Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 93 : Charpter 57 : กรรมใดใครก่อ...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    25 ก.ค. 53

คิบอมนั่งกระดิกเท้าพลางใช้สายตากวาดดูข้อมูลที่ได้มาจากบรรดาลูกน้อง บางทีการใช้กำลังเข้าข่มขู่มันอาจจะไม่สามารถถอดรากถอนโคนไอ้พวกชอบหาเรื่องสาดโคลนให้ชาวบ้านได้ คราวนี้จึงต้องใช้เล่ห์กลและสมองเข้าช่วย ซังบอมที่ตามติดเป็นเงาช่วยเสนอโน่นนี่ตามประสาของเด็กแสบ เขาฉลาดแถมโกงและมักจะมีความคิดประหลาดๆที่คิบอมไม่เห็นด้วยอยู่เนืองๆ แต่เห็นทีคราวนี้มันอาจจะมีประโยชน์

จะเอาแบบนั้นก็ได้ เสียงทุ้มเอ่ยพลางวางกระดาษในมือลง ปฏิบัติการกันเลย แต่อย่าให้มีพิรุธแล้วกัน

ชั้นว่าจะจ้างเด็กโรงเรียนสตรีชองฮวาจินทำ น้องสาวชั้นมีเพื่อนพอจะช่วยได้

คิบอมมองหน้าเพื่อนในกลุ่มแล้วครางรับในลำคอ บางทีผู้ชายมันก็ไม่ควรจะลงไปทำเรื่องอะไรที่หยุมหยิมนัก คอยอยู่เบื้องหลังคอยจัดการสิ่งที่พวกหล่อนต้องการให้ จากนั้นก็นั่งดูการแสดงสดที่น่าตราตรึงใจก็คงจะพอ

คิดแล้วก็น่าจะสนุกดี หึ หึ เจ้าน้องชายตัวแสบยิ้มตาหยีดูมีความสุข อ๊า ..อยากเห็นเร็วๆจัง

ไอ้บ้า เท้าคนพี่ขยับไปถีบเข้าให้

ก็ชั้นอยากดูจริงๆนี่หว่า

เหอะ ไม่เห็นมันจะน่าสนุกตรงไหนเลย

คิบอมส่ายหน้าเบื่อๆ คนอื่นดูท่าทางจะรอชมมันอยู่ แต่เขากลับรู้สึกเบื่อและขี้เกียจจะมองดูคนพวกนั้น แม้จะแค่หางตาก็รู้สึกว่ามันไม่ควรค่าที่จะแล

รีโมทวิดีโอถูกกดปิดพร้อมกับโยนมันลงที่โต๊ะด้านหน้าและกระทบที่เขี่ยบุหรี่จนเคลื่อนไปเล็กน้อย ซึ่งสายตาคมก็หยุดมองมันด้วยคำถามที่ว่าตัวเองเลิกแตะมันมานานสักแค่ไหน?

ปกติก็ไม่ค่อยได้สูบ ยิ่งมีเจ้าตัวเล็กตาแป๋วเข้ามาในชีวิตก็แทบจะโดนสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด ..ช่างมีอำนาจเสียจริงเชียว

คิดถึงเสียงห้าวๆที่ร้องดุพลางแย่งเอามวนบุหรี่ในมือไปขยี้พร้อมกับยัดซากมันลงในแก้วเหล้าก็หัวเราะขึ้นมาคนเดียว ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยความสุขดึงสายตาของบรรดาตัวแสบแห่งวินเซอร์รูฟให้หันมามอง ณ จุดเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไอ้นี่มันเมายาป่ะวะ แม่งมองที่เขี่ยบุหรี่แล้วก็ขำ

 

 

แหล่งซ่องสุมที่เป็นร้านคาราโอเกะมีระดับคือที่นัดหมายในวันนี้เพราะในกลุ่มนั้นมีลูกชายเจ้าของร้านแห่งนี้อยู่ มันค่อนข้างปลอดภัยและลับตาจึงคล้ายกับว่าเป็นการนัดสังสรรค์ธรรมดาเท่านั้น ซึ่งเมื่อตกลงแผนการเสร็จเรียบร้อยคิบอมกับซังบอม สองพี่น้องก็เดินกวนประสาทกันลงมา แต่ก็ต้องสะดุดกับซองสีน้ำตาลที่เสียบเอาไว้ตรงที่ปัดน้ำฝนหน้ารถเพราะก่อนหน้ามันยังไม่มี

คิบอมกัดริมฝีปากด้วยสภาพที่แสนกวน คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยแต่ก็หยิบมันมาถือเอาไว้ ซึ่งเจ้าคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายก็สงสัยจนต้องยื่นหน้าเข้ามาสอด

อะไรน่ะ

น่าจะเป็นของรางวัลที่ชั้นส่งชิงโชค ตอบไปแบบนั้นทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันไม่สามารถทำให้คนฟังเชื่อได้ สงสัยเค้าจะส่งตั๋วไปกลับ โซล-อิรัก มาให้

ฟังแล้วก็รู้ว่าพี่ชายบอกกลายๆว่าอย่า เสือก เลยต้องเดินกลับไปทางเก่าแล้วทิ้งตัวลงบนเบาะรถแบบเซ็งๆ ซึ่งเมื่อออกมาจากสถานที่นัดรวมตัวคิบอมก็บึ่งรถรีบไปส่งเจ้าน้องตัวแสบที่หน้าบ้านทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะกลับไปทานข้าวที่บ้านของร่างใหญ่ด้วยกัน พอไม่ลงก็ถีบส่ง เล่นเอาซังบอมถึงกับงงไม่หาย

อะไรวะ เรื่องอะไรมาไล่ชั้นลงเนี่ย ..แล้วแกจะไปไหน ไอ้พี่ชั่ว

เออน่า หน้าหงิกๆมองมาอย่างเบื่อๆ ไม่รู้สักเรื่องก็ไม่มีใครว่าหรอก ..หยุดเสือกวันละนิด จิตจะแจ่มใสนะไอ้น้องเลง

เชี่ย!!”

ขอบคุณที่ชม

ไม่พูดพร่ำอะไรต่อเพราะแค่นั้นก็บึ่งรถออกไปให้น้องชายตะโกนด่าไล่ตามหลัง ซังบอมไม่ได้เคืองอะไรเท่าไหร่ แต่แค่สงสัยว่ามีอะไรจึงไม่ยอมให้รู้กันแน่ ซึ่งแค่ขับมาถึงปากทางถนนใหญ่คิบอมก็ปาดรถเลี้ยวไปหยุดที่สวนสาธารณะใกล้ๆเพื่อที่จะหยุดเปิดดูของข้างในซองว่ามันคืออะไรกันแน่

ทันทีที่ดึงมันออกมาก็ชัดเจนว่าคืออะไร แค่เห็นหน้าก็รู้ว่าช่วงที่ตัวเองออกมานั้นเจ้าตัวเล็กก็หาเรื่องให้อีกจนได้ สมองอันปราดเปรื่องแล่นเร็วได้ไวแทบจะเทียบเท่าแสงขาว เพียงไม่กี่วินาทีก็ประมวลผลออกมาเรียบร้อยซ้ำยังกดโทรศัพท์กลับไปหามารดาในทันทีเพื่อที่จะเช็คให้แน่ใจว่าเจ้าแป๋วตัวแสบแอบหนีไปไหนแน่

ว่าไงลูก

ออมม่า.. ไอ้แป๋วดื้อล่ะครับ

ดงแฮบอกว่าจะกลับไปที่บ้านเค้าน่ะ เย็นๆจะกลับ

ออกไปนานยังฮะ

หลังลูกออกไปประมาณ 15 นาทีน่ะ ให้คนรถไปส่งที่บ้าน

อืม ..ขอบคุณครับ

นิ้วยาวรีบกดวางสายเพื่อกันไม่ให้ฮันแชยอนถามอะไรต่อ เขาพลิกรูปในมืออีกครั้งพร้อมใช้สายตากวาดมองทั่วทั้งภาพเพื่อพิจารณาว่ามันคือที่ไหน ภาพถ่ายเหล่านี้คือรูปที่ซีวอนกำลังโอบกอดร่างบอบบางที่สวนสาธารณะที่เขาจำได้ว่ามันอยู่ใกล้ๆบ้านเจ้าแป๋วตัวดี ไม่ต้องมีคนมาบอกกรอกหูมันก็ชัดเจนได้โดยไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร เสื้อที่ดงแฮสวมวันนี้เขาเป็นคนช่วยเลือกและก็ซื้อให้ ซึ่งก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจำผิดคนอยู่แล้ว

ทั้งเสื้อ ทั้งผม ทั้งรูปร่าง ..ถ้าจำเมียตัวเองไม่ได้ก็ไปตายได้แล้วล่ะนะ

คิบอมพ่นลมหายใจเบาๆ แล้วเปิดกระจกรับลมอ่อนๆที่พัดผ่านมา ความจริงเขาไม่ได้ต้องการที่จะฟังเสียงรถหรือได้กลิ่นควันรอบด้านแต่อย่างใด แต่สิ่งที่ต้องการก็คือหยิบไฟแช็คออกมาแล้วจุดเผาสิ่งที่อยู่ในมือให้มันไหม้ไปใช้ๆโดยที่สีหน้าและสายตาไม่สามารถบ่งบอกได้เลยสักนิดว่าคิดอะไรอยู่

ดื้อแบบนี้ ..จะลงโทษยังไงดีนะเจ้าแป๋ว

 

 

รถคันหรูบึ่งไปที่หน้าบ้านหลังเล็กสีขาวสะอาด มันปิดเงียบเชียบคล้ายจะไม่มีใครอยู่ คุณชายคิมจอดรถกระแทกประตูปิดอย่างเซ็งๆแล้วปีนข้ามรั้วไปตรวจดูที่โรงรถ มีรอยล้อรถขับออกไป แต่ยังไม่มีรอยซ้อนเพิ่มเติมจึงแน่ใจได้ว่ายังไม่กลับมาจึงได้เดินย้อนไปไขประตูบ้านด้วยกุญแจสำรองที่แอบปั๊มไว้ตั้งแต่ช่วงก่อนนี้ ตั้งใจจะไม่โทรตามแต่จะให้กลับมาเจอเองว่ารออยู่ที่นี่ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะตอบคำถามว่าอะไร

ร่างสูงเดินสำรวจรอบๆบ้านเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยแล้วจึงค่อยขึ้นไปนอนกลิ้งรอที่บนห้องนอน กลิ่นอ่อนๆที่คุ้นเคยมันทำให้รู้สึกอยากจะกอดคนตัวน้อยขึ้นมา แขนหนาเอื้อมคว้าหมอนข้างมากอดก่าย เขาจรดริมฝีปากลงไปคล้ายกับจะจินตนาการว่ามันคือหน้าผากของเจ้าคนตัวเล็กแสนงอน แต่กลิ้งไปได้ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มที่จะคิดอะไรออก

กระดาษโพสต์อิทส์บนโต๊ะเขียนหนังสือถูกหยิบออกมาพร้อมกับปากกาหนึ่งแท่ง ถ้อยคำมากมายถูกระบายลงไปบนนั้นแล้วติดไว้จนทั่ว แต่เพราะกลัวคนอ่านจะอ่านข้ามไปก็ต้องกำกับหมายเลขเอาไว้ด้วย

ฮึ่ม ..ถ้ามาช้าล่ะน่าดู

คิบอมแปะกระดาษสีเหลืองสะท้อนแสงเอาไว้ในระดับสายตาหลายสิบใบแล้วจึงได้ขึ้นไปนอนต่อ รอเวลาให้เจ้าของบ้านกลับมาอ่านมัน ซึ่งแค่คิดถึงหน้าหวานๆที่เดินตามอ่านจนครบแล้วมันก็จี้เส้นพิกล

ก็อยากดื้อดีนักนี่!!

 

 

คุณหนูลีขับรถกลับมาในช่วงเย็น ซึ่งแค่เห็นรถที่คุ้นเคยเคยจอดเอาไว้ก็ใจเต้นประหลาด หน้าสวยซีดลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ถึงกับมากนัก แต่เมื่อขับไปใกล้ก็ต้องเดาะลิ้นอย่างขัดใจเพราะคิบอมเล่นจงใจจอดขวางไม่ให้เขาขับรถเข้าไปจอดในโรงรถได้น่ะสิ

แกล้งกันเหรอ

บ่นเบาๆแล้วเดินเข้าไปจ้องใกล้ๆ ทำราวกับว่าจ้องรถแล้วมันจะสะเทือนถึงเจ้าของอย่างไงอย่างงั้น ซึ่งมันก็ไม่ได้ทำให้คนที่นอนกลิ้งอยู่รู้ร้อนรู้หนาว ไอ้ยินเสียงรถก็รู้ว่ามาแล้ว แต่เรื่องอะไรจะยอมให้แผนที่วางเอาไว้นั้นพังลงง่ายๆ ไหนๆก็มีโอกาสแล้ว แกล้งสักนิดสักหน่อยมันคงจะไม่เป็นอะไร

ตัวน้อยกัดฟันกรอดเพราะรู้ว่าเขาจงใจ เท้าขนาดเล็กกว่าอีกคนนิดหน่อยถูกยกขึ้นยันท้ายรถแทนก้นเจ้าของ ตอนนี้นึกอยากจะถีบคิบอมเสียจริง แต่ยังไม่ทันจะได้ระบายแค้นก็ดันไปสะดุดตากับแผ่นกระดาษที่ติดกวนเอาไว้ตรงกระจกด้านหลัง

 

1. จะเอารถเข้าก็เข็นเอาเองแล้วกันนะ ..บังเอิญว่าอยากจอดตรงนี้

 

ลีดงแฮถึงกับขมวดคิ้วเบะปากใส่แล้วเตะเข้าที่ท้ายรถงามๆด้วยความหมั่นไส้ แต่เพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากสาปแช่งในไปแล้วบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียว ใจจริงก็อยากจะหาก้อนหินมากรีดรถงามๆให้มันเป็นรอย แต่ติดที่เหตุผลแค่นี้จะทำให้หลวมตัวทำอะไรงี่เง่าขนาดนั้นมันก็ดูจะปัญญาอ่อนไปหน่อยจึงต้องออกแรงเข็นรถคันหรูมันให้เคลื่อนไปด้านหน้าแล้วจึงเปิดประตูหน้าบ้านเพื่อขับรถของตัวเองไปจอดที่หน้าโรงรถ ซึ่งก็ยังอุตส่าห์มีกระดาษแบบเดียวกับเมื่อครู่ติดกวนไว้อีก

 

2. เหนื่อยอ่ะดิ่ สมน้ำหน้า!!!

 

อ่านแล้วก็ยืนเท้าสะเอวกัดฟันกรอด ไอ้โหดบ้า!!”

มือเล็กดึงมันออกมาแล้วรีบเปิดประตูโรงรถเพื่อที่จะขับเข้าไปเก็บ หน้าหวานเริ่มหงิกหนักแต่อีกใจก็แอบขำในความกวนนี้ไปด้วย ซึ่งแทนที่จะสามารถเดินทำหน้าถมึงทึงไปโวยวายใส่ก็กลายเป็นว่ามาถึงหน้าประตูก็เจออีก

 

3. ไปไหนมา รอตั้งนานแล้ว -*-

 

ดึงมันออกมาแล้วรีบเปิดเข้าไป ซึงก็เห็นว่ายังมีกระดาษเจ้าปัญหาแปะอยู่อีกจึงต้องก้าวเข้าไปดูราวกับมันคือลายแทงขุมทรัพย์เสียอย่างนั้น

 

4. ออกมาทำไมไม่บอก จะนอกใจรึไงน่ะ!

 

5. ให้รอนานแบบนี้ กลับมาจะตีก้นลาย หึ!

 

6. ไม่ต้องมาทำตาแป๋วใส่ ไม่ได้ผลเว้ย :(

 

ดงแฮหยุดขำจนได้เมื่อมาถึงแผ่นนี้ บางทีมันอาจจะเป็นการงอนแบบน่ารักๆของพ่อคิมร็อตไวเลอร์ที่แสนปากเสีย แต่แทนที่คนโดนโกรธจะรู้สึกผิดกลับยิ้มกว้างและหัวเราะออกมาจนได้

โหดบ้า ..ประสาทหรือไง คิ คิ

ขาเรียวก้าวต่อ ตอนนี้เขาเริ่มมองหากระดาษสีเดียวกับที่ถือในมือ ซึ่งเมื่อเห็นก็รีบถลาเข้าไปดึงมันออกมาอ่านต่อ

 

7. ถ้ากลับมาช้าล่ะจะเอาบ็อกเซอร์ลายนีโม่กะโดเรมอนไปทิ้งทั้งตู้เลย

 

8. อย่าคิดนะว่าไม่กล้า!!!

 

9. ปัดโธ่ มาสักทีสิ ..อย่ามาอ้างล่ะว่าขาสั้น

 

โดนกัดเรื่องขาก็หน้าหงิก ปากบางบ่นขมุบขมิบสาปแช่งทั้งที่ใบหน้าอมยิ้ม เมื่อวานก็โดนบ่นเรื่องนี้แถมยังจะล้อเรื่องก้นให้ได้อายอีก นี่ถ้าเจอหน้าจะด่าไม่เลี้ยงเลย คอยดูเหอะ

พ้นจากห้องรับแขกก็ยังต้องมาเจอมันแปะที่ฝาผนังและตามทางเดินขึ้นบันไดอีก สงสัยจริงว่ากว่าจะถึงแผ่นสุดท้ายมันจะมีข้อความอะไรบ้าง ซึ่งร่างเล็กก็เดินดึงไปจนแทบจะลืมว่าเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะร้องไห้กับใครอีกคนมา

 

10. รู้ว่าก้นใหญ่ แต่ช่วยย้ายตัวเองมาเร็วๆได้มั๊ย ขี้เกียจรอ

 

11. จะโมโหแล้วจริงๆนะ

 

12. แป๋วแม่งชักช้าว่ะ!!!

 

13. ถ้ามาล่ะจะจับปล้ำแล้วให้เต้นระบำโชว์

 

14. ฮ่าๆ อยากให้ทำจริงๆล่ะสิ ..หื่นว่ะ

 

หน้าหวานหุบยิ้มทันทีราวกับเห็นเขายืนยิ้มล้อ เพราะเมื่อครู่อ่านแล้วก็เผลอพรายยิ้มกว้าง แต่ก็ต้องมาสะดุดตรงแผ่นนี้นี่แหละ และความเพลิดเพลินก็สะดุดลงเมื่อขึ้นมาถึงที่ชั้นบนแล้ว ร่างบอบบางหยุดที่หน้ากระตูห้องแล้วเคียงคอตามเพราะแผ่นที่ติดเอาไว้มันกลับหัว แต่พอนึกได้ว่าควรจะดึงออกมาอ่านก็อดที่จะดุตัวเองไม่ได้ที่บ้าจี้หลงกลทำตามหลุมพรางของเจ้าตัวร้าย

ซึ่งก็คล้ายว่าคิบอมจะจงใจให้เป็นแบบนั้น

 

15. คนเอียงคอตามนี่โคตรโง่เลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ .. ทายสิว่าคนในห้องใส่ชุดอะไร  .. ชุดที่ใส่เมื่อเช้า กด 1 ... ชุดนอน กด 2 ... ไม่ได้ใส่อะไรเลย กด 3

 

อ่านแล้วก็แอบหน้าแดงทั้งที่เจ็บใจเพราะถูกหลอกด่าไปด้วย ไม่อยากจะคิดแต่มันก็คิด อดที่จะลุ้นไม่ได้ว่าคิบอมรออยู่ในสภาพใดกันแน่ ซึ่งมันก็ตื่นเต้นจนต้องค่อยๆแง้มประตูเข้าไปดู แต่เพราะเห็นว่าเขานอนตะแคงมีผ้าห่มคลุมก็กระแทกเปิดไปแล้วแสร้งทำท่าไม่พอใจบ้าง

มาแปะอะไรเต็มบ้านคนอื่น ..รกเลอะเทอะ

...

ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นหลับเลย น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิดใส่ เหนื่อยจะตายกว่าจะดึงมาหมด

...

ไอ้โหดบ้า

ในเมื่อเขาไม่ตอบก็ถลาเข้าไปใกล้ แต่คิบอมก็กลิ้งตัวกลับมานอนหงายโดยมีกระดาษแบบในมือเล็กปิดที่ปากเขาเอาไว้อยู่ ส่วนดวงตาก็หลับพริ้มนอนส่งยิ้มกวนๆ ซึ่งดงแฮก็รีบกระชากมันด้วยความหมั่นไส้ แต่เพราะกาวไม่ได้เหนียวอะไรร่างใหญ่จึงยังนอนสบายโดยไม่ได้ลุกขึ้นมาโวยวายเพราะเจ็บตัว

 

End. ตอบมาก่อน กดเลขไหน

 

อ่านแล้วก็ฟาดเพี๊ยะลงไปที่แขน ไม่ต้องมาเล่นเลย

...

โหดอ่ะ

...

เออ ..กด 3 พอใจยัง .. อีตาหื่น!!!”

ยังไม่ทันขาดคำ คิบอมก็พลิกตัวกลิ้งไปนอนคว่ำที่ขอบเตียงอีกฝั่ง ทำให้เจ้าของห้องมองเห็นกระดาษอีกแผ่นบนหมอนที่เขานอนทับไว้เมื่อครู่

 

End +1 กะแล้วว่าต้องกด 3 ...หื่นจริงๆด้วยว่ะ

 

ถึงกับหน้าชาแต่ว่าก็ยังต้องทำดุต่อ ไม่เช่นนั้นมันก็คงจะเข้าตัวแน่

ไม่ต้องมานอนใบ้เลยนะ ลุกมาเลย!!”

ตัวเล็กกระโดดขึ้นเตียงไปลากตัวและพยายามจะคว้าแขนให้ลุกขึ้นมาคุย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถเอาชนะได้ สองแขนยื้อยุดฉุดกันไปฉุดกันมา ดงแฮพยายามที่จะรั้งร่างหนาขึ้นมาให้ได้ แต่คิบอมก็ไม่ยอมที่จะให้ผ้าห่มหลุดออกไปจากร่างกายเหมือนกัน

ตุ๊บ!!

จังหวะดึงที่พลาดทำให้คนที่ตัวเล็กกว่าหงายหลังตกเตียงลงไปกระแทกพื้น ร่างเล็กถึงกับร้องลั่นน้ำตาเล็ด เล่นเอาคนที่ห่วงสภาพของตัวเองนักหนาถึงกับรีบถลาลงไปดู

แป๋ว ..เจ็บมั๊ย ..ขอโทษ

อ๊า ..ปล่อยเลย ก้นกบชั้นหักหรือเปล่าก็ไม่รู้

ร้องโวยวายพร้อมปัดมือหนาออกอย่างเคืองๆ แต่เพราะลองลุกแล้วลุกไม่ไหวคิบอมเลยสอดแขนช้อนขึ้นอุ้มร่างบางลอยขึ้นจากพื้นพาขึ้นไปวางบนเตียง แต่แทนที่จะได้คำขอบคุณกลับมา เจ้าตัวน้อยกลับดันสะบัดหน้าหนีแถมด้วยค้อนอีกวงใหญ่

ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ

ชั้นเจ็บนะ!!

มือเรียวรีบดันอกกว้างออกห่างตัว ไม่ได้โกรธแต่งอนที่เขาเล่นมากไปจนสุดท้ายก็กลายเป็นตัวเองที่เจ็บกายอยู่แบบนี้ คิบอมรู้ตัวว่าเป็นต้นเหตุให้เจ้าชิสุน้อยต้องเสียน้ำตาก็รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ พอดงแฮเริ่มนิ่งและไม่ดิ้นไม่ผลักไสก็ค่อยๆโอบกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ

ริมฝีปากของเจ้าตัวร้ายแห่งวินเซอร์รูฟกดจูบดูดซับเอาความหอมหวานบนแก้มนิ่มๆอย่างเอ็นดู แค่เห็นดงแฮร้องไห้ แม้จะรู้ว่าเพราะเรื่องแค่นี้เขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว และถ้าหากมันเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่าก็คงจะเป็นบ้าเป็นหลังแน่

ร่างใหญ่ไล้ปลายนิ้วเขี่ยลงไปเบาๆที่แก้มใสแล้วไล่ต่อไปยังไหล่มน พอคนน่ารักไม่ว่าอะไรก็จูบใหญ่ราวกับว่าไม่ได้เจอกันมาแสนนาน

อื้อ ..ดื้อใหญ่แล้วใบหน้าเรียวรีบเบี่ยงหลบ ไม่อยากจะโดนกอดโดนจูบอะไรมันตอนนี้ เจ็บสะโพกระบมยังไม่หาย ใครจะมีอารมณ์อยากจะมีสวีทหวานอะไรได้อีก

ไปไหนมา รอตั้งนานแน่ะ

เขาถามมาก็ไม่กล้าที่จะตอบตรงๆ จึงทำได้แค่อ้อมไปเรื่อย ไปธุระนิดหน่อยน่ะ

เสียงหัวเราะต่ำๆดังครางที่ข้างหู ดงแฮคงคิดว่าเขาไม่รู้ ซึ่งก็อยากจะบอกเหลือเกินว่าคนที่ตามเจ้าตาแป๋วนี่เป็นเงาน่ะทำงานว่องไวจนน่าทึ่ง ไม่กี่นาทีก็สามารถเอาภาพถ่ายมาเสียงไว้ที่หน้ารถเขาได้ นั่นก็แสดงว่าพวกมันไม่ได้ทำงานแค่คนสองคน แต่คงจะเป็นทีมที่ได้รับการฝึกมาพอตัว นี่ถ้าหากเขาไม่รู้อยู่แล้วว่าพวกมันคงยังไม่รามือไปก็คงจะโมโหหงุดหงิด แต่ก็น่าจะขอบใจไอ้นักสืบที่ทำตัวเหมือนหมากฝรั่งเกาะรองเท้านี่จริงๆ ที่ความสอดรู้สอดเห็นของมันทำให้เขาได้รู้อะไรโดยที่ไม่ต้องออกแรงทำโน่นทำนี่เอง

ร่างหนายังพรมจูบเบาๆที่ใบหน้าสวยของคุณหนูลี จูบเบาๆ ซ้ำๆ อยู่แบบนั้น เขาไม่ได้โกรธที่ดงแฮแอบไปหาซีวอน เพราะรู้ดีว่าร่างเล็กนี่ไม่ได้มีคุณชายหน้ารูปปั้นอยู่ในใจ ที่ไปก็เดาได้ว่าคงจะอยากทำอะไรให้มันชัดเจน ซึ่งเหตุผลที่มีมันก็สามารถทำให้เขาตัดความขุ่นเคืองใจที่ไร้สาระออกไปได้โดยไม่ต้องคิดระแวง

คราวหลังจะไปไหนน่ะก็บอกกันสิ เป็นห่วงนะเจ้าแป๋ว

อื้ม พนักหน้าเบาๆ อึดอัดใจที่ปิดบังเขาอยู่ไม่น้อย

แต่คิบอมก็ไม่ปล่อยให้เวลาที่เลวร้ายเกาะกินหัวใจคนที่เขารักให้มันนานเกินไปกว่านี้ จึงตัดสินใจที่จะเอ่ยออกมาเองเพื่อให้เจ้าตัวเล็กรู้ว่าตนรู้

แล้วซีวอนว่าไงบ้าง

ตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะรู้ ไม่คิดว่าเขาจะเดาได้ และก็ไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองปิดบังมันจะทำให้ดูออกได้ง่ายดายขนาดนี้

มืออุ่นรีบขยี้ผมนิ่มแล้วรัดร่างบางเอาไว้พร้อมกับโยกไปซ้ายขวา ฮึ? มันว่ายังไง

ก็ไม่ว่าไง เสียงห้าวตอบเบาๆ ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องตอบไปตามจริง เค้าขอเวลาทำใจสักระยะน่ะ ..แล้วก็ขอกอดไปทีนึง ...คงไม่ว่าอะไรนะ

จะว่าอะไร

กลัวแทบแย่ว่าจะโกรธ

ชั้นไม่ได้ขี้หึงจนไร้เหตุผล

คิบอมยังลูบที่ผมนิ่ม เขาอ่อนโยนจนดงแฮยิ้มเต็มวงหน้าได้ที่เลือกให้เขาดูแลหัวใจของตน สองคนนั่งกอดกันเงียบๆ ปล่อยความคิดไปเรื่อยเปื่อย ใช่ว่าร่างใหญ่ไม่คิดอะไรแต่เขากำลังห่วงว่าซีวอนจะรู้สึกยังไงและทำอะไรต่อจากนี้มากกว่า คนๆนั้นดูลำบากเพราะคิดอะไรก็แทบจะไม่เคยแสดงให้ใครรู้ ซึ่งถ้าหากเขาตัดใจได้และขอเวลาทำใจจริงๆมันก็คงจะดี แต่ก็ไม่น่าจะกลับมาสนิทใจได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในกรณีกลับกัน ถ้ายังอยากที่จะแข่งต่อก็รับรองได้ว่าชเวซีวอนไม่มีทางยอมรามือง่ายๆแน่

แต่ขณะที่ร่างใหญ่กำลังคิดในเรื่องนั้นร่างบอบบางก็กลับนั่งปล่อยความคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาจับจี้ที่คอหมุนไปหมุนมา นึกได้ว่าอยากจะถามมาตั้งนานแต่ก็ลืมมันเสียทุกที และวันนี้ก็คงจะต้องถามให้ได้ก่อนที่จะลืมมันไปอีก

สร้อยนี้มันมีความหมายอะไร ทำไมต้องให้ใส่อ่ะ

ไม่มีอะไรหรอก

โกหก ..ต้องมีสิ ไม่งั้นไม่ให้ใส่ไว้หรอก

ช่างรู้ทันเสียจริง แต่จะว่าไปคิบอมก็ไม่คิดอยู่แล้วว่าคำตอบนั้นมันจะทำให้เชื่อ ที่เขาเลี่ยงที่จะตอบก็เพราะไม่อยากจะพูดถึงเหตุผลนั่นมากกว่า

โหดบอกหน่อยสิ ใส่ไว้ทำไม ..แลกกับที่ทำให้เจ็บตัว

ไม่มีอะไรหรอก

ทำเสียงฟึดฟัดใส่ แต่ดงแฮก็ยังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ หลังจากใช้ชีวิตแทบจะตลอด 24 ชั่วโมงอยู่กับคนๆนี้ก็เริ่มจะจับอารมณ์เขาได้แล้วว่าบางทีคิบอมก็ไม่ได้รำคาญหรือหงุดหงิดอย่างที่แสดงออกหรอก เพราะหลายครั้งก็ดูออกว่าแค่หาเรื่องตัดบทไม่อยากจะให้ประโยคสนทนามันยาวยืดไปกว่านั้นก็แค่นั้นเอง

โหดอ่ะ.. ตาแป๋วๆเริ่มอ้อน

อย่าเซ้าซี้น่ะ บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ

โหดอ่ะ รู้นะว่ามี แก้มขาวอมลมแล้วทำแก้มพองใส่ ถามแค่นี้ทำไมตอบไม่ได้ ทีโหดหฤษฎ์ถามอะไร โสรแป๋วยังตอบหมดทุกเรื่องเลย ..ขี้โกงอ่ะ

งอนอีกแล้ว? ผลักเบาๆที่หัวทุย ขี้งอนเกินไปแล้วน่ะแป๋ว

อยากรู้อ่ะ ..เห็นที่รถโหดก็มีติด บอกหน่อยซี่~”

จะอยากรู้ไปทำไม คิ้วหนาเข้มเริ่มขยับเข้าหากัน แต่นิ้วน้อยๆก็จิ้มลงไปเพื่อที่จะดึงมันให้กลับมาสู่สภาพเดิม

ชอบทำหน้าแบบนี้เรื่อยเลย

คนที่ชอบขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่ขยับมุมปากยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กเบะปาก คิบอมแล้วจับปากที่เหมือนเป็ดสีหวานๆนั่นไว้แล้วดึงเบาๆเพื่อแกล้งเขาบ้าง

ชอบทำแบบนี้เรื่อยเหมือนกันนั่นแหละ

อ๊า สะบัดหน้าดึงตัวเองออกมาได้ก็ร้องอ้อนอีก ตอบมาๆ นะ นะ นะ ..อยากรู้จริงๆ

ตอบจริงๆเหมือนกันว่ามันไม่ได้มีอะไร ชั้นแค่ชอบมัน อยากทำอะไรที่มันบ่งบอกว่าเป็นของของตัวเอง

ตาหวานที่จ้องมองหน้าคนบอกนิ่งๆเป็นประกายวาบ ใบหน้าเริ่มฉาบด้วยความเขินอายเมื่อคิดตามในสิ่งที่ได้รับรู้ ..ของของตัวเองงั้นเหรอ?

ให้ชั้นใส่ก็แสดงว่าจะบอกคนอื่นว่าชั้นเป็นของของนายงั้นสิสีหน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มล้อกลับไปบ้าง แอบชอบเค้ามาตั้งนานแล้วนี่เอง

ใช่ที่ไหน คิบอมจรดปลายนิ้วจิ้มลงไปที่กลางหน้าผากแล้วดันเบาๆ หลงตัวเองเกินไปแล้วแป๋วน้อย

หึ ..คนปากแข็ง ถึงแม้จะพูดแบบนั้นก็ไม่มีทางเชื่อเหรอ ยอมรับมาเถอะน่า

ก็บอกว่าไม่ใช่

เสียงหนาตอบเลี่ยงไปด้วยสายตาที่นิ่งและไร้ซึ่งอาการหลุกหลิก รอยยิ้มจางๆยังคงปรากฏอยู่ แต่เพียงครู่เดียวแววตาเจ้าเล่ห์ก็เป็นประกายเข้ามาแทนที่ จากรอยยิ้มที่อบอุ่นก็แฝงไปด้วยความร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ

พรุ่งนี้ไปโรงเรียน ..จะมีอะไรให้ดู

อะไร? ตาใสๆรีบหันมามองอย่างตื่นเต้น อะไร โหดมีอะไรจะให้ดู?

สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองทั่วดวงหน้าพลางไล้นิ้วลงไปตามแนวกรามที่ได้รูป ใบหน้าที่น่ารักนี้ต้องเจ็บช้ำและเป็นฝ่ายถูกกระทำต่างๆนานาโดยที่ไม่มีทางโต้ตอบได้ มันคงจะถึงเวลาแล้วที่คนพวกนั้นที่เคยทำร้ายเจ้าตัวเล็กซึ่งไม่เคยไประรานใครจะต้องได้รับผลกรรมที่เคยทำเคยก่อ

อะไรสนุกๆ ..รับขวัญชิสุดื้อๆตัวนี้ไง

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ขอบใจนะที่ช่วยกำจัดลีดงแฮ เพราะมันทำให้ชั้นเข้าใกล้ท่านคิบอมได้มากกว่าที่คิดเชียวล่ะ ถ้าไม่ได้พวกนาย ชั้นคงเข้าใกล้ไม่ได้ขนาดนี้แน่ ..เอาไว้ชั้นแทนที่ลีดงแฮได้เมื่อไหร่ ชั้นจะบอกท่านคิบอมให้ว่าพวกนายเป็นพ่อสื่อ หึ หึ

 

ยองซันกดอ่านข้อความที่แนบภาพถ่ายในร้านอาหารของคิมคิบอมที่เขาหมายตากำลังนั่งทานข้าวด้วยท่าทีสบายๆ และแต่งตัวในแบบที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก แค่มองก็รู้ว่าคนที่ส่งมาให้นั้นได้ใกล้ชิดแค่ไหน ซึ่งมันก็ยากที่จะเป็นไปได้เพราะคนอย่างจอมวายร้ายแห่งวินเซอร์รูฟนั้นใช่ว่าจะให้ใครเข้าใกล้ตัวแบบนั้น

ใบหน้าขาวรูปไข่ที่หน้าตาก็ดูดีใช้ได้นั้นฉายประกายร้ายๆในดวงตา อารมณ์เกรี้ยวกราดอิจฉาคล้ายกับว่าตัวเองคือคนโง่เง่า ทั้งๆที่เขาเองนั่นแหละที่คิดแผนหลอกใช้ไอ้พวกเด็กวินเซอร์รูฟ

ยุให้มันโกรธ ยุให้มันเกลียด และทำจนมีคนช่วยเหลือในแผนการต่างๆนานา

แต่สิ่งเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะเป็นแค่ฝีมือของเขา เพราะแรงเกลียดของพวกเด็กฉลาดมันรุนแรงเกินคาด เพราะมันทำให้เขาสามารถทำลายชื่อเสียงของดงแฮได้รวดเร็วและข่าวก็กระจายในวงกว้างด้วยเวลาอันสั้นได้อย่างเหลือเชื่อ

แต่สิ่งที่เห็นมันคืออะไร กลายเป็นว่าเขาเองที่กลายเป็นคนถูกหลอกใช้และพวกมันก็ตลบหลังอย่างนั้นเหรอ

ร่างเล็กรีบกดโทรศัพท์กลับไปยังเบอร์ที่ส่งมาและก็พบว่ามันปิดเครื่อง เสียงรับฝากข้อความยังดังซ้ำๆและทำให้ยิ่งโมโห

เล่นแบบนี้ก็จะได้เห็นดีกัน เขากัดฟันกรอด เห็นดีกันแน่ถ้าจะเหยียบหัวกันเพื่อให้เป็นฐานของพวกแก ..รู้ฤทธิ์ฮันยองซันน้อยไปซะแล้ว

สีหน้าที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ยังขมวดคิ้วจนแทบจะผสานเป็นขีดเดียว ลงทุนจ้างนักสืบตามคิบอมและดงแฮเป็นเงา หมดเงินไปก็ใช่ว่าน้อยๆ เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้คนอื่นมาชุบมือเปิบเอาร่างหนาที่หมายตาไปได้

ไม่มีทางเสียหรอก!!

มือเรียวกดโทรศัพท์หาต้นตอที่ส่งภาพถ่ายไปให้ทั้งซีวอนและคิบอมเมื่อคราวก่อนโน้น มันเป็นเรื่องปกติแล้วที่เขาจะสอบถามความเคลื่อนไหวของเป้าหมายและศัตรู

วันนี้คิมคิบอมกับลีดงแฮไปไหนมาบ้าง เสียงห้วนๆเอ่ยทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย

หลังจากกลับจากต่างจังหวัดคิมคิบอมก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับคิมซังบอม และเข้าไปในโนแรบัง (ร้านคาราโกเกะ) ที่ย่านอับกูจอง ใช้เวลาอยู่ในนั้นราวสองชั่วโมงก็ออกมาครับ ส่วนลีดงแฮออกจากบ้านตระกูลคิมหลังคิมคิบอมเพื่อกลับบ้าน แต่ราวสามสิบนาทีก็ออกไปพบชเวซีวอนที่สวนสาธารณะใกล้ๆ ผมถ่ายรูปตอนที่ทั้งคู่กอดกันไว้และให้ลูกน้องเอาไปเสียบที่หน้ารถของคิมคิบอมเรียบร้อยครับ

แล้วเขาว่ายังไง เห็นหรือเปล่า

สายรายงานว่าเขาเผารูปนั้นทิ้ง และก็ไปรอลีดงแฮที่บ้านครับ ..อ้อ เหมือนจะทำอะไรสักอย่างที่บ้านลีดงแฮ แต่เราอยู่ไกลเกินกว่าที่จะมองเห็นรายละเอียด คาดว่าเขียนโน้ตทิ้งข้อความไว้ครับคุณยองซัน

สิ่งที่ได้ยินยังทำให้ยังชั่งใจอยู่ คิ้วเรียวขมวดนิ่ง คิดไม่ออกจริงๆว่าคิมคิบอมจะออกไปทานข้าวกับคนที่ตนรู้จักได้ตอนไหนในเมื่อออกไปกับซังบอมแล้วยังตามไปที่บ้านของศัตรูตัวฉกาจแบบนั้น

สองคนนั้นเจอกันหรือยัง

ตอนนี้ลีดงแฮเข้าบ้านไปแล้วครับ ดูท่าทางจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่คิมคิบอมแปะอะไรไว้ ปลายสายตอบอย่างใช้ความคิด แต่เข้าไปก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะออกมาเลยครับ นี่ก็หลายชั่วโมงแล้ว

อืม ช่วยตามคิมคิบอมหน่อย ว่าช่วงนี้ออกไปเจอใครที่ไม่ใช่คนในกลุ่มหรือเปล่า

ครับ

ยองซันกดตัดสายไปทั้งที่สายตายังเคร่งเครียด ริมฝีปากบางเฉียดขยับเบาๆ หัวเสียที่พวกเขายังไม่ยอมเลิกกันเสียที แถมยังจะมีมารผจญเกิดขึ้นมาอีก

กกกันเข้าไป อย่าให้ชั้นต้องเล่นบทร้ายมากไปกว่านี้แล้วกัน ลีดงแฮ!!”

 

 

คนที่จิตใจพะว้าพะวง ทำอย่างไรก็คงจะตัดความกังวลไปไม่ได้ ทั้งที่ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดว่าคิบอมออกไปเจอใครอย่างที่สงสัยหรือเปล่าก็ยังคงนั่งเฝ้าใช้ความคิดทบทวนสิ่งต่างๆได้เนิ่นนานจนเหลือเชื่อ เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือก็รีบลุกไปคว้ามารับสายโดยไม่ได้มองว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา

ว่าไง ได้เรื่องหรือยัง เขารีบถามทันที

แต่คนที่โทรกลับนิ่งไปสักครู่แล้วจึงค่อยเอ่ย [ นั่นฮันยองซันหรือเปล่า ]

เอ่อ.. หน้าขาวแสดงอาการอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยังเชิดหน้าทำเสียงแข็งใส่ ครับ ผมฮันยองซันเอง ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร

[ คิบอมอยากเจอนาย ...โทษฐานที่ทำให้สุดที่รักของมันต้องไม่สบายใจ ]

ประโยคแรกทำให้หัวใจพองโตได้ แต่ประโยคสุดท้ายก็ดับความหวังด้วยการเอาเข็มไปทิ่มให้หัวใจพองๆแตกได้เหมือนกัน หน้าเกลี้ยงๆถึงกับถอดสี ก่อนที่มันจะปรับขึ้นเป็นแดงเถือกด้วยอารมณ์โมโห

เกี่ยวอะไรกับผม ผมไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับคนของเค้าสักหน่อย

[หึ ..ไอ้พวกที่ร่วมมือกับนายน่ะมันสารภาพหมดแล้ว ยอมมาดีๆหรือว่าจะให้ไปลากคอมา] เสียงปริศนากดต่ำพร้อมคำรามดุ [จะออกมาเอง หรือจะให้ไปถล่มบ้าน ก็แล้วแต่จะเลือก]

น้ำเสียงนิ่งๆที่ติดจะทำให้ขนลุกกระแทกเข้าหูทำให้ยิ่งร้อนใจหนักขึ้นไปอีก แกอย่ามาขู่ชั้นให้ยากเลย ชั้นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!!!”

[ แต่ชั้นมีไฟล์เสียงที่พวกแกคุยกัน มีหลักฐานจากคนที่ร่วมมือกับแกเอามาให้ ..หึ เค้าบอกว่าไปเป็นสาย หาหลักฐานคนที่คิดร้ายต่อท่านคิบอม ]

ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับกัดฟันกรอด มือเรียวกดตัดสายอย่างจงใจแล้วโทรไปที่เบอร์เดิมเจ้าของข้อความ แค่ได้ยินเสียงเพลงรอสายก็แทบอยากจะมุดเข้าโทรศัพท์เพราะไปจับหัวไอ้คนหักหลังโขกกำแพงเสียให้สะใจ ยังไงเขาก็ไม่มีทางยอมเป็นแพะรับบาปคนเดียวเพื่อให้ใครคนอื่นหนีไปเสวยสุขหรอก

[ สวัสดีค่ะ ] เสียงหวานรับสาย เล่นเอามึนไปไม่น้อย

เธอเป็นใคร ยองซันถามอย่างรวดเร็ว

[ ชั้นชื่อคยูรี แล้วคุณน่ะใคร ..โทรมาทำไมไม่ทราบ ]

เบอร์นี้ส่งข้อความมา ชั้นก็เลยโทรกลับ อย่ามากวนกันจะได้มั๊ย

[ ข้อความอะไร ชั้นไม่ได้ส่ง ]

คำตอบที่ได้ช่างสร้างความหงุดหงิดใจให้เพิ่มพูนขึ้นไปอีก เจ้าของหน้าขาวๆบัดนี้สีหน้าของเขาทั้งหงิก ทั้งโมโห มันรวมกันจนแทบจะกลายร่างเป็นยักษ์ตัวเขียวได้อยู่แล้ว

แล้วใครที่มันส่งข้อความมาหาชั้นเมื่อสักพักนี้ล่ะ

เสียงเงียบไปสักครู่ก็ร้องกลับมา [ อ๋อ สงสัยพี่ชายชั้นใช้ส่ง ]

แล้วพี่ชายของเธอน่ะใคร

[ จางแจฮยอก ] หล่อนตอบกวนๆ [ แต่ตอนนี้พี่ไม่อยู่ ออกไปข้างนอก แล้วชั้นก็ไม่คิดจะรับฝากอะไรด้วย]

ร่างเล็กถึงกับกัดฟันกรอด เพราะจางแจฮยอกนั้นคือเด็กวินเซอร์รูฟที่เป็นคนจัดการเอารูปดงแฮ คิบอม และซีวอนเข้าไปใส่ในระบบคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน เขาเป็นรองประธานชมรมคอมพิวเตอร์ที่มีพาสเวิร์ดสามารถจัดการในส่วนของข่าวประชาสัมพันธ์แก่นักเรียนรวมถึงลงโปรแกรมต่างๆที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ ดังนั้นมันจึงสำเร็จกับแผนการปล่อยภาพลงในเซิฟเวอร์โรงเรียนและตั้งเป็นภาพพักหน้าจอในคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องที่เอาไว้ให้นักเรียนใช้แบบนั้น และนอกจากนั้นเพื่อนๆของมันก็ยังให้ความช่วยเหลือในการจัดบอร์ดรักสามเส้าอีกด้วย

ยองซันโกรธจนควันแทบจะออกหูแต่ก็ยังนิ่งได้อยู่ เขารีบกระแทกเสียงกลับไปแบบที่ไม่ได้คิดว่าจำเป็นจะต้องใช้คำว่า มารยาท กับคนที่คุยด้วยอีก

แล้วจางแจฮยอกออกไปไหน

[ ก็ทำไมไม่ถามเขาเอง ชั้นไม่ใช่โอเปอร์เรเตอร์ส่วนตัวของเขานะ ]

งั้นชั้นจะติดต่อเขาได้ยังไง ความอดทนเริ่มลดลงต่ำมากไปทุกขณะ ชั้นต้องการเจอจางแจฮยอก เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน

[ แต่ชั้นคิดว่าเค้าไม่ได้อยากจะเคลียร์ด้วยนะ เพราะถ้างั้นก็คงใช้เบอร์ตัวเองส่งข้อความไปแล้ว ..แต่แบบนี้ สงสัยจะไม่อยากให้คุณติดต่อได้ล่ะมั๊ง ]

น้ำเสียงเบื่อๆติดจะแสดงความไม่ใส่ใจพ่นกรอกใส่หู มันทำให้ยองซันหน้าชาไปพร้อมกับที่ร้อนจนแทบจะระเบิด แต่ก็ยังดีที่หล่อนพูดต่อออกมาเสียก่อน

[ พรุ่งนี้ชั้นได้ยินพี่พูดว่าจะไปที่หลังโรงเรียน เห็นนัดกับเพื่อนๆที่ชอบท่านคิบอมกันไว้ ถ้าคุณอยากเจอก็ไปสิ ]

ร่างระหงถึงกับตาโต เห็นวี่แววว่าจะได้ล้างแค้นมันสมใจก็คราวนี้ เค้านัดกันเวลาไหน

[ สงสัยจะเที่ยงๆมั๊ง ชั้นเองก็ไม่ได้ฟังมาก เพราะชั้นไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรด้วย ]

ขอบคุณนะ

รอยยิ้มร้ายๆพรายขึ้นเมื่อวางสายแล้ว หน้าเนียนกระตุกมุมปากพลางไล้มือไปตามแนวโทรศัพท์ ถ้าคิดจะหักหลักฮันยองซันมันคงจะไม่ง่ายแบบนั้นหรอก

ชั้นจะเอาคืนแก ..จางแจฮยอก!!

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

อารมณ์ของคิบอมดูจะครึกครื้นตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้เขามีโชว์พิเศษที่จะมอบให้กับเจ้าชิสุน้อยตาแป๋วสุดที่รัก บรรยากาศในห้องเรียนอาจจะยังมาคุอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายมากมายเท่าหลายวันก่อน ดงแฮยังกล้าพอที่จะหันไปยิ้มทักทายท่านประธานได้โดยที่ไม่ต้องหัวหด ส่วนรองประธานตัวร้ายนั้นถึงแม้จะยังไม่ได้พูดกันก็ไม่ได้อึมครึมแบบที่ผ่านมา

ด้านคยูฮยอนกับซองมินก็เหมือนจะญาติดีกันโดยที่ไม่มีทางเลือก เช้าวันนี้คนรถมาส่งคุณหนูลีก็จริง แต่ทุกเย็นคยูฮยอนกลับขอที่บ้านของคนน่ารักเอาไว้ว่าเขาจะพากลับไปส่งแล้วก็จะได้แวะไปทักทายบิดามารดาของร่างเล็กในทุกๆวัน เพื่อให้ได้อยู่ในสายตาผู้ใหญ่เพราะช่วงนี้ท่านทั้งสองก็พักงานเอาไว้เพื่อใช้เวลาอยู่กับครอบครัว

นี่ไอ้ใบ้ ..วันศุกร์นี้ไอ้ทอมของแกมันจะกลับมาแล้ว ไปรับมั๊ยวะ

คิบอมที่นั่งเงียบมานานช้อนสายตาขึ้นแล้วก็พยักหน้าเบาๆโดยไร้คำพูด เขาพูดเก่งแต่กับดงแฮ ส่วนกับคนอื่นๆนั้นก็ยังประหยัดคำพูดคำจาอยู่เหมือนเก่า เจ้าตัวน้อยไม่ได้ทำให้เขาพูดเก่งหรืออัธยาศัยดีกับคนอื่นขึ้นเลย

คยูฮยอนตวัดสายตามองร่างหนาที่นั่งเงียบอยู่หลังสุด เมื่อเห็นว่าซีวอนท่าทางจะทำใจได้บ้างแล้วและสถานการณ์ก็ไม่ได้แย่อะไรก็หาเรื่องที่จะให้ทั้งคู่พูดคุยกันบ้าง

ท่านประธานล่ะครับ จะไปหรือเปล่า

หืม?

หน้าหล่อคมสันละสายตาจากหนังสือในมือที่ใช้อ้างเพื่อกันตัวเองออกจากวงสนทนาขึ้นมาเล็กน้อย ที่ต้องทำแบบนั้นก็เพื่อดึงความสนใจของตัวเองให้มันไม่วนเวียนไปหาดงแฮ เพราะแค่เงยหน้าก็เห็นคนตัวเล็กหันไปส่งสายตาหวานๆให้เพื่อนตนที่อยู่ข้างๆเป็นระยะ แม้คิบอมจะนิ่งและไม่ออกอาการอะไรเวลาอยู่ข้างนอก แต่แค่ดงแฮให้ความสนใจและใส่ใจก็ทำให้เขาเจ็บได้แล้ว

เจ็บที่ได้รู้ว่าตนไม่ใช่คนที่ถูกเลือกมันก็มากพอ ..แล้วนี่ยังจะต้องมาเห็นว่าเขามีกันและกันมันก็ยิ่งเจ็บหนัก

แต่ต่อให้เจ็บแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันที่จะปริปากออกมาให้ใครรู้ สิ่งที่ทำอยู่ก็มีแค่พยายามหาอะไรมาดึงสายตาแล้วใช้เวลาหมดไปกับการอ่านหนังสือเตรียมสอง ..แม้จะอ่านรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง ก็เถอะ

ชั้นถามแกว่าจะไปรับไอ้สารวัตรมันหรือเปล่า มันกลับศุกร์นี้แล้ว คุณชายโจถามย้ำอีกรอบอย่างเบื่อๆ

ก็ไปสิ ซีวอนตอบแบบประหยัดคำ

ก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ ดงแฮกวาดตามองแล้วรีบสรุปให้ แค่ปรับความเข้าใจกับซีวอนได้ก็เหมือนว่าอะไรที่หนักๆอยู่ในอกก็หายไปกว่าค่อน  เดี๋ยวชั้นชวนพี่อิทึกกับฮยองไปด้วย

ฮ่าๆ แบบนั้นไอ้ทอมมันคงดีใจ ท่านชายหัวเราะก๊าก แต่ถ้าพี่นายไปนะ ชั้นว่าพวกเราไม่ต้องไปหรอก คนเดียวก็เกินพอ คิกๆ

นายก็พูดเกินไป ฮยองได้ยินก็ได้โดนด่าอีกคนหรอก คนเป็นน้องหันมาดุ จากนั้นก็สะกิดที่แขนคนข้างกาย โหด ..แล้วนี่บอกได้ยังว่ามีอะไรจะให้ดู

คิบอมตวัดสายตามามองใบหน้าหวานๆที่กึ่งจะอ้อนอยู่กลายๆ หลังจากที่เมื่อวานนั่งโอ๋ที่ทำให้ดงแฮเจ็บตัวไปก็กลับบ้านเสียดึกดื่น อันที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก แค่หาเรื่องคลอเคลียระลึกความหลังในห้องนอนของร่างเล็กและอิงแอบแนบซบกันเงียบๆ หากไม่ติดว่าร่างกายดงแฮยังช้ำอยู่ก็คงจะยาวนานกว่านั้น แต่ในเมื่อเจ้าแป๋วยังไม่พร้อมก็ไม่คิดจะทำอะไรเพราะเขาก็ตั้งใจว่าจะไม่ล่วงเกินบ่อยๆอย่างที่เคยทำ

ที่อยากทำก็เป็นเป็นดงแฮ แต่เขาก็ไม่ได้คบกับดงแฮเพราะเรื่องแบบนี้ ..อดใจไว้แล้วถนอมคนตัวเล็กให้มากๆก็ดี เพราะยังไงก็ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเหลือเฟือ

ความจริงเมื่อวานก็แทบจะอดใจไม่ไหวเพราะบรรยากาศในห้องนอนเจ้าตาแป๋วก็เป็นใจให้อยากทำอะไรแบบนั้น ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งทำไปเมื่อคืนก่อนแล้วกลัวร่างบางๆจะต้องเจ็บซ้ำก็คงทำไปแล้ว ..ซึ่งก็ยังดีที่เขายังมีสติและคิดห่วงอีกคนมากกว่าที่จะเอาความต้องการของตนเป็นที่ตั้ง

คิบอมหันหน้านิ่งๆมามอง สีหน้าของเขาคล้ายกับรูปปั้นที่อุตส่าห์ขยับตัวได้ ทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางคนมากมายจะกลายเป็นมนุษย์ไร้ความเป็นมิตร เขาเคยบอกร่างเล็กว่าขี้เกียจสุงสิงกับคนไม่รู้จัก และรำคาญยามมีใครแปลกหน้าเข้ามาวุ่นวาย แต่อีกเหตุผลหนึ่งที่ดงแฮมองเห็นว่าคิบอมกลายเป็นเด็กก้าวร้าวก็เพราะว่าชองแรวอน เขาต้องลับฝีปากไว้ปะทะคารมกับหล่อนบ่อยๆ พอต้องเจอกันแทบทุกวัน อาการต่อต้านมันเลยพาลทำให้เขากลายเป็นคนปากคอเราะร้ายและกระด้างกระเดื่องอย่างที่เคยเห็น

ใบหน้าคมคายหยุดมองสักครู่ก็ขยับปากตอบไปแบบห้วนๆ เที่ยงๆเดี๋ยวก็รู้

เที่ยงๆงั้นเหรอ?

อืม เดี๋ยวพาไปดู

คนด้านหลังเจ็บแปลบขึ้นมาในอก แค่เห็นสายตาที่ร่างเล็กใช้มองก็สะท้อนในดวงใจให้สั่นไหวเพราะความปวดร้าว แววตาที่มีความหมายแบบนั้นเขาอยากได้มัน แต่ทว่าคนได้รับกลับเป็นคิบอม เพื่อนของตัวเองที่ก็แข่งกันมาตั้งแต่เด็ก หากถามว่าเขารักคิบอมหรือไม่ ก็ตอบได้ว่าทั้งรักทั้งผูกพัน แต่หากถามว่าเขาเกลียดคิบอมหรือไม่ ก็คงตอบได้ว่าไม่ถึงกับเกลียด แต่ก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้หรืออ่อนข้อให้ ซึ่งก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่

อาจจะเพราะเขาถูกเปรียบเทียบกับพี่ชายมาตั้งแต่เด็ก เมื่อมาอยู่ในโรงเรียนก็ยังต้องโดนนำไปเปรียบกับคิบอมแทบจะทุกครั้ง มันจึงกลายเป็นว่าก่อให้เกิดความกดดันโดยไม่ตั้งใจก็เป็นได้

สังคมรอบข้างคาดหวังกับเขามากเกินไป ..มากจนเขาเองก็ตอบสนองทุกสิ่งไม่ได้เช่นกัน

ใช่ว่าคิบอมไม่ได้รับการคาดหวัง แต่เขาเลือกที่จะฉีกกรอบออกมาและไม่สนใจความหวังของคนพวกนั้นต่างหาก ในขณะที่ชเวซีวอนนั้นกลับไม่กล้าแม้จะเดินออกนอกกรอบเลยสักก้าว ผลที่ออกมาจึงต่างกันแบบนี้

บางทีการเป็นเด็กดีและเชื่อฟังคำของผู้ใหญ่ ก็ใช่ว่าจะทำให้เด็กๆนั้นมีชีวิตที่ดีตามที่ใจหวัง ...เขาเพิ่งกระจ่างก็วันนี้

ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็คือตัดใจ แต่ก็อดที่จะหวังอยู่ลึกๆไม่ได้ว่าเจ้าคนตัวน้อยจะเผื่อใจเอาไว้บ้าง อย่างน้อยๆก็แค่สักนิดหน่อยที่จะเก็บใจไว้รักตัวเอง ไม่ใช่ว่าเททั้งใจไปให้คิบอมไปจนหมดแล้ว

ไม่อยากมอง แต่ก็เผลอมอง ..เจ็บอีกแล้วสินะ

ทั้งที่ทำปากแข็ง ทำเป็นเก่งว่าไม่เป็นอะไร แสดงออกไปทางสีหน้าว่าไม่รู้สึก แต่ใครจะรู้ว่าพิษของการอกหักครั้งแรกในชีวิตมันจะเป็นเช่นนี้ ขนาดสั่งให้ตัวเองหยุด บอกตัวเองว่าอย่าดันทุรัง แต่หัวใจมันก็ยังดื้อดึงและยังหวังว่าสักวันเขาคนนั้นจะหันมา

เพิ่งจะรู้ ว่าการตกหลุมรักมันอาจจะดูเหมือนง่ายดาย แต่การที่จะรักใครสักคนได้มันไม่ใช่เรื่องที่ยากเลย หากคนที่เราไม่คิดจะรัก บังคับใจแค่ไหนมันก็รักไม่ได้อยู่วันยังค่ำ

ตาคมเหลือบไปมองที่หลังห้อง แค่มองไปก็เห็นว่ามีอีกคนทอดสายตามองตนอยู่ก่อนแล้ว ฮยอกแจรีบหลบตาแสร้งทำเป็นว่ามองอย่างอื่น แต่ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้แอบชอบตัวเองมานานแค่ไหน แต่เพราะหัวใจของเขาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อรับฮยอกแจเข้ามาข้างใน ต่อให้ดีแค่ไหนก็เป็นได้แค่เพียงเพื่อน

กี่ปีที่อยู่ด้วยกันมายังไม่เคยแม้แต่จะรู้สึกว่าหัวใจจะโดนสะกิด แต่แค่วินาทีแรกที่พบเจอคนน่ารักที่ชื่อลีดงแฮ ใจที่นิ่งสงบกลับแกว่งไกวได้อย่างง่ายดาย แค่นี้ก็คงพิสูจน์ได้แล้วว่าหัวใจของเขาไม่เคยหวั่นไหวกับลีฮยอกแจ สิ่งที่เกิดขึ้น ที่ทำให้ต้องดูแล ต้องดีด้วย ก็เพราะแค่สงสาร ห่วงใย ตามประสาเพื่อนและหัวหน้าห้องที่จะปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าได้ก็เท่านั้น

ไม่ใช่เพราะดงแฮที่ทำให้เขาไม่มองฮยอกแจ ...เพราะขนาดตอนที่เขาไม่มีใคร เจ้าคนตัวขาวนั่นยังไม่สามารถดึงหัวใจหรือสายตาของเขาให้หันไปมองในฐานะอื่นได้แม้สักวูบเดียว

ซีวอนพ่นลมหายใจเบาๆ เขารู้ว่าเพื่อนตัวผอมเล็กของเขานั้นเจ็บปวดทุกครั้งที่เขาเสียใจหรือเป็นทุกข์ แต่ในเมื่อตอบสนองความรู้สึกดีๆเหล่านั้นไม่ได้ก็ไม่ควรคิดที่จะให้ความหวังลมๆแล้งๆ เขาไม่คิดจะทำแบบที่ดงแฮทำตัวตัวเองเพียงเพราะความใจอ่อน ...รู้ว่ามันอาจจะทำให้สุขหัวใจ แต่ก็แค่ในเวลาสั้นๆ เมื่อความจริงมันปรากฏก็หนีความเจ็บปวดไม่พ้นอยู่ดี ดังนั้นช่วงเวลานี้เขาจึงไม่คิดที่จะให้ลีฮยอกแจเข้ามาใกล้ได้

และอาจจะเพราะคนตัวใหญ่นิ่งเงียบและใช้ความคิดมากเกินไป เมื่อมีมือน้อยๆเอื้อมมือแตะก็สะดุ้งขึ้นมา

ห..หืม? สีหน้าช่างบ่งบอกว่าไม่ทันได้ตั้งตัว

ร่างเล็กขยับคิ้วเล็กน้อยพอเป็นพิธีแล้วยิ้มขำ ลุกได้แล้ว อาจารย์ปล่อยไปทานข้าวแล้ว

อ..อืม พยักหน้าเบาๆแล้วรีบลุกตามเขาออกไป

วันนี้เป็นวันแรกในรอบสัปดาห์ที่บรรยากาศในกลุ่มดูเหมือนจะปกติ แม้คิบอมกับซีวอนจะยังปั้นหน้านิ่งๆ แต่รอยยิ้มของซองมินกับดงแฮก็ช่วยทำให้บรรยากาศดีขึ้นมาก อย่างน้อยๆบางครั้งมันก็สามารถทำให้หน้านิ่งๆของคิบอมอมยิ้ม และเรียกเสียงหัวเราะจากคยูฮยอนพอเป็นกระไส

เสียงซุบซิบในโรงอาหารเกิดขึ้นราวกับนกกระจอกแตกรังหลังจากที่เห็นสามหนุ่มแห่ง 4E เยื้องกรายเข้ามาโดยมีชนวนที่ก่อให้เกิดกรณีเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเดินยิ้มหวานมาด้วย ทั้งที่ทุกคนล้วนคิดว่าอีกไม่นานลีดงแฮคงจะทนความกดดันไม่ไหวและลาออกไป กลับกลายเป็นว่าสถานการณ์ร้ายๆจะกลับมาดีได้ไวเกินคาด

คิบอมยังนิ่งและไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของร่างเล็กอย่างเก่า นั่นเพราะเขายังเห็นแก่หัวใจที่บอบช้ำของเพื่อน ส่วนซีวอนเองก็ไม่ได้แสดงท่าทางเสียอกเสียใจให้ใครต้องอึดอัด ยิ่งมีพ่อแง่แม่งอนอย่างคยูฮยอนที่ยังง้อคนงอนตัวอวบๆอยู่เป็นระยะก็สามารถทำให้บรรยากาศสดใสขึ้นมาได้

ฮีชอลที่ไม่ได้เจอน้องมาหลายวัน แค่หันไปเห็นหน้าก็รีบเดินถลาเข้าไปทัก

เป็นไงไอ้ตัวเล็ก สบายดีใช่มั๊ยน่ะ ถามพลางเอื้อมมือไปลูบแก้มใสๆของน้องชายด้วย

รอยยิ้มหวานๆรีบสงไปในทันที ผมสบายอยู่แล้วน่าฮยอง ว่าแต่ฮยองเหอะ ..เดี๋ยวเพื่อนผมก็กลับมาแล้วนะ เตรียมคำตอบไว้ให้เค้าหรือยัง

เอ่อ.. ถึงกับทำหน้าเก้อๆหาทางไปต่อไม่เจอเลยทีเดียว

อิทึกเห็นเพื่อนอึ้งไปก็หัวเราะร่วน รีบผลักที่ศีรษะเจ้าน้องชายหน้าหวานเบาๆแล้วพยักเพยิดให้มองไปที่นิ้วมือของพี่ชายตัวเอง ซึ่งเมื่อดงแฮเห็นเขาก็หัวเราะคิกคักอย่างสะใจ

อย่าแซวมันล่ะ ..เดี๋ยวเขิน ฮ่าๆ

ไอ้บ้า ตากลมหันมาถึงใส่ได้อย่างรวดเร็ว หุบปากไปเลยไอ้ทึกกี้

แน่ะ ด่าพ่อสื่ออย่างชั้นได้ยังไง ถ้าไม่ได้ชั้นน่ะแกจะได้คบกับน้องมันมั๊ย

สิ่งที่เจ้าเพื่อนตัวดีหลุดปากออกไปทำเอาคุณชายทั้งสามหันหน้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งนั่นมันก็ทำให้ฮีชอลหน้าชารีบล็อกคอมาปิดปากกันไม่ให้โพล่งอะไรออกไปกว่านี้ แต่โชคดีที่ทั้งคยูฮยอน คิบอม และซีวอน ไม่ใช่คนที่จะลามปามกับรุ่นพี่ สิ่งที่ได้มาจึงเป็นแค่สายตายิ้มๆที่ไม่ได้ล้ออะไรมากมายนัก

แต่คนที่เล่นงานกลับเป็นซองมินเสียนี่ อะไรพี่ฮีชอล ไหนบอกไม่ชอบเด็กไงฮะ ฮ่าๆ

เงียบเลย ไอ้เด็กอ้วน มือเรียวรีบหยิกเข้าที่แขน แต่ก็ดีที่ติดเสื้อคลุมอยู่จึงไม่โดนเนื้อมาก

ซองมินแม้จะไม่เจ็บอะไรก็ยังอุตส่าห์แกล้งร้องโอดโอยใส่ มีแฟนเด็กไม่เห็นจะต้องเขินเลยนี่ฮะ ฮันกยองก็นิสัยดี น่ารักจะตาย ทะเล้นๆแบบนั้น อยู่ด้วยจะได้ไม่เครียดนะฮะ ..ผมว่าเค้าเองก็ดูมีสาระและพึ่งพาได้น่าพี่

ช่างเหอะ บอกปัดๆเพราะหน้าเริ่มจะร้อนขึ้นมาแล้ว

เมินจากซองมินก็เจอสายตาน้องตัวเองยิ้มล้อมาอีกคน เจ้าคนตัวเล็กน่ารักยืนหัวเราะหึ หึ แค่สบตาพี่ชายก็หรี่ตาหวานๆลงพร้อมกับกระตุกยิ้มล้ออย่างไม่กลัวตาย

คนปากแข็งสุดท้ายก็ใจอ่อนจนได้ ฮ่าๆ .. หวังว่าตอนมันกลับมาจะไม่เห็นคนแถวนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งนะฮะ

ไอ้ตัวเล็ก อย่ามาเพ้อเจ้อน่า คนพี่รีบดุเพื่อกลบเกลื่อน ชั้นไม่คุยกับพวกนายแล้ว ชอบพูดกันไปเรื่อยเปื่อย

เหรอออออออออ อิทึกลากเสียงยาวประชดอย่างรวดเร็ว น้องมันพูดเรื่อยเปื่อยจริงดิ่ คึ คึ

หุบปากไปเลยไอ้ทึกกี้!!”

ยอโบคนสวยของสารวัตรหน้าแดงเดินระบัดก้นหนีไปท่ามกลางเสียงหัวเราะ ตั้งแต่รู้ว่าฮีชอลที่ด่าเพื่อนตัวเองทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น ยอมตกลงคบด้วยก็ยินดีกันถ้วนหน้า การได้เห็นเพื่อนมีความสุขพวกเขาก็ดีใจ เพราะเล่นหายไปตั้งเกือบสามสัปดาห์มันก็รู้สึกคิดถึง แม้จะไม่มากแต่ก็พอสมควรในระดับหนึ่ง และอีกอย่าง เจ้าสารวัตรนั่นก็ไม่ติดต่อใครสักเท่าไหร่ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรที่รายนั้นเอาแต่โทรหาคนอื่น

เพราะไอ้คนอื่นที่ว่านี่น่ะกลายเป็นแฟนมันไปแล้วน่ะสิ คึ คึ

ทั้งห้าหนุ่มที่เหมือนจะแบ่งโซนอย่างชัดเจนว่าอีกสามจัดอยู่ในกลุ่ม หน้าหล่อ กับอีกสองที่อยู่ในเกณฑ์ น่ารัก ต่างนั่งทานอาหารด้วยกันท่ามกลางเสียงนินทาที่มากมาย หลายคนสงสัยว่าอยู่ๆทำไมคนที่หมางเมินจึงได้มีท่าทีปกติกันอย่างรวดเร็ว และอีกหลายคนก็ยังไม่เข้าใจว่าทั้งที่เป็นคนทำให้ 4E ต้องมีเรื่องแต่ไฉนกลับลอยหน้าลอยตาน่ารัก หันไปยิ้มกับคิบอมที ซีวอนที แบบนั้น

บรรยากาศในโรงอาหารอาจจะน่ารำคาญสักหน่อยจึงทำให้ทานเสร็จก็รีบลุกไปที่อื่น เจ้าร็อตไวเลอร์เจ้าแผนการกระตุกยิ้มน้อยๆแล้วเอื้อมมือไปดึงข้อมือเล็กเพื่อรั้งเอาไว้ จากนั้นก็ส่งเสียงในลำคอพอให้เพื่อนได้ยินบ้าง

ชั้นจะไปหาอะไรสนุกๆดู ถ้าสนใจก็ตามมานะ ..ป่ะ เจ้าแป๋ว

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ด้วยพิษแค้นและแรงโกรธ ทันทีที่เสียงออดหมดคาบดังขึ้น ยองซันก็รีบบึ่งไปที่หลังโรงเรียนของวินเซอร์รูฟ ตั้งแต่เช้าแล้วที่เขารับรู้ได้ถึงรังสีประหลาด นักเรียนไมอาหลายคนจ้องมองมาแปลกๆ ทั้งที่ก็เคยร่วมมือกัน แม้แต่คนที่เคยอ่อนข้อให้ก็กระด้างกระเดื่องอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังดีที่เหลือเพื่อนบางคนให้เรียกมาเป็นเพื่อนได้

บุคคลที่เขาต้องการพบคือ จางแจฮยอก แต่ฝั่งวินเซอร์รูฟที่ร่วมมือด้วยนั้นก็ใช่ว่าจะมีแค่คนเดียว แต่เพราะเขาคือประเด็นหลักให้ต้องสะสางคดีมันจึงเป็นเป้าหมายในเวลานี้ และตัดคนอื่นๆที่มีทิ้งไปก่อน แต่ก็คล้ายว่ามันไม่มีใครที่ไว้ใจได้ในหมู่โจร ทุกคนล้วนร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ เมื่อคิดว่ากำจัดตัวการใหญ่ได้ ก็เริ่มกำจัดกันเองในท้ายที่สุด

มาแล้วเหรอ ไอ้คนหน้าด้าน

ใบหน้าที่ติดจะหวานเล็กน้อยแต่มีแว่นตากรอบสีดำบดบังอยู่ร้องถามอย่างเหยียดๆ รายนี้คือ จางแจฮยอก คนๆเดียวกับที่เป็นคนจัดการนำรูปเจ้าปัญหาไปใส่ในระบบของโรงเรียนนั่นแหละ เขาเคยได้รับรางวัลด้านคอมพิวเตอร์ก็หลายครั้ง จึงไม่แปลกอะไรที่จะทำสิ่งเหล่านั้นได้ในไม่กี่นาที

แต่คงจะลืมไปว่าทุกๆอย่างสามารถเช็คได้จากกล้องวิดีโอวงจรปิด และบ้านของคิบอมก็ทำธุรกิจด้านนี้ แค่สั่งให้วิศวกรในบริษัทแฮ็คข้อมูลเข้ามาเช็คว่าคนที่จัดการใช้ชื่อล็อกอินและรหัสผ่านว่าอะไรมันย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

ซังบอมและเพื่อนๆช่วยกันหาข้อมูลในเวลาอันสั้นและคิบอมเองก็จัดการในหลายๆอย่างในเวลาที่ดงแฮพักอยู่บ้าน ไม่ใช่ว่าเขาต้องการตัดร่างเล็กออกไปจากสังคมชั่วคราว แต่เพราะเขาไม่อยากทำอะไรแบบนั้นให้คนรักเห็น เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าแป๋วก็คงจะห้ามด้วยความใจอ่อนแน่ และอีกเหตุผลก็คือ เขาไม่มีเวลามาดูแลดงแฮตลอด หากปล่อยไว้ก็อาจจะเป็นเป้านิ่งให้พวกมันทำอะไรได้ง่ายๆ

ยองซันถึงกับเส้นประสาทกระตุกกับคำเรียกจากอดีตพันธมิตรว่า ไอ้หน้าด้าน ร่างเล็กกันฟันกรอด แล้วเข้าไปประจันหน้ากับอริชั่วข้ามคืนด้วยความคิดที่ว่า เขาเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกคน

ด่าชั้นว่าหน้าด้าน แกก็ไม่ได้ต่างกันหรอก ..ไอ้งูพิษ!!”

หึ งูพิษ แจฮยอกทำเสียงล้อเลียนอยู่กลายๆ ถ้าชั้นเป็นงูพิษแล้วแกเป็นอะไร ไอ้พวกที่คิดจะหลอกใช้คนอื่นเป็นสะพาน อย่าคิดนะว่าชั้นไม่รู้เรื่องที่แกจะหลอกให้พวกชั้นทำงานให้ ..เด็กไมอาไม่มีทางฉลาดกว่าวินเซอร์รูฟ จำใส่กะลาหัวเอาไว้ด้วย

เด็กในเครื่องแบบไมอาถึงกับกัดฟันกรอดเมื่อถูกด่า แล้ววินเซอร์รูฟอย่างแกมันดีตรงไหน ก็ชั่วได้ไม่แพ้กันละวะ ถ้าชั้นไม่เริ่ม พวกแกจะมีปัญญาคิดหาทางกำจัดลีดงแฮงั้นเหรอ ..เหอะ วันๆก็เอาแต่ทำตัวหงอ กลัวโน่นกลัวนี่ .. ที่แท้ก็แค่ไอ้พวกขี้ขลาด

มากเกินไปแล้วนะฮันยองซัน!!” อีกหนึ่งรายที่ยืนอยู่ข้างจางแจฮยอกตวาดใส่ เราร่วมมือกับแกก็เพราะผลประโยชน์ร่วมกัน แต่แกเล่นคิดจะหักหลังแบบนั้นใครมันจะยอม ..คิดจะตะกายหาท่านคิบอมงั้นเหรอ หึ ..หน้าอย่างแกน่ะอย่างคิดจะเผยอหน้าไปหาเลย แค่หางตา ท่านคิบอมยังไม่คิดจะมองแกด้วยซ้ำ

แล้วคิดว่าเค้าจะมองคนอย่างพวกแกหรือไง ยองซันเริ่มหมดความอดทน เรียนโรงเรียนหรู ชาติตระกูลดีซะเปล่า พอจนมุมเข้ามันก็เผยธาตุแท้ออกมาเหมือนกันล่ะวะ แล้วก่อนที่จะด่าใครน่ะ หัดจำใส่กะโหลกเอาไว้บ้างก็ดี ว่าถ้าไม่ใช่เพราะชั้นจ้างนักสืบสะกดรอยตามลีดงแฮ พวกแกจะมีปัญญาที่ไหนหารูปมาจัดบอร์ดนิทรรศการสร้างความร้าวฉานนั่น

ต่อให้ไม่มีแก พวกเราก็มีปัญญา เสียงห้าวจากฝั่งวินเซอร์รูฟร้องสวนมาอย่างรวดเร็ว แล้วทำไมเราต้องเหนื่อยหารูปล่ะ ในเมื่อมีไอ้ตัวโง่ๆหามาให้เรียบร้อยแล้ว เราก็แค่ลงแรงอีกนิดหน่อยเพื่อกระจายข่าว .. อย่าคิดจะเอาเรื่องแค่นี้มาเป็นบุญคุณ เพราะแกก็หาข่าวเรื่อง 4E ไปจากพวกเราเหมือนกันนั่นแหละ

แกก็เอาข่าวลีดงแฮไปจากชั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

เราแค่ต้องการปกป้องท่านคิบอมและ 4E จากพวกปลิงที่เกาะและทำให้แปดเปื้อน พวกเราไม่ได้มีใครคิดจะไปจับท่านคิบอมมาเป็นของตัวเองอย่างแก ..แกมันทำทุกอย่าง เหยียบทุกคน เพื่อจะตะเกียกตะกายไปหาท่านคิบอม

เหอะ ปกป้องท่านคิบอมและ 4E” เพื่อนที่มากับยองซันเบะปากใส่ ถ้ามีโอกาสก็ตะครุบเอาไว้เหมือนกันวะ ทำเป็นพูดให้ตัวเองดูดี

จางแจฮยอกส่งประกายร้ายๆกลับมาบ้าง ชั้นจะกำจัดทุกคนที่สะเออะมาเกาะ 4E ทั้งๆที่ไม่คู่ควร ..แล้วมันก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเราจะต้องยอมให้แกเอาตัวไปใกล้ท่านคิบอมได้ ในเมื่อแกมันก็ชั่วร้ายแบบนี้

แต่ถ้าท่านคิบอมของพวกแกแลชั้นเองก็ช่วยไม่ได้ ร่างเล็กยักไหล่แล้วเชิดหน้า แล้วก็จะได้รู้กัน ว่าไอ้พวกที่ชอบทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วง กับคนที่รุกหน้าอย่างชั้น ใครจะเข้าใกล้ท่านคิบอมได้มากกว่ากันกันแน่

น้ำเสียงกร้าวอย่างหยิ่งผยองร้องใส่ ใบหน้าของยองซันแฝงรอยยิ้มอย่างสะใจแล้วค่อยพูดอะไรต่อ

ในเมื่อลีดงแฮก็โดนซะกระอักด้วยฝีมือเรา งั้นเราก็มาดูต่อแล้วกัน ว่าฝั่งนายกับชั้น ใครมันจะแรงกว่า หึ หึ

บรรดาผู้ที่รักและเทิดทูน 4E ประหนึ่งเจ้าชายแห่งวินเซอร์รูฟต่างรับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน แต่กริยาพวกเขาก็ยังไม่ก้าวร้าวพอที่จะทำอะไร หากยองซันไม่เอ่ยต่อ

ชั้นไปหาท่านคิบอมก่อนล่ะ ..เชิญพวกแกฝันลมๆแล้งๆต่อไป เพราะชั้นน่ะจะอยู่กับความจริง

แค่สามเมตรที่เข้าใกล้ท่านคิบอมได้น่ะยังถือว่าเป็นการไปหาอยู่เหรอ

เอ๊ะ.. เสียงฟึดฟัดดังกลับมา

คิดจะมาง่ายๆ แล้วไปง่ายๆเหรอฮันยองซัน พวกชั้นยังไม่ได้จัดการกับความปลิ้นปล้อนของแกเลยนะ

เครื่องแบบต่างสีเริ่มประจันหน้า เมื่อฝั่งสีแดงอิฐขยับเข้ามาใกล้ ชุดสีกรมท่าก็เริ่มที่จะเชิดหน้าไม่ยอมแพ้ สงครามเครื่องแบบคล้ายจะเริ่มต้น ตอนที่ร่วมมือกันก็ยังค้างกันอยู่ลึกๆเพราะไม่มีใครอยากร่วมมือกับสถาบันตรงข้ามที่ถือเป็นคู่แค้นมานานปี แน่นอนว่าทำไปก็ตะขิดตะขวงใจไป แค่ได้รู้ว่าถูกอีกฝ่ายหักหลักก็พร้อมที่จะกระหน่ำโจมตีเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตนแล้ว

ว่าชั้นปลิ้นปล้อน แล้วแกมันดีนักหรือไง ไอ้พวกวินเซอร์รูฟหน้าโง่

ปากดีนักนะ!!”

เสียงหัวเราะเยอะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหวีดร้องเพราะคอเสื้อถูกกระชากเอาไว้ การตะลุมบอนเริ่มต้นขึ้นโดยที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดและทำมันถูกถ่ายทอดผ่านกล้องวิดีโอที่คิบอมให้บรรดาเพื่อนๆไปติดเอาไว้บริเวณนั้น ซ้ำยังมีลำโพงต่อพ่วงเผยแพร่ไปยังโรงอาหารและจุดต่างๆที่มีนักเรียนทั้งสองแห่งนั่งอยู่เต็มไปหมด

ดงแฮนั่งอึ้งเมื่อแผนการของพวกมันถูกเผยออกมาเป็นฉากๆ ที่ผ่านมาก็รู้ตัวว่าตนคือฝ่ายถูกกระทำแต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นขบวนการถึงขั้นนี้ ในห้องเงียบๆของชมรมวิทยุโทรทัศน์ที่เขายึดมาใช้ชั่วคราวถูกปล่อยให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวเพราะผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างซังบอมกับเพื่อนๆคนอื่นนั้นแค่พามา แต่พวกเขากลับออกไปอยู่ที่อีกห้องเพื่อให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

ในขณะที่ซีวอนเองขอแยกตัวไปที่ห้องคณะกรรมการ ส่วนซองมินกับคยูฮยอนนั้นก็ยังง้องอนกันไม่เลิก และเพราะไม่มีใครทราบมาก่อนถึงการถ่ายทอดสดครั้งนี้มันจึงเป็นที่แตกตื่นและฮือฮา ทำให้นักเรียนทุกคนต้องวิ่งไปออกันที่หน้าจอทีวีของโรงเรียนในแทบทุกจุด

โหด ..นี่มันอะไรอ่ะ ไปถ่ายมาได้ไง เจ้าแป๋วน้อยที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดหนารีบพลิกตัวมาเมื่อเหตุการณ์ในจอเริ่มบานปลาย สองฝั่งเริ่มต่อยตีกันเป็นพัลวันแล้ว

หน้านิ่งๆอมยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ตั้งกล้องไว้ แล้วหลอกพวกมันไปเจอกัน ..แค่นั้น

อ่า ..ชั้นงงไปหมดแล้ว

รับขวัญนายไงเจ้าชิสุน้อย บิดเบาๆที่ปลายจมูกแหลม หน้าตาดงแฮตอนนี้มันน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ชั้นไม่ได้กะจะให้มันพูดอะไรกันขนาดนี้นะ ได้ผลดีเกินคาด

แล้วทำยังไง ทำไมเค้าถึงพูดออกมา แล้วโหดไปหลอกพวกนั้นยังไง ..แล้วยองซันบอกว่าจะมาเจอโหดด้วย นายนัดเค้าไว้จริงหรือเปล่า

คำถามที่พ่นรัวทำเอาคนตัวโตหัวเราะใส่และผลักมือลงไปที่หัวกลมๆ จะถามอะไรมากมายเนี่ย

ก็คนมันอยากรู้

หอมแก้มก่อน เดี๋ยวบอก

ร่างเล็กรีบโน้มคอแกร่งแล้วยืดตัวไปจูบฟอดใหญ่อย่างไม่อิดออด ไม่ทันข้ามนาทีก็ถอนริมฝีปากออกมาทวงคำรอบเรียบร้อย

บอกมาได้แล้ว

นายนี่..

บอกมา

เสียงกึ่งงอน กึ่งอ้อน และกึ่งออกคำสั่งร้องใส่ เล่นเอาคนตัวใหญ่ได้แต่หัวเราะ สงสัยต้องยอมเจ้าชิสุแป๋วจอมดื้อนี่ไปตลอดชีวิตแน่ เล่นแสนงอน เอาแต่ใจ ซ้ำยังรู้จักอ้อนได้แบบนี้

คิบอมเล่าบอกตั้งแต่ที่เขาเช็คภาพคนเข้าออกในโรงเรียนเพื่อดูว่าใครเป็นคนจัดบอร์ดและเข้ามาวุ่นวายในห้องคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน จากนั้นก็เลือกไปลากคอคนที่ขี้ขลาดที่สุดมาคาดคั้นหาตัวผู้สมรู้ร่วมคิด แล้วผู้หญิงที่ส่งข้อความพร้อมทั้งอ้างเป็นน้องสาวของคนนั้นคนนี้ก็คือบรรดาน้องสาวและแฟนๆของเพื่อนเขาทั้งนั้นที่ร่วมมือ ส่วนกล้องวิดีโอซังบอมกับเพื่อนๆก็เข้ามาติดกันในช่วงเช้าโดยไม่ให้คนที่มานั้นรู้  แค่เอาชื่อเขามาล่อว่าจะมาจัดการ เด็กวินเซอร์รูฟเหล่านั้นก็แทบจะคลานเข้ามาขอขมา แต่มันก็เป็นแค่แผนล่อให้มาเจอกันในจุดที่กำหนดก็เท่านั้นเอง

เมื่อฟังจนจบดงแฮก็ขยับปีนขึ้นไปนั่งบนตักแล้วกอดรัดเขาเอาไว้พร้อมเอนกายแนบซบที่อกหนา

ขอบคุณนะ ..ถึงมันจะดูเกินไป แต่ยังไงก็ขอบคุณ

บอกแล้วไงว่าต่อไปนี้ชั้นจะปกป้องนายเอง

คิบอมขยี้ผมหอมๆ พลางมองไปยังเบื้องหน้า ภาพในจอตัดไปแล้วเมื่อบรรดาสารวัตรนักเรียนบึ่งกันไปจัดการนักเรียนอันธพาลเหล่านั้น ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว เพราะก็ตามหาคนที่สร้างความวุ่นวายภายในโรงเรียนกันอยู่ ซึ่งคราวนี้ก็มีหลักฐานมัดตัวกันอย่างแน่นหนาเพราว่าหลุดปากพูดกันออกมาเอง

เสียงประตูที่ผลักเข้ามาอย่างรวดเร็วนั้นทำให้ร่างน้อยที่ขดตัวอ้อนถึงกับสะดุ้ง ยิ่งเห็นว่าเป็นซีวอนก็แทบจะกระโดดออกจากตักเจ้าร็อตไวเลอร์หน้าหล่อแทบไม่ทัน

ต่างคนต่างอึ้งเพราะซีวอนเองก็ช็อกไม่น้อยกับภาพที่เห็น ดงแฮที่เขารักกำลังทำตัวออดอ้อนเป็นลูกแมวตัวน้อยๆบนตักของเพื่อนตัวเอง ทั้งเจ็บทั้งจุกเมื่อเห็นคาตา แต่ว่าก็ต้องข่มใจเพื่อพูดในสิ่งที่ตั้งใจจะมาหา

นี่แกทำบ้าอะไร รู้มั๊ยว่าข้างนอกแตกตื่นกันไปถึงไหนแล้ว

แล้วไง พ่นเสียงนิ่งๆมาหนึ่งคำ หรือแกชอบให้มันเอาเรื่องส่วนตัวมาประจานเพียงเพราะอยากทำร้ายคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ..แล้วดงแฮผิดอะไร

คราวนี้ซีวอนถึงกับอึ้ง ใช่อยู่ที่มันไม่ควรจะเอาภาพเหตุการณ์เหล่านั้นมาประจานให้อับอาย แต่เมื่อถูกย้อนกลับมาก็ตอบไม่ได้ว่าสิ่งที่พวกเขาได้รับนั้นมันเกิดจากความผิดส่วนไหน นอกจากความริษยาในใจคน

ชั้นก็แค่ให้พวกนั้นได้รับสิ่งที่มันทำ ..ให้ได้รู้ว่าความลับไม่มีในโลก ก็แค่นั้น

เสียงนิ่งๆตอบไปในขณะที่ร่างใหญ่ยืนขมวดคิ้วเครียดๆ ความจริงดงแฮเองก็ไม่ชอบวิธีที่คิบอมทำสักเท่าไหร่แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้วก็ช่วยอะไรไม่ได้ มันจริงอย่างที่เขาบอกคือ คนพวกนั้นพ่นความชั่วของตัวเองออกมาโดยไม่มีใครบังคับสักนิด

ท่านประธานถอนหายใจเพราะไม่มีอะไรจะพูด ซีวอนเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และเมื่ออีกสองคนตามมาก็กลายเป็นว่าต้องตกเป็นเป้าสายตาอย่างรวดเร็ว เสียงซุบซิบดังหึ่งๆขึ้นมาอีกรอบราวกับฝูงผึ้งที่แตกรังบินรอบตัวเต็มไปหมด ดงแฮรีบหลบที่หลังคนรัก ไม่รู้ว่ากลัวอะไรแต่แค่ได้อยู่หลังคิบอมก็รู้สึกว่าปลอดภัยขึ้นมา

ทั้งสามคนถูกตามไปที่ห้องฝ่ายปกครองอย่างรวดเร็วเพราะข่าวนี้เป็นที่โจษจันกันอย่างกว้างขวาง อีกทั้งบรรดานักเรียนฝ่ายปกครองทั้งหลายก็ตามหาคนที่ก่อความไม่สงบในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา และพวกเขาก็คือเป้าหมายหลักของการก่อกวนนั้น

ไอ้วิดีโอเมื่อครู่น่ะใครเป็นคนต้นคิด รู้มั๊ยว่าถ่ายทอดไปทั่วโรงเรียนแบบนั้นมันทำให้นักเรียนพูดกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เสียงอาจารย์หนุ่มฝ่ายปกครองจอมเฮี้ยบที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับคิฮยอนดังขึ้นเมื่อเจ้าคนที่ขึ้นบัญชีดำอันดับต้นๆโผล่หน้าเข้าไป

แต่คิบอมก็ยังตีหน้านิ่ง เหรอครับ ไม่เห็นได้ยิน ..แต่ผมว่ามันก็โอเคนะครับ มุมกล้องใช้ได้ นักแสดงก็เริ่ด น่าไปออดิชั่นเข้าสังกัดนะผมว่า..

คำพูดกวนๆสร้างความเหนื่อยใจให้กับซีวอนได้ไม่ยาก เขาถึงกับถอนหายใจแล้วพาย้อนกลับมาเป็นงานเป็นการตามที่ควรจะทำ

แล้วนักเรียนที่อยู่ในคลิปนั่น อาจารย์ได้ตัวมาครบยังครับ

นั่งอยู่โน่น ..แต่ยังไงพวกเธอก็ถือเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่โดนเอาเรื่องส่วนตัวมากลั่นแกล้ง แม้สายตาจะยังตำหนิเล็กๆในตัวคิบอมแต่ในเมื่อหาหลักฐานมัดตัวไม่ได้ก็ต้องปล่อยไปก่อน ว่าแต่ไอ้ที่ทำเมื่อกี๊น่ะฝีมือนายใช่มั๊ย คิมคิบอม

เหรอครับ ..ผมทำเหรอครับ? แกล้งตีหน้ามึนใส่อีกรอบ ทั้งเช้านี้ผมเข้าเรียนทุกคาบ พักเที่ยงก็ทานข้าว แล้วไปนั่งเล่นที่ห้องชมรมทีวี ..แล้วผมจะมีเวลาตอนไหนไปทำล่ะครับ

ให้มันแน่เหอะ

อาจารย์ก็หาหลักฐานให้ได้สิครับ ^^ “

นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องชายเพื่อนและก็ยังหาหลักฐานมัดตัวแบบคาหนังคาเขาไม่ได้ก็คงจะหาอะไรมาตบให้กบาลแยกแล้ว แต่เพราะยังถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จึงยังรอดอยู่ อันที่จริงเรื่องรูปที่แปะตรงบอร์ดหน้าตึกนั้นพวกอาจารย์ยังไม่ทันเห็นกันเท่าไหร่ แต่รูปพักหน้าจอที่แพร่กระจายไปในคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนนั้นมันทำให้ต้องหาตัวคนก่อเรื่อง และวันนี้ก็จับได้เสียทีว่าเป็นฝีมือใคร

เมื่ออาจารย์ผู้ดูแลออกไปคุยธุระ ท่านรองประธานในมาดนายแบบรูปหล่อก็เดินไปกวาดตามองหนังหน้าของไอ้พวกบ้าที่หาเรื่องทำร้ายดวงใจของตัวเองอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ตาขวางจ้องมองอย่างเอาเรื่องแต่ไม่ปริปากพูดอะไรเพราะแค่สายตาที่ส่งไปก็ทำให้คนก่อเรื่องถึงกับหน้าซีด

แป๋ว มานี่

กวักมือเรียกคนน่ารักที่ยืนทำตาใสอยู่ข้างอดีตคู่ปรับหัวใจให้มาหา ซึ่งเมื่อยองซันสบตาเข้ากับนัยน์ตากลมหวาน ดงแฮก็พาลนึกโมโห ร่างเล็กไม่ได้สงสารอะไร แต่แค่ไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายตนได้ด้วยวิธีร้ายๆขนาดนี้

ดูไว้ ..ว่าหน้าแบบนี้นี่แหละ แฟนชั้น คำรามต่ำๆบอกพลางเชยคางมนให้เชิดขึ้น ลีดงเฮคือคนรักของชั้น ไม่ว่าใครก็อย่าคิดจะเสนอหน้ามาทำอะไรได้อีก

ยิ่งเห็นเขาปกป้อง ยองซันก็กัดฟันกรอด ปลายนิ้วจิกลงที่หัวเข่าอย่างเคียดแค้น ยังไม่รู้ชะตาว่าภาพที่ถูกปล่อยออกมานั้นชัดเจนสักแค่ไหนจึงกล้าที่จะปกป้องตัวเองได้อยู่

ยอมให้มันหลอกอยู่ได้ กว่าจะถึงมือน่ะผ่านใครมากี่คนก็ไม่รู้ ปากสีสดบ่นขมุบขมิบ

ดงแฮซึ่งได้ยินถ้อยคำร้ายๆอย่างชัดเจนถึงกับหมดความสงสารและสมเพชในพริบตา ตอนแรกก็กะว่าจะดึงคิบอมออกไปแล้วขอให้ทุกอย่างจบโดยที่ไม่ต้องมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้ แต่เพราะปากที่เก่งไม่เลิกรา ร่างเล็กจึงถลาเข้าไปจ้องหน้าตาเขม็ง

อย่ามาพูดพล่อยๆถ้านายไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับชั้นจริง ไอ้พวกที่เอาเรื่องคนอื่นไปพูดต่อๆโดยที่ตัวเองก็ไม่ต้องรู้ว่าต้นตอคืออะไรน่ะมันก็ไม่ได้ต่างจากพวกขยะสังคมสกปรก ที่วันๆสมองไม่ได้พัฒนาอะไร นอกจากจะหาเรื่องใส่ร้ายป้ายสีคนนั้นคนนี้ไปวันๆ เป็นครั้งแรกที่เขาโมโหจนแทบจะคว้าร่างตรงหน้าขึ้นมาต่อย

คิบอมได้ยินก็อมยิ้มน้อยๆ เขาไม่ชอบที่จะเห็นดงแฮอ่อนแอต่อหน้าใครและอยากให้ร้าย ให้สู้คนบ้าง หากจะต้องปกป้องก็ขอให้เป็นกับตนคนเดียว ไม่ใช่ว่าทำอะไรไม่เป็น ปกป้องตัวเองไม่ได้ ..แบบนี้สิ ถึงจะอยู่ด้วยกันได้ยืด

แต่ถึงจะผิดก็ยังไม่ยอมรับ หรือนายจะเถียงว่าตัวเองไม่ได้ถลาไปหาคนนั้นที คนนี้ที ..คิดว่าตัวเองเป็นคนดีเสียเต็มประดาหรือไง

ชั้นอาจจะไม่ได้ดี ..แต่ก็ไม่ได้ชั่วร้ายเอาเรื่องคนอื่นไปใส่ไข่จนแทบไม่เหลืออะไรที่เป็นความจริง

กระแทกเสียงแล้วก็ตวัดสายตาไปมองไอ้เด็กวินเซอร์รูฟหน้าขาวๆที่มองเผินๆแล้วก็เหมือนจะเป็นเด็กเรียนที่เรียบร้อย ดงแฮรู้ว่าคนๆนี้คือจางแจฮยอก เด็กเรียนดีที่ถูกยุแยงด้วยฝีมือของยองซัน แต่ก็ใช่ว่าเป็นแบบนั้นแล้วเขาจะให้อภัย

นายน่ะ ..เรียนเก่งซะเปล่า ..สมองอยู่ไหน คิดเองไม่ได้หรือไง ถึงได้ให้ใครต่อใครเค้าจูงจมูก แค่ประโยคแรกก็เล่นเอาแจฮยอกหน้าชา นายรู้จักชั้นเหรอถึงได้เกลียดถึงขั้นต้องทำลาย .. รู้จักกันตอนไหน .. มีแต่พวกที่ไร้สมองนั่นแหละที่จะเกลียดคนอื่นได้เพียงเพราะฟังคำบอกเล่าจากคนอื่นมาอีกที

แม้จะโกรธที่โดนด่าแต่ทว่ามันก็เป็นเรื่องจริง เขาเกลียดดงแฮมาก .. และมันก็เกิดจากการที่ฟังคำบอกเล่ามาจากยองซัน ที่บอกว่าร่างเล็กนิสัยแย่อย่างนั้น เลวอย่างนี้ แต่ถ้าถามกันจริงๆ มันก็ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาพบพานความย่ำแย่ของดงแฮด้วยตัวเอง

เมื่อไม่มีคำตอบใดๆโต้กลับมา คุณหนูลีก็กระหน่ำต่อ ก่อนจะเกลียดใคร ด่าใคร ทำลายใคร หัดแหกตาดูซะบ้างว่าตัวตนของเค้าเป็นอย่างที่โดนใส่ร้ายหรือเปล่า .. ไม่ใช่สักแต่ว่าฟังจากคนอื่นเล่าแล้วก็หลับหูหลับตาเกลียดแล้วก็ด่ากันไป .. ถ้านายไปฟังคนที่เกลียดชั้นพูด คิดเหรอว่าชาตินี้จะมีเรื่องดีๆให้ได้ยิน แบบนั้นชั้นก็คงจะเป็นไอ้ตัวอัปรีย์ที่เดินบนดินได้นั่นแหละ

คิบอมฟังแล้วก็หัวเราะพรืดในคำพูดคำจาที่แสบร้อน สะใจอยู่เหมือนกันที่ดงแฮออกปากด่าโดยที่ไม่ต้องยุ ไม่เสียแรงที่เป็นแฟนของคิมคิบอมเลย ให้ตายสิ

ในเมื่อไม่มีใครอ้าปากพูดอะไร ดงแฮก็ทิ้งท้ายเอาไว้ให้ได้เจ็บอีกรอบ สมองที่มีน่ะหัดใช้ให้คุ้มซะบ้าง ไม่ใช่ทำหัวกลวงๆ โล่งๆ รอชาวบ้านชาวช่องเทนั่นเทนี่ใส่ แล้วก็เออออเชื่อตามไปหมด

ขาเรียวเดินกระแทกอย่างอารมณ์เสีย ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในห้องปกครองล่ะคงจะฟาดหน้าเพิ่มรอยช้ำไว้เป็นที่ระลึก ถ้าโดนเกลียดเพราะตัวเองทำอะไรเลวร้ายจริงมันก็ยังพอทำใจ แต่นี่อะไร .. ถูกเกลียด ถูกทำลาย เพียงเพราะได้ยินคนอื่นเล่ามาอีกที แล้วก็เชื่อโดยที่ยังไม่ได้ไตร่ตรอง .. บัดซบสิ้นดี เพิ่งรู้ว่าวินเซอร์รูฟก็มีพวกไร้ความคิดแบบนี้อยู่ด้วย

เจ้าร๊อตไวเลอร์รูปงานยืนหัวเราะหึ หึ แล้วซุบซิบกับเพื่อนในกลุ่มที่ย่องเข้ามาแจ้งข่าวว่าไฟล์ฉากบู๊เมื่อครู่ถูกจัดเก็บและไรท์เอาไว้เรียบร้อย เขากระตุกยิ้มอย่างพอใจแล้วรับดีวีดีแผ่นหนึ่งมา จากนั้นก็เดินไปขอยืมคอมพิวเตอร์ของจาจารย์ที่ว่างอยู่พร้อมกับสอดแผ่นเปิดให้เหล่านักแสดงได้ดูว่าเมื่อครู่นักเรียนที่อยู่ในเขตวินเซอร์รูฟทั้งหมดได้เห็นอะไรกันบ้าง

ท..ท่านคิบอม จางแจฮยอกถึงกับหน้าซีด นี่มัน ..อะไรกันครับ

หนังสด ตอบยิ้มๆพลางบิดขี้เกียจไปด้วย

ซีวอนเหลือบมองแล้วก็ถอนหายใจ เขาปรายตามองบรรดานักแสดงที่สภาพมอมแมมอย่างสมเพช คยูฮยอนกับซองมินเองที่เพิ่งรู้ว่าเพื่อนๆอยู่ในห้องปกครองก็ตามมาดูลาดเลาและทันที่จะได้ยินเพื่อนเอ่ยกวนไปเมื่อครู่ เมื่อชายตามองภาพในจอที่แฉกันมันส์และต่อยกันสนั่นหวั่นไหวก็ส่ายหน้า และออกปากตอกย้ำมันด้วยตัวเอง

ได้รับการตอบรับดีนะ ..มุงดูกันทั้งโรงเรียนเลย

สิบกว่าชีวิตที่ถูกควบคุมตัวถึงกับหันขวับมาจ้องหน้าคุณชายไฮโซรูปงามที่ยืนกอดอกท่าทางดูจะไม่สะทกสะท้านกับแววตาที่แสดงอาการช็อกอย่างถ้วนหน้า สายตาที่หมางเมินเหลือบมองเรียงตัวตอกย้ำว่าสิ่งที่ทำทั้งหมดนั้นนอกจากจะไม่สำเร็จแล้วยังจะยิ่งทำให้ได้รับความรู้สึกด้านลบกลับมาจากคนทั้งโรงเรียน

ม..หมายความว่าไงครับ คนที่นั่งข้างแจฮยอกระล่ำระลักถาม เขาก็เป็นอีกหนึ่งคนที่เรียนดีมากทีเดียว นักเรียนในโรงเรียนเห็น..

แล้วคิดว่าไงล่ะ ซีวอนตอบเหนื่อยๆ

สายตาที่เย็นชาของ 3E ที่พวกเขาหมายปองสร้างความเจ็บปวดให้ถ้วนหน้า โดยเฉพาะท่านคิบอมที่สำคัญที่สุดนั้นมันกรีดแทงลึกไปถึงขั้วหัวใจ ร่างใหญ่แทบจะไม่ชายหางตามาแลอีกและยังแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่ดงแฮเองที่ปกติจะใจอ่อนก็กลับไม่อ่อนอย่างที่คิด เขาก็เป็นคนๆหนึ่งที่โมโหเป็น โกรธเป็น เมื่อได้เห็นว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตมาตั้งแต่ชาติปางก่อนที่บ่อนทำลายและใส่ร้ายต่างๆนานาจนทำให้ต้องหลบหน้าไปจากโรงเรียนก็ไม่คิดที่จะทำตัวเป็นคนดีให้มันได้ใจ เพราะเขารู้ว่าคนอย่างยองซันไม่มีทางซาบซึ้งในน้ำใจและกลับตัวกลับใจมาเป็นมิตรที่ดีได้แน่

ต่อให้ต่อหน้าดีแค่ไหน อย่างไรมันก็เป็นหอกข้างแคร่รอวันจะพุ่งมาทำร้ายอยู่วันยังค่ำ สู้ตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมให้ได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อนั่นแหละดีที่สุด

 

แทบจะไม่ต้องลงมือทำอะไรเพราะแค่เดินออกจากห้องปกครองหลังจากได้รับเอกสารพักการเรียนไปก็ได้รับสายตาที่เหยียดหยันจากรอบด้านจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี แม้วินเซอร์รูฟจะเป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างกว้างแต่สังคมของนักเรียนก็แคบ เพียงไม่กี่นาทีข่าวก็แพร่สะพัดสกัดดาวรุ่งเป็นที่เรียบร้อย

เสียงนินทาระยะเผาขนดังขึ้นในทันทีที่โผล่หน้าพ้นประตู นักเรียนทั้งจากไมอาและวินเซอร์รูฟมาออกันอยู่ที่ด้านนอกเพื่อที่จะดูหน้าตัวการที่ทำให้เกิดกระแสรักสามเศร้าไปเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา สังคมแคบๆของเด็กวัยรุ่นนั้นก็มักจะให้ความสนใจกับเรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นและเริ่มติเตียนกันไปต่างๆนานา

กะแล้วว่าต้องเป็นฝีมือของพวกขี้อิจฉาที่บ่อนทำลาย 4E”

ปกป้องท่านคิบอม ..ชิ ตัวเองก็อยากจะเผยอหน้าไปแทนที่ลีดงแฮเหมือนกันแหละน่า ทำเป็นเอาเรื่องนี้มาอ้าง

หน้าตาก็งั้นๆ ชั้นว่าลีดงแฮยังจะดูดีซะกว่า

กล้าดียังไงมาสะกดรอยตามท่านคิบอมกับท่านซีวอน

พวกแกจะมากเกินไปแล้วนะ ที่ทำให้โรงเรียนเราเสียชื่อเสียง

ไมอาไม่น่ารับนักเรียนแบบนี้เข้ามาเลย

วินเซอร์รูฟต้องแปดเปื้อนเพราะพวกแก อย่าหวังเลยว่าจะได้ลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่ต่อ

ไอ้พวกหน้าด้าน ไปตายซะ

กระแสเสียงที่ดังจากรอบด้านสร้างความเจ็บปวดได้อย่างไม่ต้องคิด จากที่โกรธแค้นก็เริ่มที่จะเข้าใจเพราะดงแฮเองก็เคยได้รับสิ่งเหล่านี้มา แต่ในเวลานี้มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยืนมองนิ่งๆข้างกายคนรัก รู้สึกสงสารปนสมเพช แต่อีกในก็คิดว่ามันคือสิ่งที่คนเหล่านั้นควรจะได้รับ

ยองซันกัดฟันกรอด สภาพเหมือนหมาจนตรอกตัวหนึ่งที่ยังอัดความแค้นแน่นในอก แต่ติดที่ทำอะไรไม่ได้ แม้จะกระโจนเข้าไปฉีกศัตรูเป็นชิ้นๆก็ยังไม่มีปัญญา เขาถูกสารวัตรนักเรียนคุมตัวอยู่เพื่อที่จะพาไปส่งที่บ้านพร้อมกับรายงานความประพฤติ แต่ก็ยังอุตส่าห์หันมาจ้องคนหน้าหวานตาเขม็ง

จากที่สงสารอยู่ อารมณ์ของคนมองก็พลันเปลี่ยนเป็นสมน้ำหน้า ลีดงแฮยังปั้นหน้านิ่งๆ แต่ก็แอบจิกกัดเบาๆเมื่อเขาเข้ามาใกล้

แหม กรรมสมัยนี้มันติดจรวดรวดเร็วดีจริงๆ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

มีคำถามอยากถาม...

 

M2 … มีใครยังไม่ได้บ้างคะ อินังไรเตอร์มันจำไม่ได้ว่าส่งครบหรือยัง มะกี๊ไล่โทรถาม ได้ความว่าหลายคนได้รับแล้ว แต่มีบางส่วนไม่รับโทรศัพท์ ... ไอ้บลูเลยไม่ชัวร์ในตัวเองว่าส่งยัง  คือจำได้ว่าส่งแล้ว แต่ก็แบบ.. ส่งหรือยัง????  งง มึน เมา และเริ่มมั่วๆ -*-

 

รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเอ๋อ เบลอ และจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ TT__________TT

 

ไม่ต้องกลัวบลูกัดนะถ้าทวงฟิค บางทีบลูลืมแบบลืมสนิทจริงๆอ่ะค่ะ ... ทวงมาเต๊อะ ไม่ว่าๆ ถือว่าช่วยย้ำไปในตัว เพราะบางทีตั้งใจจะทำ พอข้ามนาทีก็ลืมเหมือนไม่เคยคิดมาก่อน อาการชักหนัก - -

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67095 PobarO (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 22:16
    เฮคำพูดคำจาคำด่านี่ติดมาจากสามีหนูใชาไหมลูก แสบทรวงจริงๆ อะไรๆเริ่มจะดีขึ้นแล้ววว เมื่อไหร่คยูมินจะไปอเมริกานะ อยากอ่านตอนคยูมินไปอเมริกา5555555555
    #67,095
    0
  2. #66997 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 18:29
    หมวยด่าได้แซ่บมาก ถูกใจ เอฟซีๆๆ

    แต่ชอบตรงที่บอมคิดอ่ะ "ด่าได้โดยไม่ต้องยุ สมแล้วที่เป็นแฟนคิมคิบอม"
    ประมาณนี้ป่ะ จำไม่ค่อยได้ 5555 แต่ชอบมากจริง 
    #66,997
    0
  3. #66929 luknamalotte (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 00:23
    โอ๊ะ ทุกอย่างเริ่มลงตัวล่ะ ทุกคู่ 5555 ชอบที่ฮยอกสอนอ่ะ คนอ่านก็ได้ข้อคิดไปด้วย :) แต่วอนนี่เหมือนจะยังไม่จบหรือเปล่า หาทางเสียบอยู่เปล่าเนี่ย 5555
    #66,929
    0
  4. #66840 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 03:57
    เฮปากกล้าขึ้นเยอะ ถูกใจสามีเค้าจริงๆ ฮ่าๆ
    #66,840
    0
  5. #66610 P-ENT (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 00:36
    ด๊องด่าเลยเป็นไง



    ด๊องของบอมด่าคนเป็นนะจะบอกให้



    ^^
    #66,610
    0
  6. #66318 KIHAE*129 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 03:29
    ปากแบบนี้สามีเค้าภูมิใจนำเสนอ

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #66,318
    0
  7. #66249 mirchullove (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 16:33
    ด่าได้เจ็บมาก หมวย
    #66,249
    0
  8. #66190 Zelon (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:42
    ซีวอนไม่ช็อคปากร้ายๆของหมวยแย่เหรอเนี่ย 555





    ปริศนาทั้งหมดไขกระจ่างแล้ว ดีจังๆ ^_^





    ว่าแต่ชอบตอนโพสอิทมากๆเลย น่ารักกกก ทำไปได้นะบอม!
    #66,190
    0
  9. #66059 chin-cha (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 มกราคม 2555 / 01:17
     หมวยแกเป็นปลาไม่ใช่หรอ  ไปจิกเขาทำไม  
    #66,059
    0
  10. #65825 Ringo-rr (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 20:09
     แป๋วเเต่กลับบอม 
    กลับคนอื่น  "ตายยย"   5555
    กรมติดจรวดด  หึหึ
    #65,825
    0
  11. #65443 Choo-iz' Kukkik (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 01:03
    ไม่'แป๋ว'ธรรมดาซะแล้ววว คึคึ
    #65,443
    0
  12. #65428 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 26 กันยายน 2554 / 14:58
    โอ๊ยยย เฮแกด่าได้แสบมากกก ชอบบ>O<
    #65,428
    0
  13. #65402 Pinnmax (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 04:16
    ว๊ายๆๆๆๆ

    น้องแป๋วกะพี่โหดเยี่ยมมาก เอาใจไปเลยค่าาา

    แหมๆ มันสะใจอย่างบอกไม่ถูก

    โฮ๊ะๆๆๆ

    ตอนเดียวมีครบทุกรสเลยไรเตอร์เยี่ยมจริงๆ



    ชอบมากค่าาาา ;'p
    #65,402
    0
  14. #65395 NANA (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 16:38
    หมวยแรงงงงง ไม่อ่อนแอแล้ว

    สะใจ!!!

    #65,395
    0
  15. #65299 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2554 / 20:44
    ร้ายกาจ !!
    #65,299
    0
  16. #64965 vhan (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 / 18:03
    เป็นแผนการเอาคืนที่เจ็บแสบสุดๆเลยอ่า

    ทงเฮต้องอย่างนี้สิถึงจะอยู่กะคิบอมได้ 555+
    #64,965
    0
  17. #64853 WOWOWOW (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 19:41
    แป๋ว เยี่ยมๆๆ
    สะใจอ่ะ ฮ่าๆๆๆ
    สงสัยจะอยู่กับโหดมากไปใช่มั้ยเนี่ย??

    โพสอิท น่ารักมากๆอ่ะ
    โหดคิดได้ไง
    #64,853
    0
  18. #63972 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 08:59
     ด๊องด่าสะใจมว๊ากกกกกกก(วิบัติเพื่อเสียง)
    #63,972
    0
  19. #63789 Lovely_k_suju (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 00:41
    สะใจ!   555++

    สมนำ้หน้ามาใส่ร้ายเฮได้ไง   สมๆๆๆๆ



    อ่า~ สงสารฮอกอะ T^T  ไม่ว่ายังไงวอนก็ไม่เลือกฮอก  
    ถ้าฮอกมาได้ยินคงเจ็บปวดน่าดู   เราอ่านยังเจ็บปวดแทนเลยT^T
    #63,789
    0
  20. #63599 Pink_Panther (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 11:58

    คิบอมน่ารักมากอ่ะ

    ชอบโพสท์อิท >< "

    ด๊องเริ่มสู้คนบ้างล่ะ สู้ทีนี่เจ็บถึงกระดูก XD !

    #63,599
    0
  21. #63385 ta-kom.sj (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 14:33
    สุดยอดมากด๊อง ด่าได้เจ็บถึงใจดี
    #63,385
    0
  22. #63370 mister.bean (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 17:09
    สมแล้วที่เป็นแฟนบอม 555 5.
    #63,370
    0
  23. #63266 นิดหน่อย129 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 21:45
    เฮ เริ่มสมกับที่เป็น เมีย บอมแล้นๆๆ อิอิ

    รักบอมจังเลยยยยยยยแก้แค้นได้ดีมั่กมาก
    #63,266
    0
  24. #63245 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 เมษายน 2554 / 16:41

    ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดด !
    อีดงเฮของเราไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
    พี่บลูคิดทำด่าได้อย่างไร  55555
    มันสะใจมากกกกก !~

    #63,245
    0
  25. #63158 Primadonna-yui (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 14:15
    หมวย สมแล้วที่เป็นแฟนบอม

    มันต้องอย่างนี้สิ

    สู้คนซะทีนะลูก อิอิ
    #63,158
    0