Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 84 : Charpter 53 : นี่หรือ.. คือความรัก?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    9 พ.ค. 53

 

ช่วงเวลาที่แสนอึดอัดในห้องเรียนสร้างความกดดันให้ดงแฮจนแทบจะระเบิดตัวเองหายไปในอากาศ แม้จะไม่มีคำพูดจาร้ายๆอะไรให้ได้ยิน แต่สายตาแทบทุกคู่จากทั่วห้องเรียนก็ทำให้อึดอัดจนอยากจะลุกเดินออกไปให้พ้นๆเสียชั่วโมงละหลายๆรอบ โดยเฉพาะบรรยากาศอึมครึมจากด้านหลังที่ทำให้เสียวสันหลังนั่งเหงื่อตกโดยไม่กล้าที่จะหันไปหาใคร

ก็ยังดีที่ซองมินกับคยูฮยอนกลับเข้ามาในห้องเรียนและไม่ได้ทิ้งให้ต้องอยู่เพียงลำพัง ถึงสภาพที่กลับมาสีหน้าแต่ละคนจะไม่ดีมากนักแต่ก็ไม่ได้ฉุดกระชากลากถูเหมือนตอนที่ออกไป ไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกมาและต่างคนต่างนั่งก้มหน้าก้มตาไม่ได้สุงสิงกับใคร บรรยากาศการเรียนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของดงแฮคงหนีไม่พ้นช่วงเวลานี้

แค่เสียงกริ่งหมดเวลาในชั่วโมงสุดท้ายดังขึ้นก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ร่างเล็กรีบเก็บของใส่กระเป๋าและเอาบางส่วนไปยัดใส่ในล็อกเกอร์ ดงแฮพยายามก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปเผชิญหน้ากับคู่กรณีที่เดินแผ่รังสีที่น่าสะพรึงกลัวอยู่ เวลานี้ซีวอนไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ควรจะเข้าไปพูดคุยหรืออธิบายจริงๆ เขาน่ากลัว และมันก็ทำให้ใครต่อใครหัวหดได้เพียงแค่เผลอไปเข้าใกล้เกินกว่าสองเมตร

ซองมินเห็นเพื่อนสีหน้าไม่ค่อยดีก็รีบลุกขึ้นไปที่ล็อกเกอร์ แสร้งทำเป็นเก็บของด้วยแล้วกระซิบเบาๆ

คืนนี้มีงานเลี้ยงต่อใช่มั๊ยอ่ะ จะไปหรือเปล่า

หน้าหวานๆที่ซีดเผือดนิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่เรียวปากบางสีสวยๆจะขยับตอบ ก็ต้องไปอ่ะ ชุดก็ตัดมาแล้ว อยู่ก็อยู่บ้านเค้า จะเบี้ยวงานเพราะเรื่องงี่เง่ามันเข้าท่าที่ไหน

งั้นเดี๋ยวชั้นขอพ่อไปด้วยแล้วกัน เมื่อเช้าเหมือนจะเห็นการ์ดเชิญอยู่อ่ะ พ่อชั้นรู้จักกับครอบครัวฝ่ายเจ้าสาว

ขอบใจนะ

ถ้าซีวอนอารมณ์เย็นลงเมื่อไหร่ก็รีบไปคุยซะล่ะ ..แต่ตอนนี้น่ะ ชั้นว่าอย่าเสี่ยงเลย

อื้ม

ดงแฮแทบจะไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากนอกจากพยักหน้ากับครางเบาๆในลำคอ คนช่างพูดถึงกับพูดอะไรไม่ออกในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งเมื่อเดินผ่านบรรดาเด็กวินเซอร์รูฟในห้องแล้วโดนมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะถูกสาปอย่างไงอย่างงั้น

ร่างเล็กรีบไปที่ห้องคณะกรรมการเพราะคิบอมบอกว่าจะรออยู่ที่นั่น ระหว่างทางซองมินกับฮยอกแจเดินมาเป็นเพื่อนจึงไม่กดดันเท่าใดนัก คนส่วนมากยังไม่รู้เรื่องจึงยังถือว่าปกติอยู่ คงจะมีแค่ในห้องเรียนนั่นแหละที่บรรยากาศอึมครึมและกดดันแบบนั้น

แล้วเจอกันนะ ลูกชายท่านทูตหันไปลาเพื่อนทั้งสองเมื่อถึงหน้าประตูห้องแล้ว

อืม แล้วเจอกัน

ประตูตรงหน้าถูกผลักเข้าไปพร้อมทั้งชายหนุ่มตัวเล็กๆที่ชะโงกหน้าเข้าไปอย่างหวาดๆ แต่เมื่อเห็นคนที่คุ้นเคยนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวเก่าก็รีบเดินเข้าไปหา เขาทรุดตัวลงนั่งตรงที่ว่างข้างๆตัวของร่างใหญ่ ซึ่งแค่ตัวโซฟายวบลงเพราะมีน้ำหนักมาเพิ่มแขนยาวๆก็ตวัดโอบเอวคนตัวน้อยเอาไว้

กี่โมงแล้ว

สี่โมงครึ่ง

อืม .. เสียงครางต่ำดังมา ร่างหนาเริ่มขยับตัว มานั่งเป็นหมอนให้หน่อยสิ .. รอคนซาแล้วค่อยกลับ

ถ้าเป็นในห้องนอนที่บ้านใครสักคนมันคงจะไม่มีปัญหา แต่เพราะนี่เป็นห้องคณะกรรมการนักเรียน ดงแฮจึงยังไม่กล้าที่จะตามใจ

เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี

ไม่มีคนมาหรอก ..แค่รู้ว่าชั้นอยู่ก็ไม่มีใครหน้าไหนคิดจะมาทำอะไรอยู่แล้ว

แน่นะ

เออน่า ..ขี้ระแวงจัง

ทำเป็นดุ ทำเป็นบ่นให้คนฟังต้องหน้างอนใส่ แต่ผลสุดท้ายดงแฮก็ต้องยอมสละตักนิ่มๆให้คนชอบดุหนุนจนได้ มือใหญ่เอื้อมดึงมือเล็กไปสอดประสานแล้วกุมเอาไว้ที่อก ดวงตาคมที่หลับพริ้มไม่ได้ลืมขึ้นมาสบตาหรือทำซึ้งอะไร แต่แค่นี้ดงแฮก็รู้สึกเป็นสุขหัวใจจนหลงลืมบรรยากาศร้ายๆที่เผชิญมาตลอดช่วงบ่ายได้

ขอแค่มีความรักหล่อเลี้ยงหัวใจ ต่อให้เผชิญเรื่องร้ายแค่ไหนมันก็สามารถกลายเป็นเรื่องเล็กได้ในพริบตา

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

หลายวันแล้วที่ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้า และไม่ได้รับรู้ว่าอีกคนที่อยู่แสนไกลเป็นอย่างไรบ้าง นับตั้งแต่คืนนั้นที่ฮันกยองตัดสายไปและบอกให้ห่างกันสักพักฮีชอลก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีก ทั้งที่ใจหนึ่งก็อยากจะโทรไปหา อยากจะได้ยินเสียงและเห็นหน้าเห็นตาเพื่อให้รู้ว่าเขาสบายดี แต่อีกใจก็เหมือนกับว่ากำลังกลัวและวิ่งหนีอะไรบางอย่าง

บางอย่างที่ผู้ชายส่วนมากไม่อยากที่จะเป็น ..นั่นคือการยอมรับว่าตัวเองมีใจให้กับผู้ชายด้วยกัน

สภาพที่นิ่งจนผิดปกติของเพื่อนซี๊ทำไมอิทึกจะไม่สังเกต แค่เห็นเพื่อนไม่สดใสร่าเริงก็หาเรื่องแหย่เพื่อกระตุ้นให้อารมณ์ดี แต่เพราะนูนาคนสวยของเจ้าเด็กแก่แดดยังไม่ตอบสนองเลยต้องกลับมานั่งปั้นหน้าเครียดเป็นเพื่อนด้วย

เมนส์ไม่มาหรือไงวะ ทำหน้าเครียดยังกับผู้หญิงที่ท้องไม่มีพ่อ

ใบหน้าเรียวสวยหันมามองหน้าแล้วก็หันกลับไปในทางเก่า ไม่นึกขำเลยจริงๆกับมุกนี้ของเพื่อน แต่ระดับอิทึกมีหรือที่จะยอมแพ้

แกท้องจริงๆเหรอวะ ..ไม่เป็นไรนะเว้ย หลานคนเดียวชั้นช่วยเลี้ยงได้

ตากลมตวัดมองซ้ำอีกรอบแล้วชักสีหน้าใส่ ไปตายเหอะมึง

อ้าว เรื่องอะไรมาไล่กันวะ คนอุตส่าห์เป็นห่วง

แถวบ้านชั้นไม่เรียกว่าห่วง แต่เรียกว่ากวนตีน หน้านิ่งๆตีขรึมไม่เปลี่ยนจากเดิม เฮ่อ ..อย่ามากวนได้มั๊ยวะ คนอารมณ์ไม่ดี ถ้ากวนอีกทีแล้วโดนถีบน่ะอย่าหาว่าไม่เตือน

แค่แฟนหายทำเป็นเครียด หน้าหวานๆที่อาจไม่หวานเท่าคนข้างๆหลิ่วตาแล้วยิ้มใส่ น้องมันจีบก็รับรักมันไปเหอะ ชอบมันไม่ใช่หรือไง

คนฟังหันขวับกลับมาอีกรอบ อย่ามาคิดแทนชั้น

นี่ ไอ้ชอลลี่ แขนยาวๆตวัดขึ้นพาดไหล่เพื่อนแล้วกอดคอเอาไว้อย่างสนิทสนม เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังแก้ผ้านะเว้ย

พูดทำไม -*-

เออน่า.. จากที่จะซึ้งก็ต้องดุเสียก่อนแล้วค่อยกลับเข้าเรื่องเดิม ชั้นจะบอกว่า ..ชั้นน่ะรู้จักแกมาก็นาน เพื่อนคนอื่นๆก็แยกย้ายไป เหลือแกนี่แหละที่ยังอยู่ด้วยกันยั่งยืนแบบนี้

อีกคนซึ้งแต่อีกคนกลับหน้านิ่วใส่ อย่าพูดเหมือนเป็นผัวเมียที่อยู่กินจนแก่เฒ่าแล้วได้มั๊ยวะ ขนลุก

อย่าขัดได้มั๊ย?

...เออ

ชั้นน่ะรักแกนะเว้ย

หือ.. หน้าสวยหันขวับไปถลึงตาใส่พร้อมทั้งรีบปัดแขนคนข้างๆออกไปจากตัว อย่ามา Brokeback Mountain”

กูบอกว่าอย่าขัด คราวนี้ถึงคิวอิทึกที่หันไปแว๊กใส่บ้าง หุบปากแล้วนั่งเงียบๆได้ป่ะ ขี้เกียจบิ้วอารมณ์ใหม่หลายๆรอบ ถ้าเบรกอีกรอบนี่พ่อยันจริงๆนะเออ

อือ =*=”

ชั้นจะบอกว่า ชั้นน่ะรักแก เพราะแกเป็นเพื่อนรักชั้น ..ชั้นอยากเห็นแกมีความสุข ไม่ใช่วิ่งหนีหัวใจตัวเองอยู่แบบนี้ .. ก็รู้ตัวไม่ใช่เหรอว่าชอบเค้า จะนั่งสะกดจิตตัวเองว่าไม่ชอบให้มันได้อะไรขึ้นมาวะ ..ชั้นถามแกหน่อยเหอะว่าถ้าฮันกยองกลับมาแล้วมีแฟน แกจะทำใจได้มั๊ยถ้าเค้าเดินควงกันไปไหนมาไหนให้แกเห็น

...

ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกมีปัญหาอะไรกัน ..แต่ชั้นไม่เห็นแกคุยโทรศัพท์ ไม่เห็นแกอ่านข้อความ แถมยังทำหน้าซังกะตายแบบนี้ ...เพราะว่าน้องมันหายไปใช่มั๊ยล่ะ

อย่ามาแสนรู้

แสนรู้ก็เพราะกูเป็นเพื่อนมึงไง ฝ่ามือเรียวตบเช้าที่หลักศีรษะอย่างแกล้งๆ ความรักน่ะมันไม่เคยเรียกร้องอะไร แต่เพราะคนเราชอบกำหนดกฎเกณฑ์มากมายใส่ลงไปเอง มันเลยดูเหมือนว่าอะไรๆยุ่งยากไปหมด ลองเอาข้อกำหนดหรือกำแพงพวกนั้นออกสิ บางทีอะไรๆอาจจะดีขึ้น

ชั้นว่าแกควรไปเขียนหนังสือหรือไม่ก็ไปเป็นศิราณีปรึกษาปัญหาเรื่องชีวิตชาวบ้านนะ ถึงจะคิดตาม แต่นิสัยอย่างฮีชอลน่ะไม่ยอมโดนต้อนง่ายๆซะหรอก จนมุมแค่ไหนก็ดิ้นได้อยู่ดี

ซึ่งอิทึกก็รู้ว่าไม่มีทางที่จะทำให้ไอ้เพื่อนปากแข็งนี่ยอมรับต่อหน้าได้อยู่แล้วจึงไม่ซีเรียสอะไร แค่พูดให้ได้คิดบ้าง อย่างน้อยที่สุดคนอย่างคิมฮีชอลก็ต้องกลับไปนั่งคิดและทบทวนในสิ่งที่ได้ยินไปสักนิดหน่อย ขึ้นอยู่ที่ว่าโรคชอบกล่อมประสาทตัวเองด้วยการปลุกระดมความคิดป่วงๆมันจะทำงานหนักสักแค่ไหนก็เท่านั้น

อิทึกหยุดคิดเงียบๆสักครู่ก็ได้แนวทางที่จะทำให้คนปากแข็งแถมยังสมองช้าในเรื่องความรู้สึกเข้าใจสิ่งที่ตัวเองเป็นเสียที บางทีมันอาจจะดูไม่เข้าท่าแต่สำหรับฮีชอลน่ะมันคงจะต้องใช้วิธีนี้

นี่ไอ้ชอลลี่

ไรวะ

ถ้าชั้นจีบแก แกจะว่าไงวะ ใบหน้ากึ่งสวยกึ่งหล่อพรายยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับส่งสายตาหวานๆใส่

แต่แทนที่อีกคนจะคล้อยตามกลับทำหน้าอยากตายเสียอย่างนั้น ชาติหน้าตอนดึกๆชั้นยังไม่คิดจะพิจารณาเลย

ใจร้ายว่ะ คิ้วเรียวขมวดใส่อย่างงอนๆ ชั้นก็หล่อนะเว้ย ..เห็นอย่างงี้ก็มีสาวจีบนะ ปัดโธ่

ก็ช่างหัวแกดิ่ ฮีชอลกระแทกเสียงใส่อย่างเบื่อๆ อย่ามาประสาทกลับ

ร่างโปร่งฟังแล้วก็หัวเราะร่วน ถ้าชั้นขอแกเป็นแฟน จะตกลงมั๊ย?

หืม ตากลมจับจ้องคนที่พ่นคำถามเมื่อครู่อย่างไม่เข้าใจนัก แกเมายา หรือว่าป้าเค้าใส่กัญชาในซูชิเมื่อกลางวันวะ ถึงได้คิดอะไรประสาทแบบนี้น่ะ

แล้วแกไม่อยากรู้เหรอว่าตัวเองชอบผู้ชายหรือเปล่า

...

เพราะเราคบกันเป็นเพื่อน แกเลยไม่เคยมองชั้นเป็นผู้ชาย ..แกมองแค่ว่าชั้นคือเพื่อน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ ลองคบกันสักอาทิตย์เป็นไง แล้วชั้นจะทำให้แกรู้ว่าแกน่ะหวั่นไหวกับผู้ชายหรือเปล่า

จ..จะบ้าหรือไง ไม่มีทางหรอก!!”

สายตาเจ้าชู้ตวัดมองอีกครั้งแล้วยิ้มหวานใส่ หรือว่าไม่กล้า

โดนท้ามาแบบนี้คนอย่างคิมฮีชอลย่อมไม่ทนอยู่แล้ว ปากบางรีบสวนกลับอย่างรวดเร็ว ทำไมจะไม่กล้าวะ ..เออ คบก็คบ ถ้ามีปัญญาก็ลองดู

หึ หึ ..ปัญญาน่ะมีอยู่แล้ว

สีหน้าที่แสดงออกว่าไม่ยอมแพ้นั่นช่างถูกใจคนมองเสียจริง อิทึกแทบจะหัวเราะก๊ากที่เจ้าเพื่อนรักตกหลุมพรางเข้าอย่างจัง

คราวนี้แหละฮีชอลเอ๋ย แกได้เข้าใจคำว่า ความรัก แน่ๆ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ภายในห้องหรูของโรงแรมห้าดาวชื่อดัง เด็กหนุ่มทั้งสองร่างยังคงเตรียมตัวกันอยู่ เพราะงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของทายาทคนโตในตระกูลที่เป็นผู้นำธุรกิจหลายแขนงนั้นถือเป็นเรื่องน่าจับตาของสังคม ดังนั้นงานเลี้ยงตอนกลางคืนจึงมีผู้ที่มาร่วมงานมากกว่าเมื่อช่วงกลางวันหลายเท่านัก

คิบอมกับทงเฮเดินทางมาจากโรงเรียนก็มุ่งมาที่โรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลย เสื้อผาชุดสูทถูกจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย ขนาดแต่งตัวก็ยังต้องมีช่างมาดูแลเพื่อให้เสื้อผ้า หน้า ผม ออกมาดูดีอย่างที่สุด เพราะภาพงานวันนี้ถือเป็นวันสำคัญวันหนึ่งที่คงจะไม่ได้มีกันบ่อยๆ

คนที่โดนต่อยถูกจับแต่งหน้ากลบรอยช้ำเป็นอันดับแรกโดยมีเจ้าตัวเล็กตาแป๋วนั่งยิ้มเป็นกำลังใจให้ ถึงจะรู้สึกผิดกับซีวอนอยู่เต็มอก แต่เมื่อได้อยู่กับคิบอมดงแฮก็ยังจะสามารถยิ้มออกมาจากหัวใจได้เสมอ เพราะการที่ได้เห็นได้มองคนรักแบบนี้มันก็มีความสุขโดยที่ไม่ต้องทำอะไรให้มากมาย

เสร็จกันหรือยังน่ะ ฮันแชยอนกดกริ่งที่หน้าห้อง เมื่อดงแฮไปเปิดให้ก็ร้องถามอย่างกังวล

กลบรอยช้ำอยู่ครับ ใกล้เสร็จแล้ว ร่างเล็กรอบแทน

ไปก่อเรื่องจนได้นะ งานแต่งพี่แท้ๆ หล่อนร้องตำหนิตามประสาคนเป็นแม่ และเมื่อเห็นว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพักก็ตัดสินใจเรียกดงแฮออกไปก่อน

ดงแฮไปกับป้าหน่อยสิ ต้องไปดูแลงานข้างล่าง อย่างน้อยๆเราก็ไปช่วยฮารานูนาเค้าหยิบจับโน่นนี่ได้ คิบอมแต่งตัวเสร็จก็ค่อยตามไปช่วยคิฮยอนแล้วกัน

ตากลมเหลือบมองร่างสูงที่นั่งทำหน้านิ่งๆให้ช่างละเลงคอนซีลเลอร์กลบผิวม่วงคล้ำแล้วร้องบอกทั้งที่คิบอมก็ได้ยินแล้ว โหด ..รีบๆตามลงไปนะ

อื้อ

อย่าดื้อกับพี่ช่างแต่งหน้าล่ะ

เออ..

แม้จะยังห่วงอยู่แต่ดงแฮก็เดินตามมารดาของคนรักออกมาแล้ว ซึ่งก็ถือว่าโชคดีที่หล่อนใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนอกและมีแนวคิดแบบผู้ใหญ่หัวทันสมัยจึงไม่มีอะไรต้องกังวลมาก คงจะเหลือแค่คิมแทยางนี่แหละที่ทำให้เสียวสันหลังทุกทีที่ตวัดสายตามามอง แค่สบตาก็รู้ว่าคงจะเริ่มระแคะระคายขึ้นมาแล้ว

ระหว่างที่เดินไปที่ลิพต์เพื่อลงไปที่ห้องจัดเลี้ยงเพราะห้องที่ใช้แต่งตัวนั้นคือห้องในโรงแรมที่เปิดเอาไว้ ฮันแชยอนก็หันมาถามไถ่ตามประสา แต่เพราะว่าหล่อนเป็นคนตรง ดงแฮจึงต้องหน้าชาไปอยู่หลายรอบ

คบกับคิบอมน่ะเป็นไงบ้างดงแฮ มักเน่ของป้าดื้อมากหรือเปล่า

คนฟังตั้งตัวแทบไม่ทันกับคำถามที่จู่ๆก็โพล่งขึ้นมา และต่อให้มีคำตอบให้ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดมันออกไปด้วยถ้อยคำไหนกันแน่ ตากลมกระพริบถี่ๆอยู่หลายวินาทีจึงได้ก้มหน้าก้มตาตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้

ก็ตามประสาของเค้าแหละฮะ

ปวดหัวแย่เลย เสียงหวานหัวเราะเบาๆพลางกดปุ่มตรงหน้า ทนๆเอาหน่อยแล้วกันนะ แต่ถ้าไม่ไหวก็บอกป้าได้ เดี๋ยวจะช่วยดุให้

ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกครับ หน้าหวานยิ้มเจื่อนๆ กระอักกระอ่วนพิกลกับการสนทนาแบบนี้เพราะตนเองก็เป็นเด็กผู้ชาย ถึงคิบอมจะประกาศว่าเป็นว่าที่สะใภ้แต่มันก็ดูยังไงๆอยู่ดี

เจ้าเด็กคนนั้นน่ะไม่เคยพูดเรื่องสาวๆหรือแฟนให้ที่บ้านฟังเลย ก็เพิ่งมีเรานี่แหละที่อยู่ๆก็พามาแนะนำเลย ตอนเห็นแว๊บแรกก็ตงิดๆแล้วล่ะ เพราะคิบอมเค้าไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับตัวเค้า แล้วเค้าก็จะไม่ไปเกาะแกะใคร แต่เห็นยืนหยอกกันก็รู้ว่าคงไม่ใช่เพื่อนปกติทั่วไปแล้วล่ะ

-////-

ป้าไม่ว่าอะไรหรอกนะที่คบกัน แต่ก็แค่อยากให้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ ที่บ้านเราน่ะคุณพ่อคุณแม่ก็มีหน้ามีตา ป้ากับคุณแทยางเองก็ใช่ว่าไม่มีคนรู้จัก จะทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลังให้ดีๆ ป้าน่ะไม่ห่วงเราหรอก แต่ไอ้ลูกชายป้านี่มันมุทะลุ ทำอะไรตามใจตัวเอง กลัวจะทำอะไรไม่เข้าท่าให้เสื่อมเสียเข้า

ร่างเล็กถึงกับหน้าชายืนแข็งทื่อ น้ำมันท่วมปากจนจะมิดจมูกอยู่แล้วเพราะสิ่งที่ไม่ควรที่สุดมันได้เกิดขึ้นแล้ว และก็คงจะไม่มีใครกล้าที่จะยืดอกรับอย่างหน้าชื่นตาบานต่อหน้าบิดามารดาว่าลูกมีอะไรกับแฟนที่เป็นผู้ชายไปแล้วแน่ๆ

ดงแฮได้แต่ยิ้มบางๆแล้วทำตัวว่าง่ายเดินตามหล่อนออกไปโดยไร้การอิดออด จะพาไปไหน ใช้ให้ทำอะไรก็ยอมทำตามจนฮันแชยอนทั้งรักทั้งเอ็นดู แม้แต่เจ้าสาวก็ยังอดยิ้มกับความน่ารักของดงแฮไม่ได้

นูนาจะเอาอะไรอีกมั๊ยฮะ หิวอะไรหรือเปล่า

ไม่ต้องแล้วล่ะจ้ะ ดงแฮนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ก่อนเถอะ เดี๋ยวถ้าเพื่อนๆพี่มาเราก็ไปอยู่กับเพื่อนๆได้ จะได้ไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่แบบนี้

รอยยิ้มที่สดใสส่งไปอย่างจริงใจตามประสาคนที่กำลังจะมาเป็นครอบครัวเดียวกัน มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่ดงแฮก็รับรู้ว่ามันคงจะเพราะฮารากำลังจะมาเป็นคนของตระกูลคิมอย่างเต็มตัว ถึงเขาจะยังมาแบบครึ่งๆแต่ตอนนี้ก็เหมือนเป็นส่วนหนึ่งไปแล้ว แน่นอนว่าฮาราก็เหมือนกับเป็นพี่สาวคนหนึ่งของเขาเช่นกัน

ในงานเลี้ยงไม่เหมือนกับเมื่อตอนพิธีแต่งเมื่อกลางวัน ดังนั้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวจึงต้องเตรียมตัวรอต้อนรับแขก ฮาราดูสวยสง่าในชุดเดรสเรียบหรูสีขาวสะอาด มันไม่ใช่ชุดแต่งงานแบบกระโปรงพองๆที่ใส่ไปแล้ว เพราะนี่เปรียบเสมือนงานเลี้ยงสังสรรค์ก่อนที่จะเริ่มต้นชีวิตหลังจากนี้ ซึ่งคิฮยอนที่หล่อสมกับคนที่เป็นเจ้าบ่าวก็หมั่นที่จะชายตามามองคนรักอยู่เนืองๆ เมื่อปลีกตัวจากบิดาได้ก็รีบเข้ามาหาเจ้าสาวเพื่อที่จะเตรียมตัวไปต้อนรับแขกที่กำลังจะเดินทางมาที่งานด้วยกัน

แต่ก่อนงานจะเริ่ม บิดามารดาเจ้าบ่าวก็ปะทะคารมกันอีกจนได้ ตามประสาของคนที่ยังมองหน้ากันเต็มๆตาไม่ถนัด เพราะในสายตาของคิมแทยางนั้นดงแฮคือคนนอก แต่สำหรับฮันแชยอนนั้นไม่ใช่ ดังนั้นมันจึงต้องกลายมาเป็นประเด็นอีกเมื่อหล่อนเรียกให้ดงแฮไปอยู่ใกล้ๆ

ให้ดงแฮไปนั่งอยู่กับเพื่อนๆสิ เดี๋ยวซีวอน คยูฮยอน อะไรก็มา จะเรียกมาวุ่นวายทำไม มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องให้เค้ามาเหนื่อยเลยนะ

จะว่าไปมันก็ถูก เพราะดงแฮไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดที่จะต้องวิ่งไปโน่นไปนี่ ถ้ามองกันในมุมของความป็นจริงเด็กหนุ่มร่างเล็กนี่ถือเป็นแขกที่พวกเขาควรให้เกียรติเสียด้วยซ้ำ แต่สำหรับฝ่ายหญิงที่มองว่าเขาเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่ง ต่อให้ยังไม่ชัดเจนแต่ในเมื่อคิบอมยืนยันว่าคือคนรักก็ไม่อยากที่จะทำตัวห่างเหินจึงพยายามทำให้ดงแฮรู้สึกว่าไม่ใช่คนนอกก็ย่อมมีความคิดที่แตกต่าง

ท่านทูตน่ะชั้นก็รู้จักนะ ไหนๆลูกชายเค้าก็มาอยู่กับเรา ยังไงชั้นก็ต้องดูแล จะปล่อยปละละเลยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง ตอนนี้ซังบอม หรือคนอื่นๆก็ยังมาไม่ถึง ก็ต้องให้อยู่กับชั้นก่อนน่ะสิ

ไม่รู้สึกบ้างเหรอว่ามันเสียมารยาทที่ใช้เค้าจนเหมือนเป็นเด็กรับใช้แบบนี้

แค่คอยดูแลหนูฮารานิดๆหน่อยๆมันถือเป็นเด็กรับใช้ตรงไหนมิทราบ

มันไม่ควร เสียงหนากดต่ำใส่ ไม่อยากจะทะเลาะแต่ก็เป็นเสียอย่างนี้ถึงต้องอดไม่ได้

คนที่เป็นประเด็นได้แต่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมกลอกตาไปมา อยากจะบอกเหมือนกันว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไร อย่างน้อยๆมาอาศัยในบ้านเขาก็ควรจะทำตัวมีประโยชน์บ้าง แต่เพราะมันไม่สมควรที่จะสอดแทรกตัวไปอยู่ตรงกลางระหว่างสงครามประสาทของผู้ใหญ่จึงต้องนั่งเงียบไปจนกระทั่งคิบอมมาห้ามทัพ

งานจะเริ่มแล้วนะฮะ เลิกเถียงกันเถอะ ร่างสูงร้องเบาๆแล้วคว้าข้อมือเล็กให้ลุกขึ้น เพราะสภาพทงเฮที่นั่งตาใสทำตัวไม่ถูกน่ะมันน่าสงสารเหลือเกิน

แกพาดงแฮไปนั่งไกลๆเลย แม่แกน่ะอะไรก็ไม่รู้ ร่างหนาหันไปสั่ง

แต่ฝ่ายภรรยาก็ตวัดสายตาจ้องกลับ ทำไมคุณ ชั้นผิดตรงไหน ชั้นก็แค่ไม่อยากละเลยหนูดงแฮก็แค่นั้น ตอนนี้ครอบครัวเค้าก็อยู่ต่างประเทศ มาอยู่บ้านเราเราก็ต้องเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน ถ้าทิ้งให้ไปนั่งอยู่คนเดียวน่ะมันไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ

แล้วไม่คิดหรือไงว่าเด็กมันจะอึดอัด

คุณมันคิดมาก

คุณต่างหากที่คิดจะทำอะไรอยู่

คิบอมฟังแล้วก็ถอนหายใจดังเฮือกก่อนตัดสินใจจะยุติมันด้วยตัวเอง พอซักทีเถอะครับ.. ให้ดงแฮมาอยู่กับผมนี่แหละ เลิกเถียงกันซักทีเถอะครับ โตๆกันแล้ว

พอโดนลูกดุก็จ้องหน้าแล้วเมินหนีไปคนละทางอย่างกับเด็กๆ คิบอมมองแล้วก็เหนื่อยใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ รู้ว่าพ่อคงจะเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของตนกับเจ้าตัวเล็ก ถึงจะไม่คิดปิดบังแต่มันก็ใช่ว่าจะสมควรบอกในเวลานี้ ปัญหานอกบ้านที่รุมเร้าก็ยังไม่จบไม่สิ้น ถ้าเกิดมีปัญหาในบ้านมากดดันเพิ่มอีกเขาก็ไม่รู้ว่าหัวใจดวงน้อยๆของเจ้าแป๋วจะทนได้สักแค่ไหน เพราะถึงยังไงตอนนี้สถานะของดงแฮก็ยังเป็นคนนอก มันไม่ควรที่จะดึงให้เขามาตกเป็นเป้าสายตาสักเท่าไหร่

ร่างเล็กโดนดึงออกจากวงสนทนาที่วุ่นวายและพาไปนั่งที่โต๊ะหนึ่งรอเวลาที่แขกจะทยอยมา มันยังดีที่ในห้องจัดเลี้ยงยังมีคนไม่กี่คนจึงยังพอจะมีเวลาที่สามารถคุยกันเงียบๆได้

ขอโทษที่ทำให้ต้องปวดหัวนะ

ไม่เป็นไรหรอก ..ชั้นเข้าใจทั้งคู่นั่นแหละ แม่โหดคงอยากจะทำให้ชั้นไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน

มือหนาเอื้อมไปวางบนหัวทุยๆแล้วจับโยกด้วยรอยยิ้ม ดงแฮน่ารักขนาดนี้เขาจะทิ้งให้ห่างตัวได้ยังไง ยังไงก็ต้องรักษาและปกป้องเอาไว้ให้ถึงที่สุด

ไม่เป็นไรนะ อยู่กับชั้น ..ไม่ว่ามีอะไรก็เข้มแข็งไว้แล้วกัน

อื้อ ตัวน้อยพยักหน้า รู้ดีว่าคนรักหมายถึงอะไร ชั้นจะเข้มแข็ง

ภาพที่บุตรชายยืนจับศีรษะหนุ่มน้อยหน้าหวานตัวเล็กโยกไปมาแล้วยิ้มสบสายตาอย่างอ่อนโยนนั้นอยู่ในสายตาของผู้เป็นบิดาโดยตลอด คิมแทยางขมวดคิ้วยืนจ้องอย่างไม่พอใจนัก ความสัมพันธ์ของเด็กทั้งคู่นับวันจะยิ่งน่าสงสัย ซึ่งเขาก็ไม่อาจที่จะปล่อยให้มันผ่านเลยไปได้อีกแน่ๆ

ก่อนที่ไฟจะลาม ...มันก็ต้องรีบตัดตั้งแต่ต้นลม

 

เมื่อถึงเวลาใกล้งานเริ่มแขกเหรื่อก็ทยอยกันมา เพื่อนๆเจ้าสาวที่มารุมล้อมฮารารวมถึงเพื่อนเจ้าบ่าวที่แสดงความยินดีกับคิฮยอนทำให้เด็กๆทั้งสองเริ่มว่างงาน เมื่อเพื่อนๆที่เดินทางมากับครอบครัวทยอยกันมาก็เกิดภาวะที่อึดอัดอีกครั้ง เพราะด้วยความเป็น 4E ที่แม้จะขาดไปหนึ่ง แต่ด้วยหน้าตาในสังคมแล้วต่อให้มีปัญหาก็ยังจะต้องนั่งร่วมโต๊ะกันและปั้นหน้านิ่งๆ ซึ่งซองมินที่รีบมาก็ลากเอาอิทึกกับฮีชอลรวมถึงฮยอกแจมาช่วยทำให้บรรยากาศดีขึ้นสักนิดหน่อย เพราะอย่างน้อยๆรุ่นพี่หน้าสวยทั้งสองคนก็ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่ประธานรุ่นกับรองประธานตะบันหน้ากันไปในห้องคณะกรรมการเมื่อกลางวัน

คนที่ตกลงเป็นแฟนกับแบบมึนๆยังเหมือนจะมึนอยู่ เพราะอิทึกก็ทำตัวเหมือนจะเป็นแฟนที่ดี แต่ฮีชอลก็ยังมองว่ามันเหมือนปกติที่เคยทำ ไม่เห็นจะต่างจากเดิมเลยสักนิด ผิดจากคยูฮยอนที่เริ่มนับหนึ่งกับซองมินใหม่ เพราะพยายามจะเอาใจแค่ไหนก็ไม่ได้รับการตอบสนอง

จะกินอะไรมั๊ย เดี๋ยวไปตักให้ คุณชายหนุ่มหันมาถามเจ้ากระต่ายน้อยตัวอวบที่นั่งข้างๆอย่างห่วงใย

แต่ซองมินก็ยังไม่ยอมใจอ่อนให้อยู่ดี ไม่ต้องอ่ะ มีปัญญาเดินไปเองได้

...

จะขอบคุณมากเลยล่ะถ้านั่งเงียบๆแล้วไม่กวนใจอะไรอีก

มาไม้นี้ถึงกับไปต่อไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยง้อ ไม่เคยต้องวิ่งไล่ตามใคร แต่พอมาเจอของจริงเข้าให้ก็คงจะต้องยอมลดทิฐิแล้วยอมตามใจเพราะความผิดตัวเองก็ใช่ว่าจะน้อย

ส่วนซีวอนก็ยังคงนั่งหน้านิ่งไม่พูดไม่จา พยายามทำตัวให้เป็นปกติเพราะงานแบบนี้ก็ย่อมที่จะต้องรักษาหน้าตัวเอง พ่อแม่ รวมถึงเจ้าภาพที่เป็นคนสนิทชิดเชื้อ ถึงแม้ศัตรูหัวใจจะนั่งเคียงกันอยู่ร่วมโต๊ะก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะเจ็บปวดสักแค่ไหนเมื่อหันไปมอง

ถึงคิบอมกับดงแฮจะไม่ได้กระหนุงกระหนิงหรือแสดงออกว่าคบกันและยังนั่งนิ่งๆตามปกติ แต่ยามที่หันไปพูดคุยกันเบาๆและสายตาที่คิบอมใช้มองคนตัวน้อยนั่นแสดงถึงความเป็นเจ้าของมันก็ยิ่งเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ ทั้งเจ็บทั้งจุกแต่แค่จะลุกหนีก็ยังทำไม่ได้ ...จะมีใครรับรู้และเข้าใจถึงความลำบากในครั้งนี้บ้าง

ร่างสูงโปร่งซึ่งเป็นน้องชายของเจ้าบ่าวใช่ว่าจะไม่รับรู้ถึงความอึมครึมที่แผ่ออกมาจากร่างเพื่อน แต่มันมีทางเลือกให้เขาสักกี่ทาง ในสถานการณ์แบบนี้มันก็จำต้องทำเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไร บางครั้งก็ต้องทำใจร้ายเพื่อรักษาสถานการณ์อะไรให้ไม่เลวร้ายลงไปอีก เขายังต้องเป็นที่พึ่งทางจิตใจให้กับดงแฮ ..ถึงจะดูโหดร้ายไปบ้าง แต่ถ้าไม่เป็นเกราะป้องกันให้คนตัวน้อย ก็มั่นใจได้ว่าจิตใจของดงแฮคงได้บอบช้ำมากมายกว่านี้แน่

ชั้นว่าเรามาคุยเรื่องอะไรสนุกๆดีกว่า

อิทึกเริ่มต้นขึ้นมาก่อนเพราะตอนนี้บรรยากาศในโต๊ะมันอึมครึมเสียจนอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย เพราะคยูฮยอนกับซองมินก็ยังคลุมเครือ แค่โดนสั่งให้เงียบ ราชนิกุลหนุ่มก็นิ่งไปในพริบตา ส่วนซีวอนกับคิบอมก็ไม่พูดไม่จา ขนาดหน้ายังไม่คิดจะมอง ซึ่งแน่นอนว่าในโต๊ะนี้แทบไม่เหลือคำว่า 4E ที่สนิทรักใคร่ให้ได้เห็นเลย

ฮยอกแจเหลือบมองรุ่นพี่หน้าหวานๆที่ตนเคยระแวงเล็กน้อยแล้วก็ถอนหายใจ เข้าใจว่าอิทึกพยายามทำอะไรแต่เขาเองก็เหนื่อยใจกับมันจนยากที่จะแอ็คทีฟตามไปด้วย แต่ถึงกระนั้นก็ยังอยากจะช่วยอยู่

ผมไม่นึกเลยว่าเราจะมานั่งในโต๊ะเดียวกันวันนี้ ร่างผอมเอ่ยเบาๆ

ฮีชอลที่นั่งกลอกตาไปมาเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเลยหัวเราะขึ้นมาบ้าง หลังจากที่มองหน้าเด็กหนุ่ม 3E แล้วก็ดันมีหน้าอีก 1E ที่เหลือลอยมาหลอกหลอนให้ต้องรู้สึกผิดที่ดันตกปากรับคำอิทึกไปว่าจะคบ คิดไม่ตกว่าถ้าฮันกยองรู้เข้าเขาจะอธิบายเช่นไร

นูนาคนสวยตัดความกังวลออกไปชั่วครู่แล้วก็พยายามสร้างความสดใสให้กับตัวเอง ชั้นก็เพิ่งรู้ว่าบริษัทที่เป็นพันธมิตรของพ่อชั้นคือบริษัทพ่อนาย

ฮยอกแจเองก็นึกขำ นั่นสิฮะ โลกมันกลมจริงๆ

พ่อแม่ก็คุยกันไป ลูกๆเลยต้องโดนเตะมานั่งด้วยกันแบบนี้

เสียงจ่อกแจ่กเริ่มขึ้นเมื่อมีคนเปิดประเด็น ยิ่งเมื่อมีซังบอมเข้ามาร่วมวงความเฮฮาก็เริ่มมากขึ้น แต่ก็ยังมีบางส่วนที่นั่งนิ่งและเงียบไม่ยอมพูดจา ซีวอนเอาแต่ฟังและไม่ได้ตอบสนองอะไร ส่วนทงเฮก็นั่งทอดสายตามองจานกับช้อนส้อมตรงหน้า ด้านคิบอมก็เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีง่ายๆอย่างที่เคยทำในเวลาปกติ ซึ่งนั่นมันก็สร้างความกดดันให้เป็นอย่างมากทีเดียว แต่ทางเลือกที่มีก็คือยังต้องยิ้มและหัวเราะกันต่อไป

นี่แหละ หน้ากากในยามที่ต้องอยู่ในสายตาคนหมู่มาก

มือที่กอดอกไขว้กันอยู่เริ่มคลายออกเมื่อเห็นความซึมเศร้าของคนข้างๆ คิบอมสอดนิ้วประสานมือของตนเข้ากับมือน้อยที่ใต้โต๊ะและบีบเบาๆเป็นเชิงปลอบประโลมหัวใจให้ดงแฮรู้สึกว่าเขายังอยู่ข้างตัวเคียงหัวใจไม่ได้ห่างไปไกลตา ต่างคนต่างนิ่งเหมือนไม่มีอะไร แต่ความอบอุ่นก็แผ่เข้าไปในหัวใจทีละน้อย

แต่หัวใจที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งแต่ร้อนรุ่มอยู่ภายในของซีวอนกลับยังโชติช่วง ทั้งอึดอัด ทรมาน และเจ็บปวดกับการต้องฝืนนั่งทนคนอื่นๆพูดจาเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน แม้สิ่งเหล่านั้นจะไม่ได้เข้าหูในรายละเอียด แต่ก็มีบ้างบางส่วนที่มันเล็ดลอดเข้าไปกระทบโสตประสาทเป็นระยะ

คยูฮยอนเห็นสภาวะชักจะตึงเครียดหนักจึงลุกขึ้นแล้วตบไหล่เพื่อนเบาๆเพื่อชวนให้เขาออกไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อย

ไปเดินดูของว่างกับชั้นหน่อยสิ

ซีวอนเหลือบมองไม่พูดไม่จาแต่ว่าก็ลุกตาม ราชนิกุลรูปงามจึงได้หันไปหาอีกคนที่นั่งอยู่อีกข้างต่อ

เอาอะไรมั๊ย

น้ำส้ม ซองมินตอบนิ่งๆ ยังไว้เชิงอยู่เหมือนเก่า

อืม เดี๋ยวเอาช็อกโกแลตมาฝากด้วยแล้วกัน

แค่วูบหนึ่งในเสี้ยววินาที ปลายนิ้วยาวๆก็เอื้อมไปเกลี่ยเบาๆที่แก้มใสอย่างจงใจ อยากจะสัมผัสร่างแทบขาดใจแต่ในเมื่อตกลงกันไว้ว่าจะเริ่มต้นใหม่มันก็ไม่สามารถทำอะไรได้อย่างที่ใจคิด คนที่เคยกอดคลอเคลียจำต้องเหินห่าง ทั้งที่อยู่ข้างๆแต่กลับแตะต้องไม่ได้ ..กว่าจะได้กอด ได้จูบ จนสมใจ บางทีเขาอาจจะต้องขาดใจตายเสียก่อน

ซองมินหน้าแดงเล็กน้อยที่โดนฉวยโอกาสแบบเนียบๆเพราะอีกฝ่ายแสร้งทำเหมือนปัดมือไปโดน อยากจะว่าแต่ก็ว่าไม่ได้ จะโวยวายในเรื่องแค่นี้ก็ไม่เข้าท่า สรุปว่าเลยจำต้องทำหน้านิ่งๆ นั่งอยู่แบบนั้นเหมือนเก่า

ซังบอมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อซีวอนเคลื่อนตัวออกไปพ้นจากตรงนั้น เขาอึดอัดจนแทบบ้าแต่ก็ยังปั้นหน้าระรื่นอยู่ สงสารทงเฮก็สงสาร แต่ครั้นจะลุกไปปลอบใจมันก็คงจะใช่เรื่อง ซึ่งทันทีที่บรรยากาศเริ่มโล่ง ฮีชอลก็ลุกจากโต๊ะแล้วเดินอ้อมมาดึงแขนน้องให้ลุกขึ้น

ดงแฮ ไปคุยกันหน่อย

ฮยอง..

เดี๋ยวจะไปเข้าห้องน้ำกันนะ สายตาดุๆตวัดจ้องลงไปที่คิบอมซึ่งมองตามคนรักอย่างห่วงๆ คล้ายกับต้องการจะปรามว่ามันไม่ใช่เรื่องของคนนอกเพราะพี่น้องจะคุยกัน

อ่า.. งานแต่งแทนที่จะมีความสุข ทำไมโต๊ะนี้มันทุกข์จังวะ เจ้าเด็กแก้มป่อมตัวขาวแทบจะไถลหน้าไปกับโต๊ะ ชั้นสงสารดงแฮว่ะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น ..แกทนได้ไงวะ

...

แฟนตัวเองแท้ๆ ทำไมไม่แยกไปอยู่ที่อื่นวะ ให้มานั่งกดดันอยู่ได้ ร้องบ่นอย่างคนที่ทนไม่ได้ แต่พอคิบอมไม่ตอบสนองอะไรกลับมา เจ้าเด็กตัวป่วนก็ลุกเดินไปหาทางโต๊ะเจ้าบ่าว ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

คิบอมไม่ได้มองตามและยังนั่งนิ่งๆ ตอนนี้ในโต๊ะเหลือแค่อิทึกกับฮยอกแจที่นั่งมองหน้ากันเอง ใช่ว่าปกติจะสนิทกันแต่ในสถานการณ์แบบนี้มันก็ไม่ได้ต่างจากการโดนผลักให้ลงมาอยู่ในเรือลำเดียวกันสักเท่าไหร่ ต่างคนต่างถอนหายใจอย่างเครียดๆ ไม่รู้จะพูดอะไรเพราะเจ้าคนที่ก่อเรื่องก็ยังไม่ปริปากขอความคิดเห็น ครั้นจะเสนอหน้าเองก็ดูจะไม่เข้าท่าเพราะคนๆนี้คือ คิมคิบอม ผู้ที่ปกติในความไม่ปกติ

 

ดงแฮตามพี่ไปที่ห้องน้ำอีกด้านของงานเพราะฮีชอลต้องการความสงบและเป็นส่วนตัว เขาเองก็พอจะรับรู้จากการให้ปากคำของพยานปากสำคัญที่ชื่อซองมินและฮยอกแจมาบ้างแล้วแต่ก็อยากจะถามเจ้าตัวให้แน่ใจ ห่วงน้องก็ห่วง แต่ถ้าหากดงแฮไม่ยอมพูดอะไรมันก็ช่วยเหลือไม่ได้อยู่ดี

สรุปว่าตอนนี้มันยังไง ซีวอนรู้แล้วใช่มั๊ย?

อืม หน้าหวานพยักตอบแล้วก็ก้มหน้าอย่างเก่า ความเศร้ามันครอบงำเสียจนแทบไม่เหมือนคนปกติแล้ว และยามนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปั้นหน้าให้ดูดี ลีดงแฮจึงสามารถที่จะอยู่ในสภาพที่แท้จริงได้

แล้วกับคิบอมล่ะ ตกลงกันได้หรือยังว่าจะคบอะไรยังไง หรือว่ายังไร้สถานะเหมือนเก่า

เสียงเข้มจี้หนัก ไม่ได้อยากกดดันแต่อยากกระตุ้นน้องให้หาความกระจ่างให้กับตัวเองเสียที ถึงจะหนีไปเที่ยวด้วยกันมาแต่ถ้าหากไม่ได้ตกลงจะคบกันในฐานะไหนๆมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการกระทำผิดโดยไร้เหตุผลจูงใจที่สมควร ซึ่งถ้าเป็นการลงทุน มันก็ได้ไม่คุ้มเสีย

คบแล้ว ..เป็นแฟนแล้ว ตัวเล็กตอบเบาๆพลางช้อนตาขึ้นมองหน้าของพี่ชาย คุณแม่คิบอมก็รู้แล้ว

งั้นก็ดี ฮีชอลถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็หมดปัญหาไปเปราะหนึ่ง เพราะตกลงกันแล้ว แล้วซีวอนรู้ เลยเป็นแบบนี้เหรอ

ซีวอนถามคิบอม ..คิบอมเลยบอกไปตรงๆ

ชั้นว่าแล้ว ..ไอ้เด็กคนนั้น กะไว้แล้วไม่มีผิด ปากแบบนั้นเวลาตอบอะไรก็คงไม่รักษาน้ำใจเท่าไหร่ ดีไม่ดียังวอนจะโดนกระทืบเสียด้วยซ้ำ

ร่างเล็กรู้ดีว่าพี่ไม่ค่อยจะชอบคิบอมเท่าไหร่เพราะท่าทางของเขามันขัดใจผู้ใหญ่ไปเสียหมดจึงต้องรีบปรับสีหน้ามาเป็นปกติแล้วยิ้มหวานส่งไปให้

ไม่เป็นไรหรอกฮยอง คิบอมเค้าดูแลผมได้ เดี๋ยวผ่านช่วงนี้ไป อะไรๆก็ดีขึ้น

 

ทันทีที่กลับเข้าไปในงานซังบอมก็เข้าไปดักเอาไว้ก่อนที่สองพี่น้องจะเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วพาดงแฮไปหาฮันแชยอนที่อยู่อีกฝั่ง โดยอ้างว่าหล่อนอยากจะให้ดงแฮได้รู้จักกับบรรดาป้าๆที่เรียนร่วมรุ่นกันมาพร้อมกับมารดาของเขา ซึ่งมันก็ดูจะสมเหตุสมผลพอที่จะเป็นข้ออ้างพาคนตัวน้อยออกมาพ้นจากสถานการณ์ที่มึนตึง

แต่ผ่านไปได้สักพักก็เหมือนว่ามันจะไม่เข้าท่าเพราะคุณหญิงป้าทั้งหลายดันชวนหลานจิบไวน์ฉลอง ดงแฮเลยจำต้องทำตาม และด้วยความเครียดส่วนตัวเลยกรอกใส่ปากชนิดไม่ได้ดูสมรรถภาพทางการดื่มของตัวเอง ลำบากให้ซังบอมต้องปรี่ไปตามพี่มาดูแล

ให้อยู่กับชั้นแบบเดิมยังจะไม่มีปัญหา เจ้าเด็กผิวคล้ำหันไปดุใส่น้องชายตัวขาวๆหน้าหงิก ไม่ค่อยอยากจะมาพะเน้าพะนอกันต่อหน้าซีวอนแต่มันก็เลี่ยงไม่ได้แล้วในจังหวะนี้

ก็คุณป้าเค้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าดงแฮคออ่อน ซังบอมร้องเถียง ชั้นก็ไม่รู้นี่หว่า

เงียบไปเหอะ กดเสียงเข้มใส่อีกรอบ

ร่างหนาถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ ที่ยอมเมื่อครู่ก็เพราะเห็นว่าแม่เอ็นดูแฟน แต่ที่ไหนได้ดันทำให้ยิ่งเสียเรื่องมากไปจากเดิมอีก

ขอโทษนะครับ ผมขอพาตัวดงแฮไปพักผ่อนก่อนนะครับ คำพูดที่แสนสุภาพถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนา

เจ้าตัวน้อยนั่งหน้าแดงจะฟุบแหล่ไม่ฟุบแหล่อยู่ข้างๆว่าที่แม่สามี ความจริงมันก็น่ารักน่าเอ็นดูเพราะดงแฮไม่ได้เมาแล้ววุ่นวายหรือสร้างความรำคาญอะไรนอกจากทำตาแป๋วๆกลอกไปกลอกมา แต่เพราะเขาเริ่มซึมลงจึงกลัวว่าจะพาลปล่อยโฮเอาง่ายๆหากใครพูดอะไรสะกิดใจในช่วงที่สติเหลือน้อยเต็มทีแบบนี้

แม่ไม่รู้ว่าดงแฮเค้าคออ่อน ตอนที่ฉลองกันเลยให้เค้าดื่มด้วย ฝ่ายมารดาก็เริ่มหน้าเจื่อน รู้ดีว่าทำลูกชายคนเล็กเคืองอยู่

ช่างเถอะฮะ เดี๋ยวผมพาขึ้นไปนอนข้างบน ไหนๆก็เปิดห้องไว้อยู่แล้ว

อ่า.. ซังบอม ช่วยพี่เค้าหน่อยนะลูก

หลานชายรูปหล่อรีบดึงเก้าอี้ให้เพื่อที่พี่ชายจะพยุงร่างเล็กๆขึ้นมาได้ง่ายขึ้น คิบอมจับแขนเรียวขึ้นมาแล้วโอบร่างเล็กเอาไว้ ดีที่ดงแฮยังพอจะเดินเองได้บ้างจึงไม่ทุลักทุเลสักเท่าไหร่ ซังบอมออกมาส่งถึงประตูทางออกงานแล้วก็กลับเข้าไปหยิบคีย์การ์ดให้เพราะคิบอมลืมเอาไว้ที่โต๊ะ อีกสองคนที่เหลือเลยยังต้องรออยู่ที่หน้าลิฟต์

ซีวอนที่เห็นตั้งแต่แรกเลี่ยงลุกเดินไปอีกฝั่งแล้วยืนมองเงียบๆในมุมมืดๆ เจ็บแต่ก็ยังอยากจะเห็นด้วยตาตัวเองว่าเวลาที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันโดยไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยมันจะเป็นเช่นไร รู้ตัวว่าจะต้องเจ็บปวดแต่ก็ยังอยากที่จะกรีดหัวใจให้เป็นแผลเพิ่ม ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่

เจ้าแป๋ว ..ยืนดีๆ เสียงทุ้มดุอีกรอบเมื่อคนตัวเล็กเซไปเซมา

หน้าหวานพอโดนดุก็หันมาทำตาใสใส่แล้วค้อนให้อีกวงหนึ่งพร้อมกับทำปากเบะแบบเด็กงอนๆ คิบอมเลยต้องรวบตัวเอาไว้แบบเหนื่อยๆ เพราะท่าทางเจ้าเปี๊ยกนี่คงอยากจะแผลงฤทธิ์แล้ว

แป๋ว ยืนดีๆ ..เดี๋ยวก็ล้มหรอก

ลิฟต์ฝั่งห้องจัดเลี้ยงด้านในที่ไม่ได้อยู่ในส่วนที่คนพลุกพล่านทำให้เหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวชั่วคราว คิบอมดึงร่างคนรักมาโอบเอาไว้พร้อมกับถอนหายใจอีกรอบ เห็นตาแดงๆก็พอจะเดาได้ว่าดงแฮคงเครียดหนัก แต่เพราะไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้จึงเก็บสุมเอาไว้อยู่ในอก พอเมาก็เหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นจะโผล่ออกมาให้เห็นทีละนิด

ดูทำหน้าเข้า ไม่เห็นน่ารักเลย บิดเบาๆที่แก้มนิ่มแล้วเกลี่ยผมที่บดบังดวงหน้าสวยใสออกไปทีละนิด เจ้าแป๋วขี้เมา .. ไม่น่ารักเลย

ตัวเล็กไม่ตอบอะไรแต่ก้มหน้าเมินใส่อีกรอบ หน้าแดงๆ ตาหวานๆ แถมยังทำแก้มพองๆอมลมใส่ ทำไมจะไม่น่ารักกันล่ะ ..แต่ที่บอกว่าไม่น่ารักเพราะมันน่ารักจนแทบจะอดใจไม่ไหวต่างหาก

อยู่ข้างบนคนเดียวได้มั๊ย ร่างใหญ่เปลี่ยนโหมดกลับมาใจดีแล้วเอ่ยกระซิบถาม

คุณหนูลีส่ายหน้าช้าแล้วส่งสายตาอ้อนๆมาให้ก่อนจะซุกหน้าลงที่อกกว้างแล้วกอดเขาแน่น มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ ม่ายอยากอยู่คนเดียว

งั้นส่งแล้วจะลงมาสักแป๊บแล้วจะรีบขึ้นไปหา

จากกอดตัว มือน้อยก็ควานสะเปะสะปะขึ้นไปลูบแก้มแล้วตบที่หน้าแปะๆ ม่ายอาว..วววว ม่ายให้ลงมา

อย่าดื้อสิแป๋ว งานยังไม่เลิกเลยนะ

ก็ไม่เห็นโหดจาทำอารายเลย ค้อนใส่อีกสักรอบแล้วอ้อนต่อ อยากอยู่กับโหด.. ม่ายอยากอยู่คนเดียวววว

ร่างเล็กถูหน้าลงไปที่อกกว้าง ตอนนี้รู้แค่ว่าอึดอัด ไม่อยากอยู่ในงาน ไม่อยากตอบคำถามใคร เพราะขนาดมีเด็กจากวินเซอร์รูฟมาร่วมงานแค่บางส่วนก็ยังมีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่โต๊ะคล้ายอยากจะรู้ในความสัมพันธ์ที่น่าสงสัยของพวกเขา ซึ่งมันไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสักนิด เมื่อเห็นว่ามีคนเดินออกมาคิบอมก็ดันร่างเล็กที่ซุกซบแนบอกออก แต่เพราะเป็นซังบอมจึงได้ยอมให้เจ้าตัวน้อยกอดใหม่

จะลงมาอีกมั๊ยเนี่ย ซังบอมรีบถามแล้วมองไปยังร่างบอบบางที่ออดอ้อนอย่างไม่อาย ถ้าไม่ติดว่าเมาก็คงไม่ได้เห็นดงแฮอ้อนขนาดนี้แน่ๆ

เดี๋ยวจะลงมา

ม่ายลง เสียงอู้อี้ร้องสวนอย่างงอแง ม่ายห้ายลง

ฮื่อ ..บอกว่าอย่าดื้อ คิบอมขมวดคิ้วใส่แล้วช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มเพราะดงแฮเริ่มจะดื้อใหญ่ แล้วหันไปสั่งน้องชาย กดลิฟต์ให้หน่อย แล้วเอาคีย์การใส่มือดงแฮให้ด้วย

ภาพที่ร่างเล็กๆโดนอุ้มด้วยฝีมือของเพื่อนตัวเองกำลังถูกบดบังช้าๆด้วยประตูลิฟต์นั้นทำให้ซีวอนรู้สึกแย่จนยากจะเอ่ย เห็นๆอยู่ว่าดงแฮกับคิบอมสนิทกันแค่ไหนแต่ก็ยากที่จะทำใจยอมรับ เมื่อก่อนสองคนนี้แทบจะไม่พูดคุย เจอทีไรก็ดูเหมือนไม่สนใจอะไรกันสักนิด แต่พอมาเจอเบื้องหลังที่ทั้งอ้อน ทั้งน่ารัก ส่วนคนที่เคยนิ่งก็ทำดุแต่ก็ดูแลอย่างห่วงใยมันจึงคล้ายกับการค้นพบในสิ่งที่โง่งม

พวกเขาตบตาคนอื่นๆด้วยท่าทีที่เฉยเมยต่อกันมานานสักแค่ไหน?

ขนาดที่ซังบอมเห็นว่าเป็นเรื่องปกติและแม้แต่ฮันแชยอนก็ยังดูสนิทสนม รวมถึงคนอื่นในครอบครัวก็เหมือนว่าจะรู้จักกับดงแฮดีแบบนี้มันคงจะไม่ใช่เวลาแค่ไม่กี่วัน ..แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ ทำไมถึงไม่เคยแสดงออกให้ใครรู้

พวกนายสองคนจงใจปิดบังกันใช่มั๊ย!?!

 

 

คิบอมกลับลงมาอีกครั้งในเวลาไม่มีนาทีเพื่อที่จะไม่ให้ผิดสังเกต ความจริงก็โดนอ้อนให้อยู่ต่อแต่ก็ต้องทำใจร้ายทิ้งคนตัวน้อยให้อยู่บนห้องเพียงลำพัง ร่างหนามายืนให้แขกได้เห็นหน้าพอเป็นพิธีในช่วงท้ายงาน แต่เมื่อเพื่อนๆเริ่มทยอยกันกลับไปก็หนีขึ้นห้องไปหาอีกคนที่นอนอยู่ข้างบน

แต่คนเมามันไม่มีสติหรือเหตุผลสักเท่าไหร่อยู่แล้ว แค่โผล่หน้าเข้าไปก็เห็นเจ้าตัวน้อยนั่งกอดเข่าวอยู่บนโซฟา ดงแฮนอนไม่หลับและยังฟุ้งซ่านอยู่ ยิ่งปล่อยให้อยู่คนเดียวยิ่งคิดมาก ความอึดอัดรอบตัวมันกดดันให้เขาต้องนั่งเหมือนจะเป็นบ้าอยู่แบบนี้

คิบอมเดินไปขยี้ผมหนาเบาๆแล้วถอดสูทออกจากตัว โดยไม่ได้ถามไถ่อะไร ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเปลี่ยนชุดเสร็จจึงเดินกลับไปหาเพราะว่าร่างเล็กชักจะนั่งท่าเดิมนานเกินไปแล้ว

ทำไมไม่นอนพักล่ะ ชุดก็ไม่เปลี่ยน

...

เจ้าแป๋วขี้เมา ..ถามทำไมไม่ตอบ

หน้าหวานที่แก้มแดงปลั่งตาปรือๆด้วยความมึนบวกความเมาหันมามองช้าๆกลับเมินหน้าหนีไปอีกทาง เห็นคิบอมก็เหมือนจะสะท้อนให้รู้สึกเครียด รักก็รัก แต่เพราะว่ารักนี่แหละทุกๆอย่างถึงได้เป็นแบบนี้

ชั้นไม่ชอบให้โหดโกรธกับซีวอนเลย เสียงห้ามเอ่ยเบาๆอย่างยานคาง ไม่ชอบเลยที่ไม่พูดกันเพราะชั้นแบบนี้

ร่างหนานิ่งลงเล็กน้อยแล้วพยายามปั้นหน้ายิ้ม คิดมากน่ะเจ้าแป๋ว

ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่มันก็ไม่ช่วยอะไร น้ำตาในร่างบอบบางเริ่มไหลเอ่อออกมา ดงแฮรีบปาดมันออกอย่างรวดเร็ว ไม่อยากจะเป็นเด็กขี้แยให้คิบอมเห็น เขาเองก็รู้ตัวว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้อารมณ์ดีสักเท่าไหร่จึงไม่อยากจะให้ต้องมากังวลเพิ่มอีก

แต่ร่างหนาก็รีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วยื่นหน้าไปบดจูบประทับที่เรียวปากนุ่มนิ่มแทนคำปลอบโยนทุกคำในหัวใจ ปล่อยให้ร่างเล็กร้องไห้ทั้งที่ริมฝีปากยังสัมผัสไม่ยอมหยุด จูบทั้งน้ำตาดำเนินต่อไปโดยไม่มีใครผละออก สัมผัสอ่อนหวานที่ประสานใจค่อยเยียวยาความรู้สึกให้ค่อยๆดีขึ้น คิบอมจูบอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดงแฮหยุดร้องจึงกดปลายจมูกดันปลายจมูกแหลมรั้นอย่างเอ็นดูแล้วจุมพิตซ้ำที่หน้าผากอีกสักรอบ

แค่มีกันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ..จะกลัวอะไรอีก แค่มีชั้นอยู่ข้างๆมันไม่ทำให้เข้มแข็งขึ้นเหรอ

ตากลมจ้องกลับแล้วขยับปากสีแดงสดที่เพิ่งโดนบดขยี้จนร้อนผ่าวเล็กน้อย ดงแฮเปล่งเสียงครางเบาๆโดยไม่พูดอะไร เหมือนมีบางอย่างในใจแต่ก็พูดไม่ออกในเวลานี้

ชั้นน่ะยังไม่กลัวอะไรเลย ..รู้มั๊ยว่าชั้นกล้าชนทุกปัญหา เพราะว่ามีนายจะเจ้าแป๋ว

โหด..

จะแย่กว่านี้ก็ไม่น่ากลัวหรอก ..มองแค่ชั้น สนใจแค่ชั้น อย่าฟัง อย่าสนคนรอบข้างที่มันจะทำให้หวาดกลัว ..ชั้นจะไม่ปล่อยมือนาย นายเองก็อย่ากลัวจนปล่อยแล้ววิ่งหนีชั้นไปก็แล้วกัน

ชั้น.. จะพยายาม ตัวน้อยโผเข้ากอดเขาจนแน่น อย่าทิ้งกันนะ ..ฮึก โหดอย่าทิ้งชั้นนะ

มืออุ่นวางลงที่กลางกระหม่อมแล้วลูบเบาๆอย่างสุดรัก ยังกลัวอีกเหรอ ..บอกแล้ว เมียทั้งคน ใครจะทิ้งจะขว้างง่ายๆได้ลงคอ

ดงแฮกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้น หัวทุยซุกที่อกหนาอย่างลูกนกตัวน้อยๆที่ต้องการไออุ่น เวลานี้เขาหวาดกลัวกับสิ่งรอบข้างอย่างไม่เคยเป็น ทุกอย่างล้วนกดดันไปเสียหมด แม้แต่สายตาคนที่เห็นหน้ากันทุกวันอย่างคิมแทยางเองเมื่อแปลกไปก็เริ่มรู้สึกเหมือนไม่สนิทใจอย่างที่ผ่านๆมา

ร่างที่สูงกว่าประคองกอดเอาไว้สักพักก็คลายอ้อมแขนออกเมื่อคนตัวน้อยขยับและดันร่างเขาออกจากตัว แต่จากตาปรือเจ้าตัวน้อยก็ดันทำตาหวานเยิ้มราวกับจะทอดสะพานมาให้ซ้ำยังดึงแขนหนาลงไปนั่งบนพื้นพรมแล้วคลานขึ้นไปนั่งบนตักนิ่ม มือเรียวบรรจงปลดเสื้อผ้าบนร่างอย่างเรียบร้อยและปล่อยให้คิบอมนั่งมองอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตร่างหนาจึงทักท้วง

จะทำอะไรน่ะแป๋ว

ช่วยทำให้ชั้นลืมเรื่องแย่ๆหน่อย ..ชั้นอยากหลับไปโดยมีแต่โหดในหัว ไม่อยากหลับทั้งที่คิดมากแบบนี้

จากเสื้อก็ลามลงมาปลดเข็มขัดที่เอวบางๆเอง แต่แค่มันหลุดออกมาก็เอื้อมมือลูบใบหน้าหล่อแล้วเบียดตัวไปบดจูบอย่างโหยหา ตาหวานๆและแก้มแดงๆดูก็รู้ว่ายังไม่สร่าง สติที่หายเป็นระยะคงเป็นต้นเหตุให้กล้าทำแบบนี้

แค่ข้างนอกนะ ..สัญญากันแล้วว่าจะไม่มากกว่านั้น จำได้ใช่มั๊ย?

จามม่ายด้าย

หน้าสวยส่ายอย่างมึนๆแล้วยื่นหน้าไปครอบครองริมฝีปากคนรักอีกครั้ง ดงแฮขยับเรียวปากดูดดื่มเบาๆเพราะคิบอมยอมให้เขาได้เริ่มก่อน และตอนนี้ร่างหนาก็นั่งสบายๆโดยไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น คนน่ารักคนนี้เวลาเมามันก็น่ารักดีพิกล บทจะยั่วก็ลุกมายั่วไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มือใหญ่แตะที่เอวนิ่มลื่นและลูบไล้เมื่อร่างเล็กยืดตัวขึ้นและเชยขางมนขึ้นรับจูบอย่างดูดดื่ม ดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเพียงเงาของคนตรงหน้าส่งสายตาหวานซึ้งตรึงใจจนยากที่จะปฏิเสธได้ลงคอ

 โหด .. เสียงหวานร้องเรียกเบาๆพลางส่งสายตาอ้อนเขาอย่างชัดเจน

จะเปลี่ยนใจเหรอ ..ไปนอนดีกว่ามั๊ง

แขนขาวตวัดคล้องคล้องต้นคอแกร่งพลางยิ้มหวานหยาดเยิ้มหยดย้อย ริมฝีปากบางสวยขยับเบาๆเพราะฟันคมขาวกำลังกัดมันยั่ว ผิวขาวนวลขับยอดอกสีหวานให้ยิ่งเด่นกระตุ้นให้คนมองอยากจะสัมผัส แต่เพราะสติของคิบอมยังมีอยู่และเรื่องมากมายที่ประดังกันอยู่นอกผนังห้องมันทำให้เขาไม่นึกอยากจะทำอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ และอีกอย่างเมื่อคืนวานก็ทำกันไปแล้ว ขืนซ้ำอีกคืนดีไม่ดีเจ้าตัวเล็กนี่อาจจะต้องเจ็บตัวจริงๆ

ไปนอนเถอะ ..นะ โสรแป๋วอย่าดื้อ พยายามขืนตัวแล้วเอื้อมคว้าเอาผ้ามาคลุมเรือนร่างบอบบางให้ ถ้าไม่อยากอาบน้ำก็ขึ้นไปนอน เดี๋ยวเอาชุดมาใส่ให้

ม่ายขึ้น ..ม่ายนอน ..ถ้าโหดม่ายยอม เค้าจะทำเองล่ะนะ

คำพูดไร้ยางอายสร้างความขบขันให้คนฟังได้ไม่น้อย ทำเป็นด้วยเหรอ ..โม้รึเปล่าน่ะแป๋วน้อย

ม่ายด้ายโม้ เสียงงอแงร้องประท้วงพลางทุบเข้าที่กลางอก ไม่ชอบเลยที่คิบอมขัดใจและไม่ยอมสนใจทั้งที่ก็ลงทุนเปลื้องผ้าอยู่ตรงหน้าขนาดนี้

มือเรียวจับฝ่ามือของคนตรงหน้ามาวางที่อกอิ่มหมายจะกระตุ้น แต่ร่างใหญ่กลับไม่ตอบสนองอะไรเลยทำให้คุณหนูน้อยต้องกลายเป็นฝ่ายเริ่ม จูบที่เร่าร้อนแต่ไม่ค่อยประสีประสามากนักถูกยัดเยียดให้กับคนตัวใหญ่ แม้คิบอมจะไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ได้ตอบสนองอะไรมาก พยายามจะรั้งอารมณ์เอาไว้เพราะคิดว่ายังไงดงแฮก็เมา และอีกสักครู่ก็คงจะผล็อยหลับไปเอง

แต่ก็ผิดคาดเมื่อคุณหนูลีตัวขาวๆดันรุกไม่ยอมเลิกซ้ำยังร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังแสดงความต้องการอย่างชัดเจนว่าอยากจะทำอะไร คุณชายเล็กแห่งตระกูลใหญ่จึงจำต้องตามใจจนได้

พรุ่งนี้ลุกไม่ไหวก็อย่าโทษชั้นแล้วกันนะเจ้าแป๋วตัวดี!!!

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ความมึนผสมความง่วงที่ยังมีอยู่ในตัวทำให้เปลือกตาบางๆได้แต่ขยับแต่ยังไม่ยอมลืมขึ้นมา คิบอมซึ่งรู้ตัวไวกว่ารีบลืมตาโดยอัตโนมัติเพราะเสียงนาฬิกาที่ตั้งเอาไว้นั้นดังขึ้นแล้ว

ชายหนุ่มพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบแต่แค่จะลุกขึ้นยังทำไม่ได้เพราะมีร่างกายของอีกคนนอนทาบทับอยู่เกือบครึ่งตัว ดงแฮนอนคว่ำอวดแผ่นหลังขาวเนียนที่แอบมีบั้นท้ายงอนๆโผล่มาทักทายสายตาแทนอาหารเช้าอีกนิดหน่อย แขนของเจ้าตัวน้อยพาดกอดคนรักเอาไว้ในขณะที่อีกข้างก็เกาะแขนใหญ่ที่ตนใช้ต่างหมอนอยู่เหมือนกัน และน้ำหนักตัวที่ทิ้งทับร่างหนาไปครึ่งร่างกับขายาวๆที่ก่ายสะโพกอีกฝ่ายเอาไว้จึงเป็นสาเหตุทำให้คิบอมไม่มีปัญญาจะลุกไปไหนและต้องทิ้งให้โทรศัพท์ดังต่อไปแบบนั้น

แป๋ว ..ตื่นเสียงต่ำร้องคำรามเบาๆ

งื่อ.. งืม.. อือ

ตื่นได้แล้ว คิบอมตบเข้าที่ก้นอวบๆพลางดึงผ้าให้ขึ้นมาคลุมดีๆ ต้องอาบน้ำไปโรงเรียนนะเจ้าแป๋ว ..ขี้เมาแล้วยังขี้เซาอีกนะ ลุกได้แล้ว ..อย่าดื้อ

งื่อ ..มึน ..ฮื่อ ..มึนหัวอ่า..

อย่ามาบ่น เจ้าแป๋วขี้เมา ว่าพลางชักแขนที่เริ่มชากลับมาเสียดื้อๆ ทำให้หน้าสวยต้องร่วงลงไปกระทบหมอนอย่างเลี่ยงไม่ได้

คิบอมผลักซ้ำอีกรอบแล้วลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อย เมื่อคืนเขาโดนคนขี้อ้อนเว้าวอนไม่ยอมหยุด กว่าจะได้นอนก็เล่นเอาเหนื่อยไปหลายยกจนตอนนี้ก็เมื่อยสะโพกไปไม่น้อย ตัวสูงรีบลุกขึ้นไปคว้าเอาผ้าขนหนูในตู้ของโรงแรมมาพันเอวกันอุจาดตาแล้วรีบมาเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนกลาดอยู่ข้างเตียง ซึ่งเมื่อร่างบางยันตัวขึ้นมาแบบงัวเงียก็นั่งบิดซ้ายบิดขวาพลางหันมามองคนรักที่ก้มๆเงยๆอยู่ที่อีกฝั่ง

โหด.. ทำอะไรอ่า..

ไม่มีอะไรหรอก

ถึงจะบอกแบบนั้นแต่เพราะคนฟังไม่เชื่อเลยพยายามจะตะกายไปดู แต่แค่เพียงขยับกายก็รู้สึกว่าเจ็บร้าวไปทั่วทั้งสะโพก และเมื่อร่างหนาลุกขึ้นมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหล่อที่ถอดกองกันเอาไว้ก็ขยับคิ้วอย่างไม่เข้าใจนัก แต่มันก็ชัดเจนเพราะดงแฮเหลือบเห็นชั้นในตัวเองอยู่ในมือของอีกฝ่ายด้วย

อ๊ะ ..

หือ?

เมื่อคืนลักหลับชั้นเหรอ ตัวเล็กร้องขึ้นมาอย่างเอาเรื่อง นิสัย!!!”

คิบอมรีบวางของในมือลงบนโซฟาแล้วหันมาขมวดคิ้วให้อย่างเซ็งๆ ใครกันแน่ที่กระโดดมานั่งคร่อมแล้วจะเอาๆท่าเดียวน่ะ ..อย่ามาโทษกันนะเจ้าแป๋วขี้เมา ชั้นน่ะตกเป็นเบี้ยล่างของนายต่างหาก

ไม่จริงอ่ะ ..เมื่อคืนชั้น.. ชั้นเมา รีบทบทวนความทรงจำแล้วเถียงใหญ่ ชั้นไม่เห็นจำอะไรได้สักอย่าง

พูดจบก็รีบมองรอบข้าง ที่เตียงก็ไม่เห็นจะมีรอยอะไร ..หรือว่าคิบอมจะกำลังอำเขา แล้วความจริงน่ะแอบทำร้ายร่างกายตอนหลับเป็นพวกมนุษย์ซาดิสม์กันแน่

เมื่อคืนนายทำอะไรชั้นกันแน่ ร้องแหวขึ้นมาอีกรอบ แต่เสียงที่หายไปทำให้เพิ่มความสงสัยขึ้นมาอีก เสียงชั้นทำไมมันแหบแบบนี้ ..อา เพราะกินไวน์แน่เลย

เมื่อคืนเสียงดีขนาดนั้นไม่แหบก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว หันมาจ้องพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์วิบวับ จากหน้านิ่งๆก็กระตุกยิ้มล้อเล็กๆ จำไม่ได้หรือว่าอายกันแน่ ..แต่เมื่อคืนน่ะ ..เสียงใครไม่รู้ร้องลั่นห้องไปหมด

บ้า.. โกหกแล้ว รีบเถียงทั้งก็ไม่แน่ใจ แถมแก้มใสๆยังแดงรับคำแซวอีก ชั้นไม่ได้ทำนะ อย่ามาปรักปรำ

หึ ..หึ เสียงต่ำหัวเราะในลำคอ อือ นายไม่ได้ทำ ..แต่ร้องให้ชั้นทำไม่หยุดเลย

อ่ะ ... โกหก ..โหดโกหกอีกแล้ว ร้องสวนมาแล้วรีบหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจ บนเตียงไม่เห็นยับเลย ..แอบถีบชั้นแล้วไม่ยอมรับใช่มั๊ยเนี่ย

ถ้าแบบนั้นเรียกว่าถีบ ชั้นคงจะใช้คิบอมจูเนียร์ถีบจนเมื่อยนั่นแหละ

ทะลึ่ง!!! >////<”

ชั้นพูดเรื่องจริง ทะลึ่งตรงไหน ร่างใหญ่กอดอกจ้องกลับ ตลกดีเหมือนกันที่เห็นร่างเล็กเขินจนหน้าแดงแต่ก็ยังเถียงข้างๆคูๆทั้งที่ก็ไม่รู้ตัวว่าทำจริงหรือเปล่าแบบนี้

ก็ไม่ได้อยากลามกหรอกนะ ..แต่แซวแล้วเขินน่ารักเองทำไมล่ะเจ้าแป๋วขี้ดื้อ

แต่เตียงไม่เห็นยับ อย่ามาอำเลยน่า

แล้วใครบอกว่ามันทำได้แค่บนเตียง ..จำไม่ได้หรือไงว่าตัวเองนั่นแหละบอกว่าที่พื้นก็ได้

“O_o!!!“

ที่โซฟาก็ดี

“*[]*”

แล้วยังมีที่หน้ากระจกตรงนั้นอีก

หน้าสวยหันขวับไปมอง พอเห็นว่าเขาหมายถึงกระจกบานใหญ่ที่ตัวเองใช้ส่องทั้งตัวก่อนลงไปที่งานเมื่อวานก็หน้าแดงเป็นลูกเชอร์รี่ อายก็อาย แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าจะทำอะไรแบบนั้นลงไปจริงๆ

โกหก ...TT_TT”

ทีตอนนี้ล่ะอาย ..เมื่อคืนไหนบอกถึงใจ ได้อารมณ์

“T///////T …โหดปรักปรำ

กะแล้วว่าต้องพูดแบบนี้ ถอนหายใจดังเฮือกก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มาโยนให้ เปิดดูเองแล้วกัน ..ดูเสร็จแล้วลบด้วยล่ะถ้าไม่อยากเป็นดาราจำเป็น

เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างใหญ่ที่หายไปแล้ว คนที่นั่งโวยวายเมื่อครู่รีบคลานไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างหวาดๆ ใจหนึ่งก็ระแวงว่ามันจะจริง แต่อีกใจก็แอบปักใจเชื่อว่าตัวเองคงไม่ได้ทำเรื่องน่าอายแบบนั้นลงไปแน่ๆ

นิ้วเรียวรีบคลิกปุ่มบนโทรศัพท์มือถือคนรักด้วยความคุ้นเคย เขาเล่นโทรศัพท์เครื่องนี้แทบจะทุกวันจนมันเหมือนของตัวเอง แล้วในเครื่องของคิบอมก็แทบจะไม่มีอะไรให้ดู ข้อความทั้งหมดก็มีแต่จากตัวเองที่ครองอันดับหนึ่งกับเพื่อนๆใน 4E ที่นานๆจะส่งมาที ส่วนรูปถ่ายก็มีแค่หน้าของลีดงแฮคนนี้นี่แหละที่ครองแชมป์อีกตามเคย

วินาทีแรกที่กดเข้าไปแล้วเห็นว่าในมือถือมีคลิปเสียงและไฟล์วิดีโอเพิ่มเข้ามาก็หน้าซีด น้ำตาจะไหลพรากเอาก็คราวนี้ แต่เพราะอยากให้เห็นดำเห็นดีว่ามันคืออะไรเลยรีบทำใจแล้วกดเปิดดู

1 วิ .... เอ่อ..

3 วิ .... แม่เจ้า..

10 วิ ... O_o!!!

15 วิ ....ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

จบคลิป ... ฮือ ...กรูอยากตาย TT_______________________________TT

ดงแฮทิ้งตัวลงจิกทึ้งหมอนข้างอย่างคนสติแตก อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเพราะที่คิบอมบอกมาเมื่อครู่มันอยู่ในนั้นเป็นหลักฐานชั้นดี แม้จะมีบางช่วงที่มีเสียงหวานๆร้องห้ามไม่ยอมให้ถ่าย แต่ตอนท้ายๆกลับหันมาเล่นกล้องอย่างไม่อายเสียเอง

ฮือ โคตรพ่อโคตรแม่อาย อายยันบรรพบุรุษสมัยที่ทวดของคุณทวดยังเป็นเพื่อนซี๊แดจังกึมเลยล่ะ .. ฮือ พ่อจ๋าแม่จ๋า หนูขอโทษษษษษษษษษษษษ T_T

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

เช้านี้ก็เป็นอีกเช้าที่คนบางคนตื่นขึ้นมานั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์และหวังว่าคนที่คุยเคยจะมาให้ได้เห็นว่าเขาออนไลน์เหมือนเก่า แต่เปล่าเลยอีเมลของใครคนนั้นยังออฟไลน์อยู่และก็ไม่มีท่าทีว่าจะออนไลน์ในเร็วๆนี้ด้วย

ชื่อ MSN ของฮันกยองตั้งได้แสนกระแทกใจว่า หัวใจผมอาจจะไม่มีราคา แต่มันก็มีค่าเกินกว่าที่จะมาทำร้ายไปวันๆ อ่านแล้วก็สะเทือนไปไม่น้อย

หลายวันแล้วที่ลุกขึ้นมานั่งเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ตีสี่ตีห้าเผื่อว่าเขาจะแวะมาบ้าง ทั้งที่อยากคุย อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้า แต่ว่าทิฐิในตัวมันก็ยังมากเกินว่าที่จะกดต่อสายไปก่อน เพราะเขายังตอบในความรู้สึกนั้นที่ฮันกยองถามไม่ได้ และตอนนี้ก็ยิ่งละอายเมื่อกลายเป็นแฟนที่ไม่ค่อยเหมือนแฟนของเพื่อนสนิทตัวเองไปแล้ว

...ทั้งที่เขาจีบมาก็นานแต่ไม่ยอมตกลงปลงใจและเอาแต่บ่ายเบี่ยง แล้วก็ดันมาเพลี่ยงพล้ำรับคำอีกคนเพียงเพราะรู้สึกว่าโดนท้า ... น่าสมเพชจริงๆ

คิดแล้วก็อยากจะตบปากตัวเองสักล้านรอบที่ตกลงไปโดยไม่คิดอะไรให้ดี มันเลยทำให้ต้องมาเครียดอยู่แบบนี้เพราะไม่มีคำไหนจะอธิบายให้คนที่อยู่ห่างไกลได้เข้าใจในสิ่งที่รู้สึก เพราะถ้าหากเขาได้รับรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น รู้ว่าคนที่ตัวเองยื่นคำถามมาให้ตัดสินใจได้ตกลงคบกับใครคนอื่นไปแล้ว ...ไม่อยากจะคิดว่าฮันกยองจะเสียใจสักแค่ไหนกัน

ชั้นมันบ้าจริงๆ ..ถ้านายจะเกลียดมันก็คงไม่แปลกหรอกนะ

เหมือนจะปลอบตัวเองให้เตรียมใจยอมรับความจริง แต่ยิ่งคิดว่าถ้าหากถูกเกลียดเข้าจะเป็นเช่นไรก็ทำใจไม่ได้ เพียงนึกถึงสายตาที่หมางเมิน ท่าทีที่เมินเฉยราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็หัวใจแทบจะสลาย แต่จะให้โทรไปในตอนนี้เขาก็ไม่มีอะไรที่จะพูด

ตอบไม่ได้ว่าคิดอะไร รู้สึกยังไง และต้องการอะไรในเวลานี้

ไอ้เด็กขี้งอนเอ๊ย ปากบางสบถเบาๆด้วยความหงุดหงิด จากที่รู้สึกผิดก็เริ่มพาล ไม่อยากออนก็ไม่ต้องออน ไปไหนก็ไปเลยไป งี่เง่า..

พูดจบก็กระแทกเม้าส์อย่างหัวเสียแล้วปิดหน้าจอมอนิเตอร์เพื่อจะลุกไปกลิ้งต่อที่เตียง แต่แค่ได้ยินเสียงเหมือนว่ามีใครทักมาก็รีบถลากลับไปเปิดดู แต่แล้วก็ต้องหงุดหงิดเมื่อไม่ใช่ไอ้เด็กผู้ชายหน้าแก่ที่รออยู่

ฮื่อ ..ไอ้เด็กงี่เง่า บ่นอีกรอบแล้วปิดหน้าจอซ้ำด้วยความโมโห

เหมือนจะรอ แต่ไม่อยากยอมรับว่ารอ ... เหมือนจะคิดถึง แต่อีกครึ่งก็บอกตัวเองว่าแค่อยากสะสางปัญหาที่ค้างคาอยู่ ... เหมือนจะอยู่ไม่ได้ แต่ก็คล้ายว่าก็แค่หงุดหงิดในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ... ไม่เข้าใจว่าอารมณ์ไหนที่เป็นอยู่

ไม่รู้ และไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

แม้ร่างกายจะไม่ค่อยไหวแต่ดงแฮก็ต้องทำเป็นลืมอายแล้วแต่งตัวมาโรงเรียนพร้อมกับคุณชายคิมตามปกติ เมื่อออกจากห้องน้ำคิบอมก็แค่เหลือบมองโดยไม่ถามซ้ำในเรื่องที่เพิ่งพูดไปทำให้ร่างเล็กไม่คิดจะโวยวายหรือรื้อฟื้นอะไรอีก เขาลบคลิปนั้นออกไปแล้วและก็ทำเหมือนไม่มีอะไร อย่างน้อยๆมันก็ทำให้ไม่ต้องอายมากเท่าเดิม

ให้ตายเหอะ ..ผมทำแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย TT____________TT

รถคันหรูขับเข้าไปจอดด้านในโรงเรียนแล้วจึงค่อยหยิบของเตรียมตัวลงจากรถ เจ้าตัวเล็กตาแป๋วเดินก้มหน้างุดๆตามหลังไปโดยไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วแบบในทุกครั้งเพราะยังอายอยู่ ซึ่งคิบอมก็รู้ว่าควรจะปล่อยไว้แบบนั้นจนกว่าจะทำใจได้เอง และในสถานการณ์แบบนี้คงจะต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป

แต่แค่เดินเข้าไปในบริเวณที่มีนักเรียนอยู่ก็เริ่มมีสายตาแปลกๆจ้องมองมาเหมือนเป็นตัวประหลาด บ้างก็ซุบซิบกันราวกับพวกเขาเป็นผู้ร้ายแหกคุก ซึ่งมันก็สร้างความหงุดหงิดให้คนขี้รำคาญอย่างคิมคิบอมได้อย่างง่ายดาย เพราะแค่ไม่กี่ก้าวคิ้วเข้มก็ขมวดเป็นปมตั้งท่าจะหาเรื่องชาวบ้านอย่างเต็มที่แล้ว

มองทำซากอะไรนักหนาวะ เสียงเข้มพึมพำอย่างหัวเสีย

คนที่เดินก้มหน้าก้มตาไม่ได้รับรู้อะไรจึงหันไปถามคนที่ตัวเองเดินตามแบบงงๆ โหดบ่นอะไรอ่ะ

ไอ้พวกคนอื่นๆมันมองแปลกๆ น่ารำคาญ เดี๋ยวพ่อไล่เตะให้หมดเลยแม่ง

ใจเย็นๆสิ ปกติเค้าก็มองอยู่แล้วนะ ตาแป๋วๆจ้องมองอย่างขอร้อง ช่วงหลังๆคิบอมพักเรื่องต่อยตีไปได้ค่อนข้างมาก ซึ่งเขาก็อยากที่จะให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ

น่ารำคาญ

ดงแฮรู้ดีว่าคงจะปรามไม่ได้เลยทำเป็นไม่สนใจเสีย ท่าทางคิบอมคงจะไม่ชอบสายตาเหล่านั้นเอามากๆถึงได้ออกอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ง่ายๆ แต่เมื่อเดินไปถึงหน้าตึกเรียนก็ต้องแปลกใจเมื่อมีนักเรียนออกันอยู่ที่ป้ายประกาศ และเมื่อมองขึ้นไปก็เห็นข้อความพาดหัวขนาดใหญ่

 

4E ต้องหมางใจเพียงเพราะคนมักง่ายอย่างนั้นหรือ?

 

ลางสังหรณ์ประหลาดเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีเพราะลีดงแฮรู้สึกว่าข้อความนั้นมันกระแทกเข้าหาตัวเองเข้าอย่างจัง และคล้ายกับทุกคนในบริเวณนั้นต่างเห็นว่าพวกเขามาถึงจึงหันมามองเป็นตาเดียว ตามด้วยเสียงซุบซิบเหมือนผึ้งแตกรัง

ร่างหนาหน้านิ่วยิ่งกว่าเก่า รีบสาวเท้านำไปยังหน้าป้ายประกาศอย่างรีบร้อน โดยมีคนตัวเล็กวิ่งตามไปติดๆ

ราวกับคิบอมมีอำนาจพิเศษ เพราะทุกคนต่างถอยกราดราวกับเขาเป็นระเบิดทำลายล้างที่มีอานุภาพรุนแรง ซึ่งมันก็ทำให้ทั้งคู่ได้มองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนเต็มสองตา

เชี่ยเอ๊ย!!!” เสียงเข้มสบถในลำคอ

เวลานี้ดงแฮไม่รับรู้อะไรนอกจากกลอกตามองรูปทุกรูปด้วยความมึนงง เขาช็อกไปไม่น้อยที่รูประหว่างตัวเองกับคิบอมและซีวอนถูกนำมาแปะบนป้ายเต็มไปหมด ไม่เคยรู้ตัวเลยจริงๆว่ามีคนสะกดรอยตามมานานขนาดนี้ และบางรูปนั้น วันและเวลาก็บอกได้อย่างดีว่าซีวอนแวะส่งในช่วงค่ำ แต่หลังจากนั้นคิบอมก็เข้าไปที่บ้านเป็นรายถัดมา

ทุกอย่างเหมือนจะหยุดนิ่งและเวลาก็กลับมาเดินอีกครั้งเมื่ออีกคนในประเด็นเอ่ยออกมาให้ได้ยิน

มีอะไรกัน

เสียงของคนที่ไม่อยากจะได้ยินที่สุดดังเข้ามาใกล้พร้อมกับฝีเท้าที่บ่งบอกว่าเขากำลังเดินมา คิบอมหันขวับไปมองหน้าเพื่อนอย่างจนปัญญาที่จะแก้ไข มันกลายเป็นการเผชิญหน้าที่ลำบากใจอีกทั้งยังเลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ร่างสูงนิ่งอึ้งไปอีกรายเมื่อสายตากวาดจนทั่วประกาศอย่างรวดเร็ว สีหน้าเรียบๆเริ่มออกอาการทีละนิด แววตาที่อ่อนโยนและอบอุ่นหายไปและเหลือเพียงสายตาที่เกรี้ยวกราด

ซ..ซีวอน เสียงจากร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้ตัว ดงแฮรู้แค่ว่าอยากจะอธิบายและขอโทษในทุกๆอย่างที่ผ่านมาเหลือเกิน

แต่ยังพูดไม่ทันจบ มือของคนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดทั้งคืนก็คว้าแขนเล็กเอาไว้แล้วดึงไปหลบที่ด้านหลังของตัวเองราวกับจะประกาศให้ทุกคนในบริเวณนั้นรับรู้ว่าลีดงแฮคือสมบัติของใคร ซึ่งแม้มันจะเป็นการปกป้องคนตัวเล็ก แต่ก็กลายเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟเพราะไม่ได้ต่างจากการจงใจจะหักหน้าเพื่อนเลยสักนิด

ทั้งที่พยายามข่มใจให้เป็นปกติ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ใส่ใจอีก ..แต่ตอนนี้ความเจ็บมันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เพราะรูปตรงหน้ามันบอกในทุกๆอย่างว่าเกิดเรื่องแบบนี้มานานเท่าไหร่ และนานแค่ไหนที่บิดบังกันเอาไว้โดยไม่ให้ใครรู้

เหมือนเป็นเครื่องตอกย้ำว่าเขาคือไอ้โง่ที่โดนตลบหลังโดยเพื่อนสนิท หากคนนอกไม่ได้รับรู้ก็ยังพอที่จะแสดงละครต่อได้ แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากจงใจให้แตกหัก เพราะมันเป็นเหมือนมีไม้หน้าสามฟาดมาจากทุกทิศทางพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากคนที่เขาไม่เห็นตัว

ยิ่งเห็น ยิ่งทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาที่เขาไว้ใจมันคือจุดเริ่มต้นของการทำร้ายในวันนี้ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลังจากส่งคนตัวเล็กถึงบ้านแล้วมันจะเป็นแบบนี้ ...คนที่ไม่คิดว่าจะไปยุ่มย่ามกลับเข้าออกบ้านหลังนั้นอย่างง่ายดายทั้งที่กับตัวเองนั้นแทบจะไม่ได้เข้าไปกร้ำกรายถ้าไม่จำเป็น

ให้เกียรติทุกอย่าง ไม่เคยรุ่มร่ามเพราะอยากจะให้เขามั่นใจ ...แต่นี่อะไร ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คิบอมเข้านอกออกในราวกับเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้นอีกคน ไหนจะไปซื้อของ ช็อปปิ้ง และคลอเคลียกันทั้งที่ต่อหน้าเขาแทบจะไม่พูดจาราวกับว่าไม่ได้สนิทกันแม้สักนิด

แล้วนี่มันอะไร!!!

มือของประธานผู้นิ่งสงบสั่นเทาด้วยความโกรธอย่างถึงขีดสุด สายตากร้าวจ้องมองคนที่ได้ชื่อว่าเพื่อนโดนไม่พูดจาอะไร แต่เพียงแค่นั้นรังสีที่เลวร้ายก็แผ่ไปยังรอบข้างจนคนอื่นๆต้องถอยกันไปคนละก้าวสองก้าวอีกรอบ แต่คิบอมก็ยังยืนหยัดที่จะเป็นโล่ปกป้องคนตัวน้อยเอาไว้จึงรีบขยับไปบังคนตัวน้อยแล้วประจันหน้าเพียงคนเดียว เขาไม่เคยกลัวซีวอน และไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้คือความผิดของตัวเอง มันก็แค่จังหวะ โอกาส และเวลา ... ที่อีกคนอยากได้แต่มันกลายเป็นของเขา เพราะความรักไม่เคยมีคำว่าถูกหรือผิด

สายตาทั้งสองสบประสานในความเงียบก่อนที่ร่างซึ่งใหญ่กว่าจะเดินกัดฟันขึ้นไปบนอาคารโดยไม่ปริปากอะไรสักคำ และเมื่อซีวอนเดินออกไปหัวใจของทงเฮก็แทบจะถูกเหยียบให้ขาดใจตายตรงนั้น น้ำใสไหลปริ่มออกมาด้วยความเสียใจที่ท่วมท้น ถ้าเขาใจแข็งกัดฟันบอกไปตั้งแต่แรกซีวอนก็คงไม่ถูกทำร้ายแบบนี้

แคว่ก!!!

ยังไม่ทันคิดทำอะไรมือหนาของเจ้าตัวร้ายก็เอื้อมไปฉีกกระชากป้ายกระดาษที่ติดบนบอร์ดออกจนกระจัดกระจายไปหมด คิบอมระเบิดลงก็คราวนี้

ไอ้หน้าไหนมันเสือกเอาเรื่องของชาวบ้านนัก แน่จริงก็เสนอหน้าเหี้ยๆของมึงออกมาสิ!!”

...

เงียบกริบ ไม่มีแม้สักคนที่กล้าปริปากหรือสบตากับร่างหนาในเวลานี้ คิบอมดูเกรี้ยวกราดเสียจนน่าตกใจ เวลาปกติก็ใช่ว่าเขาจะดูใจดีนัก พอโมโหหนักก็ยิ่งไม่น่าเข้าใกล้เพราะเกรงจะตายก่อนวัยอันควร

คงจะมีแค่ดงแฮที่ยังกล้าจะสู้หน้า ร่างเล็กรีบดึงแขนคนรักเอาไว้แล้วกระตุกเบาๆเพื่อขอร้องไม่ให้เขาโวยวาย แค่นี้ทุกอย่างก็เลวร้ายมากเกินพออยู่แล้ว และในเวลานี้สิ่งที่เขาต้องการก็มีแค่ออกไปจากที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด

คิบอม ..ขึ้นห้องเถอะ เสียงแผ่วร้องเพื่อย้ำให้เขาหยุด ขึ้นห้องนะ..

อย่าให้กูรู้นะมึง ...แค่เดินในวินเซอร์รูฟก็จะไม่มีที่ให้มึงเดิน!!!”

พูดจบก็ตวัดแขนโอบเอวบางเอาไว้เพื่อให้คนตัวน้อยไม่รู้สึกแย่ไปกว่านี้ อย่างน้อยๆก็เพื่อปกป้องเขาจากข้อครหาทั้งมวลและขอรับมันเอาไว้เพียงลำพัง แค่นี้ดงแฮก็เจ็บช้ำมากพออยู่แล้ว แต่เพราะสายตาหันไปเจอหน้าคยูฮยอนที่เดินไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวเข้ามาแบบมึนๆก็วานต่ออย่างไม่ต้องคิด

จัดการไอ้บอร์ดเฮงซวยนี้ด้วยนะ ..ขอบใจ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

ครบร้อยแล้ว ... จริงๆจะต่อคยูมิน แต่แบบ...มันไม่เข้ากับบรรยากาศข้างบน เลยตัดฉับไปลงตอนหน้าแล้วกัน หลังจากนี้จะพยายามมาอัพบ่อยๆเหมือนเดิมแล้ว รู้สึกว่าโดนแฟนฟิคทิ้ง เหอๆ

 

ว่าแต่ว่า ...คอมเม้นท์ถึงห้าหมื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ - -^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67091 PobarO (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 10:38
    ขนาดแค่อ่านยังอึดอัดไปด้วยเลย55555555
    ใครมันทำแบบนี้นะ!!! เลวจริงๆ--
    #67,091
    0
  2. #67061 DreamPatty (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 00:40
    ฝีมือใครนะ....ร้ายกาจจริงเชียว
    #67,061
    0
  3. #66925 luknamalotte (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 15:19
    ไอ้คยูบ้าใจร้าย =_____= สงสารดงแฮอ่ะ แต่ถ้าไปเคลียร์ ผลจะออกหัวหรือก้อยก็ไม่รู้ ...เฮ้อ
    #66,925
    0
  4. #66833 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 02:43
    แต่ละคู่อุปสรรคทำไมมันเยอะแบบนี้
    #66,833
    0
  5. #66606 P-ENT (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2555 / 21:46
    ด๊องเมาได้อารมณ์มาก

    บอมน่าจะมอมด๊องบ่อยๆนะ

    >////<
    #66,606
    0
  6. #66314 KIHAE*129 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 23:45
    น้องหมวยร้อนแรงเบาๆ

    คิคิ

    บรรยากาศกดดันจนหน้ากลัวววว
    #66,314
    0
  7. #66245 mirchullove (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 17:20
    เครียดดดด คิเฮสู้ๆ
    #66,245
    0
  8. #66053 chin-cha (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 07:19
     เอิ่มมมมมม  วอนน่าสงสาร
    #66,053
    0
  9. #65785 Darker-40 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2554 / 23:08
    หลายเรื่องเริ่มเข้ามา

    ขมขื่นกือบทุกคู่ = =
    #65,785
    0
  10. #65442 Choo-iz' Kukkik (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 23:26
     เครียดดดดดดดดแล้วไง
    #65,442
    0
  11. #65426 คยู๊คยูแม่มเฟี๊ยว (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 23:14
    ตอนนี้ดราม่าอะะ

    สงสารบอมเฮ สงสารวอน :'(

    แต่แอบฮาคำว่า "คิบอมจูเนียร์"

    5555555555
    #65,426
    0
  12. #65387 NANA (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 14 กันยายน 2554 / 12:20
    พ่อบอมก็ไม่พอใจ คิดตัดไฟแต่ต้นลมแล้วอ่ะ อุปสรรคเริ่มมาแระ



    คยูจะเอาใจ มินก็ไม่สน พอสั่งให้นั่งเงียบๆ ก็นั่งนิ่งไปเลย

    เคยได้ก(อ)ด ได้จูบ ตอนนี้ได้แต่ทำเนียนแตะผ่านๆก็ยังดี น่าสงสารหมาป่า



    ในสายตาคนนอกก็คงมองด๊องเป็นแบบนั้นจริงๆอ่ะนะ เฮ้ออออออ

    #65,387
    0
  13. #65291 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2554 / 16:58
    โอ้โหแฮะ =[]=

    ปลาด๊อง เอาซะ บอมต้องรีบ ถีบกลับเลยหรอเนี่ย

    5555555555555'
    #65,291
    0
  14. #64919 ///Dong Hae/// (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 21:23
    กลับมาอ่านย้อนหลัง

    บอมแบบโคตรโหดอ่ะ

    วอนก็น่ากลัวแบบแปลกๆ

    สยองวอนมากอ่ะ
    #64,919
    0
  15. #64082 PanDa# (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 09:41
    โอ้ว!!!  บอมโหด
    #64,082
    0
  16. #64002 dolzpumz (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 01:24
    ด๊องตอนยั่วอ่ะ ไม่คิด

    พอตื่นมาเปนไง อายมุดเลยชิมะ ฮาาาา



    แต่นะ สงสารหมวยอ่ะ มันเหมือนเป็ฯความผิดของตัวเองอ่ะเนอะ

    เข้าใจกันเร็วๆนะ โหดกับบแป๋วจะไม่รักกันแบบสบายใจซักที >w
    #64,002
    0
  17. #63944 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 15:30
    สงสารอ่ะ
    #63,944
    0
  18. #63798 MCH (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 16:36
    กร๊ากกกกกกก แป๋วแร๊งที่ซู้ดดดด



    เหอ ตอนนี้กลัวประธานจนหัวหดและ



    ส่วนคุณฮีก้...งงไปกะเพื่อนตัวเอง
    #63,798
    0
  19. #63751 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 01:54
    เริ่มดุเดือดอย่างต่อเนื่อง เรื่องราวยิ่งแย่ไปกันใหญ่

    ใครกันมันบังอาจเอารูปมาติด อย่าให้รู้นะ ฮึ่ย



    สงสารเเป๋วมาก ยิ่งมาเจอเรื่องแบบนี้อีก ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

    โหดก็เหมือนกัน ภายนอกดูเข้มแข็ง แต่ภายในก็รู้สึกไม่ต่างกัน

    วอนก็เช่นกัน เฮ้อ สงสารหมดทุกคน



    #63,751
    0
  20. #63592 Pink_Panther (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 09:28
    วอนอ่ะ ขนาดนี้ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ

    ใจคนเรามันบังคับกันได้ที่ไหน ถ้าทำได้โลกนี้ก็ไม่มีคนอกหักแล้ว

    กี้น่าสงสารมาถึงก็โดนใช้งาน = ="
    #63,592
    0
  21. #63348 mister.bean (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 21:28
    ใครเอามาติดฟ้ะ ? - * -
    วอนอย่าโกรธเลยน่า ปล่อยคิเฮเค้าไปเถอะ
    #63,348
    0
  22. #63231 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 11:59
    ดงเฮยั่วอย่างนี้ บอมคิดหนักเลย 55555555555

    วอนบอม ! ไม่เอา  อย่าเป็นอย่างนี้สิ
    วอนก็สุภาพบุรุษไม่ไช่หรอ ? ยอมรับบ้าง TT
    #63,231
    0
  23. #63227 นิดหน่อย129 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 20:53
    อ่านแล้วเครียดเลยอะ

    อึดอัดอินไปด้วยเลยอะ

    สงสารทุกคนเล้ย ไม่น่าเลยอะ
    #63,227
    0
  24. #63153 Primadonna-yui (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 00:49
    สงสารทั้งสามคนเลยอ่ะ

    ใครเอามาติดอ่ะ

    จะตามไปฆ่ามัน

    กดดันมากเลยพี่บลู

    แต่ต้องอ่านต่อ เพราะมันสนุกมาก อิอิ
    #63,153
    0
  25. #62986 KHKH (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 18:13
    อ่านแล้วอ่านอีกอ่ะตอนนี้



    ไม่อยากจะนับรอบ ^^

    รักไรเตอร์ค่ะ ไรเตอร์ ไฟติ้ง!!!!!
    #62,986
    0