Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 68 : Charpter 42 : ตาสว่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    23 ม.ค. 53

 

คิบอม ดงแฮ และซังบอมกับมาที่คฤหาสน์ตระกูลคิมหลังจากที่แวะไปทานพุลโกกิด้วยกันมาเพราะเจ้าบอมคนน้องดันร่ำร้องอยากจะกิน แต่อันที่จริงแล้วเขาอยากจะเนียนฉลองรับขวัญพี่สะใภ้เสียมากกว่าเพราะสภาพคอขาวๆของดงแฮแม้จะถูกปิดด้วยเสื้อคอปิดของตัวเองแต่ก็เดาได้ว่ามีอะไรอยู่บริเวณนั้น ไม่อย่างนั้นคิบอมน่ะเหรอจะลงทุนค้นกระเป๋าน้องเพื่อหาของขนาดนั้น

พี่ชายเองก็พอจะรู้แต่พูดหรือว่าอะไรไม่ได้เพราะขืนทำแบบนั้นเข้าไปเจ้าคนตัวน้อยคงได้อายแน่ๆ สิ่งที่คิบอมทำจึงมีเพียงแยกเขี้ยวถลึงตาใส่น้องเงียบๆเวลาที่เริ่มจะออกหน้าออกตามากเกินไป ซึ่งเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นคิฮยอนนั่งอ่านนิตยสารอยู่ ช่วงนี้เขาดูผิวพรรณผุดผ่องผิดหูผิดตา แต่ก็นั่นล่ะนะ อีกแค่สัปดาห์เดียวก็จะเข้าพิธีหมั้นและพิธีวิวาห์แล้ว ตอนนี้จึงต้องโดนแฟนสาวลากไปเข้าคอร์สเจ้าบ่าวแทบทุกวัน

ไงไอ้ตัวดี พี่ใหญ่เอ่ยทักทายทันทีที่เห็นน้องเล็กเดินยิ้มตามอีกสองคนเข้ามา

คิบอมสบตาพี่ชายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรและเดินนิ่งขึ้นไปบนห้อง ส่วนดงแฮก็โค้งทักทายตามประสาคนมารยาทดีแล้วก็หนีตามร่างหนาขึ้นไปโดยมีเด็กรับใช้หิ้วกระเป๋าตามขึ้นไปให้ติดๆ

สภาพที่เหมือนจะมึนตึงของดงแฮและคิบอมดูน่าสงสัย วันก่อนก็พอเข้าใจว่างอนกันนิดหน่อยแต่ก็เหมือนจะดีกันแล้วแต่ไปเที่ยวกลับมาแทนที่จะยิ้มแย้มแจ่มใสกลับหน้านิ่งทำเหมือนไร้ความสุขเสียอย่างนั้น

คิบอมกับดงแฮทะเลาะกันอีกเหรอ

ใช่ที่ไหน ซังบอมรีบค้านสุดชีวิต ออกจะหวานแหววน่ารักกิ๊บกิ้ว

คนพี่ฟังแล้วรู้สึกปวดหัวกับศัพท์ของน้องพิกล อะไรของแก กิ๊บก้งกิ๊บกิ้ว

เจ้าน้องเล็กยักคิ้วหลิ่วตาดูหน้าตบพลางชำเลืองเหล่มองคู่ของพี่คนรองที่เดินตามกันต้อยๆขึ้นไปที่บนห้อง แค่ประตูปิดลงเท่านั้นล่ะก็ถลาไปหาพี่ใหญ่พร้อมกับหาแนวร่วมขบวนการหาแฟนให้ได้หน้านิ่งปากปากหมาซ้ำยังเอารูปในมือถือออกมาแฉเสียสิ้นซากโดยที่คิฮยอนไม่ต้องบังคับขู่เข็ญเลยสักนิด

ส่วนเจ้าตัวที่เดินหน้าตายเข้ามาในห้องก็เตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะเหนียวตัวจะแย่ ดงแฮเลยได้แต่นั่งรอจนกระทั่งคิบอมออกมาจึงได้เข้าไปแทนที่ ไม่มีคำพูดจาใดๆเพราะแค่อยู่สองคนก็เขินกับเรื่องเมื่อคืนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ขนาดปั้นหน้าให้นิ่งแบบนี้ได้ก็ทำใจกันเสียแทบแย่

ดงแฮเปิดฝักบัวปล่อยน้ำให้ไหลผ่านตัวอย่างช้าๆ ไม่ได้รีบร้อนอะไรนักเพราะไม่มีใครที่คอยอยู่ อาบเสร็จก็คงเข้านอนเพราะพรุ่งนี้เช้าก็ยังจะต้องไปเรียน สองมือลูบไล้สบู่เหลวกลิ่นหอมกลิ่นเดียวกับที่คิบอมใช้พลางยกยิ้มที่เรียวปากสีสวยส่งอาการเขินออกมาที่แก้มขาวจนแดงปลั่งราวกับเป็นลูกท้อสีหวาน

ตรงนี้คิบอมก็จับ ตรงนี้คิบอมก็จูบ ตรงนี้ก็โดนลูบ ..โอ๊ย คิดแล้วก็เขิน >///<!

ร่างบอบบางกอดตัวเองแล้วเม้มริมฝีปากกัดเบาๆ ยิ่งเหลือบมองกระจกที่สะท้อนร่างกายแล้วเห็นรอยแดงๆสีระเรื่อประทับอยู่บนร่างกายก็ยิ่งใบหน้าร้อนผ่าว ขวยเขินจนแทบจะไม่กล้าออกไปสู้หน้าเพราะแค่แยกกับซังบอมเข้ามาในห้องก็แทบจะมุดเอาหน้าซุกลงกับเตียงแล้ว

ผมอายจะแทบจะระเบิดตัวเองได้เหมือนโกโก้ครันท์แล้วนะ!

 

แต่ถึงจะอาย สุดท้ายคนที่บอกว่าจะระเบิดตัวเองได้ก็ต้องเดินออกมา แต่เพราะสระผมด้วยจึงยังเปียกอยู่ มือที่เล็กเรียวเมื่อเทียบกับอีกฝ่ายหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดที่ผมนุ่มสีน้ำตาลเข้มของตัวเองที่เพิ่งไปทำมาในช่วงที่พาพี่ชายไปตัดผมเมื่อวันก่อน สายตาก็ตวัดร่างใหญ่ที่นอนทำแก้มพองอยู่บนเตียงสี่เสาแสนหรู

คิบอมมักจะสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงชุดนอนเวลาอยู่ที่บ้าน หากจะออกจากห้องตอนกลางคืนหรือหลังอาบน้ำแล้วก็ค่อยหยิบเอาเสื้อชุดนอนที่เข้าเซตกันมาสวมทับ เขาไม่อยากเป็นอาหารตาของแม่แร้งทึ้งผู้หิวโหยสักเท่าไหร่ เพราะขนาดไม่ได้ถอดอะไรแม่แรวอนนั่นก็แทบจะข่มขืนในจินตนาการอยู่แล้ว

คาคมช้อนขึ้นมองร่างระหงที่เดินอวดโฉมอยู่ในห้อง ดงแฮยังก้มๆเงยๆในสภาพที่มีชุดนอนลายโดเรมอนสีฟ้าสดใสอยู่บนตัว ที่บนหัวมีผ้าขนหนูวางแหมะเอาไว้ไม่ได้เข็ดต่อ แต่มองได้แค่นั้นก็ต้องหลุบตากลับมาจ้องหน้าโน้ตบุ๊คของตัวเองที่วางอยู่ตรงหน้าให้ต้องนอนคว่ำหาอะไรทำอยู่ตอนนี้

แผ่นฟูกทรุดยวบลงเล็กน้อยเมื่อคนหน้าสวยทิ้งตัวลงนั่ง ดงแฮค่อยๆเขยิบเข้าไปหาร่างใหญ่เพราะมันไม่มีที่อื่นให้ไปนอกจากนี้ แต่ยิ่งขยับเข้าไปหาก็ยิ่งรู้สึกว่าหน้ามันร้อนหนัก ตัวน้อยมือสั่นใจเต้นจนแทบจะสาปตัวเองให้กระเด็นออกมาห่างๆ และท่าทางประหลาดนี้นี่เองที่ทำให้คิบอมหันไปมองหน้า

คนเขินตกใจไม่รู้จะทำอะไรเลยกระโดดลงจากเตียงแล้วฉีกยิ้มใส่แบบโง่ๆ

ชั้นจะลงไปอุ่นนม ..นายจะเอาอะไรมั๊ย?

อันที่จริงกดโทรศัพท์ลงไปสั่งเด็กรับใช้ก็ได้แต่ในเมื่อเจ้าเปี๊ยกนี่อยากจะลงไปก็ไม่คิดจะขัด เพราะมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขินอยู่ ก็เล่นอัดเลือดฉีดขึ้นหน้าจนแดงขนาดนั้นเป็นใครจะไม่รู้

โกโก้แล้วกัน เสียงต่ำตอบไปแล้วทอดสายตากลับไปยังหน้าจอที่ฉายแสงอยู่ หลบพอให้รู้ว่าไม่สนใจแต่พอร่างเล็กพาสะโพกอวบๆและเอวคอดๆออกไปก็พรายยิ้มขำ

เขินน่ารักขนาดนี้คงต้องหาเรื่องแกล้งหน่อยซะล่ะมั๊ง หึ หึ

 

 ดงแฮเอาผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพาดคอแล้วเดินลงมาด้วยท่าทีที่ค่อนข้างจะน่ารักสำหรับผู้พบเห็น ซังบอมกับคิฮยอนยังนั่งคุยกันอยู่แต่คราวนี้มีคิมแทยางที่สภาพเหมือนเพิ่งจะกลับเข้ามาร่วมวงด้วย คนตัวน้อยหันไปโค้งแล้วเอ่ยทักทายตามประสาซึ่งฝ่ายที่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็ร้องมาอย่างเอ็นดู

เที่ยวสนุกมั๊ยดงแฮ

สนุกครับ

แล้ว.. ไอ้ลูกลุงล่ะ คงไม่ต้องบอกว่าหมายถึงใครเพราะลูกชายอีกคนก็นั่งทำหน้าหล่อเตรียมเป็นเจ้าบ่าวอยู่ข้างๆอยู่แล้ว

ปากบางยิ้มหวานๆแล้วเอ่ยตอบด้วยเสียงหวานๆ นอนเล่นโน้ตบุ๊คอยู่อ่ะฮะ

แล้วนี่จะไปไหนล่ะเรา มานั่งคุยกับพวกลุงมั๊ยล่ะ

ไม่ดีกว่าฮะ ผมลงมาหานมร้อนๆแล้วก็จะชงโกโก้ไปให้คิบอมด้วย

เมื่อครู่ลุงสั่งให้เด็กชงชามาให้ เราบอกให้ทำให้เราก่อนเลยก็ได้นะ ลุงไม่รีบ

อ่า.. ครับ ขอบคุณครับ

ร่างน้อยๆที่ดูอรชรอ้อนแอ้นเดินหายเข้าไปในครัวคนตัวใหญ่เลยกระซิบกระซาบกันต่อเพราะซังบอมมองแล้วก็อดที่จะแซวไม่ได้

ก็ชุดมันใหญ่เกินตัวดงแฮนี่นา ใส่แล้วมันน่ารักเป็นบ้าเลย

ซุบซิบอะไรกัน ท่านประธานผู้เด็ดขาดหันไปถามสองพี่น้องที่นั่งสุมหัวอย่างสงสัย ฟ้องอะไรคิฮยอนหรือไงน่ะเจ้าซังบอม

เปล่าฟ้องฮะ น้องเล็กยิ้มแฉ่ง แค่กำลังประเมินสถานการณ์บางอย่าง

สถานการณ์อะไร?

ช่างเถอะครับ สองเสียงพระสานกันแล้วยิ้มกว้างจนคนฟังได้แต่นั่งงง แต่ใครจะรู้ล่ะว่าก่อนเขามาน่ะสองพี่น้องคุยอะไรกันไปบ้าง ถึงคิฮยอนจะดูสุขุม เคร่งขรึม แต่นั่นก็เฉพาะอยู่ต่อหน้าพ่อกับน้องชายเวลาเป็นกันชนเท่านั้นล่ะ ถ้าให้พูดกันจริงๆแล้วก็แสบพอตัว แต่แค่เขาแสบแบบนิ่งๆและไม่ทำอะไรทะลึ่งทะเล้นเป็นเด็กๆก็เท่านั้น

ด้านดงแฮก็ไปจัดการหั่นซอฟต์เค้กเป็นชิ้นเล็กๆแล้วจัดใส่จานเพื่อที่จะนำไปทานกับนมร้อนๆ เมื่อแม่บ้านชงทั้งโกโก้และนมเสร็จชาก็ได้ที่จึงรินใส่ถ้วยเอาไว้ให้แล้วนำชาไปเสิร์ฟให้กับคุณผู้ชายเพราะคนตัวเล็กบอกเอาไว้ว่าจะถือของขึ้นไปเอง

ดงแฮไม่ได้ใส่ใจว่าใครจะเข้ามา สองมือยังง่วนอยู่กับการจัดเจ้าเค้กชิ้นเล็กพอดีคำลงในจาน หน้าหวานอมยิ้มแก้มระเรื่อเมื่อคิดว่าได้ทำตัวดีๆกับคิบอมบ้าง แม้จะรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียวก็ไม่ได้คิดว่าเป็นคนอื่นคนไหนนอกเสียจากแม่บ้านจนกระทั่งอีกฝ่ายเข้ามาประชิดตัว

เอาใจกันใหญ่เลยนะ ..หรือว่ากลัวจะโดนเขี่ยทิ้งล่ะเด็กน้อย

เสียงหวานๆที่ฟังแล้วเลี่ยนบาดหูเพราะหาความนิ่มนวลไม่ได้ดังใกล้ๆจนอีกฝ่ายต้องหันขวับ แรวอนยืนจิบน้ำส้มส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้อย่างน่ารังเกียจ ซึ่งก็สามารถทำให้คนที่อารมณ์กำลังดีๆต้องรีบจัดถาดเพื่อเดินออกไปจากบริเวณนั้น ซึ่งดงแฮก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอก แต่แค่ไม่อยากมีเรื่องเพราะบิดาของคิบอมก็ดีกับเขามาก และเขาก็ไม่อยากจะเพิ่มปัญหาให้อีกราย ในเมื่อร่างใหญ่ก็แทบจะเปิดศึกในบ้านกับผู้หญิงคนนี้ได้ทุกวี่ทุกวัน

จะรีบไปไหนล่ะ คุยกันก่อน มือเรียวรีบดึงเอาผ้าขนหนูที่พาดคอมาถือเอาไว้เพราะรู้ว่าดงแฮคงจะต้องหยุดเพื่อมาขอมันคืนไปแน่ๆ

และก็จริง คนที่หน้าหวานสวยยิ่งกว่าผู้หญิงวางถาดลงที่ตรงเค้าเตอร์เพื่อมาทวงของคืน

ขอผ้าขนหนูด้วยฮะ ผมจะรีบขึ้นไป

เมื่อครู่ไม่มีใครสังเกตเห็นร่องรอยบนร่างกายที่มันโผล่พ้นออกมานอกคอเสื้อเพราะมีผ้าพาดเอาไว้ แต่เวลานี้แรวอนได้เห็นมันเข้าไปเต็มสองตา และมันไม่ใช่แค่หนึ่งรอย แต่เป็นห้าหกรอยตั้งแต่ซอกคอจนกระทั่งถึงเนินอก

แหม ถ้าไม่บอกว่าไปเที่ยวกันเป็นกลุ่มนี่ก็คงจะไประเริงรักบนเกาะสวาทหาดสวรรค์มานะเนี่ย ตาเฉี่ยวจิกลงที่ตรงคอเสื้อแล้วพรายยิ้มอย่างเสแสร้ง อิจฉาคนตรงหน้าจนแทบจะกรีดร้องแต่ก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจต้องการ

เห็นหน้าซื่อๆนี่ก็ร้ายนะ แต่ความอยากมันคงไม่เข้าใครออกใครจริงๆ ว่าแต่ไปถึงชั้นไหนล่ะถึงได้มากมายขนาดนี้ นี่คงจะลงมาหาอะไรไปเอาใจล่ะสิ

ตัวเล็กชะงักอึ้งเพราะรู้ตัวแล้วว่าพลาดสวมเสื้อที่เปิดเผยมากเกินไป ดงแฮหน้าชาไปหลายวินาทีที่ได้ยินหล่อนใช้วาจาต่ำๆ ตอนนี้เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคิบอมถึงต้องใช้แต่คำพูดที่เชือดเฉือน ซึ่งในเมื่อพูดดีๆแล้วหล่อนไม่ยอมรามือก็เอื้อมมือไปฉวยของแล้วดึงกลับก่อนจะฉีกยิ้มหวานประชดประชันมันคืนบ้าง

ไม่ต้องไปเกาะก็ถึงสวรรค์ได้ฮะ

...

เจอมุกนี้เข้าไปก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ปกติคนตัวเล็กนี่แทบจะไม่เคยต่อปากต่อคำด้วยซ้ำ ดงแฮเลยต้องสงเคราะห์แล้วย้ำบ้าง เผื่อว่ามันจะสงเคราะห์ให้หายโง่เสียที

เพราะตอนนี้คิบอมก็กำลังรอจะพาขึ้นสวรรค์อยู่ ..ก็คงจะอยากอย่างที่คุณพูดจริงๆถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าให้รีบขึ้นไปเร็วๆ เพราะอาบน้ำเสร็จเค้าไม่ยอมใส่เสื้อผ้าเอาแต่บอกว่าอยากไปขึ้นไปออกกำลังกายบนสวรรค์ก่อน ขืนไปช้ากว่านี้เดี๋ยวมีทบดอกจะเดินไม่ไหวเอา

ตัวน้อยแสร้งทำท่าบิดกายเบาๆ ถึงจะอายปากไปบ้างก็ต้องข่มทำเป็นไม่รู้สึก มือเล็กรีบฉวยถาดมาถือแล้วส่งยิ้มไปยังใบหน้าสวยที่ส่งสายตาอาฆาตอยู่

อา ..ไปล่ะฮะ คืนนี้เค้าบอกว่าจะพาไปทัวร์ชั้นเจ็ด อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเด็ดสักแค่ไหน

หน้าหวานยิ้มใส่อย่างสะใจที่เอาคืนได้ แต่แค่หันกลับไปทางประตูเท่านั้นล่ะก็เห็นเจ้าคนตัวหนาที่พูดถึงยืนพิงกรอบประตูอยู่ สีหน้านิ่งๆฉายประกายเจ้าเล่ห์แอบอมยิ้มในหน้าทำเอาคนตัวเล็กบิดหน้าอยากจะร้องไห้

ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยฟระ ..พ่อจ๋า หนูอยากตาย!!!

หึ

เสียงหัวเราะแบบนรกแตกของคิบอมดังขึ้น สายตาจับจ้องมองร่างบอบบางที่ยืนถือถาดตัวแข็งทื่อทำหน้าเหมือนอยากจะลาโลก อยากจะขำกับถ้อยคำที่ทำเป็นเก่งเพราะตอนนี้คนปากดีคงแทบจะน้ำตาไหลพรากอยู่แล้ว เขารู้ว่าดงแฮอายเพราะหน้าตามันบ่งบอกไปจนหมดแล้วว่าคนตัวเล็กไม่คิดว่าเขาจะได้ยินแน่ๆ

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบถาดจากมือน้อยและเอาไปวางไว้ที่เดิมก่อนเดินไปเรียกเด็กรับใช้ให้เข้ามา สายตาเจ้าชู้จับจ้องดวงหน้าหวานจนดงแฮเสียววูบไปทั้งตัว ปลายนิ้วยาวเกลี่ยที่แก้มใสในขณะที่คนตัวน้อยแปลงร่างกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งไปเรียบร้อยแล้ว

ให้เด็กถือไปแล้วกัน เก็บแรงเอาไว้ใช้ตอนขึ้นสวรรค์แล้วกันนะ ..ที่รัก

ยิ้มหวานพลางช้อนคนสวยขึ้นที่หน้าชาตัวแข็งอุ้มลอยขึ้นจากพื้นพร้อมส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้และทำราวกับว่าแรวอนที่ยืนอึ้งอยู่นั้นเป็นแต่ธาตุอากาศ จมูกโด่งคมสันฉวยโอกาสเข้าที่แก้มหอมซ้ำยังโฉบเฉี่ยวปลายจมูกให้เสียวเล่นว่าจะบดจูบลงมาหรือไม่

ไหนๆก็ส่งไม้มาแล้ว ..ยังไงก็ต้องรับแล้ววิ่งต่อ ไม่มีทางเสียล่ะที่จะให้แรวอนจับได้ว่าคนตัวน้อยนี้โกหก

เห็นลงมานานเลยมารับ เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนในอ้อมอกที่ตอนนี้โอบแขนรอบคอเขาเอาไว้เพราะกลัวจะตกแทบแย่

อ..อืม

ดงแฮซุกหน้าซบอกกว้าง หน้าสวยเหยเกอยากจะกรีดร้องแทบตายแต่ก็ทำได้แค่เม้มปากแน่น แรวอนมองแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้เพราะคิดว่าดงแฮมารยาสาไถให้คิบอมลุ่มหลง แต่ก็ถือว่าโชคดีที่หล่อนไม่เห็นสีหน้าคนตัวเล็กในตอนนี้ว่าแทบจะสติแตกมุดหน้าซุกหนีความอายอยู่ต่างหาก ใครจะคิดล่ะว่าคิบอมที่นอนอยู่บนห้องดีๆจะริลงมาด้านล่าง

 

หน้าชาไปหมดแล้ว ..รู้สึกเข้าใจคำว่า โคตรพ่อโคตรแม่อาย มันก็ตอนนี้นี่แหละ

 

ทำไมมานานนักล่ะ ไม่รู้หรือไงว่ารออยู่

อ..เอ่อ.. อีดงแฮใบ้รับประทานกะทันหัน แค่นี้ก็อายจะบ้ายังจะมีหน้ามาถามอีก

ช่างเหอะ ..แต่ให้รอนานๆน่ะงานนี้ต้องมีทดเวลานะ มุมปากฉาบยิ้มเจ้าชู้เอาไว้พร้อมกับส่งสายตาหื่นกระหายไปให้จนแรวอนแทบจะคลั่งตายเพราะความริษยา ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ทนมองให้อิจฉาไปทำไม

นายทำให้ชั้นต้องเสียเวลาใส่เสื้อผ้าลงมารับ กลับไปน่ะถอดออกให้หมดเลยด้วย ส่วนของนายน่ะ.. เดี๋ยวชั้นถอดให้เอง

เสียงต่ำที่กระซิบทำเอาขนลุกซู่ เพิ่งจะรู้ว่าคิบอมโหมดหื่นมันทำให้เขาแทบจะบ้าตายได้ขนาดนี้

 

ย๊าก!!! ผมขอระเบิดตัวเองลงไปในทุ่งข้าวสาลีแล้วกลายเป็นโกโก้ครันท์ตอนนี้เลยจะได้มั๊ย อายเว้ยเฮ้ย!!

 

เสียงหัวใจเต้นรัวถี่จนคนอุ้มรู้สึกได้ แก้มใสๆที่แดงซ่านมันน่ารักน่าหยิก เขารอจนกระทั่งเด็กรับใช้ละจากพ่อของตนและเข้ามาในห้องครัวจึงได้สั่งให้ถือถาดตามขึ้นไป แต่พอเดินผ่านห้องโถงใหญ่เท่านั้นล่ะทั้งซังบอมและคิฮยอนก็อ้าปากค้าง คงจะมีแค่คิมแทยางที่ไม่รู้อะไรร้องถามออกไปเพราะสงสัยที่จู่ๆดงแฮถึงได้ถูกอุ้ม

ดงแฮเป็นอะไร

ซุ่มซ่ามนิดหน่อยน่ะฮะ เดี๋ยวนวดยาแล้วนอนซะก็คงจะหาย วันนี้ลูกชายไม่ได้ต่อปากต่อคำและดูปกติจนน่าแปลกใจทำเอาคนเป็นพ่อนิ่งอึ้งไปด้วยความมึน

คงจะมีแค่ซังบอมที่อึ้งแล้วยังทะเล้นต่อได้เพราะสายตาของพี่ชายน่ะดูยังไงก็ไม่ได้บ่งบอกว่าห่วงดงแฮที่ขาเจ็บสักนิด ทำไมจะไม่รู้ว่ามันเป็นข้ออ้างเพื่อจะอุ้มชัดๆในเมื่อสายตามันหื่นออกนอกหน้าซะขนาดนั้น

น้องเล็กหันไปสะกิดกระซิบกับพี่ใหญ่อย่างทึ่งๆ ฮยอง ..น้องชายฮยองนี่มันแรงเนอะ

 

 

ถึงจะทำใจกล้าหน้าด้านแต่พอถูกพามาวางบนเตียงเท่านั้นล่ะคนที่เพิ่งจะทำปากดีก็รีบคลานคลานหนีไปมุดผ้าห่มเพื่อหนีจากสายตาที่กดดันจนตัวเองแทบจะระเบิดตัวเองเป็นประทัดงานตรุษจีนอยู่แล้ว

คนตัวใหญ่ได้แต่มองตามและรอให้เด็กรับใช้ออกไปแล้วค่อยทิ้งตัวลงนอนใกล้ๆแล้วดึงร่างบอบบางขึ้นมากอดโดยที่ร่างเล็กยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

อ้าว ..ไหนบอกว่าจะรีบขึ้นมาดูว่าสวรรค์ชั้นเจ็ดมันจะเด็ดสักแค่ไหน ทำไมมุดเข้าไปอยู่ในนั้นซะล่ะ

ดงแฮอยากจะกรีดร้องและทึ้งหัวตัวเองให้ตายๆจะได้ไม่ต้องมาทนอายอย่างนี้ แต่ยิ่งร่างบางขดตัวนอนเงียบคนตัวใหญ่ก็ยิ่งได้ใจแกล้งหนักขึ้นไปอีก

อยู่ในนั้นน่ะชั้นก็มุดเข้าไปพาขึ้นสวรรค์ได้นะชิสุน้อย

เสียงต่ำที่เริ่มทำเป็นหื่นทำให้มือน้อยเริ่มสั่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันออกอาการทางสีหน้าอย่างชัดเจน นี่ถ้าคิบอมเห็นคงจะขำจนขาดใจหรือไม่ก็คงคว้าตัวไปบดจูบให้หายหมั่นเขี้ยวสักทีสองทีโทษฐานที่น่ารักเกินไปแล้ว

คนใต้ผ้ายังคลุมโปงเงียบร่างใหญ่เลยแกล้งถอดเสื้อนอนตัวนอกออกแล้วโยนไปตรงตำแหน่งที่ตัวกลมขยับดุ๊กดิ๊กอยู่ทำเอาดงแฮใจหายวาบ แสงไฟเมื่อครู่ถูกหรี่ลงจนแทบไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด คิบอมยืนกลั้นหัวเราะอยู่สักครู่และข่มใจไม่ให้เผลอขำมากไปกว่านี้แล้วค่อยคลานเข้าไปหา

มือหนาลูบเบาๆที่สะโพกอวบแล้วลากขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลังเล่นเอาคนใต้ผ้าขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

มามะ มาขึ้นสวรรค์กัน

ฮือ.. พ่อจ๋าช่วยหนูด้วย ไอ้โหดหื่นมันจะข่มขืนหนู T_T

ปลายผ้าห่มถูกดึงเบาๆแต่คนข้างในนั้นก็ยังยื้อยุดฉุดเอาไว้ คนตัวใหญ่ที่พยายามจะไม่ขำเลยต้องแกล้งหนักขึ้นไปอีก จากที่แกล้งลูบๆคลำๆก็เปลี่ยนมาเป็นจับเน้นๆที่ก้นนิ่มและสอดมือเข้าไปลูบแขนเรียวที่ใต้ผ้าห่มจนคนตัวน้อยแทบจะกรีดร้องให้ลั่นห้อง

 

ระเบิดตัวเองเป็นโกโก้ครันท์คงไม่ทันแล้ว ..ฮือ  พระเจ้าจงเมตตาช่วยดงแฮคนนี้ด้วย เกิดมาผมไม่เคยทำร้ายใคร กรุณาเอาไอ้บ้านี่ออกไปห่างๆผมบัดเดี๋ยวนี้ ...แง๊!!!

 

ยิ่งเห็นร่างบางตัวสั่นร่างสูงก็แทบจะขำกลิ้ง สองแขนเขาจับปลายผ้ากระตุกแต่คนใต้ผ้าก็รีบยุดฉุดอีกรอบ ตัวใหญ่ทิ้งจังหวะสักครู่พอให้เจ้าชิสุน้อยเริ่มเผลอก็รีบถลกผ้าดึงออกอย่างรวดเร็วแล้วคว้าคนตัวน้อยที่อายจนหน้าแดงมากอดเอาไว้แน่น ซึ่งดงแฮก็ไม่รู้จะทำเช่นไรนอกจากหลับตาปี๋หนีความอายทั้งหมด

ย๊าก!!! พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย ไอ้หื่นมันจู่โจมหนูแล้ว T[]T

ตาหวานหลับปี๋คนที่ยังลืมตาโพลงเลยชะโงกหน้าไปใกล้ๆแล้วใช้ปลายจมูกเกลี่ยไปมาที่แก้มแดง หน้าตาของดงแฮตอนนี้ดูไม่จืด ..แต่ก็น่าหมั่นเขี้ยวเป็นบ้า

เสื้อนี่เกะกะเนอะ ปลายนิ้วเขี่ยที่สาบเสื้อลายโดเรมอนแล้วจับมันขยับเบาๆให้พอใจหายเล่นแล้วแกล้งปลดกระดุมเม็ดแรกออก

จริงๆชุดมันก็สวยนะ ..แต่ไม่ใส่มันคงจะสวยกว่า

ใจคนฟังหล่นวูบไปอยู่กับพื้น ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าทั้งที่เมื่อคืนยังแก่นซ่าส์อยู่หยกๆ

เมื่อคืนทำอะไรกันไปน๊า..

ม..ไม่เอานะคิบอม เมื่อกี๊ชั้นพูดเล่น ..ม..ไม่เอา ..ม่ายยยยยยยยยยยยยยย

พูดเล่นอะไร จูบเข้าอีกฟอดที่แก้มปลั่ง กระดุมเม็ดที่สองค่อยๆหลุดตาม ชั้นเจ็ด ..มันเด็ดจริงๆน๊า

ยิ่งเขาย้ำดงแฮก็แทบจะเป็นบ้าเสียให้ได้ ปากบางเม้มแน่นหลับตาปีสีหน้าที่ทำเหมือนอยากจะลาโลกทำเอาคิบอมแทบจะหลุดขำอยู่ทุกวินาที แต่แบบนี้มันก็น่ารักดีไม่หยอก เขาชอบให้ดงแฮหัดสู้แรวอนเสียบ้างด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นเวลาที่ตนไม่อยู่ก็กลัวว่าจะโดนทำให้เจ็บให้ช้ำเพราะถ้อยคำร้าย แต่แค่ไม่คิดว่าอย่างดงแฮจะเล่นไม้นั้นไปก็เท่านั้น

แต่คนที่ทำเป็นปากดีตอนนี้กลับตัวแข็งทื่อกลายเป็นหินที่โดนสาปไปเสียแล้ว แต่มันจะไม่เหมือนรูปปั้นเพราะนั่งสั่นนี่แหละ

รู้มั๊ยว่าทำท่าแบบนี้มันยิ่งจะทำให้ชั้นอดใจไม่ไหว

เสียงต่ำๆเริ่มทำให้ดวงตาหวานๆที่หลับปี๋ขยับเปิดขึ้นทีละนิด แต่เมื่อสบตากับร่างหนาคนหน้าสวยก็ยังต้องกัดปากระบายความเขินอยู่ ซึ่งคิบอมก็นั่งกอดเอาไว้แบบนั้นจนกระทั่งใจที่เต้นโครมครามของดงแฮเริ่มสงบลงและค่อยๆคลายฟันเล็กที่ขบด้านในเรียวปากออกก็ค่อยฉวยโอกาสฉกชิมริมฝีปากสีเชอร์รี่ทั้งที่ก็ตั้งใจว่าจะไม่ล่วงเกินอะไร

ดูทำหน้าทำตาเข้า ฮึ่ย.. มันน่านักเชียว!!

อื้อ..

ร่างบางตกใจกับการจู่โจมที่รวดเร็วจนพาลกลัวว่าเขาจะประทุษร้ายต่ออธิปไตยที่ครองมาตลอดสิบเจ็บปี มือเล็กกำเสื้อร่างหนาจนแน่นแล้วกระตุกประท้วงเพราะไม่มีปัญญาจะทุบในเมื่อโดนรวบทั้งตัวเอาไว้หมด แต่คนที่เอาเปรียบเหมือนจะยิ่งได้ใจยิ่งรุกล้ำเข้าไปให้มากขึ้น

ดงแฮพยายามจะเบี่ยงหน้าหลบหนีเพราะเกรงว่าจะมีภาคต่อที่แลดูจะอันตรายต่อความปลอดภัยของชีวิต แต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะปล่อยให้รอด คิบอมแตะปลายลิ้นส่งสัญญาญเป็นใบเบิกทางให้ร่างเล็กยอมเปิดด่านเพื่อเข้าไปตรวจตราภายในโพรงปากหวานๆแต่ก็ได้รับการปฏิเสธเพราะดงแฮยังเม้มปากแน่น ซึ่งแค่นี้มีหรือจะยอมแพ้ เขาออกแรงดูดเม้มที่ริมฝีปากนิ่มอิ่มอวบให้ร้อนไปด้วยไปรักจนตัวน้อยค่อยๆเผยอปากแต่ก็ยังกัดฟันเอาไว้

ดื้อจริงนะวันนี้!!

อุ้งมือใหญ่ค่อยๆคลายวงแขนออกเพื่อให้คนในอ้อมกอดผ่อนคลายลงแล้วเปลี่ยนมาสอดมือลูบไล้ที่เอวบางไปด้วย ความสูงของผ่ามือเริ่มมากขึ้นเมื่อคืบคลานมาถึงกลางหลังจนเสื้อตัวโคร่งถูกถลกเคลื่อนขึ้นสูง มือที่ดึงเสื้อคนตัวใหญ่เอาไว้รีบโอบรั้งต้นคอแกร่งคล้ายจะหาที่ยึดเหนี่ยว แต่เสี้ยววินาทีที่ตัวเล็กถอนริมฝีปากออกมาเพื่อกอบโกยอากาศหายใจคนที่จ้องรอจังหวะก็รีบเปิดปากและดันลิ้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว

อื้อ..อ

ยิ่งแกล้ง ยิ่งรู้สึกต้องการ ความหอมหวานของดงแฮนับวันมันยิ่งมากจนแทบจะคลั่งเสียให้ได้ จากแค่คิดจะแกล้งก็เริ่มที่จะทนไม่ไหวเสียเอง 

ร่างใหญ่ระดมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน กดกลีบปากอิ่มจนร้อน พวงแก้มสีหวานระเรื่อถูกประคองเอาไว้ในอุ้งมืออุ่น คิบอมเกลี่ยนิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆและจูบซ้ำๆอยู่แบบนั้นจนพอใจจึงค่อยเคลื่อนริมฝีปากไล้ตามแนวกรามแล้วดันปลายคางให้เงยขึ้นด้วยจมูกแหลม ริมฝีปากฉกชิมความหวานซ้ำที่คอเรียวระหง แต่ปลายลิ้นตวัดเบาๆดงแฮก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ตัวน้อยครางในลำคออีกครั้งอย่างสุดจะกลั้น มือเรียวขยับเกร็งแต่เพราะคิบอมกดข้อมือทั้งสองเอาไว้จึงทำได้แค่ขยับเท้าดิ้นไปมา

ยิ่งกอดยิ่งจูบคนแกล้งก็ยิ่งละโมบและโลภในความหอมหวาน อยากสัมผัสให้มากขึ้น มากขึ้น ความทรงจำที่ติดตรึงจากเมื่อคืนวานยังชัดเจนในความรู้สึก แต่เพราะตั้งใจแค่จะแกล้งเลยต้องหยุดทุกอย่างเอาไว้ก่อน แค่นี้ดงแฮก็เพลียมากพออยู่แล้ว ขืนทำอะไรมากไปก็คงจะลุกไปเรียนไม่ไหวกันพอดี

แขนแกร่งค่อยๆลดสัมผัสแล้วเปลี่ยนมาโอบรัดเอาไว้เฉยๆ จูบหวานเริ่มน้อยลงและหยุดเอาไว้ที่จูบสุดท้ายตรงหน้าผาก

นอนนะ ..ถ้าไม่ยอมหลับน่ะ ..ชั้นเจ็ดจะพร้อมใช้งานตอนนี้เลยล่ะ

ตาแป๋วรีบหลับตาปี๋ ทะลึ่ง!!”

หึ.. เพิ่งรู้เหรอ

โหดบ้า เสียงหวานร้องเบาๆจนแทบจะไม่ได้ยิน เพิ่งจะรู้ว่าอีกคนตั้งใจจะแกล้งให้ค้างโทษฐานที่พูดจาแก่นเซี๊ยวจนน่าหมั่นเขี้ยวนัก แต่กระนั้นคนที่โดนหาว่าบ้าก็แอบยิ้มจนได้

คราวหลังน่ะจะพูดจะจาอะไรก็ระวังบ้าง ..ถ้าชั้นคิดจะทำจริงๆน่ะเดี๋ยวก็ได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งหรอก

-//////-

หรือจะร้องแบบอื่น

อ๊ะ..คิ้วเรียวขมวดขวับ ลามก!!”

ถ้าชั้นลามกนายก็ลามกด้วย ไม่งั้นจะรู้เหรอว่าชั้นคิดอะไร มือใหญ่จับปลายมูกเล็กเขย่าเบาๆแต่ดงแฮก็สะบัดหน้าแล้วโขกหน้าผากใส่ หน้าหวานยู่เล็กๆดูน่าแกล้ง แต่จะว่าไปมันก็น่ารักเสียจนแทบจะอดใจไม่ไหวจริงๆ

สงสัยชั้นต้องหาเรื่องแกล้งนายบ่อยๆแล้วสิ หึ หึ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 ในห้องมืดๆที่คอนโดหรูใจกลางเมืองยังมีคนนอนซมอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ คยูฮยอนนอนนิ่งมาตั้งแต่ที่ลากสังขารกลับมาจากผับหลังซัดกับเยซองเสียจนน่วม และเพราะสภาพที่ย่ำแย่เต็มไปด้วยรอยฟกซ้ำจึงทำให้กลับคฤหาสน์ไม่ได้จึงต้องมาอาศัยอยู่ที่คอนโดของพี่ชายแทน

แทซองเปิดประตูด้านหน้าเข้ามาพร้อมกับของอีกมากมาย สภาพเจ้าน้องชายทำให้เขาต้องออกไปซื้อยาและอาหารง่ายๆมาติดตู้เย็นไว้ให้เพราะคยูฮยอนคงไม่คิดจะออกไปไหนด้วยสภาพแบบนี้ เมื่อพี่ชายจัดของเสร็จก็ถือชามจาจังมยอนที่ยังร้อนๆมาให้

อ่ะ วางไว้ตรงนี้แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะออกไปทำงานต่อแล้ว

อืม

คนน้องยังนอนหันหลังให้และไม่ได้ขยับตัวอะไรอีก แทซองเลยต้องเดินไปที่ผ้าม่านหมายจะเปิดให้แสงสว่างเข้ามาบ้างแต่ร่างสูงก็ร้องห้ามเอาไว้

อย่าฮะ ..เอาไว้มืดๆแบบนี้นี่แหละ

แล้วนี่จะบอกที่บ้านว่ายังไง ไม่ต้องซุกหัวอยู่นี่จนกว่าหน้าจะหายเหรอ

เดี๋ยวผมคิดอะไรออกก็กลับเองแหละฮะ ฮยองไปทำงานเถอะ

เฮ่อ ..แล้วนี่แกจะบอกชั้นได้หรือยังว่าไปซัดกับใครมา แจ้งความอะไรรึก็ไม่ไปแจ้ง

...

ร่างยาวที่นอนเหยียดเบือนหน้าหนีคล้ายจะไม่อยากตอบคนพี่เลยต้องปลงแล้วเดินกลับออกไปแต่ก็ยังตะโกนเข้ามาบอกให้รีบทานอาหารและยาซะ

 

คยูฮยอนขยับร่างกายที่เคล็ดไปทั้งตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขาวางหมอนรองด้านหลังเอาไว้แล้วหยิบเอาชามจาจังมยอนที่พี่ชายเตรียมมาให้ขึ้นมาคีบช้าๆ ปกติก็ไม่ค่อยได้ทานอะไรแบบนี้แต่เพราะคบกับซองมินเลยต้องเจอกับมันเป็นปกติ

คนตัวน้อยชอบทานอะไรง่ายๆ ไม่ว่าอะไรก็บอกว่าอร่อยไปเสียหมด คิดๆแล้วก็ใจหายที่ไม่ได้เจอ

 

ที่รัก ..อยากกินต็อกโบกีร้านนี้อ่ะ

ผมมองออกไปนอกรถราคาหลายสิบล้านตามที่มืออวบๆชี้โบ๊ชี้เบ๊ เห็นเพิงที่คลุมด้วยผ้าร่มสีแดงสดอยู่ข้างถนนแล้วก็ส่ายหน้า ตั้งแต่เด็กจนโตก็ไม่เคยหรอกที่จะทานอาหารข้างถนนแบบนี้ ส่วนมากก็มีแต่เข้าภัตตาคารหรือไม่ก็ร้านอาหารที่ดูสะอาดสะอ้านกว่านี้

ไปร้านดีๆกว่านี้ดีกว่า ดูไม่ค่อยจะถูกสุขลักษณะเท่าไหร่ สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้

ซองมินทำหน้ามุ่ยค้อนใส่ มองแล้วก็น่าเหนื่อยใจที่เขางอนกับเรื่องแค่นี้ แต่ปากบางๆก็ขยับยื่นค้อนขวับๆอีก

มันจะสกปรกอะไร ชั้นกินมาตั้งแต่ปีที่แล้วไม่เห็นจะเคยท้องเสียเลย ราคาก็แค่สี่พันวอนเอง ถูกกว่าภัตตาคารที่ที่รักพาไปตั้งหลายเท่า ที่รักน่ะหัดกินอะไรง่ายๆบ้างสิ กินแต่ของดีๆแบบนั้นน่ะอายุจะสั้นเอาเพราะมันดีมากเกินไป

เสียงบ่นยืดยาวดังมาตามประสาของเจ้ากระต่ายอวบ ซองมินชอบบ่นผมเรื่องการใช้ชีวิต อาหารการกิน รวมถึงเรื่องสัพเพเหระมากมาย พอจบเรื่องนั้นก็บ่นเรื่องนี้ต่อ

เหล้าน่ะกินให้น้อยๆลงหน่อย ที่รักยังเด็กอยู่เลยนะ กินมากๆจะเป็นโรคตับแข็งตั้งแต่อายุไม่ทันจะสี่สิบเอา

ก็ยังดีที่ผมไม่สูบบุหรี่ ไม่งั้นคงจะมีเรื่องให้บ่นอีก ผมต้องขับวนเพื่อตัดปัญหากระต่ายเหวี่ยงแล้วพาเขาเข้าร้านกิ๊กก๊อกนั่น แต่แค่จอดรถแล้วเดินลงไปก็มีสายตามากมายพุ่งตรงมาทำอย่างกับว่าผมเป็นตัวประหลาด แต่ซองมินก็ยังไม่ใส่ใจและจ้องแต่จะลากผมเข้าไปเสียให้ได้

ที่รัก พรุ่งนี้จอดรถไว้ที่ห้างแล้วนั่งซับเวย์ด้วยกันนะ แก้มป่องๆพองขึ้นเพราะเขาทำท่าน่ารัก แต่ผมฟังแล้วก็ไม่เห็นจะเข้าท่าเลยสักนิด

จะลำบากทำไม รถก็มี

แค่อยากให้ที่รักลองใช้ชีวิตที่เหมือนคนทั่วไปบ้าง ที่รักน่ะสบายจนเคยตัวแล้วนะ หัดใช้ชีวิตแบบยืดหยุ่นบ้างสิ

สบายก็ดีแล้วนี่ จะอยากลำบากไปทำไม

แล้วถ้าวันหนึ่งที่รักไม่มีท่านพ่อท่านแม่ ไม่มีคฤหาสน์หรูๆ ไม่มีรถราคาแพงๆ และเหลือเงินแค่ไม่กี่ล้านวอน ที่รักจะอยู่ยังไง ถ้าวันๆหนึ่งที่รักเล่นใช้เงินเป็นหมื่นเป็นแสนวอนแบบนี้

เสียงบ่นร่ายยาวมาเป็นหางว่าวก่อนตอบท้ายด้วยสไตล์เดิมๆคือทำเสียงอ่อยใส่

ชั้นก็แค่อยากทำให้เดทของเราเหมือนเดทของเด็กไฮสคูลทั่วไป ..ชั้นไม่ได้อยากเป็นเหมือนซินเดอร์เรลล่านะ ไม่ได้อยากมีรถฟักทองมารับ ..ก็แค่อยากมีที่รักอยู่ใกล้ๆ

แล้วทำไมต้องหาเรื่องลำบาก

ผมบ่นคืนบ้าง ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมต้องรนหาเรื่องที่ทำให้ตัวเองไม่สะดวกสบายด้วย อาจจะเป็นความเคยชินล่ะมั๊งเพราะตั้งแต่เกิดมาผมก็มีรถของที่บ้านคอยไปรับไปส่ง พอโตหน่อยก็หัดขับรถเองแล้วท่านพ่อก็ซื้อรถให้ และก็ไม่เคยจำเป็นเลยที่จะต้องถ่อสังขารไปนั่งรถประจำทางแบบนั้น ส่วนซองมินเองก็เป็นคุณหนู ไม่เข้าใจว่าอยากจะลำบากอะไรนักหนา

นั่งรถเมล์น่ะมันมองวิวข้างๆได้ นั่งซับเวย์ก็ไม่ต้องลำบากจำทางเอง จับมือก็ได้ ชวนคุยโน่นนี่ก็ได้ นั่งซบไหล่ที่รักก็ได้ ..แต่ถ้าที่รักขับรถ ที่รักจะเอาแต่มองทางแล้วก็ไม่หันมาหากันเลย

...

ที่รักหัดรู้จักความลำบากบ้างสิ

ระหว่างนั้นเจ้าของร้านต็อกโบกีก็ตักท่อนแป้งที่ฉ่ำน้ำสีแดงมาเสิร์ฟให้ เจ้ากระต่ายอวบก็คะยั้นคะยอผมใหญ่ให้ลองทาน

อร่อยนะเจ้านี้ ที่รักลองกินสิ

ผมมองดูอาหารที่หน้าตางั้นๆ เครื่องเคียงเครื่องปรุงรึก็น้อยนิดแต่เพราะขี้เกียจจะฟังเขาบ่นเลยต้องจับตะเกียบขึ้นมาคีบแล้วยกขึ้นกัดแบบไม่ค่อยจะแน่ใจนัก สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้ากลับบ้านไปแล้วอาหารเป็นพิษท่านแม่คงบ่นผมถึงชาติหน้าแน่เลย

ก่อนจะตัดสินใจว่าจะกินหรือไม่กินซองมินก็เคี้ยวตุ้ยๆไปแล้ว ท่าทางเอร็ดอร่อยนั่นทำให้ผมเริ่มสงสัยว่าทำไมมันดูมีความสุขนัก สุดท้ายก็เลยต้องลองทานเพราะคนรอบข้างก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินกันหมด

อร่อยมั๊ย? เสียงใสๆถามอีกรอบ

ผมทานไปสองคำก็รู้ว่ารสชาติมันก็ไม่ได้แย่ ก็เข้มข้นดี ก็โอเค

บอกแล้วว่าอร่อย ..อ่า คุณป้าครับขออีกชุดนึง กระต่ายอวบร้องขอไปอีกชุดพร้อมกับจิกตากดดันผมด้วย ที่รักรีบๆกินสิ เดี๋ยวตามชั้นไม่ทันน๊า

พอท้าแบบนั้นผมเลยต้องสู้ และผลก็ออกมาเป็นว่าอิ่มแปล้ไปในราคาไม่ถึงสองหมื่นวอน ซึ่งถ้าผมเข้าภัตตาคารที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก เงินสองหมื่นวอนน่ะทานได้แค่จานเดียวเสียล่ะมั๊ง ซ้ำยังไม่อิ่มอีกต่างหาก

เห็นมั๊ยว่าทำตัวติดดินบ้างมันก็ไม่เสียหายอะไร เจ้ากระต่ายอวบที่เพิ่งวิ่งไปซื้ออมยิ้มอันเท่าฝาบ้านยังดูดอยู่ ดูแล้วปีนี้ทั้งปีคงจะกินไม่หมดแน่

ก็ชั้นไม่เคย ผมตอบผ่านๆ เริ่มจะหงุดหงิดแล้วเหมือนกันที่ต้องมาวิ่งตามทำอะไรบ้าๆบอๆแบบนี้

ที่รักหงุดหงิดอีกแล้ว ตาแป๋วมองมาแบบน่าสงสาร มันเลยทำให้ผมใจเย็นลงมาหน่อย

ชั้นโตมาแบบนี้นี่นา

ก็รู้ว่าที่รักโตมาแบบนี้ อยู่กับของหรูๆ แพงๆ แล้วก็สังคมที่มีหน้ามีตา สะดวก สบาย มีใครต่อใครคอยเอาใจใส่ แต่ที่รักไม่อึดอัดบ้างเหรอเวลาที่อยู่ในวงล้อมของคนที่ไม่จริงใจน่ะ

...

ออกมานอกกรอบบ้างก็ได้นะ ไอ้กรอบที่ตีเอาไว้น่ะมันก็แค่แนวทางชีวิตที่คนอื่นสร้างไว้ให้ ที่รักจะคิดว่ามันเป็นกำแพงแล้วขังตัวเองอยู่ในวังวนแบบนั้นทำไม ออกมาเจอโลกใหม่ๆแล้วอาจจะติดใจก็ได้นะ

อืม จะลองดู

คำตอบสั้นๆที่ไม่ได้คิดเอ่ยออกไป ผมไม่ได้คิดจะทำหรอกแต่แค่ขี้เกียจจะฟังเขาบ่นมากมายก็เท่านั้น ก่อนคบซองมินก็มีแต่คนออดอ้อนเอาใจ ทำตัวน่ารักเป็นกระต่ายน้อยบันนี่ที่แสนเชื่อง คงจะมีแค่รายนี้นี่แหละที่เป็นบันนี่ขี้บ่น แถมยังบ่นจนผมหูชาไปหมดแล้ว

 

วันต่อๆมาเขาก็มักจะร้องขอให้ผมขับรถพาไปที่ห้างแล้วก็จอดรถทิ้งไว้อย่างนั้น จากนั้นก็นั่งรถเมล์หรือซับเวย์ไปที่โน่นที่นี่ ทุกทีที่นั่งรถสาธารณะมือน้อยๆก็มักจะคอยเกาะผมเอาไว้ ซึ่งเวลาที่ผมมองไปรอบๆตัวแล้วเห็นคู่รักคู่อื่นๆเดินจูงมือประคองกันในรถไฟใต้ดินมันก็เริ่มจะรู้สึกว่า เราก็เป็นคู่รักเหมือนคนพวกนั้น

แต่กับคนอื่นๆที่ผมเคยคบมันไม่ใช่..

คยูฮยอนคะ รถคยูฮยอนน่ะโก้จัง เพื่อนๆต้องอิจฉาชั้นแน่เลยถ้าคยูฮยอนไปรับอ่ะ

ชั้นไม่อยากนั่งรถเมล์เลย นั่งรถไปกันนะคะ

ว๊าว เสื้อตัวนี้สวยจัง คอลเล็คชั่นใหม่ของกุชชี่ซะด้วย ..คยูฮยอนซื้อให้หน่อยสิคะ

คยูฮยอนมารับที่บ้านนะคะ ชั้นไม่อยากนั่งซับเวย์ไปเจออ่ะเดี๋ยวชุดสวยๆจะยับหมด

 

มากมาย ..แต่เหมือนกันหมดคือทุกคนคบผมเพราะความโก้ หรู รวย และสบาย ไม่เคยมีสักคนที่จริงจังและเอาใจใส่ใจตัวตนของผม เวลาป่วยก็ไม่เคยมีใครใส่ใจ คงจะมีแต่ซองมินที่ซื้อยามาใส่ล็อกเกอร์ให้พร้อมกับขวดน้ำเปล่ากับโน้ตที่เขียนกึ่งบังคับให้ทานยา

เราคบกันเงียบๆเพียงเพราะผมอายที่จะเปิดเผยให้ใครต่อใครรู้ว่าโจวคยูฮยอนที่คนมากมายรู้จักเปลี่ยนรสนิยมมาชอบผู้ชายด้วยกัน ใช่อยู่ที่ซองมินน่ารัก นิสัยดี แต่สังคมภายนอกก็ไม่ยอมรับเท่าไหร่ ผมไม่อยากเอาอนาคตของตัวเองและหน้าตาของตระกูลไปเสี่ยงเพียงเพราะความรักแบบเด็กๆ มันคงจะดูไม่จืดถ้าหนังสือพิมพ์พาดหัวเรื่องผมกับซองมิน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นผมคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ..ตระกูลผมยังจะต้องอาศัยภาพพจน์ที่ดีๆอยู่ เพราะถึงผมจะมีข่าวกับผู้หญิงแต่ก็ไม่มีผู้ใหญ่มาสนใจหรอก ลองเป็นข่าวกับผู้ชายสิ ..เอาผมตายตั้งแต่รุ่นคุณทวดแน่

แต่ยิ่งคบ มันก็ยิ่งแตกต่าง แม้ความต่างนั้นมันจะทำให้สิ่งที่ผมเคยชินถูกคัดค้านและบังคับกลายๆให้ต้องเปลี่ยนแปลง ก็ยอมรับว่าตอนแรกผมทำไปเพราะหลงและติดในในรสรักของกระต่ายน้อย แต่หลังๆมันก็ค่อยๆชินไปเพราะสิ่งที่เขาให้ทำก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก ลำบากไปบ้าง ฝืนธรรมชาติของผมไปบ้าง แต่บางทีมันก็รู้สึกสบายใจดีเหมือนกัน

และก็ไม่เคยมีสักครั้งที่คนตัวน้อยนั่นจะเรียกร้องอะไร ..สิ่งที่เขาต้องการกลับเป็นอย่างเดียวที่ไม่เคยมี่ใครคิดจะอยากได้จากตัวผมจริงๆ ทั้งที่ผมก็อยากจะให้ใครสักคนไปเหมือนกัน

ทุกคนอยากได้สิ่งของ อยากได้หน้าตา บางคนผมก็รู้ว่ายอมขึ้นเตียงกับผมเพียงจะเอาไปคุยอวดเพื่อนๆ แต่ไม่เคยมีใครพูดว่ารักด้วยหัวใจที่เปี่ยมรัก ..รัก แต่แววตาไม่เคยรัก รักที่มีแค่ลมปากเหมือนๆที่ผมพูดว่ารักแต่ไม่เคยรู้สึกรักใคร คนเหล่านั้นเป็นแค่ของเล่นที่แก้เซ็งไปวันๆ ออกไปกับผู้หญิงหลายคนมันสนุกตรงที่พวกเธอพยายามจะเรียกร้องความสนใจในแบบต่างๆ แต่บางมุกมันก็ค่อนข้างจะน่าเบื่อเพราะใช้กันมาจนผมเดาทางได้ไปหมดแล้ว

แต่มีหนึ่งคนที่ไม่เคยมีมารยา ..บางทีพูดอะไรไปก็ตามไม่ค่อยจะทันด้วยซ้ำ แถมยังไม่เคยต้องการเงินทองหรือของนอกกายเลยสักอย่าง ตั้งแต่คบกันมาผมเสียเงินกับซองมินไปไม่ถึงสองแสนวอนด้วยซ้ำ และที่เขาทำก็ต้องการแค่สิ่งที่ไม่เคยอยู่ในสายตาใครอย่างหัวใจของผม

รักที่รักนะ

ทุกครั้งที่คำนี้หลุดออกจากปากบางๆ แววตาของเขาจะสั่นไหวและจริงใจเสมอ แต่ผมมักจะหลบตาแล้วตอบเลี่ยงๆไปว่า

ก็รักที่รักเหมือนกัน

พูดออกไปแบบไม่คิดอะไรมาก พูดเหมือนที่เคยพูดกับคนอื่น แต่ต่างจากคนอื่นตรงที่ผมไม่กล้าจะสบสายตาเพราะมันรู้สึกว่าคำพูดของผมคือสิ่งที่น่าละอาย

ทุกครั้งที่ผมมองใครๆก็โดนงอน โดนหึง ผมยอมรับว่าผมรำคาญกับสิ่งเหล่านั้นแต่มันก็แปลกๆดีเพราะชีวิตของผมไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านั้นจากใคร สาวๆที่งอนน่ะมันก็แค่จริตเรียกร้องความสนใจ แต่กับซองมินมันไม่ใช่ ..เขางอนเพราะเขางอน ไม่ได้งอนเพราะอยากให้ผมง้อและหาเรื่องขอโน่นขอนี่

เกิดมาไม่เคยง้อจริงๆจังๆแต่ก็ยังต้องง้อไปหลายต่อหลายครั้งหลายครา บางทีก็รู้สึกว่าการพักใจที่ใครสักคนนานๆมันก็สบายดี ไม่ต้องเหนื่อยเริ่มต้นเอาใจใครใหม่ ไม่ต้องพยายามทำตัวดีๆเพื่อดึงใครให้เข้ามาหา เพราะบางทีผมแกล้งทำตัวแย่ๆแต่ซองมินก็ยังทนกับมันได้

 

คิดถึงตอนนี้ก็รู้สึกว่าแสบตาขึ้นมาแปลกๆ หัวใจบีบแรงจนปวดหนึบ ห้องนี้ที่สถานที่ที่คนตัวน้อยยอมทอดร่างกายให้เป็นครั้งแรก รอยเลือดที่เปื้อนเปรอะเขายังจำได้ เสียงเพรียกที่เรียกร้องแต่ชื่อของตนจากปากของคนน่ารักกลับมาดังก้องในหัว คงจะมีแค่ซองมินที่จบเกมรักแล้วก็ยังนอนซบซุกตัวหาไออุ่นไม่ใช่รีบแต่งตัวแล้วกลับเหมือนคนอื่นๆ

อยู่ๆก็รู้สึกคิดถึงขึ้นมามากมาย อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะปลอบประโลมให้เขาหยุดร้องไห้

คยูฮยอนกระแทกตะเกียบลงในชามอย่างหัวเสีย ทั้งที่พยายามจะไม่ใส่ใจแต่สภาพคนตัวน้อยที่ร้องไห้จนโทรมหนักมันทำให้เขาต้องกระวนกระวายจนแทบบ้า ไม่อยากให้ซองมินต้องเจ็บ ไม่อยากเห็นเขาร้องไห้ ไม่อยากเห็นเขาทรมานมากไปกว่านี้

ร่างหนายันกายลุกขึ้นมาเพราะอยากจะโทรหาและปรับความเข้าใจ แต่สุดท้ายก็ต้องเขวี้ยงกระเป๋าทิ้งเพราะเพิ่งจะนึกได้ตอนที่ค้นหาสิ่งที่ต้องการแล้วไม่เจอ ก็ในเมื่อมันพังไปตั้งแต่เมื่อคืนก่อนและยังไม่ได้ไปซื้อใหม่จะไปมีโทรศัพท์ที่ไหนโผล่มาให้เห็น

 แม่งโว้ย!!”

ครั้งแรกที่โจวคยูฮยอนผู้นิ่มนวลและรักษามาดเนี้ยบแบบผู้ดีแทบจะตลอด 24 ชั่วโมงตะโกนลั่นด้วยสติที่ขาดผึง ไม่มีไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์ที่จะให้โทรได้ เบอร์ของแฟนตัวเองรึก็จำไม่ได้เพราะบันทึกเอาไว้ก็กดโทรแค่อย่างเดียวไม่เคยคิดจะมานั่งจำตัวเลขตั้งสิบกว่าหลักอยู่แล้ว

ที่ผ่านมาไม่มีสักครั้งที่เขาจะโมโหและเกลียดตัวเองได้ขนาดนี้ ทั้งที่พอเลิกกับใครคนก่อนๆก็เปลี่ยนแฟนใหม่ไวยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อ ทำไมคราวนี้ถึงทำแบบนั้นไม่ได้

คยูฮยอนคนเดิมหายไปไหน ทำไมผมต้องมาบ้าบอกับอะไรแบบนี้ด้วย!?!

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

เช้าวันใหม่มีอะไรแปลกไปจนทำให้คนไปโรงเรียนต้องมองหน้ากัน คยูฮยอนไม่มา ซองมินหาย ส่วนฮันกยองก็เตรียมตัวไปอังกฤษ เวลานี้ที่นั่งในห้องรอบตัวดงแฮจึงว่างทั้งด้านหน้าและด้านซ้ายมือ เหลือแค่คิบอมที่อยู่ด้านขวาและซีวอนที่นั่งประกบหลัง ส่วนโต๊ะของซองมินก็ว่างจนน่าแปลกใจ

หายกันไปไหนหมด

พักเที่ยงที่เคยครึกครื้นกลับเงียบเชียบเพราะเหลือกันอยู่สามคน ซ้ำหนึ่งในนั้นก็ยังใบ้กินเวลาที่อยู่ในที่สาธารณะอีก ตอนนี้เลยกลายเป็นดงแฮกับซีวอนที่พูดกันแค่สองคน

คยูฮยอนอยู่ๆก็หยุด แปลกเหมือนกัน ประธานร่างหนาครุ่นคิดแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ อาจจะไปเมาเมื่อคืนมั๊ง

แต่ปกติซองมินไม่เคยขาดเรียนนะ เมื่อวานก็หนีกลับก่อน ไม่รู้เป็นอะไรหรือเปล่า โทรไปก็ไม่รับแต่ส่งข้อความกลับว่าสบายดี

ฟังแค่นี้คิบอมก็เดาสถานการณ์ได้ว่าไอ้ที่หาหน้ากากมาปิดปากน่ะคงไม่ได้ป่วยอย่างที่ว่าแน่ๆ แต่อีกสองคนเหมือนจะยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้จึงยังนั่งงงกันต่อ

ร่างเล็กหันขวับไปหาเจ้าคนที่ชอบทำปากเสียเพราะอยากจะให้เขาพาแวะไปเยี่ยมซองมินแต่หน้านิ่งๆของคิบอมก็เล่นเอาอ้าปากค้าง

คิ..

อะไร

เสียงห้วนดังมา สีหน้าบ่งบอกว่าไม่อยากให้พูดต่อดงแฮเลยนึกได้ว่าซีวอนคงจะสนใจฟังแน่ๆถ้าหากเอ่ยไปจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆแก้เก้อ

ม..ไม่มีอะไรแล้ว

 

เมื่อทานอาหารเสร็จดงแฮก็ไปเข้าห้องน้ำตามปกติ แต่วันนี้ไม่มีซองมินหรือฮันกยองมาเข้าเป็นเพื่อนเลยต้องเดินมาเพียงลำพัง ร่างเล็กไม่ได้ใส่ใจอะไรนักเพราะมยองแจอุคยังอยู่ในช่วงถูกพักการเรียนมันคงจะไม่มีใครมาทำอะไร แต่ก็เหมือนว่าที่คิดไปมันผิด

มือน้อยหมุนก๊อกเปิดน้ำล้างมือและตรวจดูสภาพร่างกายของตัวเองอยู่หน้ากระจก เขาบอกให้ซีวอนกับคิบอมขึ้นไปบนห้องเรียนก่อนแล้วจะตามไปเพราะคงจะแวะไปหาพี่ชายที่อีกตึกเพื่อถามเรื่องไปส่งฮันกยองที่สนามบินคนตัวใหญ่ทั้งสองเลยไม่คิดจะตามไปด้วยเพราะถ้าหากขืนไปฮีชอลก็คงไม่ยอมไปส่งไอ้เพื่อนตาตี่แน่ๆ

เงามะมึนเริ่มมากขึ้นทีละนิดจนคนที่ยืนอยู่เพียงลำพังในห้องน้ำต้องหันไปมอง และก็พบว่าเป็นยองซันกับใครอีกหลายคนที่เขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว มีทั้งเด็กไมอาและเด็กวินเซอร์รูฟ ดงแฮขยับตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าจะเริ่มไม่ปลอดภัยแต่เพราะอีกฝ่ายคือคนที่รู้จักอยู่บ้างเลยคิดว่าจะยังคุยกันได้

วันนี้อยู่คนเดียว ..มยองแจอุคก็ไม่อยู่ หึ

สายตาที่แสดงออกถึงความริษยาและเกลียดชังจับจ้องดวงหน้าแสนหวานราวกับจะฉีกให้ละเอียด ดงแฮเริ่มกลอกตาไปมาไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร

อะไรของนายอีก ตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ ชั้นขี้เกียจจะมาทะเลาะด้วยนะ

ขาเรียวรีบก้าวหมายจะฝ่าออกไปแต่ก็โดนมือใครสักคนผลักกลับเข้าไปคืน

อย่าคิดนะว่าคราวนี้จะรอดน่ะ

ร่างบางในชุดวินเซอร์รูฟคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงกร้าว กล้าดียังไงมาอยู่ในกลุ่ม 4E แล้วยังจะมาตีหน้าซื่อวิ่งเกาะคนนั้นทีคนนี้ที ตั้งใจจะให้ 4E ต้องแปดเปื้อนหรือยังไง นายน่ะมันไม่คู่ควร

ดงแฮฟังแล้วก็ชักหงุดหงิด เพื่อนกันมันต้องคู่ควรหรือไม่คู่ควรหรือไง

ยองซันกระตุกยิ้มประหลาดแล้วก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด นายน่ะมันไม่คู่ควรกับใครใน 4E ทั้งนั้น นิสัยแย่ๆชอบตีสองหน้าทำเหมือนว่าตัวเองใสซื่อบริสุทธิ์น่ะไม่มีใครเค้าหลงกลหรอก เรื่องที่โดนมยองแจอุคมันจับไปฟัดน่ะอย่าคิดว่าคนเค้าจะไม่รู้

ชั้นไม่เคยเป็นอะไรกับไอ้แจอุค!!” ตัวเล็กตะเบ็งลั่น อย่ามาใส่ความกันนะไอ้เด็กขี้อิจฉา

แกว่าใครขี้อิจฉา มือยาวรีบดึงคนตัวเล็กลากไปกดที่ผนังห้องน้ำ ถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกับ 4E ไม่เลิกพาพรรคพวกแกมาใกล้เจ้าชายทั้งสี่อีก แกจะไม่ได้อยู่ดีแน่ดงแฮ ..รับรองว่าได้ย้ายกลับออสเตรียไปอยู่กับที่บ้านแกแน่

ร่างบางสะบัดตัวแล้วผลักคืน อ๋อ ที่มาหาเรื่องนี่แฟนคลับ 4E งั้นสิ ..อิจฉาชั้นเหรอที่ได้เข้าใกล้คนที่พวกนายไม่เคยมีโอกาสได้เข้าไปเฉียด ก่อนจะหาเรื่องกันน่ะหัดดูตัวเองซะบ้างว่าทำไมเค้าไม่มอง แล้วนายน่ะยองซัน ..เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยชอบใส่ร้ายคนอื่นเสียที

ปากดีนัก

ดงแฮถูกจับลากอีกครั้งและคราวนี้ก็มีใครต่อใครมารุมทึ้งมากมายเต็มไปหมด พวกของยองซันรีบเข้ามาล็อกตัวแล้วจับลากเข้าไปด้านในสุดเพื่อให้จัดการได้ง่ายๆ บางคนก็แสร้งทำเป็นเดินออกไปคุยกันที่ด้านหน้าให้เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดงแฮได้ยินเสียงคนพูดกันเซ็งแซ่แต่ก็จับใจความได้เป็นบางคำ ทั้งมือทั้งเท้าดิ้นรนที่จะต่อสู้แต่ด้วยแรงที่มีแค่หนึ่งเมื่อเทียบกับคนนับสิบมันก็ย่อมที่จะต้านไม่ได้

ถอดเสื้อผ้ามันออก ดูซิว่าจะมีปัญญาออกไปลอยหน้าลอยตาได้หรือเปล่า

อื้อ..อื้อ..

หลายมือช่วยกันจับและถึงทึ้งเสื้อผ้าบนร่างบอบบางโดยที่คนตัวน้อยได้แต่ดิ้นขัดขืน แต่ถึงจะร้องสักแค่ไหนก็คงไม่มีใครได้ยินได้เพราะโดนปิดปากเอาไว้ซ้ำยังมีคนมากมายมาร่วมปองร้ายเต็มไปหมด แต่แทนที่มันจะจบแค่นั้นก็ดันมีคนเห็นร่องรอยบางๆที่คิบอมทำเอาไว้เสียก่อน

นี่น่ะเหรอเด็กดี เสียงเด็กในเครื่องแบบวินเซอร์รูฟดังขึ้น นี่มันรอยจูบชัดๆ

ไปมั่วกับใครมาล่ะลีดงแฮ ยองซันจิกนิ้วลงที่ตรงหน้าผากแล้วกดเต็มแรง สกปรกอย่างนายน่ะอย่าคิดจะใส่ตะกร้าล้างน้ำเอาตัวไปเสนอให้คิบอมหรือซีวอนเลย แค่ไอ้พวกกุ๊ยข้างถนนนี่ยังไม่พออีกเหรอ

อื้อ..

เอาเสื้อผ้ามันไปทิ้งให้หมด ส่วนกระเป๋าน่ะเอาไว้ ..สงเคราะห์สักหน่อยเผื่อว่ามันจะอยากตามพี่ชายมาดูสภาพแย่ๆ

ตัวเล็กๆที่โดนจับถอดเหลือแค่บ็อกเซอร์กับเสื้อกล้ามสีขาวบางๆถูกจับไปโยนใส่ในห้องน้ำด้านในสุด ยองซันรู้ว่าดงแฮไม่มีทางร้องเรียกใครในสภาพนี้แน่จึงไม่คิดจะมัดมือมัดขาเพิ่มไปด้วย แค่โป๊จนเกือบเปลือยมันก็ถือว่าเพียงพอแล้วสำหรับการตักเตือนครั้งแรก

หึ.. นี่แค่เบาะๆนะ ถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกับ 4E จะมีเรื่องยาวกว่านี้อีก

อื้อ.. คนที่ถูกปิดปากยังสะบัดหน้าหนีทั้งที่โดนล็อกตัวเอาไว้

สองคนที่ลากตัวเล็กเข้าไปโยนด้านในผลักเขาจนล้มแล้วเดินออกมาพร้อมกับล็อกประตูด้านหน้าเอาไว้ รอยยิ้มที่แสดงออกถึงความสาแก่ใจฉาบทั่วใบหน้าของผู้สมรู้ร่วมคิด ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นแฟนคลับของ 4E และเป้าหมายที่มีก็คือ ทำให้ลีดงแฮออกไปให้พ้นจากคนที่ตนหมายปอง

แต่อย่าคิดว่ามันจะจบแค่นี้ ลีดงแฮ!!

 

คาบบ่ายกำลังจะเริ่มต้นแต่คนตัวน้อยก็ยังไม่ยอมกลับมา ซีวอนเริ่มชะเง้อมองหาแต่ว่าเจ้าผมปาดกลับนั่งนิ่งๆ อันที่จริงก็ห่วงอยู่หรอกแต่เพราะไม่มีตัวช่วยเลยไม่กล้าจะออกไปตามหาหรือว่าโทรศัพท์ถามใคร

มือหนาทำได้แค่กดข้อความยุกยิกแล้วส่งไปถึงคนตัวน้อยด้วยความห่วงหาก ซึ่งก็มีเสียงข้อความเข้าดังกลับมาหลังจากส่งไปได้ไม่ถึงนาที

 

From : แป๋วดื้อ

Detail : อยู่ในห้องน้ำหลังตึก เอาชุดพละมาให้ด้วย ชั้นโดนแกล้ง!

 

เมื่ออ่านแล้วก็กัดฟันเบาๆแล้วก็ต้องรีบลุกไปที่ล็อกเกอร์เพื่อคว้าชุดพละยัดใส่กระเป๋าถือที่ใส่สารพัดของโดยไม่คิดจะพูดจาอะไรแม้สักคำเดียว คิบอมรีบรุดออกจากห้องเรียนทิ้งเพื่อนให้มองตามหลัง สองเท้ารีบสาวเร็วๆเพื่อไปยังจุดหมาย สายตาพุ่งตรงเข้าไปที่ห้องน้ำด้านในอย่างรวดเร็วเป็นเป็นห้องเดียวที่ประตูถูกล็อกอยู่

ดงแฮ อยู่ในนั้นหรือเปล่า

เสียงเคาะปังๆทำให้ร่างเล็กในห้องสะดุ้งแต่ก็ดีใจที่เจ้าของชื่อ โหดบ้า ที่ตัวเองเพิ่งส่งข้อความหารีบมาอย่างรวดเร็ว

ค..คิบอม คิบอมเหรอ

เสียงสั่นๆรีบร้องแล้วลุกขึ้นไปเกาะที่ประตู นานแค่ไหนแล้วที่เขาต้องนั่งกอดตัวเองด้วยความหวาดระแวงกลัวว่าไอ้พวกตัวร้ายมันจะดันโผล่เข้ามา กลัวว่ายองซันจะตลบหลังอีกครั้งด้วยการบอกที่อยู่เขาให้พวกของมยองแจอุครู้ ใจจริงก็อยากจะโทรหาแต่ก็เกรงว่าจะทำให้ซีวอนจับได้เลยคิดว่าจะนั่งอยู่แบบนั้นต่อไปจนกว่าจะเลิกเรียน

ชั้นเอาเสื้อผ้ามาให้ด้วย รีบใส่ซะสิ

น้ำเสียงที่อบอุ่นชโลมหัวใจให้คนโชคร้ายรู้สึกดี เมื่อคิบอมโยนเสื้อผ้าเข้าไปให้มือน้อยก็รีบคว้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว ดงแฮใส่เสื้อผ้าชุดพละของคิบอมแล้วก็ต้องกลายเป็นตัวอะไรสักอย่างเพราะชุดมันไม่ได้พอดีเลยสักนิด

ชั้นหมายถึงชุดชั้นนะที่ให้เอามาน่ะ!!”

แล้ว...?

นี่มันชุดนายตัวเล็กร้องงอแง โหดบ้า!!”

มันก็ใส่ได้เหมือนกันนี่ เสียงห้วนดังขึ้นแบบดุๆใครจะอยากบอกล่ะว่าเพราะห่วงเลยลืมคิดถึงเรื่องนั้น มีให้ใส่ก็ดีแล้ว ..อ่ะ ทีนี้ก็โยนกระเป๋ามาก่อนแล้วนายค่อยปีนออกมา ..แค่ปีนน่ะทำได้ใช่มั๊ย

ดงแฮพยายามมองหาจุดที่จะเหยียบได้ซึ่งมันก็ยังถือว่าดีเพราะตรงผนังด้านหลังมันนูนออกมา ซ้ำด้านบนยังมีที่แขวนกระเป๋าเอาไว้ให้จึงพอที่จะเหยียบและจำได้บ้าง แม้จะกลัวมันหักเพราะฝีมือตัวเองบ้างก็เถอะ

ปีนเหรอ เสียงหวานร้องอ้อน เปิดประตูไม่ได้เหรอโหด

นี่ ..ชั้นมีคดีไปเมื่ออาทิตย์ก่อนรอบนึงแล้วนะ พังของในโรงเรียนอีกรอบก็ได้ซวยพอดี

ดุอีกแล้ว คนตัวเล็กเบะปากน้อยใจแต่ก็ยอมโยนกระเป๋าออกไปให้ก่อน

ดงแฮค่อยๆปีนอย่างระมัดระวังแต่ก็เกือบจะพลาดเอาหลายครั้ง มือน้อยจับที่ห้อยกระเป๋าก่อนแล้วค่อยเหยียบผนังที่นูนออกมาเล็กน้อยพลางถีบตัวเองขึ้นไปเกาะตรงด้านบนที่ว่างอยู่ โชคดีที่ห้องน้ำด้านบนทำแบบโปร่งเอาไว้ไม่อย่างนั้นคงคิดไม่ออกแน่ว่าจะหาทางรอดยังไงอีก

แต่เห็นมือเล็กเกาะมาทางฝั่งห้องน้ำอีกห้องคิบอมก็รีบสะพายกระเป๋าเอาไว้แล้วเตรียมรับ ขาเรียวค่อยๆปีนข้ามมา พออีกฝ่ายส่งสัญญาณก็กระโดดทิ้งตังลงในอ้อมกอดคนตัวใหญ่เพราะรู้ว่ามันต้องปลอดภัยแน่

ไม่เป็นไรใช่มั๊ย

หน้าหวานส่ายรัว ไม่ พวกมันแค่จับถอดเสื้อผ้าแล้วขัง

คิบอมมองสภาพที่ใส่ชุดโคร่งๆแล้วก็แอบขำ ตอนนี้ดงแฮเหมือนเด็กอายุสักสิบสามที่ริอ่านมาใส่ชุดนักเรียนไฮสคูลเสียเหลือเกิน

ตัวเล็กเลยค้อนขวับ ไม่ต้องมาขำเลย!!”

 

มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ถูกขับออกจากโรงเรียนอย่างรวดเร็วเพื่อพากลับไปเปลี่ยนชุด ยังพอมีเวลาที่จะเข้าคาบบ่ายเลทไปบ้างซึ่งนั่นทำให้คิบอมตัดสินใจพาดงแฮกลับมาบ้านและให้ร่างบางใส่ชุดเครื่องแบบปกติแล้วรีบย้อนกลับไปที่โรงเรียนแม้ว่าจะต้องเรียนวิชาพละต่อก็ตาม

ไปไหนมาน่ะดงแฮ โทรหาทำไมไม่รับ

คนตัวน้อยรีบก้มหน้าทำท่าเป็นเรียนหนังสือแต่ก็อุตส่าห์ตอบไป มีแอคซิเดนซ์นิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรแล้ว

แล้วแกเอาชุดพละไปไหนมา พอหมดจากอีกคนก็หันไปหาเพื่อนบ้าง

แต่คิบอมก็ตีหน้านิ่งใส่ มีคนยืม

เป็นสถานสงเคราะห์หรือไง

ประมาณนั้น

คำตอบกวนๆปิดการสนทนาเพราะอาจารย์ชำเลืองมาแล้ว ต่างคนต่างนั่งเรียนกันไปจนกระทั่งหมดคาบเรียนคิบอมก็เดินเลี่ยงไปที่ล็อกเกอร์เพราะเจ้าตัวเล็กยังถูกเพื่อนรั้งเอาไว้และเขาก็ยังหาวิธีพาชิ่งกลับบ้านไม่ได้เพราะไม่มีตัวล่อ

ซองจดหมายถูกวางสอดเอาไว้และมันก็ทำให้คนเปิดขยับคิ้ว ด้านหน้าเขียนเอาไว้ว่า For ..KimKibum แต่ไม่มีชื่อเขียนกำกับเอาไว้ ซึ่งมันน่าจะมาในช่วงบ่ายเพราะเป็นชั่วโมงพละที่จะต้องออกไปที่โรงยิมกัน นั่นคือสาเหตุที่วันนี้พวกเขาติดชุดสำหรับใส่เล่นกีฬามาโรงเรียนด้วย

ใครวะ

ร่างหนาบ่นเบาๆแล้วเปิดดูข้างในซอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพราะด้านในคือรูปถ่ายของซีวอนกับดงแฮที่อยู่ในสถานที่ต่างกันไป หลายอิริยาบถที่แสดงความสนิทสนมให้ได้เห็น ซึ่งถ้าหากเป็นคนอื่นอาจจะรู้สึกแต่กับเขานั้นไม่ เพราะทุกเหตุการณ์ล้วนแล้วแต่รับรู้และอยู่ในสายตาตลอด

บ้าเอ๊ย!!!”

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ซีวอนกลับบ้านในเวลาเดิมเหมือนทุกๆวัน ค่อนข้างจะอารมณ์ดีเพราะวันนี้ไม่มีทั้งคยูฮยอนที่คอยขัดขวางและแย่งความสนใจและฮันกยองที่ถึงจะไม่ว่าอะไรแต่ก็ชอบส่งสายตาเหมือนพ่อหวงลูกสาว ทำให้เขามีเวลาที่จะคุยกับดงแฮได้มากกว่าทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน แต่ทันทีที่เข้ามาเด็กรับใช้ก็นำซองสีน้ำตาลมายื่นให้พร้อมกับรายงานทุกอย่างอย่างละเอียด

ดิฉันเห็นซองนี้สอดไว้ที่ตู้จดหมายหน้าคฤหาสน์ค่ะ เห็นชื่อผู้รับเป็นของคุณชาย

ขอบใจ

มือใหญ่รับมาแล้วเดินขึ้นห้องอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเปลี่ยนชุดมาสวมไปรเวทธรรมดาเพื่อลงไปหาอะไรทาน แต่สายตาก็สะดุดอีกครั้งกับซองสีน้ำตาลนั่นจนต้องเปิดดู

สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือภาพถ่ายของเพื่อนกับผู้ชายตัวน้อยที่ตนรัก วันที่บนภาพบ่งบอกได้อย่างดีว่าเพิ่งจะไม่นานมานี้ และไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองรูป แต่มันมาเป็นสิบ ทั้งภาพที่คิบอมเข้าออกบ้านหลังเล็กในชุดสบายๆหลายครั้งที่เขาไม่รู้ ภาพที่คนตัวเล็กซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ออกไปจากโรงเรียน ภาพที่ทั้งคู่เข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลคิม และวิ่งเล่นกับเจ้าโรมิโอที่สนามหญ้าในชุดที่ดูยังไงก็เหมือนจะอาศัยอยู่ที่นั่น หรือแม้แต่ภาพที่พวกเขาแวะทานอาหารกันเพียงลำพังและไปเดินดูของด้วยกันก็ยังมี

แต่ภาพที่สะกิดใจให้เจ็บหนักก็คือภาพระบุวันที่วันนี้ คิบอมเดินโอบไหล่ดงแฮที่สวมชุดพละของวินเซอร์รูฟเพื่อพากลับบ้าน และก็ออกมาในสภาพที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ยืนยันต่อมาก็คือภาพที่ทั้งคู่แยกจากกันที่ด้านล่างของตึกเพื่อให้คนสวยขึ้นไปเรียนก่อน

ทุกอย่างชัดเจนและเด่นชัดว่าดงแฮไม่ได้ไปคนละที่กับคิบอมอย่างที่เขาเข้าใจ และคนตัวน้อยที่หายไปจากบ้านหลังเล็กก็ไม่ได้ไปอยู่ที่บ้านพี่ชายเหมือนที่เคยบอกคนอื่นๆแต่กลับเป็นบ้านหลังใหญ่ของเพื่อนสนิทของตัวเอง

เพิ่งจะรู้ เพิ่งจะเข้าใจเมื่อภาพเก่าๆย้อนคืนกลับมา ความจริงก็น่าจะสงสัยตั้งแต่ตอนติวหนังสือที่คิบอมไปอยู่ที่บ้านหลังเล็กนั่นก่อนคนอื่น ไหนจะไปที่สระว่ายน้ำของไมอาทั้งที่ไม่น่าจะไป แล้วที่น่าแปลกก็คือทุกเช้าที่มาถึงก็มักจะเห็นดงแฮกับคิบอมนั่งอยู่ที่ห้องเรียนแล้ว แต่ก็ไม่เคยสงสัยเองเพราะทั้งคู่ไม่เคยที่จะทำท่าว่าสนิทหรือเอาใจใส่กัน

ถ้าอย่างนั้นวันที่ไปปูซานแล้วดงแฮป่วย คิบอมหลับ ..มันคงไม่ใช่ว่าหนีไปด้วยกันอีกหรอกนะ

มือหนาสั่นเทาด้วยความโมโห ไม่รู้ว่าจะผิดหวังเพราะการกระทำของใครดี กรามหนากันกันแน่น พยายามจะข่มใจไม่ให้แสดงอาการอะไรออกไปมากกว่านี้ ความเป็นผู้ดีมันทำให้เขายังสำรวมกริยาถึงแม้ว่าจะจุกหนัก

แกเห็นชั้นโง่นักใช่มั๊ย ไอ้คิบอม!!!

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

โอ้ มายซุปเปอร์เกิร์ล  .. ทำไปได้ ตอนนี้กินพื้นที่ 16 หน้าเวิร์ด ว๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!

 

มีข่าวจะแจ้งเล็กน้อยค่ะ ... SHARP จะไม่ลงในนี้จนจบนะ 3 ตอนสุดท้ายบลูจะส่งให้เฉพาะคนที่คอมเม้นท์เท่านั้น จะใช้วิธีคล้ายๆ How to .. แต่ไม่ใช่ How to .. ดังนั้น จะไม่มีการอ้างโน่นนี่นั่นแล้วนะคะ เพราะแลดูพวกนักอ่านเงาจะสบายเกินไปแล้ว อ่านตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่เม้นท์ ถึงมันจะทำให้ตัวบลูเหนื่อย แต่บลูก็พอใจที่จะใช้วิธีนี้กับฟิคที่บลูรักค่ะ และที่สำคัญคือวิธีนี้จะเอาไปใช้ใน M3 ด้วย หึ หึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67078 PobarO (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 17:36
    ใครเป็นคนส่งให้ซีวอน แตาของคิบอมนี่บอมน้อยแน่ๆ5555
    #67,078
    0
  2. #67050 DreamPatty (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 00:46
    จะมีเรื่องทะเลาะกันซะแล้ว...ใครอยู่เบื้องหลังนะ!
    #67,050
    0
  3. #66914 luknamalotte (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 10:55
    หึๆ เค้าจะตีกันตายอยู่แล้วนะ แป๋วไม่รู้อะไรเลยยย55555555 จากนี้จะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย ส่วนฮันก็น่ารักอ่ะ หวานจริง 5555
    #66,914
    0
  4. #66820 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 03:28
    แบบนี้พายุกำลังจะมาใช่ไหม วอนรู้เรื่องหมดแล้ว ฝีมือใครเนี่ยย
    #66,820
    0
  5. #66592 P-ENT (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 04:31
    โอมายก็อด วอนรู้แล้วอ่ะ

    ทำไงดี ด๊อง บอม ฉันจะสงสารใครดีเนี้ย

    ทะเลาะกันแน่ๆ
    #66,592
    0
  6. #66566 sungmin sj (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 17:00
    เอาแล้วไง พ่อขราโมโห
    #66,566
    0
  7. #66565 sungmin sj (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 17:00
    เอาแล้วไง พ่อขราโมโห
    #66,565
    0
  8. #66303 KIHAE*129 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 02:39
    เป็นไงงี้เริ่มรู้สึกแล้วสิ

    โอ้วววววววววววววววววว

    ซวยแล้วไงเพื่อนจะแตกหักกันมั๊ยเนี่ย

    #66,303
    0
  9. #66257 np137 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 13:48
    อิสิวคิดถึงอ้วนใช่มั้ยล่ะ สมน้ำหนัา =^=
    #66,257
    0
  10. #66256 np137 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 13:48
    อิสิวคิดถึงอ้วนใช่มั้ยล่ะ สมน้ำหนัา =^=
    #66,256
    0
  11. #66232 mirchullove (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 14:26
    วอน เครียดหรอเค้ารักกันอ่ะ ทำไงได้
    #66,232
    0
  12. #66180 Zelon (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:18
    อ๋า..คุณชายซีวอนระเบิดเวลาปะทุซะแล้ว = =;;; *กัว*
    #66,180
    0
  13. #66041 chin-cha (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 03:52
     งานงอกแล้วไม๊ล่ะ
    #66,041
    0
  14. #65985 Chanya.N (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 13:26
    ขอโทษด้วย ทัั้งที่คนอื่นเขาดราม่ากัน

    แต่ไม่ เราจับประเด็นไปที่

    ระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ -_-;


    ดงแฮเล่นมุขโกโก้ครั้นช์ว่ะเฮ้ยย!!!?
    (/โดนไรท์เตอร์ดรอปคิ๊ก -*- มันน่าเก็บเอามาคิดตรงไหน??)

    คนอื่นไม่คิดแต่เค้าติดใจมาก ฮาา
    อายแทนด๊อง อิ๊อ๊ะ~
    #65,985
    0
  15. #65868 np137 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 22:40
    อ่านคยูมิน น้ำตาลไหลอีกแล้ว TT~TT
    #65,868
    0
  16. #65804 iydiyd (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 17:41
    เอ่ออ วอน..แกอย่าโมโหเลย

    ดูชื่อเรื่องสิ มันคิเฮนะ ไม่ใช่วอนเฮ -/////////-
    #65,804
    0
  17. #65778 Darker-40 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 16:04
    เฮ้ยยย วอน = = สงสารอยู่นะ

    เคลียร์ด่วนเลย
    #65,778
    0
  18. #65759 MTieluk (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 22:28
    ใครมันทำว่ะ ไม่อยากจะคิดสภาพวอนกับบอมทะเลาะกันเลย
    #65,759
    0
  19. #65717 Ringo-rr (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 11:37
    บอมหมั่นเขี้ยวหมวยอยากแกล้ง เพราะหมวยมันน่ารักมาก!!!!!!!!!   ใช่มั้ยคึคึ

    งื้อ หมวยโดนแกล้งอีกเเล้ว อ่ะ  
    เเล้วใครกัน ส่งรูปมาให้ 
    โอ้ววววว  เริ่มมีเค้าว่าอาจจะมาม่า รึเปล่านะ
    #65,717
    0
  20. #65336 noteno (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 13:16
     อย่าบอกนะว่าแรวอนส่งมา
    #65,336
    0
  21. #65302 yon_hwa (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2554 / 17:53
    คัยส่งรุปมาหั้ยกันเนี่ยยย

    สุดท้ายวอนคู่กะฮยอกมั้ยอ่ะคะไรเตอร์
    #65,302
    0
  22. #65250 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:14
    รักเวอร์ คิเฮ แอร๊กก เขิน >
    #65,250
    0
  23. #65234 NANA (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 12:25
    คยูต้องให้สูญเสียก่อน ถึงจะรู้ตัวรู้ใจตัวเองใช่มั้ย!!!

    รู้ใจตัวเองแล้ว ก็รีบๆไปง้อมินเลยนะ

    แต่มินอาจจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆ เพราะรักมากก็เจ็บมาก

    ทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษบ้าง จะได้หลาบจำ

    #65,234
    0
  24. #64768 IDidnt'Only (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 18:31
    อั๊ยหยาาาาา
    วอนรู้แล้วอ่ะ  ><
    #64,768
    0
  25. #64590 I'cassimic # (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 16:25
     อรึ๊ยยยย ,วอนรู้เข้าแล้วววววว !
    = =
    #64,590
    0