำงานก่อนแน่ๆ หมอนั่นตายไปแล้วล่ะ ”

 

“โถ่โว้ยยย!!!

 

สบถของโซอี้เผยออกมาหลังสิ่งที่เธอคิดมันขัดกับอะไรหลายๆ ที่จริงผมก็อยากช่วยเหมือนกันนั่นแหละ แต่จะช่วยยังไงดีล่ะ ในเมื่อหมอนั่นอยู่ไกลพวกเราขนาดนี้ สหายที่ร่วมตายกับพวกเรามาอย่างเขาต้องมาจบชีวิตโดยการเสียสละให้พวกเราหนีไปได้เหรอ ถึงจะบอกว่ามันมีแค่ในนิยาย แต่นิยายบางเรื่องก็แต่งจากเรื่องจริงเหมือนกัน

 

“ คุณชอบกิลเซ่สินะ โซอี้ ” เรซัสถาม ต่อให้หล่อนไม่ตอบยังไงก็รู้แล้วว่าโซอี้ชอบเขาเหมือนกัน แต่เรื่องเหตุผลที่หล่อนชอบนั้นคงต้องอธบายอีกยาวเหมือนกัน

 

“ เขาคือคนทำให้ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองได้... ”

 

“ ไปตามตัวหมอนั่นมาซะสิพี่ ” เสียงที่แทรกออกมาจากกลุ่มเซอร์โรริสนับร้อยพัน ใช่ นั่น บิลลี่ รวมทั้งลูน่าที่ตอนนี้โทรมไปทั้งตัวพร้อมกับแขนซ้ายของหล่อนที่ตอนนี้ขาดไปแล้วแต่ใช้พลังน้ำแข็งมาทำให้สิ่งนั้นกลายเป็นแขนเทียมของหล่อนไป

 

“ ยังไงซะพวกเราก็ต้องพังประตูบานนี้อยู่แล้วนี่นา ยังไงก็รีบกลับมาละกัน ไม่งั้นพวกเราไปล่ะ ”

 

“ ขอบคุณนะทุกคน ”

 

“ อย่าลืมเอานี่ไปด้วยล่ะพี่ ” โซอี้รับของที่น้องชายตัวเองโยน มันคือความหวังดีเล็กๆจากน้องชายของเธอเอง เป็นปืนคู่ที่ผมสร้างไว้ให้เธอ และผมว่ามันตั้องเป็นอาวุธสุดท้ายที่จะทำให้สงครามนี้สิ้นสุดลงซะที...สงครามสุดท้าย หล่อนไม่พูดอะไรนอกจากใช้ใบหน้าที่บอกว่า จะพากิลเซ่กลับมาให้ได้ ส่วนพวกผมตอนนี้จะขอพังกำแพงไปจนกว่าเธอจะกลับมาเอง...ถึงตอนนั้น ถ้าโซอี้ไม่กลับ มิตรภาพที่แสนหอมหวานเฉกเช่นในนิยายดีๆมันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว   

 

…………………………………………………………………

 

กิลเซ่ ถ้าฉันพานายออกมาได้ฉันจะให้นายเลี้ยงข้าวฉัน...สงครามที่ตอนนี้รู้แล้วว่าใครจะได้เป็นฝ่ายชนะ สุดท้ายแล้ว ไลท์การ์เดี้ยนของพวกเราก็เป็นฝ่ายกอบกู้ทุกสิ่ง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไทแลนท์ที่คนอื่นพูดกันจะเริ่มทำงานเมื่อไร แต่ไม่ว่ามันจะทำงานแล้วหรือไม่ ฉันต้องพากิลเซ่ออกมาให้ได้ เพราะเขาคือ คนที่ฉันอยากอยู่เคียงข้างที่สุดหลังสิ้นสงคราม

พระราชวังเฮเรดที่ตอนนี้ไม่มีอุปสรรคอะไรมาขวางทางอีกแล้ว ทุกอย่างปูพรมแดงรอฉันเข้าไปช่วยเหลือกิลเซ่ และฉันจะทำให้มันสุดความสามารถ...ห้องสุดท้ายที่เดิมพันกับอนาคตของโลกไว้อยู่เบื้องหน้าฉัน ตอนนี้ไร้ซึ่งเสียงโครม กลับมีแต่ความสงบจนฉันเริ่มรู้สึกใจหายแล้วว่า กิลเซ่ นายตายแล้วหรือเปล่า

ในห้องสุดท้ายที่เต็มไปด้วยหมอกสีม่วง บางๆไม่พอที่จะทำให้ฉันถูกดูดไปที่มิติแห่งความกลัวได้ ข้างในห้องเต็มไปด้วยเศษเหล็กมากมาย และซากศพของทหารเซอร์โรริสของกิลเซ่ เหตุการร์ทุกอย่างมันสงบจริงๆแล้วน่ะเหรอ ตอนนั้นฉันเริ่มระแวงแล้วว่า มันจะไม่จบอยู่แค่นั้น

ในห้องนี้ยังมีอีกห้องหนึ่งที่คิดว่ากิลเซ่อยู่ข้างใน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงเรื่องร้ายๆในห้องนี้แต่มันไม่ช่วยไม่ได้อีกแล้วในเมื่อชั้นตัดสินใจมาเองเอาล่ะ เข้าไปล่ะนะ

 

“ กิลเซ่ นายอยู่ข้างในมั้ย!?!

 

ห้องโล่งๆที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทำลายล้าง ฉันเห็นแพตทริออทในสภาพเละไม่ต่างกับเศษเหล็กข้างนอกห้อง กับผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องมาถึงที่นี่ เขากำลังหันหน้าให้กับแพตทริออทที่เขาเพิ่งทำลายไปและยืนนิ่งๆไม่พูดอะไรนอกจากหายใจเบาๆ

 

“ กิลเซ่ไปจากที่นี่กัน ”

 

ไดร์ฟครูเกอร์

 

สิ่งที่ตอบกลับฉันมาชวนฉันใจหายไปครู่หนึ่ง บอลสายฟ้าพุ่งตรงมาที่ฉันทันที ฉันรีบกลิ้งหลบไปข้างๆพร้อมกับชักปืนออกมาจ่อหน้ากิลเซ่ทันที...ทำไมเจ้าหมอนั่นถึงทำอย่างนั้น

 

“ทำบ้าอะไรของนาย...!?!

 

แฮ่ๆๆๆ...เขาตอบกลับมาไม่เป็นภาษาของมนุษย์ ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาตอนนี้ส่องสว่างเหมือนกับมีแสงจากภายในร่างกาย สติของเขาถูกควบคุมไปแล้ว จากอะไรล่ะ...

 

“ กิลเซ่ ไม่จริงใช่มั้ย!!!

 

“ ฉันจะฆ่าเธอ ฉันจะฆ่าเธอ ”

 

มันเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้วนอกจากเรื่องเลวร้ายที่ฉันเจอ ใจของฉันหายไปหลังเขาได้พูดคำนั้นออกมาด้วยภาษาของเซอร์โรริสคนตายที่บัดนี้ไม่ใช่เสียงเดิมของเขาอีกแล้ว กิลเซ่แพ้แพตทริออทแล้วถูกเจ้านั่นแทรกแซงร่างกลายเป็นตัวการที่แท้จริงคนต่อไป และสิ่งที่ฉันต้องทำจากนี้กำลังทำให้ฉันรู้สึกแย่ที่สุดจนต้องหลั่งน้ำตาออกมาในสงครามนี้

 

“ กิลเซ่ ฉันจะฆ่านาย ”

 

138 ความคิดเห็น

  1. #98 CV002 (@0850342080-) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 22:01
    อีกต่อำไป >> อีกต่อไป ะวกมัน >> พวกมัน ที่วัจัดการ >> ที่วันจัดการ สูตรอำตะ >> สูตรอมตะ ครั่ง >> คลั่ง
    #98
    0