Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 78 : Charpter 50 : เพราะ'รัก'คำเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    5 มี.ค. 53

 

ความรักที่ทรมานกำลังจะผ่านพ้นไปอย่างช้าๆ หกวันที่ผ่านมามันยังคงสร้างความเจ็บช้ำให้ หลายเรื่องราวเกิดขึ้นโดยที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้ บางเรื่องก็เลวร้าย บางเรื่องก็ปนเปกันไป แต่เรื่องสุดท้ายก็ยังตัดสินไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดี

ซองมินอยากหนีไปที่อื่นสักเดือนเพื่อให้ลืมความเจ็บช้ำ ทั้งๆที่คิดว่าจะต้องตัดใจให้ได้แต่พอรู้ว่าเขาไม่สบายก็เป็นห่วง ห่วงทั้งที่โกรธ ห่วงทั้งที่เกลียด แต่กระนั้นก็ยังอุตส่าห์นั่งคิดไปล่วงหน้ามากมายว่าเขาจะเป็นอะไรหนักหนาหรือเปล่า

เมื่อช่วงหัวค่ำเยซองพาซึงยอนซึ่งเป็นแฟนของเขาเข้ามาเยี่ยม เห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันก็พลันนึกใจหาย วันคืนเก่าๆที่มีเขาเคียงข้างกายยังคงไม่หายไปจากความทรงจำ แค่มันเป็นสถานะจากความทรงจำที่แสนดีมาเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เจ็บ้ำก็เท่านั้น

เขาตัดสินใจถามพี่ชายร่างใหญ่ถึงเรื่องคยูฮยอน และเยซองก็ตอบออกมาตรงๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าน้องจะมีอาการอย่างไร

ก็เจอ มันลงมานอนกลิ้งอยู่ในหน้าบันไดนายนั่นแหละเหลือบมองปฏิกิริยาคนฟังไปด้วย ใครบอกน่ะ

คิบอมบอกน่ะ

อืม โทรหาดงแฮแล้วคิบอมเค้าอยู่พอดี

เจ้าตัวกลมพ่นเสียงขึ้นจมูกออกมาเบาๆ นึกถึงสองคนนี้แล้วเขาก็หมั่นไส้ หนีไปสวีทกันที่เชจูแล้วปล่อยเพื่อนให้สู้อยู่กับความมาคุจากคู่กรณีของตัวเอง ..มันน่าด่านักเชียว

ชั้นได้ยินมาว่าพักนี้คิบอมมันมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆหน้าสวยๆอยู่ด้วยแทบจะตลอด พวกฝั่งโน้นมันก็แซวกันวันก่อนว่าคงจะเป็นแฟน ..พี่สงสัยว่ามันใช่ดงแฮหรือเปล่าที่เค้าลือๆกัน เพราะเท่าที่รู้น่ะคนนี้ไม่เคยมีข่าวกับใครเลยนะ ไม่เห็นเคยได้ยินว่าสนใจใครด้วยซ้ำ

พูดแล้วเจ้าตัวกลมก็นึกหมั่นไส้ แล้วตาตี่คิดว่าใช่มั๊ยล่ะ

พูดแบบนี้แสดงว่าจริง?

ตาตี่คิดต่อเอาเองแล้วกันว่าพลางถอนหายใจเมื่อย้อนกลับมามองตัวเอง

คิบอมดีกับดงแฮจะตาย แม้จะทำหน้าดุ ไม่ค่อยจะน่าคบ อะไรๆก็ขัดหูขัดตา แต่เขากลับทำให้เพื่อนซี๊ของตนที่ขี้เหงา เอาแต่ใจ แถมยังติดจะงอแงแต่ชอบทำตัวเหมือนเป็นผู้ใหญ่ยอมเปิดเผยนิสัยได้ก็แสดงว่าเก่ง ขนาดกับซีวอนที่แสนดีดงแฮยังไม่เคยแสดงนิสัยและตัวตนที่แท้จริงออกมาเลย แบบนี้ก็คงบอกได้แล้วว่าคิบอมต้องมีอะไรพิเศษ

พอมองย้อนดูตัวเองก็ยิ่งเศร้า คยูฮยอนมาดดีผิดกับคิบอมลิบลับแต่กลับฝากชีวิตและความรักเอาไว้ด้วยไม่ได้ เขาเองก็โง่งมงายตัดสินใจอะไรง่ายเกิน เห็นเขาดีด้วยก็หลงเชื่อง่ายๆและวาดหวังเอาไว้จนสวยหรูทั้งที่พี่ก็เตือนเอาไว้ก็ยังเลือกจะโง่และเชื่อคนใจร้ายโดยที่ไม่ยอมสืบเสาะให้รู้ว่าที่ผ่านๆมาเขาเป็นคนแบบไหนกัน

มันพลาดที่ตัวเขาเองที่เชื่อใจใครง่ายเกินและปล่อยให้ความรักความหลงมันบังตา แต่ถึงจะคิดได้หัวใจก็ยังห่วงหาอยู่เหมือนเก่า รักแรก คนแรก และ ครั้งแรก มันไม่สามารถลืมได้ง่ายๆแค่ในชั่วคาบคืน ถึงจะบอกตัวเองให้ตัดใจและเข้มแข็งแค่ไหนมันก็คงทำได้แค่แสดงละครเพราะหัวใจเขามันอ่อนแอเหลือเกิน

แล้วไอ้คยูฮยอนมันมาหานายทำไม มันมาทำอะไรหรือเปล่าร่างหนาถามต่อ

คนที่นั่งเงียบเลยช้อนสายตาขึ้นมามองหน้าก็แค่มาขอคืนดีกับพูดอะไรนิดหน่อย

อืม ..คิดดีๆแล้วกัน

น่าแปลกที่คราวนี้เยซองไม่ออกปากห้ามชนิดหัวเด็ดตีนขาดแบบที่แล้วๆมา เพราะตั้งแต่ที่คยูฮยอนมาล้มพับต่อหน้าก็ลองไปสืบหาข่าวของเจ้าวายร้ายเพิ่ม และมันก็น่าประทับใจไม่น้อยที่ซองมินเป็นคนแรกที่ท่านราชนิกุลยอมบากหน้ามาง้องอน เพราะขนาดลูกสาวคนใหญ่คนโตตั้งหลายคนที่เคยควงก็ไม่เคยมีใครสามารถปราบเซียนได้ขนาดนี้

เขาจึงคิดว่าบางทีอาจจะควรลองให้โอกาสคนร้ายๆได้แก้ตัวบ้าง อย่างที่ซึงยอนให้โอกาสเขาที่เคยเกกมะเหรกเกเรจนตอนนี้ก็กลายมาเป็นผู้เป็นคน ซ้ำยังลดละเรื่องต่อยตีไปได้มากโข

แต่ซองมินก็ยังไม่ได้เอะใจ ยังนั่งเงียบแบบเก่าจนพี่ชายตัวใหญ่พาแฟนไปส่งที่บ้านจึงได้ขึ้นห้อง และก็นอนไม่หลับจนถึงตอนนี้

ปลายนิ้วกดลื่อนดูเบอร์อยู่หลายครั้ง เขาอยากจะรู้อาการของพ่อคุณชายแต่ก็ไม่ได้อยากเป็นคนโทร ดงแฮหรือก็พึ่งไม่ได้เพราะตัดช่องน้อยสะบัดก้นไปอยู่ที่เกาะสวาทหาดสวรรค์ถามยังตัดช่องทางติดต่ออีก ส่วนฮยอกแจก็ไม่ได้อีกเพราะเพิ่งจะปฏิเสธไปเมื่อเย็น คิดแล้วคิดอีกจนมีข้อความเข้ามา

 

From : Who????

Message : นอนหรือยังเอ่ย?

 

คนที่เจ้าตัวไม่ได้สนใจอะไรนักทักทายมาอีกจนได้ จริงๆก็คิดว่าเขาคงแค่หยอกเล่นสนุกๆและไม่ได้ใส่ใจอะไรสักเท่าไหร่แต่ก็กลายเป็นว่าพอคิดอะไรไม่ตกทีไรก็มักจะโผล่มาทักทายประจำ ซึ่งคนที่ยังเครียดๆอยู่ก็พิมพ์ตอบกลับไปเพราะอย่างน้อยๆบางทีคุยกับคนที่ไม่เห็นหน้ามันอาจจะทำให้สบายใจขึ้นบ้าง

 

[ยัง ..นี่คุณยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ]

[ใจร้ายจัง อารมณ์ไม่ดีหรือไงครับคนดี]

[มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย]

[เรื่องของคนใจร้ายคนนั้นหรือเปล่า]

[อย่ามาทำเป็นรู้ดี]

 

คำพูดแบบนี้แทบจะบอกชัดๆว่าเขาเดาถูก คยูฮยอนนอนหัวเราะเบาๆแล้วรีบกดพิมพ์ตอบ คิดถึงแทบจะแย่แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากเจอก็ต้องหายตัวให้เขาคิดถึงซะบ้าง

 

[งั้นคนดีอารมณ์เสียเรื่องอะไรเหรอ]

[แค่สงสัยว่าเค้าใกล้ตายหรือยัง แต่ไม่อยากจะถามเอง]

[อา แบบนี้เค้าเรียกว่าเป็นห่วงนะ ดูพูดเข้าสิ]

[ไม่ได้ห่วง คนเลวๆแบบนั้นน่ะตายไปได้ซะก็ดี]

[ระวังเค้าเป็นอะไรไปจริงๆจะเสียใจเองนะ]

 

หน้าหวานหงิกลงเพราะโดนอีกฝ่ายจี้อย่างรู้สึกได้ อารมณ์ของคนที่ยังเปี่ยมไปด้วยความโกรธและโมโหมันไม่มีทางที่จะยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานหรอกว่ายังห่วงคนที่ทำร้ายตัวเองอยู่ เขารู้แค่ว่าตอนนี้เกลียดคยูฮยอนจับใจและไม่อยากจะให้เขาโผล่มาให้เห็นด้วยซ้ำ

 

[ตายๆไปซะได้ก็ดี โลกนี้จะได้ไม่มีคนนิสัยเสียๆ]

[งั้นผมจะฆ่าเค้าให้ ..บอกชื่อกับที่อยู่เค้ามาหน่อยสิ]

[คุณกำลังกวนผมนะ]

[ผมแค่หวังดี ..แล้วนี่ทำไมยังไม่นอนอีก]

[เบื่อๆ ถามผมน่ะ มองตัวเองก่อนสิว่าทำไมยังไม่นอน]

[เพราะผมคิดถึงคุณอยู่ไง ^ ^]

[ประสาท]

[ผมพูดจริงนะ ผมคิดถึงคุณมากเลย ..วันหลังไปเดทกันมั๊ย]

[ไม่!!! ผมไม่เดทกับผู้ชาย]

[แต่ผมว่าคุณเคยนะ ผมเห็นอยู่บ่อยๆ]

 

ซองมินหน้านิ่วที่โดนรู้ทันอีกรอบ สงสัยเหลือเกินว่าไอ้คนที่เป็นเจ้าของเบอร์นี้มันเป็นใคร แต่คิดไปไม่เท่าไหร่อีกเบอร์ก็ส่งข้อความมาก่อกวน

 

From : เบอร์นี้ห้ามรับ!!!

Message : คิดถึงนะ ..อยากคุยด้วย..ตอนนี้ชั้นอยู่คนเดียวเหงามากๆเลย คนน่ารักออกไปที่ระเบียงสิ มีดาวดวงหนึ่งสว่างมากเลยนะ โซลไม่ได้มองเห็นดาวชัดๆแบบนี้บ่อยนัก ..อยากให้ที่รักเห็นจัง .. รักที่รักนะ

 

ตากลมสั่นไหวเมื่ออ่านจบ ตั้งใจจะกดลบข้อความทิ้งแต่ก็ทำใจแข็งไม่ได้ ตัวเล็กลุกจากเตียงแล้วก้าวเท้าไปเปิดประตูระเบียงเพื่อมองดูสิ่งที่เขาบอก ในใจก็พร่ำบอกว่าแค่สงสัย ไม่ได้อยากจะออกไปตามที่เขาขอเลยสักนิด

อา.. สวยจัง หลุดปากออกมาเบาๆ

ดาวดวงหนึ่งส่องสกาววาววับเด่นอยู่ดวงเดียว ความจริงหากเขาไม่เอาแต่หมกอยู่ในห้องก็อาจจะเห็นดาวตกดวงเดียวกับที่ฮีชอลและดงแฮเห็นไปก่อนหน้านี้ แต่เพราะไม่มีกะใจจะรับรู้อะไรจึงได้แค่มองดูดาวธรรมดาเปล่งประกายไปก่อน

เสียงข้อความดังขึ้นอีกครั้ง และมันก็ยังเป็นเบอร์เดิม

 

From : เบอร์นี้ห้ามรับ!!!

Message : ขอบคุณนะที่ออกมา .. ขอบคุณที่ทำให้ชั้นเห็นหน้าคนที่ชั้นรัก

 

คิ้วเรียวขมวดขวับรีบหันไปมองบริเวณถนนตรงหน้าบ้าน ร่างสูงที่คุ้นตายืนถือโทรศัพท์อยู่และมองมาด้วยสายตาที่ห่วงใย คยูฮยอนส่งยิ้มบางๆมาให้ นึกดีใจอยู่เหมือนกันที่ซองมินยังใส่ใจที่จะอ่านข้อความของตนอยู่ ซึ่งคนที่เสียรู้ก็หน้าชายืนขาตายทันทีที่พบว่าเป็นเขาจริงๆ

แต่ก็ยังมีใครอีกคนที่ยังรอคำตอบอยู่

 

From : Who????

Message : เงียบไปเลยอ่ะ ทำอะไรอยู่เหรอครับ

 

ดวงตากลมใสรีบตวัดมองอีกร่างที่ยังจดๆจ้องๆกันอยู่ พอเห็นว่าคยูฮยอนยังยืนนิ่งก็ตัดความสงสัยว่าจะเป็นเขาไปได้ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าไอ้มือที่กอดอกอยู่นั่น มีอีกข้างที่เขาไม่เห็นเพิ่งจะกดส่งข้อความที่พิมพ์เอาไว้ก่อนหน้า ส่วนมือที่ถืออีกเครื่องนั้นเขาวางทับเอาไว้ด้านหน้าเพื่อตบตาก็เท่านั้น

ซองมินสะบัดหน้าเดินเข้าห้องอย่างหัวเสีย ไม่คิดอยู่แล้วว่าเขาจะโผล่มาตอนตีสองเพื่อที่จะมายืนรอมองหน้าชาวบ้านชาวช่องเหมือนพวกถ้ำมองแบบนี้ แต่จะว่าไปก็แอบรู้สึกดีที่มีคนทำแบบนี้อยู่ไม่น้อย

ไม่ได้ ..แกห้ามใจอ่อนให้คนใจร้ายแบบนี้ ดุตัวเองเบาๆแล้วกดอ่านข้อความเมื่อครู่อีกครั้ง อีตานี่มันใครวะ

ในเมื่อแน่ใจว่าไม่ใช่คยูฮยอนแล้วก็เริ่มจะรู้สึกแปลกๆ การเห็นหน้าของร่างสูงทำให้สะท้อนในหัวใจขึ้นมาว่าตัวเองกำลังคิดจะทำอะไร แค่สนุกๆหาเรื่องทำแก้เครียดหรือว่ากำลังเล่นกับความรู้สึกของคนโดยไม่ได้ตั้งใจกันแน่

 

[คุณเป็นใครกันแน่]

[ผมบอกไปแล้วว่าเป็นคนที่รักและห่วงใยคุณ]

[ถ้าคุณไม่เปิดเผยตัวแบบนี้ ผมว่าเราเลิกติดต่อกันเถอะ]

[คุณอยากเจอผมเหรอ ..งั้นไปเดทกันนะ ^ ^]

[ผมไม่ไปเดทกับคนที่ผมไม่รู้จักหรอก]

[ผมแค่อยากให้คุณสบายดี ผมไม่ชอบเห็นคุณเศร้า ..ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลยนะ ... อย่าเข้าใจเจตนาผมผิดสิ]

[คุณจะมาไม้ไหนกันแน่]

[ก็แค่คุยไปเรื่อยๆจนกว่าคุณจะเลิกเศร้าและสบายดี]

[งั้นผมสบายดีแล้ว]

[เร็วขนาดนั้นเชียว]

[คุณคิดจะกวนผมไปถึงเมื่อไหร่]

[เมื่อคุณยิ้มได้จากใจจริงๆใจ]

 

หน้าสวยหม่นลงจนได้ ถ้อยคำที่ผ่านตาทำให้ต้องหันไปมองหน้าตัวเองในกระจก ลีซองมินที่เคยสดใสบัดนี้มีแค่ร่องรอยแห่งความเศร้าปรากฏอยู่ แต่เมื่อครู่เขาจะรู้หรือไม่ว่าดวงตาเผลอยิ้มออกไปตอนที่พบหน้าคนที่ตนเฝ้าพร่ำพูดว่าเกลียดชัง ...ก็แค่ดีใจที่เขามา และแน่ใจว่าเขาสบายดีแล้ว ..แค่นั้น

ข้อความยังคงเข้าไม่หยุด พอเขานิ่งและไม่ตอบสักพักก็มีเบอร์เดิมส่งมาอีก

 

From : Who????

Message : เงียบอีกแล้ว คิดอะไรอีกหรือไงครับ

 

นิ้วอวบกดออกโดยไม่คิดจะตอบในตอนนี้ ซองมินพิมพ์ข้อความขึ้นใหม่และกดลบซ้ำๆอยู่หลายครั้ง และในที่สุดคยูฮยอนก็ได้รับมันจนได้ เมื่อ ที่รักของเขาส่งมันกลับมายังเครื่องที่ถูกตัดสายทุกคราที่โทรเข้าไป

 

From : ที่รัก

Message : ทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่ ..ออกไปจากชีวิตชั้นซักทีเถอะ

 

ทั้งที่ยิ้มอยู่แต่ท่อนสุดท้ายกลับทำให้หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรง เขารู้สึกเจ็บปวดกับถ้อยคำนั้นแม้จะพอเดาได้ว่าซองมินคงจะไม่ได้เขียนมันออกมาจากใจจริงๆ เพราะแค่ที่เห็นว่าเขาเดินออกมาแล้วเงยหน้ามองหาดวงดาวตามที่บอกก็พอจะรู้แล้วว่าหัวใจดวงน้อยยังเป็นของตนอยู่ ไม่ได้หวั่นไหวไปกับคารมของเงาร่างอีกคนที่สร้างขึ้นมา

คยูฮยอนพิมพ์ตอบกลับไปช้าๆ พยายามคิดถ้อยคำที่มันจะออกมาจากใจให้มากที่สุด และเขาก็หามันเจอจนได้

 

From : เบอร์นี้ห้ามรับ!!!

Message : ไม่ได้ต้องการอะไร แต่ทำไปเพราะว่า รัก

 

น้ำตาคนอ่านรินไหลในทันที ซองมินไม่คิดจะตอบข้อความของใครอีกต่อไปแล้วและเอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายเป็นบ้าเป็นหลังอยู่เพียงลำพังในห้องใหญ่ ถ้าตุ๊กตามันมีชีวิตและสามารถเพ่งมองเขาได้ก็คงจะมีพยานรู้เห็นเกือบครึ่งร้อยชีวิตที่เฝ้ามองเจ้าของของมันอารมณ์ขึ้นๆลงๆไม่ปกติแบบนี้

แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้และไม่เข้าใจว่าร้องเพราะอะไรกันแน่

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

อากาศยามเช้ายังเย็นฉ่ำ หยดน้ำที่เป็นผลพวงมาจากฝนที่ตกหนักยังเกาะที่หน้าต่างซึ่งเป็นกระจกอยู่ ผ้าม่านที่อยู่ใกล้มือถูกแง้มออกเล็กน้อยพอที่จะมองเห็นวิวด้านนอกได้บ้าง กลิ่นไอดินที่อบอวลสร้างความสุขในยามนี้ให้ทวีความหวานขึ้นอย่างง่ายดาย มันช่างเป็นเช้าที่สุขใจหาใดเปรียบจริงๆ

คิบอมตื่นได้สักพักแล้วและก็ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าชิ้นแรกให้กับตัวเองและคนตัวน้อย ขืนปล่อยให้เนื้อกายส่วนนั้นบดเบียดกันอีกก็คงจะเป็นเรื่องแน่ๆ แต่เพราะดงแฮน่าจะยังเจ็บกับเรื่องเมื่อคืนอยู่เขาจึงไม่อยากจะก่อเรื่องอะไรให้คนตัวเล็กต้องร้องไห้อีก

ตัวนิ่มๆในอ้อมแขนยังซุกหาไออุ่นจากแผงอกกำยำราวกับเด็กน้อย หน้าตาที่น่ารักยามหลับพริ้มช่างน่าหมั่นเขี้ยว มองแล้วก็อยากจะกอดอยากจะหยิก แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้เพราะอยากให้เขานอนสบายๆและหลับฝันดี

ดงแฮขยับพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกฝั่ง ร่างใหญ่จึงถือโอกาสกอดซ้อนตัวจากด้านหลัง โอบรัดเขาเอาไว้และกระชับผ้าห่มให้อย่างดิบดี กลัวว่าถ้าปล่อยให้โดนความเย็นแม้สักนิดก็อาจจะทำให้ไม่สบายได้ ยิ่งผูกพันลึกซึ้งก็ยิ่งห่วงมากมายจนแทบไม่อยากปล่อยให้ห่างตัว

คนตัวใหญ่หรี่ตาคงคล้ายจะหลับแต่ว่าเขายังตื่น ยังนอนเอาจมูกเกลี่ยผิวขาวเนียนนุ่มอยู่เงียบๆและสูดกลิ่นหอมกรุ่นบนเรือนร่างบอบบางเข้าปอดอย่างแสนสุขใจ ดงแฮเปรียบเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดชโลมใจที่รุ่มร้อนแห้งแล้วงให้กลับมาเป็นปกติ ..คนตัวเล็กๆนี่ช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจของชายร่างใหญ่ผู้นี้นัก

ร่างเล็กพลิกตัวอีกครั้งเพื่อหันกลับมาทางเดิม ตากลมเริ่มขยับเล็กน้อยและอิงซบที่อกกว้างอย่างคนช่างออเซาะ แค่ขยับกายก็เจ็บที่บั้นท้ายจนไม่อยากจะขยับ ความทรงจำในช่วงข้ามคืนที่พ้นผ่านผุดขึ้นมาเป็นฉากๆจนร้อนผ่าวไปทั้งวงหน้า ลีลารักที่เร่าร้อนยังติดตรึงในหัวใจ  ยังไม่ต้องเห็นหน้าหรอก แค่เห็นอกล่ำๆที่ซุกหน้าซบอยู่ก็พลันขวยเขินขึ้นมาแล้ว

หน้าหวานเริ่มแดงขึ้นทีละนิด ความคิดยังวนเวียนอยู่กับภาพรักร้อนๆที่ช่วยกันสร้างขึ้น คิบอมร้อนแรงจนเขาคาดไม่ถึง แต่มันก็ยังดีที่คนรองรับอารมณ์และการกระทำนั้นมันเป็นตัวเอง ถ้าเป็นคนอื่นมันคงจะแย่และก็คงจะมานอนอมยิ้มหน้าแดงตาแป๋วๆแบบนี้ไม่ได้

มือซนๆเริ่มลูบเบาๆที่ลอนกล้าม คิบอมเป็นของเขาโดยชอบธรรม หากจะทำอะไรก็คงพูดได้เต็มปากเต็มคำว่ามันไม่ผิด สายตาหวานเชื่อมมองไล่ไปที่ต้นคอ ทั้งไหปลาร้า ลูกกระเดือก แม้แต่แนวกรามก็สามารถทำให้เขินได้ ปลายนิ้วน้อยแตะลงที่ริมฝีปากหนา แค่คิดว่ามันมักจะบดขยี้เนื้อนิ่มๆและส่งปลายลิ้นมาก่อกวนก็ใจหวิวขึ้นมาอีก ดงแฮค่อยๆลูบเลื่อนที่พวงแก้มอิ่มและไล้มือขึ้นไปที่จมูกคมสัน ใบหน้าหวานยังออกอาการเขินเป็นระยะ แต่ทันทีที่เคลื่อนสายตาขึ้นไปและเห็นว่าอีกฝ่ายมองตัวเองอยู่ก็หน้าแดงขึ้นมาทันตา

ตัวบางๆรีบชักมือกลับ ริมฝีปากสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันด้วยความเขินอาย ดงแฮรีบหลบสายตาเจ้าชู้นั่นแล้วดึงชายผ้าห่มมาปิดเอาไว้ครึ่งหน้า อยากจะบ้าที่เผลอตัวทำอะไรน่าอายต่อหน้าเขาไปโดยไม่ได้มองให้ดีว่าเจ้าคนตัวใหญ่นอนลืมตาโพลงอยู่

อ๊าก!!! ..ระเบิดตัวเองลงไร่ส้มแทนทุ่งข้าวสาลีแล้วกลายเป็นช็อกโกแลตที่กินไปจะได้มั๊ยเนี่ย >//////<

ร่างบางค่อยๆขยับตัวอย่างเกร็งๆเพื่อหันหนีไปทางอื่นแต่ก็ถูกแขนใหญ่ที่ตนใช้ต่างหมอนหนุนรวบตัวเอาไว้แน่น คิบอมซุกหน้าถูปลายจมูกลงที่กลางหลังเนียนๆ ท่าทีของเจ้าตัวน้อยเมื่อครู่มันน่ารักน่าชังเสียและทำให้หมั่นเขี้ยวจนอยากจะกอดให้ละลายอยู่ในอ้อมแขน

อ..อื้อ เจ้าชิสุตาแป๋วตัวน้อยดิ้นสะบัดตัว แต่ก็ยิ่งโดนรัดหนักเข้าไปอีก

สองร่างหยุดนิ่งโดยที่คนตัวใหญ่กอดเอาไว้จากด้านหลังแบบนั้นอยู่หลายนาทีกว่าที่คิบอมจะเป็นฝ่ายผละตัวออกมา เขาต้องข่มใจไม่ให้รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้ ดงแฮตัวเล็กๆมีร่องรอยแห่งรักอยู่ประปราย ขนาดแค่แผ่นหลังยังถูกตนฝากเอาไว้ตั้งหลายจุด ขืนนึกซนอีกรอบคงบอบช้ำแน่ๆ

ตื่นแล้วก็ลุก สายแล้วนะ

ร่างสูงรีบเดินไปคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพันร่าง แต่ตัวน้อยก็ยังนอนมุดผ้าห่มหนีความอายอยู่อย่างเก่าเลยต้องร้องขู่

นอนแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่ต้องลุกไปไหนกันพอดี

น้ำเสียงชวนหวานระแวงดังมา คนที่อายจนต้องมุดตัวซุกหน้าเข้าไปใต้ผ้าห่มเลยค่อยๆโผล่หน้าออกมาทีละนิด ดงแฮยังดึงผ้าผืนหนาห่มตัวเอาไว้ สองขาชันขึ้นมาเพื่อสร้างความรู้สึกที่ปลอดภัยและสองมือน้อยกระชับชายผ้าขึ้นมาปิดถึงปาก เหลือแค่ตาหวานๆกับจมูกรั้นที่อีกคนมองเห็นได้ แก้มสีลูกท้อกำลังเปล่งปลั่ง ความเขินอายทำให้เลือดสูบฉีดมากมายอย่างที่ไม่เคยเป็น

อาบน้ำกัน

เจ้าของเรือนร่างอันกำยำก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กองรกอยู่ข้างเตียง แต่ยิ่งตัวเล็กเห็นก็ยิ่งอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี หลักฐานมันทนโท่ว่าเกิดอะไรแล้วยังจะพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติซะอย่างนั้น แล้วเขาจะต้องทำอย่างไรต่อไปล่ะเนี่ย

อ๊าก อายนะเว้ยเฮ้ย!!! ..ขอมดำดินอยู่ไหน มาสอนให้ผมมุดตัวหนีหายไปจากตรงนี้ที >/////<

คิบอมมองก็พอรู้ว่าภรรยาชั่วข้ามคืนของตนเป็นอะไร ร่างใหญ่อมยิ้มขำๆแต่ก็แอบดีใจกับท่าทางที่น่ารักน่าหยิกนั่นเพราะมันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาส่งให้แล้วทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียงด้านข้าง มือใหญ่เอื้อมไปลูบเบาๆที่แก้มนุ่มนิ่มแล้วบิดเบาๆก่อนจะเปลี่ยนไปเขย่าจมูกแหลม

ป่ะ ..อาบน้ำ

“-//////-“

ไม่ต้องอายหรอกน่า สามีภรรยาทั่วไปก็ทำกันแบบนี้แหละไหนๆเห็นคนอายก็ล้อมันซะเลย

“>/////<”

ยังเจ็บอยู่มั๊ย

เสียงทุ้มนุ่มหูทำเอาลีดงแฮแทบจะกรีดร้อง คิบอมตอนนี้ทั้งหล่อ เซ็กซี่ ใจดี อบอุ่น อ่อนโยน ..และมันก็กำลังจะทำให้คุณหนูลีคุ้มคลั่ง

พ่อจ๋าแม่จ๋า ลูกเขยของพ่อจ๋าแม่จ๋าเท่ห์ม๊ากมาก ..ตายๆๆๆ หนูจะตายเพราะผู้ชายคนนี้ >////<

สภาพของดงแฮตอนนี้คือนั่งช้อนตามองเขินๆแต่ไม่ยอมพูดยอมจา ริมฝีปากถูกเม้มจนแน่น สองมือขยำผ้าห่มที่ดึงมาปิดครึ่งหน้าจนยับยู่ยี่ แต่แทนที่จะทำแบบนี้แล้วปลอดภัยมันกลับยิ่งปลุกไฟที่สงบให้กลับมาลุกโชติ

คิบอมเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ขาว ตาคมจ้องมองอย่างมีความหมายและค่อยๆจรดริมฝีปากจูบเบาๆที่หน้าฝากร่างน้อย และเพราะดงแฮเผลอลดระดับมือลงและหลับตาพริ้มจึงใช้โอกาสนี้ฉวยเอาความหวานนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากบางโดยที่ไม่ให้โอกาสได้ตั้งตัว

แต่เพราะไม่อยากให้มีอะไรขึ้นอีกจึงต้องยั้งใจเอาไว้และเปลี่ยนมากอดหลวมๆแทน

ยังเจ็บมั๊ย

คำตอบส่งมาเป็นภาษากายเพราะเจ้าแป๋วตัวน้อยนั่งหลบสายตาและพยักหน้าหงึกๆ แก้มใสที่ขึ้นสีจนแดงระเรื่อดูยังไงก็น่ารักน่ากิน และมันก็ลำบากเหลือเกินที่จะข่มใจ

แต่คิบอมก็ไม่อยากจะเอาเปรียบ ลุกไหวมั๊ย ไม่ไหวจะได้อุ้ม

ร่างบางค่อยๆขยับตัว เพียงเล็กน้อยก็รู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งสะโพก จำได้ว่าตอนแรกๆมันก็เจ็บแต่สักพักก็เริมชิน แล้วทำไมเวลานี้ถึงได้ร้าวระบมขึ้นมาได้ ..โสรแป๋วไม่เข้าใจจริงๆ

โหดอาบก่อนก็ได้ เดี๋ยว.. เดี๋ยวแป๋วลุกไปอาบเอง

ยังไม่ตอบเลยนะว่ายังเจ็บหรือเปล่า

ก็เจ็บน่ะสิ่ ตอบเองก็เขินเอง โหดอุ้มเลย ..โหดทำให้เจ็บ รับผิดชอบด้วย

ขนาดเขินอยู่ยังอุตส่าห์ทำท่าแก่นแก้ว เด็กดื้อยังไงก็ยังดื้ออยู่วันยังค่ำจนคิบอมต้องขำออกมา ดื้อจริงนะเจ้าชิสุตัวนี้

รอยยิ้มของร่างเล็กพรายผุดขึ้นมาเต็มหน้า ดงแฮส่งยิ้มเขินๆแบบเอียงอายอย่างเด็กแสนสนแล้วค่อยคลานไปเกาะเอวหนาเอาไว้เพื่อรั้งให้เขายอมตามใจตัวเอง ใบหน้าหวานซุกลงซบอ้อนๆ ตอนนี้มันผูกพันกว่าเดิมขึ้นมากมาย มันไม่จำเป็นอะไรแล้วที่จะต้องอายหรือรักษามาด

โหด..อุ้ม เสียงหวานลากยาวช่างออดอ้อน

นายนี่น๊า ..เฮ่อ ดันหน้าผากอย่างเหนื่อยๆแต่ก็ยอมที่จะช้อนร่างบางขึ้นมาวันนี้คงไม่ต้องออกไปไหนแล้วล่ะ ฝนยังไม่หยุดดีเลย

นอนเล่นข้างนอกก็ได้ แต่โหดต้องอุ้มออกไปนะ ^ ^”

 

หนึ่งคนช่างออเซาะเอาแต่ใจกับอีกหนึ่งคนที่นั่งนิ่งไม่สนใจสักเท่าไหร่ดูจะลงตัว พอดงแฮงอแงมากๆเข้าก็โดนคิบอมดุใส่ แต่พอเจ้าคนตัวน้อยทำท่าน้อยใจร่างใหญ่ก็หาเรื่องแกล้ง กวนกันไปกวนกันมาอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดวงตะวันเริ่มแง้มกลีบเมฆที่มืดครึ้มออกมาบ้าง

สองร่างนอนอิงแอบกันอยู่บนเปลที่ผูกเอาไว้ใกล้ๆบ้าน ฝนหยุดไปได้หลายชั่วโมงแล้วแต่บรรยากาศที่ชุ่มฉ่ำยังไม่หายไปไหน พื้นดินหลายจุดมีแอ่งน้ำเล็กๆเกิดขึ้น ดูแล้วก็สบายตาไม่น้อยเพราะพวกเขาไม่ค่อยได้มาอยู่กับธรรมชาติแบบนี้ ยิ่งดงแฮด้วยแล้ว หน้าบ้านก็มีต้นไม้อยู่ไม่กี่ต้น วันๆเดินไปเดินมาไม่กี่นาทีก็ทั่วแล้ว

แขนยาวยังคงดึงเชือกเพื่อไกวเปลที่รองรับน้ำหนักสองร่างให้ขยับไหว ตัวน้อยๆยังนอนซบเหมือนชิสุตัวน้อยๆที่คอยอ้อนเจ้านายที่แสนใจดี คิบอมจับเขามัดจุกเหมือนคราวก่อน แต่เปลี่ยนจากโบว์หูกระต่ายที่ใส่กับสูทเด็กมาเป็นเชือกเส้นเล็กที่ผูกเอาดอกไม้พลาสติกติดไปด้วย

พรุ่งนี้นัดรถเอาไว้กี่โมง คิบอมถามทั้งที่หลับตา

ตัวเล็กเองก็ร้องตอบอู้อี้ เจ็ดโมงอ่ะ โหดบอกว่าแม่โหดจะมาถึงเที่ยงๆ ก็เลยกะเวลาให้ไม่ต้องไปรอนาน

งั้นเย็นๆไปปั่นจักรยานเล่นกันอีก

อยากถ่ายรูปอ่ะตาหวานลืมขึ้นเมื่อพูดจบ ถ่ายรูปเล่นกันเถอะ

อีกแล้วเหรอ คนไม่ชอบถ่ายรูปร้องบ่นๆ เจ้าแป๋วบ้ากล้อง

ไม่ได้บ้า กำปั้นถูกนำมาทุบอก อยากถ่ายรูปคู่แฟนมันผิดตรงไหนเล่า ..คิมปั๊กนี่ไม่โรแมนติกเอาซะเลย

ใครเป็นแฟน ..แน่ใจเหรอว่าแฟน?

เอ๊ะ ดงแฮทำเสียงฟึดฟัดใส่

แต่ก็เงียบไปเมื่อร่างใหญ่เอ่ยต่อ หรือว่าต้องให้ทำแบบเมื่อคืนอีกถึงจะรู้ตัวว่าเป็นอะไร

“-/////-”

ตอบได้ยังโสรแป๋ว ..เป็นอะไร?

แฟน!!” หน้าหวานตอบตามแบบฉบับของคนช่างรั้น คางเชิดเล็กน้อย และทำปากยื่นในทำนองว่าอย่างไรก็ไม่มีทางยอมใช้คำอื่นแน่

หึ เสียงหัวเราะในลำคอดังมา สายตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มแสนเจ้าชู้เริ่มเล่นงานจนได้ คิบอมขยับตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะกระซิบได้แล้วกรอกเสียงเบาๆที่ใบหูคนตัวเล็ก

แต่แถวบ้านชั้นเรียกเมียนะ

“>/////<”

ไม่ต้องอายแล้วล่ะน่า บิดเบาๆแล้วเขย่าจมูกแหลม ขอโทษนะ ชั้นตั้งใจว่าจะรอให้นายครบสิบแปดก่อนแท้ๆ แต่ดันทำลงไปจนได้ แถมทำให้ร้องให้อีก

ช่างมันเถอะ ตัวเล็กอายม้วนซุกหน้าหนีอย่างเขินๆ

ยังไงก็ขอโทษ เห็นน้ำตานายแล้วใจไม่ดีเลย

ก็โหดตัวใหญ่ เสียงขาดหายในท้ายประโยค ชั้นไม่เคยแล้วมันจะไปรับไหวได้ยังไง

ถึงจะเขินนิดหน่อยที่ร่างบางบอกว่าตัวเอง ตัวใหญ่แต่ก็ยังพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติและไม่คิดถึงเรื่องนั้นเพราะยังไงดงแฮก็ไม่มีทางหมายถึงรูปร่างทั้งตัวของเขาแน่

ก็ไม่รู้นี่นาว่ามันจะเจ็บ เคยทำจริงที่ไหน รู้แค่ว่าทำยังไงก็เท่านั้นแหละ

คนฟังยิ้มกว้างหัวใจพอง โหดน่ารักจัง ^ ^”

ก็อยู่โรงเรียนชายล้วน วันๆก็อย่างที่เห็น ชั้นจีบใครเป็นที่ไหนล่ะ

คิก คิก งั้นเวอร์จิ้นโหดก็เป็นของชั้นเหมือนกัน ..เสมอภาค เจ้าเด็กตาแป๋วยิ้มทะเล้น ผู้ชายยังไงก็ยังเป็นผู้ชาย เรื่องแบบนี้เป็นใครก็ชอบทั้งนั้น ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกหรอกที่จะไม่ทะลึ่ง

แม้คิบอมจะปฏิบัติเหมือนเจ้าตัวเล็กเป็นสาวน้อยแต่เขาก็ไม่เคยมองว่าดงแฮเป็นผู้หญิง แค่มองว่ายังเด็กและก็ชอบซนชอบทะเล้นแถมยังอ้อนได้ทั้งวี่ทั้งวัน เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้ทำตัวบอบบาง เวลาปกติก็ยังดูเป็นหนุ่มน้อยที่มาดนิ่งตามแบบของลูกท่านทูตที่ติดจะผู้ดีหน่อย มีแค่ตอนอยู่ด้วยกันนั่นแหละที่ดงแฮจะอ้อนสะบัดและทำตัวน่าฟัดแบบนี้

ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ

โหดก็ทะลึ่งเหมือนกันล่ะน่า รู้นะว่าเข้าห้องน้ำนานๆน่ะแอบไปทำอะไร

อย่างกับตัวเองไม่เคยทำ

โดนย้อนแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ยังจะแถต่อ น้อยกว่าโหดแล้วกัน

อืมน้อย ..น้อยกว่าเยอะ ร่างหนาหัวเราะคิกคัก

เจ้าตัวเล็กที่โดนล้อเลยทุบหนักๆโทษฐานที่โดนล้อปมด้อย เงียบไปเลยนะ!!!”

ทั้งที่ขำแต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ก่อนที่จะโดนงอนใส่ แต่มันก็น่ารักดีออก

ไม่ต้องมาพูดเลย

ชั้นใช้ของชั้น นายก็ใช้ของชั้น ..ใช่ร่วมกันแล้วจะต้องไปคิดมากทำไม ตาวาวๆจ้องอย่างมีความหมาย พูดง่ายๆเหมือนสลับกันใช้กระเป๋าเชียว

แต่คนฟังกลับหน้าชา ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ

ก็แค่กับเจ้าชิสุตัวนี้ ว่าพลางดึงที่จุกต้นมะพร้าวที่ตนมัดเองกับมือ กับคนอื่นชั้นไม่ทะลึ่งด้วยหรอก

ห้ามเลยนะ ห้ามทะลึ่งกับคนอื่น แค่คิดก็ห้าม ดุเสร็จก็หน้าแดง รู้มั๊ยน่ะว่า..ชั้นหวง

หึ

ตรงนี้อีกครึ่งน่ะ ..ปล้นล่ะนะ เสียงแจ๋วร้องเมื่อจิ้มนิ้วลงที่อกข้างซ้ายของร่างหนา พูดเสร็จก็ยิ้มอายๆ อารมณ์เปลี่ยนไวเหลือเกิน ส่วนของชั้น ..ไม่รู้เจ้าปั๊กตัวไหนมันเอาไปหมดแล้ว

ริอ่านเป็นโจร

ตาคมจ้องแล้วอมยิ้ม เขากดท้ายทอยเล็กลงมาใกล้และยืดคอขึ้นไปรองรับด้วยสัมผัสแสนหวาน จุมพิตแผ่วเบาที่อ่อนละมุนละไมเริ่มต้นด้วยหัวใจที่เปี่ยมรักพร้อมทั้งทอถักสายใยแห่งรักให้แนบแน่น คิบอมไม่ได้บดขยี้แต่จูบเบาๆอย่างเอ็นดู จากนั้นจึงถอนริมฝีปากออกมายิ้มให้

ไม่ปล้นก็ให้อยู่แล้วล่ะน่า

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

เช้าวันอาทิตย์ยังคงมีไอเย็นๆอยู่ โชคดีที่เครื่องบินดังคงทำงานได้ตามปกติเพราะพายุพัดผ่านไปทางอื่นแล้วแต่ทว่าแสงแดดก็ยังคงน้อยเหลือเกิน สองร่างเดินเคียงกันด้วยรอยยิ้มเมื่อไปถึงที่สนามบินก็แวะซื้อขนมอีกสักเล็กน้อยเพราะเจ้าโสรแป๋วจอมดื้อยังอยากจะขนช็อกโกแลตกลับจนร่างสูงต้องเอ่ยแซวว่าอีกหน่อยชิสุจะดุเพราะทานของหวาน หาเรื่องให้โดนค้อนตั้งแต่เช้ากันเลยทีเดียว

จากสนามบินกิมโปก็เดินทางต่อไปยังสนามบินอินชอนเพื่อที่จะรอมารดาของท่านรองประธานจอมซ่าส์ คิฮยอนและฮาราซึ่งเป็นว่าที่สะใภ้คนโตเดินทางตามมาถึงหลังจากที่ฝ่ายน้องมารออยู่ก่อนได้สักสิบนาที และก็ยังมีซังบอมที่ถ่อสังขารมาเพราะต้องขับรถมารับพี่ชายด้วย ส่วนคิมแทยางนั้นก็เป็นอันเข้าใจว่ารออยู่ที่บ้าน มันเป็นไปได้ต่ำอยู่แล้วที่คนทิฐิสูงแบบนั้นจะยอมออกมารับภรรยาในกฎหมายที่หมางเมินกันไปหลายปี

ซังบอมไม่ได้เข้าไปก่อกวนพี่คนรองและเข้าไปสมทบเป็นส่วนเกินของพี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ใหญ่ เขาค่อนข้างจะสนิทกับฮาราเพราะรายนี้คบกับคิฮยอนมาก็หลายปี เคยไปเที่ยวด้วยกันก็บ่อย ดังนั้นการที่จะเอาตัวเข้าไปแทรกมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

สองคนนั้นน่ะ.. เป็นอันว่ารับรู้โดยทั่วกันว่าสองคนไหน มันมีอะไรแปลกๆนะ ..ว่ามั๊ยฮยอง?

หญิงสาวที่นั่งข้างฮยองของซังบอมมองตามก็แอบขำ ส่วนฝ่ายพี่ชายก็อมยิ้มมองหน้าน้องชายคนเล็กของตระกูลอย่างมีเลศนัย

คงตกลงกันได้แล้วล่ะว่าจะอยู่ในฐานะไหน

สภาพมันก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าคงไม่ใช่แค่เพื่อน เล่นนั่งคุยกันเงียบๆกันสองคนราวกับโลกนี้มีเพียงเรา ถึงจะไม่ได้ทำอะไรรุ่มร่ามน่าเกลียดหรือแตะเนื้อต้องตัวกันเกินเลยแต่มันก็ผิดวิสัยของผู้ชายที่ชื่อคิมคิบอม เพราะนอกจากจะไม่ปั้นหน้านิ่งแล้วยังไม่แสดงท่าทีรำคาญนิสัยงอแงเอาแต่ใจของดงแฮเลยสักนิด แล้วตอนนี้ยังไปนั่งเล่นเกมมือถือกันอยู่สองคนจนคนไม่มีแฟนเริ่มจะหมั่นไส้

ผมมีเรื่องจะนินทาอ่ะฮยอง

อะไรวะ

วันก่อนที่มีเรื่องบ้านพังอ่ะ ..น้องฮยองมันจูบดงแฮคาตาผมเลย กระซิบกระซาบพร้อมทำหน้าทำตาน่าตื่นเต้น

คราวนี้ว่าที่บ่าวสาวถึงกับมองหน้า ฮาราฟังแล้วยังหน้าแดง จูบเลยเหรอซังบอม

ฮะนูนา วันนั้นมันเมา.. ที่ทะเลาะกับคุณลุงนั่นแหละ พอไปเจอสภาพบ้านดงแฮเท่านั้นล่ะก็อาละวาดไม่สนใครเลย แต่พอเจ้าเปี๊ยกนั่นวิ่งมาหานะ ..มันคว้าไปจูบต่อหน้าต่อตาพวกผมแบบไม่อายเลย

ฟังแค่นี้คิฮยอนก็นั่งหัวเราะ เออ ..มีคนปราบเซียนแล้วเว้ย

สงสัยปราบได้อยู่หมัดเลยล่ะค่ะ นิ้วเรียวสะกิดคู่หมั้นให้หันไปมองคู่พ่อแง่แม่งอนที่กำลังตีกันไปตีกันมา แต่ดูท่าทางคิบอมจะเป็นฝ่ายยอม เพราะนอกจากนั่งทำคิ้วขมวดแบบไม่จริงจังอะไรก็ยังยอมให้ดงแฮทุบแขนอยู่ได้โดยไม่ว่าสักคำ

แต่งคู่เลยมั๊ย? เจ้าน้องเล็กถามแบบเหนื่อยๆ จัดพร้อมกันเลยก็ดีนะ ประหยัด

แกก็ไปลองถามมันดิ่

เรื่องอะไร เดี๋ยวก็ได้โดนยันออกมาพอดี

ส่วนฝ่ายที่โดนนินทาก็ยังนั่งสร้างโลกส่วนตัวกันไป หน้าจอยังมีเกมจับผิดให้กดกันอยู่ และก็ยังแย่งกันจิ้มอยู่แบบนั้นจนกระทั่งตัวเล็กเริ่มเบื่อจึงชะเง้อมองดูตารางเที่ยวบินด้านหน้า

โหด แม่โหดมาไฟลท์ไหนกันแน่เนี่ย

คิบอมหันไปไล่สายตาดูแล้วก็บอกเบาๆ อีกสิบนาทีน่ะ

อ่า.. จากที่ไหนเหรอ

จากแวนคูเวอร์

 

สักครู่คิฮยอนก็ลุกขึ้นและส่งสัญญาณบอกน้องชายให้ไปรอรับแม่ ดงแฮเห็นท่าทางของคนรักแล้วก็พอจะเดาได้ว่าเขาตื่นเต้นแต่ยังเก็บอาการอยู่ มือเล็กเอื้อมไปจับมือใหญ่เอาไว้และบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจเงียบๆ ซึ่งทันทีที่เจอหน้าแม่คิบอมก็น้ำตารื้นออกมาแต่ว่าก็สามารถกลั้นมันเอาไว้ได้

โตเป็นหนุ่มแล้วนะมักเน่ของแม่

ฮันแชยอนกอดลูกชายคนเล็กแน่นหลังจากทักทายลูกชายกับว่าที่สะใภ้แล้ว หล่อนเจอคิฮยอนกับฮาราบ่อยเพราะทั้งคู่เดินทางไปแคนาดาเรื่องธุรกิจทีไรก็ต้องแวะไปหา แต่คิบอมนี่สิที่หายหน้าหายตาไปนาน

ต้อนรับกลับบ้านเรานะฮะ เขาเอ่ยที่ข้างหูแม่

ดงแฮเห็นน้ำตาบนดวงตาสวยที่ถูกตบแต่งอย่างดี แต่แม่ลูกคู่นี้คงจะเหมือนกันเพราะยังสามารถปรับอารมณ์กลับมาสู่ภาวะปกติได้ หล่อนคลายอ้อมกอดแล้วจูบที่สองแก้มของลูกชาย คิบอมโตขึ้นมาแต่ยังละม้ายเก่า แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคงเป็นเรื่องส่วนสูงกับเสียงที่หนาทุ้มขึ้นมาก

เห็นพี่เค้าบอกว่าเราทำตัวเป็นแฟชั่นนิสต้า ว่าแล้วก็จับร่างสูงหมุนไปมา แต่แม่ว่าก็หล่อดีนะ ผมเผ้าก็ดูดีนี่ สงสัยคิฮยอนคงจะใส่ร้ายน้องซะล่ะมั๊ง

ใช่ที่ไหนล่ะฮะ ฝ่ายพี่ร้องประท้วง

แชยอนหัวเราะเบาๆแล้วเหลือบไปมองเจ้าแก้มป่องตัวขาวอีกคน ซังบอมใช่มั๊ยลูก?

ครับคุณป้า ว่าพลางเดินมาสวมกอด ยินดีต้อนรับกลับเกาหลีนะฮะ

ยังเป็นฝาแฝดกันอยู่หรือเปล่าน่ะสองคนนี้ หล่อนหมายถึงสองบอมที่เป็นคู่ดูโอกันมาตั้งแต่เด็กๆ

แบบไหนก็แบบนั้นแหละฮะ หลานชายยิ้มรับ แล้วพยักเพยิดไปที่คนตัวน้อยซึ่งยืนตาแป๋วอมยิ้มยินดีกับคนรักที่ได้พบหน้าแม่ เห็นคิบอมตาแดงๆแล้วก็ตื้นตันตามจนไม่ได้สักเกตว่าตนโดนมองเข้าแล้ว

หน้าคุ้นๆ

เอ่อ ..นี่ดงแฮฮะ คนพามาหันไปดึงมาแนะนำ

ร่างเล็กรีบโค้งทักทายด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเขินและประหม่า สวัสดีฮะ ผมลีดงแฮ ยินดีที่ได้พบครับ

ลีดงแฮ? ..ใช่ลูกชายของท่านทูตลีซึงเฮหรือเปล่าจ๊ะ

เอ่อ ..ครับ ยิ้มหวานๆตามประสาของคนที่ไร้เดียงสาแต่ว่าชอบทำท่าเหมือนเป็นผู้ใหญ่

มิน่าล่ะ หน้าคุ้นๆ .. ไม่เจอกันนานเลย ..สงสัยจะจำน้าไม่ได้แล้วล่ะมั๊ง เคยเจอตอนที่ยังตัวเล็กๆอยู่เลย คุณพ่อคุณแม่สบายดีหรือเปล่าจ๊ะ

ครับ สบายดี ดงแฮค่อนข้างจะชินกับคำถามนี้เลยไม่รู้สึกอะไร การมีพ่อเป็นทูตและอยู่ในวงสังคมที่คนมากหน้าหลายตารู้จัก บางครั้งเขาก็ต้องตอบคำถามเหล่านี้กับคนที่ตัวเองไม่รู้จักตั้งมากมาย ซึ่งมันก็กลายเป็นเรื่องปกติแล้ว

แต่เอ๊ะ...?

คิ้วเรียวโค้งขยับเล็กน้อย ตอนเด็กๆดงแฮกับคิบอมเคยเจอกันแล้วก็จริงเพราะบรรดาลูกๆของทูต รัฐมนตรี รวมทั้งเหล่าผู้บริหารที่มีหน้ามีตามักจะเคยถูกมาร่วมงานเลี้ยงหรือไม่ก็เป็นงานสังสรรค์ที่จัดและได้รับเชิญไปร่วม แต่มันก็ไม่น่าใช่เหตุผลที่คนตัวเล็กจะโผล่มารับหล่อนด้วย

มีอะไรจะเซอร์ไพรส์กันหรือเปล่าเนี่ย?

ทั้งพี่ชายและน้องชายต่างตวัดสายตาไปมองหน้าคนที่พามาเป็นตาเดียวคล้ายจะปัดความรับผิดชอบไปให้คิบอมอย่างจงใจ ดงแฮหน้าซีดลงเล็กน้อยเพราะเขาเองก็ลืมคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกและมันคงจะแปลกหากจะโผล่มารับทั้งที่ก็ไม่ได้มีฐานะเป็นว่าที่คนในครอบครัวแบบฮาราที่กำลังจะแต่งงานในอีกวันสองวันข้างหน้า

ใบหน้าหวานก้มลงต่ำ ทำใจจะยอมรับคำแนะนำที่อาจจะทำร้ายหัวใจ ยังไงซะคิบอมก็คงต้องบอกว่าเป็นเพื่อนอยู่แล้ว กระเป๋าก็ยังวางอยู่ข้างตัว บอกว่าเพิ่งไปเที่ยวเลยแวะมาก็คงไม่แปลก

แต่เขาก็เลือกที่จะยอมรับความจริง

คิบอมเอื้อมมือมาโอบไหล่บางเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ฮารานูนาอยู่ในฐานะไหน ดงแฮก็อยู่ในฐานะนั้นแหละฮะ

ตากลมโตเบิกโพลงและหันไปมองหน้าคนรักอย่างไม่เชื่อหู กลัวว่าแม่ของเขารู้แล้วจะยิ่งแย่ไปใหญ่ แค่จะให้หล่อนกลับมาอยู่เกาหลีก็ลำบากยังจะหาเรื่องใส่ตัวด้วยการเอาเรื่องไม่เข้าท่าไปบอกตั้งแต่วันแรกอีก ..คิดบ้าอะไรอยู่?

ส่วนคิฮยอนกับซังบอมกลั้นใจกัดฟันพร้อมกันด้วยความลุ้น พอได้ยินที่เจ้าคนกลางเอ่ยก็ยืนอึ้งไปตามๆกัน สองวินาทีต่อมาซังบอมก็ตบเข้าที่แขนพี่เข้าฉาดใหญ่

มันแน่จริงๆว่ะฮยอง

คงไม่ต้องสงสัยกันแล้วเนอะ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ ใช่ว่าเขาจะไม่กลัว เพราะเกิดแม่ทำใจรับเรื่องดงแฮไม่ได้ก็บรรลัยเท่านั้น

ชัดเจน แจ่มแจ้ง ..เวรี่เคลียร์เต็มสองหูเลยล่ะ

ความเงียบปกคลุมอีกกลุ่มที่ยังยืนนิ่ง มีแค่ซังบอม คิฮยอน และฮาราที่ออกอาการหลุกหลิก เพราะฝ่ายแม่ยืนนิ่ง ลูกชายก็สบตาไม่หันหนีไปไหน ส่วนตัวคนตัวน้อยที่เพิ่งถูกยัดเยียดตำแหน่งสะใภ้เล็กก็แทบจะกลั้นใจตายอยู่ตรงนั้น ..ก่อนทำอะไรน่ะหัดปรึกษากันบ้างสิ TT___TT

ทุกอย่างอึมครึมจนกระทั่งฮันแชยอนเหลือบมองหน้าหวานๆแล้วหัวเราะ ก็สงสัยตั้งแต่แรกที่เดินมาแล้วล่ะว่าเด็กที่ไหนมายืนอยู่ข้างๆลูก ซ้ำยังดูคิบอมจะเอาใจใส่มากผิดปกติ

เฮ่อ ..ชั้นว่าแล้วเชียว

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

ตอนหน้า.. คึ คึ

 

 

จะบอกว่าโรแมนติกแบบเหงาๆ .. แต่ว่าใครจะโรแมนติก??? ... หวานไว้ๆ ก่อนเรื่องร้ายๆจะตามมา ฮ่าๆ

 

 

 

ปล้ำตาหน้าดำ เพิ่งจะรู้ว่าชีวิตหนึ่งเราจะสามารถห่วงและทุ่มเทเพื่อใครที่ไม่ใช่คนใกล้ชิดได้มากมายขนาดนี้  อีกสิบปี .. ไม่รู้ว่าจะยังรักเค้าแบบนี้อยู่หรือเปล่า แต่บลูคงจะจำช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยห่วงใครที่เป็นคนอื่นคนไกลได้มากมายขนาดนี้

ขอบคุณที่สร้างความรู้สึกและความทรงจำนี้ให้นะอีทงเฮ ..ขอบคุณจริงๆ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67088 PobarO (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 21:49
    บอมแกอะเจ้าชายหมันโถวของแป๋วแน่นอน โหยยยยยๆๆๆๆๆ
    เขินแทนเฮอร้ายยยยย
    #67,088
    0
  2. #67058 DreamPatty (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 17:56
    คุณแม่จะยอบรับทงเฮมั้ยนะ
    #67,058
    0
  3. #66993 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 18:31
    วาวาวว้าวววว คิมบอมนายแมนมาก 

    แต่พูดแบบนี้บ่อยๆไม่ดีนะ มีผลต่อหัวใจเรา .__. 



    #อย่าเพิ่งตบมีผลต่อหัวใจคือเราเขินน
    #66,993
    0
  4. #66922 luknamalotte (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 13:48
    ตอนนี้รักคยูมากมาย ทำตัวน่ารักจัง น่ารักมาก น่ารั๊กน่ารัก 55555 อีกหน่อยมินคงหายโกรธ แอบสงสารฮีชอลสิบเปอร์เซนต์ ที่เหลือมั่นไส้ 55555 ปากแข็งดีนัก ฮันเอาแบบ... คว้าแหม่มมาเย้ยเลยได้ป่ะ สะใจดี 5555 โหดแป๋วหวานสุด ฮาตรงที่โหดพูดตอนสุดท้าย เหตุผลอะไรของมันว่ะ "ร่างกายจะได้ปรับตัวได้" ไม่ค่อยจะอ้างเลยนะจ้ะ 55555
    #66,922
    0
  5. #66830 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 00:28
    ตอนนี้ก็แอบเอาใจช่วนอิกี้ สู้ๆๆนะ

    คิบอมแมนมากก พูดตรงเป๊ะ คิคิ
    #66,830
    0
  6. #66311 KIHAE*129 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 21:29
    คยูกี้สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    บอมแน่จริงๆอ่ะ

    เจ้าชายหมั่นโถวบอมใช่มั๊ยเนี่ย

    คุณแม่ทำไมความจำดีจังมีคุ้นๆด้วย
    #66,311
    0
  7. #66240 mirchullove (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 22:14
    บวม นายแน่มาก
    #66,240
    0
  8. #66185 Zelon (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:26
    เอาน่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว เอาใจช่วยละกันนะคยูเอ๊ย - - สู้ๆ! ไหนคุณพี่เย่ก็เปิดใจ(นิดนึง)แล้วนี่นะ



    คิเฮ เขินนนนนนนนนนนนนนนนน =/////= น่ารักจิงๆคู่นี้ ชอบซังบอมจิงๆนะเรื่องนี้ 555 สีสันดีจิงๆ ดีจังด้วยที่คุณแม่รับได้ ^_^
    #66,185
    0
  9. #66049 chin-cha (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 05:54
     คิบอมเคยเจอทงเฮตอนเด็กๆ

    บอมเป็นเจ้าชายหมั้นโถ่วหรือเปล่า 

    ลุ้นๆๆๆ
    #66,049
    0
  10. #65928 np137 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 15:00
    เกียมง้อเมียน่ารักมากๆ

    ปั๊ก กับ ชิสุ ก็เปิดเผยต่อผู้ใหญ่แล้วววววววววววววววว
    #65,928
    0
  11. #65793 MTieluk (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 22:32
     เปิดตัวขนาดนี้ เขินแทนด๊อง
    #65,793
    0
  12. #65737 Ringo-rr (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 14:47
    เพราะว่ารัก คำเดียวเลย ถึงได้ทำ
    อิอิ
    คุณเเม่สายตาสุดบอดเลย มองเเวบเดียวก็ดูออกเเล้ว 
    อิอิ


    #65,737
    0
  13. #65321 NANA (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2554 / 12:27
    อร๊ายยยยยยยย ทำไปเพราะว่า ‘รัก’

    คยูพร่ำบอกรักมินอย่างนี้ ไม่นานก็คงจะใจอ่อน

    เพราะมินเองก็รักคยูมากกกกกก อยู่แล้ว

    บอมด๊อง เค้าผูกสัมพันธ์กันลึกซึ้งแล้ว

    #65,321
    0
  14. #65308 yon_hwa (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2554 / 02:04
    kihae reallll
    #65,308
    0
  15. #65287 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 22:37
    คิเฮ ชวนจิ้นนน -/////-
    #65,287
    0
  16. #64594 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 00:53
    โอ้พระเจ้า คุณแม่เก่งมากทำใจง่ายจัง ที่นี่ก้ทางสะดวกเหลือแค่คุณพ่อกะคุณชายประะานรู่นล่ะนะ
    หวังว่าสองรายนนั้นจะไม่สาหัสสากันไปนักนะ

    #64,594
    0
  17. #64030 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 14:31
    รักคุณแม่~
    #64,030
    0
  18. #63996 dolzpumz (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2554 / 18:13
    ชอบนิสัยซังบอม เอามาเก็บไว้ที่บ้านได้มั้ยเนี่ย คึคึ

    บอมนายแน่มากอยากจะบอก งี๊ดๆ ตกลงบอกมจะเปนเจ้าชายหมั่นโถวป่าว

    เหนแม่พูดว่าด๊องกับบอมตอนเด็กๆก็เคยเจอกัน >w
    #63,996
    0
  19. #63903 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 14:48
     เปิดต้วแรงนะเนี่ย
    ซังบอมไม่มีคู่ก็มาหาเราได้นะ เราว่าง
    #63,903
    0
  20. #63783 MCH (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 16:53
    อร๊า !!! หนูขอรักคนแม่ด้วยคน



    แต่ิิอึ้งและตะลึงตึงๆกะคิมปั๊กมาก ไม่อยากจะเชื่อว่าคำนั้นจะหลุดออกมา >
    #63,783
    0
  21. #63583 Pink_Panther (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 23:28
    ตอนแรกกระอักเลือดตายแล้วนะ ตั้งแต่ที่ยกใจอีกครึ่งไป

    อุตส่าห์ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอ่านต่อ ต้องตายอีกรอบเพราะ

    ฮารานูนาอยู่ในฐานะไหน ด๊องก็ฐานะนั้น ....

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก !
    #63,583
    0
  22. #63483 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 03:38
    สุดยอดไปเลยบอม นายแน่มาก ดีแล้วหล่ะที่พูดไปแบบนั้น

    ชอบประโยคที่บอมพูดมาก โดนใจรีดเดอร์เข้าไปเต็มๆ

    ยังงี้สิถึงจะสมกับเป็นโหดของแป๋ว อ๊ากๆๆ ยิ่งอ่านยิ่งเขินแทน 55 น่ารักมากๆ



    มินรีบใจอ่อนนะ รู้ว่าทำใจยากแต่ก็เอาใจช่วยให้ดีกันเร็วๆนะ

    กี้ก็สู้ๆนะ สำนึกผิดก็ดีแล้ว ดีกว่ารู้ช้าไปกว่านี้แล้วจะเเย่



    ไรเตอร์สุู้ๆนะคะ
    #63,483
    0
  23. #63349 WAZABIIZO (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 23:08
    บอมแร๊งงง
    เฮ่ออ เมื่อไหร่คยูมินจะคืนดีกันนะ TT
    คยูสู้ๆ พี่บลูสู้ๆ ฮึบๆ
    #63,349
    0
  24. #63343 mister.bean (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 เมษายน 2554 / 17:48
    บอมพาสะใภ้ไปเปิดตัว 555
    #63,343
    0
  25. #63334 Mapii ky (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:16
    55555 บอมพาสะใภ้เล็กตระกูลคิมมาเปิดตัวกะคุณแม่ คิคิ

    เคลียร์!!!!!!!!!!!

    #63,334
    0