Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 8 : Charpter 5 : มนุษย์ประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 ก.ค. 52

รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดเอี๊ยดในไม่กี่นาทีถัดมา คนที่กอดเอวเขาแน่นจึงได้คลายมือและมองไปรอบๆ และก็พบว่าเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนโอ่อ่า คิบอมจ้องหน้าเหมือนจะส่งสัญญาณให้เขาลงจากรถ จากนั้นก็โยนกุญแจให้กับคนดูแลและร้องสั่งบางอย่างออกไป

ไปเปลี่ยนเอา Lotus มา

สิ้นเสียงห้วนๆก็ดึงแขนเรียวของคนเจ็บเข้าไปในบ้าน แต่เพราะดงแฮยังบอบช้ำจึงเดินเร็วไม่ได้ทำให้ต้องย้อนกลับมาแบกขึ้นหลังแล้วก้าวยาวๆเข้าไป ทันทีที่เห็นหน้าคุณชายคนเล็ก เด็กรับใช้ก็พากันวิ่งมารับหน้าด้วยความตื่นตระหนัก

ไปเตรียมน้ำอุ่นแล้วก็ยาไว้ด้วย ชั้นจะพาไปที่ห้องชั้น ..อ้อ ไปซื้อเสื้อผ้าที่เค้าใส่ได้มาด้วย

ค่ะคุณชาย

บรรดามนุษย์ในชุดเครื่องแบบที่ดูเรียบร้อยต่างรีบขึ้นไปที่ด้านบน ดงแฮวางคางเกยที่ไหล่หนาด้วยความสงสัยแต่เพราะร่างกายอ่อนล้าจึงยังนิ่งอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของทั้งคู่ก็หมั่นดังเสียจนน่ารำคาญ ทันทีที่วางร่างเล็กลงที่กลางห้องนอนก็ควักเอาต้นกำเนิดเสียงมาปิดกันความหงุดหงิด แต่เครื่องเดียวคงจะไม่พอเพราะยังตามไปแย่งของดงแฮมาปิดหนีอีกคน

อาจจะเป็นฮันกยองก็ได้ ทำไมต้องปิดเครื่องด้วยล่ะ หน้าตาน่ารักเอ่ยเบาๆ เขาไม่เคยกล้าขึ้นเสียงกับคิบอมอยู่แล้วไม่ว่าจะกรณีใดๆ

รำคาญ

เสียงห้วนกระแทกใส่แล้วเดินไปจับคนน่ารักถอดเสื้อผ้า แต่เพราะดงแฮนึกอายเลยเบี่ยงตัวหลบเพราะเกรงว่าเขาจะเห็นร่างกายตัวเอง ซึ่งคิบอมก็ยังมองว่ามันไม่เข้าท่า

เสื้อขาดขนาดนี้ยังจะดื้ออีก อยู่เฉยๆเหอะ ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอก

เสียงที่ดุดันทำเอาไม่กล้าที่จะขัดขืนต่อ ทั้งๆที่อายแต่ก็ต้องยืนก้มหน้าก้มตาให้เขาถอดออกให้ แต่ถอดได้แค่เสื้อคนที่ทำเป็นเก่งก็ชะงักมือค้างเมื่อจะแตะวางที่เข็มขัดต่อ อกอิ่มสีสวยที่ขาวเนียนอยู่ตรงหน้านั้นบ่งบอกได้ว่าเจ้าของร่างดูแลมันอย่างดีแค่ไหน ติ่งแต้มสีหวานราวลูกกวาดรสตรอเบอร์รี่ที่อยู่ตรงยอดอกเริ่มทำให้ใจหวิว แม้แต่เอวที่คอดเล็กก็บอบบางน่าทะนุถนอม

ดงแฮก้มหน้างุดๆด้วยความเขินอาย เขาอยู่ชมรมว่ายน้ำที่ต้องใส่แค่ชุดว่ายน้ำบ่อยๆก็จริงแต่มันก็คนละความรู้สึกกับตอนนี้ที่มีคนมาปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้ ร่างหนากัดฟันดึงเข็มขัดออกมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากจะโดนหัวเราะเยาะเพียงเพราะถอดใจไม่กล้าทำต่อ ทั้งตะขอกางเกงและซิปถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาดงแฮก็ยืนอยู่ตรงหน้าของเจ้าตัวร้ายในสภาพที่เหลือแค่ชั้นในเพียงตัวเดียว ไม่นับสร้อยอีกเส้นที่อยู่ตรงคอ

รูปร่างที่บอบบางราวกับหญิงสาววัยแรกแย้มและแก้มที่แดงปลั่งทำเอาคนมองแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้าของคนเก่งเริ่มชายิ่งกว่ามีคนมาตบ เขาเบือนหน้าหนีแล้วเดินไปหยิบชุดคลุมมาให้เพราะอีกสักครู่คนรับใช้คงจะเข้ามาดูแลต่อ

คุณชายคะ น้ำอุ่นแล้วค่ะ จะให้ดิฉันอยู่รับใช้ต่อหรือเปล่าคะ

คิบอมใช้ความคิดอยู่สักครู่โดยที่ไม่คิดจะเอ่ยถามเจ้าของร่าง จากนั้นก็ส่ายหน้า เค้าเป็นผู้ชาย คงอาบเองได้

อย่างนั้นขอตัวค่ะคุณชาย ถ้าเสร็จแล้วรบกวนสั่นกระดิ่งแล้วจะให้คนเข้ามาทำแผลให้นะคะ

อือ

ดงแฮกลอกตาไปมาแต่ก็ยังไม่กล้าจะเข้าไปในห้องน้ำอยู่ดี จนเจ้าของห้องต้องหันไปจ้องหน้า

ก็เข้าไปสิ ยืนทำไม

ข..เข้าก็ได้

ตาแป๋วๆกระพริบถี่เหมือนเด็กเวลาที่โดนดุ เสียงห้วนๆทำให้เขาสะดุ้งได้ไม่ต่ำว่าห้าครั้งในหนึ่งวัน ร่างเล็กเดินเตาะแตะเข้าไปแล้วก็มองซ้ายมองขวา ห้องน้ำที่บ้านหลังนี้มันกว้างยิ่งกว่าห้องนอนของเขาเสียอีก

แค่ห้องน้ำจะทำให้ใหญ่ทำไม อาบน้ำเสร็จ เดินไปเดินมาก็เหนื่อยแล้ว -*-

ร่างบางปลดเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วก็ถอดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายบนร่างกายออก จากนั้นจึงค่อยๆหย่อนตัวลงในอ่างที่เตรียมเอาไว้เป็นอย่างดี รู้สึกแสบบริเวณที่ถลอกเมื่อมันแตะโดนน้ำ แต่ก็ต้องทนเจ็บแล้วชำระร่างกายให้เรียบร้อย แต่เพราะเนื้อตัวเจ็บช้ำจนแทบจะเขียวไปหมดจึงหลุดปากร้องขึ้นมาจนได้

อะไรอีก เสียงห้วนๆร้องมาพร้อมกับประตูที่เปิดออก

ดงแฮที่อยู่ในอ่างรีบกอดตัวเองแน่นด้วยความตกใจทั้งๆที่ฟองสบู่ก็ขาวโพลน ไหล่เขาบวกกับหน้าตาน่ารักๆที่มีฟองสบู่เต็มอ่างช่างเป็นภาพที่แสนสวย คิบอมอึ้งไปหลายวินาทีจึงได้เอ่ยต่อ

ร้องทำไม

เจ็บ

แค่นี้ทำเป็นโอดโอย

ก็ชั้นไม่เคยถูกซ้อมนี่

เจ้าของห้องถอนหายใจหนักๆ จะเอาอะไร เดี๋ยวหยิบให้

ทั้งๆที่ฟังดูเหมือนจะหวังดีแต่น้ำเสียงยียวนช่างน่าหมั่นไส้ ดงแฮอมลมเข้าแก้มจนพองแล้วพยักพเยิดไปที่ฟองน้ำที่แขวนอยู่ จะเอาฟองน้ำ แต่ลุกลำบาก

ร่างสูงในชุดไปรเวทแต่เหมือนเตรียมไปเดินในงานแฟชั่นวีคเอื้อมไปหยิบมาโยนให้แล้วก็ถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทอีกจนได้

เอาอะไรอีก

ยังคิดไม่ออก คนสวยตอบซื่อๆ นายทำอะไรอยู่เหรอ

เปล่า

นั่งคุยเป็นเพื่อนหน่อยสิ ในห้องนี้มันเงียบ

หือ????

 

ด้วยเพราะตาแป๋วๆที่น่าสงสารกับความน่ารักและรอยยิ้มทำให้คิบอมต้องนั่งติดแหง็กอยู่ที่ข้างอ่างจากุชชี่จนได้ แม้คนที่อาบน้ำจะรู้สึกเขินไปบ้างแต่ก็ไม่มากมายเพราะอีกฝ่ายเมินไปทางอื่นและหันหลังให้ โชคดีที่คนๆนี้เป็นคิบอม ถ้าลองเปลี่ยนเป็นซีวอนเขาคงจะมุดน้ำหนีไปแล้วก็เป็นได้

เสียงห้วนๆตอบมาเป็นระยะเหมือนไม่อยากจะตอบ แต่ดงแฮก็ยังพยายามที่จะชวนคุยทั้งที่กลัวก็ตามที

ตอนแรกชั้นว่าจะโทรหานาย แต่ชั้นไม่อยากให้นายลำบากเลยไม่ได้บอกให้มารับ

อือ

แต่นายก็ลำบากจนได้

อือ

คิดจะพูดคำอื่นบ้างหรือเปล่าน่ะ

หึ

หลายนาทีกว่าที่ร่างเล็กจะอาบน้ำเสร็จ ทันทีที่สะกิดบอกให้อีกคนหยิบชุดคลุมให้คิบอมก็เห็นแค่แขนเรียวที่มีกลิ่นหอมๆลอยมา เขาหยิบผ้านุ่มๆสีขาวแล้วโยนข้ามไหล่ไปด้านหลังเพราะรู้ว่าดงแฮไม่มีอะไรอยู่บนตัว จากนั้นก็รีบเดินออกมาเพราะไม่รู้จะอยู่ต่อทำไม

หน้าเรียบๆ ตึงๆ มองไปอีกรอบเมื่อคนที่อยู่ด้วยเดินออกมา ดงแฮตัวเล็กๆน่ารักอยู่ตรงหน้าและกำลังยิ้มแย้ม แต่แล้วบางสิ่งที่มองข้ามไปก็กลับเข้ามาทักทายในความคิด ร่างหนาที่นอนเปิดหนังสือแฟชั่นอยู่บนเตียงหรูเด้งตัวลุกขึ้นและกระโดดไปดึงสร้อยคอบนร่างบางจนขาดออก

จะ.. จะทำอะไร หน้าหวานๆซีดเผือดในทันที

ทิ้ง

ไม่ได้นะ ดงแฮรีบถลาเข้าไปแย่ง

ทำไม

นี่มันของสำคัญของชั้น!!”

ดวงตาเรียวปราบมองเหมือนมันเป็นแค่สิ่งของที่ไร้ค่า แค่สร้อยหินธรรมดาๆเหมือนของเด็กเล่น จะใส่ทำไม

แต่มันสำคัญกับชั้น

เงียบไปเหอะ

สร้อยที่อยู่ในมือหนาลอยละลิ่วไปอยู่ในถังขยะที่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง แต่อีกคนก็ยังวิ่งไปหยิบมันกลับขึ้นมาทั้งๆที่ตัวก็ยังเจ็บอยู่ เขาโกรธคิบอมที่ทำอะไรไม่คิดถึงจิตใจชาวบ้าน

ทั้งๆที่เมื่อครู่หลงคิดว่าเขาใจดีแล้วเชียว ตอนนี้ผมขอคิดใหม่!!

ไม่เข้าใจหรือไง ชั้นบอกว่าของสำคัญ ร่างเล็กหันมาตวาดลั่น นายอย่ามาตัดสินอะไรจากภายนอกได้มั๊ย ชั้นรักของชั้น อย่ามายุ่งกับมันนะ

ดวงตาที่จ้องมองยังคงนิ่งสงบ แล้วมันช่วยอะไรได้บ้าง

อ..เอ๋?

มันปกป้องได้มั๊ย

...

ทำให้ปลอดภัยได้หรือเปล่า

“…”

แล้วจะเก็บไว้ทำไม

ดงแฮโดนดุเข้าไปก็น้ำตาปริ่มกุมสร้อยเอาไว้แน่น นายไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่ให้น่ะสำคัญกับชั้นแค่ไหน

แล้วไอ้คนที่ให้มันหายไปไหนตอนที่นายโดนรุมล่ะ

...

ตอบไม่ได้งั้นสิ?สายตามองคล้ายจะตำหนิ ทำไมไม่ใส่เส้นนั้น

แล้วทำไมชั้นต้องใส่

บอกให้ทำก็ทำ จะถามทำไมให้มากมาย รำคาญ

นายไม่มีเหตุผลที่ดี ทำไมชั้นต้องทำตามล่ะ ความโมโหมันทำให้ปากกล้าขึ้นมากจริงๆ

ถ้ายังใส่เส้นนี้ให้เห็นแล้วไม่ใช่เส้นนั้นชั้นจะกระชากออกมาอีก

ก็บอกมาสิว่ามันเป็นสร้อยอะไร

คิบอมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับคำถามซ้ำๆซากๆ ที่ความจริงน่าจะเข้าใจได้ด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังซื่อบื้อได้ขนาดนี้

ถ้านายใส่ จะไม่มีไอ้กุ๊ยหน้าไหนลากนายไปยำอย่างวันนี้ไง เขาตอบเสียงห้วน ทำเอาดงแฮถึงกับพูดไม่ออก ถ้าชั้นไปไม่ทันน่ะไม่เละไปแล้วเหรอ บอกอะไรน่ะหัดทำตามซะบ้าง

ก็ชั้นไม่รู้ เสียงสั่นร้องว่า ทำไมไม่บอกล่ะว่าสร้อยอะไร

ดื้อแล้วยังจะเถียงอีก

...

คุณชายจอมรั้นเปิดลิ้นชักที่ข้างเตียงแล้วโยนเส้นใหม่ไปให้ด้วยกริยาที่ไม่ได้นุ่มนวลสักนิด

ใส่ซะ จะได้ไม่ตายตั้งแต่วันแรก

คนโดนดุก้มหน้างุดๆแล้วแกะออกมาพิจารณาอีกครั้งหลังจากที่เมื่อเช้าแค่มองผ่านๆ มันเป็นสร้อยอะไรอ่ะ

อย่าถาม ..รำคาญ

ร่างบางสะดุ้งเฮือก ขอโทษ

ดงแฮใส่สร้อยที่ได้มาแทนที่เส้นเก่าแม้จะเสียดาย แต่ก็ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนสร้อยเส้นนั้นให้กลายมาเป็นสร้อยข้อมือแทนจะได้ติดตัวตลอดเวลาเหมือนเช่นเคย เขานั่งแหมะอยู่ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สักครู่คนรับใช้ก็เข้ามาทำแผลให้รวมทั้งนำเสื้อผ้าใหม่มาให้เปลี่ยน

ชุดนายน่ะมันขาดหมดแล้ว ใส่ชุดใหม่ไปแล้วกัน คิบอมไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามันเป็นชุดอะไร

แต่คนที่หยิบขึ้นมากลับร้องลั่นห้อง แต่นี่มันกระโปรงนะ!!!”

 

 

ทั้งๆที่คิดว่าจะได้ออกมาเร็วแต่ก็ต้องเสียเวลารอชุดใหม่เพราะคนที่ไปซื้อให้ดันคิดว่าคุณชายพาแฟนกลับมา ไม่มีใครรู้ว่าดงแฮเป็นผู้ชายทั้งๆที่เขาใส่เครื่องแบบไมอา คิบอมที่นั่งหน้านิ่งหัวเราะจนลั่นเมื่อหันไปเห็นร่างบางหน้าหงิกตอนหยิบกระโปรงขึ้นมาดู รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นนั้นช่างสดใสและมีเสน่ห์ แต่ทำไมเขาถึงไม่ชอบยิ้มก็ไม่รู้

เมื่อเปลี่ยนชุดแล้วก็ยังไม่ค่อยจะคุ้นเคยอยู่ดีเพราะมันเป็นยี่ห้อที่ดีจนเกินไป แม้ตนจะเป็นลูกชายท่านทูตแต่ก็ใช่ว่าสวมใส่แต่ของแบรนด์เนมมากมายนัก อีกอย่างรูปทรงของเสื้อผ้ามันก็กระเดียดไปตามแนวที่คิบอมชอบใส่ ซึ่งมันก็คนละสไตล์กับเขา

แปลกจริงนะคะ คุณชายพาสาวน้อยมาที่บ้าน รอยยิ้มประหลาดถูกส่งมาให้

มองตาแล้วก็พบว่าเป็นหญิงวัยสามสิบต้นๆที่ดูสะสวยในชุดเดรสสีเรียบของ Dior หล่อนแต่งหน้าจัด คิ้วเข้ม ปากแดง ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารอย่างไงอย่างงั้น ดงแฮเหลือบมองสลับกับหน้าของคนข้างกาย เมื่อเห็นคิบอมขยับคิ้วแลดูเหมือนจะรำคาญก็ยืนสงบปากสงบคำต่อ

ร่างหนาไม่ได้สนใจอะไรแต่หล่อนก็ยังตามตอแยไม่เลิก จะรีบไปไหนคะคุณชาย ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอคะ

อย่ามาสะเออะยุ่งเรื่องของชั้น เสียงห้วนๆร้องว่า เธอมันก็แค่นางบำเรอของพ่อ อย่าคิดว่าจะมาเทียบแม่ชั้นได้ หัดเจียมกะลาหัวซะบ้างนะ ..อาจุมม่า

มือหนาดึงแขนเรียวออกมาโดยไม่คิดจะสนใจต่อ เสียงกรีดร้องดังไล่หลังตามมาติดๆแต่คนพูดก็ยังไม่มีอาการอะไรแสดงออกมา เขายังหน้านิ่งและเอื้อมมือไปเปิดประตูรถคันงามสีดำสนิทยี่ห้อง Lotus รุ่น Elise ที่แสนหรู ดงแฮมองตั้งแต่หัวรถยันท้ายรถ มันสวยเสียจนตะลึงตาค้าง ซึ่งเมื่อเห็นว่าคิบอมขับรถยนต์แล้วมันก็ไม่ค่อยจะคุ้นตาสักเท่าไหร่

ขึ้นไปสิ มองหน้าอีก

ตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถ กระเป๋าเป้ที่ยับเยินถูกแทนที่ด้วยกระเป๋ากุชชี่ที่ร่างหนาบอกว่าว่าที่พี่สะใภ้ซื้อมาให้แต่เขาไม่เคยใช้สักที เมื่อคนรถเปิดประตูให้ร่างบางก็ขึ้นไปนั่งที่ข้างคนขับแล้วมองไปรอบๆ

อะไรอีก เสียงห้วนๆร้องถามอีกรอบ

แค่แปลกใจ ไม่เคยเห็นนายขับรถยนต์

ไร้สาระ

คิบอมสตาร์ทเครื่องและออกตัวอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ดงแฮนั่งมองที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่หนทางเริ่มห่างไกลทีละนิด เขาช่างอยากรู้อยากเห็นไปเสียหมด พอเห็นว่าอีกคนใจดีด้วยก็ยังจะเริ่มลดความกลัวลงทีละนิด แต่พอเห็นว่าเขาขับรถเลยทางไปโรงเรียนก็หันไปจ้อง

จะไปไหนน่ะ

โรงพยาบาลไง ไปเช็คร่างกาย

ชั้นไม่ได้โดนมากมายขนาดนั้น เสียงหวานๆร้องบ้าง กลับโรงเรียนเถอะ ใกล้จะเที่ยงแล้วนะ

หิว

แล้วไง

กิน

ก็ได้

ดงแฮเปิดเครื่องเมื่อถึงร้านอาหาร เขาเพิ่งจะนึกได้ว่าคิบอมจับปิดตั้งแต่ไปถึงคฤหาสน์นั่น และทันทีที่มันเข้าสู่สภาพที่ใช้งานได้ก็มีสายของฮันกยองเข้ามา แต่ยังไม่ทันจะกดรับคิบอมก็คว้าไปเสียก่อน

มีอะไร

แกอยู่ไหน แล้วดงแฮล่ะเป็นไงบ้าง

ไม่ตายหรอก

ไอ้บ้านี่ เสียงของฮันกยองด่าลั่น ทำให้คนที่นั่งตรงข้ามหัวเราะคิกคัก ชั้นห่วงนะเว้ย แกบอกมานะว่าตอนนี้อยู่ไหน ชั้นกับซีวอนจะไปหา

ม่านรูด

อย่ากวนตีน

เปล่ากวน ทั้งๆที่บอกว่าไม่กวนแต่สีหน้าบ่งบอกอารมณ์อย่างชัดเจนว่าหาเรื่องยียวนอยู่

บอกมานะเว้ยว่าอยู่ไหน เอาเพื่อนชั้นไปไว้ไหน

หลับอยู่

แกทำอะไรดงแฮวะ!!”

เข้าม่านรูดน่ะคิดว่าจะทำอะไรล่ะ

น้ำเสียงชั่วร้ายทำเอาคนฟังหน้าชารีบแย่งโทรศัพท์กลับคืนมาก่อนที่เขาจะพูดจาอะไรไม่เข้าหูมากไปกว่านี้

คิบอม เอามานี่นะ

ร่างหนาตวัดสายตามาจ้องแล้วปิดโทรศัพท์ไม่ให้ได้ยิน เงียบไปเหอะน่า ถ้าอยากเห็นฮันกยองเต้นเป็นเจ้าเข้าล่ะก็อยู่เฉยๆ รับรองว่าสนุก

ไอ้เจอร์รี่ แกเงียบทำไมวะ อีกฝั่งตะโกนลั่นอีกรอบ

หยิบผ้าขนหนูให้เพื่อนนายอยู่

ไอ้คิบอม ชั้นไม่ตลกนะ

แกคิดว่าชั้นตลกตรงไหน เสียงทุ้มต่ำยังราบเรียบ ฟังดูแล้วใครจะคิดได้ว่าเขาล้อเล่น

แกห้ามทำอะไรดงแฮนะเว้ย ชั้นฆ่าแกตายแน่!!”

หุบปากไปน่า รำคาญ เจ้าตัวร้ายทำเสียงฮึดฮัดใส่แล้วตะคอกลงไปให้ได้ยินชัดๆ แค่นี้ก่อนนะ เพื่อนนายขออีกรอบ

พอกดวางสายเสร็จฮันกยองก็โทรมาใหม่ พอตัดสายก็โทรมาอยู่แบบนั้นจนไม่เป็นอันได้ทานข้าว

เพื่อนนายนี่ตื้อชะมัด

แล้วใครใช้ให้พูดแบบนั้นล่ะ พูดเองก็อายเอง นายน่ะบ้า ชั้นเสียหายนะ รู้มั๊ย?

แล้วที่นั่งอาบน้ำแล้วให้ชั้นคุยเป็นเพื่อนน่ะมันต่างจากที่ชั้นพูดตรงไหน

พอโดนสวนมาก็ก้มหน้าก้มตาแล้วสงบปากคำ ดงแฮรู้ดีว่าฮันกยองไม่มีทางเชื่อคำพูดไร้สาระนั่นจึงทำเป็นไม่ใส่ใจ คิบอมอยากจะแกล้งอะไรก็ตามสบายก็แล้วกัน

อะไรอีกวะไอ้หน้าจืด เขาตะคอกใส่เมื่อรับสายอีกรอบ

แกห้ามทำอะไรดงแฮนะ

ทำไปแล้ว

ไอ้ชั่ว!!”

ก็จับเพื่อนนายอาบน้ำแล้วมันมีอารมณ์นี่หว่า เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เราเลยสมยอมกันทั้งคู่

ทั้งๆที่ทำเป็นไม่ฟังยังหน้าชา คิบอม เลิกเล่นได้แล้ว

แค่นี้นะ เดี๋ยวกลับไปที่โรงเรียนแล้ว ..ชั้นไม่ทำเพื่อนแกโทรมหรอก ..เออ บอกแล้วว่าสมยอม ไม่ได้ข่มขืนเว้ย เอ๊ะ ไอ้บ้านี่ เงียบไปเหอะ เดี๋ยวแต่งตัวแล้วจะรีบกลับ

ดงแฮนั่นหน้าแดงไปถึงคอ ไม่คิดว่าคนนิ่งๆพอบทจะกวนเขาจะทะเล้นได้ขนาดนี้ คิบอมวางสายแล้วก็นั่งนิ่งๆตักอาหารใส่ปาก พอซีวอนโทรเข้ามาอีกคนก็นึกหมั่นไส้เพราะรู้ดีว่าอยู่กับฮันกยองที่เพิ่งจะวางไป

เลิกโทรมาสักทีเหอะ อย่ามาขัดความสุข คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

กดตัดสายแล้วก็ปิดเครื่องมันซะจะได้ไม่มีใครเป็นมารคอหอยอีก ดงแฮรีบดึงเอาโทรศัพท์มาใส่กระเป๋าแล้วก้มหน้าก้มตา ไม่เข้าใจว่าทำไมคิบอมถึงได้พูดจาแบบนั้นออกไป เขาทั้งอายทั้งหน้าแดง แต่คนพูดกลับทำหน้านิ่งๆเหมือนไม่รู้สึกรู้สาเสียอย่างนั้น ซึ่งเมื่อทานเสร็จคิบอมก็ยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงาน สักครู่ก็เดินล้วงกระเป๋านำไปที่รถโดยไม่ได้ใส่ใจว่าคนเจ็บจะเป็นเช่นไรอีก

พอขับรถออกมาถึงกลางทางร่างบางก็หันไปถามจนได้ พูดแบบนั้นไปทำไม มันน่าอายออก

รำคาญพวกบ้านั่น

นายพูดแบบนั้นเค้าก็ยิ่งโทรน่ะสิ

เงียบเหอะน่า

ก็..

รำคาญ

สวนมาคำเดียวทำเอาจอดจนได้ ดงแฮหุบปากสนิทเมื่อได้ยินเขากระแทกเสียงกดต่ำกลับมา ตอนนี้ร่างบางนึกสับสนกับนิสัยคนข้างๆเหลือเกิน บางทีก็น่ารัก บางทีก็ยียวน บางทีก็น่ากลัวเสียยิ่งกว่าผีหรือปีศาจ

ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ว่าอีตานี่เป็นคนยังไง?

 

 

แก้มช้ำๆทำให้ฮันกยองหน้าเสีย เขาลูบแก้มนิ่มด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ส่วนคิบอมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีกเมื่อมาถึงห้องพักหลังหอประชุม เขานั่งไขว่ห้างปรายตามองเล็กน้อยปล่อยให้เพื่อนๆอีกสามคนโอ๋กันให้พอใจ ซึ่งคยูฮยอนก็โวยวายใหญ่ที่ไม่มีใครบอกเขาสักคนว่าดงแฮเกิดเรื่อง

ไอ้พวกนี้นี่ ดูสิ เอาหน้ากันใหญ่ ทิ้งชั้นเป็นไอ้โง่อยู่คนเดียว ตาขวางๆจ้องหน้าเพื่อนแล้วหันไปลูบเบาๆที่ผมนุ่ม ขวัญเอ๊ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะดงแฮนะ ดูซิแก้มช้ำไปหมดแล้วอ่ะ

ฮันกยองรีบคว้าคอเสื้อของคนที่ทรุดตรงลงนั่งจนแทบหงายหลัง ไปไกลๆเลยไอ้หัวงู

ชั้นห่วงดงแฮเหมือนกันนะ

ไปห่วงห่างๆ อย่ามาแต๊ะอั๋งเพื่อนชั้น

ทีแกยังจับแก้มได้เลย

คนอื่นทำได้แต่แกห้ามทำเว้ย

ฮันกยองแยกเขี้ยวใส่โดยไม่สนว่าซีวอนจะจับมือเล็กๆไปลูบเบาๆ ร่างหนายิ้มบางๆแล้วกุมมือเล็กเอาไว้ ตั้งใจจะปลอบให้รู้สึกดี แต่คยูฮยอนก็ยังไม่ยอม พอไอ้หน้าตี๋เผลอก็โน้มตัวลงจูบเบาๆที่หน้าผากขาวของคนสวย

จุ๊บปลอบใจจากคยูฮยอนสุดหล่อ

ดงแฮตัวแข็งทื่อในทันที หน้าแดงไปถึงหูเพราะไม่เคยมีใครมาจูบแบบนี้มาก่อน ถ้ามีก็เป็นฮีชอล แต่นั่นก็เป็นพี่ชาย ..แล้วนี่มันใครน่ะ?

ไอ้.. ไอ้ฉวยโอกาส ฮันกยองตบเปรี้ยงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดทรงที่เกิดเหตุให้

คนก่อเรื่องได้แต่ยิ้มทะเล้นแล้วส่งสายตาหวานๆหมายจะทะลวงใจ เช็ดไปก็เท่านั้น มันซึมเข้าไปในหัวใจน้อยๆของดงแฮแล้วล่ะ ใช่มั๊ยเอ่ย

คนโดนถามไม่ได้ตอบแต่ก้มหน้างุดๆด้วยความอาย คิบอมที่นั่งอยู่อีกมุมเลยบ่นเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

ทีชั้นเห็นมาจะทั้งตัวยังไม่เห็นพูดอะไรเลย

เสียงต่ำๆที่บ่นขมุบขมิบคนเดียวอาจไม่ทำให้ใครได้ยิน แต่ยิ่งมีคนไปรุมดงแฮและเสียงอึกทึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรำคาญหนัก พอตอแยกันไม่เลิกก็หันไปตวาดซ้ำให้รู้บ้างว่านี่มันเป็นที่ส่วนรวม

ปลอบกันพอหรือยัง รำคาญ

 ไอ้นี่มันตัวขัดชาวบ้านจริงๆเลยคุณชายผู้สูงศักดิ์หน้านิ่วใส่คืนไปบ้าง ใครจะเถื่อนถึกเหมือนแกล่ะ ดงแฮนะไม่ใช่ไอ้คิมคิบอมที่จะมีเรื่องกับชาวบ้านได้ตลอดเวลาน่ะ หัดมองซะบ้างว่าคนโดนน่ะเป็นใคร

ไร้สาระ

เอ๊ะ ไอ้นี่!!”

ซีวอนรีบหันไปปรามคยูฮยอนโดยทันทีเพราะรู้ดีว่าถึงจะปากเสียแต่เขาก็ใช่ว่าไม่ห่วงดงแฮเลย คยูฮยอน คิบอมมันไปช่วยดงแฮนะ นายก็รู้ว่าปากมันเป็นแบบนั้น อย่าไปถือสาเลย

ก็ดูมันพูดสิ

เออน่า

พ่อหนุ่มสำอางค์ตัดความหงุดหงิดด้วยการโทรศัพท์เรียกช่างแต่งหน้าที่คฤหาสน์ที่อดีตเคยเป็นวังของตัวเองให้มาจัดการกับแก้มช้ำๆของดงแฮ ต่างคนต่างลุ้นและจ้องตั้งแต่เริ่มลงรองพื้น กลบด้วยคอนซีลเลอร์ทับ แถมยังตบแป้งปิดรอยม่วงคล้ำนั้นอีก ผ่านไปหลายนาทีก็กลบจนมิดชิดจนได้ แถมยังขับริมฝีปากแดงๆให้อิ่มเอิบอีกต่างหาก

น่ารักจัง ซีวอนหลุดปากออกมาเป็นคนแรก

คยูฮยอนเองก็ไม่ต่างกัน กลับมาสวยเหมือนเดิมแล้ว

คนถูกชมก้มหน้าก้มตาเก็บความเขินเอาไว้ในร่าง เขารีบขอตัวลุกขึ้นและไปหยิบเอาชุดที่แขวนไว้ไปเปลี่ยนในห้องน้ำด้านในซึ่งก็ดันไปเจอกับคิบอมที่แอบหนีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ร่างเล็กนึกได้ว่ายังไม่ได้ขอบคุณคนที่ช่วยเหลือเลยเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของเขาไว้เมื่อตอนที่ร่างหนาจะกลับออกมาที่ด้านนอก

คิบอม ขอบคุณนะ

อืม

ขอโทษด้วยที่ไม่เชื่อนาย

อืม

ไว้ชั้นจะเอาเสื้อผ้าไปคืนนะ ตาหวานๆจ้องแล้วกระพริบถี่

เอามาทำไม ชั้นใส่ไม่ได้

คิบอมเดินหอบชุดที่เพิ่งเปลี่ยนออกมาโดยไม่ได้พูดจาอะไรอีก ทิ้งให้ดงแฮยืนหน้าหงิกกับความไม่สนโลกแบบนี้ของชายหนุ่ม ขนาดขอบคุณเขายังมีปัญญาทำให้คนขอบคุณอยากจะร้องให้

ไอ้มนุษย์ประหลาด!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

แง่มๆ ..จะปั่นทันงานไก่มั๊ยเนี่ย 555+

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67012 DreamPatty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 17:45
    งื้อออ อย่าทำตัวน่ารักนะคิบอม
    #67,012
    0
  2. #66960 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 21:16
    เฮ้ยยย ทำไมตอนคิบอมโกหกไปแบบนั้นเราฮา 

    ไม่ควรจะฮาดิ นั่นเข้าม่านรูดนะ ซิงของหมวยนะ 

    เฮ้ยย  



    โอ๊ย แต่ก็ฮาไปแล้ววว ฮาไม่ทน ชอบตอนนี้ๆๆๆๆ 
    #66,960
    0
  3. #66779 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 02:12
    อยากบอกว่าฮามากกก ตอนที่บอมแกล้งป๋า ฮ่าๆๆๆๆ
    #66,779
    0
  4. #66478 kyumin*137 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2555 / 19:10
    บวมฮาา 55
    #66,478
    0
  5. #66264 KIHAE*129 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 02:54
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    บอมมี่น่ารักมากเลยลูก

    ตอนนี้ฮาอ่ะ
    #66,264
    0
  6. #66148 Zelon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:36
    หืม? หรือว่าสร้อยเส้นแรกกับเส้นที่สองคนให้เป็นคนเดียวกัน??? (มั่วไปเรื่อย)



    ตอนนี้คิมคิบอมพูดเยอะ(และกวน)มากๆเลยนะ 555 วอนกะกี้เอ๊ยมัวแต่ทำให้หมวยเขินน่ะ ไม่ลงมือจิงจัง ม้ามืดทำคะแนนนำไปแล้วนะ ว่าแต่ป๋่าเหมือนพ่อด๊องมากๆ 555 ชอบๆ
    #66,148
    0
  7. #66126 Sarang SUJU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:28
    55555555 อิบวมกวนว่ะ
    #66,126
    0
  8. #66089 kung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 01:01
    ใช่...บอมมันประหลาดจริงๆแหละ



    #66,089
    0
  9. #66002 chin-cha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 11:50
     หนักใจกะอีตาคิมคิจิงๆ  
    #66,002
    0
  10. #65691 Witim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 01:40
    ที่บอกว่าพาไปม่านรูดเนี่ย คือเรื่องที่อยากทำสินะบอม 555555
    #65,691
    0
  11. #65651 MTieluk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 15:24
    คยูแกจะเกรียนไปไหนเนี่ย
    #65,651
    0
  12. #65640 famously_DRH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 12:57
     กร๊ากๆ ฮาบอมว่ะ อิแก้มแตก 5555555555555555555555
    #65,640
    0
  13. #65538 A-lma (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 16:46
     อ๊ากกกก  5555
    อำเพื่อนได้เเสบทรวงจริงๆ    เขินเทนด๊องเลย >///<
    ปล. อยากเห็นบอมหัวเราะ  : )
    #65,538
    0
  14. #65461 Xiahnow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 00:16
    เป็นการอำเพื่อนที่.....แสบจริงพ่อคิมคิ... - -*
    #65,461
    0
  15. #65354 PARISO'KH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 23:24

    ฮืออออออออออ ซาบซึ้ง คิมคิทำดี

    #65,354
    0
  16. #65332 noteno (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 13:11
     อยากได้บ้่างง่ะเพื่อนประหลาดๆแบบนี้
    #65,332
    0
  17. #65256 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:17
    แม่บ้านคิดไรอยู่ = =
    #65,256
    0
  18. #65150 satohara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:24
    บอมนี่กวนได้โล่เลยนะเนี่ย
    ฮาอ่ะ เอาชุดผู้หญิงมาให้เฮใส่ 555 
    คยูนี่ออกตัวแรงมาก แต่ฮาอ่ะ
    ฮันนีี่จะหวงเฮไปถึงไหน
    เหมือนพ่อเลยอ่ะ กันทุกคนที่จะเข้ามายุ่ง 555 
    บอมนี่ก็ประหลาดจริงๆนั่นแหละ
    เป็นคนที่ตามอารมณ์แทบไม่ทัน 555
    สู้ต่อไปนะคะไรเตอร์
    เป็นกำลังใจให้ อิอิ
    #65,150
    0
  19. #65129 NANA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 19:15
    ฮาบอมกับด๊องเค้าพูดกันมากเลย 555++

    คยูเอากำไรตลอดเลยนะ กระล่อนสุดๆ

    #65,129
    0
  20. #64752 IDidnt'Only (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 11:05
    ทีฉันเห็นมาจะทั้งตัวไม่เห็นพูดอะไรเลย  ฮ่าๆ
    กี้เสี่ยวนะเนี้ยะ
    #64,752
    0
  21. #64558 am26am (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2554 / 04:13
    บอมกวนได้จัยอ่ะ
    #64,558
    0
  22. #64276 love_kihae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 20:03
    55555555555555  บอมแอบฮาา ^^
    #64,276
    0
  23. #63836 PARISO'KH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 15:03

    คิขำ คิขำ มันขำได้ด้วยยยย >_<

    #63,836
    0
  24. #63816 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 11:11
     บอมอำเพื่อนเเรงอ่ะ  
    #63,816
    0
  25. #63510 Pink_Panther (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 15:58
    อื้อหือ ตอนแรกกะจะว่าคิบอมหน่อยเหอะว่าเย็นชาไปไหม

    แทบกลับคำพูดไม่ทัน = ="
    #63,510
    0