รักของสายลม

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19

    Overall
    19

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 ก.ย. 59 / 20:45

บันทึกเป็น Favorite


มนุษย์นั้นล้วนมีจิตใจ มีความรู้สึก มีความคิด ฉันก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีจิตใจ มีความรู้สึกชอบ ไม่ชอบ รักไม่รัก บางครั้งฉันก็ถามกับตัวเองว่าเมื่อไหร่จะมีคนที่เข้าใจและยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็นมายื่นอยู่เคียงข้างฉัน แต่ก็คงเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ เพราะทุกวันนี้ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวทำอะไรคนเดียว ฉันชื่อ สายลม แม่บอกว่าเวลาที่แม่มองฉันแล้วรู้สึกสบายใจ ฉันไม่มีพ่อเพราะพ่อทิ้งฉันกับแม่ไปมีผู้หญิงคนใหม่แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันกับแม่ไม่มีความสุขหรอก แม่บอกว่ามีแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว ส่วนฉันแม่เป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน แค่นี้ฉันก็มีความสุขมากพอและไม่ต้องการสิ่งใดอีก

มนุษย์ก็ต้องมีความรักเป็นธรรมดา ฉันแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งอายุราวๆกับฉันที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน เขาเพิ่งจะยายมาอยู่ที่นี่เมื่อปลายปีที่แล้ว แต่ฉันก็บอกกับตัวเสมอว่าเขาอยู่สูงเกินกว่าที่ฉันจะเอื้อมถึงและคงไม่มีวันนั้นเพราะเขามีพร้อมทุกอย่าง ฉันจึงชอบที่จะมองเขาอยู่ห่างๆ ฉันชอบนั่งมองเขาขี่จักรยานผ่านหน้าบ้าน เขามองมาที่ฉันแต่ไม่เคยยิ้มให้แล้วก็มองผ่านไป ได้แต่มองตามหลังเขาไปจนสุดสายตา

ฉันนั่งมองเขาอยู่อย่างนี้ทุกวันไม่เคยเบื่อถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยสนใจฉันเลยก็ตาม วันหนึ่งฉันตัดสินใจที่จะบอกความในใจกับเขา ทั้งที่เราไม่เคยคุยหรือแม้แต่ชื้อก็ยังไม่รู้จักแต่ยังไงวันนี้ฉันก็จะบอกความในใจของฉันให้เขาฟังให้ได้ เพราะแม่บอกว่าวันนี้เราต้องย้ายที่อยู่ใหม่ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเราต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นทั้งที่ที่นี่เราก็อยู่กันมาตั้งแต่ปู่ย่า แต่ช่างมันเถอะตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะขี่จักรยานผ่านหน้าบ้านฉันแล้ว ฉันตัดสินใจเรียกเขา นาย! นาย!”  เขามองมาที่ฉันแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วก็ขี่จักรยานผ่านไป ขณะนั้นก็มีลมพัดมาอย่างฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมืดไปหมด

สายลม... สายลม...ฉันได้ยินสียงแม่ดังก้องทอยู่ในหัว ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆก็พบว่าแม่นั่งอยู่ข้างที่นอนฉัน สายลมฟังแม่นะลูกแม่พูดด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เขาไม่ได้ยินหรือมองเห็นหนูหรอกนะลูกทำไมเขาจึงมองไม่เห็นฉัน? คำถามนี้ก็ผุดขึ้นมา  เพราว่าเราอยู่คนละภพกับเขาคนละภพ? คำนี้ทำให้ฉันถึงกับชาไปทั้งตัว ฉันหรือเขาที่เป็นผี? แต่ฉันกับเขาก็ใช้ชีวิตปกติเราสามารถจับสิ่งได้ เพียงแต่ว่าฉันไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเท่านั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆเพื่อนของฉันก็หายไปโดยไม่มีเหตุผล มันถึงเวลาที่ลูกต้องรู้ความจริงแล้ว เมื่อสามปีก่อนเราประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต และวันนี้ก็ถึงเวลาไปตามทางของเราแล้ว ตัดใจเถอะนะลูกรักฉันจุกจนพูดไม่ออกมีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลเป็นทาง เนิ่นนานที่ฉันนั่งอยู่ในห้องคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวถึงเวลาที่ฉันต้องเขา และวันมีมันได้กลับมาพบกันอีก

ฉันคงเป็นได้แค่สายลมเหมือนดังชื่อสินะ แต่ถ้าขอพรได้ฉันจะอยากเป็นสายลมที่พัดผ่านความรู้สึกเหงา เศร้า โดดเดี่ยว ท้อแท้ ออกจากเขา ฉันจะคอยมองเขาอยู่ห่างๆอย่างนี้ตลอดไป... จากนั้นร่างของสายลมก็ค่อยๆจางหายไป

โชคดีนะสายลม... ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าบ้านของสายพูดเบาๆก่อนที่จะขี่จักรยานออกไป เขารับรู้ทุกอย่างเพียงแต่ว่าเขาไม่อยากให้สายลมยึดติดกับเขาไปมากกว่านี้จึงทำเป็นไม่รับรู้ว่าสายลมแอบมองเขาอยู่ตลอดแต่เขาก็สัญญากับตัวเองว่าจะจดจำสายลมตลอดไป..............

จบ

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะขออภัยหากมีความผิดพลาดประการใด เป็นเรื่องแรกที่แต่งจ้า ^^

1%

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ wknueng จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    19/19

    0

    0%

    22 ก.ย. 59

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น