Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 71 : Charpter 44 : รัก ..ไม่รัก?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    25 ม.ค. 53

 

อาจเป็นช่วงเวลาแห่งการตักตวงความสุขก่อนที่ความทุกข์จะมาเยือน ดงแฮยังยิ้มและหัวเราะด้วยความสดใสเพราะไม่รู้อะไรสักอย่างว่าเบื้องหลังใบหน้านิ่งๆของคิบอมที่เพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์นั้นผ่านอะไรมาบ้าง เขานั่งอยู่กับซังบอมและคิฮยอนที่ห้องรับแขกหลังจากที่พี่ชายคนโตของบ้านขับรถไปรับว่าที่สะใภ้รองจากกลางทางแถวห้างที่รถของฮีชอลขับผ่านพอดี

แค่เห็นหน้าหวานๆร่างหนาก็คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วยื่นมือออกไปด้านหน้า แม้จะไม่มีวาจาเปล่งออกแต่ดงแฮก็รับรู้ว่าเขาต้องการจะเรียกให้ไปหาจึงได้ขอตัวลุกออกไป ซึ่งแค่ใกล้พอที่จะสัมผัสได้มือหนาก็ฉวยมือเรียวมาคว้าแล้วพาเดินขึ้นไปบนห้องเล่นเอาสองพี่น้องที่นั่งอยู่ถึงกับหันไปมองหน้า

ขึ้นห้อง? คิฮยอนพึมพำ

แต่ซังบอมก็ร้องแก้ เข้าหอ

พูดจบก็ต่างนั่งขำกันคิกคัก ผิดจากชองแรวอนที่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองตามตาไม่กระพริบ ถ้าหากทำได้หล่อนก็อยากจะสลับตัวเอาไอ้เด็กบ้าหน้าหวานๆนั่นออกมาจากห้องแล้วเข้าไปแทนที่เสียเดี๋ยวนี้เลย

คอยดูนะ ชั้นจะฟ้องพ่อแก!!

 

ถึงแม้คนอื่นๆจะคิดเกินเลยไปไกลว่าอาจจะมีอะไรมากกว่านั้นแต่ดงแฮกลับยังรู้สึกสงบและยิ้มรับการกระทำนั้นมาโดยไม่มีความหวาดระแวงใดๆ คิบอมหน้านิ่งไม่พูดไม่จาก็จริงแต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดหรือว่าต้องการอะไรมากไปกว่านั้น

แต่ก็เหมือนว่าคนตัวเล็กจะประมาทและยึดติดกับภาพเดิมๆมากจนเกินไป

อ๊ะ..

เสียงหวานเปล่งเบาๆเมื่อร่างหนาคว้าไปกอดเอาไว้ในทันทีที่ประตูปิด สองแขนแกร่งโอบรัดเอวบางเอาไว้พร้อมกับซุกจมูกสูดเอาความหอมจากแก้มเนียนจนเต็มปอด ดงแฮพยายามจะขยับดิ้นเพราะเกรงว่าจะเกินเลย แต่เขาก็ทำได้แค่ค้างมือเอาไว้เพียงเท่านั้นเพราะร่างใหญ่ก็ไม่ได้ลวนลามอะไรต่อนอกจากกอดแล้วยืนนิ่งๆ

จากตกใจก็กลายเป็นความสงสัยที่แทรกตัวเข้ามา เป็นอะไร

อยากกอด

มาแปลก มือเล็กแกะวงแขนแกร่งออกแล้วหันหน้ากลับไปมองให้ชัดๆ วันนี้โหดทำตัวแปลกๆนะ

ปกติ

ปกติที่ไหน ..ปกติโหดไม่กอดแบบนี้นี่นา

ตัวเล็กร้องเถียงและปรับโหมดกลับมาเป็นผู้ใหญ่อย่างที่คิบอมเคยเจอในตอนแรก ทำตัวเหมือนจะนิ่ง เรียบร้อย และไม่ค่อยจะมีปากมีเสียงอะไรสักเท่าไหร่ ไม่ใช่เจ้าแป๋วดื้อที่เอาแต่ใจ งอแง และแสนงอน

ไหนบอกมาสิว่าวันนี้เป็นอะไร

ไม่ได้เป็น คิบอมกดเสียงต่ำบ้าง อยากกอดไม่ได้หรือไง ..หรือไม่อยากให้กอด

สิ้นเสียงก็ดึงแขนเรียวเข้ามาหาตัวแล้วกอดเอาไว้จนแน่น ดงแฮเลยแกล้งตบเบาๆที่กลางหลังแทนคำประท้วง

ฮื่อ ..โหดอ่ะ

นอนเล่นกันนะ

หืม

นอนเล่นไง

ร่างเล็กถูกช้อนลอยขึ้นจากพื้นและพาไปยังเตียงกว้างสุดหรูพร้อมกับวางลงอย่างนิ่มนวล คิบอมทิ้งตัวลงนอนเคียง ในห้องที่ปิดมิดชิดเป็นที่เดียวที่เขาจะสามารถแสดงความต้องการได้โดยไม่ต้องหวาดระแวงอะไรทั้งนั้น ร่างใหญ่ทิ้งศอกหนักลงค้ำร่าง แล้วเท้าแขนมองหน้าหวานๆพลางเกลี่ยนิ้วปัดปอยผมที่บดบังทัศนียภาพสวยๆตรงหน้าให้หมดจด

การกระทำที่เกิดขึ้นเงียบๆ ไม่มีคำพูดหวานๆ มีแค่เพียงหน้านิ่งๆและสายตาที่อบอุ่นมองมานั้นสามารถทำให้คนที่ได้รับใจเต้นระส่ำหนัก ปากบางขบเม้มเข้าหากันอย่างเขินๆ สองมือจิกกันเองเพื่อข่มอารมณ์ให้สงบ ยิ่งใบหน้าคมคายโน้มลงกดจูบที่หน้าผากยิ่งอยากจะกรีดร้องให้โลกแตก

อ๊าก... ไอ้โหดมันมาโหมดน่ารักเว้ยเฮ๊ย!!!

ริมฝีปากอุ่นจรดนิ่งอยู่หลายวินาทีจึงค่อยถอนออก แก้มแดงปลั่งบ่งบอกว่าคนน่ารักกำลังขวยเขิน คนมองเลยยิ่งยิ้มไปใหญ่

ฮึ

เสียงหัวเราะแบบนี้อีกแล้ว ดงแฮไม่เคยชอบมันเลยจริงๆเพราะมันทำให้ตัวเองดูงี่เง่าเพราะเขาชอบใช้เวลาที่หัวเราะเยาะหลังจากที่แกล้งเสร็จหรือไม่ก็หาเรื่องกวนประสาทให้ทุรนทุรายเล่น

แต่ถึงจะไม่ชอบแค่ไหนก็ยังใช้ตากลมแป๋วจ้องมองแก้มป่องๆของคนที่อยู่ใกล้แค่คืบ มือเล็กขยับขึ้นไปลูบแก้มเนียนๆที่คล้ำกว่าสีมือของตัวเองเล็กน้อย ปัดปลายผมที่ปรกด้านหนึ่งขึ้นเพื่อมองหน้าให้ชัดๆ

ยิ่งมอง ยิ่งคิดถึง ..ใครคนหนึ่งที่คิดว่าจะตัดเขาออกไป

มองอะไรน่ะ เสียงต่ำร้องถาม แม้แต่คิ้วยังขมวดนิ่ง ชั้นหล่อหรือไง

ปั๊กที่ไหนหล่อ ทั้งที่จ้องไม่กระพริบยังจะปากดี หน้าอย่างนี้ไม่หล่อหรอก

แล้วมองทำไม

อยากมอง

กวน

ก็อยากมอง

งั้นถ้าชั้นอยากปล้ำบ้างล่ะ

เสียงต่ำๆคำรามขู่ ทำเอาคนที่จับแก้มอยู่ปล่อยมือแทบไม่ทัน

โหดอ่ะ

ร่างเล็กร้องงอแงทำเอาคนแกล้งทนไม่ไหวจนต้องโขกหน้าผากขาวๆแล้วกดเอาไว้เพื่อจ้องตาจากนั้นก็ฉกชิมริมฝีปากนิ่มๆมาเป็นของแถมและพลิกตัวน้อยๆขึ้นมานอนทับบนร่างของตนและโอบรัดเอวบางๆเอาไว้

วันนี้ไม่ดื้อแฮะ

ชั้นไม่ได้ดื้อสักหน่อย ตาแป๋วค้อนซ้ำแล้วทำปากยื่น โหดอ่ะดื้อ แป๋วไม่ได้ดื้อ

คอแกร่งยืดขึ้นไปจูบหนักๆเข้าเต็มรักอย่างหมั่นเขี้ยว เล่นมาทำหน้าอ้อนตาแป๋วใส่ใครจะทนไหวได้อีก แต่มันก็เป็นแค่จูบที่ทำให้ใจเต้นรัวไม่น่ากลัวว่าจะต้องเคลิ้มตามมากมายเหมือนที่ผ่านๆมา

ก้นใหญ่

เสียงตบลงที่ตรงบั้นท้ายนิ่มๆดังขึ้นพร้อมกับหน้าหวานที่มุ่ยลงซ้ำยังดิ้นอีก ลวนลาม!!”

แค่ตบไม่ถือว่าลวนลาม

ลวนลาม เสียงแจ๋วยังร้องว่า

แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าลวนลาม

มืออุ่นลูบเข้าให้แถมด้วยบีบหนักๆจนร่างเล็กเสียววูบขนลุกซู่  เจ้าชิสุน้อยรีบขยับดิ้นเบี่ยงก้นหนีแต่ก็หนีเท่าไหร่ยังหนีไม่พ้นเลยต้องโดนลวนลามอยู่แบบนั้นจนกระทั่งร่างใหญ่ไม่คิดที่จะแกล้งต่อ

ตากลมค้อนขวับซ้ำอีกรอบให้เขารู้ว่างอนอยู่ แต่อย่างคิบอมมีหรือที่จะง้อ งอนไปก็ดีจะได้มีเรื่องให้แกล้งต่อ เพราะชาตินี้คงจะไม่สามารถหาคนแกล้งที่งอนแล้วน่ารักน่าชังได้เท่าดงแฮอีกต่อไปแล้ว

เด็กหนุ่มร่างเล็กแกล้งจับแก้มพองนิ่มบิดเบาๆ นึกภาพวันเก่าๆแล้วก็พรายยิ้มขำตามไปด้วย วันแรกๆที่เจอกันคิบอมทั้งนิ่ง เงียบ ชอบส่งสายตาและทำหน้ากวนๆทั้งยังกดดันให้รู้สึกกลัว แต่ตอนนี้เขาน่ารัก ยิ้มเก่งขึ้น แล้วก็ดูเหมือนคนปกติที่ไม่ใช่รูปปั้นขยับได้เหมือนเมื่อก่อน

ยิ้มอะไร คนโดนจ้องร้องถาม ก็ดงแฮเอาแต่มองแล้วก็อมยิ้มใครจะไปเข้าใจได้

โหดตัดผมดีๆหน่อยสิ ตัดแบบธรรมดาได้มั๊ย ปลายนิ้วปัดผมเพื่อเปิดหน้า ตอนนี้มันเริ่มยาวแล้วอ่ะ เปลี่ยนทรงนะ อยากให้เปลี่ยนทรงใหม่

คิบอมฟังแล้วก็นอนนิ่ง ไม่ค่อยชอบให้ใครมาบงการชีวิตสักเท่าใดนักแต่ดงแฮก็กำลังทำมันอยู่ ความจริงนี่มันก็หัวเขา ตัวเขา อยากตัดทรงไหนมันก็ควรจะเป็นเขาตัดสินใจนี่นา

แต่ก็ยังดีที่คิบอมเวอร์ชั่นนี้ชะงักปากเสียๆเอาไว้ก่อนได้จึงเปล่งเสียงที่ไม่ทำร้ายน้ำใจจนเกินไปแทน

ทำไมอยากให้ตัด แบบนี้ไม่ดีตรงไหน

มันบังหน้าโหด เปิดหน้าจะได้เห็นชัดๆไง ปากบางยิ้มหวานตาระยับ ตัดนะ ไปตัดกัน เดี๋ยวชั้นก็จะตัดด้วย

สกินเฮด?

จะบ้าหรือไง ร่างน้อยโวยลั่น อยากให้ตัดหรือไง ถ้าตัดแล้วหัวเหม่ง หูกาง หน้าตาน่าเกลียดน่ะจะยังชอบชั้นมั๊ยล่ะเจ้าปั๊กบ้า

คิ้วคมเข้มขมวดขวับ นี่ชั้นชอบนายเหรอ ชอบตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ ..ไม่ยักจะจำได้เลย

หน้าสวยหงิกง้ำรีบกลิ้งตัวลงจากเบาะมนุษย์เนื้ออุ่นๆแล้วสะบัดหน้ากระโดดลงจากเตียงหนีไปที่ประตู ลำบากคนแกล้งต้องไปตามรั้งเอาไว้

จะไปไหนน่ะเจ้าเปี๊ยกแป๋ว

ดงแฮไม่ตอบแต่สายตาดูก็รู้ว่าชวนหาเรื่องอยู่ หน้านิ่วบอกสภาพอารมณ์จนหมดสิ้น ตาขวางๆดูยังไงก็รู้ว่ากำลังน้อยใจและโกรธอยู่

ทำหน้าแบบนี้น่ะขี้เหร่กว่าตัดสกินเฮดอีกนะ

ช่างชั้น!!”

ฮึ.. แป๋วงอน

โดนจี้ใจดำแบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด แขนเรียวสะบัดมือใหญ่ที่จับเอาไว้และตั้งท่าจะเปิดประตูออกไป แต่เปิดได้แค่เล็กน้อยก็ต้องชะงักเพราะแรวอนยืนอยู่ด้านนอก แม้จะไม่ได้ใกล้มากมายก็พอจะรู้ได้ว่าหล่อนหันโทรศัพท์มา ภาพที่เด็กหนุ่มทั้งสองออกแรงยื้อยุดกันในแบบพ่อแง่แม่งอนนั้นถูกบันทึกเอาไว้เรียบร้อย แต่มันก็ไม่ได้รอดหูรอดตาของคุณชายคิม

เข้าห้องก่อนไป เสียงหนาพึมพำเบาๆ ดงแฮที่ยังงอนอยู่เลยเดินฟึดฟัดกลับไปในห้อง ปล่อยให้ร่างใหญ่เดินไปปะทะกับแม่สาวไฟแรงสูงเพียงลำพัง

มาทำอะไรบนนี้ ชั้นสั่งแล้วใช่มั๊ยว่าไม่ให้ขึ้นมาพร่ำเพรื่อ

หน้าสวยเหยียดยิ้มจิกสายตาใส่ ไม่ได้สะท้านอะไรกับถ้อยคำห้วนๆเพราะได้ในสิ่งที่ต้องการมาแล้ว

ลงก็ได้

ตาคมจับจ้องแล้วคว้าแขนเรียวยาวเอาไว้ทั้งที่รังเกียจ คิบอมรีบฉวยโทรศัพท์มือถือในมือแต่หล่อนก็รีบแย่งกลับ ต่างคนต่างทึ้งอยู่แบบนั้นจนร่างหนาจำต้องโยนมันลงไปในอ่างปลาที่ชั้นล่าง ทำเอาทั้งคิฮยอนและซังบอมรีบเงยหน้าขึ้นมามอง

อย่าคิดจะมาตลบหลังชั้น

เด็กหนุ่มกัดฟันคำรามใส่ก่อนผลักร่างบางระหงออกไปอย่างรังเกียจ สายตาที่ไร้ความเป็นมิตรของคิบอมแข็งกร้าววาวโรจน์จนแรวอนนึกหวั่น นับวันเด็กหนุ่มก็ยิ่งร้ายกาจจนหล่อนไม่อาจจะเข้าใกล้ ยิ่งมีดงแฮมาเป็นดวงใจเขาก็ยิ่งถีบตัวห่างไกลมากไปทุกที

ประตูห้องกระแทกดังปังโดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีก สายตาราบเรียบกวาดหาคนตัวน้อยที่บอกให้มาคอยอยู่ข้างใน แต่เพราะไม่เห็นใครอยู่ในห้องจึงต้องเปิดดูที่ห้องน้ำและที่ระเบียง ดงแฮยืนเหม่ออยู่ที่ระเบียงห้องด้วยความน้อยใจ ความจริงก็รู้อยู่หรอกว่านิสัยของเขาเป็นแบบนั้นแต่มันก็อยากได้ยินถ้อยคำหวานๆบ้าง ไม่ใช่พูดให้หัวใจหวั่นไหวและไร้ความมั่นคงแบบนั้น

ทั้งๆที่ก็แทบจะสารภาพรักไปแล้วว่าเลือกใครแต่เขายังทำท่าเหมือนว่ายังไม่จริงจังกับอะไรสักอย่าง ไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่คิบอมต้องการคืออะไรกันแน่

สองแขนแกร่งสอดผ่านเอวบางเพื่อโอบกอดเอาไว้ ปลายจมูกดอมดมความหอมอบอวลจากแก้มนิ่มอย่างคนฉวยโอกาส ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยแต่อยู่ใกล้ดงแฮเป็นต้องอดใจไม่ไหวทุกที ซึ่งก็อย่างที่คิดคือร่างเล็กขยับดิ้นในทันทีที่โดนเขาเอาเปรียบ หน้าสวยยังงอใส่อย่างแสนงอน ตากลมมองค้อนซ้ำยังพยายามแกะแขนหนาออกไป แต่ยิ่งมองกลับยิ่งน่ารักมากขึ้นไปอีก

ปล่อยนะ จะมากอดทำไม เสียงขุ่นร้องว่า หน้าหวานเบี่ยงหนีสีหน้าเคืองๆ

ไม่อยากให้ง้อหรือไง

...

คิบอมมองหน้าตึงๆก็ยิ้มกริ่มตามประสาของผู้ที่เป็นฝ่ายล่า ดีกันนะ

ดีอะไร ตากลมหันมาจ้อง ดงแฮเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเปล่งมันออกมา นายต้องการอะไรจากชั้นกันแน่น่ะ ใจชั้นก็ได้ไปแล้ว แต่ชั้นก็ไม่เห็นนายจะสนใจเลยสักอย่าง หรือว่าอยากปั่นหัวชั้นเล่นน่ะคิบอม ชั้นไม่ได้ต้องการจะเป็นหมากในเกมของนายนะ ชั้นมีหัวใจ มีความรู้สึก ..ถ้านายคิดจะแค่เล่นสนุกไปวันๆก็ไปหาคนอื่นเถอะ

...

ตาหวานแดงก่ำน้ำตาปริ่มล้น ชั้นไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ ..ฮึก.. ชั้นต้องวิ่งตามนายอีกแค่ไหนกัน นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าชั้นคิดยังไง ทำไมถึงยังทำเหมือนไม่สนใจอยู่แบบนี้ ..ฮึก..ฮึก

กลัวเหรอร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

แล้วนายเคยให้ความแน่นอนอะไรชั้นบ้าง เสียงสั่นๆเอ่ยมาอย่างสุดกลั้นเต็มที เคยมั๊ยที่จะทำให้ชั้นมั่นใจว่าถ้าชั้นเลือกนายแล้วนายจะไม่ไปจากชั้น ชั้นไม่ได้เก่งพอที่จะเข้าใจทุกการกระทำของนายนะ ชั้นทำได้แค่เดา

มือน้อยปาดน้ำตาลวกๆ ฮึก.. ความจริงคือชั้นเข้าข้างตัวเองไปวันๆ เข้าข้างตัวเองว่านายมีใจ เข้าข้างตัวเองว่านายสนใจ เอาใจใส่ และห่วงใยกัน ..ฮึก..แต่จริงๆแล้วชั้นไม่รู้สักอย่าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายทำเพราะอะไรกันแน่ ตอนนั้นนายพูดว่าชอบ แต่เมื่อกี๊นายพูดแบบนั้นแล้วจะให้ชั้นรู้สึกยังไง

ร่างใหญ่คลายวงแขนที่รัดแน่นออกแล้วจับร่างบางหันหลังกลับมาเผชิญหน้า คิบอมจับมือน้อยวางทางบนอกซ้ายแล้วโน้มใบหน้ากดจูบลงไปบนปากอิ่ม จังหวะหนักๆของก้อนเนื้อในอกเริ่มเต้นถี่ขึ้นและทวีความหนักหน่วงจนดงแฮรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังตื่นเต้น ตากลมแดงสั่นไหวไม่อยากเข้าข้างตัวเองอีกต่อไปแล้ว

ป..ปล่อย ใบหน้าแสนสวยเบี่ยงหลบ ไม่ต้องการจะให้เขาเอาเปรียบง่ายๆอีก

แต่ถึงจะหลบร่างใหญ่ก็ยังเชยคางมนให้กลับมาที่เก่า รู้มั๊ยว่าทำไมชั้นเกลียดพ่อ ..เพราะพ่อชั้นไม่หยุดทั้งที่ปากบอกว่ารักแม่ที่สุด พ่อทำแบบนั้นกับคนอื่นๆได้ ..แต่ชั้นไม่ใช่

...

ชั้นจะไม่ทำถ้าไม่ใช่คนที่ชั้นต้องการจริงๆ ..ที่บังกะโลนั่นน่ะ ชั้นจริงจังนะ

โหด..

ชั้นรักนายนะ ..รักเจ้าเด็กตาแป๋วขี้งอนคนนี้

แค่ได้ยินเขาพูดว่ารักก็ปล่อยโฮอย่างลืมตัว ดงแฮสะอึกสะอื้นดีใจกว่าเรื่องไหนๆที่เคยยินดี ในที่สุดเขาก็ง้างปากหนักๆนี่ได้แล้วและก็ได้ยินในสิ่งที่ต้องการจนได้ คิบอมมองแล้วก็หัวเราะ เขาวางมือบนผมหนาและลูบไปมาอย่างเอ็นดู เจ้าเด็กขี้แยตรงหน้าช่างน่ารัก ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนมอมแมมมองแล้วก็ชวนขันเสียจริง

ไปนอนเล่นกันนะ

โหดต้องเป็นหมอนข้างนะ

อืม

เป็นฟูกด้วย.. ฮึก

อืม

เป็นพ่อจ๋าด้วย

หืม?

แล้วก็..

อยากให้เป็นอะไรอีก

สายตาเจ้าชู้ตวัดมองด้วยความสงสัย แก้มแดงปลั่งจึงยิ่งขึ้นสีระเรื่อหนักมากยิ่งขึ้น ตาช้ำๆช้อนขึ้นมองพลางกัดริมฝีปากเขินๆ

เป็นแฟนด้วย >//////<”

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 แหวนเกลี้ยงๆในกล่องที่เพิ่งจะได้รับถูกหยิบขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด คนที่ปากบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายแมนๆนั่งอมยิ้มเมื่อเพ่งมองของในมือไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ทั้งๆที่บนแหวนก็ไม่มีข้อความอะไรสลักเอาไว้แต่มันก็คล้ายว่ามีพันธะสัญญามากมายถูกจารึกโดยที่ไม่สามารถมองเห็น แต่มองไปมองมาก็พาลคิดถึงเจ้าคนที่ให้แหวนมา รสสัมผัสอ่อนหวานยังติดตรึงอยู่บนริมฝีปากอิ่ม ปลายนิ้วเรียวแตะลูบเบาๆก็พลันนึกถึงสิ่งที่เขาทำเอาไว้ ปากพร่ำก่นด่าว่าโกรธที่เขาทำอะไรไม่เข้าท่าแต่ทว่าใบหน้ากลับเปี่ยมสุข

ป่านนี้จะไปถึงไหนแล้วนะ อากาศที่อังกฤษตอนนี้จะยังหนาวไหมหรือว่าจะร้อน ถ้าไปแล้วเขาจะอยู่อย่างไรกัน

ทั้งที่บอกว่าไม่ใส่ใจแต่ก็คลิกเมาส์กดคีย์บอร์ดเสิร์ชหารายละเอียดโครงการที่เขาไปและดูสถานที่ต่างๆตามที่ระบุไว้อย่างละเอียด มหาวิทยาลัยที่ฮันกยองไปเข้าค่ายก็ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงและสวยงามจึงไม่น่าห่วงนัก แต่ที่นึกหงุดหงิดก็เรื่องคนที่ไปเข้าค่ายด้วยนี่แหละ

จะมีสาวสวยหรือใครที่จะทำให้มันเหลวไหลหรือเปล่านะ?

คนไม่สนใจนั่งขมวดคิ้วใจคอไม่ค่อยจะดี อันที่จริงร่างหนาก็เข้าเกตไปตั้งแต่ช่วงบ่ายเศษๆแต่เครื่องกว่าจะออกจริงก็ตอนห้าโมงครึ่ง ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่มก็คงจะไปไม่ถึงไหนอยู่แล้ว

หลังจากที่นั่งกอดเข่าเหงาๆเพราะไม่มีเด็กบ้าที่น่ารำคาญคอยโทรศัพท์มากวนใจก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเจ้าลูกชายตัวน้อยๆส่งเสียงร้องพร้อมกับสั่นอยู่ตรงหัวเตียง ร่างโปร่งรีบกระโดดไปดู ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ใช่คนที่อยากให้เป็นแต่ก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้เพราะช่วงนี้มีแค่ฮันกยองคนเดียวที่โทรมาตอนดึกๆ

ว่าไงไอ้ตัวเล็ก คนเป็นพี่ยิ้มบางๆที่เป็นน้องชาย อย่างน้อยดงแฮก็ช่วยให้คลายความหดหู่ไปได้บ้าง

ฮยองหลับยัง

ยังหรอก นั่งเล่นไปเรื่อยเปื่อย

คิดถึงฮันกยองล่ะสิ เสียงทะเล้นหัวเราะคิกคักทำเอาคนโดนแซวถึงกับจุกเพราะมันคือความจริง

แต่ต่อให้จริงก็ไม่มีทางหรอกที่จะยอมรับ บ้าน่า จะคิดถึงไอ้บ้านั่นทำไม ว่าแต่นายเหอะโทรมานี่มีอะไร

ฮยอง .. เสียงหวานลากยาวด้วยสำเนียงแปลกๆ เหมือนจะเขินอยู่ คิกคิก คิดถึงฮยอง

มาไม้ไหนอีก

เปล่าหรอก แค่จะบอกว่า.. ผมเป็นแฟนกับคิบอมแล้วนะ

อืม.. เอ๊ะ???พี่ชายถึงกับอ้าปากค้าง แฟน!!”

หน้าหวานๆที่หลบมุมมาโทรศัพท์ที่นอกระเบียงนั่งจิกนิ้วลงบนเข่าตัวเอง ตอนนี้ดงแฮแทบจะกลายร่างเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้มเพราะอาการเขินมันออกนอกหน้าเสียเหลือเกิน

อื้ม เป็นแฟนแล้ว

แล้วซีวอนล่ะ ร่างสูงเพรียวรีบถาม นายจะปล่อยให้มันคาราคาซังแบบนี้เหรอ มันไม่ดีนะดงแฮ พี่กลัวอะไรๆมันจะแย่ลง

ก็ว่าจะบอกพรุ่งนี้แหละ แต่ถามคิบอมแล้วเค้าทำท่าแปลกๆ

แปลกยังไง

บอกว่าไม่ต้องพูดอะไร ตัวเล็กทำเสียงเครียดๆ ไม่รู้สิฮยอง พักนี้คิบอมทำตัวแปลกๆ น่ารักผิดปกติ

แล้วเค้าทำอะไรนายมากมายหรือเปล่า

น้ำเสียงหวาดระแวงเริ่มส่งมา ตั้งแต่ที่ปูซานฮีชอลก็ไม่ค่อยจะไว้ใจไอ้เด็กผมปาดนี่สักเท่าไหร่ ยิ่งดงแฮมาพักที่บ้านเขาด้วยแล้วมันยิ่งเสี่ยงต่อการเพลี่ยงพล้ำอยู่ทุกค่ำเช้า น้องเขาก็ยิ่งซื่อๆอยู่ ถึงจะฉลาดเรื่องเรียนแต่ก็มั่นใจได้ว่าเรื่องไหวพริบเล่ห์เหลี่ยมน่ะเป็นรองคิบอมอยู่หลายขุม

ทำอะไรล่ะ ก็ไม่เห็นทำอะไรนี่ ปากบางขยับบอกแต่นิ้วมือกลับไขว้กันอยู่ ไม่มีหรอก ไม่ได้ทำอะไร

แน่นะ

ก็แค่กอดกับจูบแหละ พูดเองก็อายเองเพราะดันคิดมากไปกว่านั้นถึงเหตุการณ์ในบังกะโลแล้ว

แล้วนี่อยู่ไหนน่ะ ทำไมถึงได้โทรมาได้

คิบอมอาบน้ำอยู่

ถึงเป็นแฟนแล้วก็ยังต้องระวังตัวนะ พี่ไม่อยากให้เค้ามาเอาเปรียบน้องพี่ เสียงขุ่นๆร้องเตือน เข้าใจมั๊ยเจ้าตัวเล็ก

ฮะ เข้าใจฮะ

เฮ่อ.. แล้วนี่เมื่อไหร่จะกลับไปอยู่บ้าน แอบไปอยู่บ้านเค้าก็ไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ นี่ถ้าพี่ไม่ซักวันนี้จะรู้มั๊ยว่าน้องชายไม่ได้อยู่บ้านตัวเองน่ะ

พอโดนดุก็หน้าจ๋อย เมื่อเย็นที่ร้องบอกให้พี่จอดรถให้ลงที่กลางทางมันทำให้ฮีชอลนึกสงสัยจึงต้องโดนซักฟอกอย่างหนัก ซึ่งก็ตามประสาของคนกลัวพี่ ดงแฮเลยต้องยอมเปิดปากเล่าจนหมดเพราะโดนต้อนเสียจนมุม แต่ก็ยังดีที่ฮีชอลแค่บ่นๆเพราะคิมแทยางโทรศัพท์ไปขอพ่อของดงแฮเอง ไม่เช่นนั้นก็คงจะได้จับน้องลากไปอยู่ที่บ้านของตนแน่ๆ

คุณลุงบอกว่าถ้างานแต่งของคิฮยอนฮยองเสร็จก็จะให้กลับบ้านได้

แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะ

สัปดาห์หน้าฮะ อีกห้าวันแม่คิบอมก็จะมาแล้ว

เสร็จงานก็รีบกลับล่ะ ไปอยู่นานๆมันไม่ดี

ครับ

ฮีชอลถอนหายใจเบาๆ บางทีเขาเองก็รู้สึกเหมือนตนเป็นตาแก่ขี้บ่น แต่คนมันมีน้องแค่คนเดียวก็ย่อมต้องห่วงเป็นธรรมดา ดงแฮเป็นเด็กน่ารักเข้ากับคนง่ายก็จริง แต่บางทีก็ซื่อจนน่าเป็นห่วงเพราะเมื่อไว้ใจใครแล้วก็มักจะไม่มีความหวาดระแวงอะไรอีก

สิ่งที่กลัวคือ เขากลัวดงแฮจะเสียใจเพราะคิบอมเสียมากกว่า ต่อให้วันนี้ยิ้มได้แต่วันหน้าทุกอย่างก็อาจจะเปลี่ยนแปลง

แล้วได้แวะไปหาซองมินมาหรือเปล่า

ยังเลยฮะ โทรไปก็บอกแต่ว่าแค่ป่วย อีกสองสามวันจะกลับไปเรียนเอง

อาจจะป่วยจริงๆมั๊ง ลองโทรถามเยซองฮยองสิ

รายนั้นก็บอกว่าซองมินป่วย ดงแฮรีบตอบเพราะสองพี่น้องนี่ตอบเหมือนท่องบทมาจากสคริปต์เดียวกัน เอาเหอะฮะ ถ้าเค้าอยากจะพักก็คงต้องให้พักไปอ่ะ ซองมินไม่ใช่คนเหลวไหลหรอก

ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น

ฮยองพูดแปลกๆนะฮะ.. เสียงใสๆเริ่มขาดหายไปและมีเสียงกุกกักเข้ามาแทนที่ ฮีชอลได้ยินแว่วๆเหมือนดงแฮจะพูดกับใครสักคนอยู่ซึ่งมันก็คงไม่พ้นคิบอม และคำตอบมันก็มา

ผมไปอาบน้ำก่อนนะฮะ คิบอมบอกว่าคิฮยอนฮยองจะให้ไปช่วยเลือกรูปที่จะติดหน้างานน่ะฮะ

เป็นคนในครอบครัวเค้าแล้วหรือไง พี่ชายอดที่จะกัดไม่ได้ ก็มีอย่างที่ไหนให้คนนอกไปช่วยเลือกรูปแต่งงาน

ฮยองก็..

ร่างเล็กส่งความเขินออกมาทางแก้มเล็กน้อย พอกดวางสายก็รีบวิ่งตามคนตัวใหญ่กลับเข้าไปในห้อง

 

ส่วนฮีชอลก็ยังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ในที่สุดดงแฮก็เหมือนจะเป็นฝั่งเป็นฝา อย่างน้อยเขาก็มีคนที่เขารักและรักเขาอยู่ข้างกาย คิบอมอาจจะไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่แต่รูปลักษณ์ภายนอกมันชวนให้คิดมากไปไกลว่าเขาอาจจะไม่ดีพอ

นี่ถ้าพ่อแม่เจ้าตัวเล็กเห็นสภาพว่าที่ลูกเขยจะลมจับมั๊ยนะ -*-

คิดแล้วก็ถอนหายใจเบาๆเมื่อนึกถึงสภาพแฟชั่นแปลกๆบนร่างใหญ่นั่น จะว่าไปแล้วเขาก็หล่ออยู่หรอก แต่ถ้าทำตัวปกติเหมือนผู้เหมือนคนมันก็คงจะดูดีและน่าคบกว่านี้ แต่นี่เห็นทีไรไมเกรนก็พาลจะขึ้นเอาเสียทุกทีเพราะไอ้ชุดแฟชั่นแปลกๆของเจ้าตัวดีนี่แหละที่พาเครียด

แต่พอนึกถึงสีหน้าและแววตาน่ารักของน้องชายก็ถอนหายใจดังเฮือก

เอาเหอะวะ น้องมันรักของมันนี่หว่า ..เฮ่อ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

คยูฮยอนกลับมานอนซมหลังจากเป็นมัมมี่ที่อินชอนไปเมื่อบ่าย เพราะเมื่อแยกกับเพื่อนเขาก็ขอให้แทซองพาไปที่บ้านตระกูลลีแต่ก็โดนพี่ด่ามาเสียก่อนว่าสภาพตัวยังเอาไม่รอดยังจะมีหน้าไปหาใครเขาได้ ดีไม่ดีคุยไปได้ไม่กี่คำก็จะโดนหิ้วปีกกลับมาเสียเปล่าๆ ซึ่งมันก็จริงเพราะแค่กลับมาถึงห้องก็ต้องซมพิษไข้ ก็ดันไม่เจียมสังขารแล้วออกไปตะลอนเองนี่

หลังจากทานอาหารและทานยาแล้วก็นอนเงียบ เขาได้เบอร์โทรศัพท์ของซองมินมาจากดงแฮแล้วและก็ขอเบอร์เพื่อนๆมาครบ ถ้อยคำที่ร่างเล็กเอ่ยบอกมันทำให้นึกห่วงคนน่ารักขึ้นมาจับใจ เมื่อก่อนเขาไม่เคยได้รู้เลยด้วยซ้ำว่าหลังจากที่เลิกรากับตนไปแล้วบรรดาผู้หญิงที่เคยคบจะเป็นเช่นไรบ้าง

ไม่เคยรู้ว่าพวกหล่อนจะอยู่ดีมีสุขหรือว่าเศร้าโศกเสียใจแบบนี้

เวลานี้เขาคิดถึงคนตัวเล็กร่างอวบเหลือเกิน คิดถึงกลิ่นโลชั่นหอมๆบนร่าง คิดถึงผิวบางๆที่เคยกอดแนบกายอยู่ทุกๆวัน เคยรำคาญก็จริงเวลาที่โดนสั่งโดนสอนในสิ่งที่ไม่เคยทำในชีวิตแต่เวลานี้คำสอนเหล่านั้นมันกำลังทำให้เขายิ่งคิดถึงซองมินมากขึ้นไปอีก

ถ้าผมไม่มีตระกูลเก่าแก่ ไม่มีคฤหาสน์ที่หรูหรา ไม่มีหน้าตาในสังคม และไม่มีใบหน้าแบบนี้ จะมีใครจริงจังกับผมไหมนะ?

แขนใหญ่ดึงหมอนข้างมากอดเอาไว้แทนร่างน้อยที่เคยแนบอิงซุกอก อยากกอดเขา อยากลูบผมเขา อยากจูบแก้มขาวๆ แต่ก็ทำได้แค่หลับตาและจินตนาการเอาก็เท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าคนตัวเล็กๆนั่นมามีอิทธิพลมากมายในหัวใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แทซองเปิดประตูเข้ามาด้านในอีกครั้งพร้อมกับอ่างเล็กๆทำท่าเหมือนว่าจะมาเช็ดตัวให้น้อง เมื่อก่อนเขาเองก็คงจะไม่เคยทำ แต่ตั้งแต่ไปอยู่ต่างประเทศมาก็จำต้องทำเป็นในทุกๆอย่าง มือใหญ่จับแขนเสื้อชุดนอนของน้องถลกขึ้นแล้วค่อยๆเช็ดไปเรื่อยโดยไม่ได้พูดอะไร ส่วนน้องชายก็นอนมองหน้าพี่อยู่แบบนั้นคล้ายจะทบทวนความคิดอะไรบางอย่าง

ฮยอง..

หือ

ตอนฮยองไปอยู่ต่างประเทศน่ะ ฮยองรู้สึกยังไง

ก็สบายดี ไม่ต้องเจ้ายศเจ้าอย่างแบบที่นี่ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นราชนิกูลหรือเป็นใครมาจากไหน อยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องคิดมากให้หนักหัว ไม่ต้องรักษาภาพพจน์อะไร เดินกินขนมตามข้างทางก็ยังได้เลย

แบบนั้นกับแบบที่เป็นอยู่น่ะฮยองชอบแบบไหนมากกว่ากัน

เวลาอยู่ที่นี่มันก็รู้สึกดีที่มีอำนาจ มีคนเคารพและรู้จัก แต่มันก็อึดอัดนะ เวลาที่อยากทำอะไรแล้วไม่ได้ทำ ต้องคิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมด แต่เวลาอยู่ที่นั่นบางทีมันก็ลำบาก ต้องทำอะไรต่อมิอะไรเองไม่มีใครมาคอยรับใช้ แต่ก็รู้สึกดีเพราะมันทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างด้วยตัวเอง

เหรอฮะ

สักวันถ้าแกไปเรียนต่างประเทศน่ะแกจะเข้าใจคำว่า วิถีของสามัญชน เองนั่นแหละ

 

วิถีของสามัญชน?

คยูฮยอนนอนหลับตานอนคิดอยู่แบบนั้นซ้ำๆ นึกถึงถ้อยคำของคนตัวเล็กที่เคยบอกเอาไว้ว่าจะพยายามทำให้เขาได้ลองใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปดู ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ชอบใจนักแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมซองมินถึงอยากจะยัดเยียดสิ่งเหล่านั้นให้ พยายามเหลือเกินที่จะดึงเขาลงไปเหยียบพื้นดินอย่างคนธรรมดา ไม่ได้มีพรมลาดหรือผ้าปูให้ในทุกก้าวแบบที่เขาเคยได้รับ

ร่างสูงที่ถูกรุมเร้าด้วยพิษไข้ข่มตาให้สนิท พยายามจะรักษาตัวเองให้หายดีแต่ก็ยังมีใบหน้าหวานๆนั่นคอยกวนใจ สุดท้ายก็ลืมตาขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างไปถึงคนรักที่ปัจจุบันเขาก็ยังรักอยู่

หยุดร้องไห้นะ ..ผมเป็นห่วง

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ซองมินเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบข้อความจากเบอร์แปลกๆที่ไม่รู้จักก็ชักจะหวาดระหว่าง ใจหนึ่งเขาก็คิดว่าเป็นคยูฮยอนแต่ทิฐิที่มีอยู่เต็มเปี่ยมก็ค้านว่าไม่ใช่ ผู้ชายคนนั้นคงไม่ใส่ใจใยดีหรือสนใจอะไรเขาแน่ ร่างเล็กนอนมองอยู่นานสองนานกว่าจะตัดสินใจส่งข้อความตอบกลับไป ซึ่งแค่นั้นมันก็ทำให้คยูฮยอนยิ้มได้แล้ว

 

[ คุณเป็นใคร ]

 

[ ผมเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญแค่ว่าผมห่วงคุณ ]

 

[ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้ ]

 

[ คุณคิดว่าความห่วงใยล้อกันเล่นได้ด้วยเหรอ ]

 

[ คุณกำลังกวนผมนะ ]

 

[ ผมกำลังแสดงความจริงใจต่างหาก ]

 

[ บอกมาดีกว่าว่าคุณเป็นใคร ]

 

[ คนที่รักคุณไง ]

 

ร่างเล็กหมดความอดทนที่จะส่งข้อความต่อ เขารีบกดเบอร์เพื่อโทรกลับไปหาแต่ก็คล้ายกับว่าทางนั้นจะรู้ทันจึงได้ชิงปิดเครื่องหนีไปเสียก่อน เล่นเอาคนที่โทรไปฟังเสียงหวานๆจากคอลเซ็นเตอร์ถึงกับหน้านิ่ว

ใครแกล้งเนี่ย ฮึ่ย!!”

โทรศัพท์เครื่องเล็กถูกวางแหมะอย่างอารมณ์เสีย พอนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีเบอร์ของดงแฮที่น่าจะรู้หรือถามเบอร์โทรใหม่ของคยูฮยอนจากคิบอมหรือซีวอนได้ก็รีบกดโทรศัพท์หา

ดงแฮ นายมีเบอร์ใหม่ของโจคยูฮยอนหรือเปล่า

มีสิ เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อวานเค้าก็เพิ่งมาขอเบอร์นายไป

ขอไปทำไม เสียงหวานเผลอทำห้วนใส่เพื่อน

แต่โชคดีที่ดงแฮไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่หาเบอร์จากมือถือของคิบอมอยู่ ตั้งแต่ตกลงเป็นแฟนก็กล้าที่จะแตะต้องของของร่างหนา แต่อัลบัมรูปที่เคยถ่ายไว้คิบอมก็ยังไม่ยอมบอกรหัสล็อกเพราะกลัวจะเข้าไปลบรูปเจ้าชิสุ แค่กดปลดล็อกเครื่องเข้าไปเปิดสมุดโทรศัพท์ก็ยิ้มเขินอยู่คนเดียวเพราะภาพหน้าจอมือถือมันเป็นรูปถ่ายของพวกเขาสองคน ร่างหนาทำหน้ากวนใส่กล้องแต่คนตัวน้อยนั้นกลับยิ้มหวานเอียงอาย คู่รักข้าวใหม่ปลามันมันก็มักจะเป็นแบบนี้

“010 1370 xxx อ่ะ เห็นว่ามือถือเค้าพัง เมื่อวานเลยมาไล่ขอเบอร์เพื่อนใหม่ทั้งหมดเลย

อืม แค่นี้แหละ

ซองมินไม่อยากจะฟังเรื่องราวของเขาสักเท่าไหร่ แค่ทนเอ่ยชื่อได้ก็กลั้นใจจะแย่ มือน้อยรีบเปิดดูเบอร์ที่ส่งข้อความมาแต่ปรากฏว่ามันไม่ใช่เบอร์ที่ดงแฮให้มา เรียกได้ว่าไม่ได้ใกล้เคียงกันด้วยซ้ำ

หน้าสวยยิ่งหงิกหนัก แล้วมันเบอร์ใครเนี่ย!!”

 

อีกคนงุ่นง่าน แต่ร่างใหญ่กลับนอนอมยิ้มที่ได้แกล้งคนตัวน้อยได้ มือถือเครื่องที่แสร้งทำเป็นไปขอเบอร์เพื่อนๆน่ะคือเครื่องที่แทซองซื้อมาให้ เขาขอทั้งๆที่พี่ชายบันทึกเบอร์ของเพื่อนในกลุ่มเอาไว้แล้วเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ส่วนเครื่องใหม่ก็เพิ่งจะแวะซื้อตอนที่กลับมาจากสนามบิน

เรื่องอะไรจะโง่ให้ซองมินจับได้ล่ะ แบบนั้นคงหมดทางได้ติดต่อกับคนตัวเล็กนั่นพอดี

 

นี่ก็สามวันมาแล้วที่ซองมินไม่ได้ไปเรียน คนเคยอวบบัดนี้ซูบซีดวงหน้าขาวมีรอยช้ำที่ดวงตาอย่างเห็นได้ชัด เขายังเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมไปไหน จะไปโรงเรียนก็ไม่อยากที่จะเห็นหน้าใครคนนั้น แค่ลมหายใจที่ใช้ร่วมกันในห้องกว้างๆก็ไม่อยากจะได้รับ

ถ้าถามว่ายังรักไหม ก็ตอบได้ว่ารักมาก แต่ที่ต้องเดินจากมาเพราะมันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะทนอีกต่อไปไหว

ทนเป็นคนโง่ คนให้เขาหลอก ทนทั้งๆที่ไม่รู้ว่าความจริงใจจากผู้ชายคนนั้นมีจริงหรือเปล่า

คิดไปก็อยากตบตัวเองให้สาสมที่โง่งมเชื่อเขามากกว่าพี่ชาย ปล่อยให้ความรักความหลงบังตาพาตัวไปเข้ากองเพลิงทั้งที่เยซองก็เฝ้าเตือนเฝ้าตาม ภาพวันเก่าๆที่พี่ชายร่างใหญ่ขับรถไล่กวดตามรถคยูฮยอนเพื่อที่จะพาเขากลับบ้านยิ่งสะท้อนในหัวใจให้ยิ่งเจ็บ ถ้าเชื่อฟังพี่ตั้งแต่วันนั้น มันก็คงจะไม่ต้องเจ็บช้ำแบบนี้

เจ้าตัวกลมกินข้าวหรือยัง

เสียงคนเดิมๆที่แสนดีดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่เปิดออก เยซองมักจะมานอนค้างด้วยจนกระทั่งรุ่งเช้าจึงได้กลับไปอาบน้ำและทานอาหารที่บ้านของตนแล้วจึงจะกลับมาดูว่าน้องชายที่ชอบเอาแต่ใจดื้ออะไรอีกหรือเปล่า

ขายาวก้าวมานั่งที่ขอบเตียงแล้วชะโงกหน้ามองข้าวต้มทะเลที่วางอยู่ มันพร่องไปแค่เล็กน้อยเท่านั้น

ลุกมากินให้หมด นายกินแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

ตากลมกลอกมามองหน้าพี่แล้วก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยไร้คำโต้แย้ง เขาตั้งใจว่าจะเชื่อฟังเยซองนับจากนี้ จะไม่ดื้อไม่ทำให้พี่ชายต้องเสียใจเพราะความช่างรั้นอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นน้องเริ่มทานก็เอ่ยต่อ เดี๋ยวตอนบ่ายพี่มีควิช  อยู่คนเดียวได้นะ แล้วพรุ่งนี้น่ะถ้าไหวก็ไปเรียนได้แล้ว

...

คิดซะว่าไอ้ชั่วนั่นมันไม่มีตัวตนก็แล้วกันนะ มือใหญ่ลูบลงไปที่กระหม่อมบาง ถ้าไม่ไหวจริงๆก็บอกพี่ พี่จะได้ไปขอทำเรื่องเปลี่ยนห้องให้นาย

...

กินให้หมดนะ พี่จะนั่งรอจนหมดแล้วถึงไป

น้ำตาใสๆหยดแหมะอีกครั้ง ซองมินฟังทุกถ้อยคำแล้วก็สะเทือนใจขึ้นมา เยซองห่วงเขาขนาดนี้และดีแสนดีกว่าใครทำไมเขาถึงเคยมองว่าพี่เอาแต่เกลียดชังคยูฮยอนและไม่เข้าใจในความรักของเขาไปได้ แย่จริงๆ ..แย่ที่สุด

อ้าว ร้องอีกแล้ว ตัวใหญ่รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับให้ แค่นี้ตาก็บวมจะปิดอยู่แล้ว เลิกร้องสักทีเถอะน่า พี่ไม่อยากเห็นน้องตัวเองกลายเป็นปีศาจที่ตาบวมเป็นลูกปิงปองนะ

ร่างเล็กหัวเราะทันที ตาตี่อ่ะ

ยิ้มได้แบบนี้อ่ะดีที่สุดนะ พี่ชอบให้นายยิ้มแล้วก็หัวเราะ มันเหมาะกับนายมากกว่า

แทนที่ฟังแล้วจะยิ้มกลับวกมาซึมอีกรอบ ตาตี่ไปเรียนเถอะ สัญญาว่าจะกินจนหมด

แน่นะ

อืม สัญญา

เยซองจ้องตากลมเพื่อความแน่ใจเมื่อเห็นว่าซองมินทำตาใสไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรก็ยอมที่จะลุกขึ้นแต่ก็ไม่วายหันมามองว่าเจ้าตัวน้อยยังทานข้าวต้มต่อหรือเปล่า กระต่ายน้อยเลยทำยิ้มทะเล้นใส่

กินอยู่น่า ..ไปได้แล้ว

ร่างหนายิ้มบางๆ แค่เห็นคนตรงหน้ายิ้มได้เขาก็สุขใจแล้ว ไว้ตอนเย็นจะพาซึงยอนมาเยี่ยมนะ

ซองมินเงียบไปสักครู่แล้วนั่งไล่นับวันที่ว่าวันนี้มันวันที่เท่าไหร่แล้ว พอนึกได้ก็รีบจ้องหน้าคนตาตี่ๆแล้วยกแขนขึ้นทำกากบาท ในเมื่อวันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปีที่เยซองคบกับแฟนมาทำไมเขาจะต้องพามาที่นี่ด้วย มันควรจะไปเดทอย่างมีความสุขกันสิ แค่นี้เยซองก็เอาเวลามาอยู่กับเขาจะมากกว่าอยู่กับแฟนแล้ว

ไม่ต้องพามานะ ไม่เอา

ทำไมล่ะ

วันนี้ตาตี่ต้องพาซึงยอนไปดูหนัง ไปกินข้าว ไปที่ไหนก็ได้ที่แฟนไปกัน จะพามาหาเค้าทำไม ..ไม่ให้พามา

ได้ยินเสียงโวยวายก็ยิ้มขำ เค้าอยากมาเยี่ยมนายนะ

มะรืนก็ได้ วันอื่นก็ได้ ..แต่ต้องไม่ใช่วันนี้

อืม เอาไว้ตอนเย็นๆหลังทำควิชเสร็จแล้วจะแวะซื้อขนมมาให้ก่อนแล้วกันนะ ตัวจะได้กลับมากลมๆเหมือนเดิม

หน้าหวานมุ่ยลงแล้วทำปากเบะใส่พี่ ปากก็ยังยัดข้าวต้มเพื่อไม่ใช่ร่างสูงนั่นเป็นห่วง แต่ถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้นก็อดที่จะทำท่างอแงเอาแต่ใจกับพี่ชายไม่ได้

รีบๆไปเลย เบื่อขี้หน้า

 

เยซองปิดประตูห้องทั้งที่หัวเราะ เขาชอบให้ซองมินเป็นแบบนี้มากกว่าที่จะเอาแต่นอนซมหรือนั่งซึม แต่เมื่อรถยนต์คันสีดำถูกขับออกจากบ้านหลังใหญ่ได้สักพักก็มีอีกคันที่ขับเข้าไปที่บ้านของตระกูลลีราวกับรอเวลาอยู่

คยูฮยอนใช้รถของแทซองขับออกมาเพราะพี่ชายดันเอาคันของเขาพาแฟนไปเที่ยว แต่มันก็ดีเพราะอย่างน้อยๆสีมันก็ไม่สะดุดตาเหมือนคันสีแดงสดของตัวเองเพราะก็เพิ่งจะเปลี่ยนสีใหม่อีกรอบ

สวัสดีค่ะคุณชาย

แม่บ้านที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรต่างต้อนรับคยูฮยอนอย่างดิบดี เขาเข้ากับทุกคนที่นี่ได้ และแม้แต่พ่อแม่ของคนตัวเล็กก็เอ็นดูคุณชายหนุ่มผู้นี้ทั้งนั้น ดังนั้นในฐานะเพื่อนสนิทอีกคนของซองมินที่นอกเหนือจากดงแฮจึงไม่แปลกที่ใครๆก็ให้ความเอาใจใส่แบบไม่มีขาดตกบกพร่อง

ผมมาเยี่ยมซองมินน่ะครับ

รอยคล้ำที่ตาหายไปแล้วร่างใหญ่จึงไม่มีแว่นกัดแดดบังหน้าหล่อๆ คงเหลือแค่รอยที่มุมปากแต่ก็สวมมาสก์ทับเอาไว้แล้วใส่เสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ทับ หากไม่สังเกตดีๆก็คงจะไม่เห็นความผิดปกติอะไรเพราะยาที่ฉีดเมื่อวานได้ผลชะงัดนัก นอนพักแค่คืนเดียวก็ดีขึ้นทันตา แม้จะเหลืออาการไข้อยู่บ้างแต่มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไร

คุณหนูนอนอยู่บนห้องน่ะค่ะ

อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปเองนะครับ

งั้นเดี๋ยวดิฉันจะยกของว่าง..

ไม่ต้องครับ ผมไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ไม่สะดวกที่จะทาน แค่จะแวะเอาการบ้านมาให้แล้วก็ติวหนังสือให้เค้านิดหน่อยน่ะ ยังไงก็ขอแค่อย่ารบกวนก็พอนะครับ ซองมินไม่ได้ไปเรียนหลายวันน่าจะต้องทำความเข้าใจอยู่หลายจุด

ได้ค่ะ

แต่ละคนต่างมองตามร่างสูงของราชนิกูลหนุ่มที่เดินขึ้นไปบนบ้านหลังใหญ่ด้วยสายตาที่ชื่นชม ตัวจริงของคยูฮยอนหล่อเหลาเอาการและก็ภูมิฐานกว่าในทีวีเวลาที่ออกงานสังคมกับบิดามารดาอีก ในเมื่อมาให้เจอถึงที่มีหรือที่ใครจะไม่เพ้อ เล่นทำตัวน่ารักกับบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่เสียขนาดนั้น

เสียงเปิดประตูดังขึ้นและปิดลงแต่คนในห้องก็ยังไม่รู้อะไร ซองมินนั่งหันหลังให้ประตู เขาคงจะลากเก้าอี้ออกไปที่นอกระเบียงเพื่อเปิดรับลมอ่อนๆ ห้องของคนตัวเล็กหันหน้าไปทางหลังบ้านจึงไม่รู้ถึงการมาของร่างหนาที่ยืนอยู่ข้างหลัง ตัวน้อยเอ่ยขึ้นเบาๆเพราะเขานึกว่าเป็นเยซองที่กลับมาแล้ว

ตาตี่ทำควิชเสร็จแล้วเหรอ ..เร็วจัง

...

ที่ตาตี่บอกว่าจะให้เค้าย้ายห้อง ..เค้าคิดๆดูแล้ว เค้าว่าเค้าอยากจะไปต่างประเทศ อยากไปให้พ้นๆจะได้ไม่ต้องอยู่กับสภาพแวดล้อมเดิมๆ แบบนั้นตาตี่ว่าพ่อแม่เค้าจะยอมมั๊ยอ่ะ ..แต่ถ้าย้ายไปต่างประเทศตาตี่ก็คงจะไปกับเค้า แบบนั้นตาตี่ก็ต้องห่างกับซึงยอนใช่มั๊ย ..เค้าจะทำยังไงดี

คยูฮยอนชะงักเล็กน้อยที่ได้ยินคนตรงหน้าพูดเรื่องไปต่างประเทศ ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุให้เขาต้องหนีจากสังคมเดิมๆไปไกลขนาดนั้น

เค้าไม่อยากเจอเลยอ่ะตาตี่ ..พรุ่งนี้เค้าไม่ไปโรงเรียนได้มั๊ย ให้เค้าหยุดจนครบอาทิตย์นะ ..นะตาตี่นะ

ไม่รู้ว่าเท้ามันก้าวไปตั้งแต่เมื่อไหร่แต่สองแขนยาวๆถูกโอบรัดร่างบอบบางเอาไว้แน่นแล้ว

ไม่เอานะ ไม่ไปนะ ..อยู่ด้วยกันแบบเดิมนั่นแหละดีแล้ว

เสียงที่กระซิบอยู่ข้างหูทำเอาคนโดนกอดตัวแข็งทื่อ ขนตามลำตัวลุกชันขึ้นมา ซองมินออกอาการปฏิเสธร่างหนาโดยทันที ตากลมหันมองเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้หูฝาด ซึ่งแค่เห็นใบหน้าเรียวหลับตาพริ้มก็รีบสะบัดตัวให้เขาปล่อย

ปล่อย..ปล่อยชั้น!!”

เสียงแข็งร้องตวาดลั่น แต่ก่อนที่จะมีคนอื่นมาได้ยินก็ต้องรีบแบกคนตัวน้อยขึ้นบ่าพากลับเข้าไปในห้องแล้วล็อกประตูให้เรียบร้อย ร่างใหญ่วางคนที่เอาแต่ดิ้นลงบนเตียงแต่ก็ไม่ได้คิดจะรุกทำอะไรมากมายนัก เขาแค่รวบร่างของคนน่ารักเอาไว้แล้วกอดจนแน่น

ให้โอกาสชั้นได้มั๊ย ..กลับมาเหมือนเดิมนะ ชั้นสำนึกผิดแล้ว

ฮื่อ.. ปล่อยชั้น!!”

มือเล็กทั้งทุบทั้งผลักไส แม้แต่เท้าก็ยังเอามาช่วยถีบร่างใหญ่ให้ขยับออกไปพ้นๆ

อย่าดิ้นสิ ชั้นเจ็บนะ

แค่เขาบอกว่าเจ็บ ใจของคนที่ไม่ได้เกลียดจากใจก็สั่งร่างกายสงบลง วันนั้นก็เห็นว่าเขาโดนอัดสะบักสะบอมสักแค่ไหน วันนี้ลุกมาได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว

แต่เพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่ายอมง่ายๆเลยต้องกลับมาดิ้นใหม่ด้วยแรงที่ลดลง

ปล่อย ..บอกให้ปล่อยไง!!”

คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ คยูฮยอนพยายามยื้อยุดแขนเล็กเอาไว้แล้วรวบกอดมันทั้งตัวไม่ให้ดิ้นไปไหนได้อีก

ไม่มีอะไรจะคุย

แต่ชั้นมี

ชั้นไม่ฟัง!!”

 

สองร่างพยายามกอดปล้ำกันอยู่แบบนั้น แต่มันไม่ใช่การปล้ำเพื่ออย่างอื่นอย่างใดนอกเหนือจากการผลักไสอีกฝ่ายไปให้พ้นๆกับคนที่พยายามจะจับให้ร่างเล็กอยู่นิ่งๆ หลายนาทีผ่านไปซองมินก็ยังไม่สามารถเอาชนะแรงของคนตัวใหญ่ที่มากกว่าได้ ส่วนคยูฮยอนก็ต้องใช้พลังงานในการปราบเจ้าตัวเล็กพริกขี้หนูนี่เสียจนหมดแรงหอบไปทั้งคู่

ราชนิกูลหนุ่มนอนกอดคนตัวเล็กอยู่บนเตียงกว้างที่ยับเยินจากแรงทึ้งและถีบ ยามนี้ไม่ใช่เพราะสมานฉันท์แต่เพราะเหนื่อยกันทั้งคู่ ซองมินยังคงนอนนิ่งหน้าเครียดขึงไม่ยอมหันมามองหน้า เขานั่งเชิดคอแข็งไว้เชิงอยู่แบบนั้นจนคนตามมาง้อเริ่มอ่อนใจ

ขอร้องนะ ..กลับไปเรียน ถ้าไม่อยากเจอหน้าชั้นก็เปลี่ยนที่กันก็ได้ ชั้นจะไปนั่งแทนที่นาย นายจะได้ไม่ต้องทนเห็นชั้นเวลาเรียนไง

...

อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะที่รัก

ชั้นไม่ใช่ที่รักของนาย คนรั้นออกแรงดิ้นอีกรอบ ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

ชั้นต่างหากที่ไม่ใช่คนที่นายรัก ..แต่นายน่ะคือคนที่ชั้นรัก ถ้าแบบนั้นนายจะยังเป็นที่รักของชั้นอยู่

โดนย้อนมาแบบนี้ซองมินถึงกับเงียบ เขาไม่เคยทันวาจายอกย้อนของคยูฮยอนเลยสักที เถียงไปก็มีแต่จะจนมุมเข้าตัวเสียเปล่าๆ

ถ้าไม่อยากเจอชั้นก็จะอยู่ห่างๆนายเอง จะไม่วุ่นวาย จนกว่านายจะให้อภัยชั้นนะ

หน้าหวานเบือนหนี สีหน้าดูออกทันทีว่าไม่เชื่อ คุณชายรูปหล่อเลยต้องพูดย้ำอีกรอบ

ชั้นจะพิสูจน์ตัวเองว่าชั้นจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อนายนะ ..ขอโทษที่ชั้นทำอะไรไม่คิด แต่ชั้นไม่รู้จริงๆว่ามันจะทำให้นายเสียใจขนาดนี้

นายก็แค่ทำตามที่เคยทำ ทำอย่างที่เคยทำกับคนอื่นๆ ทำเหมือนชั้นเป็นคนโง่ที่ไร้ค่า เป็นดอกไม้ข้างทางที่นายเด็ดมาดมแล้วก็โยนทิ้ง ..แบบนั้นสินะ ซองมินกระแทกเสียงประชด

ชั้นไม่เคยคิดแบบนั้นกับนายนะ อ้อมกอดอุ่นกระชับแน่น

คยูฮยอนจรดหน้าผากลงซบที่ไหล่เล็กอย่างอ่อนแรง อาการไข้เริ่มกำเริบอีกครั้งเพราะออกแรงมากไปจนร่างกายอ่อนแอ ตัวร้อนรุมมากขึ้นทุกที แม้แต่คอก็แห้งผากจนเสียงเริ่มแหบพร่า

ชั้นรักนายนะ.. คนแรกที่ชั้นห่วง หวง และคนเดียวที่ชั้นรักจริงๆ

...

ไม่อยากจะเชื่อแต่หัวใจดวงน้อยที่อ่อนไหวกลับอยากจะหลั่งน้ำตาให้ไหลออกมา คำที่ต้องการ คำที่อยากฟัง กว่ามันจะเดินทางมาถึงทำไมถึงใช้เวลานานนัก และมันก็มาหาในเวลาที่ไม่รู้สึกว่าต้องการจะฟังแล้ว

เลิกพูดแล้วกลับไปเถอะ จบเรื่องของเราซะที

ไม่..ชั้นไม่จบ ชั้นไม่ยอม

หน้าด้าน!!”

ซองมินงัดคำที่คิดว่าแรงที่สุดมาด่า เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องไม่เคยโดนว่าด้วยคำนี้แน่

และก็จริง คยูฮยอนถึงกับอึ้งไปกับคำพูดที่สาดซัดเข้ามาด้วยเสียงหวานๆของคนที่รักแสนรัก สายตาขวางๆนั่นมันทำให้เขารู้ว่าซองมินพูดด้วยความโมโหและโกรธเคือง แต่ที่ผ่านมาคนที่ทิฐิหนาอย่างเขาคนนี้ก็ไม่เคยเลยที่จะยอมโอนอ่อนง้องอนใคร แต่นี่อุตส่าห์แบกหน้ามาหาแล้วยังจะต้องโดนด่าอีกอย่างนั้นเหรอ

มือหนาละคนตัวน้อยให้เป็นอิสระจากอ้อมกอด เขาลุกขึ้นยืนโงนเงนอยู่สักครู่ก็ตัดสินใจที่จะเดินกลับออกมา ไม่มีคำพูดใดๆ ไม่มีอะไรในหัว รู้จักแต่คำว่าเสียใจในเวลานี้

แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกมันโคลงๆ ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดอยู่ที่ขั้นบันไดแล้วค่อยๆพาตัวลงไปต่อ เยซองที่เพิ่งจะกลับมาเห็นตัวปัญหาก็กัดฟันแน่น อยากจะร้องด่าแต่ว่าแม่บ้านก็เดินกันให้สลอนเลยต้องข่มอารมณ์เอาไว้ เขาตั้งใจจะไปกระชากลากคอไอ้วายร้ายออกไปจากบ้าน แต่แค่เอื้อมมือไปดึงคยูฮยอนก็ร่วงลงมาทั้งตัวและกลายเป็นเยซองที่รับน้ำหนักเอาไว้

ผิวกายที่ร้อนระอุเฉียดแก้มพองๆของพี่ชายเจ้ากระต่ายไปอย่างไม่ตั้งใจนัก เยซองพยายามพยุงตัวเองเอาไว้แต่ก็ยังมีสติมากพอที่จะไม่สลัดอีกคนที่สภาพประหลาดๆออกไปด้วยความโมโห เมื่อทรงตัวได้ก็ค่อยๆผลักอีกฝ่ายออก แต่ทำได้แค่เสี้ยววินาทีก็ต้องถลาไปรับร่างใหญ่เอาไว้ก่อนที่จะร่วงลงพื้น

สงสัยจะสลบไปน่ะค่ะคุณเยซอง แม่บ้านวัยกลางคนรีบร้องบอก สภาพแบบนี้คงมีอยู่สถานเดียว

มาเป็นลมที่นี่นี่นะ

เขาร้องอย่างไม่เข้าใจ คนเกลียดกันแทบจะไม่มองหน้ากลับต้องมาช่วยพยุงเจ้าหมาป่านี้เอาไว้ทั้งที่มันทำให้น้องของเขาร้องไห้จะเป็นจะตายและก็ไม่รู้ว่าที่มานี่น่ะทำอะไรซองมินไปอีกหรือเปล่า เจ้าตาตี่ทั้งพยุงทั้งลากร่างสูงไปที่โซฟา ลองแตะอังที่ตัวก็รับรู้ได้ว่ามันร้อนราวกับไฟ

ไอ้บ้าเอ๊ย แล้วกูจะต้องทำยังไงกับมึงเนี่ย!!”

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

ไม่ค่อยไข้แล้วแต่ยังไออยู่ ...ไอแห้งๆ แสบคอชะมัดเลย

 

 

สำหรับบ้านใหม่ ... ยังไม่เสร็จนะคะ ค่อยๆทยอยแต่งไปเรื่อยๆเพราะรู้สึกว่าที่แต่งไว้มันยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ จริงๆคือ ยิ่งหายป่วยยิ่งมีไอเดีย แล้วมันเหมือนจะเยอะเกินไปแล้วตัดสินใจเลือกไม่ได้ -*-

 

 

 

ปล้ำปลาเตี้ยน่ารัก

อยากจะถามว่า ... SHARP จะให้ออกทีละเล่ม หรือพร้อมกันทั้ง 2 เล่ม ดีคะ? 

ถ้าทีละเล่ม ข้อดีคือ ค่อยๆจ่าย ไม่ต้องหนักรวดเดียว ข้อเสียคือ สองเล่มอาจความหนาไม่เท่ากัน เพราะเนื้อหาเล่มสองจะยังประเมินอย่างชัดเจนไม่ได้

ถ้าพร้อมกันทั้งสองเล่ม ข้อดีคือ จัดหน้าฟิคได้ลงตัว เวลาวางคู่มันจะสวยงาม ข้อเสียคือ จ่ายหนักทีเดียว -*-

 

เอาไงดี จะได้ตัดสินใจทำ???

 

 

ปล้ำปลาแม่ย่านาง

เพิ่งรู้เมื่อคืนก่อนว่าคนจีนรู้จักฟิคบลูด้วย (ตึงงงงงงงงงง!!!!) มีแฟนฟิคมาคุยด้วย เค้าบอกว่าเค้าเล่าให้เพื่อนจีนเค้าฟัง อะเมซิ่งดี แต่เค้าอ่านเมบี มัสบี อ่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67081 PobarO (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 23:21
    คู่บอมกำลังหวาน เจอคู่กี้ก็ปวดใจ รักกันไวๆนะ!!!
    #67,081
    0
  2. #67052 DreamPatty (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 11:14
    สงสารคยูจับใจ กรรมตามสนองแล้วไงที่รัก 
    #67,052
    0
  3. #66916 luknamalotte (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 11:25
    เฮ้อ.. เจ้าแป๋วน่าจะบอกวอนไปตรงๆเลยนะ สงสารปั๊กมัน 55555555
    #66,916
    0
  4. #66822 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 03:59
    เอิ่มเป็นแฟนกันสักทีนะ

    เริ่มจะสงสารกี้นิดหน่อย
    #66,822
    0
  5. #66595 P-ENT (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 19:10
    อะย๊ะ คนปากหนักอย่างคิบอม

    บอกรักด๊องซะที

    เหนื่อยแทนเลยนะเนี้ย

    กว่าจะพูดได้

    #66,595
    0
  6. #66305 KIHAE*129 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 03:33
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    คิเฮเป็นแฟนกันแล้ว

    สมควรแล้วน่ะกี้

    แต่ก็สงสารเบาๆ
    #66,305
    0
  7. #66234 mirchullove (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 16:01
    แก้แค้นให้หนักเลยมิน
    #66,234
    0
  8. #66043 chin-cha (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 04:31
    ซองมิน  เอาคืนให้เจ็บๆเลยนะ
    #66,043
    0
  9. #65874 np137 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 23:26
    ตาตี่ ไปบอกตัวกลมให้มาดูแล คยู ที.
    อินกับคยูมิน
    #65,874
    0
  10. #65780 Darker-40 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 19:53
    อย่าพึ่งใจอ่อนนะมิน

    -_-
    #65,780
    0
  11. #65761 MTieluk (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 23:30
     ดราม่ามากคยูมิน
    #65,761
    0
  12. #65729 Mameao_lovely@hotmail.com (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 11:44
    สงสารคยูมินสุดๆ
    #65,729
    0
  13. #65719 Ringo-rr (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 12:00
     ในที่สุดๆ  คำๆนี้ที่รอคอย หมวยก็ได้ฟังเเล้ว ฉลองง!!!
    เป็นเเฟนเเล้วด้วย

    อิอิ

    เเต่คยูมิน มันช่างดราม่าได้อีก ฮึกๆ T^T
    #65,719
    0
  14. #65303 yon_hwa (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2554 / 22:11
    น่าสงสารคยูฮยอนน

    อ่าา
    #65,303
    0
  15. #65281 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 18:42
    เห็นมั้ยละ แมนได้ไม่นานจิง ๆ

    คิเฮมันจะมากไปแล้วนะ อิจฉา tt'



    คยูมิน กรี๊ดดด เมนหลักเค้า tt' มันจะเศร้าไปม้อยย
    #65,281
    0
  16. #65237 NANA (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 20:56
    บอมบอกรักด๊องแล้ว หวานไม่ต้องเกรงใจใครเลย

    คยูก็บอกรักมินแล้ว บอกช้าก็ยังดีกว่าไม่ได้บอกนะ

    พี่เย่น่ารักอีกแล้วอ่ะ

    #65,237
    0
  17. #64026 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 07:08
    ฮื่อ มินด่าแรงอ่ะTT

    หน้าด้าน!!!!!!
    #64,026
    0
  18. #63895 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 12:34
     คยูมินสุดขมขื่น
    #63,895
    0
  19. #63775 MCH (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 12:38
    อร๊ายยยยย บอกรักกันซักที

    อย่างบอมต้องเล่นมุขนี้แหละไม่งั้นก้คงไม่ได้ยินคำนี้ >.<



    #63,775
    0
  20. #63575 Pink_Panther (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 21:28
    ในที่สุดก็คิเฮ๊ คิเฮ !

    สงสารพี่เย่ ต้องมารับผิดชอบซากกี้
    #63,575
    0
  21. #63379 Heart_KimLee[129] (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 03:04
    ด๊องกับบอมน่ารักอ่ะ เป็นแฟนกันแล้วด้วย

    สงสารกี้นะ แต่ก็สงสารมินเหมือนกัน

    ยังไงก็ปรับความเข้าใจกันเร็วๆนะ

    #63,379
    0
  22. #63346 WAZABIIZO (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 18:05
    เคยไม่ชอบคยูนะ แ่ต่ตอนนี้มันก็นึกสงสาร
    เคยนั่งอยู่แต่บนหอคอยงาช้าง คึคึ
    #63,346
    0
  23. #63327 Mapii ky (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 23:00
    นี่ตกลงคบจังจริงจังแล้วใช่ไหม๊เนี่ย??? กว่าจะบอกว่ารักได้นะบอม ลุ้นซะเหนื่อยเลยแหะ

    ก็เห็นใจเอ๋อนะ แต่ก็ทำกะเค้าไว้เยอะพอตัวแหละ หนูมินถึงเป็นขนาดนี่

    แล้วไปเป็นลมในบ้านเค้า หนูมินจะเห็นใจบ้างไหม๊เนี่ย???

    #63,327
    0
  24. #63321 mister.bean (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 22:06
    กรี้ดดด ด !!! บอมบอกรักด๊องแล้วว ><'

    คยูมินดราม่าอีกแล้ว เริ่มสงสารกี้แล้วนะเออ.
    #63,321
    0
  25. #63211 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 10:35
    คิเฮ แต่งกันเลยมั้ยลูกถ้าจะหวานขนาดนี้ = =
    คยูมินยังดราม่ากันไม่จบไม่สิ้น
    แต่สงสารคยูอะ มินก็สงสาร   ฮือออออออ
    #63,211
    0