Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 72 : Charpter 45 : เมื่อดวงใจมีรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    30 ม.ค. 53

 

เยซองนั่งหน้านิ่วมองคนป่วยที่นอนนิ่งตัวร้อนผ่าวอยู่บนโซฟา บรรดาแม่บ้านต่างพากันหาผ้าหาน้ำมาเช็ดหน้าให้คยูฮยอนเป็นการใหญ่ ส่วนชายหนุ่มที่เข้าออกจนเหมือนลูกชายคนโตของบ้านกลับนั่งเงียบๆ

ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าต้องตัดสินใจแบบไหน ..ตอนนี้เยซองกำลังชั่งใจที่จะทำอะไรต่อมิอะไรต่อ

คุณเยซองพาคุณคยูฮยอนไปหาหมอเถอะค่ะ ปล่อยไว้แบบนี้กลัวจะช็อกเอา

ช็อก? ร่างหนาทำเสียงสูง สีหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ แค่ไข้ขึ้นธรรมดามันจะไปช็อกอะไร ถ้าเป็นแบบนั้นคงมีแต่สำออยล่ะสิไม่ว่า

ถ้าไข้ขึ้นสูงมากๆแล้วไม่ได้รับยาที่ตรงกับอาการน่ะมันอาจจะทำให้ช็อกได้นะคะ ดิฉันดูในรายการทีวีเมื่อวันก่อน

พอมีเสียงยืนยันสำทับตามมาก็ชักจะไม่แน่ใจนัก เจ้าตาตี่รีบอังมือแตะบนร่างใหญ่อีกครั้งแต่เพราะอีกฝ่ายสวมชุดปิดมันแทบทั้งตัวเลยต้องรูดซิปเสื้อแจ็คเก็ตออกแล้ววัดอุณหภูมิบนตัวซึ่งมันก็ร้อนจัดจนน่าตกใจ แต่ยังไม่ทันจะทำอะไรร่างใหญ่ตัวสั่นและกอดตัวเองแน่น

ท่าทางจะหนาวน่ะค่ะ

เฮ่อ.. คิ้วเข้มขมวดหนัก ไปทำงานกันเถอะ เดี๋ยวผมพาไอ้บ้านี่ไปพักที่บ้านโน้นเอง เอาไว้ที่นี่เดี๋ยวก็ได้วุ่นวายกันพอดี

ค่ะ

เออ เฝ้ามันเอาไว้ก่อนนะฮะ เดี๋ยวผมขึ้นไปหาซองมินก่อน

เมื่อกำชับให้ดูแลคนป่วยเอาไว้เสร็จแล้วก็รีบวิ่งขึ้นไปหาคนข้างบน เขาหวังว่าคยูฮยอนคงไม่มาสร้างบาดแผลอะไรให้เจ้าน้องชายตัวกลมเพิ่ม ร่างสูงเคาะประตูเบาๆแล้วเปิดเข้าไปก็มองเห็นร่างที่คุ้นเคยนอนกอดหมอนข้างนิ่งๆ ไม่ยอมแม้แต่จะหันหลังกลับมามอง

เป็นไงบ้างเจ้าตัวกลม

แค่ได้ยินว่าเป็นเสียงพี่ก็ร้องตอบเบาๆ ตาตี่เหรอ ..ทำควิชได้หรือเปล่า

เยซองทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วชะโงกหน้ามองดูคนนอนเพราะเกรงว่าเขาจะร้องไห้อยู่ ซึ่งก็จริงเพราะซองมินปล่อยน้ำตาไหลออกมาช้าๆแต่ว่าไม่สะอึกสะอื้น ดูๆไปก็คล้ายว่าเขาไม่ตั้งใจจะร้องแต่แค่ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ได้ก็เท่านั้น

อาจารย์งดคลาสน่ะ

อืม

แล้วนายล่ะ ฝ่ามืออุ่นวางเบาๆแล้วลูบหน้าผากน้องช้าๆ มันมาหาใช่มั๊ย

ไล่กลับไปแล้วล่ะ ตัวเล็กตอบนิ่งๆ เค้ากลับไปแล้ว

ยังรักมันใช่มั๊ย?

...

ตอบพี่สิเจ้าตัวกลม ..ยังรักมันอยู่หรือเปล่า

ซองมินขยับตัวซุกหน้าหลบใต้ผ้าห่มผืนหนาเพื่อสะอื้นไห้ ไม่อยากจะตอบคำถามโดยที่มีพี่ชายนั่งมองหน้า ไม่อยากจะเอ่ยในคำที่ตนก็ไม่อยากจะเปล่งเสียงออกมาทั้งที่มันคือความจริง

ฮึก.. ใครจะลืมรักครั้งแรกได้ง่ายๆกันบ้างล่ะ ..ฮึก..ฮือ..

เดาเอาไว้แล้วตั้งแต่แรกที่เห็นคนตัวน้อยนอนร้องไห้จึงไม่แปลกใจนัก แต่ท่าทางซองมินคงจะไม่รู้ว่าคยูฮยอนไม่สบายถึงได้ยังนอนนิ่งอยู่ ขืนให้รู้ก็คงมีหวังได้พังกำแพงที่สร้างเอาไว้แล้วทิ้งความเจ็บปวดเอาไว้เพื่อกลับไปหาไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นแน่ๆ ..และมันคงไม่ดีหากเขาจะบอกให้รู้

มันมาทำไม

เงียบไปหลายนาทีกว่าที่จะเอ่ยตอบ มาขอโทษ ..มาขอให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม

โจคยูฮยอนนี่นะ?

ไม่อยากจะเชื่อหูว่าคนอย่างโจคยูฮยอนที่ควงผู้หญิงไม่เคยจะซ้ำหน้าลงทุนมาหาถึงที่เพื่อขอคืนดีกับน้องชายตัวเอง ปกตินิสัยของคยูฮยอนใครๆก็รู้ว่าเรื่องหยิ่งนี่ที่หนึ่งเชียวล่ะ หากเลิกรากับใครคนไหนไปแล้วจะไม่มีทางย้อนกลับไปควงอีก และคนอย่างเขาก็คงจะไม่มีทางที่จะง้อใครง่ายๆ ...ไม่ใช่วิสัยของลูกผู้ชายที่ชื่อคยูฮยอนเลยสักนิด

บอกว่าจะปรับปรุงตัว ..แต่เค้าไม่เชื่อเหรอ เสียงสั่นเครือรีบร้องบอก กลัวว่าพี่ชายจะโกรธหากรู้ว่าแอบใจอ่อนให้ เค้าเลยด่าแล้วก็ไล่ให้กลับไปแล้วล่ะ

...

เค้าจะไม่อ่อนแอแล้วล่ะตาตี่ ..น้องชายของตาตี่จะโตแล้วนะ

เยซองตอบไม่ถูกว่าเขารู้สึกอย่างไรเพราะในหัวมันตบตีกันวุ่นวายในหลายความคิด เขาแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ แปลกใจที่คยูฮยอนมาเป็นลมล้มพับต่อหน้า และก็แปลกใจที่ว่าเขาบากหน้าหอบสังขารมาง้อซองมินถึงที่ ..ทุกๆอย่างที่เคยคิดเอาไว้มันไม่ใช่อย่างที่คาดเลยสักนิด

แต่ถึงในหัวจะสับสนแต่คนเป็นพี่ก็ยังต้องยิ้มและให้กำลังใจน้อง

ก็ดีแล้วล่ะ

 

ร่างใหญ่เดินออกจากห้องเงียบๆเพื่อลงไปดูคนป่วยที่นอนอยู่กลางห้องรับแขกแล้วแบกคยูฮยอนไปขึ้นรถคันที่เขาขับมา จากนั้นจึงได้พาเลี้ยวข้ามไปที่อีกฝั่งของรั้วซึ่งเป็นบ้านของตนเองและแบกขึ้นไปไว้ที่บนห้องพร้อมกับร้องเรียกแม่บ้านให้หายามาบรรเทาอาการให้ เสร็จแล้วก็ต้องนั่งเฝ้าไข้ทั้งที่ก็ไม่ได้จำเป็นเลยสักนิด

แทนที่กูจะได้ไปเดทกับแฟน ทำไมกูต้องมานั่งอยู่กับมึงด้วยเนี่ย

เสียงขุ่นๆร้องบ่นแล้วถอนหายใจซ้ำ ตาเรียวเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้องเป็นครั้งคราว เวลานี้แฟนสาวคนสวยของตัวเองยังไม่เลิกเรียนจึงยังพอมีเวลานั่งมองไอ้หมาป่าที่นอนไข้ขึ้นอยู่ในห้อง นี่มันบุญแค่ไหนที่ท่านเยซองยอมสละเตียงให้พักพิง

ทั้งที่รังเกียจและเกลียดชังแทบตายแต่พอเห็นเจ้าตัวร้ายหมดสภาพก็นึกสงสารขึ้นมาเสียอย่างนั้น ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

เสียงแหบพร่าพึมพำขึ้นมาแบบเพ้อๆ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นเลยต้องขยับเข้าไปฟังใกล้ๆแล้วจับใจความ

ท..ที่..ที่รัก

อยากจะร้องถามนักว่า ใครที่รักมึง แต่ก็ทำได้แค่ขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้า ตาของคยูฮยอนยังหลับพริ้ม ลมหายใจสะท้อนเป็นจังหวะดูเหนื่อยๆ ปากซีดแห้ง หากไม่ติดว่าตัวร้อนป่านนี้หน้าแดงๆนั่นอาจจะขาวยิ่งกว่ากระดาษไปแล้วก็ได้

ชั้น..ขอโทษ ..ซ..ซอ..ง..มิน ..ขอโทษ

เสียงเพ้อเพราะพิษไข้ทำเอาร่างใหญ่ถึงกับนิ่งอึ้ง เยซองหลุบตาลงมองพื้นเมื่อได้ยินสิ้นประโยค บอกไม่ถูกว่ากำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ไหนแต่มันอึ้งมากเกินกว่าจะทำใจให้เชื่อได้ว่าไอ้คุณชายตัวร้ายจะหมดสภาพและสิ้นฤทธิ์ให้เจ้ากระต่ายตัวน้อยแล้วจริงๆ

ฮือ..

เสียงต่ำๆครางในลำคอแล้วขยับตัวซุกหาไออุ่น เหงื่อมากมายกำลังผุดออกมาจากผิวกายที่ขาวละเอียด สภาพที่ย่ำแย่นั้นช่างน่าหดหู่ใจ หากป่าวประกาศบอกใครต่อใครว่าไอ้โจคยูฮยอนที่ฉกแฟนของเพื่อนๆเขามากมายมานอนจะเป็นจะตายอยู่ที่บ้านคนคงได้หาว่าเขาฝันกลางวันแน่ ..แต่เยซองก็ทำได้แค่คิดเล่นๆ เพราะเขาก็ไม่นึกจะทำแบบนั้นจริงๆอยู่แล้ว

แล้วกูจะเอายังไงกับมึงเนี่ย

หน้าเริ่มหงิกด้วยความมึนงงและสับสน เขาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำเช่นไรต่อ จะหอบหิ้วไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลก็เกรงว่าจะไม่มีใครรู้และเป็นข่าวใหญ่เสียเปล่าๆเพราะเขาเป็นถึงราชนิกูล ถึงคิมเยซองจะเป็นคนมุทะลุลุยไหนลุยนั่นแต่อย่างน้อยๆก่อนทำอะไรเขาก็ใช้สมองไตร่ตรองถึงผลดีผลเสีย ต่อให้เกลียดแค่ไหนเขาก็ไม่คิดจะทำลายใครสักคนด้วยการตัดสินใจโง่ๆ

ใครดีวะ.. ร่างหนาพึมพำกับตัวเอง ดงแฮแล้วกัน

คิดได้ดังนั้นก็รีบกดโทรศัพท์หาเจ้าเพื่อนตัวเล็กหน้าหวานของน้องชาย เขาค่อนข้างจะสนิทกับดงแฮพอสมควรเพราะเจ้าตาแป๋วนั่นเป็นคนที่ซองมินไปค้างด้วยบ่อยๆ ไปทีไรก็มักจะลากพี่ชายอย่างเขาไปส่งจึงกลายเป็นว่ารู้จักมักจี่กันไปด้วย ซึ่งดงแฮก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สนิทกับซองมินและเขาก็มีเบอร์โทรศัพท์อยู่ในเครื่อง

สักครู่เสียงเล็กที่ห้าวๆก็ทักทายมา ครับ? พี่เยซอง

นาย.. อืม นายพอจะมีเบอร์คนใน 4E บ้างหรือเปล่า

4E? ตัวเล็กเสียงสูงใส่ ทำไมเหรอฮะ?

ชั้นมีธุระจะคุยด้วย

อ่า.. แป๊บนึงนะฮะ เสียงเมื่อครู่หายไป แล้วจึงได้ยินแว่วมาอีกประโยค คิบอมๆ ..คุยกับพี่เยซองหน่อย

คนถือสายรอได้ยินเสียงต่ำๆร้องในลำคอคล้ายจะสงสัย และเมื่อเขารับสายก็พอจะเดาได้ว่าคือ คิมคิบอม เจ้ารองประธานรุ่นที่ไม่เคยจะทำตัวอยู่ในกฎระเบียบแถมยังอยู่ในกลุ่มที่เป็นอันตรายกับแก๊งของเขาอีก

ใช่เยซองที่เป็นพี่ซองมินหรือเปล่า ฝั่งนั้นถามมา

อืม เป็นครั้งแรกที่คุยกันและมันก็ทำให้กระอักกระอ่วนใจพิกล ชั้นมีเรื่องจะรบกวนหน่อย

หืม?

เพื่อนนายมาสลบอยู่ที่นี่ มารับกลับไปด้วย

เพื่อน?

โจคยูฮยอน เขาตอบนิ่งๆแล้วถอนหายใจซ้ำ มันมาหาซองมินแล้วไข้ขึ้นเลยเป็นลม ชั้นไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องโทรหาดงแฮ

อ้อ.. แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน

นอนอยู่ในห้องชั้น แต่อีกสักพักชั้นต้องออกไปข้างนอกคงจะไม่มีคนเฝ้า

อืม งั้นเดี๋ยวไป

เมื่อสอบถามเส้นทางเสร็จคิบอมก็กดวางสายไปแบบนิ่งๆ น้ำเสียงเขาดูจะไม่แปลกใจกับสิ่งที่ได้ยินสักเท่าไหร่จึงทำให้เยซองค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าตัดสินใจไม่ผิด ตาเรียวเหลือบมองคนที่เคยร้ายแต่ไร้พิษสงในเวลานี้

หรือที่เขาบอกว่าจริงจังกับเจ้าตัวกลม ..จะเป็นความจริง?

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

คิบอมให้คนขับรถขับตามที่อยู่จนกระทั่งมาถึงบ้านของเยซอง เจ้าของบ้านเดินออกมารับตามมารยาทและพาเขาขึ้นไปด้านบน สายตาสอดส่องมองไปคล้ายกับคิดว่าเขาจะพาคนอื่นมาด้วยแต่เพราะไม่เห็นมีใครเลยอดที่จะแปลกใจไม่ได้ แต่คุณชายที่เพิ่งจะเปลี่ยนทรงผมใหม่ตามใจเจ้าตัวเล็กตาแป๋วก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เมื่อครู่เขาอยู่กับดงแฮที่ร้านตัดผม พอรับสายเสร็จก็กลับไปส่งร่างเล็กที่บ้านก่อนแล้วค่อยนั่งรถออกมารับเพื่อนที่นี่

สองวันมานี้เขายังคงประคองสถานการณ์ไม่ให้มันเลวร้ายนัก แม้ต่างคนจะต่างนิ่งแต่ก็รับรู้ได้ว่าซีวอนอารมณ์ไม่ปกตินัก แต่จะว่าไปมันก็เหมือนกับการท้าทำสงครามย่อยๆเพราะตั้งแต่ที่ไปส่งฮันกยองเขาก็เลี่ยงที่จะปะทะคารมกับร่างใหญ่มาโดยตลอดเพราะไม่อยากจะมีเรื่อง

ชนกับใครก็ชนได้ ..แต่มันไม่ควรจะใช่คนใน 4E

สองร่างเดินตามกันขึ้นไปที่ด้านบน เมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูให้คิบอมก็เดินเข้าไปทรุดตัวลงดูอาการของเพื่อนที่นอนไร้สติอยู่บนเตียง ไข้ของคยูฮยอนลดลงแล้วและตอนนี้หน้าที่เคยแดงระเรื่อก็แปรเปลี่ยนมาขาวซีดจนน่าตกใจ รอยม่วงคล้ำที่อีกฝ่ายเคยทิ้งเอาไว้ยังไม่จางหายเสียทีเดียวเพราะบางส่วนก็ยังคงมองเห็นอยู่

ชั้นไม่รู้จะติดต่อใครก็เลยลองโทรหาดงแฮ แต่บังเอิญเจ้านั่นอยู่กับนายพอดี

แล้วซองมิน?

เสียงต่ำถามเบาๆ แม้สถานการณ์ที่เป็นอยู่จะเดาไม่ยากแต่ก็อยากที่จะรู้ว่าเหตุใดคยูฮยอนจึงมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของอีซองมินที่อยู่เคียงกัน

ซองมินไม่ค่อยสบายชั้นเลยไม่ได้บอกว่าเพื่อนนายเป็นลม เยซองตอบเลี่ยงๆไป มันไม่จำเป็นที่เขาจะต้องสาธยายความเป็นมาให้คนตรงหน้าฟังสักเท่าไหร่

งั้นก็ช่วยเปิดประตูหน่อย ชั้นจะอุ้มมันไปที่รถ

อ้อ ..อืม

คิบอมค้นตัวเพื่อนเพื่อหากุญแจรถและก็พบมันอยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง คยูฮยอนเองก็ใช่ว่าจะตัวเล็กและเบาเหมือนดงแฮซะเมื่อไหร่ ยิ่งมาสลบไร้สติแบบนี้ก็ยิ่งมีแต่จะลำบาก เขาโยนกุญแจไปให้เจ้าของบ้านถือเอาไว้แล้วจับแขนเพื่อนมาดึงให้ลุกขึ้น จากนั้นก็อุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วพาเดินลงไปที่ด้านล่าง

ฝ่ายคนที่อาวุโสกว่ารีบเดินนำลงมาและทำท่าเหมือนจะร้องถามว่าเขาจะพาคยูฮยอนขึ้นคันไหนเพราะตอนนี้มีรถถึงสองคันจอดอยู่ที่หน้าบ้าน แต่เพราะคิบอมเดินมุ่งตรงไปยังรถของตัวเองจึงต้องชะงักเท้าค้างไว้แบบนั้นและรอจนกระทั่งเขาเดินมา

ขอกุญแจให้คนขับรถของชั้นหน่อย

อืม

บอกให้ซองมินไปเรียนด้วยล่ะ อาจารย์ถามหาแล้ว

อืม ..จะบอกให้

ถ้อยคำสั้นๆของคนที่ไม่ได้คุ้นเคยกันมาก่อนจบลงเพียงเท่านั้นและความสงบก็กลับมาเยือน เยซองถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ผลักภาระพ้นอกไปได้ ตลอดเวลาที่คยูฮยอนนอนซมอยู่ในบ้านก็มีแต่ความกังวลและไม่สบายใจ เวลานี้เขาจากไปแล้วก็เหมือนกับหอบเอาสิ่งเหล่านั้นไปด้วย

 

ห้องว่างในคฤหาสน์ตระกูลคิมถูกสั่งจัดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนที่คิบอมจะออกไปรับคยูฮยอน เมื่อเขากลับมาก็พาคนป่วยขึ้นไปที่ห้องนั้นและตามแพทย์มาดูแลอาการเป็นการด่วน นอกจากจะให้ทั้งน้ำเกลือและฉีดยาแล้วก็ยังจะต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งแน่นอนว่าหน้าที่หลังคิบอมจำต้องทำเองเพราะฐานะอย่างคยูฮยอนเขาเองก็รู้ว่าไม่ควรที่จะให้ใครก็ได้มาจับแก้ผ้าสุ่มสี่สุ่มห้า

ดงแฮมาคอยเมียงมองอยู่ตั้งแต่ที่มาถึง พอเห็นว่าทุกๆอย่างเริ่มลงตัวแล้วก็เข้าไปนั่งดูอาการ

เมื่อวานก็ยังเห็นเดินได้ปร๋ออยู่เลย นึกว่าแค่จะไข้ธรรมดาซะอีก

เจ็บตัวแล้วไม่เจียมสังขารก็แบบนี้แหละ คิบอมเหลือบมองคนป่วยอย่างปลงๆ ให้มันนอนพักหยอดข้าวต้มสักสองสามวันก็น่าจะหายได้แล้วล่ะ

แล้วที่บ้านคยูฮยอนล่ะ จะไม่ห่วงแย่เหรอ โหดโทรไปบอกหรือยัง

ร่างใหญ่รีบส่ายหน้า ไม่รู้ดีกว่ารู้ ..ให้เค้าคิดว่าอยู่คอนโดพี่แทซองจะดีกว่า

ทำไมอ่ะ เจ้าแป๋วจำไมทำตาใสใส่อีกแล้ว

ไม่ต้องรู้สักเรื่องเถอะ

น้ำเสียงดุๆร้องมาทำเอาคนตัวเล็กหน้าจ๋อย ดงแฮเดินงอนหงุดหงิดกลับไปที่ห้องปล่อยคิบอมอยู่กับคนป่วยแค่สองคน ร่างใหญ่มองตามอย่างเหนื่อยๆแต่ก็ปล่อยให้งอนไปคงจะดีกว่าอธิบายเรื่องราวที่ดงแฮไม่เข้าใจนั่น เรื่องบางเรื่องคนที่รู้ก็ไม่อยากจะพูด ส่วนคนที่ไม่รู้ก็ควรที่จะไม่รู้ต่อไปจะดีกว่า เพราะคำว่า ราชนิกูล มันอาจจะซับซ้อนเกินกว่าที่จะเข้าใจ

เมื่อแน่ใจว่าเพื่อนจะไม่เป็นอะไรแล้วคิบอมก็เดินกลับออกไปเพื่อปล่อยให้เจ้าคุณชายสิ้นลายได้พัก แต่แค่เดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองก็โดนคนตัวเล็กค้อนขวับเข้าวงใหญ่ ท่าทางจะงอนที่โดนดุไปแบบนั้น จะว่าไปเขาเองก็รู้ตัวว่าปากเสียและเผลอใช้คำที่ไม่เข้าหู แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร หากถ้าขืนง้อมากไปก็มีแต่จะได้ใจเสียเปล่าๆเพราะแค่นี้เจ้าชิสุน้อยตาใสก็เอาแต่ใจจะแย่อยู่แล้ว

ส่วนคนที่หวังจะให้เขามาง้อก็ต้องรอเก้อ เพราะนอกจากคิบอมจะไม่พูดอะไรแล้วก็ยังกลับออกไปด้านนอกอีก คุณหนูลีตัวน้อยเลยต้องนั่งทึ้งหมอนใบใหญ่ระบายอารมณ์แทนไอ้คนหน้านิ่งที่แสนจะกวนประสาทนั่น

ไอ้โหดบ้า กำปั้นหนักๆต่อยเข้ากลางหมอนนิ่ม ไอ้โหดบ้า ..บ้าๆๆๆๆๆๆ

แค่ต่อยคงยังไม่พอดงแฮเลยกระหน่ำถีบหมอนข้างอีกระลอกแล้วค่อยทิ้งตัวลงนอนกอดผ้าห่มอย่างเซ็งๆ ปากบางเม้มแน่น บทจะงอนก็งอนจนขึ้นหน้า

ไอ้โหดบ้า จะไม่ง้อกันเลยใช่มั๊ยเนี่ย

 

ส่วนคนที่ก่อความโมโหเล็กๆให้คนในห้องเมื่อเดินลงไปนั่งที่ชั้นล่างก็โดนคิฮยอนร้องแซว ทรงผมใหม่ที่ดูเป็นผู้เป็นคนแถมยังส่งผลให้หน้าตาดูหล่อเหลานั่นมันช่างไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างคิบอมจะยอมตัดเพราะดูยังไงก็เรียบร้อยกว่าไอ้ทรงไถๆปาดๆนั่นเป็นไหนๆ

ผีบอกหรือไง ถึงได้ตัดทรงนี้

ตัดไม่ได้หรือไง โดนทักมาแบบนั้นก็มองหน้า หัวผมไม่ใช่เหรอ

แน่ะ กวนตีนนะแก พี่ชายหัวเราะใหญ่ ว่าแต่นั่นรถใครวะ ไม่เคยเห็น มีแขกหรือไง

รถพี่ชายคยูฮยอนมันน่ะ มันป่วย เลยให้มานอนอยู่นี่

นอนนี่?

อือ จัดห้องด้านในให้มัน ใกล้ๆห้องผมไง ตอบพลางหยิบน้ำหวานขึ้นมาจิบ ส่วนในมือก็พลิกหนังสือแฟชั่นไปตามประสา เห็นทีว่าไอ้นิสัยชอบทำตัวเป็นนายแบบนอกแคทวอล์คคงจะแก้ไม่หายแน่ๆ

หึ

เสียงกลัวหัวเราะในลำคอทำเอาคนที่นั่งก้มหน้าต้องเงยขึ้นมามอง ฮยองขำอะไร

ก็แค่ขำ ..ทีดงแฮแกบอกว่านอนด้วยกันได้ แต่กับคยูฮยอนที่คบกันมาตั้งแต่เด็กแกกลับให้จัดห้องให้ใหม่ แบบนี้จะไม่ให้แปลกใจได้ยังไงวะ

คิบอมฟังแล้วก็นิ่ง ลืมคิดไปจริงๆว่าจะโดนต้อนจนมุมมันก็เพราะเรื่องนี้ แต่อย่างรายนี้น่ะเหรอที่จะยอมง่ายๆ

คยูฮยอนมันไม่สบาย ให้มานอนเบียดกันในห้องหรือยังไงล่ะ

แล้วถ้าดงแฮไม่สบาย แกจะให้จัดห้องให้ใหม่ ..หรือว่าแกจะเฝ้าไข้เอง

...

อย่าคิดว่าชั้นดูไม่ออก

อย่ามาจับผิดกันจะดีกว่า น้องชายวางหนังสือแล้วทำท่าจะลุกหนี

ฝ่ายพี่เลยต้องเรียกเอาไว้ พาดงแฮไปรับสูทยัง แล้ววันอาทิตย์น่ะไปรับแม่ที่สนามบินด้วย

อื้อ ..รู้แล้ว

เมื่อเช้าแรวอนขนของบางส่วนออกไปแล้ว คิดว่าพรุ่งนี้คงจะย้ายออกไปจริงๆ

เจ้าตัวร้ายได้ยินถึงกับหันขวับ ย้ายไปไหน

ไม่รู้สิ ไม่ได้สนใจ

 

สิ่งที่ไม่น่าสนใจสำหรับพี่ชายมักจะเป็นที่น่าสนใจของคิบอมเสมอ แต่ในเมื่อเวลานี้เขาไม่สะดวกที่จะลงมือทำอะไรก็ยังมีพรรคพวกให้ใช้งาน ร่างสูงรีบกดโทรศัพท์ในทันทีที่อยู่ในที่ปลอดคนเพื่อสั่งการบางอย่าง จากนั้นจึงขึ้นไปดูอาการเพื่อนรักอีกครั้งแล้วจึงได้กลับลงมาทานข้าวร่วมกับคนอื่นๆ

ดงแฮที่ยังมึนตึงอยู่ได้แต่ก้มหน้านิ่งๆแล้วกินข้าวไม่พูดไม่จา คิมแทยางทักเรื่องทรงผมใหม่ของคิบอมที่เจ้าตัวน้อยอ้อนให้ตัดก็แอบอมยิ้มแต่พอเงยเห็นว่าเจ้าตัวมองมาก็หน้างอใส่ ขนาดขึ้นไปบนห้องก็ยังหอบหมอนข้างไปนอนชิดติดขอบเตียงอีกฝั่งทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน

ไม่ต้องมากอดเลยคืนนี้ ..โกรธแล้ว ไม่ให้จุ๊บด้วย!!

ท่าทางงอนๆนั่นมันทั้งตลก ทั้งน่ารักน่าเอ็นดู ร่างใหญ่เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวหลังจากอาบน้ำเสร็จ รู้ดีว่าอย่างไรเสียเจ้าตาแป๋วก็ต้องแอบมองกล้ามของตัวเองอยู่แล้ว ซึ่งมันก็จริงตามนั้น แต่พอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเท่านั้นดงแฮก็ขยับหนีซ้ำยังนอนกอดหมอนข้างและหันหลังให้

ปกติบทสนทนามักเริ่มต้นที่คนตัวน้อยที่เจื้อยแจ้วถามโน่นถามนี่ ส่วนคนตัวใหญ่ก็มีหน้าที่ตอบหรือไม่ก็หัวเราะไปกับความน่ารัก แต่ในเมื่อวันนี้คนพูดมากอยากจะเงียบ อีกคนเลยจำต้องเงียบตามไปด้วยเพราะไม่อย่างนั้นอาจจะงานเข้าซ้ำซ้อนหากดันไปปากเสียใส่อีก

ดงแฮเหลือบมองในทันทีที่โคมไฟหรี่ลง คิบอมยังคงนอนนิ่งๆไม่มีท่าทีว่าจะมาง้อเลยยิ่งหงุดหงิดหนักเข้าไปใหญ่ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาไม่หัดสนใจง้อแฟนของตัวเองบ้าง

ไอ้โหดบ้า ..ไม่ง้อก็ไม่ง้อ ไม่พูดด้วยก็ได้ เชอะ!!

 

กลางดึกคิบอมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คนตัวน้อยเริ่มนอนกลิ้งกลับมาที่กลางเตียง ตัวขาวๆขดราวกับเป็นดักแด้ มองแล้วก็นึกขำแต่สิ่งที่ต้องทำคือไปดูไข้ของเพื่อนจึงลุกไปที่ห้องข้างๆก่อน คยูฮยอนยังนอนนิ่งๆไม่ได้หนักหนาอะไรมาก ตัวที่เคยร้อนก็เริ่มที่จะกลับมาอยู่ในระดับที่ปกติ โชคดีที่รอยช้ำที่อักเสบมันหายไปเกือบหมด อาการที่ยังเหลืออยู่คงจะเป็นเพราะไม่ยอมพักให้หายดีแล้วก็ออกมาทำซ่าส์เสียมากกว่า

สิ้นฤทธิ์แล้วหรือไงวะ กอดอกมองเพื่อนไปก็ร้องแซวทั้งที่รู้ว่าคนถูกแซวไม่รับรู้อะไรในเวลานี้

สงสัยจะโดนกระต่ายปฏิวัติ หึ หึ

ทิ้งเสียงหัวเราะเอาไว้แล้วค่อยเดินกลับเข้าไปที่ห้องของตน แต่คราวนี้แค่ล้มตัวลงนอนก็มีขาเล็กๆตวัดขึ้นมาก่ายเอาไว้ จากนั้นก็กลายเป็นหัวทุยๆที่ซุกออเซาะแล้วจึงเป็นแขนเรียวที่กอดจนแน่น

ไหนว่างอนไงเจ้าแป๋วดื้อ

ขำจากคนนั้นแล้วยังจะต้องมาขำต่อกับคนในห้อง แต่จะว่าไปแล้วไอ้อาการติดนอนกอดก่ายตะกายหมอนของเจ้าตัวเล็กนี่มันก็ดีเหมือนกันเพราะทำให้เขาได้กำไรอยู่แทบทุกคืน

ได้กอดตัวน้อยๆที่นุ่มนิ่ม ได้สูดกลิ่นหอมๆ และก็ได้ขโมยจูบที่แก้มใสๆ เป็นแบบนี้ใครจะไม่ชอบ

คิบอมประคองศีรษะกลมๆของดงแฮขึ้นแล้วค่อยรองเอาไว้ด้วยแขนแกร่งแล้วโอบกอดด้วยความรัก ตัวเขาเองก็รู้สึกผิดที่พูดจาไม่ดีออกไปแต่ก็ไม่อยากจะง้อให้เสียนิสัยสักเท่าไหร่เลยต้องทำใจร้ายอยู่แบบนี้

ฮือ.. โหด..บ้า

เสียงครางแผ่วเบาจากลำคอเรียวระหง สงสัยจะงอนจัดถึงขั้นเก็บไปฝันอีกแน่ๆ แต่ดงแฮจะรู้ไหมว่าไอ้นอนทำปากเบะๆแบบนี้มันน่าหมั่นเขี้ยวสักแค่ไหน ยิ่งเมื่อกล้ามเนื้อคลายแล้วมันกลายเป็นการเผยอริมฝีปากน่ะมันยิ่งน่าที่จะฉวยโอกาสฉกชิม

หากเป็นเมื่อก่อนคนตัวใหญ่อาจจะแค่นอนมองโดยไม่ทำอะไร แต่เวลานี้สถานะมันเปลี่ยนไปและคิบอมก็ไม่ต้องมีอะไรคอยขวางกั้น ..จูบแฟน มันจะผิดตรงไหน

ใบหน้าหล่อคมขยับเคลื่อนอย่างช้าๆ สัมผัสแผ่วเบากดประทับบนริมฝีปากบางๆ ไม่เร่าร้อน ไม่รุนแรง แต่เนิ่นนาน

น่ารักแบบนี้ชั้นจะอดใจไปได้สักกี่น้ำกันนะลีดงแฮ

 

 

 ตัวน้อยๆที่นอนหลับตลอดคืนขยับตัวซุกหน้าที่อกกว้าง สองแขนกอดรัดออเซาะตั้งแต่เช้า ปากบางร้องงึมงำไปตามประสาคนงัวเงีย แต่พอลืมตาเท่านั้นล่ะก็มองเห็นหน้าหล่อๆนอนมองอยู่ เล่นเอาปั้นหน้าแทบไม่ถูกเพราะก่อนนอนยังงอนเขาอยู่ ซ้ำยังกลิ้งไปนอนที่ขอบเตียงเสียด้วย

นายลวนลามชั้นทั้งคืนเลยนะเจ้าแป๋ว

เสียงทุ้มแกล้งโวยเล็กๆแล้วส่งสายตาเจ้าชู้โลมเลียใบหน้าหวานๆ ร่างบางเลยต้องดึงแขนดึงขาที่กอดก่ายเขากลับแล้วปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ชั้นเปล่านะ ..ม..ไม่.. ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

ชั้นรู้ว่าหุ่นชั้นดี ..แต่ไม่เห็นต้องแกล้งละเมอแล้วมากอดแบบนี้เลย ร่างหนาร้องแซวเบาๆแล้วหัวเราะเจ้าเล่ห์ใส่ นายน่ะชอบมาจับโน่นจับนี่ ทีชั้นจับบ้างล่ะก็หาว่าทะลึ่ง งั้นวันหลังชั้นจะละเมอปล้ำบ้างก็แล้วกัน

อย่ามาพูดมั่วๆนะทั้งที่ร้องว่าแต่หน้าแดงไปถึงคอ ปากบางรั้งเชิดอย่างรั้นๆ ชั้นไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย

อ๋อเหรอ

คิบอมลากเสียงประชด สายตาวิบวับหรี่ลงล้ออยู่ในที ตัวใหญ่เห็นว่ามันชักจะสายจึงรีบลุกคว้าผ้าเช็ดตัวเพื่อที่จะไปอาบน้ำก่อนและทิ้งให้คนโดนล้อนั่งหน้าหงิกงอโมโหตัวเองอยู่คนเดียว แต่ยังไม่ทันจะปิดประตูก็เดินกลับมาช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแล้วพาเข้าไปด้วยกันซ้ำยังขยิบตาทำเจ้าชู้ใส่

จ..จะพาชั้นไปไหนน่ะ!!”

อาบน้ำไง

ชั้นอาบเองได้ ตัวน้อยแผลงฤทธิ์ร้องลั่นห้องแถมยังดิ้นพล่านจะให้เขาวางตัวเองลงอีก ไม่อาบ ..อาบเอง ไม่เอา!!”

ก็เห็นชอบจับชอบมอง ..เลยจะให้มองทั้งตัวเต็มๆตาไงเจ้าแป๋ว

ม่ายยยยยยยยย!!!”

 

 

ผลออกมาคือนอกจากคนงอนจะเลิกงอนแล้วยังเอาแต่ก้มหน้างุดๆแล้วส่งแก้มแดงๆมายวนตาดูน่ารัก ดงแฮรีบแต่งตัวในทันทีที่อาบน้ำเสร็จ ไม่อยากจะตกเป็นเหยื่อให้เจ้าคุณชายจอมกวนแกล้งอีกเลยต้องป้องกันตัวเองเสียหน่อย ส่วนคิบอมก็ยังเดินเอ้อระเหยไปมาในสภาพที่พันแค่ผ้าขนหนูแบบหมิ่นเหม่ ตั้งใจจะแกล้งให้คนตัวน้อยเขินเล่นเพราะถ้าให้เขาง้อด้วยวิธีเดิมๆคงจะไม่ไหว แบบนั้นดงแฮได้นิสัยเสียแน่ๆ

รีบแต่งตัวได้แล้ว

หน้าหวานแดงระเรื่อรีบปาหมอนใส่ เขาสวมทั้งชุดเสร็จหมดแล้วเหลือแค่ดึงเนคไทค์จัดให้เป็นระเบียบกับเสื้อคลุม แต่คนที่จะต้องออกไปด้วยกันนี่สิ ยังเดินผิวปากโชว์หุ่นอยู่ได้

อีตาบ้านี่ไม่รู้หรือไงว่าผมเขินจนจะระเบิดตัวตายกลายเป็นโกโก้ครั้นท์ภาคสองแล้วนะ >////<

สายตาเจ้าชู้มองมาแต่ก็ยังลอยหน้าลอยตาผิวปากอารมณ์ดี จะรีบแต่งไปทำไม เดินแบบนี้มันก็ถูกใจใครบางคนไม่ใช่เหรอ ก็เห็นมีคนแถวนี้นั่งน้ำลายยืดเป็นทางเชียว

ไม่ต้องระบุก็รู้ว่าว่าใคร เจ้าตากลมรีบค้อนใสเพราะมันก็จริงอย่างที่เขาว่า ใครจะไม่ชอบมองล่ะในเมื่อแฟนตัวเองหุ่นดีเสียขนาดนั้น มองไปมองมามันก็เพลินตาดีกว่าไปนั่งมองหุ่นนายแบบในนิตยสารเป็นไหนๆ จะนั่งส่องกระจกมองหุ่นตัวเองก็ประสาทเกินไปที่จะทำเลยต้องนั่งมองหุ่นของคนตรงหน้าเพลินๆไปเรื่อย

ชั้นไม่ได้น้ำลายยืดนะ เสียงเล็กค้านเบาๆ

แต่ก็ตาเยิ้มทุกทีไม่ใช่เหรอ

ไอ้โหดบ้า หมอนอีกใบถูกปาละลิ่วใส่ หน้าหวานงอง้ำทำเป็นงอน แต่ที่แท้น่ะเขาแค่กลบเกลื่อนความอายก็เท่านั้น

หึ คิบอมอมยิ้มใส่ ชอบจริงๆเวลาที่ดงแฮโวยวายใส่แบบนี้ ชั้นรู้นะว่าชั้นโดนนายกระทำอนาจารทางความคิดอยู่บ่อยๆ สายตานายมันบอก

ไม่ใช่นะ >/////<”

ไม่ใช่แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยเจ้าแป๋ว

โหดบ้า!!”

อะไร เจ้าแป๋วทะลึ่ง ฮ่าๆ

ร่างใหญ่รีบช้อนกายเล็กขึ้นอุ้มแล้วหัวเราะร่วน ส่วนคนตัวน้อยก็เขินอายจนต้องซุกหน้าลงที่ลอนกล้ามตรงอกหนาเพื่อหนีความอาย ถึงมันจะจริงบ้างไม่จริงบ้างแต่ถูกแซวแบบนั้นเป็นใครจะไม่เขิน คิบอมเองก็ทั้งเท่ห์ หุ่นดี แถมทรงผมใหม่ก็หล่อบาดใจ ใครจะทนไหวได้อีก

หวา.. ผ้าชั้นจะหลุด

ได้ยินแค่นั้นตัวน้อยๆก็รัดวงแขนรั้งต้นคอหนาไว้แน่น ก็นุ่งดีๆสิ

นึกว่าจะอยากมอง

โหดบ้า ..ลามก!!”

ฮ่าๆๆๆ กอดแน่นเชียวนะ รู้หรอกว่าแอบเนียนดมกลิ่นตัวชั้นเนี่ย หอมล่ะสิ

แก้มปลั่งแดงหนักเพราะแทงใจทำเข้าอย่างจัง เขาเพิ่งจะแอบสูดลมหายใจเอากลิ่นน้ำหอมที่ติดกายหนาเข้าปอดไปเมื่อครู่ ชอบกลิ่นนี้ของคิบอมที่สุดเพราะมันหอมปนเซ็กซี่แถมยังดูมีสไตล์ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะมารู้ทันอีก

โหดอ่ะ ล้ออยู่ได้

อา.. หนักจัง บอกแล้วว่าให้ลดก้น แขนทั้งสองขยับกระชับร่างน้อยๆให้เข้าที่ เจ้าชิสุก้นใหญ่ ทำไมวันนี้ไม่มัดจุกล่ะ ฮึ..ว่าไงครับ?

ปั๊กปากหมา มาหาว่าก้นเค้าใหญ่ตากลมใสค้อนเล็กๆ ปากอิ่มเบะออกอย่างงอนๆ

ก็เป็นหมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ว่าแต่ถ้าปั๊กกับชิสุมีลูกด้วยกัน ..หน้าตามันจะเป็นยังไง

ใครจะไปยอมมีลูกกับไอ้ปั๊กหน้าขี้เหร่เล่า

แน่นะ ..ไม่ใช่เค้าถอดผ้าก็นั่งตาเยิ้มทึ้งหมอนนะ

ไม่ใช่ซักหน่อย

สองร่างคุยกันกระหนุงกระหนิงโดยที่ร่างบางยังถูกอุ้มอยู่แบบนั้น แต่บรรยากาศหวานๆในยามเช้าก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูเบาๆแล้วเปิดเข้ามา สามสายตาประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจและก็อึ้งค้างไปพร้อมๆกันเพราะทั้งคิบอมและดงแฮต่างไม่คิดว่าคยูฮยอนจะตื่นเร็วขนาดนี้ ส่วนอีกคนที่มาก็เดินโซเซออกจากห้องแบบงงๆ พอออกมาข้างนอกถึงได้จำได้ว่ามันคือบ้านใครจึงได้เดินมาเคาะประตูห้องเพื่อน แล้วก็ดันเจอคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ถูกอุ้มอยู่ แถมคนอุ้มยังเป็นไอ้ปากหมาเพื่อนของตัวเองที่สวมแค่ผ้าเช็ดตัวอีก

โอ้พระเจ้า ..โจคยูฮยอนจะเป็นลม!!!

...

ความเงียบปกคลุมเพราะต่างคนยังอึ้งอยู่ ร่างที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามาได้แต่กระพริบตาถี่ๆ ส่วนคนตัวน้อยก็หน้าชาวาบตัวแข็งกลายเป็นหินไปแล้ว และสุดท้ายก็เป็นเจ้าแรมโบ้ที่ทำท่าเหมือนจะชั่งน้ำหนักคนในอ้อมแขนที่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

คยูฮยอนเบิกตาให้กว้างขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าพิษไข้คงไม่ได้ทำให้ตาฝาก

นี่มันอะไรกันเนี่ย?!?

 

 

คิบอมเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามคยูฮยอนแล้วปล่อยดงแฮลง แต่ไม่ต้องบอกอะไรคนตัวน้อยก็วิ่งดุ๊กดิ๊กหนีอายออกจากห้องไปแล้ว ส่วนร่างใหญ่ก็แต่งตัวต่อไปโดยมีคนไข้นั่งเฝ้า ต่างคนต่างมีเรื่องปิดบังกันเอาไว้ พ่อราชนิกูลเองก็ไม่เคยปริปากเรื่องซองมินให้เพื่อนในกลุ่มคนไหนได้รู้ ส่วนท่านรองประธานรุ่นก็แทบจะไม่เปิดปากอะไรเกี่ยวกับดงแฮเลยสักนิด อยู่ด้วยกันก็ทำท่าเหมือนว่าจะดุตลอดเวลา เป็นแบบนั้นใครหน้าไหนมันจะกล้าเดาได้ว่าแอบมีอะไรเกินกว่าเพื่อนร่วมกลุ่ม

คยูฮยอนนั่งทำหน้าถมึงทึงจ้องร่างเพื่อนที่กำลังสวมเสื้อผ้าเหมือนว่าไม่ทุกข์ร้อนอะไร คิบอมน่าหมั่นไส้ก็ตรงนี้นี่แหละที่ชอบทำเหมือนทุกเรื่องไม่มีความสำคัญไปเสียหมด

แกจะบอกได้หรือยังว่าทำไมดงแฮมาอยู่นี่

ก็นอนนี่ เสียงต่ำตอบนิ่งๆ ไม่ได้หันมามองคนถามสักนิด

แล้วทำไมถึงได้นอนนี่ อีกฝ่ายซักต่อ

ก็อยู่ที่นี่

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ คุณชายที่นั่งหน้าซีดกดเสียงใส่ เบื่อจริงๆกับไอ้การเฉไฉตอบอะไรกวนๆของเพื่อน

คิบอมขมวดคิ้วใส่บ้าง แล้วทำไมแกต้องถาม ทำไมแกต้องอยากรู้ ทำไมแกต้องมาสู่รู้เรื่องของชั้นด้วย

ก็เรื่องนี้ชั้นไม่เคยรู้นี่หว่า ..สรุปว่าแกกับดงแฮสนิทกันโดยที่พวกชั้นไม่รู้ใช่มั๊ย อยู่โรงเรียนก็แทบไม่เห็นจะเข้าใกล้กันซักเท่าไหร่เลย ทั้งที่เจ็บคอแต่ยังซัดมาเป็นชุด แค้นจริงๆที่โง่โดนมันต้มเสียเปื่อยแล้วก็มาคว้าพุงปลาไปกิน

ชั้นก็ไม่เคยบอกนี่ว่าสนิทหรือไม่สนิท หน้านิ่งบล็อกเดียวอย่างกับฉาบปูนเอาไว้ แกจะซักให้มากทำไม ทีแกไปเป็นลมไข้ขึ้นที่บ้านของซองมินให้ชั้นต้องไปหามกลับมาน่ะชั้นยังไม่เห็นถามเลย

โดนย้อนมากลางอากาศแบบนั้นแทบตั้งตัวไม่ทันกันเลยทีเดียว แต่สีหน้าอึ้งๆนั่นแหละที่คิบอมชอบ

เหอะ ..แกไปล้างหน้าแล้วลงไปกินข้าวด้วยกันไป พวกชั้นจะไปโรงเรียน ส่วนแกก็นอนอยู่นี่ไป มีปัญญาลุกไหวค่อยกลับบ้าน ถ้าไม่ไหวก็นอนต่อไปแล้วกัน ตอนเย็นๆพวกชั้นก็กลับมา

พวกแกนี่หมายถึงแกกับดงแฮ?

คงเป็นชั้นกับฮันกยองมั๊ง

อารมณ์คนเพิ่งสร่างไข้เดือดปุดๆที่โดนมันย้อนแถมยังกวนฝ่าเท้าตั้งแต่ลืมตาตื่น ร่างสูงเดินหน้าตึงออกจากห้องแล้วกลับไปล้างหน้าล้างตาพร้อมกับลากสังขารลงไปด้านล่าง เขาสวมชุดนอนของคิบอมที่มันเข้าชุดกันดีซึ่งเจ้าตัวคงไม่มีทางใส่เพราะรายนั้นชอบนอนใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น บ้างก็ขายาว ไม่เคยหรอกที่จะทำตัวเป็นคุณหนูดูดีมีชาติตระกูล เว้นแต่มีแขกมาพักที่บ้านนั่นแหละ

ต้มชั้นซะเปื่อยเชียวนะลีดงแฮ

คนตัวน้อยหน้าเจื่อนนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะ อยากจะร้องไห้เป็นภาษาต่างดาวเสียจริงที่ดันมาเห็นในสภาพที่น่าอายแบบนั้น

ฮือ ..พ่อแก้วแม่แก้ว ย้อนเวลากลับไปได้มั๊ย ผมอายจนแทบจะสาปตัวเองให้กลายเป็นอากาศอยู่แล้ว

ร่างบอบบางนั่งก้มจนหน้าจะมุดลงไปในโต๊ะ แต่เมื่อคิฮยอนและเจ้าบ้านอย่างคิมแทยางเดินลงมาก็ยิ้มสดใส ซึ่งทั้งสองก็หันมามองคยูฮยอนเป็นตาเดียว แต่เพราะพี่ใหญ่รายงานพ่อเรียบร้อยคิมแทยางจึงไม่ได้แปลกใจอะไรนัก

หายดีหรือยังล่ะคยูฮยอน

ก็ดีขึ้นแล้วครับคุณลุง

พักอีกซักวันสองวันก็ได้ แล้วงานแต่งเจ้าคิฮยอนก็อย่าลืมไปล่ะ หายให้ทันแล้วกัน

เอ่อ ..ครับ เด็กหนุ่มตอบยิ้มๆ ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะยิ้มหรอก แต่แค่ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรก็เท่านั้น

คิบอมเดินกึ่งวิ่งลงมาเป็นคนสุดท้าย ชุดอะไรก็ยังไม่เรียบร้อย เขาทรุดตัวลงนั่งที่ข้างดงแฮเพราะคยูฮยอนนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับคิฮยอน แต่มองผ่านๆก็รู้ว่าเพื่อนกำลังจับผิดแต่เขาก็ไม่คิดจะวางมาดปิดบังอะไรอีกแล้วในเมื่อมันก็มาถึงขั้นนี้

อย่างน้อยๆคยูฮยอนก็ไม่ใช่ซีวอนที่จะส่งสายตาอาฆาตแล้วสาปเขาอยู่ในใจ

ตอนเย็นไปรับสูทกันด้วยล่ะ ที่ร้านโทรมาบอกเมื่อค่ำๆ ว่าที่เจ้าบ่าวเอ่ยเบาๆ

ครับ ทั้งดงแฮทั้งคิบอมร้องขึ้นพร้อมกัน

เออ ดงแฮ วันอาทิตย์แม่พี่จะมา ไปรับด้วยกันสิ

ประโยคนี้เล่นเอาเงียบกันไปค่อนโต๊ะ คิบอมเงียบ ดงแฮเงียบ ส่วนคยูฮยอนที่กำลังจะตักอาหารใส่ปากก็ชะงักค้างเอาไว้ แต่เหมือนคนพูดจะไม่ได้คิดอะไรเลยยังพูดต่อ

ซังบอมบอกว่าเราน่าจะเข้ากับคุณแม่ได้ เวลาท่านอยู่บ้านจะได้มีเพื่อนคุยไง คุณแม่ท่านเอ็นดูเด็กน่ารักๆ เราน่าจะถูกใจท่านอยู่หรอก

เอ่อ ..ครับ คำตอบที่เค้นออกมาอย่างยากลำบากหลุดออกไปอย่างช้าๆ

สายตาของคยูฮยอนจับจ้องไปยังดวงหน้าหวานๆที่ก้มหน้าก้มตาทานอย่างอึดอัด ส่วนคิบอมก็ยังปั้นหน้านิ่งๆราวกับไม่มีอะไรให้ต้องเครียด ทานเสร็จก็ยังจะมีหน้าหันไปสะกิดให้คนข้างๆดึงเนคไทค์ให้เหมือนจะบอกเป็นนัยๆในฐานะที่แท้จริงระหว่างพวกเขาทั้งคู่

ก่อนออกจากบ้านก็ยังอุตส่าห์ร้องย้ำคนป่วยอีกสักหน่อย กินยาแล้วนอนพักซะล่ะ ถ้าอยากกลับบ้านเดี๋ยวเย็นๆชั้นไปส่งก็ได้ อย่าเพิ่งออกไปทำซ่าส์ให้ต้องไปหิ้วปีกกลับมาอีก ..อายเค้า

คนฟังหน้าชาเพราะรู้ว่าเขาแอบด่าเรื่องที่ไปล้มพับเมื่อวาน แต่เพราะยังเป็นรองเลยต้องเงียบแล้วมองตามไป เห็นแขนเพื่อนเอื้อมไปแตะเบาๆที่เอวเล็กแล้วเดินโอบออกไปก็แทบจะลมออกหู กว่าจะรู้ตัวว่าไอ้คนที่ซองมินเคยหลุดปากบอกว่าเป็นแฟนดงแฮนี่มันคือไอ้ตัวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หลงไปสงสัยซังบอมก็ตั้งนาน แทนที่จะระแวงไอ้อดีตเด็กผมปาดที่ไปรับไปส่งคนตัวน้อยบ่อยๆ คิดแล้วก็แค้นที่มันหลอกจนเขางอกไปเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

นี่กูโง่มานานแค่ไหนวะเนี่ย!!!

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

บรรยากาศตอนเช้าเริ่มต้นด้วยความชื่นมื่นและอบอวลไปด้วยไออุ่นที่ส่งผ่านร่างกายสองร่างสู่หัวใจของกันและกันผ่านกระแสจิต ดงแฮกระชับอ้อมแขนกอดร่างหนาแน่นและซุกหน้าถูเบาๆที่หลังกว้างอย่างเป็นสุข ใบหน้าหวานสวยเปื้อนยิ้มหัวใจอิ่มเอมกับสิ่งที่ได้รับจากคนที่รักสุดหัวใจ ครั้งแรกที่ได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ในฐานะ แฟนไม่ใช่แค่ คนรู้จัก แบบที่ผ่านๆมามันทำให้อารมณ์ดีเสียยิ่งกว่าได้ข่าวว่าตัวเองถูกลอตเตอรี่อีก

ผ่านมาหลายวันก็ได้แต่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้าโลตัสคันสวย เพิ่งจะมีวันนี้นี่แหละที่เจ้าโหดแก้มป่องนึกคึกให้คนรถเตรียมมอเตอร์ไซค์คันเก่งออกมาให้ อารมณ์ของเขาเดาอะไรไม่ค่อยจะได้ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยน ซึ่งดงแฮก็หวังว่าอย่างน้อยๆเขาคงจะไม่เปลี่ยนใจไปมีแฟนใหม่ง่ายๆหรอก

แบบนั้นล่ะคงได้กลายเป็นชิสุน้อยหัวเน่า นั่งน้ำตาไหลพรากแน่ๆ

แขนเล็กโอบรัดมาจนใกล้จะถึงหน้าโรงเรียนจึงได้คลายวงแขนออกแล้วยืดตัวขึ้นมานั่งในระดับปกติทั้งที่ใจจริงอยากจะกอดแน่นๆแล้วซุกหน้าสูดกลิ่นน้ำหอมบนร่างใหญ่จนกระทั่งเขาขับไปจอดที่ในโรงเรียน แต่เพราะคิบอมไม่ชอบทำอะไรรุ่มร่ามแล้วตัวเองก็ใช่ว่าจะภูมิใจนำเสนอบทรักหวานแหววต่อหน้าสาธารณะเลยต้องตัดใจทำตัวเหมือนปกติ

ขึ้นห้องไปก่อนนะ เดี๋ยวจะแววซื้อโกโก้

เอานมให้ด้วย เจ้าตัวน้อยแก้มใสร้องอ้อน

อยากสูงหรือไง

แซวแค่นั้นดงแฮก็แทบจะแยกเขี้ยวกระโจนงับเสียให้ได้ หน้าหวานถลึงตาใส่แล้วสะบัดกายเดินหนีอย่างคนหงุดหงิด ก็รู้ตัวว่าเกิดมาเตี้ยแต่ใครจะชอบให้คนอื่นมาย้ำแบบนี้กันล่ะ

ไอ้โหดบ้า ปากเสียอยู่ได้ เสียงจิกกัดดังออกมาจากปากบางๆ

สองเท้าก้าวฉับๆไปถึงหน้าบันไดก็มีร่างของใครบางคนมาขวางหน้า ทำท่าเหมือนว่าจะรออยู่

มาขวางชั้นทำไมอีก

ดงแฮเสียงขุ่นใส่ยองซันในทันที เหตุการณ์ในวันก่อนยังจำได้แม่น ผ่านมายังไม่ทันจะพันสัปดาห์มีหรือที่เขาจะพูดดีกับคนที่จับตัวเองแก้ผ้าแล้วขังในห้องน้ำแบบนั้นได้ ไม่ต่อยให้ฟันร่วงก็บุญแค่ไหนแล้ว

ชั้นมีอะไรมาให้ดู

ร่างโปร่งบางยิ้มมุมปากอย่างวายร้าย มือเรียวผอมหยิบเอารูปในกระเป๋าเสื้อด้านในออกมาแล้วพลิกส่งให้คนตรงหน้าดู สีหน้าที่พึงพอใจคล้ายกับจะสามารถฆ่าดงแฮทั้งเป็นได้พรายออกมา คนตัวเล็กถึงกับผงะเพราะมันคือรูปที่ถ่ายเน้นใบหน้าและเรือนร่างด้านบนของตนเองเมื่อตอนที่โดนเขาจับถอดเสื้อผ้าในห้องน้ำ ถึงจะมีเสื้อกล้ามแต่ก็บางเหลือเกิน และถึงแม้ว่าจะก้มหน้าอยู่แต่ก็พอจะมองรู้ว่าใคร แต่มันก็ไม่หนักอะไรเท่ากับรอยสีกุหลาบตรงคอเรียวขาวที่เห็นชัดเจนอยู่หลายแห่ง

หึ ..ไปมั่วกับใครมานะ ยองซันดัดเสียงที่ฟังยังไงก็ไม่เป็นมิตร ชั้นควรจะส่งมันให้คิบอม ซีวอน หรือจะแปะประจานทั่วทั้งโรงเรียนดี

คุณหนูลีชาวาบไปทั้งวงหน้า มือน้อยกำหมัดแน่นอยากจะตะบันหน้าคู่อริให้หายแค้น ตั้งแต่จำได้ก็ไม่เคยเลยที่จะหาเรื่องหรือเริ่มก่อน มีแต่คนๆนี้ทั้งนั้นที่รังควาญไม่จบไม่สิ้นเสียที เรียวปากอิ่มกำลังจะร้องตอบก็ต้องชะงักเอาไว้เมื่อมือมือหนึ่งเอื้อมมาหยิบภาพนั้นจากด้านหลังแล้วส่งเสียงร้องเบาๆให้ตกใจเล่น

อืม.. ใส่สร้อยแล้วขึ้นนี่นา คิบอมพูดนิ่งๆเพราะสร้อยที่เขาให้ดงแฮใส่มองเห็นชัดเจนเป็นอย่างดี อา ชั้นชอบรูปนี้จัง ขอเก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ

ยองซันที่ทำหน้าเหมือนจะเป็นต่อถึงกับอึ้งที่คิบอมไม่มีอาการใดๆซ้ำยังทำหน้าอารมณ์ดีอีกต่างหาก ร่างหนารีบตวัดแขนกอดคอคนตัวเล็กแล้วพาเดินไปต่อ สภาพอารมณ์แลดูแล้วไม่มีความเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด

แต่แค่ผ่านอีกร่างก็หันไปเคาะสันรูปเบาๆลงที่ไหล่มน ตาคมจ้องมองด้วยแววตาประหลาด

ขอบใจนะที่ช่วยถ่ายเอาไว้ ..ตอนทำรอยพวกนี้เอาไว้ชั้นก็ไม่ได้มีกะใจจะถ่ายไว้ดูเล่นสักเท่าไหร่ แต่เห็นแบบนี้รู้สึกว่ามันก็เร้าใจดีเหมือนกัน สงสัยคราวหน้าต้องเก็บไว้เป็นคอลเลคชั่นซะแล้ว

สิ้นเสียงก็หันไปกระซิบกับเจ้าชิสุน้อยชนิดที่จงใจจะให้ส่วนเกินได้ยินด้วย ปกติทำไมไม่เห็นเซ็กซี่เลยน่ะ ในรูปเซ็กซี่กว่าตั้งเยอะ ..หรือว่ารูปมันหลอก กลับไปเย็นนี้ทำหน้าแบบในรูปนี้ให้ดูหน่อยนะ

คิบอม!!”

อย่าโวยวายสิ เดี๋ยวคนอื่นตกใจหมดนิ้วยาวกดแตะที่ริมฝีปากสีหวานเบาๆ ร้องได้ตลอดสินายเนี่ย นึกว่าจะร้องเฉพาะเวลาโดนชั้นแกล้งซะอีก

โหดอ่ะ >/////<”

ดูทำหน้าเข้า วอนโดนจูบตั้งแต่เช้าเลยนะ

ถึงจะรู้ว่าเขาแค่แกล้งตอกหน้ายองซันเท่านั้นแต่มันก็อดที่จะเขินไม่ได้ ดงแฮแทบจะดิ้นตายกับท่าทางห่ามๆและสายตาที่เจ้าชู้ทะลุปรอทนั่น คนตัวน้อยโดนรวบตัวและดึงขึ้นไปที่ห้องเรียนและทิ้งคนมาหาเรื่องเอาไว้ให้ยืนกัดกรามแน่นอยู่ที่เก่า ทั้งที่คิดว่าการที่มีรูปนั้นในกำมือจะเป็นต่อและข่มขู่ได้ก็กลายเป็นว่าคนสร้างรอยรักนั้นเอาไว้คือชายที่หลายๆคนรวมทั้งตัวเขาหมายปอง ..มันน่าแค้นนัก!!

แต่แค่พ้นจากรัศมีที่ยองซันจะมองเห็นคิบอมก็ลดแขนที่กอดคอคนน่ารักลงแล้วเดินปั้นหน้านิ่งๆเหมือนอย่างเก่า เล่นเอาคนเขินปรับอารมณ์กลับมาแทบไม่ทัน ดงแฮเหลือบมองแล้วก็ถอนหายใจ

อีตานี่ปรับอารมณ์ได้ไวกว่าแสงอีกแฮะ -*-

ถึงจะเซ็งๆแต่ก็รู้ว่าเขาไม่ค่อยชอบแสดงความรักในที่สาธารณะนัก อีกอย่างที่นี่มันก็เป็นโรงเรียน จนให้มาเดินกอดคอแฟนทั้งที่ปกติก็ไม่เคยกอดคอใครคนไหนคนอย่างคิมคิบอมก็คงจะทำไม่ได้และไม่คิดจะทำอยู่แล้ว

ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างเงียบ เพราะร่างเล็กยังเขินกับสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ เมื่อมาถึงหน้าห้องแล้วมองเห็นใครอีกคนนั่งอยู่ก็ยิ้มแป้น

อรุณสวัสดิ์ซีวอน

ตัวน้อยร้องทักร่างหนาที่มาเช้าด้วยเสียงที่สดใส ดงแฮผู้ยังไม่รู้ถึงความเปลี่ยนไปยังคงร่าเริงเสมอ ผิดกับสองหนุ่มตัวใหญ่ๆที่แค่มองหน้าแล้วก็ไม่พูดไม่จาซ้ำยังเมินหนีกันไปอีกฝั่งด้วย

คิดถึงฮันกยองเนอะ

ดงแฮว่าพลางเปิดล็อกเกอร์เอาของไปเก็บ แต่จดหมายที่เคยได้รับในคราวก่อนยังถูกวางเอาไว้ซึ่งมันก็สะกิดใจให้นึกถึงใครบางคนที่ถูกเขาทอดทิ้งไปจากความคิด ..ทั้งๆที่ก็รอเขามาหลายปี แต่พอมาอยู่ใกล้ๆคิบอมได้ไม่กี่เดือนก็เปลี่ยนใจ ซ้ำพอเขาดีด้วยมากๆก็พาลหลงลืมคนที่เคยเป็นหนึ่งในหัวใจไปเสียสิ้น ..ทำไมผมเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ?

จดหมายฉบับน้อยถูกเก็บสอดเข้าไปในหนังสือ ตั้งใจจะทิ้งมันให้กลายเป็นความหลังครั้งเก่าและไม่ให้ตามมาเป็นเงาคอยสร้างความลังเลให้ตัวเองอีก วันนี้เขาแค่มีคิบอมอยู่ข้างๆกายมันก็ไม่จำเป็นต้องรอใครอีกแล้ว เพราะบางทีการที่มัวแต่พะวงโน่นนี่มันอาจจะทำให้รักดีๆและคนดีๆต้องหลุดลอย ซึ่งเขาก็ไม่อยากจะให้เป็นแบบนั้น

ซีวอนหันไปจ้องหน้าไอ้ใบ้ที่นั่งเงียบแล้วค่อยหันไปยิ้มบางๆให้กับร่างเล็ก คิดถึงก็ส่งเมลหามันสิ

อืม นั่นสิเนอะ

วันนี้ตอนเย็นๆดงแฮว่างมั๊ยอ่ะ คุณชายเอ่ยนิ่งๆ แต่ก็สามารถทำให้คนเงียบตวัดสายตาไปมองได้ไม่ยาก

ลูกชายท่านทูตเก็บของเสร็จก็เดินยิ้มมานั่งประจำที่ของตัวเอง ปากสีเชอร์รี่ยิ้มแฉ่งดูสดใส

ก็ว่างนะ ทำไมเหรอ

ไปดูหนังกัน

เอ่อ..

ซีวอนเอื้อมมือไปกุมมือน้อยเอาไว้ สายตาที่สื่อความหมายทำเอาทั้งเจ้าชิสุตัวเล็กกับเจ้าปั๊กตัวใหญ่ถึงกับค้างไปตามๆกัน แต่คิบอมก็ยังปรับอารมณ์ได้ไวกว่าแล้วแอบพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาตให้ดงแฮไปได้ เพราะอย่างน้อยๆเขาก็อยากจะให้คนตัวเล็กเป็นคนบอกท่านประธานคนนี้เองว่าคิดเช่นไร ไม่ใช่มีตัวเองคอยชักใยหรือสั่งให้พูดอะไรต่อมิอะไรอยู่ด้านหลัง

แค่ดูหนังใช่มั๊ย?

ดงแฮปรับสีหน้าอึ้งๆให้กลับมาสู่สภาพปกติ แม้จะน้อยใจอยู่ลึกๆที่คิบอมไม่แสดงท่าทีหึงหวงซ้ำยังปล่อยตัวเองให้ไปกับชายคนอื่น แต่ก็ต้องทำใจเพราะเข้าใจในความคิดและความรู้สึกของร่างสูงนั่น รู้ดีว่าเขาทั้งคู่เคยอยู่ในสถานะไหนกันมา และถ้าจะว่าไปแล้วคนมาก่อนมันก็คือซีวอน จึงไม่แปลกที่คนมาหลังแต่ได้หัวใจไปอย่างคิบอมจะรู้สึกผิด อีกทั้งสัญญาที่ดงแฮให้ไว้กับร่างใหญ่ก็ยังไม่หมด

คนผิดสัญญามันก็คือผมด้วยสินะ ..ทั้งๆที่ยังอยู่ในช่วงที่ดูใจ แต่ผมกลับตกลงปลงใจที่จะคบใครคนอื่น ซีวอนไม่ผิดเลยสักนิดที่จะทำแบบนี้

ดูหนังแล้วก็ทานข้าวกัน

อ..อืม ก็ไปสิ แต่ห้ามดึกนะ จะรีบกลับไปโทรหาฮันกยอง

อืม ไม่ดึกหรอก

ท่าทางที่ยังแสดงออกถึงความรู้สึกดีๆนับวันยิ่งทำให้ดงแฮลำบากใจ เขาไม่อยากจะหลอกหรือให้ความหวังซีวอนมากไปกว่านี้แต่ก็ยังหาวิธีที่จะพูดไม่ได้ แต่วันนี้คงจะถึงเวลาที่ต้องพูดให้เข้าใจเสียทีว่าเวลานี้เจ้าของตัวและหัวใจของเขาอยู่ใกล้ๆนี่เอง

นายเป็นคนดีนะซีวอน ..แต่ชั้นไม่ได้รักนายจริงๆ

 

 

หน้าสวยพยายามปรับให้เป็นปกติ วันนี้ซองมินบอกว่าจะมาเรียนจึงตั้งหน้าตั้งตาคอยเพื่อนรัก แต่ทันทีที่คนตัวเล็กที่เคยอวบปรากฏตัวก็ทำเอาอึ้งกันถ้วนหน้า เพราะนอกจากจะผอมลงแล้วหน้าตาก็ยังดูหม่นๆตามไปด้วย แต่สำหรับคิบอมแล้วมันไม่ได้น่าแปลกใจนักเพราะเพื่อนตัวเองก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน เป็นแบบนี้คงจะแสดงว่าเกิดเรื่องใหญ่ใช่เล่น

ซึ่งก็คงไม่พ้นเรื่องคยูฮยอนกับบรรดาสาวๆในสต๊อกที่ซองมินคงจะรับไม่ได้นั่นแหละ

ซองมิน ทำไมซูบลงอย่างนี้ล่ะ

ป่วยน่ะ คนน่ารักตอบนิ่งๆ ดวงตาหลุบต่ำหลบสายตาเพื่อน ยังไม่หายดีเท่าไหร่แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว

คยูฮยอนก็ป่วย ขาดเรียนไปตั้งหลายวันเหมือนกันเลย ดงแฮถอนหายใจดังเฮือก เมื่อวานพี่เยซองโทรมาบอกคิบอมให้ไปรับคยูฮยอนด้วย ไม่รู้ว่าเจอกันที่ไหน

สายตาซีวอนและซองมินตวัดฉับ แต่ร่างบางก็ยังพูดต่อไปเรื่อยๆเพราะลืมที่จะระวังคำพูดคำจาในทุกอย่าง ลืมไปว่าไม่ควรพูดว่าอยู่กับคิบอมเวลาที่อยู่ลับหลังซีวอน ลืมไปว่าเรื่องของเขากับเจ้าปั๊กจอมกวนนี่ยังเป็นความลับอยู่

กระต่ายน้อยทบทวนบางอย่างที่เกิดขึ้นแล้วเร่งถามต่อ ตาตี่โทรมาเหรอ ตอนไหน?

บ่ายๆเย็นๆ โทรมาแล้วขอเบอร์คิบอม แต่เค้าอยู่พอดีเลยให้คุย ใช่มั๊ย?

คนโดนโบ๊ยพยักหน้าแบบไม่เต็มใจนัก อึดอัดกับสายตาขวางๆของเจ้าประธานอารมณ์ประหลาดจนแทบบ้า

อ..อืม

แล้วไงต่อ ซองมินถามหน้านิ่งๆ

ก็.. ถามคิบอมสิ

ร่างใหญ่ถึงกับกัดฟันแน่น อยากจะจับเจ้าชิสุตาใสนี่มาตีก้นให้รู้สำนึกบ้างว่าเผลอพูดอะไรไม่ควรออกไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว แต่เพราะดงแฮยังตีหน้าซื่อเหมือนเก่าท่าทางเหมือนเขาจะแปลงร่างเป็นลูกหมาตัวน้อยๆผู้ที่ไม่รู้อะไรเลยจึงต้องถอนหายใจเบาๆแล้วค่อยบอกอาการคยูฮยอนไปตามสไตล์ของตัวเอง

ก็แค่เป็นลม ไข้ขึ้น เลยต้องตามหมอมาฉีดยาให้แล้วก็ให้น้ำเกลือแค่นั้นแหละ มันยังไม่ตายง่ายๆหรอก ..พรุ่งนี้หรือไม่ก็อาทิตย์หน้าคงมาได้

...

แต่หน้าเค้าซีดมากเลยนะ ตอนไปส่งฮันกยองปิดมาทั้งตัวอย่างกับมัมมี่แน่ะ

คนไม่รู้ยังสาธยายต่อ แต่มันก็ทำให้ร่างเล็กที่นั่งฟังก้มหน้านิ่ง สีหน้าอึดอัดนั้นคิบอมลอบมองโดยตลอด ดูก็รู้ว่าซองมินกำลังอยู่ตรงกลางระหว่างความสับสน ส่วนซีวอนน่ะเขาแทบไม่อยากจะมองด้วยซ้ำเพราะแผ่รังสีประหลาดออกมากดดันตั้งแต่ที่ดงแฮหลุดปากว่าอยู่ด้วยกันแล้ว

ท่ามกลางความเงียบรอบตัว ลูกท่านทูตตัวน้อยก็ยังร่าเริงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร พอพี่ชายเดินมาหาพร้อมกับอิทึกก็รีบถลาวิ่งไปกอดฮีชอลเป็นเด็กๆ

ฮยองอ่า ..คิดถึงจัง

อ่า ..เจ้าตัวเล็กนี่ ฝ่ายพี่รีบดันตัวน้องออกเพราะมันรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

มาทำไมฮะ

คุณยายฝากขนมมาให้น่ะ ว่าแล้วก็หยิบกล่องขนาดพอถือมายื่นให้ วันอาทิตย์ท่านชวนไปเที่ยวที่บ้านด้วย

ไปไม่ได้ ตัวน้อยรีบส่ายหน้าแล้วตบที่ไหล่พี่ก่อนยืดตัวขึ้นกระซิบเบาๆ แม่คิบอมมา ต้องไปรับที่สนามบิน

สิ้นคำน้องร่างที่สูงกว่าก็อมยิ้มล้อเงียบๆ เล่นเอาดงแฮถึงกับหน้าแดงไปถึงไหนต่อไหน ใบหน้าหวานรีบเบือนหนีไปที่อื่น แต่พี่ชายหน้าหวานๆอีกคนก็ดันทักขึ้นมาอีก

ตัดผมเหรอดงแฮ ..น่ารักจริง อิทึกเอื้อมมือไปยีเบาๆที่ผมน้อง จากนั้นก็ร้องทักคนอื่นต่อ หวัดดีซองมิน ซีวอน ..อ้ะ คิบอมตัดผมใหม่เหมือนกันเหรอ

เหมือนมีท่อนหินอันใหญ่ร่วงลงมาทับกลางกบาลของคุณชายคิม ไอ้คำทักที่ว่านี้เหมือนจะไม่ได้ต้องการสักเท่าไหร่ เพราะแค่อิทึกพูดจบรังสีที่กดดันก็แผ่เพิ่มเป็นเท่าตัว ขนาดซองมินยังรู้สึกได้ว่าบรรยากาศข้างๆกายของเขาตอนนี้มันไม่ปกติ และถ้าเดาไม่ผิดเมื่อวานที่ดงแฮบอกว่าอยู่กับคิบอมก็คงหนีไม่พ้นแอบไปตัดผมกันสองคนแน่ๆ

คิบอมตัดทรงนี้แล้วหล่อขึ้นนะ เจ้าตัวกลมรีบช่วยกู้สถานการณ์ให้ เหมือนทรงที่ชั้นเห็นในนิตยสารเลย

อ่อ ..อืม

ดงแฮซึ่งตอนนี้แทบจะแข็งทื่อเป็นหินหันไปยิ้มแห้งๆ ก็ดูดีขึ้นกว่าทรงเดิมเนอะ ..วันหลังซีวอนไปตัดทรงใหม่บ้างสิ เผื่อจะเท่ห์ขึ้น

คนที่นั่งเงียบอยู่นานช้อนสายตาขึ้นสบตาหวานๆแล้วส่งยิ้ม ซองมินเห็นช่องทางเสริมต่อเลยรีบพูดใหญ่

ตัดผมใหม่ก็ดีนะซีวอน จะได้เปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง เนี่ยเมื่อวานชั้นก็ว่าจะไปตัดแต่ไม่ค่อยสบาย รู้งี้ออกไปพร้อมกับดงแฮดีกว่า

อืม เอาไว้จะคิดดูนะ พ่อคุณชายยังยิ้งเรียบๆ

ใช่อยู่ที่สถานการณ์รอบตัวมันดีขึ้นแต่บรรยากาศมาคุระหว่าง 2E ที่เหลืออยู่กลับไม่ได้ดีตาม เห็นแบบนั้นแล้วดงแฮแทบจะลากคออิทึกออกไปสับแล้วกระโดดก้านคออีกสักสองสามรอบที่ทักอะไรไม่เข้าท่า

เกือบตายหมู่แล้วไหมล่ะเนี่ย -*-

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

SHARP เหลืออีกราวๆสิบกว่าตอนนะ จะจบแล้ว ... ช่วงนี้บลูคงจะหายๆ เพราะอยากจะแต่งชาร์ปให้จบก่อนแล้วเปิดจอง ไม่ลงในนี้ให้จบก่อนแล้วจอง เพราะแบบนั้นมันจะค้างๆ ไหนจะวุ่นกับ Why? ไปด้วย ส่วน More ก็มึนๆต่อไป เพราะอย่างที่เคยบอกคือ ภาคจบมันมีอะไรให้ต้องอ่านก่อนแต่ง ฮ่าๆ ไม่ค่อยชอบทำอะไรลวกๆเท่าไหร่ เพราะคนที่รู้จริงมาอ่านแล้วมันจะทรมานเปล่าๆ

 

 

 

ช่วงนี้มีนิยายอยากแนะนำ คึ คึ .. ปกติบลูอ่านไม่เยอะนะ เอาที่ชอบจริงๆมาแนะนำดีกว่าเนอะ

 

เรื่องแรก ต่างเวลา แต่งโดย คุณชลนิล เป็นเรื่องราวของริยะ (ถ้าใครจำได้ แต่ก่อนบลูใช้ชื่อว่า With_Riya) ชายหนุ่มจากโลกอนาคตที่ถูกส่งตัวข้ามเวลามาเพื่อตามหาของบางอย่าง ทำให้เขาได้มาพบกับมิริน สาวคอลัมนิสต์ที่เป็นเหมือนสื่อกลางและผู้ช่วยที่ธารส่งมาให้  ...ธาร คือรุ่นพี่ที่ถูกส่งมาก่อนหน้าแต่ติดอยู่ในห้วงเวลาและไม่มีพลังมากพอที่จะกลับไป ริยะจึงต้องมาตามหาทั้งทางและของสิ่งนั้นโดยใช้ใช้พลังจิตในการต่อสู้และไปให้ถึงจุดหมายที่ต้องการ

นิยายเรื่องนี้จึงเป็นนิยายกึ่งบู๊กึ่งแฟนตาซีที่สนุกมากๆเรื่องหนึ่ง (ได้โปรดอย่าเหลือบแลที่มันเคยเอามาทำละคร ห่วยได้โล่ -*-) ตอนจบแอบหักมุมหน่อยๆ แต่ก็สนุกดีค่ะ พระเอกจะถูกฝึกให้ใช้พลังจิตตั้งแต่เด็กๆ โดยศูนย์พลังจิตแห่งชาติมั๊ง ถ้าจำไม่ผิด  การต่อสู้ทุกครั้งเมื่อใช้พลังจิตจะอ่อนแรงลง พระเอกมีศัตรูที่ตามมาคือ วาม ตรัง และ นารา สามพี่น้องที่ทำงานให้องค์กรฝ่ายตรงข้าม เวลาต่อสู้จะดุเดือด ใช้พลังจิตกันสนุกสนาน ส่วนนางเอกเป็นคนเดียวที่จะไม่ถูกหยุดเวลาตอนที่พวกนี้สู้กัน (คนอื่นๆจะมองไม่เห็น เพราะเวลาจะหยุดเอาไว้) แล้วคนจากอนาคตก็จะไม่มีสิทธิ์ช่วยชีวิตใคร หรือว่าฆ่าใครได้ ถ้าทำแบบนั้น พลังของตัวเองจะหายไปกว่าครึ่งแล้วใช้เวลานานนับสิบปีกว่าจะฟื้นพลังได้ (หรืออาจไม่ได้เลย)

 

 

 

เรื่องที่สอง จิตกาธาน  แต่งโดย คุณสรจักร  ...จิตกาธานเป็นเรื่องราวการฆาตกรรมในโลกอนาคต ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หิวกระหายเงินทอง ชื่อเสียงและความโลภที่ดูเหมือนจะเป็นบาปขั้นพื้นฐานองมนุษย์ทุกยุคทุกสมัย การฆาตกรรม สืบสวนสอบสวนสุดไฮเทคเหนือจินตนาการ สะท้อนพื้นฐานจิตใจคนในมุมมืดได้ดีมากๆ โดยตัวละครในเรื่องจะเป็นคนที่มีปมด้อยในจิตใจทั้งสิ้น แต่ว่าแตกต่างกันไป (แต่จริงๆทุกคนก็มีปมด้อยกันทั้งนั้นนะ)

อันนี้ขอบอกว่าชอบมาก เป็นงานเขียนที่อึ้ง ทึ่ง และ...คิดได้ยังไง เรื่องนี้ออกแนวลึกลับ ซับซ้อน คณะเภสัชฯ จุฬาฯเคยนำมาแสดงเป็นละครเวทีเมื่อปี 44 ด้วย การันตีความเด็ดค่ะ  ใครว่างๆก็ลองหามาอ่านดู สนุกมากจริงๆค่ะ หักมุมได้แบบ ..เยี่ยม!!  

อ้อ คำว่าจิตกาธาน มีความหมายว่า เถ้าตะกอนของจิตใจ พูดง่ายๆก็คือ ส่วนลึกที่อยู่ในมุมมืดของจิตใจมนุษย์ ประมาณนั้นมั๊ง

 

 

 

เรื่องที่สาม จันทราอุษาคเนย์ แต่งโดย คุณวรรณวรรธ์  ...เรื่องราวของเจ้าชายจิตรเสน แห่งเศรษฐปุระ ที่เดินทางออกตามหาทางออกทะเลในศตวรรษที่ 12  โดยมีนางห้ามคู่ใจชื่อตมิสา ซึ่งถูกพราหมณ์โสมทัตสวดเรียกจากโลกบัจจุบันไปเพื่อตายแทนบุตรสาวมา แต่เพราะองค์จิตรเสนเกิดไปสัมผัสต้องตัวจึงต้องรับนางเป็นนางห้ามโดยบังเอิญ ความรักของทั้งคู่ค่อยๆผลิบานเมื่อร่วมเดินทางไปตามลำน้ำของ (โขง) สุดท้ายตมิสาก็ไม่ได้กลับมาสู่โลกบัจจุบัน เพราะเลือกที่จะอยู่ข้างกายองค์ชายจิตรเสน ^ ^

เรื่องนี้ภาษาสวยมากค่ะ ผู้เขียนทำการบ้านได้เยี่ยมมากๆ ทั้งค้นคว้าเรื่องเทวนารีสมัยทวาราวดี ฟูนัน แล้วก็เส้นทางการเดือนทางของเจ้าชายจิตรเสนจากเศรษฐปุระ (แถบจำปาศักดิ์ปัจจุบัน)ไปถึงยังศรีเทพ (เพชรบูรณ์ปัจจุบัน) ซึ่งต่อมาได้สถาปนาเป็นองค์ศรีมเหนทรวรมัน แห่งอาณาจักรเจนละ  ถ้าใครชอบอ่านประวัติศาสตร์สมัยทวารวดี ขอม หรืออะไรแนวๆนั้นน่าจะชอบ เจ้าชายจิตรเสนในเรื่องจะดื้อรั้นหน่อยๆ แต่ก็ยอมอ่อนให้ตมิสาแค่คนเดียว อ่านแล้วออกแนวพ่อแง่แม่งอนแต่น่ารัก ในเรื่องจะได้ความรู้เกี่ยวกับวิถีชีวิตของคนโบราณด้วยว่าแต่งตัวยังไง ใช้ชีวิตยังไง  ...เรื่องนี้บลูชอบเพราะปกติเป็นคนชอบประวัติศาสตร์พวกอาณาจักรโบราณอยู่แล้ว แล้วพอมีนิยายแนวนี้ออกก็ยิ่งอยากจะหามาอ่าน คึ คึ  จริงๆมันมีต้นกำเนิดจากเรื่องหุบเขากินคน ที่สมัยแอนดริวเล่น เลยชอบมาตั้งแต่นั้น ทำให้พอมีหนังสือแนวนี้ออกมา ไอ้บลูจะต้องอ่าน

อ้อ ..เผื่อใครสงสัยคำว่านางห้าม นางห้ามคือภรรยาของเจ้าฟ้าหรือบรมวงศานุวงศ์ที่ไม่ใช่พระมหากษัตริย์ โดยถือกำเนิดจากบิดามารดาซึ่งเป็นคนสามัญธรรมดา แต่เนื่องจากมีการสัมผัสตัวจึงจะต้องเป็นนางในของเจ้าชายหรือเชื้อพระวงศ์ผู้นั้น (ออกแนวผิดผีไงมะรุ) เป็นตำแหน่งโบราณของไทยค่ะ ไม่แน่ใจว่าเริ่มต้นตั้งแต่สมัยใด แต่สิ้นสุดราวสมัย ร.5 ค่ะ ปัจจุบันไม่เห็นมีการใช้คำนี้แล้วยกเว้นละครพีเรียด หรือนิยายแนวนั้น  ส่วนถ้าเป็นของจีน ญี่ปุ่น จะไม่มีตำแหน่งนี้ หากเป็นเกาหลีก็ไม่มี เว้นแต่บรมวงศานุวงศ์นั้นๆจะรับมาเป็นภรรยาหรือนางในเอง (ไม่ใช่ผิดผี เพราะปกติแล้วเกาหลีแตะตัวกันได้ปกติ เว้นแต่จงใจลวนลาม) โดยนางเหล่านี้จะใช้ตำแหน่งว่า ซังกุง เช่นเดียวกับนางในตำแหน่งอื่นๆ แต่จะสวมเสื้อผ้า  วิก รวมถึงพวกปิ่นปักผม ต่างกันเท่านั้น  (อันนี้อ่านเพราะต้องแต่งจอมใจฯ ฮ่าๆ) แต่ถ้าได้รับการสถาปนาเลื่อนยศ ก็จะมีตำแหน่งต่างกันไปค่ะ

... เรื่องประวัติศาสตร์ แม้ไม่เป๊ะ แต่ก็แม่นพอตัวนะ ดังนั้นอะไรที่คลาดเคลื่อนจากความจริงมากไป บลูจะอ่านไม่ได้เลย เพราะมันค้าน แต่หนังสือนี่ขอขอบคุณน้องๆแฟนฟิคที่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด อ่านแล้วสนุกมาก (รู้ตัวนะว่าหมายถึงใคร ขอไม่เอ่ยชื่อแล้วกัน เดี๋ยวหาว่าติดสินบนไรเตอร์ ฮ่าๆ)

 

 

 

 

 

และสุดท้าย ข่าวร้ายของแฟนฟิคคือ .. นิ้วชี้ขวาไอ้บลูเคล็ด หลังจากพิมพ์ชาร์ปตอนนี้เสร็จ T_T  ไม่ได้หนักมาก แต่พอเคาะมันปวดอ่ะ ไม่รู้ทำอีท่าไหน เง่อ!!  (หรือเพราะใช้นิ้วกับน้องแป๋วมากไป  ....พลั่ก!!! ปลาเตี้ยถีบ TT_TT)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67082 PobarO (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 00:00
    เฮแกอะคนเริ่มเลย แต่มินมินคือคนที่ทำให้ตายหมู่ได้ แต่คนที่จะตายจริงๆคือบอมโดยเที่ยงแท้555555
    #67,082
    0
  2. #67069 magic_mushroom (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 13:04
    ด๊องมันไม่รู้ตัวสินะ ว่าตัวเองเป็นคนจุดประกาย 5555555
    #67,069
    0
  3. #67053 DreamPatty (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 13:10
    อยู่แก๊งค์เดียวกันยังไง  กูไม่สมานฉันกันเลยยยยยยยย
    #67,053
    0
  4. #66917 luknamalotte (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 11:42
    ปั้กไปไหนเนี่ย ดงแฮแย่แล้ว T T
    #66,917
    0
  5. #66823 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 04:15
    ขำกี้อ่ะ เปื่อยเลยงานนี้ ก๊ากก

    เกือบตายหมู่แล้วจริงๆๆ

    วอนเลิกชอบเฮเถอะ รีบมาเอาฮยอกไปกินสักที
    #66,823
    0
  6. #66596 P-ENT (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 20:00
    เมื่อไรจะครบเดือน 



    อึดอัดจัง คิเฮหวานออกสื่่อไม่ได้เลย
    #66,596
    0
  7. #66330 bua (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 20:32
    สงสารวอน ฮยอกมาสารภาพซิเผื่อจะดีขึ้นเฮ้อ
    #66,330
    0
  8. #66306 KIHAE*129 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 04:04
    โง่นานเลยแหละกี้

    เมื่อไรจะคบหนึ่งเดือนอ่่ะวอนจะได้ถอยกลับซะที

    ป้านี้ทิ้งระเบิดตูม
    #66,306
    0
  9. #66181 Zelon (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:35
    โห กี้เอ๊ย ยิ่งกว่าหมดสภาพอะ = =' ว่าแต่..ตอนนี้ชักจะเริ่มฮาบอมนิดๆแล้วสิ เวลาสะดุ้งตอนโดนซีวอนกดดันเนี่ย 555+ ท่านประธานครับ พี่เหมือนคนโรคจิตมากๆอะ = ='''
    #66,181
    0
  10. #66044 chin-cha (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 04:50
    เออ ใช่โง่อยู่ตั้งนานนะกี้
    #66,044
    0
  11. #65923 np137 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 01:53
    เกียมหายไวๆ แล้วไปง้อเมียด่วน !!!!
    #65,923
    0
  12. #65781 Darker-40 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 20:29
    ก็หวังว่าให้วอนหันไปหาคนอื่นไวๆนะ อึดอัดแทน
    #65,781
    0
  13. #65762 MTieluk (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 23:55
     พี่ทึกทิ้งระเบิดเอาซะมาคุกันท่วนหน้าเชียว
    #65,762
    0
  14. #65733 Ringo-rr (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 13:21
    อ๊ากกกก ชอบเวลาบอใอยู่อยู่กับด๊อง
    มันทำให้เห็นอีกมุมของบอม อิอิ
    ดูกวนๆดี น่ารักอ่ะ

    กี้เเลดูอึ้งไปเลยอ่ะ 555
    #65,733
    0
  15. #65730 Mameao_lovely@hotmail.com (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 12:23
    บอมกับด๊องหวานได้อีก กี้อึ้งอ่ะดิ:D
    #65,730
    0
  16. #65338 noteno (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 14:50
     สุกกะการทิ้งระเบิดแบบไม่รู้ตัวของทึกง่ะ
    #65,338
    0
  17. #65284 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:01
    เย่ให้อภัยเถอะนะ นะ

    คิเฮหวานเข้าไป เอ๊า
    #65,284
    0
  18. #65238 NANA (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 21:15
    คยูถึงกับเพ้อหามินแบบนี้ ก็คงทำให้พี่เย่เข้าใจความรู้สึกของคยูมากขึ้น

    ‘ใครที่รัก’ พี่เย่ขยันปล่อยมุข ทำให้ฮาได้ตลอดเลยนะ 555

    #65,238
    0
  19. #64035 PARISO'KH (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 22:48
    ตอนนี้ อ่านแล้วยิ้ม ยิ้มยิ้ม ยิ้ม ยิ้มมมมมม กว้างงงง >[+++++++++]<
    #64,035
    0
  20. #63897 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 13:21
     ด๊อง ไม่ใช่ทึกคนเดียวหรอกที่พูดแล้วจะตายหมู่อ่ะ
    #63,897
    0
  21. #63776 MCH (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 13:49
    และแล้วความสัมพันธ์ของปั๊กกะชิสุก็เริ่มเปิดเผยทีละนิด



    ซะใจจริงๆ ยองซัน เล่นกับคัยไม่เล่น โดนตอกกลับไปแบบนี้ 555 ซะใจ
    #63,776
    0
  22. #63576 Pink_Panther (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:12
    อยากเห็นหน้ากี้ตอนบอมอุ้มด๊องมาก คงจะฮาน่าดู

    เซ็งวอน เซ็งด๊องด้วย ทำไมไม่บอกซะทีน๊า อ้ำๆอึ้งๆแบบนี้เดี๋ยวมันยิ่งไปกันใหญ่

    ป.ล. หนังสือที่ไรท์เตอร์แนะนำมา เค้าเคยอ่านของคุณสรจักร สนุกมากๆ ><" แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ เดี๋ยวจะลองหามาอ่านบ้างค่ะ
    #63,576
    0
  23. #63380 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 03:55
    55 ฮากี้อ่ะ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

    เห็นช๊อตเด็ดเข้าไป ถึงกับอึ้งเลยทีเดียว

    ด๊องก็ช่างน่ารักไม่ดูสถานะการณ์เลย

    แต่ก็อย่างว่าคนไม่รู้นี่ ก็ไม่ผิดหรอก(มั้ง)

    มินรีบกลับไปดีกับกี็นะ จะได้หวานกันให้รีดเดอร์ชื่นใจ

    #63,380
    0
  24. #63328 Mapii ky (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:01
    5555 ฮาเอ๋ออ่า โง่มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?? ดูจากรูปการแล้วคงนานอยู่เหมือนกันนะ เพราะเห็นเขาเด่นชัดเลยอ่า คิคิ

    ไม่ได้จะตายหมู่ตรงที่พี่ทึกทักหรอกนะหมวย จะตายหมู่ก็ตั้งแต่หมวยคุยกะหนูมินแล้วแหละ เหอะๆ

    #63,328
    0
  25. #63324 mister.bean (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 22:49
    กี้อึ้งเลยสิ 555 5.
    คิเฮหวานซะ ><'
    #63,324
    0