Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 73 : Charpter 46 : ปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    6 ก.พ. 53

 

ตกเย็นเจ้าชิสุน้อยก็ต้องกลับไปเป็นตุ๊กตาหน้ารถของลูกชายท่านรัฐมนตรีเหมือนในช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ แค่เขาเดินเคียงซีวอนไปขึ้นรถพวกยองซันก็แทบจะสาปแช่งกันให้ขรม สิ่งที่คิบอมพูดเมื่อเช้าร่างผอมบางอาจจะไม่ได้เล่าให้ใครฟังแต่มันก็คับแค้นใจในอกจนแทบระเบิด

ที่ไม่เล่า ใช่เพราะเห็นใจดงแฮหรือเกรงใจคิบอม แต่เพราะเขาไม่อยากให้เด็กวินเซอร์รูฟที่ลากมาเป็นพวกตัวเองได้ถอดใจเพราะเกรงกลัวอิทธิพลของคิบอมเสียมากกว่า เพราะถ้าขืนเป็นแบบนั้นเขาจะเหมือนไร้แขนไร้ขาหาตัวช่วยอะไรไม่ได้เลย

สายตาที่เกลียดชังมองไปจนลับตา หน้าขาวจับจ้องแล้วเดินกำหมัดแน่น

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ..ลีดงแฮ!!

 

คนตัวเล็กหน้าหวานนั่งกังวลมาตลอดทาง พยายามคิดหาคำพูดนานาที่จะใช้เพื่อบอกคนข้างๆถึงสิ่งที่เกิด ดงแฮอยากจะรักษาน้ำใจของซีวอนให้มากที่สุดและปฏิเสธแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น อย่างน้อยๆเขาก็เป็นเพื่อนของคิบอมที่เป็นแฟนของตัวเอง และก็ยังดีแสนดีจนแทบที่จะหาคนแบบนี้อีกไม่ได้

จะดูเรื่องอะไรดี ร่างหนาหันมายิ้มบางๆพร้อมกับเอ่ยถามอย่างใจเย็น แม้มันจะกดดันไปบ้างแต่ซีวอนก็ยังดูเหมือนเป็นน้ำใสในลำธาร ไม่ใช่น้ำที่เชี่ยวกรากแต่อย่างใด

เรื่องอะไรก็ได้ ชั้นไม่ได้ดูโปรแกรมหนังช่วงนี้เอาไว้เลยน่ะ

จะว่าไม่ได้ดูเลยก็คงจะไม่เชิงเสียทีเดียว แต่ความจริงเคยมองๆเอาไว้และอยากจะชวนอีกคนมา แต่เพราะคิดว่าต่อให้ทั้งลากคอหรืออ้อนวอนคิบอมคงจะไม่มีทางมาแน่ๆเลยต้องล้มเลิกแผนการแล้วทำเป็นไม่สนใจมันจะดีกว่า

ชอบดูแนวไหนล่ะ

หนังตลก ดงแฮรีบตอบใหญ่ กลัวจริงๆว่าเขาจะพาไปดูหนังรักโรแมนติก แบบนั้นมันยิ่งจะชวนให้เครียดกว่าเป็นไหนๆ

ชอบแนวนั้นเหรอ

ก็ดูแล้วไม่ต้องคิดอะไรมากนี่ คู่สนทนาตัวน้อยยิ้มกว้างกลบเกลื่อน ชั้นไม่ชอบอะไรที่ต้องคิดมากอ่ะ แค่เรียนก็ปวดหัวจะตายชักอยู่แล้ว

โอเคๆ หนังตลกก็หนังตลก

พอเขายอมตามใจก็ยิ้มหวานไม่รู้เนื้อรู้ตัวเล่นเอาคนที่มาด้วยใจสั่นหวั่นไหวถึงไหนต่อไหน ซีวอนลอบมองหน้าหวานๆที่น่ารักนั่นเป็นระยะ เขาใช้สายตาคู่นี้จ้องมองดงแฮมาตั้งแต่วันแรกที่เจอ แม้กระทั่งเวลานี้ก็ยังคงจะมองอยู่ ถึงแม้จะพอรู้ว่าเขาเอนเอียงไปหาใครคนอื่นแต่ตราบใดที่ยังมีโอกาสและยังไม่ได้ยินคำปฏิเสธชัดๆก็ยังอยากที่จะพยายาม

ทำยังไงได้ ..ก็ใจมันรักไปแล้วนี่นา

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

เจ้าเจอร์รี่ที่ไร้ทอมคุมในยามนี้เริงร่าท้าบรรดาสารวัตรอยู่ทุกวี่วัน แต่ก็ยังดีที่คิบอมมีดงแฮให้ต้องคอยดูแล เจ้าตัวน้อยนั่นจะไปไหนก็ต้องคอยสอดส่อง เหตุการณ์หาเรื่องกับชาวบ้านเลยห่างหายไม่ค่อยมีมาให้ปวดหัว แต่ถึงจะมีสารวัตรนักเรียนคนอื่นๆก็ไม่ค่อยจะกล้ามายุ่งนัก คงจะมีแต่ฮันกยองนี่แหละที่วิ่งสู้ฟัดตามจองล้างจองผลาญกันไม่เลิก

เมื่อกลับมาที่บ้านก็นั่งมองนาฬิกาอย่างกับคนบ้า ดงแฮไปกับเจ้าประธานตัวใหญ่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแต่ความรู้สึกก็คล้ายกับว่านานแสนนาน คิบอมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เพราะทุกๆทีก็มักจะมีคนตัวเล็กส่งเสียงแจ๋วๆให้รำคาญหู แต่พอมันหายไปก็กลายเป็นว่าโลกทั้งใบมันชักจะเงียบเกินไปแล้ว

คิฮยอนเดินมามองชุดสูทที่น้องชายเพิ่งให้คนไปรับมาแล้วก็มองหน้าเจ้าตัวแสบ

แฟนแกล่ะ

คนถูกถามไม่ได้ใส่ใจว่าพี่ใช้คำถามอย่างไร แค่ประมวลผลได้ว่าถามถึงดงแฮก็ตอบแบบผ่านๆ

ไปกับซีวอน

ปล่อยแฟนไปกับคู่แข่ง แกนี่มันบ้าแฮะ

ก็แล้วไงเล่าเสียงหนาเริ่มฟึดฟัด ช่างผมเหอะ

ปล่อยเค้าไปแล้วก็มานั่งมองนาฬิกานี่นะ แกนี่มันเพี้ยนจริงๆเลย ..อยากรู้ล่ะสิว่าเค้าทำอะไรกันอยู่

อย่ามาทำเป็นรู้ดีได้มั๊ย

อ้าว น้องสะใภ้ชั้นทั้งคน

น้องสะใภ้ คำนี้มันสะกิดใจให้คิบอมหันขวับไปจ้องหน้า เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้พูดเลยสักนิดว่าคบกับดงแฮในฐานะในอยู่ ถึงจะคบกันแล้วแต่เขาก็ไม่ได้เปิดเผยกับใครคนอื่นเลยด้วยซ้ำ

ใครเป็นน้องสะใภ้ฮยอง

ดงแฮไง ..อะไรวะ พูดแบบนี้เจ้าตัวเล็กนั้นได้ยินก็ร้องไห้เป็นเขื่อนแตกพอดี แกนี่ใจร้ายว่ะ

ผมบอกตอนไหนว่านั่นเป็นน้องสะใภ้

ชั้นตัดสินเองได้ด้วยสายตาว่ะ ร่างหนายักไหล่กวนๆ

ฝ่ายน้องเห็นพี่ยัดเยียดให้ก็ขี้เกียจจะเถียงต่อ ความจริงก็คือความจริงเพราะยังไงซะคิฮยอนก็เดาถูก แต่เขาแค่ไม่อยากจะยอมรับให้มันเสียฟอร์มว่าโดนพี่ชายเดาทางได้ก็แค่นั้น หากเป็นเมื่อก่อนก็คงจะร้องเถียงอยู่หรอก แต่ตอนนี้เจ้าตาแป๋วตัวน้อยไม่ใช่คนอื่นที่ไร้สถานะอีกต่อไป ลูกผู้ชายยังไงก็ต้องยอมรับในความจริงและสิ่งที่เกิด

แต่ยังไงเขาก็ไม่มีทางรับด้วยคำพูดหรอก ..โดนล้อตายชัก -*-

 

เสียงรถที่คุ้นหูดังเข้ามา ไม่ต้องออกไปมองก็พอจะรู้ว่าคือซังบอมแน่ๆ และมันก็จริงเพราะเจ้าเด็กตัวขาวแก้มป่องตาใสๆรีบเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ พอเจอหน้าพี่ชายทั้งคู่ก็ยิ้มแปลกๆ

ไอ้พี่ชั่ว ข่าวที่แกอยากได้น่ะ ..ได้แล้วนะ

อืม ..ว่าไง

นี่ ไอ้ซองยอนมันฝากมา

คิบอมรับซองสีน้ำตาลออกมาแกะ ข้อมูลที่อยู่ของแรวอนมีพร้อมอยู่ข้างในนั้น คิฮยอนเดินเข้ามามองด้วยความสงสัย แค่เห็นของในมือน้องเพียงเล็กน้อยก็พอที่จะเดาได้ว่าคิบอมให้เพื่อนไปสืบอะไรมา

แกจะทำอะไร พี่ใหญ่สีหน้าไม่ไว้ใจนัก

ไปทวงของคืนเสียงต่ำเอ่ยเรียบๆแต่หากสายตาที่นิ่งสงบมีประกายประหลาด

พี่ใหญ่กับน้องเล็กมองหน้ากันแล้วก็ลอบถอนหายใจเบาๆ คิฮยอนยังนึกห่วงกับการตัดสินใจที่จะเกิดแม้ไม่รู้ว่าคิบอมคิดจะทำอะไร ต่างจากซังบอมที่ต่อให้พี่ไปไหนเขาก็จะไปด้วย อย่างน้อยๆก็คอยอยู่ดูไม่ให้ห่างหูห่างตาเพราะคนอย่างคิมคิบอมหากจะร้ายแล้วมันก็ยากที่จะต้านไหว

ขอไปดู ไปแล ไปปราม อย่างที่ผ่านๆมาเพื่อไม่ให้อะไรเลวร้ายมากไปกว่าที่ควรบ้างก็เท่านั้น เพราะเขาน่ะไม่มีปัญญาที่จะห้ามไม่ให้คนๆนี้ทำในสิ่งที่ต้องการได้อยู่แล้ว

 

รถยี่ห้อหรูรีบบึ่งออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยมีคุณชายคิมผู้พี่มองตามอย่างห่วงๆ คิบอมเป็นคนขับและก็บึ่งไปโน่นนี่มากมาย เขาแวะไปซื้อของที่ต้องการตามจำนวนที่คิดว่าเพียงพอ ซังบอมมองแล้วก็ชักจะหน้าเจื่อนลงทุกทีเพราะไม่คิดว่าพี่จะทำอะไรห่ามๆแบบนั้น แต่เพราะคิบอมยังนิ่งอยู่จึงต้องสงบปากสงบคำแล้วทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามที่ดีต่อไป

แค่ขอให้ได้อยู่กับพี่ ไปกับพี่ ...ดีกว่าพูดอะไรแล้วโดนถีบลงจากรถ เพราะแบบนั้นเขาจะไม่สามารถที่จะประคองสถานการณ์ได้หากมันเลวร้ายกว่าที่คิด

สองพี่น้องขับรถตามที่อยู่ที่ได้จนมาถึงบ้านใหญ่หลังหนึ่ง มันเป็นบ้านจัดสรรขนาดกว้างมากพอสมควร ซึ่งคนเป็นพี่ก็กระโดดลงจากรถก่อนคนน้องจะดับเครื่อง เขาเดินไปดูป้ายที่ด้านหน้า จากนั้นจึงค่อยกดกริ่งเรียกคนข้างในให้ออกมาเปิดประตู

สวัสดีค่ะ ..คือ

หญิงวัยสี่สิบกว่าๆซึ่งน่าจะเป็นแม่บ้านเหลือบมองการแต่งตัวและรถที่พวกเขาใช้ก็เริ่มจะไปต่อไม่ถูก เคยได้ยินคุณนายของตัวเองเล่าเรื่องลูกชายของคุณผู้ชายมาบ้างจึงไม่แน่ใจเท่าใดนักว่าคนตรงหน้านี่คือใคร

เด็กหนุ่มตรงหน้ากดสายตามองด้วยท่าทีที่น่าเกรงขาม ทั้งที่ยังอายุไม่ถึงครึ่งของหล่อนแต่พลังในร่างช่างน่ากลัวเหลือเกิน

นี่บ้านของใครเขาถามห้วนๆ

คุณ..เอ่อ คุณคิมแทยางค่ะ หล่อนเอ่ยชื่อผู้ที่จ่ายเงินค่าจ้างแทนเพราะเท่าที่แอบได้ยินมา บ้านหลังนี้ยังไม่ได้โอนเป็นกรรมสิทธิ์ของแรวอนโดยเด็ดขาด

มีใครอยู่ข้างในบ้าง

ฉัน..ฉันคนเดียวค่ะ คุณนายกับคุณผู้ชายไม่อยู่

งั้นก็เอานี่ไป แล้วออกไปซะ

เงินก้อนใหญ่ในซองสีน้ำตาลถูกเสนอให้ด้วยเสียงเรียบๆแต่ว่าสามารถทำให้คนที่สนทนาด้วยใจหวิว แม่บ้านรายนั้นรับไปเปิดดูก็ถึงกับผงะ แบงก์ห้าหมื่นวอนสีเหลืองส้มเป็นฟ่อนที่อยู่ข้างในนั้นจำนวนไม่ต่ำกว่าล้านวอนถูกเสนอให้ หล่อนมองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความสงสัยแต่สายตาของคิบอมกลับไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิด

ถ้าเอา ก็ออกไป ..ถ้าไม่ ก็เอาคืนมา

ป..ไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอคะคุณชาย สรรพนามถูกตั้งขึ้นในเสี้ยววินาที

เดี๋ยวนี้!!”

เสียงตวาดนั้นทำเอาหล่อนลนลานรีบวิ่งออกไปแต่ก็ยังไม่วายหันหลังกลับมาดู ซังบอมเหลือบไปมองซ้ำเพื่อกดดันไม่ให้คิดจะย้อนกลับมา ซึ่งเงินจำนวนนั้นแลกกับของใช้ภายในบ้านมันก็ดูจะคุ้มค่าจนไม่รู้ว่าจะคุ้มมากไปไหน

ของที่ขนมาด้วยถูกหยิบเข้าไปข้างในบ้าน กลิ่นน้ำมันคละคลุ้งเพราะมันถูกสาดตั้งแต่ในห้องนอน ห้องรับแขก และทุกๆที่ที่มีของของชองแรวอนตั้งอยู่ คิบอมลงมือด้วยตัวเองและให้เจ้าตัวแสบอีกคนนั่งเฝ้าที่รถเอาไว้ เขาไม่ได้กลัวความผิดอะไรแต่แค่อยากจะทำงานให้เสร็จๆไปก็เท่านั้น

ซังบอมมองตามแล้วได้แต่ถอนหายใจ ทั้งที่หลงคิดว่ามีดงแฮเข้ามาแล้วจะช่วยลดความร้ายของพี่ได้แต่เหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิด เจ้าตัวน้อยนั่นสามารถหยุดคิบอมได้แค่ในระดับหนึ่ง แต่พอถึงเวลาที่จะลุกมาอาละวาดมันก็ยังเหมือนเก่า

ดงแฮ ..นายมาดูแฟนนายตอนนี้หน่อย ดูแล้วยังจะรักมันลงหรือเปล่า

เจ้าแก้มพองตัวขาวนั่งชันเข่าขึ้นกอด กลิ่นเหม็นหืนจากด้านในลอยมาแตะจมูกจนเริ่มแสบ น้ำมันถูกสาดเป็นหย่อมๆ ไม่ได้คิดจะทำลายมั้นทั้งหลังแต่อย่างน้อยๆก็ให้ได้รู้ว่าเขายอมที่จะเสียเงินสามสิบกว่าล้านไปโดยไม่ต้องมีอะไรกลับคืนมาดีกว่าที่จะเจียดให้กับผู้หญิงไร้ยางอายพรรค์นั้น หล่อนได้มามากเกินพอแล้ว เฉพาะเงินในบัญชีที่คิมแทยางเอาเข้าให้ทุกเดือนก็เหลือกินเหลือใช้ ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมาซื้อบ้านหลังใหญ่ให้แบบนี้อีก

ชั้นอยากเห็นหน้าเธอตอนกลับมาเห็นสภาพบ้านจริงๆ ..ชองแรวอนยิ้มร้ายๆแสยะอย่างสะใจ แค่นึกภาพหล่อนเต้นเร่าๆยามเห็นซากบ้านหลังนี้ก็แทบจะทนรอเวลาไม่ไหว

เธอกดดันให้ชั้นต้องร้ายเองนะ ..ยัยผู้หญิงสวะ!!!

ไฟแช็คถูกจุดก่อนที่จะโยนมันลงไปที่กองผ้าซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำมัน ร่างสูงพรายยิ้มร้ายๆเดินออกมาอย่างสะใจหาใดเปรียบ หลักฐานการวางเพลิงยังวางเอาไว้เย้ยคนเป็นเจ้าของ รถหรูถูกขับออกมาด้วยฝีมือของคนเป็นน้องโดยที่พี่ยังนั่งนิ่ง ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชัง ซังมองถอนหายใจเบาๆแล้วเหลือบมองควันไฟที่เริ่มจะพวยพุ่งออกมา

คิบอม ชั้นว่า..

หน้านิ่งหันขวับ แววตาร้ายๆนั่นปิดปากคนที่คิดจะพูดได้อย่างดี ซังบอมรูดซิปอย่างรวดเร็วและรอจนกระทั่งมันถึงเวลาที่เจ้าวายร้ายพอใจจึงได้ทิ้งตัวลงพิงเบาะ

อีกสักห้านาทีโทรแจ้งศูนย์ดับเพลิงด้วยล่ะ เสียงต่ำสั่งเบาๆ

ฟังแค่นี้ก็รู้ว่าคิมคิบอมต้องการอะไร ซึ่งฝ่ายน้องก็ขับรถไปชะลอที่ถนนใหญ่ด้านหน้า รอจนกระทั่งมีรถดับเพลิงวิ่งสวนเข้าไปด้านในจึงได้ออกรถขับออกไปตามที่พี่ชายสั่ง สารถีหน้าหล่อเหลือบมองผ่านกระจกอยู่บ่อยครั้ง เขาไม่อยากคิดสภาพตอนที่ลุงรู้ว่ามันจะเป็นเช่นไร

อาจเกิดสงครามโลกครั้งที่สาม ..หรือไม่ก็บ้านพังไปสักแถบ .. คิดแค่นี้ก็ไม่อยากจะกลับไปแล้ว

ขับไปได้ไม่นานก็ฉุกคิดอะไรได้ แล้วถังน้ำมันน่ะนายเอาไว้ไหน

แถวนั้นนั่นแหละ ยิ้มร้ายๆพรายที่มุมปาก

แล้วไม่..

กำลังจะถามว่า แล้วไม่กลัวโดนจับได้หรือไง แต่เพราะนึกขึ้นได้และเพราะทันกันและกันซังบอมเลยถอนหายใจแทนแล้วหันไปสนใจทางข้างหน้าต่อ เขารู้ดีว่าคิบอมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ คนอย่างเขาไม่มีทางที่จะไม่รอบคอบอยู่แล้ว

ใบหน้าคมคายเชิดขึ้นมองฟ้าพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย รู้สึกสนุกและสะใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งคิดว่าถ้าบิดามาเห็นอุปกรณ์วางเพลิงแล้วจะเต้นเป็นเจ้าเข้าสักแค่ไหน ที่วางทิ้งเอาไว้น่ะไม่ใช่ว่าสะเพร่าแต่เพราะจงใจที่จะให้จับได้ต่างหาก

ก็ให้มันรู้ไปว่าคิมแทยางจะกล้าแจ้งตำรวจจับลูกชายให้ขายหน้าเล่น

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

เสียงเอะอะจากด้านหน้าทำให้รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปคงสัมฤทธิ์ผลเพราะได้ยินเสียงเรียกหาตัวเองเสียดังลั่น คิบอมเดินล้วงกระเป๋าหน้านิ่งลงไปที่ด้านล่างซึ่งมีซังบอมกับคิฮยอนนั่งกันอยู่ พี่ใหญ่กับน้องเล็กค่อนข้างเป็นกังวลกับการกระทำห่ามๆนั่น เกรงกลัวไปสารพัดแต่เจ้าคนกลางกลับไม่ได้สนใจอะไรนัก

ไอ้ลูกไม่รักดี

เพี๊ยะ!! ผ่ามือหนาตบเข้าที่หน้าเด็กหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสายเลือดของตัวเองด้วยความโมโหอย่างสุดขีด เขาเพิ่งจะรู้เรื่องไม่นานว่าฝีมือคนที่กระทำการทุกอย่างเป็นลูกชายคนเล็ก และก็ต้องรีบบึ่งกลับบ้านมาก็เพราะเหตุนี้ แรวอนลอบยิ้มอย่างสะใจที่อย่างน้อยๆคิบอมก็ได้รับผลที่มาทำร้ายหล่อน ใบหน้าสวยปรายตามองยิ้มๆแต่ต่อหน้าของคิมแทยางหล่อนก็ยังคงบีบน้ำตาเป็นผู้น่าสงสารอยู่เหมือนเก่า

คนโดนตบลูบหน้าเบาๆท่ามกลางความตกใจของพี่และน้อง คิฮยอนมองหน้าพ่อกับน้องสลับกันแต่ไม่ได้คิดจะเข้าไปห้าม สิ่งที่คิบอมทำเขาก็คิดว่ามันแรงเกินไป แต่ที่พ่อตบน้องมันก็ใช่ว่าจะดี สรุปว่าในสายตาของเขาแล้วเรื่องนี้ไม่มีใครที่ทำถูกทั้งนั้น

แกทำบ้าอะไร!!”

หึ ..ทำบ้า? สายตาแข็งๆจ้องพ่อราวกับเป็นคนอื่น รอยยิ้มร้ายๆพรายอยู่ทั่วทั้งใบหน้า ถามตัวเองก่อนดีกว่า ว่าทำบ้าอะไร

คิมคิบอม!!”

ยิ่งคิมแทยางตวาดใส่ก็ยิ่งได้รับสายตาที่เจ็บแค้นกลับไปมากเท่านั้น ร่างสูงประจันหน้ากับผู้เป็นพ่ออย่างไม่นึกเกรง เขากัดฟันยืนนิ่งแล้วปรายตามองคนที่ตามบิดามาด้วย ใต้ใบหน้าที่แสนเศร้ามองก็รู้ว่ากำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่ แต่มันไม่ใช่แค่นี้หรอกที่ชองแรวอนจะต้องเจอ

จำเอาไว้ว่าถ้าจ่ายเงินอีกสักวอนเพื่อผู้หญิงคนนี้ ผมจะตามไปทำลายมันทุกที่ อย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้มันเสวยสุขบนเงินพวกนั้น

แต่นั่นมันก็เงินของชั้น เสียงเข้มตวาดซ้ำ แกไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามอำเภอใจแกแบบนี้ ไอ้นิสัยชั่วๆแบบนี้แกเอามาจากไหนนักหนาไอ้คิบอม

ก็เพราะพ่อผมมันไม่เคยสั่งสอนไง ร่างสูงตวาดกลับ พ่อผมเอาเวลาไปสนใจอีนังแพศยาที่มันมาทำให้ครอบครัวผมพัง ทำให้แม่ผมต้องหนีไปอยู่ที่อื่น ผมผิดด้วยเหรอที่เกลียดมันน่ะ

สีหน้าที่เจ็บแค้นที่ถูกซ่อนเอาไว้ถูกปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ความเกลียดที่สะสมเอาไว้ถูกระบายมันก็คราวนี้ สายตาที่ผิดหวังจ้องมองหน้าผู้ให้กำเนิดด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ความเจ็บที่ถูกตบมันยังน้อยไปถ้าหากว่าเทียบกับความเจ็บใจที่ผู้เป็นพ่อแสดงออกว่าเข้าข้างใครในเวลานี้

แล้วแกคิดว่าไอ้ที่แกทำนี่มันดีนักใช่มั๊ย

ก็ดีกว่าคนที่ไม่เคยคิดจะแคร์คำว่าครอบครัว

เพี๊ยะ!! หน้าหันไปอีกรอบ คิบอมหันกลับมาจ้องหน้าผู้ให้กำเนิดอย่างจอมวายร้าย อารมณ์โกรธพุ่งสูงจนหยุดแทบไม่อยู่ เขากัดฟันยิ้มใส่คล้ายจะเย้ยให้คนฟังเจ็บใจเล่น

แทงใจดำเหรอฮะ ..หึ

คิมแทยางยืนจ้องหน้าลูกชายตาเขม็ง ตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็ทำตัวให้ต้องปวดหัวมาตลอด แต่เพิ่งจะมีครั้งนี้นี่แหละที่เป็นตัวเองที่โดนย้อนเข้าอย่างจัง ร่างหนาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกตอกกลับมาด้วยคำถามนั้น เจ้าลูกชายเลยได้ทีซ้ำไปอีกรอบ

ถ้าอยากจะให้ผมสำนึกผิดก็ได้เสียงหนาเอ่ยเบาๆ ผมจะได้ไปมอบตัวกับตำรวจมันซะเดี๋ยวนี้

นี่แกท้าชั้นเหรอ

ผมไม่เคยท้าใคร คิบอมตอบเสียงหนักแน่น พ่อก็น่าจะรู้ว่าผมทำจริง

สงครามย่อยๆที่เกิดขึ้นกลางบ้าน ทำให้คนกลางเลยต้องมาขวางทัพเอาไว้ก่อนที่อะไรจะแย่ลง คิฮยอนดึงแขนน้องให้ถอยออกไปอยู่กับซังบอมแล้วปรายตาจ้องมองชองแรวอนอย่างคาดโทษ หล่อนหลบสายตาเมินหน้าไปทางอื่นแต่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสำนึกอะไร คุณชายใหญ่ที่ยังอารมณ์นิ่งเลยต้องใช้เหตุผลเข้าช่วย

ใจเย็นๆก่อนนะครับพ่อ คิบอมมันอาจจะใจร้อนเกินไป

แกจะให้ชั้นเย็นได้ยังไง ดูที่ไอ้น้องเวรของแกมันทำสิหันไปพูดกับลูกคนโตเสร็จแล้วก็จ้องหน้าคนก่อเรื่องต่อ แกคิดจะนึกถึงหัวชั้นบ้างมั๊ยไอ้คิบอม รู้ไปถึงไหนได้อายไปถึงนั่น

สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและตำหนิ คิบอมเชิดหน้าจ้องกลับอย่างไม่ยอมลดละ แววตาแข็งกร้าวนับวันจะยิ่งรุนแรง

เพราะนึกถึงได้ทำไงฮะ

ไอ้คิบอม!!”

ก็พ่อถามไม่ใช่เหรอ เขาขึ้นเสียงบ้าง อย่าหวังว่าผมจะยอมให้มันได้อะไรไปมากกว่านี้ แค่ที่ให้ไปมันก็มากเกินพอสำหรับผู้หญิงต่ำๆที่มันทำให้ครอบครัวคนอื่นเค้าแตกแยกแล้ว อีนังคนนี้มันเป็นนางฟ้านางสวรรค์หรือไงถึงได้ประเคนให้มันนักหนา ถ้ามันดีจริงจะมาแย่งผัวชาวบ้านเค้ามั๊ย!!”

ท่านประธานคิมหน้าชากับคำพูดที่ซัดเข้ามาไม่ยั้ง โมโหก็โมโหแต่ที่ลูกชายพูดมันก็เล่นเอาจุกอยู่ไม่น้อย คิฮยอนดึงแขนน้องอีกครั้งเพื่อที่จะปรามให้เขาระวังคำพูดบ้างแต่ก็กลับโดนสะบัดอย่างไม่ไยดี เด็กหนุ่มเดินออกจากบ้านไม่พูดไม่จา น้องเล็กเลยต้องวิ่งตามพี่ออกไปเพราะยังไงเขาก็ทิ้งคิบอมเอาไว้คนเดียวในอารมณ์แบบนี้ไม่ได้

แรวอนชำเลืองมองตามแผ่นหลังกว้างๆอย่างเจ็บแค้น ทั้งที่หล่อนคิดว่าบ้านหลังนั้นมันจะเป็นสมบัติของตัวเองแล้วแท้ๆแต่พอกลับไปและเห็นมันเหลือแต่ซากก็แทบล้มทั้งยืน ไหนจะข้าวของและเครื่องเพชรที่ออดอ้อนให้คิมแทยางซื้อให้อีก สิ่งที่เสียไปมันยังน้อยกว่าที่เจ้าเด็กนั่นโดนตบด้วยซ้ำ

ว่าที่เจ้าบ่าวยืนนิ่งเงียบสักครู่ก็ถอนหายใจเบาๆ ไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้ก่อนงานแต่งงานของตัวเอง เขามองหน้าพ่อแล้วก็สะท้อนใจในคำพูดของน้องเพราะมันจริงแทบจะทุกอย่าง บิดาของเขาหลงแรวอนมากเกินไปจริงๆ

พ่อรู้สึกแย่ใช่มั๊ยครับที่คิบอมทำในวันนี้ ..แต่ระยะเวลาที่คิบอมมันสั่งสมความรู้สึกแบบนั้นน่ะ พ่อเคยนับหรือเปล่าครับ ..ว่ากี่ปี

ความเงียบเข้าปกคลุมในทันทีที่เสียงสตาร์ทรถดังขึ้นและก็พุ่งออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ลูกชายคนโตที่ยังนิ่งอยู่ถึงกับส่ายหน้า ถ้าจะผิดมันก็ผิดทั้งคู่แต่เขาก็รู้ว่าน้องคงจะทนไม่ไหวถึงได้ทำอะไรแบบนั้น ถึงคิบอมจะโมโหร้ายและเกลียดชองแรวอนแค่ไหนเขาก็ไม่เคยจะทำลายข้าวของ แต่ครั้งนี้เล่นทำ.. ซ้ำยังเป็นของใหญ่ แสดงว่าคงจะเกลียดเข้าไส้เอามากๆ

คิฮยอนถอนหายใจอีกครั้งแล้วหันไปเอ่ยเบาๆ ไม่กลัวมันไปมอบตัวเหรอครับ

 

ทั้งที่โมโหแทบเป็นแทบตายที่ลูกชายอาละวาดบ้านพังไปทั้งหลังแต่ก็ยังจะต้องมาจัดการปิดข่าวทั้งหมดให้เงียบเชียบภายในไม่กี่ชั่วโมง แม้คิบอมจะเป็นลูกรักลูกชังที่นึกอยากจะดีก็ดี นึกอยากจะร้ายก็ร้าย แต่ยังไงก็ถือว่าคือสายเลือดและเขาก็ไม่อาจที่จะใจร้ายเอาลูกชายเข้าตารางได้แน่ๆแม้จะเดือดดาลแค่ไหนก็ตาม

ชองแรวอนถูกส่งไปพักที่โรงแรมเพื่อตัดปัญหา ส่วนท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ก็ปล่อยตัวเองนั่งอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัวเพียงลำพัง คำพูดร้ายๆที่ทั้งเจ็บทั้งจุกจากลูกมันกำลังสะท้อนให้เห็นบาดแผลภายในใจของเด็กหนุ่ม ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเอาแต่ทำงานและแรวอนก็คือสิ่งที่สามารถทำให้เขาผ่อนคลายจากความเครียดได้ แต่ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะทำให้ลูกต้องเจ็บช้ำถึงเพียงนี้

ก็รู้ว่าที่เขาก้าวร้าวเพราะอะไร แต่ก็คิดว่าแค่วิธีการเรียกร้องความสนใจแบบเด็กวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ พอมาได้ยินกับหูก็ถึงกับอึ้งในความคิดความรู้สึกของคนเป็นลูก

กี่ปีที่คิบอมจมอยู่กับความคิดที่เจ็บแค้น กี่ปีที่แสร้งทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรทั้งที่ในใจรุ่มร้อน และกี่ปีกำแพงหนาๆถูกสร้างขึ้นมากั้นทั้งคู่เอาไว้

คิมแทยางปล่อยลมหายใจบางๆอย่างเหนื่อยล้า แค่คิดว่าแม่ของลูกจะกลับมาและต้องเผชิญหน้าก็หนักหนาพออยู่แล้ว ใครจะรู้บ้างว่าเบื้องหลังของประธานใหญ่ผู้เด็ดขาดแล้วเขาเป็นแค่ไอ้ผู้ชายขี้ขลาดคนหนึ่งที่ถือทิฐิมากเกินไปจนไม่คิดจะงอนง้อภรรยาให้กลับมา  ตอนหล่อนไปก็คิดตามประสาของคนที่ไม่เคยถูกทิ้งว่าเมื่อหายงอนแล้วคงจะกลับ แต่กว่าจะรู้ว่าลูกคงต้องขาดแม่จริงๆก็ตอนที่หล่อนเปิดบริษัทที่ต่างประเทศแล้ว

และตอนนั้นเขาก็ไม่มีหน้าที่จะกล้าไปสู้ได้อีก ...เวลามันเนิ่นนานเกินไป

ผู้ชายที่รักศักดิ์ศรีและถือทิฐิคนหนึ่งมีจุดอ่อนคือความหวาดกลัวและขี้ขลาด เขากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความผิดที่ก่อ กลัวที่จะยอมรับว่าตัวเองคือคนทำลายครอบครัว และกลัวที่จะต้องถูกคนรอบข้างมองด้วยสายตาตำหนิติติง เพราะเหตุนี้จึงต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจและปกป้องตัวเองด้วยการมองข้ามสิ่งเหล่านั้นมาตลอด

มันก็แค่ปมด้อยของคนๆหนึ่ง ..ที่เกิดขึ้น และฝังตัวอยู่มาเนิ่นนาน

รูปแต่งงานในมือที่เริ่มเหี่ยวย่นไปตามวัยถูกจับโยกไปมา หลายครั้งที่เขาแอบหยิบมันขึ้นมาดูแต่ก็ทำได้แค่เพียงไม่นานก็ต้องเก็บมันเข้าลิ้นชักเหมือนเก่า แค่คิดว่ามารดาของคิบอมจะเกลียดชังก็ทนที่จะมองต่อไปไม่ได้ทุกที แต่อีกไม่กี่วันนี้หล่อนก็จะกลับมาและพวกเขาก็คงจะต้องเผชิญหน้ากันจริงๆ

คิบอมมันเป็นลูกของเรา ..หรือลูกของคุณ เขาไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาเลยนะ

เสียงหนาเอ่ยแผ่วเบา เขาเหนื่อยและท้อกับการที่ต้องเลี้ยงลูกชายคนนี้ นอกจากคิบอมจะไม่ค่อยเคารพ ไม่เชื่อฟัง วันนี้ก็ยังทำให้เห็นแล้วว่าพร้อมจะปะทะขั้นรุนแรงได้ทุกเมื่อ

ผมจะเลี้ยงเค้าให้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้หรือเปล่าผมยังไม่แน่ใจเลย พูดไปก็ถอนหายใจไป อกของคนเป็นพ่อมันท้อเหลือเกิน หลายครั้งที่พยายามพูดดีๆด้วยแต่มันก็เหมือนว่าจะไม่ช่วยอะไรเลยสักนิด

มือใหญ่วางกรอบลูบคว่ำลงกับโต๊ะทำงานแล้วขยับมือไปกุมศีรษะเอาไว้หลวมๆ ..เขาเหนื่อยเหลือเกิน

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

สองชั่วโมงกว่าที่หนังจะจบและดงแฮก็นั่งกอดกระป๋องป๊อบคอร์นเงียบๆอยู่แบบนั้นตั้งแต่เข้าโรงจนกระทั่งออกมา เขาพยายามจะไม่สุงสิงกับคนที่ไปด้วยสักเท่าไหร่เพราะไม่อย่างนั้นมันคงจะกลายเป็นการให้โอกาสขึ้นมาอีก ระหว่างที่หนังฉายไปก็นั่งครุ่นคิดหาคำพูดที่จะเอ่ยไปด้วย กังวลไม่น้อยกับการอยู่กับร่างใหญ่แบบนี้แต่มันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากรอเวลาแล้วค่อยบอกในทุกๆอย่าง

เดี๋ยวทานข้าวใช่มั๊ย

คนตัวน้อยที่เดินกอดกระป๋องป๊อบคอร์นไม่เลิกเอ่ยถามเบาๆ พวกเขากำลังฝ่าฝูงชนเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งมันก็มากพอสมควรเพราะเวลานี้มีตั้งสามเรื่องที่ฉายพร้อมๆกัน ทั้งคนเข้าโรงและคนออกจากโรงเลยสวนกันขวักไขว่

อืม ดงแฮอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า

ไม่หรอก

ร่างเล็กส่ายหน้า พอนึกได้ว่ายังไม่ได้บอกคิบอมว่าจะกลับตอนไหนก็ต้องเปลี่ยนเรื่อง

ไปเข้าห้องน้ำก่อนเถอะ อยากเข้าห้องน้ำ

ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับท่าทางน่าเอ็นดูของคนสวย ซีวอนขยี้ผมนิ่มแล้วฉวยข้อมือพาเดินไปยังจุดหมายซึ่งก็คือห้องน้ำชายที่อยู่ด้านนอก พวกเขาแยกกันเข้าคนละห้องแต่นอกจากจะทำธุระส่วนตัวแล้วมือเล็กก็ยังกดส่งข้อความหาอีกคนที่ไม่ได้มาอย่างรวดเร็ว

 

To : ปั๊กขี้แกล้ง

Message : เดี๋ยวจะให้ซีวอนไปส่งที่บ้านนะ ไปรับด้วย ^ ^

 

 เสร็จแล้วก็เดินอมยิ้มออกมาที่ด้านนอก ซีวอนพาไปทานอาหารญี่ปุ่นเพราะคนตัวเล็กร่ำๆว่าอยากจะทานเทมปุระ แก้มใสขยับเพราะเจ้าตัวเคี้ยวตุ้ยๆอารมณ์ดี และมันก็น่ารักเสียจนร่างหนาอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ แต่พอเขายิ้มดงแฮก็ร้องงอแงขึ้นมา

ยิ้มอะไรอ่ะ ..อยู่ๆมองหน้าแล้วก็ยิ้ม

หึ หึ .. มันน่ารักดี

จากที่นั่งน่ารักอยู่ก็พลันนิ่งลงทันตา ร่างบางพยายามจะระมัดระวังมากขึ้น เขาไม่ค่อยอยากจะน่ารักในสายตาของซีวอนสักเท่าไหร่เพราะขืนเป็นแบบนั้นก็มีแต่ยิ่งจะทำให้เจ็บและลำบากใจมากขึ้น ที่นั่งอยู่ก็แค่รอเวลาให้เขาไปส่งที่บ้านแล้วค่อยบอกสิ่งที่ต้องบอกก็เท่านั้น และสิ่งที่ทำอยู่มันก็แค่ประคับประคองความรู้สึกดีๆเอาไว้ให้นานที่สุด

ทานเสร็จแล้วอยากไปไหนต่อหรือเปล่า

คุณหนูตัวน้อยๆช้อนตาขึ้นแล้วส่ายหน้า ไม่เอาแล้ว จะไปโทรหาฮันกยอง

ชักอิจฉามันแล้วสิเนี่ย ..คิดถึงมันมากเลยเหรอ คุณชายถามไปก็ยิ้มไปด้วย ความจริงแล้วเขาตลกดงแฮมากกว่าเพราะทำเหมือนกับว่าฮันกยองเป็นพ่อเสียอย่างนั้น

คิดถึงสิ อยากรู้ว่าที่โน่นเป็นยังไง การอยู่การกิน เพื่อนๆในค่ายด้วย ..ไปคนเดียวแบบนั้นมันน่าห่วงออก

คนอื่นๆในเกาหลีที่ได้ทุนก็มีเหมือนกัน อย่างน้อยมันก็มีคนชาติเดียวกันอยู่นะ

ยังไงก็ห่วง

ในเมื่อยืนยันแบบนั้นก็จำต้องตามใจ การเดทที่มีม่านบางๆคั่นกลางอยู่อาจไม่ได้สนุกมากนักแต่ก็ไม่เลวร้ายสักเท่าไหร่ ซีวอนรู้สึกได้ว่าเหมือนร่างเล็กจะมีบางอย่างในใจแต่เขาก็ไม่ได้อยากจะรับรู้ในตอนนี้ คุณชายชเวขับรถออกจากห้างสรรพสินค้าหลังจากที่ซื้อตุ๊กตาสุนัขสีขาวนุ่มนิ่มให้เด็กน้อยข้างๆนั่งกอด ดงแฮตอนนี้เหมือนเด็กๆเพราะแค่เขาซื้อตุ๊กตาให้ก็ยิ้มกว้างแล้วยังนั่งกอดมาตลอดทางอีก

ชอบเหรอ คนที่นั่งกุมพวงมาลัยถามยิ้มๆ

อืม กอดแล้วนิ๊มนิ่ม ชั้นอยากได้ตั้งแต่ไปเจอคราวที่แล้วแล้วล่ะ แต่ว่าตอนนั้นของเยอะเลยไม่ได้ซื้อ ขอบใจนะที่ซื้อให้

แค่นี้เอง ซีวอนหันมายิ้มแก้มบุ๋ม แล้วคราวก่อนไปทำอะไรแถวนั้นอ่ะ

เจ้าคนเสียงใสยิ้มแห้งๆ เขาไม่กล้าตอบอยู่แล้วว่าไปซื้อของเข้าบ้านกับคิบอมแล้วก็หาเรื่องงอแงให้เขาพาไปเฉียดแถวๆโรงหนังเพราะอยากจะดู แต่เพราะคนที่ไปด้วยไม่อยากดูหนังรักคอมเมดี้ด้วยเลยต้องล้มเลิกแผนการ พออ้อนเอาตุ๊กตาก็โดนตอกกลับมาอีกว่า ที่ห้องก็มีแต่ไม่เห็นนายจะเคยกอดเลย หลับทีไรก็ลวนลามแต่ชั้นไม่ใช่เหรอ ซึ่งมันก็คือความจริงและลีดงแฮก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เลยต้องปล่อยเจ้าลูกหมานี่ทิ้งเอาไว้อย่าอาลัยอาวรณ์

ก็แค่ไปซื้อของอ่ะ อยู่ว่างๆก็ไปเดินเล่น ต้องโกหกอีกจนได้ ชั้นชอบหมา แต่ไม่มีเวลาเลี้ยงอ่ะ

แต่เลี้ยงหมาไว้ก็ดีนะ อย่างน้อยๆก็มีเพื่อนบ้างเวลาอยู่คนเดียว

ปากบางยู่เล็กน้อยแล้วค่อยขำ แอบคิดอยู่ในใจว่าเดี๋ยวนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย เพราะอย่างน้อยก็มีเจ้าปั๊กหน้านิ่งมาอยู่เป็นเพื่อนแทบจะตลอดเวลา

เมื่อเริ่มเข้าใกล้บ้านหลังเล็กนิ้วมือเรียวยาวที่กอดตุ๊กตาอยู่ก็จิกลงไปบนเจ้าลูกหมานุ่มนิ่มแรงขึ้น ดงแฮกังวลกับสิ่งที่จะต้องพูดในวันนี้ มันค่อนข้างจะลำบากที่จะต้องสารภาพบาปและปฏิเสธคนที่ดีแสนดีมาตลอด แต่ในเมื่อยิ่งปล่อยเวลาเอาไว้ก็ยิ่งรู้สึกผิดและซีวอนเองก็ยิ่งจะรู้สึกแย่มันก็คงจะต้องทำ

บ้านที่เขาห่างหายไปหลายวันยังปิดสนิทและมีเพียงไฟที่หน้าบ้านเปิดอยู่ หนุ่มน้อยรีบควานหาพวงกุญแจเพื่อไปไขประตูรั้ว เสร็จแล้วก็หันมายิ้มเรียบๆให้อีกคน

หัวใจเต้นหนักๆพยายามรวบรวมความกล้าและเรียบเรียงคำพูด ปากบางเม้มแน่นก่อนที่จะตัดสินใจเอ่ยออกมา

ซีวอน คือ..ชั้นมีอะไรจะบอก

สีหน้าที่ยิ้มแย้มนิ่งลงอย่างฉับไว สายตานิ่งสงบจับจ้องใบหน้าหวานๆที่ได้รูปก่อนจะเสมองไปทางอื่น ลางสังหรณ์มันกำลังบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ และมันก็เป็นบางอย่างที่เขาไม่อยากจะรู้ในตอนนี้

อีกนานแค่ไหนจะครบหนึ่งเดือน

ร่างใหญ่ชิงถามออกไปก่อน เล่นเอาคนที่รวบรวมความกล้าอยู่นั้นนิ่งงันไปหลายวินาที ดงแฮทบทวนวันเวลาสักครู่ก็ตอบเบาๆ อีกสิบกว่าวัน

อืม.. เขายิ้มอีกครั้งแล้วยังเอื้อมมือไปขยี้ผมของคนตรงหน้าบางๆ วันนั้นชั้นจะมาขอคำตอบนะ

เอ่อ..

แล้วเมื่อกี๊จะบอกอะไรเหรอ

น้ำท่วมปากก็คราวนี้ ดงแฮแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายเพราะจังหวะและโอกาสมันไม่มีแล้ว ซีวอนตัดหนทางเขาจนหมดเหมือนตั้งใจจะตัดบทและย้ำว่าไม่คิดจะฟังอะไรในเวลานี้ ในอกร่างเล็กแทบจะระเบิดตายแต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้เพราะที่รวมรวบสติเมื่อครู่มันหายวับไปหมดแล้ว

อืม ..ฝันดีแล้วกันนะ

รอยยิ้มเรียบๆส่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันไปผลักประตูรั้วแล้วเดินเข้าไปไขประตูบ้าน คุณหนูลีหันไปมองที่หน้าบ้านอีกครั้งด้วยความอึดอัด แต่ยิ่งเห็นเขายังยืนรอส่งเข้าบ้านและโบกมือมาก็ยิ่งแทบจะบ้าตาย

อีกตั้งสองสัปดาห์เชียวนะ ..กว่าจะถึงตอนนั้น ชั้นไม่ขาดใจตายไปก่อนเหรอ?

 

ดงแฮนั่งมองนาฬิกาอยู่สักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้าปั๊กจะเข้ามา โทรศัพท์ที่ส่งข้อความไปก็เงียบเชียบไม่มีสัญญาณตอบกลับ เจ้าเครื่องมือสื่อสารอันเล็กถูกจับขึ้นมาแกว่งไปแกว่งมา อยากจะโทรหาแต่ก็ไม่กล้าเพราะคิดว่าบางทีคิบอมอาจจะอยู่กับเพื่อนๆก็เป็นได้ ตั้งแต่ที่มาดูแลตัวเองเขาก็แทบจะไม่เคยออกไปเตร่กับเพื่อนๆ นี่มันก็กินเวลาหลายสัปดาห์แล้วเหมือนกัน ถ้าแบบนั้นมันก็ควรจะให้เวลาเขาได้สังสรรค์สักหน่อย

มีแฟนแล้วก็ต้องนั่งคอย ..เฮ่อ ไม่เห็นดีเลย

เจ้าเปี๊ยกตาแป๋วขบเบาๆที่เรียวปากอย่างเซ็งๆ นึกย้อนไปถึงเมื่อก่อนก็ไม่เคยเลยที่จะต้องนั่งดูเวลาหรือว่าชะเง้อคอยว่าใครจะมาตอนไหน แต่ตอนนี้นี่สิ แทบจะไม่เป็นตัวของตัวเอง เขาหายไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ชะเง้อมองจนคอจะเป็นยีราฟอยู่แล้ว

โหดบ้า.. ถ้าเมามาอีกนะจะให้นอนที่พื้นเลย หน้างอๆบ่นพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้ ยังไงซะคืนนี้เขาก็คงจะขอนอนที่บ้านนี้แทน ขี้เกียจจะนั่งรถกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ในเวลาดึกๆแบบนี้

เลือกชุดไปก็หันไปมองเข็มนาฬิกาอีก ปั๊กบ้าเอ๊ย ..ถ้าชั้นกลายเป็นชิสุคอยาวต้องใส่ห่วงคอเป็นกะเหรี่ยงน่ะชั้นจะโทษนาย

 

สายน้ำอุ่นๆไหลผ่านเรือนร่างบางระหง มือเรียวขยับฟองน้ำถูตัวขัดผิวทั่วทั้งกายอย่างสบายอารมณ์ เขาไม่จำเป็นต้องพะวงว่าเจ้าปั๊กจอมซ่าส์จะมาเมื่อไหร่เพราะยังไงรายนั้นก็แอบไปปั๊มกุญแจเอาไว้แล้ว ต่อให้ไม่มีคนไปเปิดประตูให้ก็คงจะมีปัญญาเอาตัวใหญ่ๆกับหน้าหล่อๆเข้ามาเองได้

กลีบปากสีหวานขยับฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อย บางทีก็นึกครึ้มอกครึ้มใจผิวปากในทำนองเพลงที่คุ้นหนู เขาอาจจะค่อนข้างดูเรียบร้อยในสายตาผู้ใหญ่แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนนิ่งเฉย กวนก็เท่านั้น ดื้อก็ไม่น้อย จะมีแต่กับคนที่ไม่ค่อยสนิทหรือยังไม่กล้าจะเปิดเผยธาตุแท้นั่นแหละที่จะยังเงียบและเอาแต่ยิ้ม แต่กับคนที่สนิทๆน่ะยังไงก็ต้องกวนใส่ไม่มากก็น้อย

ทุกอณูของพื้นผิวถูกขัดสีจนสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมๆนี้เป็นกลิ่นครีมอาบน้ำที่คิบอมชอบและวันนี้เขาก็เลือกที่จะใช้มัน ถ้าคืนนี้นอนที่นี่ก็อยากจะให้เขาได้กลิ่นที่ชอบตลอดทั้งคืน มันพิเศษกว่าอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ของคุณชายหน้านิ่งก็ตรงที่พวกเขาสามารถที่จะแสดงความรักต่อกันได้โดยไม่ต้องระวังอะไร

รีบๆกลับมาสิเจ้าปั๊กบ้า ..อยากกอดจะแย่แล้ว >////<

ดงแฮอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวแล้วหยิบที่คาดผมมาคาดเพื่อพอกหน้าต่อ เขาติดจากแม่ที่ชอบสรรหาอะไรมาประทินผิว หล่อนชอบหาโน่นหานี่มาลองแล้วเขาก็มักจะกลายเป็นหนูทดลองหรือไม่ก็ต้องทำเป็นเพื่อนแม่เป็นประจำ เวลาที่หน้าโทรมๆเลยต้องรีบดูแลตัวเองให้ผ่องใสก่อนที่คุณนายลีจะบ่นเอา

ครีมสีน้ำตาลเข้มกลิ่นโกโก้หอมฉุยน่ากินถูกทาจนทั่วหน้า ร่างเล็กรอจนกระทั่งมันไม่เหนอะหนะจึงได้ไปหาหนังสือมาอ่าน เขาเปิดเพลงฟังแต่สายตาก็ยังหมั่นมองนาฬิกาอยู่ เสียงโทรศัพท์จากชั้นล่างดังสนั่นลั่นไปทั้งหลัง คนที่จะโทรเข้ามาเวลานี้ก็มีแค่พ่อกับแม่ของเขาเท่านั้น แน่นอนว่าคนที่อยู่เบื่อๆรีบวิ่งสปีดไปรับมันอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม

สวัสดีฮะ

เสียงใสมาเชียวนะหนุ่มน้อยของแม่

อิ อิ ..คิดถึงแม่จ๋าจังฮะ คิดถึงพ่อจ๋าด้วย ..พ่อจ๋ากับแม่จ๋าจะมาเยี่ยมลูกชายตอนไหนฮะ ดงแฮลากเสียงอ้อนเป็นเด็กๆ พ่อกับแม่สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะมาเยี่ยมและก็จะพาไปที่บ้านหลังใหม่หลังจากย้ายไปที่ฮังการีแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาเต็มที

 ช่วงนี้หนุ่มน้อยของแม่ปิดเทอมไงจ๊ะ ตอนนี้ที่นี่ก็วุ่นๆเรื่องย้ายไปที่บูดาเปสท์กันอยู่เลยไม่ค่อยได้โทรหาลูกเลย แล้วดงแฮของแม่สบายดีหรือเปล่าลูก

สบายดีฮะ แม่จ๋าไม่ต้องห่วงหรอกพูดไปก็ฉีกยิ้มหวานใส่ฝาผนังไปด้วย

เอ้อ เห็นคุณพ่อบอกว่าคุณคิมแทยางโทรมาขอให้ดงแฮของแม่ไปพักที่บ้านใช่มั๊ย นี่กลับมาแล้วเหรอ แม่กะว่าถ้าโทรเข้าบ้านแล้วไม่รับก็ว่าจะโทรเข้ามือถือนะเนี่ย

ดงแฮได้แต่หัวเราะแหะๆ ก็ไปๆมาๆฮะ

ลูกชายเค้ามาทำอะไรที่บ้านพังล่ะถึงต้องย้ายไปอยู่บ้านเค้าน่ะ

คือ .. เจ้าตาแป๋วผู้เป็นเด็กน้อยของแม่รีบมองรอบๆบ้านเพื่อหาของที่น่าจะพังได้ ทำประตูโรงรถพังฮะ เลยต้องเอารถไปไว้ที่โน่น

ประตูโรงรถ? คุณนายลีเสียงสูง เป็นใครก็งงทั้งนั้นแหละว่าจะมาทำพังยังไง

คือคิบอมเค้าขับรถชนแล้วมันยุบ แล้วปิดไม่ได้น่ะฮะ นิ้วยาวรีบไขว้อย่างไวเลยทีเดียว อ่า แล้วพ่อจ๋าล่ะฮะ หนูคิดถึงพ่อจ๋าจัง ..พ่อจ๋าจะคิดถึงลูกชายมั๊ยน๊อ..

แย่จริง ..คุณพ่อมีแขกแน่ะ เอาไว้วันหลังจะให้คุณพ่อโทรหานะจ๊ะ ตอนนี้แม่ว่าหนุ่มน้อยของแม่ไปอาบน้ำนอนได้แล้วนะ เดี๋ยวช่วงปิดเทอมพ่อกับแม่จะไปรับมาเที่ยว แต่ก็คงหลังจากจัดการเรื่องที่พักเรื่องงานของคุณพ่อเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ

ฮะ ..จุ๊บ เสียงทะเล้นๆทำใส่โทรศัพท์เสร็จแล้วก็หัวเราะ ฝากถึงพ่อจ๋าด้วยนะฮะ ..จุ๊บๆ

ทะเล้นจริงนะเรา ..ไปนอนได้แล้ว แล้วก็อย่าลืมห่มผ้าด้วยนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย

ครับผม

รักลูกนะ

รักแม่จ๋าเหมือนกันฮะ

รอยยิ้มพิมพ์ใจของลูกชายที่ยังเป็นเด็กตัวน้อยๆของบ้านเหมือนเมื่อตอนหลายปีที่แล้วผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน ดงแฮวางหูแล้วก็ชะเง้อมองไปที่ประตู เขาเพิ่งจะนึกได้ว่าคิดจะโทรหาฮันกยองตั้งแต่เมื่อเย็นแต่ก็ลืมจนกระทั่งแม่โทรมา แต่จะกดโทรศัพท์หาเขาตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะกำลังทำอะไรอยู่

พรุ่งนี้ค่อยเทียบเวลาแล้วโทรเอาแล้วกัน ..วันนี้เอาเมลไปก่อนนะคุณสารวัตร

 

ร่างโปร่งบิดขี้เกียจซ้ายขวาแล้วมองนาฬิกาที่ชั้นล่างอีกรอบหลังจากเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาแล้ว เวลานี้ใกล้จะสี่ทุ่มเต็มทีแต่คิบอมก็ยังไม่โผล่มาอีก โทรศัพท์ก็เงียบหายสงสัยได้เมาอยู่กับพลพรรคในก๊วนแน่ๆ คิดแล้วก็ถอนหายใจดังเฮือก เหนื่อยจริงๆกับการมีแฟนทำตัวเป็นหัวหน้าก๊วนแบบนี้

เสียงกุกกักดังจากประตูด้านหน้าเหมือนว่ากำลังมีใครพยายามจะไขประตู ใบหน้าสวยพรายยิ้มนึกขำเพราะท่าทางจะไขผิดไขถูก ดงแฮเดินไปยืนกอดอกรออยู่สักพักแต่อีกฝ่ายก็ยังเปิดไม่ได้ สุดท้ายจึงกลายเป็นว่ามีเสียงเคาะเบาๆเข้ามา

นึกว่าจะนอนนอกบ้าน

เสียงใสหัวเราะเบาๆก่อนจะหมุนลูกบิดเปิดประตูให้ แต่คนตรงหน้ากลับไม่ใช่คนที่เขารออยู่ มันแสยะยิ้มร้ายๆและคนในบ้านก็ถึงกับผงะเมื่อมองเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร มยองแจอุค!!

อ..ออกไปนะ!!”

ดงแฮร้องลั่น สองแขนรีบผลักมันออกไปพ้นประตู แต่มันก็ใช้แรงกระชากลูกบิดเอาไว้แล้วดึงแขนเรียวมารวบจนได้

ดูซิว่าไอ้เปรตนั่นมันจะโผล่มาหรือเปล่า ..อยากให้มันมาตอนที่แกกำลังมีอะไรกับชั้นจังว่ะ

จากเมื่อก่อนมันเคยรักเคยหลง ตอนนี้มันเริ่มหมดความรู้สึกนั้นไปและกลายเป็นความอยากจะเอาชนะ ความชอบก็อาจจะพอมีอยู่บ้างแต่เพราะคิดว่าดงแฮตกเป็นของคิบอมแล้วทุกอย่างจึงลดฮวบและเหลือแค่ความแค้นเคือง

มันจะทำหน้ายังไงถ้ารู้ว่าเมียมันมีผัวอีกคนชื่อมยองแจอุค

หน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความสะอิดสะเอียน แค่เห็นหน้าก็คลื่นไส้ ยิ่งมันมาแตะเนื้อต้องตัวก็ยิ่งเหมือนผดผื่นจะขึ้นร่าง ดงแฮพยายามดิ้นรนแต่ก็ถูกมันจับไปเอาไว้ เสียงหวีดร้องดังลั่นแต่ลูกน้องของมันก็ยังคุมเชิงอยู่ด้านหน้า มือหนาพยายามปิดปากแต่คนตัวเล็กก็พิษสงร้ายกว่าที่คิด

โอ๊ย!!”

ฟันซี่เล็กกัดเข้าที่ฝ่ามือใหญ่ซ้ำยังถีบเข้าที่ลำตัวจนมันเซ ลูกน้องต่างหันขวับตั้งท่าจะมาช่วยแต่แจอุคก็ยังส่ายหน้า ฟาดหลังมือตบผั๊วะเข้าที่แก้มนิ่มจนหันไปอีกทาง

ถทธิ์มากนักนะมึง!!!”

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

มีคนถามว่าเว็บจะขายอะไร ... อ่า ก็ขายพวกซีดี ของที่ออฟฟิสคัลออกมา เสื้อผ้ารับสั่งแค่บางเว็บที่เจ้าอื่นๆไม่ค่อยได้รับ แล้วก็มีพวกเครื่องสำอาง แล้วก็ของกระจุกกระจิกอื่นๆ   ส่วนของไทยจะเป็นงานแฮนด์เมนที่บลูทำหรือออกแบบเองค่ะ ไม่น่าจะซ้ำกับของที่อื่น อาจจะมีอาร์ทบุ๊ครูปวาดอะไรงี้

 

ที่ทำเพราะถ้าใครเรียนการตลาดมา บลูคิดว่าน่าจะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองมีความรู้และถนัดที่สุด บลูคลุกคลีในวงการสายเกาหลี เครื่องสำอางอะไรก็ใช้ ก็ถือว่ามีความรู้ในระดับหนึ่ง ส่วนการซื้อของก็ให้คนรู้จักซื้อส่งมา เค้าเป็นคนไทยที่ไปเรียนที่นั่นอ่ะค่ะ ^ ^ คนที่บลูรู้จักส่วนมากอยู่ใน Target กรุ๊ปนี้ มันง่ายต่อการประชาสัมพันธ์ และง่ายต่อการแนะนำสินค้า หรือประเมินคุณภาพสินค้าให้ลูกค้า ... ไม่ได้สักว่าบ้าเกาหลีแล้วจะขายอะไรที่เป็นเกาหลี

 

เว็บยังไม่เสร็จหรอก ...วันนี้อยู่ดีๆ กลับจากร้านอาหารมันเซฯ เพราะไปกินกับน้องๆในเกาะ ก็ไข้ขึ้น คิดว่าอะไรคงผิดสำแดงเข้าเพราะมันเพิ่มกรดในกระเพาะบลูอย่างรวดเร็วมาก ตอนนี้เลยไข้กลับแบบงงๆ เหอๆ เอาไว้ถ้าเว็บเสร็จจะมาบอกนะคะ ซื้อก็ได้ ไม่ซื้อก็ได้ แวะเข้าไปถามเกี่ยวกับสินค้าก็ได้ บลูจะตอบให้ในเว็บบอร์ด แต่ชื่อบัญชีจะเป็นชื่อน้องที่ร่วมหุ้นกับบลู โทรศัพท์ก็ไม่ใช่บลูรับนะ ...บลูแค่ทำเว็บ อัพเดทสินค้า แล้วก็ติดต่อเรื่องซื้อขาย

 





 

 

เบญจเพสแล้วน่าเบื่อเนอะ ..ซวยแล้วซวยอีก เฮ่อ

 

ปล้ำปลาเตี้ย ความเร็วที่จะอัพตอนหน้าขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายล้วนๆนะคะ ตอนนี้ไข้ขึ้น ตัวร้อนมากจริงๆ ยังงงอยู่ว่ามันเป็นอะไร =_______=

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67084 PobarO (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 07:28
    คิบอมมาช่วยเฮเร็วๆๆๆๆๆ
    #67,084
    0
  2. #67054 DreamPatty (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 13:42
    คิบอมอยู่ไหน มาช่วยทงเฮสิเร็วๆ กำลังแย่นะ
    #67,054
    0
  3. #66991 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 00:11
    บอมด่าได้โคตรแซ่บถูกใจมาก 

    แต่จะดีมากกว่านี้ถ้ากลับมาช่วยเฮทัน 
    #66,991
    0
  4. #66918 luknamalotte (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 12:00
    ฮันชอลหวานจัง อ้ายยย.... เขิน 55566 สงสารคยูจัง เมื่อไหร่มินจะอภัยให้ เฮ้อ... สงสารบอมด้วย พ่อบอมนี่ยังไงนะ โหดร้าย :P
    #66,918
    0
  5. #66825 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 15:47
    อ้าวเห้ยยย โหดมาข่วยเมียด่วน

    วอนเจ็บป่าววว เลิกรักเฮเถอะ
    #66,825
    0
  6. #66597 P-ENT (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 20:35
    บอมมมมมมมมมมมมมมมม~~~~~~~~~~



    อยู่ไหน ด๊องแย่แล้วนะ



    ถ้ามาช้าด๊องจะทำยังไง



    มาเร็วๆเลยนะ
    #66,597
    0
  7. #66569 sungmin sj (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2555 / 18:42
    มาหาด๊องเลยบอมมมมมมมม
    #66,569
    0
  8. #66331 bua (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 20:52
    วอนทนก็เจ็บป่าวๆปล่อยด๊องไปเหอะ

    บอมรีบมาช่วยด๊องเรย
    #66,331
    0
  9. #66307 KIHAE*129 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 19:24
    เฮ้อ

    สงสารวอนอยู่น่ะ

    แต่น่ำจะยอมรับความจริงซะที

    รู้ช้ารู้เร็วก็เจ็บปวดอ่ะ

    บอมแกไปไหนฟร่ะ

    รีบมาช่วยหมวยเร็วๆเลย
    #66,307
    0
  10. #66182 Zelon (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:31
    ที่บอมทำก็สะใจอะนะ คุณพ่อก็จุกบ้างแล้วล่ะ



    แต่ว่าทำไงดีหมวยกำลังจะแย่ T T!! บอมมมม สนใจแฟนหน่อยยยย ฮือออ
    #66,182
    0
  11. #66141 Sarang SUJU (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:45

    แจอุคนี่ก้อไม่เลิกไม่รา

    #66,141
    0
  12. #66045 chin-cha (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 05:04
     อ่ะ  วอน ให้โอกาส ปกป้องหมวย 

    ถ้าทำไม่ได้นู๋จะไม่สงสารนะ
    #66,045
    0
  13. #65764 MTieluk (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 12:30
    รีบมาหาด๊องเลยนะบอม
    #65,764
    0
  14. #65732 Ringo-rr (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 13:38
    บอมอยู่ไหนๆๆ   
    รีบกลับมาเร็วๆสิ  
    มาให้ทันนะบอม 
    #65,732
    0
  15. #65731 Mameao_lovely@hotmail.com (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 12:48
    บอมไปช่วยหมวยหน่อยเร็ว จะโดนแล้ว
    #65,731
    0
  16. #65285 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:16
    แจอุค เลว !

    บอมรักแกนะเห้ย tt'
    #65,285
    0
  17. #65239 NANA (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2554 / 12:06
    บอมแรงงงงงง สะใจดี

    แจอุค!!! ยังไม่ยอมเลิกราอีก

    บอมมาช่วยด๊องเร็วๆ

    #65,239
    0
  18. #64592 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 23:14
    ปั๊กโหดไปไหน ชิสุแป๋วจะโดนทำมิดีมิร้ายแล้วเฮ้ย

    สนใจแฟนนิดนึงจะได้ไหมโหด

    รีบๆๆๆๆๆมาเร้วๆ
    #64,592
    0
  19. #64027 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 10:28
    บอมไปหนายยยย!

    ด๊องจะโดน...แล้วน้าTT
    #64,027
    0
  20. #63898 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 13:47
    บอม สะใจมากแต่ตอนนี้กลับมาหาด๊องก่อน
    #63,898
    0
  21. #63778 MCH (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 14:21
    กุมขมับ ปวดหัวแทนทุกคน



    ที่บ้านบอมก็อย่างกับไฟ



    ส่วนแม่ชิสุก็ช่างถนอมน้ำใจจริงๆ เฮ้อ~~



    วอนขอเฮียปั๊กกลับบ้านด่วน!!
    #63,778
    0
  22. #63577 Pink_Panther (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:29
    บอมแรงมาก !! โหดมาก ถ้าเผลอเป็นศัตรูกะบอมจะเกิดไรขึ้นเนี่ย เสียวสันหลังวูบวาบ

    วอนดื้อมากอ่ะ ของที่มันไม่ใช่ของเรา ยังไงๆมันก็ไม่ใช่ของเรานะวอน

    เอ่อ ด๊อง ... โดดถีบยอดหน้ามันเลย !!
    #63,577
    0
  23. #63381 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 04:37
    ดราม่าจังตอนพ่อกับลูกตระกูลคิมทะเลาะกันอ่ะ

    สงสารบอมมาก พ่อบอมก็ผิดจริงนั่นแหละ

    แต่ตอนนี้ขอให้บอมมาช่วยเฮให้ทันก่อนแล้วกัน

    แจอุค แกอย่าทำไรแป๋วของโหดนะ

    ไม่งั้นอย่าหาว่า(โหด)ไม่เตือน
    #63,381
    0
  24. #63331 mister.bean (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:08
    มยองแจอุคมาอีกแล้วว
    บอมอยู่ไหนเนี่ยมาช่วยด๊องเร็ว ๆเซ่ - * -
    #63,331
    0
  25. #63329 Mapii ky (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:02
    แย่แล้วนะๆ บอมไปไหนเนี่ย แล้วใครจะมาช่วยหมวยล่ะ

    งานเข้าๆ บอมอยู่ไหน????

    #63,329
    0