Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 63 : Charpter 40 : เสียหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    23 ม.ค. 53



 

รถคันหรูที่ขับโดยทายาทตระกูลคิมที่ติดหนึ่งในสิบของผู้มีรายได้สูงสุดของเกาหลีขับแล่นไปเรื่อยๆตามถนนข้างชายหาดโดยมีหนุ่มน้อยหน้าหวานลูกชายท่านทูตลีฮเยซังนั่งเคียงข้างด้วยรอยยิ้ม ลมอ่อนๆที่หอบเอากลิ่นทะเลมากระทบร่างสร้างความผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี สุขอื่นใดที่มากไปกว่านี้คงจะไม่มีในเวลานี้แล้ว

ตากลมสอดส่ายไปเรื่อยเปื่อยตามประสาของคนที่ซุกซน ตาวาวกวาดมองราวกับเด็กตัวน้อยที่จ้องจะหาของเล่น พอเห็นบังกะโลน่ารักๆที่ตั้งอยู่ข้างทางก็รีบสะกิดชี้ให้คนขับรถรูปหล่อหันไปมอง

โหดๆ ..น่ารักดีอ่ะ น่าจะมาพักกันที่นี่เนอะ

หืม

ร่างใหญ่ชะลอรถแล้วหันไปมองตาม มันเป็นบังกะโลเล็กๆที่สร้างขึ้นง่ายๆเลียนแบบปราสาททรายที่ชอบก่อเวลามาทะเล วูบแรกก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่แต่เมื่อมองไปยังใบหน้าแสนหวานแล้วเห็นเขายิ้มแฉ่งแข่งกับพระจันทร์ก็เปลี่ยนความคิดเสียใหม่

เข้าไปดูมั๊ย?

ได้เหรอ

ทำไมจะไม่ได้

คิบอมหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าตึกเล็กๆซึ่งเปิดไฟอยู่ มีชายสวมแว่นคนหนึ่งนั่งดูทีวีอยู่ด้านใน ซึ่งเมื่อเห็นแสงไฟรถส่องเข้ามาก็เดินออกมาโผล่ที่หน้าเค้าท์เตอร์ ร่างหนาเดินลงมาก่อนและพูดจาอยู่สองสามคำจากนั้นก็ถือกุญแจห้องพักออกไปยื่นให้เจ้าตัวน้อย

ราวกับมันคือทองคำจากขุมทรัพย์ในนิยาย ดงแฮตาวาวยิ้มกว้าง แต่ทำแบบนั้นได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีก็หุบยิ้มแล้วงงต่อ

คืนนี้จะค้างนี่เหรอ ไม่กลับโรงแรมเหรอ

ร่างสูงเดินไปล็อกรถให้เรียบร้อยแล้วค่อยมาจูงมือน้อยๆให้เดินตามไป ก็นอนนี่ สักตีสี่ตีห้าค่อยกลับไปที่โรงแรมไง ชอบไม่ใช่เหรอ ไม่ได้มาบ่อยๆนี่

โหดใจดีจัง คนน่ารักยิ้มหวานที่สุดเท่าที่จะหวานได้

คิบอมพาดงแฮไปเดินเล่นที่ชายหาดเพื่อรอคนดูแลบังกะโลเตรียมของมาให้ ต่างคนต่างถอดรองเท้าเอาไว้ที่หน้าบ้านพักแล้วพับขากางเกงเดินเล่นด้วยรอยยิ้ม ทรายนุ่มๆที่เย็นสดชื่นกับแสงจันทร์ที่อาจไม่สว่างมากแต่ก็พอที่จะทำให้มองเห็นอะไรรำไร ในใจก็อยากจะกระโดดลงไปเล่นน้ำเป็นเด็กๆแต่มันติดที่ว่าไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเลยต้องเดินเอาเท้าจุ่มน้ำแล้ววิ่งหนีคลื่นขึ้นฝั่งเป็นครั้งคราวก็เท่านั้น

เสียงหัวเราะดังประสานสอดแทรกเป็นระยะ วิ่งไล่กันไปมาด้วยรอยยิ้มที่ฉาบใบหน้าและไม่ต้องสรรหาหน้ากากมาสวมใส่ นานแล้วที่คิบอมไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะแบบนี้ แต่วันนี้เขาก็สามารถสลัดหน้านิ่งๆและอารมณ์เบื่อหน่าในตัวออกไปได้และกลายมาเป็นคนที่สดใสในช่วงไม่กี่นาทีที่น้อยนิด แต่เพราะเดินเล่นกันไปไกลขากลับเจ้าตัวน้อยเลยกระโดดขึ้นขี่หลังแถมยังกอดคอซะแน่นอย่างกับปลิงทะเลไล่ให้ลงเท่าไหร่ก็เอาแต่ส่ายหน้า

หนัก คิบอมดุใส่แถมยังสะบัดตัวไปมาหวังจะให้เจ้าปลาทะเลที่แปลงร่างเป็นปลิงหลุดออกไปเสียที

แต่ยิ่งดิ้นดงแฮก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก โหดอ่ะ ..เหนื่อย แบกกลับหน่อย

มันหนักนะ ไม่ใช่ใกล้ๆ อ้อนเป็นเด็กไปได้

หนักที่ไหนเล่า อย่าบ่นนักสิ

หนักก้น

ทะลึ่ง!!”

หึ ..ก็ก้นใหญ่ มิหน้าล่ะข้างหน้าถึงมีอยู่นิดเดียว สารอาหารไปบำรุงข้างหลังหมดนี่เอง

ไอ้ปั๊กบ้า!!”

มือน้อยทุบหนักที่เขาบังอาจมาล้อปมด้อยที่แสนจะรันทด ไม่ได้โกรธแต่มันอาย พูดเรื่องนี้ทีไรเป็นได้บานปลายให้ได้โดนล้อจนไปต่อไม่ได้ทุกที ส่วนคนแกล้งแค่ขอให้ได้เห็นว่าคนโดนล้อออกอาการงอนก็อารมณ์ดีมีความสุขแล้ว แต่ถึงจะบ่นว่าหนักยังไงก็ยังทนแบกไปถึงหน้าบังกะโลได้อยู่ดี

ร่างใหญ่วางร่างเล็กลงที่เก้าอี้ชายหาดหน้าบังกะโล มีตะเกียงแบบโบราณดูคลาสสิกจุดวางเอาไว้ให้พร้อมกับเครื่องดื่มและกับแกล้มอีกสองสามจานซึ่งคนตัวเล็กมองแล้วก็ทำหน้าย่นใส่คนที่มาด้วย

สั่งเค้ามาเหรอ

อืม

จะกินเหล้า?

ก็แค่โซจู ไม่เมาง่ายๆหรอกน่า

หน้าสวยยังจ้องอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก กลัวจริงๆว่าจะกินแล้วหลับยาวไม่ยอมตื่น ทำไมต้องอยากกินตอนนี้ด้วยเนี่ย กลับไปค่อยกินก็ได้

นั่งจิบโซจูกับแสงตะเกียงที่ชายหาดนี่มันมีโอกาสบ่อยนักเหรอ

คิบอมยังไม่ใส่ใจกับคำบ่นและทิ้งตัวลงนั่งพร้อมกับเปิดขวดสีเขียวๆที่วางอยู่และรินมันลงในแก้วเล็กทั้งสองซ้ำยังยื่นไปให้คนตัวน้อยลองชิมอีกต่างหาก แต่เพราะดงแฮยังยืนนิ่งเลยต้องคะยั้นคะยอต่อ ขืนปล่อยให้นั่งดูอย่างเดียวคงได้ดื่มแค่สองขวดแล้วโดนบ่นให้เข้านอนแน่ๆ

โซจูน่ะไม่เมาง่ายๆหรอก อันนี้มันแบบอ่อน ไม่ใช่แบบแรง

ตาแป๋วมองมาคล้ายจะยังชั่งใจร่างใหญ่เลยต้องดึงลงมานั่งที่เก้าอี้ชายหาดฝั่งตรงข้ามแล้วจับมันยัดใส่มือพร้อมกับสาธิตการดื่มให้ดู ซึ่งเด็กในแก๊งถึงจะคออ่อนสักแค่ไหนก็สามารถดื่มได้หลายต่อหลายขวดแกล้งให้เจ้าแป๋วดื่มสักขวดจะเป็นอะไรไปในเมื่อมันแลกกับการเอาเสียงบ่นไปห่างๆโสตประสาทได้ตั้งหลายนาที

 

ร่างเล็กไม่ค่อยชอบรสชาติของมันสักเท่าไหร่แต่มันก็ไม่ได้บาดคอจนทนไม่ได้จึงยังนั่งดื่มเป็นเพื่อนคนตัวใหญ่ไปเรื่อยๆ แก้วสองแก้วแรกไม่รู้สึกถึงความเมาเลยสักนิด แต่พอคิบอมไม่ได้สังเกตเท่านั้นล่ะก็เผลอเมาเข้าจนได้

แต่มันจะไม่เป็นปัญหาอะไรถ้าไม่ดันเมาแล้วยั่ว -*-

โหดอ่า..

เสียงหวานลากยาวจนขนลุกเกรียวไปทั้งร่างแถมยังหอบเอาร่างอ้อนแอ้นมานั่งแหมะอยู่บนตักนิ่มของร่างหนาอีกต่างหาก แค่นั้นคงยังไม่สาแก่ใจเลยแถมซบให้อีกสักดอกจนคนชวนดื่มถึงกับนั่งเกร็งทำอะไรไม่ถูก

ตาหวานเยิ้มจ้องหน้าหล่อ ปากบางยิ้มหวานขยับหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่เห็นเขาตัวแข็งทื่อ เจ้าชิสุน้อยที่กลายร่างเป็นลูกแมวแสนอ้อนซุกหน้ากดแก้มถูเบาๆที่อกกว้างอย่างยั่วๆซ้ำยังลูบไล้ไปมาจนคิบอมแทบจะบ้าตาย

กลับไปนั่งที่เดิมไป น้ำเสียงห้วนๆเริ่มผลักไสเพราะมันอันตรายที่เขาจะทำแบบนี้

แต่ก็ดันได้ปลายนิ้วมือกดลงปิดริมฝีปากไม่ให้ขยับอีก ม่าย..ปาย จานั่งกะโหด ..ห้ามบ่นนะ ..คิกๆ

เจ้าแป๋วตัวยุ่ง ออกไปห่างๆ มือใหญ่ดันเบาๆเพราะเขาเริ่มจะเกาะแกะและแตะเนื้อต้องตัวมากขึ้นแล้ว ขืนใกล้กันมากไปกว่านี้ก็อาจจะมีโอกาสที่ตัวเองจะอดใจไม่ไหวเอาง่ายๆ

โหด..จาย..ร้าย ปากบางๆเบะทำเป็นเด็ก พออยากกอดก็กอดเค้า ..พออยากจุ๊บก็จุ๊บ แต่พอเค้าทำบ้างโหดก็ไล่ ..ม่ายยุติธรรมเลย

เฮ่อ แล้วจะเอาไง

จานั่งกะโหด ว่าแล้วก็คลานขึ้นไปนั่งบนตักดีๆอีกรอบเพราะเมื่อครู่โดนผลักจนต้องเปลี่ยนท่านั่งเสียใหม่

ทำไมต้องนั่งตักด้วย บอกแล้วไงว่าหนัก

ก็จานั่งอ้ะ ..อา ง่วง ..นอนนะ

หัวทุยทิ้งลงซบบนไหล่ ตอนนี้ดงแฮนั่งห้อยขาอยู่บนตักกว้างซ้ำยังซุกหน้ากอดร่างหนาเอาไว้ คิบอมถอนหายใจดังเฮือกกับความดื้อดึงไม่เข้าท่า ตาใสที่หวานยิ่งกว่าน้ำเชื่อมช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายแล้วใช้มือที่กอดเอวเขาเมื่อครู่เกลี่ยเบาๆที่ผมด้านหน้า หมุดเล็กที่ปักอยู่ตรงหูถูกจับตามประสาคนซนๆ จับไปจับมาก็เปลี่ยนมารั้งกอดคอหนาเอาไว้แล้วประจบเป็นเด็กๆ

คิบอมดื่มโซจูแก้วสุดท้ายก่อนแล้วจึงปล่อยแก้วใสในมือวางเอาไว้ที่โต๊ะด้านข้าง สองแขนโอบกอดคนตัวน้อยเอาไว้อย่างเอ็นดูถึงจะดุจะว่าแต่ถ้าเขาไม่ยอมไปไหนก็ทำใจร้ายต่อไม่ไหวเหมือนกัน ที่ผลักไสไล่ส่งเหมือนคนไร้หัวใจก็เพราะไม่อยากจะทำอะไรที่ไม่ควร แต่ในเมื่อตัวน้อยๆยังดื้อไม่ยอมไปไหนก็คงจะต้องนอนกอดแบบนี้แล้วข่มใจให้ปกติที่สุดจะดีกว่า

ดื้อจริงนะนายเนี่ย

ดื้อก่าโหด ..คิกๆ ดื้อแค่ก่าโหดน๊า..

เฮ้อ เจ้าตัวยุ่ง มือใหญ่เขย่าปลายจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

ดงแฮเลยต้องหลับตาปี๋แล้วสะบัดหน้าหนีด้วยท่าทีที่น่ารักก่อนซุกหน้าซบอกกว้างเพื่อหลบมือที่หาเรื่องอยู่

ม่ายอาวน๊า.. ม่ายแกล้งเค้า..

กลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายเล็กที่นอนขดตัวน่ารักอยู่บนร่างสร้างความปั่นป่วนให้อย่างง่ายดาย ยิ่งเมื่อดงแฮขยับตัวซุกหาไออุ่นคราใดก็ยิ่งทำให้ร่างกายรู้สึก สะโพกบางที่ทาบทับร่างหนากระตุ้นอารมณ์ชายให้พุ่งแล่น ทั้งที่กัดฟันข่มใจแล้วแต่มันก็อดที่จะหวั่นไหวไม่ได้อยู่ดี

คิ..บอมมมม

สุ้มเสียงหวานหูลากยาวตามประสาคนเมาอีกรอบ ตาแป๋วหรี่ปรือลงจนแทบจะหลับซึ่งมองแล้วก็ยวนใจเกินที่จะหาสิ่งอื่นใดมาเปรียบ หน้าสวยพยายามจะขยับเข้ามาใกล้ทำให้สะโพกเล็กเสียดสีร่างใหญ่ไปมา พอได้จังหวะคนแสนซนก็กระซิบเบาๆโดยมีเสียงคลื่นซัดฝั่งดังเป็นดนตรีประกอบ

กู๊ดไนท์คิส ..กู๊ดไนท์คิสหน่อย

ใบหน้าแสนหวานที่บาดหัวใจในทุกวินาทีอยู่ใกล้แค่ไม่กี่นิ้ว หัวใจที่เต้นระรัวเริ่มย่ำหนักๆอยู่ในอกจนแทบจะหลุดออกมา ดงแฮส่งสายตาอ่อนหวานและเรียกร้อง ซึ่งเมื่อได้ริมฝีปากอุ่นๆประทับที่หน้าผากก็ออกปากร้องงอแง

จุ๊บตรงนี้

เสียงใสเน้นย้ำพร้อมใช้แขนที่เกี่ยวรัดคอหนาชี้ที่ริมฝีปากบางอิ่ม แต่ยิ่งพยายามชี้มันก็ยิ่งกระชับวงแขนให้เล็กลงจนแทบจะชิดชนจนทำให้คิบอมหมดความอดทนที่จะนิ่งอีกต่อไป หากไม่มีแอลกอฮอล์ในร่างก็คงจะยังยั้งตัวเองไว้ได้ แต่ในเมื่อมันแทรกซึมอยู่ทั่วกายก็คงจะไม่มีปัญญาข่มอารมณ์ที่อ่อนไหวได้อีกในเมื่ออีกฝ่ายก็มานอนยั่วบนตัวแบบนี้

ชั้นจะทนไม่ไหวแล้วนะเจ้าแป๋วจอมยุ่ง

ทนอาราย.. คิกๆ ทนทามมาย.. โหดทามมายต้องทนอ่า

ชั้นไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ

ก็ม่ายด้ายบอกว่าโหดเปนซักหน่อย ..คิกๆ โหดเป็นปั๊ก นิ้วยาวจิ้มที่แก้มป่องๆแล้วล้อใหญ่ ปั๊ก.. คิมปั๊กหน้าโหด คึ คึ ..คิมปั๊.. อื้อ

คนที่อยู่ด้านล่างสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมหนาเพื่อกดใบหน้าสวยลงมาหาตัว เขายืดคอแค่เพียงเล็กน้อยก็สามารถลิ้มรสหวานที่ยังติดปลายลิ้นเมื่อตอนอยู่ข้างถนนใกล้สะพานกวังอัลได้ เนื้อนุ่มนิ่มสีหวานสวยช่วงหอมหวนและสะกดใจให้โหยหาจนย้ำตัวเองไม่ทันว่าอย่าฉวยโอกาส

คนตัวเล็กที่มีสติไม่เต็มทั้งตัวหลุดจากความปกติเข้าไปหลงมัวเมากับรสจูบแสนหวานชื่นอย่างง่ายดาย อารมณ์ที่คุกรุ่นค้างมาตั้งแต่อยู่ที่ข้างสะพานกวังอัลยังมากมาย แค่สะกิดอีกนิดก็ต่อติดได้ไม่ยากเย็น

ตาหวานหลับพริ้มกดริมฝีปากบดลงไปบนร่างใหญ่ไม่ยอมลดละ เมื่ออากาศที่ใช้หล่อเลี้ยงร่างกายเหือดหายก็ผละออกมากอบโกยเข้าปอดและมีเพียงน้ำหวานเชื่อมปลายลิ้นเอาไว้ไม่ให้ได้รู้สึกว่าห่าง สองร่างโผเข้ากอดรัดรุกล้ำโพรงถ้ำแสนหวานราวกับต้องมนต์สะกด ผลัดกันกวาดน้ำหวานลากลิ้นไล่อีกฝ่ายอย่างโหยหาและไม่ยอมให้ใครได้หยุดพัก

อื้อ.. อืม

มือน้อยดันไหล่กว้างเบาๆเพื่อให้เขาผละจูบออกสักเสี้ยวนาที คิบอมจับจ้องดวงหน้าแสนหวานคล้ายจะหาคำตอบแต่ดงแฮก็สนองความสงสัยกลับมาด้วยการปรับท่านั่งเสียใหม่แล้วเป็นฝ่ายประคองพวงแก้มอิ่มเอิบของร่างสูงขึ้นมาเพื่อมอบจุมพิตเสน่หาให้

อืม..

เสียงเล็กครางเบาๆจมูกแหลมบดเบียดกันไปมาไม่รู้ว่านานแค่ไหนถึงได้คลายจูบเพื่อหายใจอีกครั้งราวกับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่ใช้เพียงริมฝีปากนุ่มนิ่มเป็นอาวุธ แก้มแดงๆที่ขึ้นสีเพราะฤทธิ์โซจูยิ่งแดงหนักเพราะฤทธิ์รักของชายหนุ่ม

ริมฝีปากนิ่มบดจูบเบาๆก่อนจะผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง ดงแฮรีบสูดอากาศเข้าปอดอีกครั้งให้มากที่สุดแต่ทำเช่นไรมันก็ไม่เต็มปอด สองร่างที่ถลำรักกดจูบแลกลิ้นรุกรับอีกครั้งด้วยความโหยหาที่ปริ่มจะล้นอก พวงแก้มนุ่มนิ่มที่แม้จะน้อยนิดเมื่อเทียบกับร่างใหญ่ถูกประคองเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนา คิบอมถอนริมฝีปากออกมาและพลิกร่างกดตัวบางๆลงไปแทนที่ตนแล้วคร่อมทับในเพียงเสี้ยววินาที

แขนเรียวตวัดเกี่ยวต้นคอหาเพื่อดึงรั้งเขาลงมาอีกครั้ง จูบหวานที่แสนดูดดื่มกลบเสียงคลื่นรอบข้างไปจนหมดและเหลือเอาไว้แค่เพียงเสียงหัวใจที่ได้ยิน  

ความรักถูกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วและริมฝีปากที่แผ่วเบา คนตัวเล็กปลดปล่อยด้วยมืออุ่นๆของร่างหนาก่อนที่คิบอมจะช้อนร่างบางเข้าไปหาความสุขต่อในบังกะโลเพื่อป้องกันใครคนไหนที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเห็นหนังสดระหว่างพวกเขา ร่างใหญ่จุดตะเกียงอีกครั้งเพราะไม่อยากจะเปิดไฟให้คนตัวน้อยกระดากอายไปมากกว่านี้ คนเมาที่นอนอยู่บนเตียงกว้างยังส่งสายตาหวานๆอย่างไม่รู้ตัว

โหด.. เสียงหวานลากยาวในระหว่างที่เขายังอยู่ห่าง

ร่างหนากลับเข้าไปประชิดร่างอีกครั้งและโน้มตัวลงกกกอดคนน่ารักเพื่อมอบความรักผ่านปลายนิ้ว ไม่คิดจะใช้ร่างกายประโคมรักลุกล้ำมากเกินกว่าที่ความเหมาะสมจะทำได้ ถึงจะต้องการเขาสักเพียงใดแต่ดงแฮก็ยังมีอีกคนที่ให้ต้องเกรงใจอยู่

ไม่ต้องกลัวนะ ..แค่ข้างนอก

โหด.. ริมฝีปากบอบบางที่บวมเจ่อขยับพร้อมส่งสายตาหวานๆอย่างไร้เดียงสา น่ากลัวม๊ายยย

ไม่หรอก เขาส่ายหน้า

แสงเทียนสีส้มฉาบพาดทับเงาร่างบนผนังห้อง สองมือปรนเปรอความสุขให้ร่างกายกันและกันด้วยความเต็มใจ แม้จะอยากครอบครองทั้งร่างกายสักเพียงใดแต่มันก็ยังไม่ใช่เวลานี้

อีกไม่นานดงแฮ ..ชั้นจะทำให้นายเป็นของชั้นอย่างสมบูรณ์เอง

 

 

 

------------------------------ SHARP -----------------------------

 

 

 

ที่ด้านหน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาวของปูซาน ฮันกยองไม่ได้เข้านอนแถมยังไปลากยอโบคนสวยออกมานั่งดูดาวที่ริมหาดด้วยกัน สภาพของคยูฮยอนที่มีรอยฝ่ามือห้านิ้วประทับมาบนแก้มทั้งสองข้างกับหน้าตาถมึงทึงดูแล้วชวนขนหัวลุกทำให้ต้องตัดสินใจปล่อยให้เขาได้อยู่เงียบๆเพียงคนเดียว ส่วนฮีชอลก็นั่งรอน้องกลับมาจากข้างนอกจนดึกดื่นแล้วดงแฮก็ยังไม่กลับมา ส่วนเจ้าเพื่อนตัวดีกับน้องตัวอวบก็หายต๋อมกันไปไหนหมดก็ไม่รู้

ยอโบ เสียงทุ้มร้องขึ้นเบาๆ

คนที่นอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาดข้างๆเลยกดเสียงกวนๆถามกลับ อะไร

ถ้าไม่เจอกันน่ะจะคิดถึงผมมั๊ย

ฮื่อ ถามอะไรงี่เง่า

ยังไง?

เพราะยังไงชั้นก็จะไม่คิดถึงแก

ฮันกยองฟังแล้วก็ใจหายวูบ ใจร้าย

แม้จะทำทะลึ่งทะเล้นหน้าหนาหน้าทนโมเมเอาว่าเขาเป็นแฟนแล้วแต่จริงๆฮันกยองก็ไม่ได้เป็นอย่างที่แสดงออกเสียทีเดียว ลึกๆในใจก็ยังกลัวคำตอบที่มาจากปากบางนี่เสมอ ทุกคำที่เชือดเฉือนเหมือนเขาจะไม่สนใจแต่จริงๆแล้วมันทำให้ใจกระตุกทุกครั้งที่ได้ยิน

คนตอบตอบกวนหมายจะยียวนตามประสาแต่พอคนฟังนิ่งเงียบลงไปก็นึกแปลกใจขึ้นมา

ถามแล้วก็เงียบ อะไรของนายอีก

เสียใจ

แล้วไง

อกหัก

...

ผมน่ะ ..ชอบคุณมาตั้งนานแล้วนะ ในที่สุดก็พูดจริงจังออกมาจนได้ เสียงถอนหายใจเบาๆดังกลืนไปกับคลื่นที่ซัดเข้ามา ร่างหนารีบพลิกตัวนอนหันหลังให้แล้วพล่ามออกไปอย่างที่ใจคิด เวลานี้เขาไม่มีปัญญาจะทะเล้นแล้วจริงๆ

อีกสองวัน ..สองวันเท่านั้นที่จะห่างกันไปตั้งหลายอาทิตย์ แค่คิดก็ใจหายแล้ว

เลิกล้อเล่นได้แล้ว แกล้งกันแบบนี้น่ะมันไม่สนุกหรอกนะ รุ่นพี่หน้าสวยกัดฟันตอบเสียงเครียด ชั้นรู้ว่านายชอบแกล้งชั้นมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ตอนนี้ก็โตๆกันแล้ว เลิกเล่นซักทีเหอะ

ฮันกยองเงียบไปอีกหลายวินาทีกว่าจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

ผมไม่เคยเล่นกับคุณ

จะบอกว่าจีบชั้นจริงๆ? เสียงสูงถามต่ออย่างไม่ค่อยจะอยากเชื่อสักเท่าไหร่ ถึงใจมันจะดื้อรั้นหวั่นไหวไปบ้างแต่เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าตัวเองแมนอยู่ และก็ยังคิดว่าที่ผ่านมาฮันกยองน่ะแกล้งเพื่อความสนุกสนานก็เท่านั้น

อือ

อย่ามาปัญญาอ่อน พูดแล้วก็ถอนหายใจดังเฮือก ชั้นไม่ขำนะ

คิดว่าผมขำเหรอ

...

ผมชอบคุณจริงๆนะ ตอนเด็กก็ชอบ ตอนนี้ก็ชอบ ..ผมน่ะไม่คิดจะเอาความรู้สึกใครมาล้อเล่นแบบนั้นหรอก

...

ผมน่ะ ..อยากเป็นคนสำคัญของคุณนะ

เสียงเรียบๆที่พูดมาไม่ได้มีท่าทีว่าจะล้อเล่น ร่างเพรียวบางตวัดตามองคนที่นอนตะแคงอย่างไม่แน่ใจนัก บางคราวก็เหมือนกับว่าตนก็หวั่นไหว แต่บางทีคิดๆไปแล้วมันก็อาจจะแค่ความอ่อนไหวชั่ววูบ ฮีชอลขยับคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยพร้อมกับค่อยๆประมวลผลในสมองก่อนเอ่ยถาม

ถ้างั้น.. ทำไมถึงชอบชั้น

ฮันกยองพลิกตัวหันกลับมาประจันหน้าแล้วถามคืนไปบ้าง งั้นทำไมคุณถึงชอบไอติมสตอเบอร์รี่

หืม?

ลองตอบมาสิ

มันอร่อย ฝ่ายที่อายุมากกว่าตอบซื่อๆ แต่ในหัวก็ครุ่นคิดตามไปด้วย

นั่นสิ ..ทำไมถึงชอบสตอเบอร์รี่?

ร่างสูงยิ้มบางตอบกลับมา ไอติมรสอื่นมันก็อร่อยไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่อร่อยคงไม่ผลิตและคงไม่มีคนซื้อ

เออ ..มันก็ถูก -*-

แล้วไง?

ความชอบมันตอบไม่ได้หรอกว่าเพราะอะไร ..เพราะมันคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นโดยไม่มีหลักเหตุผลไหนมาอธิบายได้ บางอย่างคนอื่นว่าดีเราอาจมองว่าไม่ดีและไม่ชอบ แต่บางอย่างต่อให้คนทั้งโลกมองว่าไม่ดีแต่ถ้าเรามองว่าดีเราก็จะชอบมัน

ปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูทึ่งๆแต่ก็หัวเราะออกมาแล้ว นายนี่พูดดีๆก็เป็นแฮะ

ทีนี้ก็อย่าถามอีกว่าผมชอบคุณเพราะอะไร เพราะผมไม่มีคำตอบจะให้ ผมรู้แค่ว่าผมชอบ ..แค่นั้น

ตากลมโตจ้องมองตาคมเรียวเหมือนต้องการประเมินในหลายๆด้าน แววตาเริ่มมีประกายบางอย่างสว่างวาบขึ้นในความมืด ถึงมันจะไม่เปล่งแสงเหมือนในการ์ตูนแต่ฮันกยองก็รู้ว่ามันมีอะไรแอบแฝงอยู่

นายกำลังจีบชั้น?

อืม

เพื่ออะไร?

เพื่อความบันเทิงใจมั๊ง คิ้วเข้มขมวดใส่แล้วถอนหายใจซ้ำ ถามอะไรแปลกๆ ถ้าไม่อยากได้คุณมาเป็นแฟนจะจีบทำไม

แต่ชั้นบอกนายแล้วว่าชั้นไม่ชอบเด็ก

ผมก็บอกคุณแล้วว่าผมไม่ได้อยากเกิดมาเด็กกว่า

...

ยังไม่ต้องคบกันก็ได้ ..แต่ดูๆกันเอาไว้หน่อยจะได้มั๊ย?

ห..หา

ถ้าผมอยู่โน่นแล้วเหงา ..ผมโทรหาคุณได้มั๊ย

...

มีแค่เสียงคลื่นที่ดังซัดกลับมาร่างหนาเลยยิ้มกว้าง ไม่ปฏิเสธน่ะผมถือว่าตกลงนะ

ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่ๆด้วยความอึ้ง ไม่คิดว่าจะถูกน็อคกลับมาได้ว่องไวถึงเพียงนี้ แต่สิ่งที่ยังค้างคาใจก็คือ เขาจริงจังแค่ไหนกับสิ่งที่พูดออกมา ในเมื่อทุกวี่ทุกวันก็ยังคอยหาเรื่องยียวนให้ต้องชวนทะเลาะ พอจู่ๆมาพูดจาเป็นการเป็นงานมันก็ชักจะไม่แน่ใจ

นายไม่ได้กำลังอำให้ชั้นตายใจแล้วแอบหัวเราะเยอะในใจอยู่ใช่มั๊ย?

คุณนี่ขี้ระแวงจัง เสียงทุ้มเปล่งเสียงหัวเราะกลั้วในลำคอ ผมไม่ลงทุนแกล้งใครขนาดนี้หรอก

ตอนเด็กนายทำชั้นเจ็บแสบตั้งมากมายมันก็ต้องระวังตัวกันหน่อย

ตอนนั้นผมชอบพี่สาวหน้าตาน่ารักๆคนนั้นนะ ความจริงดงแฮก็น่ารักแต่ผมก็ไม่ยักจะรู้สึกอะไร แต่แค่เห็นพี่สาวคนสวยของดงแฮก็อยากจะเข้าไปทักทาย เข้าไปรู้จัก แต่พี่สาวเอาแต่ทำหน้างอก็อยากจะให้พี่สาวยิ้มบ้าง สุดท้ายก็ดันกลายเป็นว่าผมทำให้พี่สาวร้องไห้ทุกที

ก็นายมันเด็กแก่แดด ตาโตค้อนน้อยๆในเรื่องเก่าที่ยังเคืองอยู่ มาไล่เปิดกระโปรงชั้นทำไมล่ะ

แค่อยากเล่นด้วย อยากให้สนใจผมบ้าง

แต่ตอนโตก็พอกันนี่ ฮีชอลประชดใส่

ก็เพราะว่าชอบคนเดิมเลยต้องทำตัวเหมือนๆเดิมไง เขายิ้มตาหยี จากที่ค้อนอยู่ก็ต้องหลบสายตาเจ้าชู้แล้วเบนสายตาหนีไปหาท้องทะเล

เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำไป

ถึงแม้ว่ามันจะดูใจร้ายสักหน่อยแต่เพราะนิสัยที่ชอบปากแข็งแบบนี้เจ้าสารวัตรตาหยีเลยได้แต่อมยิ้มเพราะรู้ว่าอีกคนอนุญาตให้จีบต่อไปได้ตัวเขาเองก็ไม่ได้อยากรีบร้อนอะไรนักหนา แต่ก่อนจะไปอังกฤษขอแค่ได้รู้ว่าเขาโอนเอียงมาหาสักแค่ไหนก็คงเพียงพอ เพราะอยู่ห่างกันบางทีอาจจะสานต่อได้ง่ายกว่าอยู่ใกล้ๆด้วยซ้ำ

ต่างคนต่างเงียบไปได้สักพักร่างใหญ่ก็เอ่ยออกมาเพื่อทำลายความเงียบ

วันอังคารไปส่งผมที่สนามบินหน่อยได้มั๊ย?

“…”

ผมอยากได้กำลังใจก่อนไปที่โน่น

...

กลับมาแล้วผมจะมาทวงคำตอบนะ

คำตอบอะไร หน้าสวยตวัดสายตามาจ้องหน้าอย่างงงๆ ตั้งแต่คุยกันมาตั้งนานสองนานยังไม่เห็นเขาถามอะไรที่ต้องให้คำตอบสักประโยคเดียว

ผมจะถามทิ้งเอาไว้ว่า ..คบกันได้มั๊ย?

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ฮีชอลกลับมาที่ห้องและลองเคาะประตูห้องของอิทึกกับซองมินอีกครั้งแต่มันก็เงียบเชียบเหมือนไม่มีใครอยู่จึงต้องกลับไปนั่งที่ห้องรอน้องกลับมาเพราะฮันกยองก็แยกกลับไปแล้ว เขาบอกว่าบางทีคยูฮยอนอาจจะดีขึ้นหรือไม่ก็คงจะหลับไปและไม่ส่งสายตาประหลาดๆมองมาเหมือนเมื่อช่วงเที่ยงคืน

โทรศัพท์ที่เงียบเชียบไม่ส่งเสียงมาตั้งนานเริ่มทำให้คนเป็นพี่นึกห่วง กลับมาที่ห้องก็ไม่เห็นน้องอยู่ ที่นอนก็ราบเรียบไม่มีใครนอนแถมตอนนี้ก็ยังเกือบจะตีห้าก็น่าจะกลับมาได้แล้ว มือบางกดเบอร์อย่างรีบร้อน ที่ไม่ยอมตามกลับมาตั้งแต่แรกเพราะคิดว่ามันจะรบกวนเวลาส่วนตัวแต่นี่ก็หลายชั่วโมงจนรู้สึกว่าเถลไถลกันเกินไปแล้ว

 

เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นลั่นห้องจนคนที่นอนซุกหน้าแนบเนื้ออุ่นตรงอกกว้างเริ่มขยับตัว ดงแฮแม้จะขี้เซาแต่ถ้าเป็นเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองก็จะตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณเสมอ มือน้อยควานสะเปะสะปะเพราะรู้สึกว่ามันสั่นอยู่ใกล้ๆ แต่มันก็ห่างมือเกินไปทำให้ต้องคลานจากเตียงอีกฝั่งเพื่อไปหยิบเอากางเกงยีนส์ของตัวเองที่ถูกถอดพาดที่ข้างเตียงอีกฝั่งมาล้วงหาต้นกำเนิดเสียง

คิบอมลืมตาขึ้นมาด้วยเพราะปกติก็ตื่นง่ายอยู่แล้ว ร่างหนาทันที่จะมองเห็นร่างเล็กตัวขาวๆคลานงัวเงียไปหาโทรศัพท์ ดงแฮคงจะไม่ได้สังเกตว่าตัวเองไม่ได้ใส่อะไรอยู่คนมองเลยนอนแทะโลมทางสายตาอยู่เงียบๆ ทั้งขาวทั้งอวบซ้ำยังเอวบางร่างน้อยหน้าตาน่ารัก มองไปก็มีแต่จะได้กำไรทั้งนั้น

ฮยองอ่า.. ว่างายฮะ พอกดรับสายได้ก็ทิ้งตัวลงนอนขดที่ตรงนั้น คนตัวใหญ่เลยต้องขยับเข้าไปหาแล้วดึงผ้าขึ้นมาคลุมร่างให้และกอดเขาเอาไว้ด้วยอารมณ์รัก

อยู่ไหนเนี่ย ทำไมยังไม่กลับ

กลับ.. กลับที่หนาย เสียงยานคางตอบทั้งที่ตาปิด แรงที่หมดไปทำเอาร่างกายอ่อนเพลียซ้ำยังมีอาการเมาๆค้างอยู่บ้างจึงยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่องซักเท่าไหร่

กลับโรงแรมไงเจ้าตัวดี นี่อยู่ไหนกัน ไหนบอกว่าจะไปแค่ที่สะพาน

โรงแรมเหรอ.. อ่า ..โรงแรม

นี่เมาหรืออะไรน่ะเจ้าตัวเล็ก

ดงแฮพยายามประมวลผลในสมองแบบมึนๆ ทบทวนสิ่งต่างๆแล้วก็พอจะนึกได้ว่าตอนนี้พวกเขามาเที่ยวที่ปูซานและตนก็ขอออกมาที่สะพานกวังอัลกับคิบอม ซึ่งเวลานี้พี่ชายที่แสนดีก็โทรมาจิกเพราะคงจะออกมานานจนเกินไปแล้ว

อือ.. เดี๋ยวกลับ.. เดี๋ยวกลับแล้ว

เสียงอู้อี้เริ่มแผ่วลงเมื่อใกล้จะวางสายและในที่สุดอีกฝั่งก็กดตัดสายไปเรียบร้อย ทันทีที่เห็นว่าแสงที่หน้าจอโทรศัพท์ดับไปร่างใหญ่ก็โอบรัดคนตัวเล็กไปซุกที่กอดแล้วจูบไล้ที่แก้มหอมไปตามประสาจากนั้นจึงคว้าเอาโทรศัพท์ของคนตัวเองมากดดูเวลาแล้วค่อยกอดคนสวยต่อ

ดงแฮ.. ตื่นกันนะ กลับโรงแรมได้แล้ว

อือ.. ง่วงอ่ะโหด นอนก่อนไม่ได้เหรอ

ฟังดูก็รู้ว่ายังไม่ตื่น ร่างเล็กกอดเอวหนาเอาไว้แต่เพราะคิบอมเริ่มกดหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอก็เริ่มจะตื่น ปากบางยังไม่ขยับแต่เพราะรู้สึกว่ามืออุ่นๆลูบไล้ร่างกายของตนแล้วมันเหมือนเนื้อที่สัมผัสเนื้อก็นึกสงสัย ยิ่งเมื่อมีความอุ่นทาบลงที่ก้นนิ่มและบีบคลึงมันเบาๆก็เพิ่งจะนึกได้ว่าทำเรื่องน่าอายกันลงไปแล้ว

ค..คิบอม ..อือ

ตื่นนะ ..ถ้าไม่ตื่นจะต่ออีกรอบนะ

ไม่ขู่เปล่าเพราะซุกหน้าลงมาจนถึงหน้าอกซ้ำยังดูดที่เม็ดลูกกวาดสีสวยและดึงเบาๆ ดงแฮเสียวสันหลังวูบเพราะนอกจากมันจะเคลื่อนลงต่ำแล้วมือซนๆก็ยังล่วงล้ำขยำขยี้ที่แก้มก้นราวกับมันเป็นซาลาเปาที่น่าเอร็ดอร่อย ร่างกายที่อ่อนไหวเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาทีละนิด คนที่มุดไปใต้ผ้าห่มทำเอาคนตัวน้อยแข็งทื่อ ยิ่งมีเสียงบอกออกมาก็แทบจะกระโดดเหยงลงจากเตียงเสียในวินาทีนั้น

ถ้าไม่ลุกน่ะ.. ไอ้กระจุ๋มกระจิ๋มนี่เข้าปากชั้นแน่ๆนะ

ตากลมเบิกโพลงรีบร้องขึ้นมาในทันที ตื่นแล้วๆ ..อย่านะ ไม่เอานะ โผล่หัวกลับขึ้นมาเลยด้วย

มือเรียวรีบดึงอีกคนให้โผล่หน้าออกมาจากใต้ผ้าห่ม ซึ่งคิบอมที่ไม่ได้คิดจะทำอะไรจริงๆอีกรอบก็ยิ้มเจ้าชู้ใส่ทำเอาคนตัวขาวๆเขินอายกับสิ่งที่ทำไปในไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ถึงจะจำไม่ได้ทั้งหมดแต่มันก็ตราตรึงในความทรงจำว่าร้อนแรงกันสักแค่ไหน

คิบอมยื่นหน้ามาจูบหนักๆที่ริมฝีบากบางด้วยรอยยิ้ม ตื่นได้แล้วเจ้าแป๋ว

คนเขินยังก้มหน้างุดๆเสียจนคางแทบจะไปรวมกับคอ ตาหวานหลุบต่ำนอนตัวเกร็งเพราะร่างกายของคิบอมมันเสียดสีกับผิวบางๆอยู่ ส่วนอื่นก็ทำให้วาบหวามพออยู่แล้วแต่เมื่อเพิ่มเจ้าคิบอมน้อยที่นอนเบียดอยู่กับเจ้ามินิดงแฮก็ยิ่งสะท้านไปทั้งร่าง บางทีรีบๆหนีเข้าห้องน้ำมันอาจจะดีกว่า

ต..ตื่นแล้ว ไม่ต้องปลุกแล้ว

 

คิบอมนอนอมยิ้มมองตัวน้อยๆรีบหอบผ้าขนหนูที่ทางบังกะโลเตรียมเอาไว้เข้าไปในห้องน้ำ นอนรอจนกระทั่งดงแฮอาบเสร็จจึงเข้าไปอาบบ้างเพราะขืนอาบพร้อมกันมันคงจะไม่จบแค่นั้นแน่ และเพราะจ่ายค่าที่พักพร้อมอาหารเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อตอนที่เข้ามาจึงสามารถที่จะออกไปได้ตั้งแต่ที่ยังไม่สว่าง

เมื่อกลับมาถึงโรงแรมคิบอมก็ต้องไปส่งรถคืนที่ล็อบบี้แล้วจึงได้พาคนตัวเล็กขึ้นไปที่ห้องของตนก่อนเพราะร่องรอยที่ทำเอาไว้มันโผล่พ้นคอเสื้อออกมากระแทกตาให้กังวลหนัก เขาจำได้ว่าซังบอมติดเอาเสื้อคอเต่ามาด้วยจึงต้องกลับไปค้นให้คนตัวน้อยได้ใส่ ดงแฮนั่งสวมแจ็คเก็ตของร่างหนาระหว่างรอเขาหาเสื้อผ้าให้ ตาก็เหลือมองร่างใหญ่อีกร่างที่นอนหลับปุ๋ยเหยียดตัวยาวอยู่บนเตียง

อ่ะ เปลี่ยนเสื้อซะ กางเกงด้วย เจ้าเจอร์รี่หน้านิ่งรีบยื่นของมาให้

ร่างบอบบางรีบเข้าไปจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว หน้าหวานแดงระเรื่อไม่กล้าที่จะพูดจาสักคำ สิ่งที่ทำลงไปในชั่วคืนที่พ้นผ่านมันสร้างความอายให้จนไม่กล้าจะสบสายตาเจ้าชู้ที่มองมาด้วยซ้ำ

คิบอมไปส่งเสื้อผ้าไปให้ทางโรงแรมซักให้ด้วยความรอบคอบ จากนั้นจึงได้ออกไปสอดส่องดูความเรียบร้อยแล้วค่อยไปส่งดงแฮกลับห้อง ซึ่งแน่นอนว่าฮีชอลยังนั่งรออยู่ แต่พอเห็นทั้งสองคนกลับมาด้วยกันในสภาพที่เสื้อผ้าต่างจากเดิมก็จ้องหน้ามันเสียทั้งคู่

ถึงไม่อยากจะโกหกแต่ดงแฮก็ไม่สามารถบอกความจริงได้ ไปเล่นน้ำกันมา คิบอมเลยให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง

แค่นั้นแน่นะ

ตากลมสอดส่องทุกความผิดปกติ ร่องรอยที่โดนจูบมาอาจจะปิดบังส่วนที่อยู่ใต้ร่มผ้าได้ แต่ไอ้ปากแดงที่บวมเจ่อมานี่ปิดยังไงก็คงไม่มิด แล้วยิ่งจูบกันมาราธอนขนาดนั้นมันก็ยิ่งเด่นชัดฟ้องคนจ้องอยู่เต็มตา

ปากแบบนี้น่ะ ..อย่านึกนะว่าไม่รู้

ร่างเล็กหน้าซีดใจร่วงสะดุ้งเฮือก กะแล้วล่ะว่าพี่ต้องเห็น แต่ก็ไม่คิดว่าจะพูดมันตรงๆแบบนี้

ค..คือ

เงียบ เสียงเข้มดุใส่น้องทันควันแล้วหันไปหาอีกร่างที่ยืนนิ่งอยู่ นายเห็นน้องชายชั้นเป็นอะไรน่ะ ไม่ได้คบกันแล้วมาทำแบบนี้นี่นะ

นูนาคนสวยของฮันกยองตวัดสายตาหันมาดุใส่ ถึงเมื่อก่อนเขาจะเคยเกรงมาดนิ่งๆที่น่ากลัวนี้ก็เถอะ แต่จะให้มาปู้ยี่ปู้ยำน้องโดยที่ตัวเองไม่ออกโรงปกป้องเลยก็คงจะไม่ได้ แม้ดงแฮจะเต็มใจแต่ถ้ามันไม่ถูกไม่ควรก็ต้องค้านมันเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นคงได้เกินเลยกันไปใหญ่โดยไม่มีใครห้ามปรามแน่

...

ฮยอง ตัวเล็กรีบเกาะแขนพี่ ไม่อยากให้คิบอมโดนดุเลยจริงๆ

นายคิดอะไรของนายน่ะคิมคิบอม ถ้าคิดจะใช้น้องชั้นเป็นที่ระบายอารมณ์หรือคิดจะคบเล่นๆพอสมใจก็เขี่ยทิ้งน่ะมันง่ายไปนะ ดงแฮเป็นลูกมีพ่อมีแม่ แล้วพ่อแม่ก็มีหน้ามีตาในสังคมไม่น้อยกว่าครอบครัวของนาย ถ้าไม่จริงจังน่ะก็ไปไกลๆซะดีกว่า น้องชั้นไม่ใช่ของลดราคาหรือว่าสินค้ามีตำหนิถึงจะได้ลดแลกแจกแถมให้ใครก็ได้

ฮยอง.. มันไม่ใช่..

เงียบไปเถอะเจ้าตัวดี พี่ช่วยกันซีวอนให้เพราะคิดว่านายจะไปเดินเล่นที่สะพานแค่แป๊บเดียวนะ แต่นี่เล่นหายไปหลายชั่วโมงแล้วกลับมาในสภาพแบบนี้คราวหลังพี่จะไม่ช่วยอะไรแล้ว

ฮยองอ่า.. หน้าหวานเริ่มซีดลงทีละนิด มันก็แค่..

ดงแฮ เสียงต่ำร้องปรามเบาๆก่อนโค้งน้อยๆให้กับคนที่อาวุโสที่สุด ผมจะรับผิดชอบเอง

คนที่ยังเอาแต่บ่นชะงักปากค้างแล้วหันขวับ ตั้งแต่มาด้วยกันนี่ก็นับครั้งได้เลยที่ได้ยินเขาพูด

อ..อะไรนะ

ผมไม่ได้คิดจะเอาเปรียบหรือเห็นดงแฮไม่มีค่า ..เรายังไม่ได้คบกันในฐานะคนรักแต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง และผมก็สาบานได้ว่าผมไม่ได้ใช้เขาเป็นที่ระบายอะไรทั้งนั้น ผมเป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่ทำลายคนๆหนึ่งเพื่อสนองความต้องการดิบของตัวเอง

...

ถ้าอะไรๆลงตัวแล้ว ผมสัญญาว่าผมจะดูแลดงแฮให้ดีที่สุด

อ่ะ..

คราวนี้เลยกลายเป็นฮีชอลที่นิ่งอึ้งไม่คิดว่าเขาจะย้อนกลับมาหน้านิ่งและจริงจังขนาดนี้ ในขณะที่ดงแฮอมยิ้มจนแก้มแทบแตกตัวแทบลอย อยากจะกระโดดไปหอมแก้มคิบอมเสียจริงที่พูดจาได้น่ารักขนาดนี้

โหดกลับไปนอนเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ตัวน้อยรีบไปดันหลังร่างหนา ไปนอนไป

แต่นายจะโดนพี่ดุ เขายังห่วงอยู่ ชั้นอยู่ได้นะเจ้าแป๋ว

เถอะน่า กลับไปก่อนนะ ตากลมเหลือบมองหน้าค้อนๆของพี่แล้วรีบดันหลังกว้างต่อพร้อมกระซิบกระซาบเบาๆไปด้วย

ฝันดีนะ

มีอะไรก็โทรไปได้นะ

อืม

ส่งคนตัวโตเสร็จก็เดินโฉบกลับมาหาพี่ชาย ซึ่งฮีชอลก็ยังไม่วายสังเกตท่าทางของน้องอย่างถี่ถ้วน พอเห็นว่ามันยังปกติและดงแฮไม่ได้มีท่าทางแปลกๆไปนอกจากดูจะเพลียๆก็มั่นใจได้ว่าน้องยังไม่เสียสิ่งล้ำค่าให้เขาไป เพราะหากขืนลึกซึ้งกันจริงๆท่าเดินมันต้องผิดปกติไปแล้วล่ะ

นายยังไม่โดนคิบอมจับปล้ำใช่มั๊ยพอน้องเดินกลับมาที่เตียงก็ถามมันตรงๆ ไปจูบกันเค้ามาอย่างเดียวใช่มั๊ย

หน้าสวยแดงขึ้นมาทันตา ฮ..ฮยอง ..ถามอะไรน่ะ

ตอบมาตรงๆ

ย..ยังน่ะสิฮะ คิบอมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ

อืม ก็ว่างั้น ..เฮ่อ แต่คราวหลังน่ะ ถ้าจะออกไปนานๆน่ะโทรบอกพี่บ้าง พี่เป็นห่วงนายนะเจ้าตัวเล็ก

ขอโทษฮะ ดงแฮเสียงอ่อย รู้สึกผิดจริงๆที่ลืมส่งข่าวบอกพี่ก่อน

พี่บอกซีวอนว่านายป่วย พรุ่งนี้ก็ป่วยให้สมกับที่โกหกไปล่ะ

พอเอ่ยถึงอีกคนก็ถอนหายใจแผ่วเบานึกเศร้าที่ต้องโกหกซ้ำๆในเรื่องเดิม บางทีสงสัยไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนนี้คงต้องคุยกับซีวอนจริงๆจังๆเสียแล้ว ตัวน้อยก้มหน้าก้มตาดึงเอาผ้าห่มคลี่ออกแล้วซุกตัวลงนอนขดดูน่ารัก พอพี่ทิ้งตัวลงนอนด้วยก็กลิ้งไปกอดเอวบางๆเอาไว้แกมยังเกยคางบนไหล่แล้วถูออเซาะ

วันนี้ขอบคุณมากๆนะฮะ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

ห้องที่ดูจะสงบเงียบและไร้ปัญหาที่สุดคงหนีไม่พ้นห้องของซีวอนและฮยอกแจ เพราะต่างคนก็ต่างนิ่งๆ ชวนกันคุยไม่กี่คำก็เข้านอนเพราะไม่มีอะไรให้สนใจอีก ในเมื่อดงแฮนอนหลับไปแล้วประธานรุ่นรูปงามก็หมดงานที่จะทำในคืนนี้ พวกเขานอนกันคนละฝั่ง แต่อาจเพราะฮยอกแจติดนิสัยชอบกลิ้งไปกลิ้งมามันเลยไปชนกับร่างหนาเข้า ซึ่งซีวอนก็ดันคิดว่าเขาเป็นหมอนข้างที่ห้องอีกเลยโดนก่ายจนชาไปทั้งตัว

ตาเรียวขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงปลุกของโทรศัพท์ เขาตั้งใจจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นจึงต้องรีบลุกขึ้นมาก่อนที่จะเช้า แต่เพราะดันไปอยู่ใต้แขนขาใหญ่ๆที่พาดทับอยู่เลยเพิ่งจะรู้ว่าโดนตะคริวกิน

เอ่อ.. ซีวอน

ทั้งที่เขิน ทั้งที่อาย ทั้งที่หัวใจเต้นยิ่งกว่าย่ำกลองแต่ก็จำต้องร้องเรียกเพราะตัวน้อยๆแบบนี้มันจะรองรับแขนที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามและใหญ่แบบนั้นได้นานสักแค่ไหนเชียว

ซีวอน ..ชั้นหนัก

หืม

ซีวอน ..หนัก

ร่างใหญ่ปรือตาลืมขึ้นมาก็นิ่งอึ้งไปสักครู่เพราะตอนนี้ร่างเล็กๆดันมาอยู่ในอ้อมกอดของตนและฮยอกแจก็พยายามที่จะดันเอาแขนใหญ่ออกจากร่าง สีหน้าหวั่นๆของร่างเล็กทำเอาคนกอดต้องรีบชักทั้งแขนและมือออกอย่างเก้อๆ ซึ่งร่างบางก็นอนนิ่งอยู่สักครู่ไม่ยอมขยับไปไหนจนกระทั่งอีกฝ่ายต้องหันมาถามทั้งที่ง่วง

นอนเป็นหินเชียว เป็นอะไร

ตะคริวกิน

อ่า..

ไม่ได้โทษนายนะ แต่มันตะคริวกินจริงๆ เสียงใสกระซิบเบาๆ อยู่ใกล้กันแค่นั้นมันไม่จำเป็นต้องพูดดังนักก็ได้

ชั้นขอโทษนะ คงนึกว่าหมอนข้างอ่ะ

ไม่เป็นไร เขายิ้มบางๆ ใจจริงก็ยินดีที่จะโดนกอด ถึงมันจะตื่นเต้นจนกลายเป็นตกใจและทำอะไรไม่ถูกก็เถอะ เพราะปกติก็เคยแตะเนื้อต้องตัวกันซะที่ไหน

แล้วนี่ทำไมตื่นเช้า

จะลงไปดูพระอาทิตย์ขึ้น

คนเดียว?

อืม ก็มันไม่มีใครไปด้วยนี่

จะไปตอนไหนล่ะ

เดี๋ยวก็ไปแล้ว

ขาเรียวยาวสะบัดเล็กน้อยแล้วจึงค่อยๆยันกายลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วก็เดินเช็ดน้ำที่เปียกบนหน้าออกมาพร้อมทั้งยืดเส้นยืดสาย รู้สึกสดชื่นมากกว่าทุกๆเช้าเพราะมันเป็นค่ำคืนที่มีคนที่แอบรักนอนอยู่ข้างๆ ตื่นขึ้นมาก็เจอหน้าเขาเป็นคนแรกซ้ำยังถูกกอด แค่นี้ฮยอกแจก็ดีใจจนแทบจะกระโดดอยู่แล้ว

ซีวอนนอนนิ่งอยู่สักครู่และฟังเสียงรองเท้าสลิปเปอร์ย่ำไปย่ำมา แล้วจู่ๆก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งสลึมสลือมองหน้าขาวๆ

เดี๋ยวลงไปด้วยแล้วกัน มืดๆแบบนี้นายไปคนเดียวมันอันตราย

เหมือนเดิม ..เขายังเหมือนเดิมที่มักจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษคอยดูแลคนที่อ่อนแอกว่า

ฮยอกแจได้ยินก็ยิ้มกว้าง ขอบใจนะ

 

คนตัวเล็กและตัวใหญ่เดินออกมาจากห้องโดยที่ซีวอนยังเหลียวมองที่เบอร์ห้องคนตัวน้อยที่ตนเข้าใจว่าไม่สบายด้วยความห่วงหา ฮยอกแจเหลือบมองตามก็เจ็บแปลบอยู่ลึกๆแต่มันก็ไม่ได้มากเท่าไหร่เพราะเขาก็พอจะมองออกว่าเจ้าเด็กหน้าหวานนั่นไม่ได้มีใจให้คนข้างกายเลยสักนิด ถึงแม้จะไม่ค่อยได้เข้าใกล้คิบอมก็เถอะ แต่สายตาเวลาที่หันไปหากันมันก็บ่งบอกได้ว่ามีอะไรเชื่อมอยู่

ลิฟต์ถูกกดลงมาที่ชั้นล่าง แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตูโรงแรมก็เห็นรุ่นพี่หน้าหวานเดินโงนเงนเข้ามา ท่าทางจะเพิ่งกลับจากข้างนอก

พี่อิทึก? ร่างหนาร้องเรียก

คนที่ก้มหน้าก้มตาเดินแบบง่วงๆเลยหันมามองตามเสียง อ..อ่า พวกนายเองเหรอ

ไปไหนมาเหรอครับ

ไปส่งซองมินที่สนามบินมาน่ะ

ซองมินกลับแล้วเหรอฮะ ฮยอกแจฟังแล้วก็ตกใจ ทริปนี้แทบทั้งทริปก็มีแต่เจ้าตัวอวบมาอยู่เป็นเพื่อน พอไม่มีซองมินก็เพิ่งจะได้ซีวอนดูแลเมื่อคืนนี้ แล้วแบบนี้เขาจะมีเพื่อนคุยเหรอ?

อืม กลับไปแล้ว ขึ้นเครื่องไปสักพักนี้เอง

ทำไมกลับไปก่อนล่ะฮะ

เรื่องมันยาว อิทึกถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่อยากจะระบุว่าให้ลองไปถามคยูฮยอนดูสักเท่าใดนักเพราะเรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ความสมัครใจของเจ้าตัวว่าอยากให้เปิดเผยด้วยหรือไม่

อ่า.. น่าเสียดาย น่าจะอยู่ก่อน

มันอยากกลับก็ปล่อยๆมันไปเถอะ อยู่ที่นี่บางทีจะยิ่งทำให้ทริปนี้อึดอัด

พูดแค่นี้ฮยอกแจก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าคยูฮยอนคงก่อเรื่อง ถึงจะไม่ได้รู้อะไรมากแต่ที่เขานั่งแอบมองซีวอนบ่อยๆก็พอจะสังเกตได้ว่าซองมินแอบมองคยูฮยอนอยู่ และเวลาทานข้าวเสร็จในทุกๆวันเจ้าตัวอวบก็จะลุกออกไปจากโรงอาหาร จากนั้นพ่อราชนิกูลจอมเจ้าชู้ก็จะหายตัวตามไปด้วย เป็นแบบนี้มาตลอดหลายเดือนทำไมจะเดาไม่ได้ในเมื่อนิสัยของคยูฮยอนก็เป็นแบบนี้มาตลอด แค่ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจเด็กในห้องเรียนเดียวกันก็เท่านั้น

ซีวอนมองเห็นความเหนื่อยล้าและท่าทางที่ดูเครียดของรุ่นพี่หน้าหวานก็ชักเป็นห่วง

พวกเราจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ไปด้วยกันมั๊ยฮะ

จะดีเหรอ?

อีกคนถึงแม้จะใจหายที่ไม่ได้ไปกันสองต่อสองแต่เพราะเห็นสีหน้าของคนที่มักจะยิ้มแย้มสดใสดูหมองหม่นก็อดที่จะห่วงไม่ได้  ต่อให้ไม่ได้สนิทกันแต่ซีวอนก็ไม่ได้เป็นของใคร จะอย่างไรก็คงต้องแล้วแต่เขา

ฮยอกแจหันไปยิ้มพร้อมทั้งชวนซ้ำอีกคน ไปด้วยกันสิฮะ เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น

อิทึกพยักหน้าแบบมึนๆแล้วเดินเซตามอีกสองหนุ่มไปที่ชายหาด ตอนนี้ดวงอาทิตย์เพิ่งเริ่มส่องประกายสีส้มแสดฉาบขอบฟ้าที่มืดให้สว่างทีละนิด แสงเรือนๆเริ่มทอประกายและซีวอนก็หยิบเอากล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายเป็นพักๆ หันไปถ่ายอิทึกบ้าง ฮยอกแจบ้าง บางทีก็ผลัดกันถ่ายไปมา

ร่างหนาเหลือบมองไปที่โรงแรม อยากจะให้คนตัวน้อยๆที่นอนอยู่บนนั้นออกมาถ่ายรูปด้วยกัน แต่พอคิดว่าดงแฮไม่ค่อยสบายก็ถอนหายใจเบาๆ พอเริ่มจะเหนื่อยแล้วก็ทิ้งตัวนั่งกันที่ชายหาดและมองดูท้องฟ้าสีสวยไปเรื่อยเปื่อย สักพักก็เหมือนจะมีหัวทุยๆพิงมาซึ่งซีวอนก็ไม่ได้สนใจว่าเกิดอะไร แต่พอจะชวนกันไปทานอาหารเช้าก็กลายเป็นว่าอิทึกผล็อยหลับไปแล้ว

คงง่วงจัดแน่ๆเลย ฮยอกแจชะโงกมอง

ซีวอนลองสะกิดแต่ก็นิ่งสนิทไม่ไหวติง สงสัยต้องแบกขึ้นห้องซะล่ะมั๊ง ไม่รู้มีเรื่องอะไรกันซองมินถึงได้หนีกลับไปก่อนแบบนั้น

อ่า นายแบกแล้วกัน

สองคนมองหน้ากันแล้วก็เข้าใจ ซีวอนตัวใหญ่กว่าเป็นไหนๆก็คงต้องเป็นคนแบกอยู่แล้ว เขาบอกให้ฮยอกแจหากุญแจห้องในกระเป๋ากางเกงรุ่นพี่หน้าหวานให้ก่อนแล้วจึงได้แบกขึ้นหลังโดยมีร่างเล็กคอยช่วย เมื่อออกจากลิฟต์ก็ดันเจอกับซังบอมที่ยืนรออยู่ด้านนอกพอดี

จะไปไหน

หาอะไรกิน เจ้าเด็กห้องบีตอบตามสไตล์

คนถามเลยเอ่ยต่อ แล้วคิบอมล่ะ

นอน

รอยยิ้มประหลาดของซังบอมสร้างความแปลกใจได้ไม่น้อย แม้ซีวอนจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรแต่คนยิ้มก็สุขใจอยู่เงียบๆคนเดียว เมื่อคืนตอนพี่พาคนตัวเล็กกลับมาก็แอบลืมตาขึ้นมอง เห็นสองคนกระซิบกระซาบกันเบาๆตอนที่หาเสื้อผ้าให้เปลี่ยนก็คิดอยู่ว่าน่ารัก แต่พอจะกลับดงแฮก็ยังโดนขโมยจูบอีกฟอดที่แก้มทำเอาแทบจะลุกขึ้นมาจุดพลุฉลอง

สงสัยเรื่องรักๆจะไม่เป็นทางขนานกับไอ้ปากหมาหน้านิ่งแล้วล่ะ ^ ^

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

 

มีคนถามว่าท้องเสียเป็นอะไรมากมาย .. มันบ่อยจนจะปกติแล้วมั๊งคะ เพราะเมื่อปีก่อนโน้นบลูเป็นลำไส้อักเสบเข้า รพ. ตั้งแต่นั้นมาถ้ากินข้าวผิดเวลาหรือกินอะไรรสจัดหน่อย ไม่ก็เป็นวันนั้นของเดือน ท้องจะเสียอีก บางทีอาทิตย์นึงเสียไปสามสี่รอบ = =”

 

เง่อ อยากแต่งฟิคเศร้าคิเฮ .. แต่ตอนนี้เปิดเยอะแระ กลัวไม่มีคนอ่าน อันนั้นออกแนวรักรันทด ฮ่าๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67048 DreamPatty (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 00:11
    ตอนแรกตกใจ นึกว่าเฮเสร็จบอมแล้ว *o*
    #67,048
    0
  2. #66988 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 22:22
    คิเฮ สุดยอดดดดด

    บอมเริ่มชัดเจนล่ะะ
    #66,988
    0
  3. #66912 luknamalotte (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 01:45
    สะใจและมันส์ในอารมณ์มากกกก... 5555555 ในที่สุดคุณชายก็โดนซะที รอมานานล่ะ 55555
    #66,912
    0
  4. #66819 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 02:52
    โอ้ยไมมันน่ารักงี้ว่ะ คิเฮ
    #66,819
    0
  5. #66563 sungmin sj (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 15:40
    แอร๊ยย ไม่ไหวล๊าวว
    #66,563
    0
  6. #66301 KIHAE*129 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 01:46
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    คิเฮ

    บอมพูกแบบนี้จะลุยแล้วใช่รึป่าว

    ซังบอมนี่น่ารักจริงๆ
    #66,301
    0
  7. #66230 mirchullove (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 11:41
    คิเฮน่ารักสุดๆ>///<
    #66,230
    0
  8. #66178 Zelon (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:36
    แหกปากลั่นเว่อร์กับฉากคิเฮ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก



    บอมมมมมม นายมันไม่ใช่คนนนนน ทำไมถึงทนด้ายอ่ะะะะ เป็นคนมักน้อยอะไรเช่นนี้ *ใครจะหื่นเหมือนแกห๊ะ!*



    ป๋ากะเจ๊ก็น่ารักขึ้นเยอะเลย ^_^



    ส่วนคยูมิน..สมน้ำหน้ากี้ - - ไม่ไปนั่งชิวละครับ เด๋วเจอคนใหม่ก็ลืมมินเองแหละ ;P
    #66,178
    0
  9. #66133 sungmin sj (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:41
    ว๊ายยยยยย
    คิเฮ คิเฮ
    #66,133
    0
  10. #66039 chin-cha (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 02:58
    บอมพูดที  เจ๊อึ่งไปเลย  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #66,039
    0
  11. #65983 Chanya.N (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 12:47
    โสนาน่าคยูหย่อน!!! ชิชะเชอะ!! อิท่านราชวงศ์!!
    อกหักรักคุดหนีไปรักตุ๊ดเลยไป๊!! (อ..เอ๊ะ!?/ซองมิน)

    ว่าแต่...คิเฮคะ ถามยังงี้อาจจะเป็นการเสียมารยาทนะคะ.. แต่ว่า..
    พวกคุณได้อึ๊ดจ้ำบึ๊ดจ้ำบึ๊ดจ้ำบึ๊ด กัน..แล้วหรือยังคะ - -?

    รึแค่ลั่นล๊าภายนอกกันเฉยๆ? หืม? แอรนซ์เซอร์พลี๊สสส
    (ทำไมตูเสื่อมยังเงร้!~)
    #65,983
    0
  12. #65848 satohara (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 22:21
     โอ้ ซังบอมแผนเธอสุดยอดดดดดดดดดดดดมาก 
    #65,848
    0
  13. #65749 MTieluk (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 16:13
    ซังบอมแผนแกใช้ได้นะ้เนี่ย กน่ารักอ่ะซังบอ
    #65,749
    0
  14. #65379 PARISO'KH (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 20:37
    หน้านิ่ง  555555
    #65,379
    0
  15. #65274 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:28
    ซังบอม รักเธอเน้

    คิเฮ อูยยยยยยย O..O
    #65,274
    0
  16. #65232 NANA (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 12:02
    วอนฮยอก ใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่วอนก็ยังเฉยๆ

    วอนหันมามองคนที่เค้ารักดีกว่านะ ฮยอกก็เป็นคนดีอ่ะ

    #65,232
    0
  17. #65109 aibel (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2554 / 17:03
    คิบอมต้องขอบคุณน้องนะ  ที่มีโอกาสทำขนาดนี้   มาพูดขนาดนี้ด้วยแล้วยิ่งทำให้ทงเฮยิ้มหุบเลย  



    ฮันอีกไม่นาน เดี๋ยวฮีซอลก็ยอมมาเป็นยอโบจริงๆ พูดจริงใจขนาดนี้
    #65,109
    0
  18. #64770 IDidnt'Only (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 18:33
    เมาแล้วยั่วแบบไม่ตั้งใจ
    ฮ่าๆ น่ารักอ่ะ
    #64,770
    0
  19. #64588 I'cassimic # (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 14:01
    คิเฮ วุ้ววววววว ! 55555
    ซังบอมนี่น่ารักแฮะ :D
    #64,588
    0
  20. #64584 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 23:36
    ตอนนี้เทคะแนนให้บอมกะเกิงมากมายดดยเฉพาะคำพูดของเกิงอ่ะ "ความชอบมันตอบไม่ได้หรอกว่าเพราะอะไร....." และก็บอม"ผมจะรับผิดชอบเอง..."
    คือฟังแล้วรู้สึกว่านายแมนมาก

    #64,584
    0
  21. #63885 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2554 / 22:04
    หลงรักซังบอมก็ตอนนี้ล่ะ
    #63,885
    0
  22. #63566 Pink_Panther (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 17:14
    บอมบอกว่าจะดูแลให้ดีที่สุด แปลว่าไม่ยกให้ใครใช่ม๊า ><

    ฮยอกสู้ๆ แอบสงสารทึกกี้ ท่าทางจะเหนื่อยจัด หลับไปเลย เหอๆ
    #63,566
    0
  23. #63313 mister.bean (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 17:21
    บอมพูดเหมือนจะยกขันหมากไปสู่ขอเล๊ยยย ><'
    คู่อื่น ๆ เค้าเริ่มจะอินเลิฟกันแล้วเน๊อะ แล้วมินกี้ล่ะ เมื่อไหร่จะเป็นแบบคู่อื่นบ้าง ?? ? = =;
    #63,313
    0
  24. #63312 Mapii ky (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 13:29
    ตอนนี้คิเฮดุเดือดกันจริงๆ เหอะๆ

    ป๋าของคบอย่างเป็นทางการแล้วนะ ฮีใจอ่อนแล้วแหละ

    สู้ๆเค้านะฮยอก อย่างน้อยก็ยังดีล่ะนะ

    #63,312
    0
  25. #63207 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 09:46
    กรี๊ดดด  บอมเฮของชั้นนน   ในที่สุดพี่บลูก็พาเค้าทั้ง 2 คนขึ้นสวรรค์  5555555
    #63,207
    0