นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [EXO & SNSD]Just once, I want to walk side by side with you

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
Copyright © 2012. All Rights Reserved By.Like a star
 
credit:Mydeerdawn

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 56 / 22:35


    

Just once, I want to walk side by side with you

 

                คืนนี้ ลมแม่น้ำพัดแรงเกินไป...

             ซอฮยอนปิดหนังสือในมือพลางเอื้อมมือไปดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ   เธอเพิ่งอ่านหนังสือไปได้ไม่กี่บท  แต่ทนอากาศเย็นและความระคายเคืองตาไม่ไหว จึงจำต้องยอมแพ้กลับหอพักก่อนเวลาปกติ

                ช่วงระหว่างพักโปรโมท เธอมักใช้เวลาว่างมาเดินเล่นหรืออ่านหนังสือที่ริมแม่น้ำฮันทุกวัน ตั้งแต่ช่วงค่ำจนถึงเที่ยงคืน  แต่หลายวันมานี้เธอรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีใครบางคนจับตามองอยู่ตลอดเวลา ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าอาจมีใครบางคนจำเธอได้ หรือไม่ก็กลุ่มแฟนๆ ที่ตามติดมาจากบริษัท หากเธอหันไปให้ความสนใจก็เหมือนส่งสัญญาณการมีปฏิสัมพันธ์  ดังนั้นการเดินไปเงียบๆ น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

                ทว่า ความรู้สึกนั้นมันกลับมาอีกแล้ว ซอฮยอนเหลียวมองรอบตัวด้วยความรู้สึกแปลกๆ เลือกเดินบนถนนริมแม่น้ำที่มีแสงไฟโคมสว่างจ้าแทนการเดินตัดสวนหย่อมซึ่งใกล้กว่า...แต่ก็ดูอันตรายกว่าเช่นกัน

                ในที่สุดก็เดินออกมาถึงริมถนน ใจชื้นขึ้นนิดหน่อยที่ยังคงมีรถยนต์วิ่งผ่านสายตาบ้าง

                ซอฮยอนเร่งฝีเท้า ความรู้สึกบอกว่าใครบางคนเร่งฝีเท้าตาม เธอหันขวับกลับไปมอง ฟุตปาธว่างเปล่าไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต ได้ยินเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหว แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกดีขึ้นเลย

                ช่วงโค้งสุดท้ายก่อนถึงหอพัก ซอฮยอนตัดสินใจออกวิ่ง  เธอกดรหัสเปิดประตูมือสั่น พอก้าวเข้าสู่ความปลอดภัยด้านในก็หันขวับกลับมามองถนนหน้าตึก ใจเต้นตุ้บๆ ด้วยความหวาดกลัว

                ไม่มีใครสักคน...

                แต่เธอรู้ รู้ว่ามีใครบางคนตามเธอมา...

                . . . . . . . . . . . . .
 

              เกือบสามเดือนแล้วที่เธอไม่ได้แวะมาริมแม่น้ำฮัน    ส่วนหนึ่งเพราะต้องบินไปโปรโมทที่ญี่ปุ่น   อีกส่วนเพราะยังกลัวอยู่ แต่คืนนี้อากาศดีจนทนอุดอู้อยู่แต่ในห้องไม่ไหว

              ซอฮยอนไม่ได้เอาหนังสือติดมาด้วย   เธอเสียบหูฟังขณะวิ่งจ๊อกกิ้งไปตามทาง เด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่กำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่หยุดเล่นและหันมาทำความเคารพเธอ

                ซอฮยอนจำสมาชิกไม่ได้ทุกคน แต่รู้ว่าเป็นเด็กฝึกของบริษัทที่กำลังจะเดบิวท์เร็วๆ นี้

                ตอนนั้นเองที่คิดได้ว่า  ต่อให้เธอปกปิดตัวเองด้วยหมวกและมาส์ค ทุกคนก็ยังจำเธอได้อยู่ดี มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งมองตามและกระซิบกระซาบถามกันว่าใช่โซนยอชิแดหรือเปล่า กลุ่มนักฟุตบอลหยุดเล่นหันมาโค้งเก้าสิบองศา เธอไม่ได้มองเต็มตาจึงไม่รู้ว่าเป็นเด็กฝึกหรือสตาฟของบริษัท แต่ที่รู้ๆ พวกเขาจำได้ว่าเธอเป็นใคร

                ซอฮยอนตัดสินใจวิ่งลึกเข้าไปตามเส้นทางวกวนในสวน ปลอบตัวเองว่าคงไม่มีอันตรายอะไรหรอก ยังไม่ดึกนักและสวนสาธารณะก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน

                หากแม้จะปลอบตัวเองเช่นนั้น  เธอก็อดหวาดระแวงไม่ได้ ยิ่งวิ่งลึกเข้าไปด้านในเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกแปลกๆ แถวต้นคอ เหมือนกับว่าใครบางคนกำลังจับตามองอยู่

                ใจเต้นโครมครามเมื่อวิ่งผ่านทางโค้งสุดท้ายไปออกริมแม่น้ำ  เธอกำลังจะผ่านมันไปอยู่แล้ว แต่จู่ๆ เงาร่างใหญ่โตร่างหนึ่งก็โผล่พรวดออกมาพุ่มไม้ข้างทาง

                ซอฮยอนเกือบร้องกรี๊ด แต่มือใหญ่เอื้อมมาปิดปากได้ทัน รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะทำให้เธอจำได้ทันทีว่าเป็นใครแม้จะยังมองเห็นไม่ชัดนัก

                ย่าห์! ปล่อยนะ ชเวมินโฮ!”

                มินโฮปล่อยร่างของเพื่อนสาวออกพร้อมเสียงหัวเราะ มือเล็กๆ เลยฟาดป้าบลงบนแผ่นหลังแข็งแรง ไม่เจ็บอะไรนักหนา แต่อีกฝ่ายก็แกล้งโอดโอยลงไปกองกับพื้น

                ดี! ตายไปเลย

                ใจร้ายจัง

                ซอฮยอนยื่นมือให้เพื่อนจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น มินโฮยังคงขำต่อเนื่อง

                ไม่ตลกเลย ฉันตกใจจนเกือบหัวใจวาย

                ก็ฉันตั้งใจให้เธอตกใจนี่นา

                สองหนุ่มสาวเริ่มออกเดินไปตามทาง เพราะไม่อยากเรียกร้องความสนใจจากคนที่ผ่านไปมา

                อย่าเล่นแบบนี้อีกนะ ฉันยิ่งกลัวๆ อยู่

                กลัวอะไรเพราะเห็นเพื่อนกลัวจริงจัง เขาจึงหยุดหัวเราะ

                ฉันรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีใครตาม...

                ย้อนกลับไปดูกันไหมล่ะ

                ไม่เอาหรอก น่ากลัวออกซอฮยอนปฏิเสธพลางดึงแขนเสื้อเพื่อนหนุ่มให้รีบเดิน หากมองเผินๆ จะเหมือนคนสองคนเดินคล้องแขนกันอย่างสนิทสนม ทั้งที่จริงแล้วจับแค่ปลายแขนเสื้อเท่านั้น

                เอางี้ไหม วันไหนถ้าเธอจะออกมาเดินเล่นก็โทรเรียกฉันสิ

                อย่าพูดเหมือนชายนี่ว่างงานนักได้ไหมหญิงสาวล้อกลับขำๆ

                สองคนเดินเคียงกันไปตามทาง   พูดคุยถึงเรื่องงานส่วนตัวของแต่ละคนเลยไปถึงเรื่องของเพื่อนๆ  และรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมค่าย เสียงหัวเราะลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ มวลความสุขแผ่กระจายจนคนรอบข้างรู้สึกได้

                ใครบางคนก้าวออกมาจากที่ซ่อน เขามองตามเงาสองเงาเคียงข้างทอดยาวบนถนนด้วยความรู้สึกแสนเศร้า...

                . . . . . . . . . . . . .

 

                วาว...สุดยอดไปเลย สุดยอดจริงๆ เด็กๆ ของพวกเราทำได้ดีจนฉันแทบช็อคแน่ะ

                ฮโยยอนพูดประโยคนี้วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่สิบรอบแล้ว ซอฮยอนยิ้มขณะเปลี่ยนเสื้อผ้า ซูยองชะโงกหน้าเข้ามาจากประตูที่เปิดทิ้งไว้

                “EXO กลายเป็นเด็กๆ ของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ ของฉันต่างหาก!”

                จากนั้น บรรยากาศในห้องนอนก็ระอุขึ้นทันทีจากการเปิดฉากปะทะแย่งเมนส่วนตัวกัน จนยุนอาที่นอนอ่านนิตยสารอยู่บนเตียงซอฮยอนต้องลุกขึ้นกรี๊ดดังๆ เป็นการสงบศึก

                ซอฮยอนนิ่วหน้า เตือนว่าเดี๋ยวเพื่อนบ้านก็มาแปะโน้ตเตือนหน้าห้องอีกหรอก

                พวกอนนี่ทำให้ฉันอิจฉานี่ ถ้าไม่ติดงาน ฉันก็อยากไปดูเหมือนกัน

                นั่นสิคะ ฉันก็อยากไป อุตส่าห์เตรียมตัวแล้วด้วย แต่อาจารย์สอนเปียโนดันโทรมาเลื่อนตารางเรียนกะทันหัน

                เด็กๆ พวกเธอชอบใคร ฮโยยอนถามสองมักเน่ พร้อมเลือกจองก่อนมีสิทธิ์ก่อน ฉันจองไค

                พี่ แต่เราเห็นจงอินมาตั้งแต่เด็กเลยนะ พี่ไม่รู้สึกเหมือนเป็นแม่ที่กำลังจะสวาปามลูกตัวเองเหรอ ยุนอาอมยิ้มเจ้าเล่ห์

                บ้า ฉันหมายถึงเลือกไปสเปเชียลสเตจด้วยย่ะ แม่ที่นึกอยากสวาปามลูกตัวเองไหลไปข้างๆ คูๆ ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างรู้กัน

                ฉันจองคริสๆ ซูยองตะโกนมาจากในครัว สักพักก็โผล่เข้ามาร่วมวงพร้อมห่อขนมเต็มมือ

                ฉันเลือกใครดีอ่ะ ลูฮานดีมะ?ยุนอาทำท่าคิดหนัก

                ซอฮยอนทำกระปุกครีมล้างเครื่องสำอางค์ตกพื้นดังโครมจนพี่ๆ ทั้งสามหันไปมอง ก่อนที่ฮโยยอนจะเริ่มต้นแซวทันที ไม่ว่าซอฮยอนจะปฏิเสธยังไงก็ไม่มีใครยอมฟัง

                ยุนอาแกล้งงอน งั้นฉันเลือกเซฮุนก็ได้ ถือว่าเสียสละให้น้องหรอกนะ

                แปลว่าซอฮยอนเลือกลูฮานซูยองช่วยสรุป

                อะไรกันคะ ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อสักหน่อย           

                งั้นเธอจะเลือกใคร?

                ซอฮยอนนิ่งเงียบไป พลางสั่นหน้าปฏิเสธ

                ไม่เลือก

                ไม่ได้! ต้องเลือก!!!”  ฮโยยอนไม่ยอมปล่อยมักเน่ไปง่ายๆ

                ซอฮยอนนิ่งคิดไปนาน แล้วก็นึกได้ว่าทำไมเธอต้องเชื่อฟังพวกพี่สาวขี้แกล้งเหล่านี้ด้วย

                เอ๊...พวกพี่นี่อะไรก็ไม่รู้!”

                เสียงประตูห้องน้ำปิดดังปัง พี่สาวทั้งสามหัวเราะกลิ้งที่แกล้งน้องเล็กสำเร็จ

                . . . . . . . . . . . . .

 

                “SM Town ปีนี้ เธอมีสเปเชียลสเตจกับเอ็กโซนะทันทีที่สิ้นเสียงบอกของผู้จัดการ โซนยอชิแดก็พร้อมใจกันแปลงร่างเป็นแฟนเกิร์ลของรุ่นน้องร่วมค่ายทันที

                เดี๋ยว! หยุดก่อนเด็กๆ ไม่ใช่ทุกคน บางคนน่ะ

                ไม่ยุติธรรมเลย ใครบางคนแกล้งว่า อยู่กับลิงพวกนี้บางทีผู้จัดการก็ต้องทำหูทวนลมบ้าง เขาหันมาทางซับยูนิตแรกของโซนยอชิแด แล้วบอกว่า

                คิวแรก เป็น TTS กับ ชานยอล ดีโอ เซฮุน แล้วก็...ลูฮาน

                ไม่ยอมอ่ะ จะเอาเสี่ยวลู่ๆ ฮโยยอนแกล้งโวยวาย และยุนอาก็รับมุกทันที

                ซอฮยอน เธอแอบไปลอบบี้พี่ผู้จัดการใช่ไหม

                อะไรกันคะ น้องเล็กพูดอะไรไม่ออกกับความโมเมของพี่สาว

                พี่ๆ คนอื่นๆ เริ่มถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น ซูยองเลยช่วยสรุปแบบรวบรัดให้ว่า

                ซอฮยอนชอบลูฮานน่ะ

                อนนี่!!!”

                 โซนยอชิแดพากันหัวเราะอย่างมีความสุขที่แกล้งน้องเล็กสำหรับอีกครั้ง!

                . . . . . . . . . . . . .

 

                ซอฮยอนเกือบจะลืมเรื่องทั้งหมดไปแล้ว จนกระทั่งถึงวันซ้อม TTS กับ EXO-K ทั้งสามคนออกจากสถานีโทรทัศน์ไปถึงห้องซ้อมพร้อมกัน ซึ่งมีใครบางคนรออยู่ก่อนแล้ว

                ลูฮานลุกขึ้นยืน ทำความเคารพด้วยการโค้งต่ำจนแทยอนต้องบอกว่าไม่เป็นไร ทิฟฟานี่เหลือบมองน้องเล็กที่ไม่กล้าสบตากับรุ่นน้องที่มีอายุมากกว่า แล้วเริ่มต้นแซวทันที

                รู้สึกเหมือนบรรยากาศในห้องนี้มันกลายเป็นสีชมพูยังไงไม่รู้ เธอชอบสีชมพูหรือเปล่า..ลูฮาน

                ไม่ครับ ผมชอบสีขาว ลูฮานตอบด้วยอาการสำรวม ต่างจากสาวรุ่นพี่ที่ใช้แอคติ้งละครเวทีเรียกร้องความสนใจจากกลุ่มคนฟัง

                โอ้ มาย ก๊อด!”

                เสียงกริ่งเตือนร้องดังอยู่ในหัว ซอฮยอนตั้งท่าจะแยกออกไปเปลี่ยนรองเท้า แต่ไม่ทันมือของพี่สาวที่เอื้อมมาดึงเธอเข้าไปร่วมวง

                ใจตรงกันเลย ซอฮยอนก็ชอบสีขาวตายิ้มของทิฟฟานี่เป็นประกายวิบๆ ล้อเลียน

                ลูฮานกับซอฮยอนเผลอสบตากันแล้วรีบเบนสายตาไปทางอื่น  แทยอนเห็นว่าแกล้งกันพอหอมปากหอมคอแล้วจึงเรียกทุกคนมาซ้อมรวมกัน

                ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจนกระทั่งช่วงพักที่ทุกคนมารวมตัวกินของว่าง หนุ่มๆ เอ็กโซนั่งเกร็งอยู่ชั่วครู่ก็หายเมื่อรุ่นพี่พยายามชวนพูดคุย ไม่เว้นแม้กระทั่งซอฮยอนที่ปกติไม่ค่อยพูด ก็ยังชวนน้องๆ คุย ยกเว้น..อยู่คนเดียว

                แทยอนหรี่ตามองพลางซ่อนยิ้ม เธอต้องทำหน้าที่ลีดเดอร์ที่ดีด้วยการช่วยเปิดใจ เอ้ย! เปิดโอกาส

                ลูฮาน ได้ยินว่านายชอบทงบังชินกิ แต่ไม่ชอบโซชิเหรอ

                เปล่านะครับ คนโดนกล่าวหารีบปฏิเสธอย่างร้อนรน

                งั้นนายชอบใครในโซชิล่ะแทยอนพลิกคำถามหน้าตาเฉย

                ครับ? หนุ่มซื่อเริ่มสับสนกับเล่ห์เหลี่ยมของรุ่นพี่

                ชอบใคร เลือกมาสักคน

                ผมชอบทุกคนอุบอิบตอบ หน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู

                เหหหหหหห!” แทยอนกับทิฟฟานี่ร้องออกมาพร้อมกัน

                นายจะชอบทุกคนเท่ากันได้ไง มีเก้าใจเหรอ!?

                มันต้องมีใครสักคนที่รู้สึกชื่นชมเป็นพิเศษสิ  แบบอยากดูเอทด้วย  อยากแดนซ์ด้วย  อยากมีความทรงจำพิเศษร่วมกันบนเวทีอะไรแบบเนี้ย!”

                ลูฮานหันไปมองน้องๆ ที่ไม่สามารถช่วยพี่ชายได้ เขาหันกลับมา เผลอเลื่อนสายตาไปยังใครบางคนที่นั่งเงียบอยู่ตลอดเวลา ทิฟฟานี่กับแทยอนแอบยิ้ม ลุ้มเต็มที่

                แททิซอ เป็นกลุ่มที่ผมอยากทำงานด้วยมากที่สุดครับ

                นายนี่มัน... ทิฟฟานี่โคลงศีรษะเซ็งๆ  แทยอนพูดคำว่า บื้อจริงต่อท้ายแบบไม่มีเสียง

                ซอฮยอนเสยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วลุกขึ้นนำทุกคนกลับไปซ้อมอีกรอบ  ขณะที่ใครบางคนได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจที่ปล่อยโอกาสทิ้งไป

                ..ขี้ขลาด!

                . . . . . . . . . . . . .

 

                TTS กับ EXO-K ไม่มีเวลาซ้อมมากนักเพราะตรงกับช่วงเวลาโปรโมท ลูฮานจึงมักมาซ้อมที่ห้องซ้อมคนเดียวบ่อยๆ

                เย็นวันหนึ่งที่เขานึกว่าห้องซ้อมไม่มีใคร  จึงเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะก่อนล่วงหน้า  ใครบางคนที่ซ้อมเต้นอยู่หน้ากระจกสะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด

                ขอโทษครับ เขาโค้งเก้าสิบองศาด้วยความรู้สึกผิด

                ไม่เป็นไรค่ะ ซอฮยอนอึกอักเพราะไม่รู้จะเรียกเขาว่าอะไร สุดท้ายแล้วก็ใช้คำสุภาพตามความเคยชิน

                คุณ...มาซ้อมหรือคะ

                ครับ เดี๋ยวชานยอล คยองซู เซฮุน จะตามมา ผมมารบกวนหรือเปล่าครับ

                ไม่ค่ะ

                เสียงโทรศัพท์ในเป้ดังขึ้นพอดี ซอฮยอนจึงก้าวไปรับ มินโฮส่งเสียงมาตามสายอย่างร่าเริงบอกให้รีบตมมาสมทบที่ร้านอาหาร วันนี้มีเจ้ามือใหญ่

                ฉันซ้อมอยู่

                งั้นเดี๋ยวฉันเดลิเวรี่ไปให้ถึงห้องซ้อมเลยเป็นไง

                เอามาเผื่อสักสี่ห้าชุดนะ

                เธออยู่กับใคร

                ซอฮยอนเหลือบมองคนที่ยืนจ้องเป๋งอยู่กลางห้อง ลูฮานสะดุ้ง เพิ่งรู้สึกตัวว่าตลอดเวลาเขายืนมองและไม่ได้แอบ แต่ถึงขั้นตั้งใจฟังเธอคุยโทรศัพท์เลยทีเดียว

                เอ่อ เอ็กโซน่ะ อย่าลืมเอามาเผื่อล่ะ

                ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มินโฮก็มาพร้อมอาหารเต็มมือ กลุ่มหนุ่มๆ เข้ากันได้ดีโดยเธอไม่จำเป็นต้องพยายามสร้างบรรยากาศ มีอยู่คนเดียวที่ค่อนข้างเงียบ ซอฮยอนมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินด้วยความไม่สบายใจ อยากชวนคุยแต่ไม่รู้จะคุยอะไร

                ลูฮานชิ...

                เฮ้! ทำไมเธอเรียกเป็นทางการจัง มินโฮทักขึ้นทันที

                อ้าว จะให้เรียกว่าไงล่ะ

                ก็เรียกปกติ เขาบอก และเธอก็เพิ่งสังเกตว่ามินโฮไม่ได้เรียกลูฮานว่า..ฮยอง

                เรียกปกติก็ได้ครับ ซูโอก็ไม่ได้เรียกผมว่าฮยอง เจ้าของชื่อรีบบอก

                ไม่ได้หรอกค่ะ ยังไงก็ต้องเรียก..แบบสุภาพ หรือไม่งั้นก็เรียก...โอป้าเอ่ยเสียงเบาตรงคำสุดท้าย ทั้งยังหลบตา ซึ่งก็ไม่รู้ว่า..ทำไม

                งั้นเรียก..โอป้า ลูฮานบอกเสียงเบา เขายิ้มกับกล่องข้าวข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

                ชานยอล คยองซู เซฮุน ร้องฮู้วววว...ขึ้นพร้อมกัน จนลูฮานต้องไล่เตะขาใต้โต๊ะเรียงตัว

                โอป้า..โอป้า...โอป้า... สามหนุ่มยังไม่ยอมหยุด

                ย่าห์! หนวกหูจริง! พวกนายหุบปากแล้วกินซะ!”  มินโฮดุรุ่นน้อง แอบเหล่มองสองหนุ่มสาวที่มีท่าทางแปลกๆ ต่อกัน หวังว่าคงไม่ได้เป็นอย่างที่คิดหรอกนะ!

                . . . . . . . . . . . . .

 

                ค่ำวันหนึ่ง มินโฮโทร.มาชวนเพื่อนสนิทออกไปวิ่งด้วยกันที่ริมแม่น้ำฮัน ซอฮยอนลังเลนิดหนึ่งก่อนตอบตกลง

                ทั้งคู่วิ่งไปได้สักพักก็เจอสมาชิก EXO บางคนมาออกกำลังกายเช่นกัน ชานยอลชวนมินโฮไปร่วมกลุ่มเล่นบาสเกตบอลที่กำลังขาดสมาชิกพอดี

                มินโฮหันมาเลิกคิ้วกับเพื่อนเป็นเชิงถาม ซอฮยอนพยักหน้ารับเพราะเธอไม่ต้องรีบไปไหนต่ออยู่แล้ว พอไปถึงสนามก็พบหนุ่มๆ ทั้งเอ็กโซเคและเอ็กโซเอ็ม ใช่สิ..เธอลืมไปเลยว่า เอ็ม ยังไม่กลับจีน

                หนุ่มๆ แสดงความยินดีอย่างชัดเจนที่มีคนผู้ชมคนพิเศษมาร่วมชมการแข่งขันนัดนี้ด้วย ใครคนหนึ่งจึงช่วยเพิ่มอุณหภูมิการแข่งขันด้วยการท้าขึ้นว่า

                ใครแพ้เลี้ยง...

                บรรยากาศสบายๆ ในทีแรกเปลี่ยนเป็นเอาจริงเอาจังทันที หนุ่มๆ เริ่มแบ่งกลุ่ม มินโฮอยู่กับฝั่งเค ส่วนอีกฝั่งเป็นสมาชิกจากฝั่งเอ็ม ซอฮยอนแยกไปนั่งดูที่ริมสนาม

                การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นด้วยการปะทะเดือด คริสกับมินโฮเล่นแรงด้วยกันทั้งคู่ คนอื่นๆ จึงจำต้องแรงเพื่อป้องกันตัวเองตามไปด้วย ซอฮยอนมองด้วยความไม่สบายใจสักเท่าไหร่  ยิ่งเล่นทุกคนยิ่งแข่งขันกันอย่างจริงจังเหมือนเดิมพันไม่ใช่แค่อาหารมื้อเดียว

                ไม่ทันไร ใครคนหนึ่งก็ถูกมินโฮกระแทกกระเด็นลงไปนอนกลางสนาม เพื่อนร่วมทีมเข้าไปดูและประคองพาออกมาริมสนาม เธอจึงเห็นว่าเป็นลูฮาน

                โอป้า เป็นไงบ้างคะ

              คนพามารีบส่งต่อและรีบวิ่งกลับไปเล่น  เธอจึงจำต้องช่วยประคองลูฮานมานั่งพัก  หันไปหยิบขวดน้ำมาเทให้เขาล้างแผลตรงข้อศอก มันดูแย่กว่าที่คิด เลือดซึมออกมาจากแผลถลอกตลอดเวลาจนเธอต้องดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาพันให้

                ลูฮานเบี่ยงหนี เขามองผ้าเช็ดหน้าสีหวานแล้วรีบปฏิเสธ

                ไม่เป็นไรครับ ผ้าเปื้อนเลือดอาจซักไม่ออก

                ช่างมันเถอะค่ะ แค่ผ้าน่ะ...               

                ซอฮยอนดึงแขนอีกฝ่ายมาพันจนได้ ลูฮานใจเต้น เขาเหลือบมองความใกล้ชิดด้วยหัวใจที่เป็นสุขปนเศร้า เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยว่า

                มินโฮเล่นแรงเกินไปจริงๆ ฉันขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ

                ขอโทษแทนกัน ความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทสองคนคงแนบแน่นตามข่าวลือที่เขาได้ยินมา เขาไม่เคยเชื่อ ไม่ยอมเชื่อ จนได้มาเห็นกับตาตัวเอง

                เสร็จแล้วค่ะ

                ขอบคุณครับ

                ปฐมพยาบาลเสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งเงียบอย่างอึดอัด สองทีมในสนามยังแข่งกันดุเดือดต่อไป แม้ฝั่งเอ็มจะมีคนน้อยกว่าเพราะลูฮานบาดเจ็บ แต่คริสก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เขาทำคะแนนนำขึ้นไปเกือบเท่าแล้วตอนนี้

                คุณชอบออกมาที่ริมแม่น้ำ...  เห็นคนฟังเหลือบมอง คนพูดจึงรีบเติมคำว่า ...หรือครับ? ต่อท้าย

                ใช่ค่ะ ฉันชอบออกมาอ่านหนังสือหรือไม่ก็ขี่จักรยานเล่น ฉันเคยเห็นพวกเทรนนี่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

                ครับ พวกเรามักมาเล่นกีฬากัน ลูฮานบอกแค่นั้น ไม่ได้บอกต่อว่าทุกครั้งมาที่ริมแม่น้ำฮัน เขามีความหวังว่าจะได้เจอใครบางคนเสมอ

                เสียงเฮจากสนามดึงความสนใจของทั้งคู่ให้หันไปมอง  ฝั่งเอ็มชนะด้วยคะแนนทิ้งห่าง  มินโฮดูหัวเสีย  เธอรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเพื่อน แล้วบอกกับกลุ่มหนุ่มๆ ว่า

                วันนี้ ฉันเลี้ยงเอง...

                ไม่ต้องๆ ตามกติกา คนแพ้ต้องเลี้ยง คนไม่เคยแพ้หน้าบึ้ง เขาไม่ได้โกรธที่ต้องเลี้ยง แต่โกรธที่แพ้มากกว่า

                แค่เดิมพันสนุกๆ ไม่ต้องจริงจังก็ได้ครับ คริสบอกเรียบๆ ดูเหมือนยังโกรธอยู่ที่เพื่อนร่วมกลุ่มบาดเจ็บ

                ซอฮยอนจึงจำต้องช่วยประนีประนอมให้คนอื่นๆ รอบกลุ่มที่มีสีหน้าไม่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

                เงียบเลยทั้งสองคน ฉันเป็นรุ่นพี่พวกนายนะ ห้ามขัดคำสั่ง ฉันเลี้ยงเอง!”

                . . . . . . . . . . . . .

 

                สเปเชียลสเตจที่ LA ถูกเลื่อนออกไปเพราะมีการบันทึกเทปโทรทัศน์ของสถานีแห่งหนึ่ง ลูฮานแอบผิดหวังเล็กๆ ทุกคนต่างยุ่งและไม่ได้ซ้อมรวมกันมานาน มาเจอกันอีกครั้งก็ที่หลังเวที      

                หนุ่มหน้าหวานกำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้แน่น เขาพยายามหาโอกาสคืนให้เจ้าของหลายครั้ง แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหาเธอเพราะมักมีรุ่นพี่รุ่นน้องล้อมรอบตัวอยู่เสมอ จนจบคอนเสิร์ต ทุกคนมารวมกันบนเวทีเพื่อขอบคุณ แล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไปโบกมือลาแฟนๆ รอบฮอล์     

                เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นซอฮยอนอยู่คนเดียว  เขามองตามร่างบอบบางที่เดินไปรอบเวทีเพื่อขอบคุณแฟนๆ  อย่างทั่วถึง  เขาแค่มอง..มอง...และมอง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขาก้าวตามเธอไปได้ยังไง หากก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงตัวเธอ ใครบางคนก็วิ่งมาทางด้านหลัง แล้วแกล้งผลักศีรษะซอฮยอนเล่นอย่างหยอกล้อ ลูฮานชะงักเท้า เขารีบก้าวไปอีกทางหนึ่ง ใจกระตุกแปลกๆ แต่ไม่กล้าค้นหาความหมายที่แท้จริง

                  พลาดโอกาสไปอีกครั้ง ผ้าเช็ดหน้ายังคงนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าของเขา...เขาจะทำยังไงดี

                เอ็กโซเอ็มเดินทางกลับจีนหลังจากนั้น เขาได้แต่ซ้อมคนเดียวอย่างเหงาๆ  ขณะที่กลุ่มเคได้ซ้อมกับแททิซอบ่อยๆ  จนกระทั่งถึงเอสเอ็ม ทาวน์ ไต้หวันจึงได้ซ้อมร่วมกันอีกครั้ง เขายืนใจเต้นไม่เป็นส่ำระหว่างรอคิวการแสดงหลังเวที

                ทิฟฟานี่เรียกทุกคนมารวมใจกันก่อนขึ้นเวที

                มารวมพลังกันเถอะ เวทีนี้เป็นเวทีแรกของพวกเรา

                แทยอนวางมือเป็นคนแรกในฐานะหัวหน้า ทิฟฟานี่ตามลงไปเป็นคนที่สอง ต่อด้วยเซฮุน ดีโอ ชานยอล และลูฮาน

                ซอฮยอนล่ะ มักเน่ไปไหน แทยอนถาม

                ซอฮยอนที่กำลังแต่งผมอยู่มุมหนึ่งส่งเสียงบอกว่ารอเดี๋ยว  ก่อนรีบวิ่งมารวมกลุ่ม เธอวางมือตัวเองแปะลงไปโดยไม่ได้ดูว่ามือก่อนหน้าเป็นใคร  เจ้าของมือสะดุ้ง ใจสั่น เพราะมืออุ่นนิ่มที่วางทาบลงมา ทิฟฟานี่ที่เฝ้าจับตาอยู่แกล้งทำเสียงประหลาดล้อเลียน  ลูฮาหน้าแดงจัด แต่โชคดีที่หลังเวทีค่อนข้างมืดจึงไม่มีใครมองเห็น

                1 2 3 FIGHTING!”

                สามสาว TTS ขึ้นแสดงเพลงโปรโมทของซับยูนิต ลูฮานกับเซฮุนแยกไปยืนรอข้างเวทีกลางด้านหน้าสุด ตลอดเวลาเขาจับตามองภาพบนจอมอนิเตอร์ตลอดอย่างไม่รู้ตัว เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี แต่เขาก็ยังคงไม่เบื่อที่จะได้มองซ้ำอีกหลายๆ ครั้ง

                ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง..วันที่เขาได้ยืนบนเวทีเดียวกับรุ่นพี่...ที่....ที่....ที่เขา....เขารีบปัดคำๆ หนึ่งออกไปจากใจ นาทีนี้..แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอแล้ว

                จากนั้น..ทุกสิ่งทุกอย่างบนเวทีก็เหมือนความฝัน เวลาสามนาทีกว่าๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบลืมหายใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองลอยลงจากเวที ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงชื่นชมจากสตาฟ รุ่นพี่ รุ่นน้อง ในบริษัทถึงโชว์ที่ดีที่สุดของคืนนั้น หัวใจของเขาก็ยิ่งพองโตคับอก

                ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานค่ะ เขาเหลียวมองตามเสียงขอบคุณ สองสาวรุ่นพี่เดินผ่านไปทักทายสมาชิก EXO คนอื่นๆ แล้ว

                งั้นก็เหลือแต่...ซอฮยอน

                ลูฮานยิ้มด้วยความประหม่า มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น เขาพึมพำเอ่ยคำขอบคุณเดียวกัน แล้วนึกอยากเขกหัวตัวเองที่น่าจะพูดอะไรที่น่าประทับใจมากกว่านั้น          

                ...ซื่อบื้อชะมัด!

                . . . . . . . . . . . . .

 

                ซอฮยอนมองนาฬิกาแล้วตัดสินใจคว้าฮู้ดมาสวมทับชุดนอน  คว้ามาส์คมาคาดปิดปาก  แล้วสวมรองเท้าสำหรับวิ่ง ยุนอาตะโกนถามมาจากห้องนอนว่าจะไปไหน เพราะมันดึกมากแล้ว

                ไปวิ่งค่ะ

                จะเที่ยงคืนแล้วนะ

                ฉันนอนไม่หลับค่ะ เลยตั้งใจจะไปออกกำลังกายสักหน่อย

                รีบกลับล่ะ ลมแรงมากเหมือนฝนจะตกเลย

                ซอฮยอนรับคำพี่สาว เธอเกือบหันหลังกลับ หลังจากออกมานอกตึกแล้วพบว่าลมพัดแรงอย่างที่ยุนอาพูดจริง

                หญิงสาววิ่งไปถึงริมแม่น้ำ แล้วหยุดยืดเส้นยืดสายระหว่างมองไฟจากสะพานเปลี่ยนเป็นสีต่างๆ คืนนี้บรรยากาศไม่ค่อยน่ากลัวอย่างที่คิด อาจเป็นเพราะอากาศดี คนจึงออกมาเดินเล่นกันมาก      

                ซอฮยอนเดินไปจนสุดทาง ชั่งใจว่าจะวิ่งเข้าไปด้านในดีไหม เมื่อพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งนำไปล่วงหน้า เธอจึงวิ่งตามไปห่างๆ อย่างน้อยก็มีเพื่อน

                ระยะหลัง  เพราะความกลัวเธอจึงอุดอู้อยู่แต่ในหอพัก  แวะไปออกกำลังกายที่ยิมบ้างเวลาพวกพี่สาวไป แต่เธอคิดถึงอากาศบริสุทธิ์ริมแม่น้ำมากกว่า

                ชายคนที่วิ่งนำหน้าวิ่งเร็วไปลับหายไปจากสายตา ซอฮยอนพยายามเร่งฝีเท้า แต่เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อวิ่งสี่คูณร้อย สุดท้ายก็ตัดสินใจวิ่งเหยาะๆ ไปเรื่อย จนเลี้ยวออกมาตรงทางสำหรับจักรยาน ตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนตามมา

                ซอฮยอนเหลียวขวับกลับไปดู ทันเห็นเงาหลบวูบเข้าไปข้างทาง หญิงสาวเริ่มโกรธมากกว่ากลัว เริ่มทนไม่ได้ที่ถูกรุกรานความเป็นส่วนตัว ยังไง..คืนนี้เธอจะไม่ยอมวิ่งหนีอีกแล้ว

                คิดได้ดังนั้น  ซอฮยอนจึงวิ่งไปเรื่อยๆ ทำเหมือนไม่รู้ตัว แต่คอยหาโอกาสเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ติดตามตลอด เธอเห็นทางเลี้ยวหักศอกข้างหน้า จึงรีบเร่งฝีเท้าวิ่งนำไปและหลบซ่อนหลังต้นไม้ใหญ่ รออยู่สักพัก ใครบางคนก็วิ่งตามมา เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ทำให้มองไม่ชัดว่าเป็นใคร เธอเกือบจะนึกว่าเป็นนักวิ่งธรรมดา ถ้าอีกฝ่ายไม่เหลียวซ้ายแลขวาเหมือนหาใครบางคน

                 ต้องใช่แน่ๆ 

                แม้จะกลัว แต่ซอฮยอนก็ตั้งใจสู้ไม่ถอย  มีเพียงกิ่งไม้ในมือเมื่อเธอพุ่งตัวออกไปกลางถนน  อีกฝ่ายสะดุ้ง  ตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่ซอฮยอนกลางแขนกั้นทางเอาไว้

                คุณตามฉันมาทำไม

                อีกฝ่ายส่ายหน้า พยายามดึงฮู้ดลงมาปิดหน้าตัวเองมากขึ้น

                ฉันรู้นะว่าคุณตามฉันมา  บอกมาตรงว่าคุณเป็นใครกันแน่  หญิงสาวสาวเท้าเข้าหาแม้จะกลัวจะถูกทำร้ายอยู่เหมือนกัน แต่ความอยากรู้มีมากกว่า อีกฝ่ายถอยหลังไปเรื่อยๆ พอได้จังหวะก็หมุนตัววิ่งหนี ซอฮยอนออกวิ่งตามทันที ไม่น่าเชื่อ..ว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอวิ่งตามคนร้ายเสียเอง

                ไม้ในมือถูกขว้างออกไป อีกฝ่ายชะงักเซซวนไปนิด แต่ยังไม่ยอมหยุดวิ่ง ซอฮยอนกระโดดโถมเข้าใส่ใช้แรงทั้งหมดเพื่อผลักให้อีกฝ่ายล้มลง

                ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้น มือหนึ่งดึงฮู้ดปิดหน้าเอาไว้ไม่ยอมปล่อยจึงทำให้ทุลักทุเลพอสมควร

                เขาสลัดหญิงสาวลงไปกองกับพื้น แล้วชะงักหันมองด้วยความห่วงใย ซอฮยอนใช้จังหวะนั้นดึงชายเสื้อเขา แต่กลับติดผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาแทน เธอก้มลงมอง ขมวดคิ้วกับลวดลายคุ้นเคย แล้วส่งเสียงร้องเรียกคนที่กำลังจะออกวิ่งโดยอัตโนมัติ

                โอป้า!”

                ชายหนุ่มขยับ เธอตัดสินใจเรียกชื่อเขา

                ลูฮานโอป้า!”

                เธอนึกว่าจะได้รับคำปฏิเสธ แต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่ง  สักพักก็เอื้อมมือมาให้เธอจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน

                ซอฮยอนมองคนที่เปิดฮู้ดออกงงๆ แม้จะพอเดาได้แต่ก็ไม่นึกว่าจะใช่จริงๆ

                ขอโทษนะ...

                ทำไมคะ? เธอยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

                ตั้งใจจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืน แต่ไม่รู้จะคืนยังไง อีกฝ่ายตอบพลางยิ้มเรี่ยๆ กับปลายเท้าตัวเอง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

                แล้วทำไมต้องวิ่งหนีด้วยล่ะคะ

                เอ่อ... คนถูกถามอึกอัก ซอฮยอนหรี่ตามอง เกือบจะอมยิ้มกับท่าทางเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำความผิด

                ช่างเถอะค่ะ ทีหลังอย่ามาตามมาเงียบๆ แบบนี้อีกนะคะ..มันน่ากลัวออก

                ถ้างั้น... ลูฮานเงยหน้าขึ้น ประสานสายตากับหญิงสาวในความมืด เราเดินไปด้วยกันได้ไหม...

                คะ? แม้จะพอเข้าใจความหมาย แต่ความเป็นผู้หญิงก็สั่งให้เธอแกล้งไม่เข้าใจประโยคนั้น

                ลูฮานกัดริมฝีปาก มือของเขากุมกันแน่น ต้องใช้ความพยายามทั้งหมดเท่าที่เคยมีมาเพื่อพูดมันออกไป

                ครั้งหนึ่ง พี่เคยเดินไล่ตามเงาของเธอ แค่เห็นเงาของเราได้เดินเคียงข้างกันบนถนนก็มีความสุขแล้ว

                ซอฮยอนเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าจะได้ฟังความจริงใจเช่นนั้น

                แต่..ตอนนี้ พี่อยากได้มากกว่านั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอ แค่ครั้งหนึ่ง...ที่พี่จะขอโอกาสเดินเคียงข้างเธอ...สักครั้ง ครั้งเดียวเท่านั้น

                ซอฮยอนหลบสายตาแสดงความจริงใจลงมองพื้น เธอก้าวถอยหลังราวกับจะปฏิเสธ แต่แล้วก็ยื่นมือมาขางหน้า รอให้อีกฝ่ายวางมือของตัวเองลงไป

                แค่ครั้งเดียว..เองหรือคะ?  ซอฮยอนแกล้งถาม

                หลายครั้งก็ได้...ลูฮานตอบพร้อมเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

             บนถนนอันมืดมิด   แสงจันทร์ส่องผ่านม่านเมฆลงมายังพื้นดินก่อให้เกิดเงาสองเงาเดินเคียงกันไปบนถนนที่ทอดยาวไม่รู้จบสิ้น               

                . . . . . . . . . . . . .

ผลงานอื่นๆ ของ like.a.star

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

44 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #43 kukkarul (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 14:07
    รอเรื่องใหม่นะคะไรเตอร์ เขียนสนุกมากๆ ฟินสุดๆ ฮานซอ
    #43
    0
  3. #42 kukkarul
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 09:44
    ไรเตอร์ เมื่อไหร่จะกลับมาเปิดเรื่องใหม่หง่าา เค้าคิดถึงหานซอนะะะ
    #42
    0
  4. #41 C-Tar
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 14:36

    ไรเตอร์ เค้าคิดถึงไรเตอร์มากๆๆๆๆๆค่ะ
    ถ้าพอมีเวลาว่างบ้างอย่าลืมแวะมาเขียนฟิคสั้นๆก็ยังดี
    รักงานเขียนของไรเตอร์มากค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 ตุลาคม 2556 / 14:37
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 21 ตุลาคม 2556 / 14:40
    #41
    0
  5. #40 wifeSeo
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 22:11
    พี่ลู่เเอบมองซอฮยอนตลอดเลย น่ารักมากๆๆๆ
    #40
    0
  6. #39 SaiSeo
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:40
    ฟินเวอร์ๆๆๆ 
    ลู่ซอน่าัรักมากๆเลย
    #39
    0
  7. #38 tidta
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 21:36
    แต่งsf ได้น่ารักมากๆ เลยค่ะ รักน้องซอชอบอ่านทุกคู่เลย ^^
    #38
    0
  8. #37 Koi Jang
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 19:30
    เริ่มชอบคู่นี้แล้วววว
    #37
    0
  9. #36 kukkarul
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 18:04
    เขินจังงงงงง  ชอบๆ
    #36
    0
  10. #35 delly'
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 18:28
    ชอบมากเลยยิ่งอ่านยิ่งฟินคู่นี้

    T//////////T ไรท์แต่งคู่นี้มากอีก

    นะคะชอบมากๆเลยเราชอบสาย

    ตาเวลาลู่มองซอมากในฟิคก็เป๊ะ

    มากแบบไม่กล้าคุยได้แต่มอง

    ประมา๊ณนี้ฟินจริงๆ T______T
    #35
    0
  11. วันที่ 5 มกราคม 2556 / 19:00
    แต่งได้ฟินมากกก ขอบคุณน่ะค่ะ ชอบซอฮานที่สุดดดดดดดดดดดดดดดด
    #34
    0
  12. #33 FallenAngleExo
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 17:54
    น่ารัก บอกได้คำเดียวว่าน่ารัก ... ไรท์เตอร์ ได้โปรดแต่งเรื่องของเค้าและเธออีกเยอะๆได้ไหมค่ะ 2 คนนี้ทำให้เรานึกถึงเรื่องจริงเลย โมเม้นของ ผช หน้าหวานคนนี้ทำเราคลั่งคู่นี้



    ขอบคุณนะค่ะ ที่แต่งเรื่องราวน่ารัก มาให้ได้อ่าน ขอบคุณค่ะ
    #33
    0
  13. #32 J.auy
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 21:46
    คู่นี้น่ารักมากกก แอบจิ้นเบาๆ แม้จะเป็นแม่ยกคยูซอ

    แต่แอบตะหงิดลูฮานหน้าหวานคนนี้มานานละ >,,,<
    #32
    0
  14. #31 OLOnsG
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 10:59
    อ๊ากกกกกกกกกกกก กรี๊ดกระจายชอบความน่ารักของคู่นี้

    แรกๆมองไม่ออกจริงๆ ว่า อาลู่ แก่กว่า นู๋ซอ แต่พอรู้แล้วเท่านั้นล่ะ

    กรี๊ดดดดดดดดดดด ลู่ฮานโอปป้า เลยติดตามคู่นี้มาตลอด

    ชอบๆ สนุกมากมากเลย หวังว่าจะมีเรื่องยาว ฮานซอ มาให้ติดตามนะคะ^^
    #31
    0
  15. วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 19:18
    ฮู่วววว เราก็ลุ้นตั้งนานว่าจะแสดงตัวตอนไหน

    อ่านแล้วยิ้ม ยิิ้ม ยิ้ม อย่างเดียวเลย

    เพิ่งรู้ว่าลู่หานแก่กว่าซอ หน้าจด็กมาก (ไม่เกี่ยว)



    ภาษาที่เขียนดีมากอ่าไรท์เตอร์ >.<



    แอบเชียร์คู่นี้นิดๆนะเนี้ย ฮ่าๆ
    #30
    0
  16. #29 acebaby
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 21:54
    ถึงจะฮาร์ดคอร์คยูซอ แต่ก็แอบหวั่นไหวกับคู่นี้เหมือนกันนะค่ะ น่ารักมากๆเลยค่ะ

    ขอบคุณไรเตอร์นะคะ สู้สู้ค่ะ :))
    #29
    0
  17. #28 kwanhyun
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 00:36
    ขอบคุณนะคะ ซอฮานน่ารักสุดๆ อยากให้เป็นเรื่องจริง ฟินมากๆ
    #28
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #26 ji_jii
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 19:47
    เหือนอ่านเรื่องจริง
    #26
    0
  20. #25 chola
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 22:41
    ชอบคู่นี้มากค่ะดูน่ารักสดใสดี

    ดูทั้งน้องซอแลัวก็ลู่ฮานเรียบร้อยแล้วก็ใส่สื่อเหมาะสมกันดีค่ะ

    แต่งคู่นี้ออกมาเยอะ ๆ นะค่ะ
    #25
    0
  21. วันที่ 11 กรกฎาคม 2555 / 13:51
    ตอนแรกสงสัยว่าคู่นี้มีที่มาที่ไปยังไง
    พอเห็นคลิปโมเม้นต่างๆเเล้ว ถึงบางอ้อ กันเลยทีเดียว
    ยิ่งได้มาอ่านเรื่องที่ไรเตอร์เขียน อุ๊ แม่เจ้า!!!
    ประหนึ่งเป็นเหตุการณืที่เกิดขึ้นจริง 5555
    ยังไงจะติดตามผลงานต่อไปนะคะไรเตอร์ :)
    #24
    0
  22. #23 loveseohyun
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 23:07
    กร๊ดดดดดดด น่ารักมากกกกกก ฟินเว่อออออ

    ตอนนี้กำลังฟินซอฮยอนกับexo ทุกคนเลยค่ะ ไม่ว่าจะ Seohan, Krisseo, Seokai, Hunseo ชอบหมดเลยยยย >,<

    ทั้งที่ปกติเป็นฮาร์ดคอคยูซอนะเนี่ย แต่ก็หลงรักทุกคู่ที่ไรเตอร์แต่งคู่กับซอเลยค่ะ รวมทั้งซางมินด้วย

    ไรเตอร์ใช้ภาษาได้ดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วชอบ ติดตามทุกเรื่องเลยค่ะ

    แต่งอีกเรื่อยๆนะคะ จะรอติดตามแน่นอนค่ะ สู้ๆค่ะ ^^
    #23
    0
  23. #22 กวาง
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 20:32
    ตามที่เห็นในฟิค คู่นี้มาแรงมาก เห็นเรียกกันว่า seohan นะ
    #22
    0
  24. #21 I'M Seo
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 19:25
    น่าร๊ากกกกก มากลุยยย  ><



    ไรเตอร์ใช้ภาษาได้ดีมากเลยค่ะ ชอบบบบ



    แต่งนิยายน่ารักๆแบบนี้อีกนะค่ะ จะรอค่ะ ><
    #21
    0
  25. #20 wort
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 20:46
    น่ารักกอ่ะะ
    เพิ่งเคยอ่านคู่นี้ชอบๆ
    #20
    0