Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 74 : Charpter 47 : ด้วยแรงแห่งรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    12 ก.พ. 53

 

ร่างเล็กหน้าชาและมึนไปไม่น้อยแต่ก็ยังคิดสู้อยู่ เขานิ่งลงจะจ้องหน้ามันอย่างเกลียดชังพยายามคิดหาวิธีที่จะเอาตัวรอด มยองแจอุคจับร่างเล็กขึ้นพาดบ่าทั้งที่ดงแฮยังดิ้น กำปั้นหนักๆทุบที่กลางหลังไม่ยอมเลิกรา

ไอ้ชั่ว แกปล่อยชั้นนะเว้ย!!”

นอกจากจะไม่ตอบอะไรมันยังทุ่มร่างบอบบางลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก ปากก็หันไปสั่งลูกน้องเสียงลั่น

มึงปิดประตูดิ๊ แล้วอย่าให้ใครเข้ามาก่อนกูจะเสร็จ

ประตูปิดลงอย่างว่องไว ร่างใหญ่โน้มตัวลงซุกไซ้กายหอมกรุ่นราวกับสัตว์ป่า ผิวหอมๆตัวหอมๆที่อาบน้ำรอใครอีกคนมาดอมดมกำลังถูกมันสัมผัสอย่างน่ารังเกียจ ดงแฮเม้มปากแน่นไม่ต้องการที่จะให้มันสัมผัสเฉียดโดนในส่วนนี้ เขาสะบัดหน้าหนีพลางใช้ความคิดนานาเพื่อหาทางเอาตัวรอด

แค่เพียงครู่คนที่ดิ้นก็ค่อยๆนิ่งลงราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบหาย ใบหน้าหวานเย้ายวนใยจนจอมวายร้ายแทบจะคลั่ง มันหันมามองด้วยสายตาหื่นประหายแล้วละมือหนึ่งออกไปปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกง คนตัวน้อยที่วางแผนเอาไว้ในหัวแล้วใช้เท้ายันโครมเข้าไปที่กลางอกและมันก็แรงพอที่จะทำให้คนที่ไม่ได้ระวังตัวล้มลงไปได้ เหยื่อผู้น่ารักรีบคว้าเอาแจกันบนโต๊ะกระจกมากระชับไว้แน่น มันโง่เองที่ไม่ทันได้มองว่ามีอุปกรณ์ช่วยเหลือวางอยู่ใกล้ๆ แค่ร่างใหญ่ลุกขึ้นมาอย่างเจ็บแค้นแจกันกระเบื้องในมือก็ถูกฟาดลงที่กลางหน้าผากจนแตกกระจาย

โอ๊ย!!”

ตายไปซะ ไอ้เดนนรก!!”

อ๊าก..ก...กกกกก

มันร้องลั่นทั้งที่กุมบาดแผลอยู่ ดงแฮถีบเข้าไปกลางกล่องดวงใจชนิดที่ไม่มีความปรานี แค่นี้มันยังน้อยไปแต่ถ้าหากชักช้าก็อาจจะไม่ทันการจึงรีบวิ่งไปที่บันได คนบาดเจ็บพยายามจะลุกวิ่งตามมาแต่เด็กไมอาผู้น่าสงสารก็กระแทกประตูล็อกกลอนดังโครม

ประตูที่เมื่อก่อนมันไม่มี ..ประตูที่คิบอมทำไว้ให้ ...มันได้ใช้งานแล้ว

ร่างเล็กรีบขึ้นไปคว้ากุญแจในห้องและจัดการทุกอย่างตามแผนที่เจ้าปั๊กสุดที่รักเคยสอนและซักซ้อมให้ ประตูซึ่งเป็นด่านหน้าตรงบันไดขั้นแรกเริ่มถูกทุบหนักๆเพราะไอ้คนชั่วร้องเรียกพรรคพวกมาช่วย แต่เพียงเสี้ยววินาทีประตูห้องด้านบนก็ถูกล็อกกลอนจนครบ ซ้ำไฟยังถูกปิดจนมืดสนิทอีกด้วย

งัดเร็วๆสิเว้ย!!!”

แจอุคตวาดลูกน้องอย่างหัวเสียแล้วก็ดึงมีดที่พอจะหาได้มาฟันประตูโครมๆพอที่จะทุ่นแรงแล้วจึงค่อยถีบจนมันพังและเปิดออก มันกระชากซากเศษประตูเขวี้ยงทิ้งไปอีกทาง ไม่เข้าใจว่าทำไมที่นี่จึงมีอะไรแบบนี้เพราะบ้านอื่นก็ไม่เป็นว่าจะมีประตูก่อนขึ้นบันได

หลบอยู่ไหนน่ะคนสวย ทำแบบนี้ถ้าโดนจับได้ล่ะชั้นจะไม่ไว้หน้าล่ะนะ กรามใหญ่กัดกรอดๆ

ร่างของชายฉกรรจ์ทั้งหลายต่างเดินขึ้นมาที่ด้านบน ต่างคนต่างแยกไปลองเปิดประตูทุกบานที่มีอยู่ แต่เมื่อพบกว่ามันล็อกก็เริ่มที่จะทำการอุกอาจอีกรอบ คนที่หลบอยู่ในที่มืดได้แต่ภาวนาให้พวกมันโง่เง่าอย่างที่คิบอมบอกหรือไม่ร่างใหญ่ที่เขารอก็มาก่อนที่พวกมันจะหาตัวเจอ

โหด..ช่วยชั้นด้วย นายหายไปไหน แฟนของนายกำลังตกอยู่ในอันตรายนะโหด T_T

 

ประตูทุกบานถูกพังในที่สุด ห้องแรกเป็นห้องนอนของลีดงแฮที่แสนเรียบร้อย คอมพิวเตอร์และเพลงยังถูกเปิดทิ้งไว้เบาๆ แต่ที่มันแปลกคือมีลมบางๆพัดโชยเข้ามาจากประตูที่เชื่อมไปยังระเบียง ลูกน้องมันคนหนึ่งรีบเดินไปส่องดูแล้วก็รีบรายงานพี่มัน

ประตูเหมือนเพิ่งเปิดครับลูกพี่ ถ้าปีนไปที่หลังคาด้านหลังมันพอจะปีนได้อยู่

หัวโจกรีบรุดไปดูแต่ก็ยังไม่ไว้ใจนัก เขาอาจจะไม่ฉลาดมากแต่เพราะคิบอมมันฉลาดเลยไม่ค่อยจะแน่ใจว่ามันจะคิดอะไรตบตาเขาเอาไว้บ้าง

ตอนนั้นมีใครอยู่ข้างนอกหรือเปล่า

ทุกคนต่างส่ายหน้าตามประสาเด็กห้องท้าย และก็มีผู้กล้าคนหนึ่งร้องมา ไม่มีหรอกครับ ก็ลูกพี่เรียกให้ทุกคนเข้าไปในบ้านหมดเลย

เชี่ยเอ๊ย!! ไอ้โง่!!” เสียงหนาตวาดลั่น มึงสองคนลงไปดูรอบๆบ้าน ที่เหลือช่วยกูค้นให้ทั่ว กูว่ามันยังไปไหนได้ไม่ไกลหรอก

กองกำลังถูกแยกไปค้นถึงสามห้อง ห้องที่สองนั้นเป็นห้องเก็บของ มีของใช้มากมายถูกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าขาวเต็มไปหมด ตู้อีกสามใบถูกตั้งแยกกันคนละฝั่ง หากมันมีฝุ่นหนาเขรอะอาจจะลำบากสักหน่อย แต่เพราะคิบอมสั่งให้ดงแฮบอกแม่บ้านว่าให้ทำความสะอาดด้วยทุกวันจึงยังสะอาดอาดสะอ้านเหมือนห้องอื่นๆ

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทุกคนต่างมองซ้ายมองขวาเหมือนว่าจะพบทางสว่าง แต่แล้วก็ต้องดับวูบเมื่อมือหนึ่งหยิบมันขึ้นมาจากข้างคีย์บอร์ด

ไอ้ซังบอมโทรมา

เชี่ย!!”

เอาไงครับลูกพี่

ค้นให้เจอก่อนที่ใครสักคนจะมา

ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ เสียงตวัดผ้าดังฉับๆ อย่างรวดเร็ว แม้แต่ในห้องพักของแขกที่ฮันกยองเคยมานอนก็ยังถูกค้นทั้งที่มีแค่ตู้เสื้อผ้ากับน้องน้ำ ส่วนห้องนอนน่ะเหรอ มันแทบจะกระจุยตั้งแต่ที่เตียงยันตู้เสื้อผ้าและในห้องน้ำอีก

มันไปไหนได้วะ ..ห้องโน้นล่ะ

คนในห้องเก็บของลองกระชากตู้หลายๆใบดูแต่ก็พบว่ามันถูกล็อกสนิท ทุกส่วนที่พอจะเข้าไปหลบซ่อนได้ก็ถูกค้นจนหมดแล้ว ขนาดห้องน้ำที่แทบจะไม่มีหนทางปีนเข้ามันก็ยังจะเปิดออกดู

ร่างเล็กยังนั่งกอดเข่าตัวเองด้วยใจระทึกพวกมันอยู่ใกล้จนแทบจะหายใจรดต้นคอ แต่หลุมพรางของคิบอมก็ยังป้องกันชีวิตของเขาเอาไว้ น้ำตาชื้นๆรินไหลอาบแก้มแต่ไม่ถึงกับสะอื้นไห้ เมื่อครู่ได้ยินว่าซังบอมโทรมาก็ภาวนาให้พวกเขาผิดสังเกตและรีบมาที่นี่ก่อนที่พวกมันจะเจอตัว

ขอร้องล่ะฮะ ..พระเจ้าช่วยผมที ช่วยตามคิบอมให้ผมด้วย!!

 

 

เสียงอึกทึกและไฟแสงสีรอบตัวท่ามกลางคนพลุกพล่านไม่สามารถดับใจที่ร้อนรนของคนที่เพิ่งเผชิญปัญหาหนักหนามาได้ คิบอมกระแทกแก้วเหล้าที่กรอกเข้าปากอย่างกับน้ำเปล่าลงด้วยความหงุดหงิด เขาเย็นลงมากแล้วก็จริงแต่ซังบอมก็ดูออกว่ามันก็เพียงท่าทางภายนอกเพียงเท่านั้นเพราะภายในคงจะยังสุมด้วยไฟอยู่เหมือนเก่า

ฝ่ายน้องนั่งมองพี่และแกล้งจิบเหล้าตามพอแค่ให้ไม่โดนไล่กลับไปนอนบ้าน แสร้งทำเหมือนมานั่งดื่มเป็นเพื่อนทั้งๆที่ความจริงแค่นั่งเฝ้าไม่ให้ไปเมาพับที่ไหนหรืออาละวาดใส่ใครในยามนี้ เพื่อนๆในก๊วนต่างอยู่กันแทบจะพร้อมหน้า ต่างคนต่างนั่งมองหัวโจกทำหน้าเครียดแล้วก็หาเรื่องสนุกๆทำ ไม่มีใครอยากสนใจคิบอมให้โดนด่า หรือว่านั่งทำท่าเหมือนจะจับผิดว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ ..แค่มาอยู่ด้วยในเวลาที่เพื่อนอ่อนล้าก็พอแล้ว

เอามาอีกดิ๊ เสียงห้วนร้องขึ้น

ซังบอมเหลือบมองอย่างเหนื่อยๆแล้วจึงยกมือเรียกพนักงานเพื่อเรียกให้นำสิ่งที่อีกคนต้องการมาเพิ่ม คิบอมดื่มไปพอสมควรแล้วและก็เริ่มจะเมาแม้ไม่มาก แต่ถ้าหากปล่อยให้ดื่มอีกสักห้าหกแก้วคงได้หลับคาผับนี้แน่ๆ

ตามแฟนมาลากกลับดีกว่า ดูสิว่ามันจะยอมหยุดมั๊ย

ตัวเลือกสุดท้ายที่เป็นเหมือนไพ่ตายถูกลากมาเอี่ยวจนได้ มือขาวๆรีบกดหาเบอร์ของดงแฮ เขาแอบบันทึกเอาไว้แล้วก็บอกเจ้าตัวเล็กด้วยว่าหากโทรไปแสดงว่าจะต้องมีเรื่องของคิบอมที่ต้องรบกวน ซึ่งดงแฮก็สัญญาว่าจะรับโดยเร็วที่สุดและก็จะรับทุกครั้งที่โทรมา

หนึ่งสาย..เงียบ

สองสาย.. ยังเงียบอยู่

สามสาย.. ก็มีแต่เสียงรอสายให้ได้ยิน

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพราะมีลางสังหรณ์แปลกๆ เขารีบหันไปคว้าแก้วในมือของพี่ที่กำลังจะกรอกปากออกแล้วดึงไหล่หนาให้หันมาหาตัวเอง

อะไรอีกวะ เดี๋ยวพ่อยันตกเก้าอี้เลยแม่ง เสียงทุ้มตวาดใส่ซ้ำยังสะบัดมือน้องเหวี่ยงออกจากตัว

แต่ซังบอมก็ยังหน้าเครียดเมื่อสายที่สี่ยังไม่มีคนรับ มันผิดวิสัยเกินไปที่ดงแฮจะเงียบหายไปนานแบบนี้ และบางทีก็อาจจะมีเรื่องอยู่

ดงแฮอยู่ไหน

เงียบไปสักครู่เหมือนใช้เวลาทบทวนแล้วค่อยตอบ ไปดูหนัง

ดูหนัง? ตั้งแต่กี่โมง

เลิกเรียน

ฟังแค่นั้นหน้าเกลี้ยงเกลาก็หน้านิ่วรีบกระชากแขนพี่อีกรอบ ถ้าตอนเย็นมันก็น่าจะกลับได้แล้ว แล้วนี่ดงแฮอยู่ไหน เมาอยู่แบบนี้แล้วดงแฮล่ะ ..ชั้นโทรหาเค้าสี่สายแล้วยังไม่รับ มันไม่ปกติแล้วนะเว้ย

โทรหา? จากหน้ามึนๆอยู่ก็เหมือนจะตาสว่างขึ้นมาเล็กน้อย แกโทรหาใคร

โทรหาดงแฮ ..แกคุยกับเค้าครั้งสุดท้ายตอนไหนได้พี่ชั่ว

เค้าส่งข้อความมาว่าให้ไปรับที่บ้าน

อยู่บ้าน ..คนเดียว ..ทั้งๆที่ก็เคยมีเรื่องนี่นะ ซังบอมถอนหายใจดังเฮือก

แค่นั้นแหละคนที่มัวแต่กลุ้มกับปัญหาชีวิตของตัวเองก็ตาโตรีบวิ่งถลาออกจากร้านทิ้งให้ใครต่อใครที่นั่งอยู่ต้องแตกตื่น ซังบอมหันไปสั่งเพื่อนก่อนที่จะรีบวิ่งตามออกไป

ไอ้จองกุกแกอยู่จ่ายค่าเหล้าแล้วคนอื่นๆตามออกไป ชั้นว่าไอ้ตัวเล็กของคิบอมเกิดเรื่องแล้วแน่ๆ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

รถโลตัสคันสวยขับฉิวด้วยฝีมือของคิมซังบอม ตอนแรกพี่ชายก็ดื้อดึงจะขับเองแต่เพราะโดนด่ากลับว่าแบบนั้นคงไปทัวร์นรกก่อนที่จะได้ไปเจอดงแฮเลยต้องยอมไปนั่งอยู่ข้างคนขับ คิบอมนึกด่าตัวเองตลอดทางที่มัวแต่คิดมากเรื่องที่บ้านจนพาลลืมคนตัวเล็กเอาไว้คนเดียว นี่ถ้าดงแฮเป็นอะไรไปเขาคงจะต้องโทษตัวเองไปตลอดชีวิต

ขบวนรถรีบตามกันมาอย่างเร่งด่วน ดีที่ก่อนจะเมาคิบอมยังอุตส่าห์นึกได้ว่าหาร้านใกล้ๆบ้านคนตัวน้อยจะได้มารับสะดวกๆ ไม่กี่นาทีคาวานรถก็มาจอดเรียงอยู่ด้านหน้า คิบอมสบถอย่างหัวเสียเมื่อเห็นลูกน้องของมยองแจอุคเดินวนอยู่รอบบ้าน แต่เพราะเหลือบเห็นประตูบ้านและประตูระเบียงเปิดอยู่จึงแน่ใจแล้วว่าคนตัวน้อยเกิดเรื่อง

ร่างใหญ่กระโดดลงจากรถทั้งที่มึน เขาเซน้อยๆเพราะฤทธิ์เหล้าแต่ก็ยังทรงตัวได้อยู่ เบื่อเหมือนกันกับอาการเมาในยามที่นั่งนิ่งๆนานเกินไปแบบนี้ คุณชายคิมรีบปราดไปกระชากคอเสื้อไอ้คนที่อยู่ใกล้ประตู เขาแผดเสียงคำรามลั่นเมื่อยันเข้าที่กลางอกมัน

อยากลองดีกับกูใช่มั๊ย!!”

มือหนากระชากคอเสื้อมันขึ้นมาแล้วซัดกำปั้นลุ้นๆเสยจนหน้าหัน เขาถีบอีกคนที่เข้ามาจนกระเด็นแล้วผลักอีกคนที่เพิ่งจะวิ่งมาขวางอยู่ที่ประตูจนหงายหลังเข้าไปในบ้าน

ไอ้เชี่ยแจอุค มึง!!!”

ร่างใหญ่กวาดตามอง แค่เห็นประตูที่ตนทำเอาไว้เหลือแค่ซากและถูกวางห่างจากจุดที่เคยอยู่ซ้ำยังชนตู้กระจกแตกก็นิ่งอึ้ง พอเห็นรอยเลือดวงใหญ่ก็ใจหายแทบจะเป็นบ้า

เจ้าแป๋ว..

เรียวปากสั่นสะท้าน แม้แต่มือที่กำหมัดก็พลันจะไร้เรี่ยวแรงตามไปด้วย นี่หากไม่ติดว่ามีคนอื่นๆมาช่วยรับมือลูกน้องทั้งหลายของมัน ป่านนี้เขาอาจจะโดนรุมโดยที่ไม่มีกะใจจะต่อสู้อีกก็เป็นได้

มึง ..ไอ้แจอุค!!”

วินาทีที่เห็นอีกสองคนวิ่งลงมาจากด้านบนนี้เองที่ทำให้คนหมดเรี่ยวแรงฮึดสู้ขึ้นมาได้ คนตัวใหญ่รีบวิ่งไปกระชากทั้งสองร่างเหวี่ยงลงกับพื้นเพื่อให้คนอื่นๆซัดต่อ ส่วนตัวเขาขอขึ้นไปจัดการไอ้หัวโจกใหญ่ที่คงจะอยู่ที่ด้านบน

ไอ้สันดาน!!”

ร่างใหญ่รีบปราดเข้าไปกระชากมันออกมาจากนอกระเบียงอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ทำเป็นซ่าส์แต่พอเอาเข้าจริงกลับขี้ขลาดหาทางหนีก่อนลูกน้องด้วยซ้ำ คิบอมยัดกำปั้นด้วยสติที่ขาดผึง แค่เจ็บเรื่องที่บ้านมามันก็เกินพอ ยิ่งมาเห็นคนรักตกอยู่ในอันตรายใครจะทนได้อีก

ดงแฮได้ยินเสียงคนรักคำรามลั่นไปทั้งบ้านก็ใจชื้นขึ้นมา มือที่กอดเข่าตัวเองเพราะซ่อนอยู่ในที่แคบและมืดเริ่มคลายออก กลัวคิบอมจะพลาดพลั้งเป็นอะไร และอีกใจก็อยากแค่ได้เห็นหน้าเพื่อเยี่ยวยาหัวใจให้รู้สึกดี เสียงตุ๊บตับเริ่มมีวี่แววว่าจะรุนแรงมากขึ้น

ด้วยความเป็นห่วงจึงรีบปลดกลอนด้านในเปิดประตูลับที่เขาสร้างไว้และมุดออกมาจากตู้เก็บของที่สูงแค่เอวซึ่งพวกมันเห็นว่าล็อกอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าดงแฮไม่ได้เข้าไปทางประตูตู้ คิบอมทำประตูลับที่เปิดเข้าทางด้านข้างเอาไว้ให้ แค่สอดนิ้วเข้าไปในรูเล็กๆที่เจาะเอาไว้แล้วดึงออกมามันก็เปิดได้แล้ว ส่วนเรื่องอากาศหายใจก็ได้รูเล็กๆที่ด้านหลังตู้ช่วยเอาไว้ มันถูคลุมปิดด้วยผ้าและก็คงจะไม่มีใครพลิกหันมาดู วิธีตบตาง่ายๆที่ชาญฉลาดมันสามารถใช้ได้จริงๆ

ตัวน้อยวิ่งไปยังห้องนอนก็เห็นว่ามันถูกรื้อเอาไว้ แม้จะไม่มากถึงขั้นเละเทะแต่ก็รกกว่าปกติพอสมควร หน้าหวานซีดลงเพราะสภาพบ้านที่รักหนักหนามันแทบจะเหลือแค่ซาก ยังดีที่พวกมันฉลาดขึ้นและไม่ได้พังประตูจนเละเทะเหมือนด้านล่าง

ภาพที่เห็นคือแฟนตัวเองที่กำลังลากคอไอ้คนที่ทำร้ายอยู่ สีหน้าคิบอมเวลานี้น่ากลัวยิ่งกว่ายักษ์กว่ามาร หน้าแดงๆนั่นพอจะมองออกว่าเมามาด้วย ..มิน่า ไอ้แจอุคมันถึงมีสภาพแบบนั้น

อยากตายใช่มั๊ยมึง

มือใหญ่จับคอเสื้อมันลากกลับเข้ามาในห้อง นึกขอบคุณแผลที่ศีรษะที่เลือดยังไหลไม่หยุดเพราะมันทำให้เขาจัดการได้ง่ายและก็ใจชื้นว่ามันไม่ใช่แผลของคนรัก ทันทีที่หันไปเจอดงแฮที่เสื้อมีรอยฉีกขาดเล็กน้อยอีกทั้งยังมีรอยช้ำที่ใบหน้าก็กัดฟันแน่น

ไม่เป็นไรแล้วนะน้ำเสียงที่อบอุ่นร้องเบาๆ เขารีบโยนไอ้ตัวร้ายให้น้องชายที่วิ่งตามขึ้นมาจับไว้แล้วดึงตัวเล็กๆมาจูบอย่างแนบแน่น

ไม่ได้สนใจว่าใครจะทำอะไรหรือจะเป็นจะตายอยู่ คิมคิบอมรู้แค่ว่าตอนนี้หัวใจของลีดงแฮกำลังหวาดกลัวและช้ำหนัก สิ่งที่เขาต้องการก็แค่เพียงปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยๆนี้ให้ดีขึ้นมา ไม่ใช่แค่มยองแจอุคแต่ซังบอมและคนอื่นๆที่วิ่งขึ้นมาและทันเห็นเหตุการณ์ก็ต่างอึ้งกันถ้วนหน้า ใครจะไปคิดว่าไอ้ตัวร้ายจอมเย็นชาจะกล้าทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนนับสิบ และที่สำคัญคือคนโดนจูบยังเป็นผู้ชาย นี่ถ้าไม่เพราะว่าเมาอยู่ก็คงจะไม่มีโอกาสได้เห็นฉากนี้กันแน่ๆ

จูบแทนใจผละออกในไม่กี่วินาที ตัวโตรีบถอดแจ็คเก็ตไปคลุมร่างบอบบางให้แล้วหันไปซัดมยองแจอุคที่กำลังรูดซิปกางเกงที่เพิ่งจะรั้งลงมาอยู่ เห็นแบบนั้นก็พาลจะดาลเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

นี่ถ้าเขามาช้าอีกสักแค่หนึ่งหรือสองนาทีก็จะไม่สามารถรักษาร่างกายบริสุทธิ์ที่เฝ้าปกป้องมาแล้วใช่ไหม

ดงแฮรีบฉวยมือคนรักเอาไว้ ตากลมจ้องมองด้วยความเคียดแค้นและเกลียดชังที่นับวันจะยิ่งเพิ่มพูน เขาเตะเข้าไปที่เป้ากางเกงไอ้เดนนรกอีกครั้งอย่างไม่สงสาร ถ้ามันเป็นหมันเลยได้ก็คงจะดีเพราะโลกนี้คงจะสูงขึ้นหากคนอย่างมันไม่มีลูกมาสืบสันดานชั่วๆอีก

ไอ้ชั่ว!! ชั้นไม่น่าเคยพูดดีๆกับแกเลย ไอ้เฮงซวย!!”

โอ๊ย..ยยยย!!!”

คิบอมยืนมองนิ่งกับการเอาคืนของคนรัก ทุกทีคู่ปรับรายนี้ก็อาจจะมีปะทะต่อยตีกันบ้าง แต่คราวนี้กลับกลายเป็นว่ามันเป็นเหมือนแค่กระสอบทรายให้เขาได้อัด รองประธานรุ่นผู้มีแค่อารมณ์โกรธและเกลียดระบายสิ่งที่อัดอั้นลงกับร่างต่างหน้า เท้าหนักๆถีบซัดมันลงไปกองกับพื้นอีกครั้งหลังจากที่โดนดงแฮถีบไปจนคนเป็นน้องต้องมากระชากดึงพี่เอาไว้

เฮ๊ย.. พอแล้ว!!” ซังบอมรีบวิ่งมาดึงหลังจากที่ช่วยจัดการคนอื่นๆเสร็จ เดี๋ยวมันก็ตายคาตีนพอดีหรอก

ก็ให้มันตายเลยสิวะ!!”

คิบอม!!”

เสียงตวาดเตือนสติอีกรอบแล้วส่งสัญญาณให้เพื่อนอีกคนมาลากตัวของไอ้คนสร้างปัญหาที่หมดสภาพออกไปด้านนอก วันนี้เขาตามคิบอมไปหลายที่และก็พอจะรับรู้อารมณ์ของพี่ว่ามันไม่ปกติ คิบอมไม่มีสติสักเท่าไหร่ทำอะไรก็แทบจะไม่ได้คิด หรือถ้าคิดมันก็รุนแรงและห่ามมากเกินที่ใครคนอื่นจะทำ

แกเมาแล้วนะคิบอม ไปปลอบดงแฮแล้วก็พักซะ ..แกเครียดมากเกินไปแล้ว

ไม่!!!” ร้องเสร็จก็สั่งเพื่อนที่ช่วยกันจับเจ้าตัวร้ายเอาไว้ ค้นตัวมัน เอามือถือมันมาให้ชั้น

แก..แกจะทำอะไร มยองแจอุคเบิกตาโพลง

รอยยิ้มที่ชั่วร้ายและเย็นชากระตุกจนมันเย็นวาบไปทั่วร่าง มือหนารีบกดโทรศัพท์หาเบอร์ที่ต้องการแล้วยิ้มอีกครั้งเมื่อปลายสายตะโกนด่าลั่น

ไอ้ลูกชั่ว แกไปมุดหัวอยู่ไหน ป่านนี้ถึงยังไม่เข้าบ้าน!!”

แค่ได้ยินเสียงมันก็หน้าซีดเป็นกระดาษ คิบอมถลึงตาวาวใส่อีกครั้งก่อนกรอกเสียงส่งไปช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ

สวัสดีครับ ผมไม่ใช่มยองแจอุคครับคุณมยองคิมซุก

เอ๊ะ.. แล้วแกเป็นใคร

คิมคิบอม ลูกชายคนเล็กของคุณคิมแทยางครับ บังเอิญผมมีเรื่องรบกวนท่านเล็กน้อย

ฟังแค่นั้นซังบอมก็ชายตาก้มลงไปมองหน้ามันอย่างสมเพชเวทนา เขารู้แล้วว่าขั้นต่อไปจะต้องโดนอะไรบ้าง

ตอนนี้ลูกชายของคุณมาพังบ้านท่านทูตลี .. ตัวโตหันไปมองหน้าหวานๆเพื่อจะถามชื่อบิดาแต่ดงแฮไม่ทันได้ตั้งตัวจึงไม่ทันได้ตอบ เขาเลยต้องละไปเสียดื้อๆ ผมจำชื่อท่านไม่ได้ แต่ท่านเป็นทูตอยู่ออสเตรีย ลูกของคุณพยายามจะขืนใจลีดงแฮซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของท่านทูตลีและผมก็มาช่วยไว้ได้

อะไรนะ!!”

คุณฟังไม่ผิดครับ ลูกชายของคุณพยายามจะหาลูกสะใภ้ที่เขาไม่เต็มใจไปให้จนถึงขั้นพังบ้านแทบทั้งหลัง บังเอิญผม.. เขากัดฟันเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่ออย่างลำบาก และคุณคิมแทยางรับปากท่านทูตไว้ว่าจะดูแลลูกชายท่านอย่างดี การทำแบบนี้ถือว่าไม่ให้เกียรติทั้งท่านทูตและตระกูลคิมของเรา .. เลยอยากจะขอให้คุณส่งคนมารับตัวลูกชายไปอบรมใหม่ด้วยครับ

มยองคิมซุกหน้าชาราวกับโดนฟ้าผ่ากลางกระหม่อม เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโมโห

ชั้นจะไปเดี๋ยวนี้

 

 

แค่เห็นสภาพลูกชายถูกคุมตัวเอาไว้ที่หน้าบ้านหลังเล็กก็เข้าไปตบซ้ำด้วยความโมโห สภาพบ้านของดงแฮที่เห็นมันทำให้เขาไม่ต้องซักอะไรต่อเพราะเจ้าคนตัวน้อยก็ยืนหน้าซีดอยู่ในอ้อมแขนของลูกชายคนใหญ่คนโต เขาไม่เคยจะคิดไปแหย่หนวดเสืออย่างคิมแทยางสังเท่าไหร่เพราะรู้ว่าพรรคพวกก็มีมากมายและมีอิทธิพลค่อนข้างมาก แต่แล้วไอ้ลูกไม่รักดีกลับก่อเรื่องเข้าจนได้

ขอโทษเค้าซะ คนที่อายุมากที่สุดตวาดใส่ลูก

มยองแจอุคมองพ่อด้วยแววตากร้าวแต่เพราะสายตาเหี้ยมเกรียมบ่งบอกว่าเอาจริงเลยต้องหันไปคำนับร่างบอบบางด้วยความเจ็บใจ

ผมหวังว่ามยองแจอุคจะไม่มาสร้างความลำบากใจให้พวกเราอีกนะครับ

ซังบอมพูดต่อเพราะพี่ชายเริ่มจะพูดไม่ไหวแล้ว และตอนนี้ดงแฮก็ยังคอยประคองเขาอยู่ สีหน้ากวนๆจ้องมองคล้ายจะไม่อยากรับคำขอโทษนั้น แต่เพราะสัญญากับน้องไว้ว่าจะสงบปากสงบคำเลยปิดปากเงียบอยู่

หลังจากขบวนรถที่มารับพวกนักโทษขับออกไปเพื่อนๆทั้งหลายก็พากันเอ่ยอา เจ้าบอมคนน้องเดินมามองหน้าพี่ที่ยืนนิ่งอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังเครียดหรือว่ามึนจนขยับตัวไม่ไหวกันแน่

คืนนี้จะไปนอนที่ไหน ..บ้านพังราบขนาดนี้แล้วนะ

คนตัวเล็กที่ยังสะอื้นปาดน้ำตามองหน้าผู้พูดอย่างเสียดาย เขาหันไปมองที่บ้าน มีแค่ประตูด้านหน้าที่ยังเหมือนจะดีอยู่ แต่ข้างในนี่สิแทบจะยับไปหมดแล้ว

นอนนี่ คิบอมตอบอู้อี้ พรุ่งนี้แกส่งช่างกับคนมาดูด้วย

แน่ใจนะ.. จะไปนอนบ้านชั้นก็ได้

ไม่ เจ้าวายร้ายรีบตอบ จะอยู่นี่เว้ย

เออ ..งั้นชั้นเอารถไว้ให้นะ แล้วไปไหนน่ะหัดบอกบ้าง

ซังบอมถามหาโรงรถแล้วจึงได้เอารถคันสวยไปเก็บให้ เขาเดินไปตบไหล่ดงแฮเบาๆด้วยความหวังที่ยังมี คนทะเล้นถอนหายใจเบาๆ แม้จะไม่รู้ว่าพี่อยากให้พูดหรือไม่แต่เขาก็มั่นใจว่าควรพูด เพราะไม่เช่นนั้นดงแฮก็อาจจะไม่เข้าใจและทำให้เรื่องราวเลวร้ายหนักกว่าเดิมเพราะคนตัวเล็กก็ใช่ว่าจะอารมณ์ดี น่าสงสารมากแค่ไหนก็เห็นๆกันอยู่

ฝากคิบอมด้วยนะ ..ชั้นรู้ว่านายแย่ แต่มันแย่กว่านาย

ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งแล้วค่อยหันไปหาพี่ คิบอมยังยืนนิ่งและทอดสายตาไร้จุดหมาย สถานการณ์เมื่อครู่ที่เพิ่งผ่านไปยังเป็นเหมือนความฝัน เขากำลังมึนงงกับชีวิตจนไม่รู้จะปะติดปะต่ออะไรยังไง ทั้งเสียใจเรื่องที่บ้าน เจ็บแค้น โกรธเคืองจากอีกคนมาแล้วยังจะต้องมาโมโหกับสิ่งที่เกิดกับคนที่ตนรักอีก ...

ไม่รู้ว่ามันคือวันมหาวิปโยคอะไรกันแน่

 

 

ความเงียบปกคลุมอยู่หลายนาทีกว่าที่ร่างใหญ่จะหันไปกอดร่างบอบบางเอาไว้แน่น แค่คิดว่าไม่สามารถที่จะปกป้องคนๆนี้ได้เขาก็ช็อกจนทำอะไรแทบไม่ถูก แต่เมื่อได้เห็นว่าดงแฮยังอยู่รอดปลอดภัยแม้จะมีร่องรอยที่น่าใจหายประปรายก็คลายกังวลไปได้บ้าง

ฮึก..ฮึก ..โหด..ฮือๆ

เสื้อยืดตัวใหญ่ถูกมือเล็กจิกจนยับ ดงแฮซุกหน้าหาไออุ่นจากอกกว้างอย่างเด็กน้อยที่โหยหาความปลอดภัย กอดเขาแน่นเท่าที่จะแน่นได้เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่หนีไปให้อยู่คนเดียวอีก ความตกใจที่เกิดขึ้นทำให้คนฮึดสู้เข้มแข็งได้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อเหตุการณ์เหล่านั้นผ่านไปก็ปลดปล่อยด้านที่อ่อนแอออกมาเพื่อระบายกับคนที่ตนคิดว่าเป็นที่พึ่ง

ในช่วงเวลานั้นบอกตัวเองซ้ำๆว่าจะมีสติ จะไม่อ่อนแอ จะไม่ร้องไห้ และอดกลั้นในทุกๆอย่างเพื่อถ่วงเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้วที่จะต้องสร้างความเข้มแข็งเพื่อเป็นแรงผลักดันให้กับตัวเองแบบเมื่อครู่

โหดไม่ไปไหนแล้วนะ ..อย่าหนีไปไหนนะ ..ฮึก ฮึก

 ไม่เป็นไรแล้วนะ ชั้นอยู่นี่แล้ว พูดเนิบและช้าตามประสาคนเมาๆ ขอโทษนะที่ปล่อยให้อยู่คนเดียว จะไม่ทิ้งเอาไว้ที่บ้านแบบนี้อีกแล้วนะ

ริมฝีปากร่างสูงจรดลงจุมพิตพรมที่กระหม่อมคนน่าสงสาร แม้จะเหนื่อยทั้งตัวเหนื่อยทั้งใจแต่เขาก็ไม่อยากที่จะปล่อยให้ดงแฮต้องรู้สึกแย่มากไปกว่านี้

เข้าบ้านกันนะ

ดงแฮพยักหน้าทั้งน้ำตาแล้วเดินพยุงคนเมากลับเข้าไป สภาพที่เละเทะดูดีขึ้นเล็กน้อยเพราะเพื่อนๆของคิบอมช่วยกันเก็บให้บางส่วน แต่ยิ่งมองก็ยิ่งใจหาย บ้านที่เขารักหนักหนาแทบจะพังราบในชั่วข้ามคืน แต่มันก็ยังดีที่ตัวเองยังปลอดภัยอยู่

คิบอมปิดประตูด้านหน้าและลงกลอนเรียบร้อย ที่ยังยืนยันจะนอนที่นี่เพราะอย่างน้อยประตูบานนี้ก็ยังมีสภาพที่ปกติ เขาไม่อยากจะต้องให้ดงแฮทิ้งสถานที่ที่รักออกไปในเวลาแบบนี้และมันก็ยังมีสภาพที่ดีหลงเหลืออยู่บ้าง ที่เละเทะจริงๆก็แค่ห้องรับแขกที่กระจกตู้แตก ประตูที่ทำเอาไว้พัง และข้าวของบางส่วนกระจัดกระจายเพราะแรงกระแทก แต่ชั้นบนก็มีแค่ประตูที่ถูกงัด ของในห้องที่โดนรื้อแค่จัดสักหน่อยมันก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิมแล้ว

โหดจะอาบน้ำมั๊ย ทั้งที่ยังสะอื้นและใจเสียแต่ก็ยังห่วงที่จะถามร่างใหญ่อยู่

คนที่เดินมาด้วยเหมือนจะยังมึนๆ กลอกตาไปมาแล้วก็นั่งนิ่ง ดงแฮที่จัดที่นอนใหม่เลยต้องเดินมาใกล้ๆและสะกิดให้เขารู้ตัว

โหด ..เป็นอะไร

ตาลอยๆกลอกกลับมามองใบหน้าหวานๆ แค่เห็นว่าขนตายาวๆยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่และแก้มนวลก็มีรอยช้ำเล็กๆ ซ้ำมุมปากยังเห็นคราบเลือดก็คว้าร่างบางมากอดจนแน่น น้ำตารินไหลออกมาเป็นสายทั้งที่ไม่เคยได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ เขาไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่มันไหลบ่าเอ่อล่นออกมาราวกับจวนเจียนจะขาดใจ

ขอโทษนะ ..ขอโทษจริงๆ

มันผ่านไปแล้วนะ ..โหดไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย หัวกลมส่ายในอ้อมอก แน่ใจแล้วว่าคิบอมคงจะเจอเรื่องร้ายๆมาจึงมีสภาพที่แปลกไปแบบนี้

ชั้นจะไม่ปล่อยนายอีกต่อไปแล้ว ..จะไม่ทิ้งให้ห่างตัวอีกแล้วนะดงแฮ

คนโดนปลอบถึงกับน้ำตาซึม ความรักที่รายล้อมทำให้ดงแฮได้ดื่มด่ำไปกับความห่วงใยที่ได้รับ แต่สิ่งเหล่านั้นมันก็ชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีหยดน้ำชื้นๆไหลมาโดนตัว ร่างเล็กรีบผละออกจากอ้อมกอดแกร่ง แค่เห็นน้ำตาของคนตรงหน้าก็ใจหาย

 โหด.. ดงแฮลูบเบาๆที่ใบหน้าของคนที่แสนรักอย่างห่วงใย โหดเป็นอะไร ..โหดร้องไห้ทำไม

คิบอมข่มตาหลับลงช้าๆแล้วปล่อยน้ำใสๆให้ไหลหลั่งลงมาในความเงียบ ไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่สิ่งที่แบกรับมันหนักจนเขาเหนื่อย อยากจะพัก อยากจะหยุดกับสิ่งเหล่านั้นและทิ้งมันเอาไว้โดยไม่ต้องหันไปสนใจอีก

คนตัวน้อยสวมกอดร่างใหญ่ที่เข้มแข็งมาตลอดอย่างอ่อนโยน แม้จะไม่เข้าใจนักแต่ก็เดาว่ามันคงจะหนักหนามากพอตัวคิบอมถึงไม่ยอมกลับบ้านซ้ำยังดื่มเหล้ามาขนาดนี้ ภาพที่เห็นเขาซัดแจอุคไม่เลี้ยงนั้นมันน่ากลัวจนคิดว่าไปโกรธแค้นใครที่ไหนถึงได้มาระบายความโกรธที่สุมอยู่ ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่ามันคงมีเรื่องร้ายแรงอะไรซังบอมจึงได้ดูเป็นห่วงเป็นใยหนักหนา

ตอนนี้ไม่มีซังบอม ไม่มีทั้งพี่คิฮยอน ...มีแต่ลีดงแฮอยู่กับคิมคิบอมที่กำลังอ่อนแอ

ชั้นไม่เป็นไรหรอก ..นายนั่นแหละ เป็นอะไรหรือเปล่า

แววตาห่วงใยมองมาทั้งที่ยังมีม่านน้ำตาเกาะอยู่ มือหนาประคองร่างบางเอาไว้แล้วลูบไล้ดวงหน้าหวานๆอย่างทะนุถนอม แค่ไม่นานที่ห่างตัวก็มีเรื่องเกิดขึ้นจนคนๆนี้ต้องถูกทำร้ายเสียแล้ว แล้วแบบนี้เขาจะปล่อยดงแฮห่างอกได้อีกอย่างไรกัน

ไม่เป็นไรแล้ว ตัวน้อยส่ายหน้าเบาๆ แม้ตอนแรกจะทั้งกลัวทั้งขวัญเสีย แต่แค่เห็นว่าคิบอมมาช่วยเอาไว้ได้ทันก็คลายความหวาดหวั่นนั้นไปจนหมด

คนเมาเริ่มจะยืนไม่ไหวเจ้าตัวน้อยเลยดึงหมอนขึ้นมาพิงหัวเตียงแล้วดันเขาลงไปนั่งพัก แต่เพราะถูกรั้งเอาไว้เลยต้องเลิกสนสภาพข้าวของส่วนที่ยังไม่ได้เก็บแล้วขึ้นไปนั่งใกล้ๆ

ไม่เป็นไรแล้วจริงๆนะ

คนตัวใหญ่ดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้แน่น หัวกลมอิงซบไหล่หนาและโอบรัดเขาเอาไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะแน่นได้ ต้องการแค่ที่พักพิงหัวใจในเวลานี้ก็เท่านั้น แต่สภาพที่อ่อนล้าของคิบอมกลับทำให้ดงแฮไม่สบายใจจนต้องเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของเขาอีกครั้ง

โหดบอกได้หรือยังว่าโหดเป็นอะไร

...

ตั้งแต่รู้จักกันมา โหดไม่เคยร้องไห้เลยนะ

ตาเรียวคมที่ไร้ประกายซุกซนเหมือนทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันทอดมองไปยังฝาผนังอย่างไร้จุดหมาย มือหนายังลูบเบาๆที่แก้มนิ่มไม่ปล่อยให้ห่างไปไหน เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรกับสิ่งที่พบเจอ ใจหนึ่งก็ไม่อยากจะพูดเรื่องที่เป็นสาเหตุที่ทำให้ตนอ่อนแอเพราะคงไม่มีใครอยากเป็นไอ้ขี้แพ้ในสายตาคนที่ตนต้องปกป้อง แต่อีกใจก็อยากจะหาที่พักพิงที่สามารถพักทั้งตัวและหัวใจเอาไว้ได้อย่างไม่ต้องหวาดระแวง

ในเมื่อถามตรงๆแล้วไม่ได้ผล เจ้าชิสุตัวเล็กเลยต้องเปลี่ยนคำถามใหม่ โหดจำได้หรือเปล่าว่าร้องไห้ให้ใครเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ จำได้มั๊ยว่าเคยอ้อนให้ใครตามใจบ้างหรือเปล่า ..จำได้มั๊ย

คิบอมส่ายหน้าเบาๆ เขาจำสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เลยสักอย่าง แต่เพราะออกมาแบบนั้นดงแฮเลยต้องยืดตัวขึ้นและรั้งร่างใหญ่ให้โน้มลงมาแล้วกอดศีรษะเขาเอาไว้แนบอกแทน

ร้องไห้ไม่ได้แปลว่าแพ้หรืออ่อนแอนะ มันเป็นแค่การระบายความอึดอัดในใจออกมา

...

การเรียกร้องความสนใจ อ้อนให้ใครมาตามใจ มันก็ไม่ใช่นิสัยของเด็กเสมอไปนะ ..บางที ชั้นก็อยากถูกแฟนอ้อนบ้าง ถ้าโหดเอาแต่นิ่งไม่พูดไม่จา แล้วชั้นจะตามใจยังไงล่ะ

...

การเป็นผู้ใหญ่มันก็ดีนะ แต่เป็นผู้ใหญ่เกินตัวแล้วแบกอะไรมากไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดี

เมื่อดงแฮหยุดพูด ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมและผูกขาดในบรรยากาศรอบตัว คิบอมยังทิ้งตัวนิ่งๆอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าเด็กขี้แย เขาหยุดร้องแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะกลับมาปกติ สภาพอารมณ์ที่ขึ้นๆลงๆตามประสาคนที่เครียดและเมามันยากที่จะเข้าไป

ขนาดเวลาปกติเขายังเข้าใจได้ยาก แล้วเวลาที่ไม่ปกติมันจะไม่ยากกว่าหลายเท่าเหรอดร้องแ

ชั้นทะเลาะกับพ่อ เสียงหนาตอบนิ่งๆ ทิ้งช่วงไปหลายวินาทีกว่าจะเอ่ยต่อ เค้าซื้อบ้านให้ผู้หญิงคนนั้น ..ชั้นเลยตามไปเผา

ดงแฮชะงักมือที่กำลังลูบผมสีดำขลับด้วยความตกใจ แต่ก็เข้าใจเมื่อร่างใหญ่เอ่ยต่อ

ชั้นแค่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นรับรู้ถึงความรู้สึกที่เสียของรักที่มีค่าของที่หวังเอาไว้มานานกว่าจะได้ ว่าถ้าวันหนึ่งมันพังทลายลงไปด้วยน้ำมือใครสักคน ..จะเจ็บสักแค่ไหนกัน

ความแค้นเคืองเกลียดชังที่กัดกร่อนหัวใจดวงนี้คงต้องใช้แค่เวลา คนรับฟังประเมินได้ง่ายๆว่ามันคงไม่ได้จบแค่เผาบ้าน และก็คงจะมีมหากาพย์ร่ายยาวออกไปมากมายกว่านั้นถึงได้เมามายบ้าคลั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยง

ไปเที่ยวทะเลกันมั๊ย?

หืม

พรุ่งนี้โดดเรียนไปเที่ยวทะเลกัน หน้าหวานยิ้มสดใส พยายามจะทำให้อารมณ์ที่หม่นหมองเริ่มกลับเข้าสู่ปกติ ไปที่ไหนสักที่ที่ทำให้ได้พักใจพักสมอง ไม่ต้องคิดไม่ต้องรับรู้อะไร มันก็ดีไม่ใช่เหรอ

 

เอางั้นก็ได้

งั้นอาบน้ำกันก่อนดีกว่านะ ..โหดตัวเปื้อนหมดแล้ว

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

ดวงดาวบนฟ้าที่มีอยู่น้อยนิดอาจไม่ได้สวยงามนัก แต่มันก็สามารถที่จะทำให้ใครบางคนยืนเหม่อมองมันได้นานสองนาน แค่ไม่กี่วันที่โทรศัพท์ไม่มีไอ้เด็กกวนประสาทโทรมามันก็รู้สึกว่าอะไรๆเปลี่ยนไปหมด นับจริงๆก็แค่สองวันเท่านั้นที่ฮันกยองไม่อยู่ แต่ทำไมมันถึงได้เหมือนผ่านไปนานนักหนาก็ไม่รู้

หลังจากไปนั่งเทียบเวลามาจึงพอจะรู้ว่าเวลาที่เกาหลีกับอังกฤษห่างกัน 9 ชั่วโมง ตอนนี้ก็เกือบๆจะเที่ยงคืนแล้วที่โน่นก็คงจะใกล้ๆบ่ายสาม ไม่รู้ว่าคนทางนั้นจะสนุกกับกิจกรรมและเพื่อนใหม่จนลืมไปหรือเปล่าว่าก่อนไปสัญญาเอาไว้ว่าจะโทรหาทุกวัน

พูดแล้วก็ไม่เห็นจะทำอย่างที่พูดเลย หน้าหวานบ่นไปก็ค้อนให้ดวงดาวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไปด้วย

แต่ก็ช่างตายยาก เจ้าโทรศัพท์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ถึงคราวร้องส่งเสียงและคนที่บอกนักบอกหนาว่าตัวเองแมนก็รีบกลับเข้าห้องเพื่อไปดูว่าใครโทรมา แค่เห็นว่าไม่ใช่เบอร์ของเกาหลีก็ดีใจจนออกนอกหน้าแล้ว แต่เพื่อไม่ให้หน้าแตกก็ต้องเผื่อใจแล้วรับสายแบบนิ่งๆ

สวัสดีครับ

คิดถึงยอโบจังเลย แทนที่จะสวัสดีกลับมาดันโปรยคำหวานเสียแทบจะตั้งตัวไม่ทัน นึกว่าจะหลับแล้วซะอีก

คนฟังยิ้มแก้มเป็นลูกแต่ก็ยังคงวางมาดต่อ นายเองเหรอ นึกว่าลุงที่ไหนโทรผิด

ใจร้าย ฮันกยองตัดพ้อเล็กๆ เพิ่งพักเบรกจากแคมป์อ่ะ กว่าจะกลับห้องยอโบก็คงนอนแล้วเลยโทรหาก่อน เมื่อวานอยากจะโทรหาแทบแย่แต่ไม่รู้เวลาที่แน่นอน

ฮีชอลนิ่งไปเล็กน้อย ไม่รู้จะพูดอะไรเลยปล่อยให้เขาพูดไปก่อน ปกติยอโบตื่นนอนกี่โมงอ่ะ

หกโมงครึ่ง ..ทำไม?

ช่วยตื่นเร็วกว่านั้นสักชั่วโมงได้มั๊ยอ่ะ แล้วนอนเร็วกว่าปกติสักชั่วโมง

อะไรของนาย

ก็พอที่นี่สองทุ่ม ที่นั่นก็จะตีห้า ผมจะรอยอโบตื่นมาคุย MSN กันไง แล้วจะรอส่งยอโบไปเรียน ส่งเสร็จก็เข้านอน  พอบ่ายๆยอโบก็โทรมาปลุกผมด้วยนะ

ทำไมชั้นต้องโทรปลุก เสียงห้วนๆทำเป็นแข็ง แต่ถ้าลองส่องกระจกสักนิดจะเห็นสีแดงๆแต่งแต้มบนแก้มขาว

ก็เผื่อตอนนั้นยอโบยังไม่กลับบ้านไง ที่นี่ให้เข้าแคมป์ตอนเก้าโมงอ่ะ ถ้าบ่ายสามที่นี่ก็จะหกโมง ยอโบโทรมาสักบ่ายสี่นะ ..ตื่นมาจะได้มีแรงไปทำกิจกรรมหน่อย คนอยู่ไกลชักเริ่มจะทำตัวหวานมากขึ้นทุกที ไม่เห็นใจผมหน่อยเหรอ อยู่นี่เหงานะ

เออ ..ถือว่าทำบุญ

ฮันกยองกลั้นหัวเราะเสียแทบแย่ คนฟอร์มจัดยังไงก็ยังไม่เลิกปากแข็งอยู่ดี แต่ฟังแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาเริ่มใจอ่อน หนทางจะได้มาเป็นแฟนก็อยู่แค่เอื้อม กลับไปคงได้เกี่ยวก้อยแน่ๆ

ที่ห้องยอโบมีเว็บแคมป่าวอ่ะ

หึ ..จะมีทำไม ชั้นไม่ได้จำเป็นต้องใช้

โน้ตบุคล่ะมีมั๊ย ปลายสายยังคงถามต่อ

นายนี่มันเรื่องมากจัง

ก็ที่ให้คุย MSN เพราะมันคุยได้นาน แล้วก็นั่งมองเว็บแคมไปด้วยได้ไง เวลาที่ไม่ได้อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ค่อยใช้โทรศัพท์ ผมไม่อยากให้ยอโบเปลือง แต่ถ้าผมโทรบ่อยๆที่บ้านก็คงได้เฉ่งตอนกลับไปแน่ๆ

ชั้นบอกตอนไหนว่าจะคุย MSN กับนาย แล้วจะเปิดเว็บแคม แกล้งย้อนอีกจนได้ เล่นตัวให้อีกคนหัวปั่นเล่นมันก็สนุกดีเหมือนกัน

อย่าใจร้ายนักสิ ..คิดถึงจะแย่แล้วนะ ดูรูปแล้วก็ยังคิดถึงอ่ะ

อย่ามาน้ำเน่า

ผมพูดจริงนะ ..เออ รูมเมดผมชมด้วยว่ายอโบน่ารัก เค้าบอกว่าเราเหมาะสมกันดี

หน้าสวยร้อนผ่าวเมื่อได้ฟัง อาการเขินถูกขับออกมาทางผิวหน้าจนหมดสิ้น คนโดนชมทิ้งตัวลงนอนกอดหมอนข้างจิกทึ้งไม่พูดไม่จา คนที่ห่างกันไป ไม่ได้เห็นหน้าแต่ได้ยินเสียงบ้างมันก็รู้สึกดี แต่เพราะดันเห็นเงาของตัวเองสะท้อนมาจากกระจกบานใหญ่แล้วดูไม่น่าจะเรียกว่าแมนก็ต้องสลัดหมอนทิ้งแล้วนอนนิ่งๆพร้อมกับข่มใจ

กูแมน กูหล่อ กูเท่ห์ ... มันแค่หวั่นไหว กูไม่ได้ชอบเด็กเปรตนั่น .. จำไว้ฮีชอล มึงแมน..มึงไม่ได้ชอบผู้ชาย

เสียงฝั่งของฮันกยองดังเอะอะในสำเนียงแปร่งหูคล้ายกับมีการเรียกรวม คนที่เพิ่งจะโทรมาได้ไม่กี่นาทีเลยต้องรีบวางเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

ผมต้องวางแล้วนะ ..พรุ่งนี้เช้ายอโบรีบๆตื่นนะ ผมจะรอ

พูดเหมือนมีอีเมลชั้น ขนาดบอกว่าจะไม่คุยแต่ก็หลุดปากถามจนได้

เดี๋ยวผมส่งข้อความบอกอีเมลไปแล้วฝากยอโบแอดมาตอนที่ตื่นแล้วแล้วกันนะ ..ฝันดีครับนูนาคนสวย อย่าลืมฝันถึงผมบ้างล่ะ

ไม่

อย่าใจร้ายไปหน่อยเลยน่า

รีบๆไปเหอะ ชั้นจะนอนแล้ว

ที่ต้องไล่เพราะขืนยังไม่ไปคงจับได้ว่าหัวใจเขากำลังเต้นผิดจังหวะ มันเร็วขึ้นมากจนแทบจะโครมครามดิ้นออกมานอกร่างเสียให้ได้ ทั้งที่ข่มใจแต่แค่สองวันที่ไม่เจอหน้าก็คิดถึงมากมาย ตอนที่เขาอยู่ใกล้ๆก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายแบบนี้ แค่เหงานิดหน่อยเวลาที่ต่างคนต่างเรียนหรือแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่นี่ถึงกับอยู่คนละประเทศ กว่าฮันกยองจะกลับก็อีกสองสัปดาห์เศษ กว่าจะถึงวันนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรบ้าง

อย่าดื้อนักสิเจ้าหัวใจ ..แกอย่าริวิ่งไปหาผู้ชายคนนั้นเชียวนะ

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

โทรศัพท์เจ้ากรรมของลีซองมินยังคงมีข้อความจากเบอร์ประหลาดเข้ามาเสมอๆ แต่หลายครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกดีเมื่ออ่านถ้อยคำที่เรียงร้อยฝากมาให้ ใจหนึ่งก็อยากจะให้คนส่งเป็นคยูฮยอนแต่อีกใจก็อยากจะให้เป็นคนอื่นที่ใจดีกว่านั้นจะได้ไม่ต้องเสียใจซ้ำๆอีก

มือเล็กพิมพ์โต้ตอบกลับไปกลับมาเพราะอีกฝ่ายไม่ขอรับสายโทรศัพท์ ก็หวังว่าจะจับผิดจากถ้อยคำที่ส่งกลับมาว่าเขาเป็นใครกันแน่

[[ คุณเป็นใครกันแน่ ]]

[[ ผมบอกแล้วว่าเป็นคนที่รักคุณ ]]

[[ อย่ามาน้ำเน่า ]]

[[ ผมพูดความจริงนะ ]]

[[ คุณเรียนที่ไหน บอกได้หรือเปล่า ]]

[[ เรียนที่เดียวกับคุณ ]]

[[ ห้องไหน ]]

[[ ความลับ ^ ^ ]]

[[ คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่เนี่ย ]]

[[ ต้องการเห็นคุณสบายดีไง ]]

[[ ประสาท ]]

[[ ผมชอบรอยยิ้มของคุณนะ คุณเหมาะกับรอยยิ้ม ]]

[[ เคยเห็นผมยิ้มด้วยหรือไง ]]

[[ แน่นอน ]]

[[ ทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดเผยตัว หรือว่าขี้เหร่จนอายหน้าตาตัวเอง ]]

[[ ผมหล่อเกินไปต่างหาก ^ ^ ]]

[[ หลงตัวเอง ]]

[[ ผมพูดความจริงนะ ]]

[[ คุณรู้เหรอว่าผมเป็นอะไร ถึงบอกว่าอยากให้ผมสบายดี ]]

[[ เราย่อมรู้ว่าคนที่เรารักอยู่ในสถานการณ์ไหนเสมอ ]]

[[ ผมควรประทับใจกับมันสินะ ]]

[[ ก็แล้วแต่ ผมไม่ได้บังคับให้คุณประทับใจ ]]

 

ทุกถ้อยคำที่พิมพ์โต้ตอบกันไปมาสร้างรอยยิ้มให้กับอีซองมินทีละนิด บางครั้งที่เขายียวนบ้างก็ทำให้หมั่นไส้ไปตามประสาแต่ว่าก็ไม่เคยจะโกรธ ซองมินรู้สึกว่าคนๆนี้สามารถเป็นเพื่อคุยที่ดีได้จึงไม่ได้คิดอะไร พวกเขาเองก็ไม่ได้พูดคุยในเรื่องที่เป็นความลับอะไรอยู่แล้ว มันจึงไม่จำเป็นที่จะต้องตัดการติดต่อหรือตัดสัมพันธ์ อย่างน้อยๆเวลาเครียดหรือไม่รู้จะคุยกับใครก็ยังมีเขาให้คุยด้วย

ส่วนเจ้าคนที่ทำตัวลึกลับก็นอนอมยิ้ม บางทีการเล่นแบบนี้มันก็ทำให้เขาเป็นตัวของตัวเอง อยากพิมพ์อะไรก็พิมพ์ตามที่ใจคิด ไม่ต้องมีมงกุฎหรือหน้ากากของคำว่า ราชวงศ์ สวมเอาไว้บนตัว ไม่มีใครรู้ว่าผู้ที่พิมพ์อยู่นั้นคือโจคยูฮยอน บุตรชายของท่านโจแชวอน เวลานี้เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆที่สามารถพูดคุยกับคนที่ตนรักได้โดยไม่มีมาดมาขวางกั้น

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องเพื่อกดโทรหาคนตัวเล็กและก็ถูกตัดสายตามคาด ซองมินไม่ยอมคุยกับคนที่เขารู้ว่าเป็นโจคยูฮยอนจริงๆ และก็อย่างที่คิดเอาไว้ ไม่ถึงครึ่งนาทีก็มีข้อความเข้ามา

[[ เบื่อๆๆๆ ]]

ร่างหนาอ่านแล้วก็หัวเราะ แต่ก็แกล้งทำเป็นเนียนไม่รู้เรื่องราว

[[ เบื่ออะไรครับ ]]

[[ เบื่อคน ]]

[[ ใครกันนะที่ทำให้คุณเบื่อ ]]

[[ ก็แค่คนนิสัยไม่ดีคนหนึ่ง ]]

คนถูกว่าหัวเราะขำใหญ่ กะเอาไว้แล้วว่าซองมินต้องด่าเขาไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่ ยิ่งขี้บ่นขี้ใจน้อยแบบนั้น แต่ก่อนที่จะตามง้อก็ต้องขอสืบให้รู้ทันความคิดเป้าหมายเสียก่อน

[[ ทำไมคุณถึงว่าเขานิสัยไม่ดีล่ะ ]]

[[ ก็เค้านิสัยไม่ดี ]]

[[ คนไม่ดีมันต้องมีสาเหตุสิครับ ]]

[[ เค้าไม่ซื่อสัตย์ ]]

[[ งั้นคงเป็นคนที่ทำให้คุณเสียใจ ]]

[[ อืม มากๆด้วย ]]

[[ แล้วทำไมอยู่ๆถึงได้เบื่อขึ้นมาล่ะ ]]

ร่างเล็กหน้างอเมื่ออ่านข้อความเพราะมันยิ่งสะกิดให้นึกถึง อันที่จริงก็อยากจะกดรับสายและถามว่าเขาเป็นอย่างไรอยู่หรอกแต่ว่าความโมโหและความโกรธมันมากกว่า เบอร์ของพ่อราชนิกูลนั่นก็บันทึกเอาไว้ในส่วนเบอร์ต้องห้ามที่ไม่ควรจะรับสาย และต่อให้เขามาอ้อนวอนก็คงจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆแน่

[[ ช่างเถอะ เดี๋ยวผมจะไปนอนแล้ว ]]

[[ งั้นก็ฝันดีนะครับคนดี ]]

ส่งตัวน้อยๆเข้านอนเสร็จก็แกล้งกดอีกเบอร์ไปกวนอีกสักรอบเพื่อกระตุ้นหัวใจที่มึนตึงให้ได้บริหารกล้ามเนื้อเล่น ตัวเองก็ใช่ว่าจะสภาพดีนัก ในช่วงสายหลังจากพอจะเดินเหินได้คล่องๆก็โทรศัพท์ให้คนรถที่คฤหาสน์ไปรับที่บ้านของคิบอม เขาไม่คิดจะอยู่เป็นสักขีพยานรักให้อิจฉาเล่น แม้จะไม่ได้ต้องการดงแฮเหมือนเมื่อก่อนแต่มันก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ที่กลายเป็นคนใกล้ตัวที่คว้าเอาไปกิน

เนียนๆ นิ่งๆ แต่ยิงเปรี้ยงเดียวแล้วได้ไปเลย ...น่าเจ็บใจนัก -*-

กว่าจะได้ออกจากบ้านอีกทีก็คงวันจันทร์ ทั้งท่านพ่อท่านแม่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่าเขาควรจะนอนพัก ซึ่งมันก็ยังดีที่กลับมาในสภาพที่ไร้รอยม่วงคล้ำมาฝากบุพการีจึงไม่มีเสียงบ่นให้รำคาญหู คยูฮยอนจำต้องโกหกไปว่าแค่ไม่สบายแล้วนอนพักที่คอนโดพี่ แต่อาการดันไปกำเริบที่บ้านเพื่อนจึงนอนพักที่นั่น ส่วนเรื่องขาดเรียนมาเกือบครบอาทิตย์น่ะเขาไม่ได้ปริปากสักแอะเดียว

ตอนนี้ก็แค่ลุ้นว่าคนตัวน้อยๆนั่นจะทำตัวอย่างไรเมื่อเจอหน้ากัน จะเมินเฉย เกลียดชัง สาปแช่ง ไม่พูดไม่จา หรือว่าพอจะมีความหวังให้ได้คืนดี

ตอนนี้เขาลุ้นมากเหลือเกิน

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

 

งานมากมายวิ่งชนกันสนุกสนานหลังจากที่ฟื้นกลับมา ... ช่วยยินดีกับบลูหน่อย ในที่สุด KiHae กับ WonHyuk ใน Why ก็เอ็นซีกันรอดแล้ว หลังจากพยายามแต่งจนแทบบ้า = =”

แต่ยังเหลืออีกสองคู่ ...เฮ่อ จะรอดมั๊ย ช่วงนี้ไร้อารมณ์แต่งเอ็นซีแบบสาหัสจริงๆ เข็นแล้วเข็นอีกยังจะไม่ขึ้นเลย เง่อ..

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67085 PobarO (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 20:33
    นึกว่าเกิงจะเป็นอะไร ดีนะพี่บลูไม่พลิกบทจนน่ากลัว แอบระแวง5555555
    คิเฮรักกันให้มากๆนะ ดูแลกันและกันให้ดี
    มินมิน กี้มันร้ายนะ5555555
    #67,085
    0
  2. #67055 DreamPatty (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 14:10
    ถ้าซองมินรู้ว่าคนที่คุยอยู่คือคยู ต้องโกรธมากแน่ๆ
    #67,055
    0
  3. #66919 luknamalotte (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 12:12
    บรรบกาศที่โรงเรียนอึมครึมมาก สงสารมินกับฮยอก 55555 ส่วนคิเฮ >_< สวีตจนทะเลหวานเลยนะ 5555 โหดหฤษณ์กับโสรแป๋ว 5555
    #66,919
    0
  4. #66826 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 16:02
    เป็นบอมก็คงเครียดไหนจะเรื่องที่บ้าน ไหนจะเรื่องแฟน อ๊ากก

    อยากทึ้งหัวแรวอน
    #66,826
    0
  5. #66599 P-ENT (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 20:51
    บอมระบายออกมาเหอะ อยากให้บอมอ่อนแอบ้าง

    สงสารบอม

    อึดอัดแทน
    #66,599
    0
  6. #66332 bua (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 00:50
    อ๊ากกกกก จะไปฆ่ายัย แรวอน ต้นเหตุที่บอมร้องไห้ พ่อบอมก้อนะเฮ้อ
    #66,332
    0
  7. #66308 KIHAE*129 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 19:57
    น้ำตาบอม

    คยูมินน่ารัก
    #66,308
    0
  8. #66235 mirchullove (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 17:58
    รอดไปนะหมวย*โล่งใจ*
    #66,235
    0
  9. #66183 Zelon (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:58
    เฮ้อ คราวนี้คงต้องยกความดีให้กับคิมบอมอีกครั้งนะเนี่ย รอดไปนะคนสวย หวังว่ารายนี้จะไม่กลับมาทำร้ายด๊องอีกนะ T T *ได้ไหม??*



    ป๋ากะเจ๊หวานแหววน่ารักจิงๆ ^ ^ (ฮี - ตรงไหนห๊ะ!!!)



    คยูมินก็..เหมือนจะดีนะ แต่ว่า..ถ้ามินรู้ มินจะโกดเข้าไปใหญ่รึป่าวเนี่ย = ='
    #66,183
    0
  10. #66046 chin-cha (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 05:16
     และแล้วบ้านทงเฮก็พังจิงๆด้วย  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #66,046
    0
  11. #65986 Chanya.N (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 16:21
    ลืมเม้นท์ -_-;;

    อิแจอุค แก..เป็นหมันไปซะเหอะ!!
    สะจิตสะใจมาก หุหุ!!
    #65,986
    0
  12. #65924 np137 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 02:05
    หยอดบ่อยๆเลยเกียม มินใจอ่อนอยู่แล้ว ^____________________^
    #65,924
    0
  13. #65765 MTieluk (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 12:50
    คิบอมร้องไห้ โอ๋ๆๆ อย่าร้องนะ
    #65,765
    0
  14. #65734 Ringo-rr (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 13:59
     คิมคิเท่ห์สุดไปเลย ในที่สุดก็มาทัน เย้ๆๆ  

    คิมคิมีน้ำตา tt'   
    ไปเที่ยวกะด๊องจะได้พักผ่อนด้วย 

    #65,734
    0
  15. #65240 NANA (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2554 / 12:15
    บอม!!! ทั้งๆที่กำลังลากคอแจอุคมาแท้ๆ

    พอเห็นด๊องก็จับมาจูบอยู่ต่อหน้าคนนับสิบเลยเหรอ

    คยูก็มีมุมน่ารักๆ ให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ นะ

    มินเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว อย่าหลงรักชายนิรนามก็แล้วกัน

    #65,240
    0
  16. #64028 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 11:14
    ถ้ามินรู้ว่าเป็นกี้ มินคงด่าไม่จบไม่สิ้น= =+
    #64,028
    0
  17. #63899 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 13:59
     คยูน่ารักจริงๆ
    #63,899
    0
  18. #63780 MCH (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 14:56
    ประทับใจคิมปั๊กโฮกกกกกกก

    ขนาดเมาๆมึนๆยังแร๊งขนาด



    ส่วนคู่ของพี่ก็น่ารักเข้าไปทุกที คุณฮีเปิดโอกาสให้เหนๆอ่ะ (ไม่ค่อยแมนเลยนะ)



    #63,780
    0
  19. #63578 Pink_Panther (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:46
    บอมรอบคอบมาก

    อ่านตอนนี้แล้วปวดใจมาก แต่ก็รู้สึกดีมากๆอ่ะ

    ถึงจะผ่านเรื่องร้ายมาขนาดไหน แต่ก็ยังห่วงกันและกัน คอยอยู่ข้างกันและกัน

    มินยิ้มได้แล้ว ดีใจจัง ^^
    #63,578
    0
  20. #63382 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 05:18
    เศร้ามากเลยตอนนี้อ่ะ

    สงสารทั้งบอมทั้งด๊องเลย

    ดีแล้วที่ไปทะเลกัน จะได้พักสมอง

    ไม่ต้องคิดอะไรที่ทำให้รู้สึกแย่

    ยิ่งตอนบอมร้องไห้ อ่านแล้วน้ำตาซึมเลย

    เศร้าจัง ไปทะเลแล้วก็ต้องลืมความเศร้าแล้วสุขให้สุดๆไปเลย



    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #63,382
    0
  21. #63355 ta-kom.sj (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 11:24
    ประตูใช้งานได้เยี่ยมมาก
    #63,355
    0
  22. #63338 mister.bean (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 17:21
    บอมร้องไห้ T T'
    เจ๊หนอเจ๊ยังไม่เลิกเป่าหูตัวเองอีก 55
    #63,338
    0
  23. #63330 Mapii ky (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:07
    อ่า...... ในที่สุดประตูนี้ก็ได้ใช้

    บอมเนี่ยนะ ถ้ามาไม่ทันจะเป็นยังไงเนี่ย

    ส่วนป๋าก็สู้ๆนะ ขยนันจีบแบบนี้สักวันฮีต้องใจอ่อนแน่ๆ ตอนนี้ก็ให้แมนไปก่อนแล้วกันนะ --”

    ส่วนเอ๋อ ส็ๆด้วยเหมือนกัน พยายามเข้าล่ะ สักวันหนูมนคงให้อภัย

    #63,330
    0
  24. #63218 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 21:33

    คิเฮหวานอะ  แอบไปเที่ยวทะเลกัน 2 คน  ชิชิ ! อิจฉา
    บอมร้องไห้   สงสารอะ TT

    #63,218
    0