{SF&OS} INFINITE หลากคู่หลายอารมณ์ ヾ(*´∀`*)ノ

ตอนที่ 9 : {OS} : Secret between us (MyungYeol)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ธ.ค. 56





 

“ซองยอล กลับบ้านได้แล้ว”

 

 

“อ่า...เข้ามาก่อนดิ ขอทำการบ้านแป๊บนึง”

 

 

“มยองซูเดี๋ยวฉันไปส่งซองยอลให้ก็ได้นะ” นัมอูฮยอนเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสนิทของซองยอลพูดขึ้น เมื่อมยองซูเดินเข้ามาในห้องและกำลังลากเก้าอี้มานั่งเพื่อช่วยซองยอลทำการบ้าน

 

 

“ไม่เป็นไร เกรงใจนาย.....ไหน นายทำตรงนี้ไม่ได้ใช่มั้ย” มยองซูพูดกับอูฮยอนแค่นั้นก่อนจะหันไปใจร่างบางข้างๆที่ยังคงก้มหน้าก้มตาแก้สมการคณิตศาสตร์อยู่

 

 

“ใช่เลยย นายมาทันเวลาพอดี T^T” ซองยอลวางปากกาก่อนจะเอื้อมมือไปคล้องแขนมยองซู ก่อนจะซบลงที่ไหล่อย่างขอความช่วยเหลือ

 

 

“นายบอดคณิตจริงๆสินะ” มยองซูพูดพลางหยิบปากกาขึ้นมายัดใส่มือซองยอลก่อนจะเริ่มสอนแก้สมการอย่างจริงๆจังๆ แต่กว่าจะเสร็จแต่ละข้อเล่นเอาคนดูอย่างอูฮยอนปวดหัวแทน ก็ซองยอลน่ะ...ถึงจะหัวเร็วก็จริง แต่ไม่ยอมตั้งใจเรียนเอาซะเลย

 

 

จนเวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วโมง

 

 

“เสร็จแล้ววว จะได้กลับบ้านซักที -3-“ ซองยอลโยนปากกาทิ้งอีกครั้ง มยองซูมองคนข้างๆอย่างเอือมๆก่อนจะก้มเก็บปากกา เช็ดมันที่ชายเสื้อเล็กน้อยแล้วก็ใช้มันเคาะหัวอีกคน

 

 

“เจ็บนะ!

 

 

ก็ไม่รักษาของเอง...เก็บของซะ เดี๋ยวฉันเอางานไปส่งให้”

 

 

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวไปส่งเอง”

 

 

“ไม่ต้องอะ” มยองซูตัดบทด้วยการหยิบสมุดการบ้านของซองยอลแล้วเดินออกไปทันที ซองยอลยิ้มกับตัวเองนิดๆกับการเอาใจใส่ของเพื่อนสนิทก่อนจะหันไปมองเพื่อนอีกคนเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาล้อเลียน

 

 

“อะไร?”

 

 

“เปล๊า แค่มองเฉยๆ”

 

 

“- -“ ซองยอลไม่ต่อปากต่อคำกับคนชอบแถ มือบางรีบยัดของลงกระเป๋าก่อนจะรูดซิบปิดแล้วคว้ากระเป๋าทั้งของตัวเองและมยองซูเดินออกมาทันที

 

“ไม่รอเลยนะ อ๊ะ! แล้วนั่นอะไรน่ะ...พวกนายใช้พวงกุญแจคู่กันเหรอ -..-?” อูฮยอนชี้ไปที่กระเป๋าทั้งสองใบที่ซองยอลถืออยู่ มันมีพวงกุญแจรูปสัญลักษณ์อินฟินิทแขวนอยู่ทั้งคู่...ดูท่าแล้วคงจะแพงน่าดู แล้วมันก็คงจะเป็นของที่สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษด้วย

 

 

“ทำไม แปลกตรงไหน - -“

 

 

“เปล่า แค่สงสัยว่าเพื่อนกันเค้าทำกันแบบนี้เหรอ...เพื่อนแน่ปะเนี่ย -..-“

 

 

“ก็เพื่อะ....”

 

 

“ซองยอล! มัวยืนทำอะไรอยู่” มยองซูที่ยืนรออยู่ตรงบรรไดหันมาเรียกซองยอล เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่ยืนคุยกับอูฮยอนแล้วไม่ยอมเดินออกมาเสียที

 

 

“ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!

 

 

“แหม...เป็นห่วงกันจังนะ ไม่ได้เป็นไรกันจริงอะ -..-“

 

 

“...ก็แค่เพื่อนกันธรรมดา”

 

.

 

.

 

.

 

เอาล่ะ วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มา....มยองซูเข้ามาแนะนำตัวกับเพื่อนๆสิจ๊ะ

 

 

‘…สวัสดี..ฉันคิมมยองซู ฝากตัวด้วยนะ

 

 

สวัสดีมยองซู! ฉันอีซองยอล! ข้างๆฉันว่างมานั่งด้วยกันได้นะ ^O^’

 

 

นั่นคือวันแรกที่มยองซูกับซองยอลเจอกันเมื่อสามปีก่อน...มยองซูเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในโซล ในตอนแรกเขาคิดว่าเงียบๆอย่างเขาคงจะหาเพื่อนยาก แต่เขาก็เปลี่ยนไปเมื่อมาเจอซองยอล...เพื่อนใหม่ที่พูดเก่ง น่ารักสดใสเป็นศูนย์รวมของทุกคน

 

 

ในตอนแรกมยองซูยอมรับว่ารำคาญความพูดมากของซองยอลไม่น้อย...แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาชอบเวลาที่ซองยอลนำเรื่องต่างๆมาเล่าให้เขาฟัง ...ทั้งสองแลกเปลี่ยนความเห็นกันในทุกๆเรื่อง จนเกิดความไว้เนื้อเชื่อใจและกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันในที่สุด

 

 

“ทุกคนนน ^O^/

 

 

“...”มยองซูหันไปมองทางต้นเสียง เขาเห็นซองยอลยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขา ห้อง 6-b ...ทุกคนให้ความต้นรับซองยอลอย่างดีด้วยการลากมาหามยองซู ซองยอลทักทายมยองซูด้วยการก้มลงไปกอดคอเช่นเคย

 

“จริงๆวันนี้ฉันมีขนมมาให้ทุกคนด้วยนะ ^^” ซองยอลพูดก่อนจะแกะกล่องในมือตัวเองออก...เป็นพวกขนมโมจิรูปเกล็ดหิมะเหมือนๆกันเกือบร้อยชิ้นอยู่ในนั้น

 

 

“ฉันไปเที่ยวมาอะ เลยซื้อมาฝากทุกคนเลยย” ซองยอลพูดพลางส่งขนมให้เพื่อนที่คุ้นเคยทุกคน...ซองยอลเป็นคนที่เพื่อนเยอะมาก เพื่อนสนิทก็ค่อนข้างเยอะ....แต่เพื่อนที่รู้ใจไปซะทุกอย่างคงมีแค่คิมมยองซูคนเดียว

 

 

RRRrrrr

 

 

“อันยองง” ซองยอลรับโทรศัพท์ พูดจากับคนปลายสายเล็กน้อยก่อนจะตัดสายไป...ร่างบางหันมายิ้มให้ทุกคนแล้วก็โบกมือให้แทนคำลาก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปทันที

 

แต่สิ่งที่ทุกคนสนใจไม่ใช่ว่าใครโทรมาหาซองยอล...แต่เป็นสิ่งที่ห้อยอยู่กับไอโฟนสีขาวเครื่องนั้นต่างหาก....ที่ห้อยโทรศัพท์รูปแมวสีดำ....ทุกคนในสายชั้นรู้ดีว่าอีซองยอลคนนั้นคลั่งไคล้สีชมพูมากขนาดไหน...แล้วทำไมถึงได้ใช้ที่ห้อยโทรศัพท์สีดำได้นะ....จากนั้นทุกสายตาเบนไปหาคิมมยองซูคนหน้ามึนที่นั่งเล่นเกมอยู่ทันที

 
 

พอรู้ว่ามีคนมองมยองซูจึงเก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงในกระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องไป...แต่แน่นอนว่าไม่พ้นสายตาเพื่อนๆในห้อง....โทรศัพท์สีดำของคิมมยองซูมีที่ห้อยโทรศัพท์เช่นกัน...เพียงแต่ของคนหน้ามึนนั้น...เป็นรูปนกฮูกสีชมพู....

 

 

โอ้มายก็อดดดดดดด คิมมยองซูแมนอินแบล็คคนนั้นน่ะนะ!? ทุกสิ่งในโลกส่วนตัวล้วนเป็นสีดำสนิท...แต่ที่ห้อยโทรศัพท์กลับเป็นสีชมพู!?...ใครดูก็รู้ว่าสองคนนั้นมีซัมติงค์กันแน่ๆ...แล้วคิดว่าไม่เคยมีคนถามสองคนนั้นเลยรึไง...คำตอบคือ เคย! เคยหลายครั้งแล้วด้วย! แต่คำตอบที่ได้จากทั้งสองคนกลับเป็น

 

 

‘…ก็แค่เพื่อนสนิทกัน

 

 

ใครเชื่อก็บ้าแล้วววว!






 

 

“ซองยอล ไปกินข้าวกันเหอะ” เป็นรอบที่สองของวันที่ทุกคนในห้อง 6-a จะเห็นคิมมยองซูที่หน้าประตู...และแน่นอนว่าคนที่เขาจะมาหาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก อีซองยอลเพียงผู้เดียวเท่านั้น - -

 

 

“มิงซูววววว” ซองยอลโยนปากกาในมือทิ้งก่อนจะวิ่งมาหาเพื่อนสนิทที่หน้าห้องทันที มือบางคว้าแขนของอีกคนมากอดแน่นก่อนจะซบไหล่มยองซูอย่างทุกครั้ง...คราวนี้ซองยอลเรียกว่ามิงซู คงมีเรื่องอะไรจะอ้อนมยองซูอีกแน่ๆ - -

 

 

“มีอะไร”

 

 

“วันนี้พวกพี่ซองกยูมา เราไปกินข้าวกับพวกพี่เค้ากันนะ *0*” ซองยอลพูดพลางชี้ไปที่อูฮยอนซึ่งกำลังคุยโทรศัพท์กับซองกยูอยู่ มยองซูพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามซองยอลเข้าไปในห้อง

 

 

ซองกยูคือรุ่นพี่ที่สนิทกับพวกซองยอล รักและเอ็นดูซองยอลมากเป็นพิเศษ...ก็แน่ล่ะ เจ้าตัวน่ารักขี้อ้อนขนาดนี้ ใครไม่หวั่นไหวใจอ่อนให้ก็คงจะใจหินน่าดู

 

“ไปร้านอาหารหน้าโรงเรียนปะ พวกพี่ซองกยูมาถึงแล้ว”

 

“เฮ้ ว่าไงไอ้แอล ซองยอล!” เมื่อเรามาถึงโรงอาหารพี่ซองกยูทักเราเสียงดังทันที...ซองยอลยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วกอดรุ่นพี่คนสนิทแน่น ส่วนมยองซูก็หันไปทักทายพี่ดงอูและพี่โฮวอนที่ยกมือทักทายเขาเช่นกัน

 

“คิดถึงจังง วันนี้พี่เลี้ยงนะ *0*” ซองยอลพูดพลางตบประเป๋ากางเกงซองกยูเบาๆ คนเป็นพี่เขกหัวซองยอลอย่างหมันไส้...นี่เจอหน้าเมื่อไหร่เป็นต้องทำตาหวานใส่ให้เขาเลี้ยงตลอด...และซองกยูก็ปฏิเสธมันไม่ได้ซะด้วย

 

ในระหว่างที่รออาหารมาเสริ์ฟทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยเรื่องสัพเพเหระ...แล้วไม่รู้คุยกันอีท่าไหนเรื่องจึงวกกลับมาที่มยองซูและซองยอลที่นั่งอยู่ข้างๆกันได้

 

“เออ...สรุปแกสองคนนี่ยังไงวะ” ซองกยูใช้ส้อมชี้หน้ารุ่นน้องทั้งสองคนที่นั่งทำหน้ามึนใส่คำถามของเขา...ซองกยูสงสัยในความสัมพันธ์ของสองคนนี้มานานแล้ว แต่ถามเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมตอบซักที...ซองกยูค่อนข้างมั่นใจว่าสองคนนี้มีซัมติงค์และคิดว่าเซ้นส์ของเขาไม่น่าจะพลาด

 

“นั่นดิ ถามเท่าไหร่แม่งก็ไม่ยอมตอบ...จำตอนนั้นได้ปะ ที่วันงานกีฬาสีอะมีคนฝากขนมมาให้ซองยอล ไอ้แอลแม่งรับไว้แล้วบอกจะเอาไปให้...แต่พอลับหลังเค้าแม่งเสือกเอาไปโยนให้หมากินเฉยเลย” โฮวอนที่นั่งรอคำตอบอยู่เช่นกันพูดขึ้นมาบ้าง...ซองยอลหันไปมองหน้าคนข้างๆพร้อมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม...ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องเลย

 

“เออ...แล้วตอนไหนอีกวะ...เอ้อ! ตอนไปเข้าค่ายเว้ย จริงๆไอ้แอลแม่งได้นอนกับแดรยง แล้วซองยอลได้นอนกับโซรยง...แม่งเสือกไปบังคับให้เขาแลกที่ด้วยแล้วไปนอนกับไอ้น้องยอลอะ!” ดงอูเข้าร่วมด้วยอีกคน อูฮยอนเริ่มกลั้นขำอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อทุกคนเริ่มขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆของมยองซูออกมาเผา

 

“แหม...แต่เรื่องของซองยอลคนสวยก็ใช่ว่าจะไม่มีนะ -..-“ เงียบมานานแล้วรู้สึกว่าโดนกินซีนอูฮยอนเลยพูดขึ้นมาบ้าง...ซึ่งนั่นเรียกเสียงโวยวายจากซองยอลได้เป็นอย่างดี

 

“เวๆๆๆๆๆ ไม่ได้นะ ไหนนายว่าจะไม่พูดไง!” ซองยอลโวยวายในขณะที่มยองซูเริ่มยิ้มขึ้นมานิดๆ...ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าให้อูฮยอนเป็นเชิงว่าเล่าต่อสิ...ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดปากซองยอลไว้แน่นเพราะเจ้าตัวทำท่าจะขัดขวางขึ้นมาอีก

 

 

“ก็วันนั้นไงพี่ซองกยู...ที่เราเห็นซองยอล...”

 

 

“อ๋อออ! จำได้แล้ว! เออว่ะ ลืมไปได้ไง 55555555555555555555555555555555555555555555555”

 

 

“อื้ออออออออ อ่าอู้ดอ๊ะ! >////////////////////<

 

 

“อะไรกันวะ เล่าๆๆๆๆๆ” โฮวอนรีบโพล่งขึ้นมาทันทีดงอูที่นั่งอยู่ข้างๆก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

 

 

“ก็วันนั้นเว้ย...มีผู้หญิงมาฝากจดหมายรักให้ซองยอลเอาไปให้มยองซู...”

 

T//////////////////T

 

 

“แต่ซองยอลมันบอกว่าไงรู้ปะ...มันบอกว่า...อะแฮ่ม!... ‘ขอโทษด้วยนะครับน้อง แต่มยองซูบอกพี่ว่ามีคนที่ชอบแล้วนะ...เห็นมันบอกว่าซื้อพวงกุญแจใช้ด้วยกันด้วย ลองไปดูสิว่าใคร

 

 

“โว้วววววววววววววววววววว น้องใครวะ!? ออกตัวแรงชิบ 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555”

 

 

“งืออออ T///////T” ซองยอลแกะมือมยองซูออกจากปากตัวเองก่อนจะหันไปซบไหล่เพื่อนสนิทตัวเอง...มือบางยกขึ้นตีรัวๆที่ท่อนแขนแกร่งอย่างพยายามระบายความเขินอายที่อยู่ๆก็มาตกที่ตัวเขาซะอย่างงั้น

 

 

“แล้วไง สรุปเป็นไรกันวะ -..-“ หลังจากที่เผาทั้งสองอย่างเมามันส์แล้ว ซองกยูก็จบด้วยคำถามเดิมๆ ที่หวังว่าคราวนี้คำตอบของทั้งคู่คงไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

 

ซองยอลเงยหน้าขึ้นมาจากไหล่มยองซูก่อนจะหันไปมองหน้ารุ่นพี่คนสนิท...ใบหน้าหวานยกยิ้มทะเล้นให้ก่อนจะตอบด้วยคำตอบแบบเดิมๆว่า

 

 

“ก็ไม่มีอะไร...แค่เพื่อนสนิทกัน...เนาะ? มยองซู”

 

 

“อือ...”

 

 

ซองยอลยกยิ้มให้คำตอบของเพื่อนสนิท...มยองซูเองก็หันมายิ้มให้ซองยอลเช่นกัน พวกรุ่นพี่มองภาพตรงหน้าอย่างอย่างหมันไส้ เห็นอยู่ทนโท่ว่าเป็นอะไรกันยังจะปฏิเสธอยู่ได้

 

“เออๆๆๆ ไม่อยากรู้ละแม่ง” ซองกยูสบถอย่างหัวเสียก่อนจะเลิกสนใจสอง “เพื่อนสนิท” แล้วหันไปคุยกับพวกที่เหลือแทน

 

มยองซูมองหน้าซองยอลก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ...เขามักหัวเราะในใจเสมอเมื่อใครต่อใครพากันถามว่าเขากับซองยอลเป็นอะไรกัน....ทำไมเขาต้องมาคอยตอบคำถามคนพวกนั้นด้วยล่ะ เขาไม่จำเป็นต้องสนใจว่าคนพวกนั้นจะโกรธหรือไม่ที่เขาไม่ตอบ...

 

 

เขาสนใจแค่เพียงเจ้าของมือที่เขากุมอยู่นี้ก็พอแล้ว...

 

 

ไม่ว่าจะคำไหน ก็ไม่สามารถนิยามความสัมพันธ์อันแสนพิเศษของเขากับซองยอลได้หรอกนะ....พวกคุณรู้แล้วก็เก็บไว้เป็นความลับด้วยนะ...เพราะเรื่องนี้เป็นความลับ....ระหว่างเรา..




END.




--------------------------------------------------------------------------------
TALK:
สวัสดีค่ะ T_____T
ยังมีคนรออ่านอยู่มั้ย ฮือออออออออ
ไม่ได้มาลงฟิคนานมากๆ
บอกตรงๆว่าเราน้อยใจจังเลยที่ฟิคมีวิวเเต่ไม่มีเม้น
มันไม่สนุกสินะ Y^Y
เเต่ไรท์ก็ยังจะลงค่ะ
ขอบคุณสำหรับคนที่เม้นเเละรอไรท์นะคะ
อยากจะบอกว่าคุณเป็นกำลังใจของไรท์จริงๆเลย
ที่ยังกล้าลงฟิคในนี้อยู่เพราะมีคุณนะ ♥

 

 

Rasp Free Theme dek-d By i'nutberry

30 ความคิดเห็น

  1. #30 namin'z (@beebana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 16:01
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ชอบอ้าาาาาาาาาาาา ชอบเรื่องนี้ คือแบบเราชอบมากจริงๆนะ
    มันดูเป็นความรักที่แบบ เอ้อ อธิบายอยาก
    ไม่อยากอธิบายปะคะ คือมันไม่จำเป็นไง ไอสถานะอะไรต่างๆนานาน่ะค่ะ
    แค่รู้ว่าทุกวันนี้นี่คือมยองซูมีแค่ซองยอล ซองยอลมีแค่มยองซู แค่นี้ก็พอละ คึ!
    จะบอกอีกว่าชอบโมเมนท์เพื่อนสนิทของสองคนนี้มากๆเลยค่ะ
    มันน่ารักมาก กุ้๊กกิ๊ก มุ้งมิ้ง งุ้งงิ้ง งื้อออออออ น่าร๊ากกกกกกกกกกก

    ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆนะคะไรท์เตอร์
    เรารออ่านฟิคของไรท์เตอร์อยู่นะคะ แอบรู่สึกผิดด้วยที่มาอ่านเรื่องนี้ช้า
    แต่ยืนยันเหมือนเดิมว่าติดตามและรออ่านอยู่เสมอ
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ >3<
    #30
    0
  2. #29 Bichwi (@inspirit-bichwi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 20:20
    โอ้วจอร์จจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ มันนานมากจริงๆที่เราไม่ได้เห็นไรท์มาลงฟิค TT *เช็ดน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง*
    มันไม่จริงเลยนะ เรื่องนี้น่ารักม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ยอลลี่อ้อนได้โล่จริงๆ *มอบถ้วยทองคำ*
    แล้วตกลงสองคนนี้ก็ยังไม่บอกใช่ป้ะว่าเป็นไรกัน เป็นแฟนก็บอกมาเถ้อะะะ พูดออกไปเล้ยยยยย อย่าได้เก็บไว้ .////////.
    แล้วคือระ พวงกุญแจ ที่ห้อยโทรศัพท์แลกกัน?? ไม่ให้คิดได้ยังง้ายยยยยยย
    เป็นแฟนกันเถอะค่ะ #สมาคมคนอยากให้มยองยอลได้กัน #เดี๋ยวๆ

    ปล.อารมณ์เดียวกับเราเลยนะ ไม่มีคนเม้นท์ มันเสัยใจจนไม่อยากจะอัพต่อจริงๆค่ะแต่เราก็จะลงเหมือนกัน 555555555
    ปล2.ไฝว้ต่อไป ยังไงก็ยังมีคนที่ติดตามฟิคไรท์อยู่นะคะ:)
    #29
    0
  3. #28 sasy_mean (@tt_78) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 10:54
    อ่านไปเขินไป 'เพื่อนสนิท' คู่นี้นี่น่ารักมากๆค่ะ >__<
    เป็นเพื่อนสนิทที่มากกว่าเพื่อนสนิทธรรมดา เป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกัน
    เป็นเพื่อนสนิทแบบที่มีได้คนเดียว -//////-


    ไรเตอร์แต่งสนุกมากๆแหละ เราคอนเฟิร์ม ~.~
    สู้ๆนะคะ v
    #28
    0