Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 61 : (SF) Eternal Love (Won x Hyuk) Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ธ.ค. 52

คำชี้แจงก่อนอ่าน

 

นี่คือช็อตฟิคที่บลูลงใน InLove นะคะ เอามาลงแค่คู่วอนฮยอกคู่เดียว ไม่ต้องถามหาคู่อื่นค่ะ เพราะใจดีเอามาลงให้แค่นี้ แต่ฉากที่แสดงความรักขอตัดออกนะคะ เพราะบลูไม่อยากเสี่ยงให้ฟิคโดนหัวแดงเพราะช็อตที่ไม่ได้เกี่ยวกับฟิคเต็ม และเพื่อให้เกียรติคนที่ซื้อฟิคไปค่ะ

InLove ไม่พิมพ์เพิ่มแล้วนะคะ บลูทำแค่ 192 เล่มเท่านั้น ถ้าใครจะสั่งก็สอบถามก่อนแล้วกันค่ะ มันเหลืออยู่ไม่กี่เล่ม อันนี้สำหรับคนอยากสั่งนะ จริงๆแล้วบลูกะจะเอาไว้ขายงานไก่ปีนี้ด้วยซ้ำ -*-  และเพื่อไม่ให้สับสน จะบอกว่าช็อตเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ SHARP แต่อย่างใดค่ะ มันคือฟิคเฉพาะกิจที่รวมในเล่มช็อตฟิคของบลูเท่านั้น

และฟิคเรื่องนี้เป็นแนวกึ่งแฟนตาซีนะคะ

 

 

ก่อนจะอ่านเนื้อเรื่อง รบกวนคลิกตรงนี้เพื่อดูภาพประกอบก่อนนะคะ จะได้จินตนาการฟีลตามได้ถูกต้องค่ะ

http://writer.dek-d.com/with_Draculza/story/viewlongc.php?id=518342&chapter=62

 

 

 

 

= = = = = = = = = = = = = = =

 

 

 

 

 

 

ในปี 1960 เกาหลีกำลังพัฒนาประเทศจากเกษตรกรรมเข้าสู่ยุคอุตสหกรรมอย่างเต็มตัว บ้านเรือนมากมายเริ่มเปลี่ยนไป มีการปฏิวัติและปรับเปลี่ยนในอะไรหลายๆอย่าง ถนนหนทางก็ขยายจนกว้างทั้งๆที่ก็มีรถราไม่มากนัก

ตอนนี้ผมเรียนจบแล้ว ซึ่งหลังจากเรียนจบผมควรจะเป็นการพักผ่อนหรือออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่กับเพื่อนๆก่อนที่จะถึงเวลาชดใช้กรรมด้วยการทำงานเหมือนกับคนอื่นๆ แต่ตอนนี้ผมกลับถูกส่งไปที่ไหนก็ไม่รู้ และที่ผมรู้ตอนนี้คือที่แห่งนั้นมันคงจะกันดารและอยู่ห่างจากความศิวิไลทั้งหลายแหล่

เวลานี้ผมอยู่บนรถไฟที่เสียงดังฉึกฉักน่าปวดหัว ลมบางๆลอยมากระทบหน้าอยู่ตลอด กลิ่นไอแห่งชนบทกำลังพาผมย้อนเข้าไปสู่วัยเด็ก

เมื่อก่อนผมเคยวิ่งเล่นกลางท้องทุ่งนาเป็นประจำเพราะว่าบ้านของผมอยู่ในเขตที่ความวุ่นวายยังไม่ไปกร้ำกรายมากนัก ไอดินและกลิ่นทรายยังคงฝังตรึงในหัวใจจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้ผมกำลังจะกลับไปสู่อ้อมกอดแห่งขุนเขาและธรรมชาติ แต่ผมกลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด ไม่รู้ว่าทำไมพ่อถึงต้องส่งผมไปอยู่กับลุงที่คฤหาสน์บ้าบออะไรนั่นด้วย

ที่ที่ผมกำลังจะไปคือคฤหาสน์ของตระกูลชเว ซึ่งเป็นขุนนางเก่าในสมัยไหนก็ไม่รู้ พ่อผมบอกว่าที่คฤหาสน์นั้นเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษซึ่งเคยเป็นทูตที่อังกฤษจึงมีรูปทรงแบบตะวันตกและตกแต่งแบบฝรั่ง ตอนแรกผมก็สงสัยว่าทำไมต้องทำแบบนั้นทั้งๆที่ที่นี่คือเกาหลี แต่พอมารู้ว่าต้นตระกูลของเขาเป็นทูตสมัยแรกๆก็พอจะเข้าใจว่าเมื่อก่อนมันคงดูโก้หรูที่มีบ้านสไตล์แบบนั้น

 

 

ฮยอกแจหิ้วกระเป๋าลงจากรถไฟเมื่อมาถึงสถานีปลายทางของตัวเอง เขามองซ้ายมองขวาอยู่สักพักกว่าจะพบกับคนรถซึ่งยืนรออยู่ตรงป้ายชื่อชานชลา สีหน้าเขาราบเรียบ สวมชุดสีดำสนิทและโค้งน้อยๆราวกับว่าเด็กหนุ่มที่มาเยือนนั้นเป็นบุคคลสูงศักดิ์

คฤหาสน์อยู่ห่างจากที่นี่มากมั๊ยครับร่างโปร่งบางเอ่ยถามเมื่อขึ้นไปนั่งบนรถที่งามและหรูที่สุดในยุคนั้น

ราวสองชั่วโมงครับ เพราะคฤหาสน์ตั้งอยู่บนเนินเขาที่นอกเมือง

คนฟังพยักหน้าแล้วหันไปมองที่นอกหน้าต่าง บ้านเรือนแถบนี้ยังคงดูธรรมดาและไม่น่าสนใจนัก มันคงไม่มีอะไรที่ตื่นตาตื่นใจเหมือนเช่นเมืองหลวงอย่างโซล ถนนหนทางรึก็ค่อนข้างแคบ ระหว่างทางก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักเปิดประตูไม้สีทึมออกมาในชุดฮันบกดูน่ารัก

ที่โซลตอนนี้เริ่มมีโรงงานอุตสาหกรรมเกิดขึ้น แต่ในเขตรอบนอกยังคงเหมือนเก่าคือมีเพียงทุ่งนาและไร่สวนมากมาย ซึ่งชีวิตที่สงบสบายแบบนี้มันก็ดูดีและไม่น่าจะมีอะไรเคร่งเครียด

ถ้าตอนนี้ผมอยู่ที่โซลก็คงสมัครเข้าทำงานในบริษัทสักที่ คนที่เรียนสูงอย่างผมมีไม่กี่คนนักและช่วงนี้ก็มีบริษัทมากมายที่แข่งขันกันเปิดตัวเพราะรัฐบาลต้องการจะพัฒนาประเทศให้ก้าวหน้าเทียบเท่าประเทศอื่นๆ แต่เวลานี้มันก็คงเป็นแค่ฝันลมๆแล้งๆไปก่อน เพราะผมคงต้องดักดานอยู่ที่คฤหาสน์กลางภูเขาไปอีกนาน หรือไม่ก็จนกว่าที่พ่อจะอยากให้ผมกลับไป

ถนนลูกรังเส้นเล็กกำลังพารถยนต์สีครีมเข้าไปใกล้จุดหมาย บริเวณที่ผ่านมานั้นมีหมู่บ้านอยู่ประปรายฮยอกแจจึงได้ขอให้คนรถจอดแวะซื้อขนมพื้นบ้านเพื่อทานรองท้องระหว่างทางเนื่องจากเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่ช่วงกลางดึก

เมื่อเข้าเขตภูเขาที่มีป้ายว่าพื้นที่ตระกูลชเว บรรยากาศโดยรอบก็เริ่มเย็นยะเยือก ต้นไม้มากมายกำลังสั่นไหวเพราะสายลมที่พัดหนักๆ มันอาจน่ากลัวสำหรับคนขวัญอ่อน แต่สำหรับฮยอกแจซึ่งเติบโตมาในเมืองใหญ่นั้นไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรมากไปกว่าการที่ลมพัดธรรมดาๆเลยสักนิด

คุณทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้วเด็กหนุ่มหันไปถามคนขับรถซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ

ดวงตาสีนิลเหลือบมองแล้วก็เอ่ยตอบ สิบปีครับ

แสดงว่าคุณคงสนิทกับลุงของผม

ไม่เท่าไหร่หรอกครับ พ่อบ้านลีจะดูแลคุณชายเสียส่วนมาก ไม่ค่อยได้มีเวลามาสุงสิงกับคนงานสักเท่าไหร่

คุณชาย.. คุณชายชเวที่เคยลงหนังสือพิมพ์น่ะเหรอครับ?”

ครับ ท่านลงหนังสือพิมพ์บ่อยๆ

อ่า ผมเคยได้ยินคุณพ่อบอกว่าท่านเก่ง

ร่างนั้นยิ้มน้อยๆ สีหน้านิ่งสงบ เดี๋ยวคุณก็ได้พบท่านแล้วล่ะครับ

 

 

ราวครึ่งชั่วโมงจากปากทางกว่าจะมาถึงที่ด้านหน้าคฤหาสน์ ทันทีที่เข้าเขตรั้วที่แท้จริงฮยอกแจก็ต้องตกตะลึงในความใหญ่โตและกว้างขวาง มีคฤหาสน์ทรงฝรั่งอยู่หลังทิวสนที่เรียงรายอยู่ข้างทาง ตึกสีเทาที่ตั้งตระหง่านช่างน่าทึ่ง เขาไม่เคยรู้จริงๆว่านอกจากบริษัทหรือห้างร้านใหญ่ๆในโซลแล้วที่ต่างจังหวัดยังจะมีบ้านคนที่ใหญ่ขนาดนี้อยู่

ทันทีที่ลงจากรถก็เงยหน้าขึ้นมองตัวตึกด้วยความรู้สึกประหลาด มันเหมือนเทพนิยายแต่ก็คล้ายกับสถานที่ที่น่าสะพรึงกลัว โดยรอบนี้มีแค่เพียงต้นไม้ที่มากมายไม่มีบ้าน เรือนรอบข้าง แม้แต่เสียงนกเสียงกาก็ยังไม่มี

นี่มันคฤหาสน์คนหรือว่าปราสาทผีสิงกันแน่นะ?

 

เด็กหนุ่มทำความเคารพลุงแท้ๆและถูกพาไปพบกับคุณชายซึ่งเป็นเจ้าของคฤหาสน์ ร่างหนาที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังในห้องหนังสือแสนกว้างที่ชั้นสามดูค่อนข้างจะใจดีแต่ก็แฝงไปด้วยความนิ่งที่น่ายำเกรง รอบห้องเต็มไปด้วยตำหรับตำรามากมายจนแทบจะไม่สามารถอ่านหมดได้ในปีเดียว

นี่มันเป็นหอสมุดขนาดเล็กหรือไงนะ?

นี่หลานของผม ที่เรียนคุณชายไว้น่ะครับพ่อบ้านลีรีบแนะนำ และฮยอกแจก็โค้งน้อยๆเพื่อทักทาย

สายตาคมกริบจ้องมองจนคนยืนเสียวสันหลังวาบ แต่พอเขายิ้มให้ก็ชักจะใจชื้น

ให้มาช่วยเป็นเลขาชั้นก็แล้วกันนะ พิมพ์ดีดได้ใช่มั๊ย?”

ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ ได้ครับ

อืม ก็ดี เวลามีเอกสารจะได้ช่วยตรวจทานให้ด้วย

ครับ

ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ขึ้นมาที่ห้องหนังสือนี่ก็แล้วกันนะ ถ้ามีงานชั้นจะได้เรียกใช้แต่ถ้าไม่มีอะไรก็อ่านหนังสือไปก็แล้วกัน

ขอบคุณคุณชายมากครับ

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

ห้องของฮยอกแจนั้นอยู่ติดกับห้องของพ่อบ้านลีซึ่งเป็นลุงแท้ๆและก็อยู่ด้านในสุดของทางเดิน เขาเปิดหน้าต่างชะโงกดูที่ด้านนอกแล้วก็ยิ้มกว้างเพราะมองเห็นสวนดอกไม้ขนาดกว้างที่ข้างคฤหาสน์ได้อย่างชัดเจน ถ้าไม่ติดว่าเด็กรับใช้ในคฤหาสน์จะนิ่งสงบและมันก็กว้างแสนกว้าง คฤหาสน์แห่งนี้มันคงจะดูดีขึ้นมาหลายเท่าตัว

และคงไม่ได้น่ากลัวเหมือนคฤหาสน์ท่านเค้าท์แบบนี้

เด็กหนุ่มร่างเล็กจัดการเก็บข้าวของให้เรียบร้อย เนื่องจากเขาไม่ใช่พนักงานหรือเด็กรับใช้จึงไม่ต้องสวมใส่ชุดฟอร์มแบบคนอื่น ซึ่งนั้นมันก็ทำให้รู้สึกดีไม่หยอกที่เหมือนตัวเองได้รับอภิสิทธิ์เพียงคนเดียว

เขาเดินออกไปที่สวนดอกไม้ด้วยรอยยิ้ม นอกจากบรรยากาศทึมๆในคฤหาสน์ ที่ตรงนี้ก็ดูเหมือนจะมีสีสันมากที่สุด อย่างน้อยๆก็มีหลากหลายสีแต่งแต้มให้ยิ้มได้ ถึงจะไม่มีเสียงนกให้ได้ยินแต่ก็ยังดีที่มีผีเสื้อบินโฉบเฉี่ยวไปมา เพราะมันก็ทำให้รู้ว่าพื้นที่แห่งนี้นั้นไม่ได้น่ากลัวจนสัตว์เล็กใหญ่ไม่กล้าเยื้องกรายเข้ามา

ในขณะที่คนตัวเล็กนั่งยิ้มและเล่นกับสุนัขตัวใหญ่อย่างอารมณ์ดี คนบนตึกก็ยืนมองผ่านกระจกลงมาด้วยสายตาที่แปลกประหลาด ทั้งรอยยิ้มและท่าทางนั้นช่างคุ้นเคย

เหมือนกันไม่มีผิด ..เธอกลับมาหาฉันแล้วใช่ไหม อึนฮยอก?

                      

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

เช้าวันต่อมาพ่อบ้านลีรีบเข้ามาปลุกหลานชายตัวดีให้รีบตื่นตั้งแต่ไก่โห่เพราะจะ ต้องเข้าไปรับใช้คุณชายที่ห้องหนังสือ ซึ่งเมื่อฮยอกแกเหลือบมองนาฬิกาแล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรีบปลุกอะไรขนาดนี้

นี่มันเพิ่งตีห้าครึ่งเองนะฮะ คุณชายของลุงเค้าจะตื่นแล้วเหรอ?”

ชายผู้สูงวัยขมวดคิ้วอย่างเอือมระอา ท่าทางหลานจะโดนเลี้ยงมาเสียจนชินกับการตื่นสายๆ

คุณชายท่านจะลงมารับประทานอาหารเช้าตอนแปดโมง ก่อนหน้าที่ท่านจะลงมาแกต้องจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ทั้งอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วก็กินข้าวเช้าด้วย แล้วก็ต้องขึ้นไปเตรียมงานให้ท่าน

คนงัวเงียเริ่มถลึงตาด้วยความไม่เข้าใจ เตรียมงาน? เตรียมยังไงล่ะฮะ ผมไม่เคยเตรียมนี่นา

ไปสรุปเอกสารที่บนโต๊ะทำงานของท่าน ไว้เพื่อที่ท่านจะได้ไม่ต้องอ่านข้อความทั้งหมด วันๆหนึ่งคุณชายต้องเซ็นเอกสารมากมาย ท่านไม่อยากเสียเวลาอ่านทุกบรรทัดนักหรอก

ฮยอกแจถอนหายใจยาว แต่ก็สะบัดผ้าห่มออกและลุกขึ้นเดินลากขาเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกห้อง อย่างน้อยๆงานที่ได้รับมันก็เบากว่าคนอื่น ไหนๆมาอาศัยเขาอยู่ทั้งทีก็ควรจะทำตัวให้มีประโยชน์สักหน่อย

ระหว่างที่แปรงฟันไปก็ถอนหายใจไปด้วย ที่นี่ไม่มีกระทั่งโทรทัศน์หรือแม้แต่วิทยุ ไฟในคฤหาสน์ก็ถูกดับตั้งแต่สี่ทุ่ม จะออกไปไหนก็ไม่ได้เพราะไม่มีที่ให้ไป ชีวิตเลยต้องติดและถูกปิดตายอยู่กับคฤหาสน์เงียบๆที่แสนน่าเบื่ออย่างเลี่ยงไม่ได้

คฤหาสน์ก็ใหญ่ทำไมไม่มีวิทยุซักเครื่องเนี่ยเขาถอนหายใจยาวใจจริงก็อยากจะภาวนาให้มันมีโทรทัศน์แต่มันก็คงจะยาก เลยต้องขอลดระดับมาเป็นแค่วิทยุแทน

 

ร่างบางจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยในช่วงเจ็ดโมงครึ่งแล้วจึงได้ขึ้นไปเตรียมงานที่ห้องหนังสือตามที่ลุงบอก เอกสารในตะแกรงบนโต๊ะค่อนข้างหนาและมาก เขาอ่านแล้วสรุปใจความสำคัญเขียนบอกไว้บนกระดาษขาวแล้วแนบไว้ที่หน้าเอกสารแต่ละฉบับ ทำแบบนั้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ซึ่งมีฐานะเป็นเจ้านายนั้นเข้ามา

มีเอกสารกี่ฉบับเขาถามเรียบๆ

สิบสามครับว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นยืนแบบเกร็งๆ แต่เพราะอีกคนโบกมือบอกว่าไม่ต้องจึงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตามเดิม

เอาที่เสร็จแล้วมาหน่อย อ้อ.. ถ้ายังไม่ได้สรุปเอกสารของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็สรุปเรื่องนั้นมาให้ชั้นก่อนนะ

ครับ

ฮยอกแจรวบส่วนที่เสร็จแล้วจำนวนสี่ฉบับไปให้ร่างหนาที่นั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังอย่างเมื่อยล้าแล้วจึงค่อยมาสรุปเรื่องโรงเรียนจองฮวาซึ่งเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าขนาดใหญ่ในเกาหลี เมื่ออ่านดูแล้วก็ตาโตเพราะมันทำให้เขาได้รู้ว่า ชเวซีวอน ซึ่งเป็นคุณชายของคฤหาสน์นี้เป็นผู้อนุมติเงินทุนสนับสนุนมาโดยตลอด

ร่างสูงใหญ่นั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ พอฮยอกแจนำส่วนที่เหลือไปส่งให้ก็ยื่นกระดาษขาวที่เต็มไปด้วยลายมือขยุกขยิกที่แสนหวัดมาให้

อ่านออกหรือเปล่า?”

เด็กหนุ่มก้มลงมองแล้วจับใจความสักครู่ ออกครับ แต่อาจจะมีบางตัวที่ไม่แน่ใจ

ตรงไหนไม่แน่ใจก็ค่อยถามแล้วกัน แต่ตอนนี้ก็พิมพ์ไปก่อน เดี๋ยวจะต้องเอาไปให้คนรถออกไปส่ง

แม้ช่วงแรกจะยังงงๆแต่เมื่อถึงช่วงกลางวันแล้วซีวอนอนุญาตให้เขาลงมาทานอาหารเที่ยงได้ ฮยอกแจก็เข้าใจอะไรหลายๆอย่างเมื่อตัวเขาเอ่ยถามจากลุงในไส้

เอกสารทั้งหมดต้องเสร็จก่อนสิบเอ็ดโมง เพราะในหนึ่งวันคนรถจะออกไปส่งแค่ครั้งเดียวคือตอนสิบเอ็ดโมง กว่าจะไปถึงข้างนอกก็บ่ายโมง ตระเวนส่งอีกก็กินเวลานานโข กลับมาถึงคฤหาสน์ก็เย็นพอดี

คนฟังพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจ แต่ความสงสัยก็ยังไม่หมด

คฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้ ท่านอยู่คนเดียวเหรอฮะลุง ท่านไม่มีคนอื่นเลยเหรอฮะ?”

สีหน้าของพ่อบ้านใหญ่เริ่มเปลี่ยนไป เขาดึงแขนของหลายชายเข้าไปในห้องแล้วตักเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แกอย่าริถามเรื่องนี้อีกนะ คุณชายท่านไม่ชอบ

อ..เอ๋?”

ครอบครัวของคุณชายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกน่ะ ท่านอยู่โรงเรียนประจำจึงไม่ได้เดินทางด้วยในตอนนั้นเพราะเป็นช่วงสอบ ท่านถึงได้สนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไง

ฮยอกแจกระจ่างในทันที แบบนี้นี่เองถึงให้ผมสรุปเรื่องของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อนเรื่องอื่น

ท่านดูดุก็จริงแต่ท่านใจดีนะ

แล้วเวลามีงานเลี้ยงข้างนอก คุณชายท่านไม่เดินทางลำบากเหรอฮะ

ท่านไม่ชอบงานเลี้ยง ท่านไม่ค่อยไปร่วมงานเลี้ยงนักหรอก มีแค่งานมอบทุนของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้นนั่นแหละที่ท่านจะออกไป นอกนั้นถ้าไม่สำคัญจริงๆท่านก็จะไม่ไปหรอก

อ่า.. รักสันโดษจริงเด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรสำคัญแล้วพ่อบ้านลีก็รีบออกไปและทิ้งให้หลานชายนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามลำพัง แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับตามหลังว่าให้รีบขึ้นไปรับใช้คุณชายต่อ

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

เมื่อเอกสารทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้วฮยอกแจก็มักจะเดินเลือกหาหนังสือมาอ่านเสมอๆ เพราะนอกจากนี้เขาก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก คุณชายซีวอนเองก็นั่งอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ที่กองพะเนินโดยไร้คำพูดจา ดังนั้นอีกคนเลยต้องทำตัวเป็นเป็นวิญญาณที่เดินไปเดินมาแต่ว่าเงียบเชียบให้มากที่สุด

ฮยอกแจ

คนถูกเรียกสะดุ้งโหยง ค..ครับ

ชั้นอยากฟังเรื่องตอนเด็กๆของเธอ เล่าให้ชั้นฟังหน่อยสิเขาเอ่ยเรียบๆ มีรอยยิ้มฉาบบนใบหน้าแต่ไม่ได้ปรากฎเด่นชัดที่มุมปาก

คนตัวเล็กเดินหอบหนังสือไปนั่งที่โซฟาหวายแล้วก็เงยหน้าจ้องมองคนถามตาใส เรื่องไหนครับ

อะไรก็ได้ ปกติชั้นไม่ค่อยมีเพื่อนคุยเท่าไหร่ มีเธอมาคุยด้วยก็คงจะดีขึ้นมาบ้าง เพราะเอกสารพวกนี้คงจะพูดกับชั้นไม่ได้เหมือนเธอ

ฮยอกแจนึกขำกับคำพูดของร่างหนาแต่ก็ไม่กล้าที่จะหัวเราะ เขานิ่งไปสักครู่ก็เริ่มเล่าเรื่องราวตอนเด็กๆของตัวเองเท่าที่จำได้ ซึ่งคนฟังก็นั่งอมยิ้มไปเรื่อยๆ ท่าทางเขาจะมีความสุขกับการที่ได้ยินเรื่องราวชีวิตของใครคนอื่น

ผมชอบวิ่งตากฝนแล้วก็โดนทำโทษบ่อยๆ แต่พอฝนตกทีไรก็อดไม่ได้ทุกที

ไม่กลัวเป็นหวัดหรือไง

ไม่ครับ ผมชอบกลิ่นไอดินเวลาฝนตก มันหอมดี โคลนก็ลื่นๆ สนุกดีออกครับ

เธอชอบดอกซากุระมั๊ย?”

คนฟังขยับคิ้วน้อยๆด้วยความแปลกใจ ชอบครับ ทำไมเหรอครับ?”

เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ชั้นแค่คิดว่ามันสวยดี

อ๋อฮยอกแจยิ้มกว้าง ผมชอบเวลาที่มันบานสะพรั่ง  สีชมพูอร่ามไปทั้งต้น ดูแล้วสบายตานะครับ เห็นแล้วรู้สึกเย็นใจ เครียดๆก็ยิ้มได้เหมือนกัน

สายตาของร่างที่นิ่งสงบเริ่มสั่นไหว ทั้งการพูดการจาหรือแม้แต่ท่าทางก็ดูคล้ายกับใครบางคนที่เขารอคอยไปเสียหมด คงไม่ผิดเพี้ยนแน่

อึนฮยอก เธอกลับมาหาชั้นแล้วสินะ?

คนเล่าเริ่มผิดสังเกตเมื่อเห็นแววตาของคนฟังเหม่อมองมายังร่างตนเองตาไม่กระพริบ เขาจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาจนซีวอนรู้ตัวจึงได้ขยับยิ้มเพื่อกลบเกลื่อน

เล่าต่อสิ ชั้นชอบฟัง

ผมคิดว่าจะทำให้คุณไม่พอใจซะอีก

เปล่านี่คุณชายหนุ่มส่ายหน้า เวลาฟังอะไรเพลินๆน่ะชั้นก็เป็นแบบนี้นั่นแหละ อย่าคิดมากเลย

ครับร่างเล็กยิ้มตอบ

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

ร่างหนานั่งเพ่งมองรูปถ่ายของใครบางคนในช่วงกลางดึก เขานอนเหยียดยาวบนเตียงหรู ในมือมีภาพถ่ายของใครบางคนที่หน้าละม้ายคล้ายกับฮยอกแจราวกับพิมพ์เดียว บุคคลในภาพนั้นชื่ออึนฮยอกและเคยทำงานเป็นเลขาของเขาเมื่อนานมาแล้วและก็เป็นคนที่เขารักแสนรัก แต่กลับไม่ได้ครองรักตามที่หัวใจปรารถนา

เฝ้ารอมาเนิ่นนานจนกระทั่งได้พบกับใครบางคนที่เหมือนเขาราวกับแกะ

เธอกลับมาหาชั้นแล้วใช่มั๊ยอึนฮยอกท่านชายหนุ่มเอ่ยเบาๆในความเงียบ ห้องมืดๆที่มีเพียงแสงจากโคมไฟบริเวณหัวเตียงช่างน่ากลัวนัก เวลานี้ทั่วทั้งคฤหาสน์ปิดไฟจนเกือบหมดแล้วและคงมีแค่เพียงเขาที่ยังตื่นอยู่

ชั้นอยากรู้จริงๆ ว่าเธอจะจำชั้นได้หรือเปล่า

อำนาจบางอย่างที่มีอยู่ในตัวและไม่ได้ใช้มานานแสนนานกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะไม่อยากทำแต่ความรักที่รอคอยมานานแสนนานก็เอ่อล้นจนแทบทนไม่ไหว อึนฮยอกที่ห่างหายไปจากอกได้กลับมาในร่างใหม่ มีหรือที่คนรักจะไม่อยากรู้ว่าใช่คนที่ตนรอหรือไม่

มีเพียงไม่กี่คนที่ล่วงรู้ว่าเขามีชีวิตอยู่โดยที่ไม่แก่ไม่เฒ่ามานานสักแค่ไหน เป็นคนที่เหมือนไม่ใช่คน แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ปีศาจ ซีวอนรู้ดีว่าชาวบ้านรอบนอกต่างมองว่าเขาเป็นผีดิบหรือว่าแวมไพร์ ซึ่งก็คงจะมีเพียงแค่ตัวเองเท่านั้นที่รู้ดีว่าตนเป็นอะไรกันแน่

มนต์ดำที่ถูกปัดเป่าออกไปนั้นเคลื่อนที่ไปยังห้องนอนของใครบางคน ฮยอกแจลืมตาขึ้นมาอย่างคนไร้สติ

เขาเปิดประตูและขึ้นมาที่ห้องนอนของคนที่ต้องการโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่ร่างกายเล็กมาอยู่ตรงหน้าร่างหนาก็คว้ามาโอบกอดด้วยความรักที่ล้นอก

คิดถึงเหลือเกินนะยอดรักเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เขาเหลือบมองที่ประตูห้องแล้วก็ดีดนิ้วเพียงเบาๆ ประตูนั้นก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ

วันนี้ทั้งวันเขาต้องอดทนกับการนั่งจ้องมองเรือนร่างที่เหมือนคนรักอยู่ห่างๆ อยากเข้าไปโอบกอดแต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจคิด ฮยอกแจเป็นเด็กหนุ่มหัวสมัยใหม่และก็ดูจะไม่ได้งมงายหรือเชื่ออะไรในเรื่องราวลี้ลับนัก หากจะเอ่ยบอกไปว่าเขาเป็นอึนฮยอกที่กลับมาก็คงจะไม่มีทางเชื่อ

มือหนาลูบลงไปที่แก้มนวลอย่างอ่อนโยน สายตาที่หวานละไมจับจ้องไม่วางตา ปากก็พร่ำพูดในคำเดิมๆ โดยที่คนตรงหน้าไม่ได้รับรู้อะไร

เหมือนเหลือเกิน

ดวงตาเรียวสวยกระพริบเบาๆด้วยความนิ่งสงบ สายตาของเขาดูว่างเปล่าและซึ่งอารมณ์ใดๆ เวลานี้เขาเหมือนเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่หรือไม่ก็คนที่นอนละเมอ

ไม่มีสติ ไม่มีความคิด จะยัดเยียดอะไรมาให้ก็ได้ทั้งนั้น

ร่างใหญ่จ้องมองอยู่สักพักก็อดใจไม่ไหว นานเหลือเกินที่รอคอยให้เขากลับมาอยู่ในอ้อมกอด ซีวอนโน้มกายลงจูบที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนโดยที่ฮยอกแจไม่ได้โต้ตอบหรือขัดขืนอะไร เขายังคงหลับตาพริ้มและอยู่นิ่งๆอย่างที่ใจของชายหนุ่มตรงหน้าต้องการ

ซีวอนนั่งประคองกอดร่างกายเล็กจนกระทั่งใกล้เช้าจึงได้ปล่อยให้เขาได้กลับห้อง แม้จะต้องการที่จะได้เขามาเคียงข้างดังเดิมแต่เพิ่งไม่กี่วันมันก็ดูจะรวดเร็วเกินไป บางทีเขาอาจจะมีวิธีที่จะสามารถรื้อฟื้นความทรงจำในอดีตให้กับเขาได้บ้าง แม้ว่ามันจะเลือนรางก็ตามที

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

ความฝันประหลาดที่ในคืนที่ผ่านมานั้นทำให้ฮยอกแจรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ฝันว่าตัวเองถูกท่านชายผู้สง่างามอย่างซีวอนกอดประโลมด้วยความรักที่อ่อนละไม แต่เมื่อได้พบหน้าหลังจากที่ร่างหนาทานอาหารเช้าเสร็จก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในฝันยังคงเด่นชัด ที่ถูกเขากอด จูบ และคลอเคลียอยู่บนเตียงกว้างจนกระทั่งรุ่งสางยังคงอบอวลอยู่ใต้ผิวกาย ทันทีที่สบตาก็ต้องหลบวูบราวกับคนที่มีความผิดเป็นชนักติดหลัง

แม้ซีวอนจะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่ก็ยังคงนิ่งสงบดุรูปปั้นหินเหมือนเก่า เขาไม่ใช่คนที่จะแสดงอาการหรือท่าทีที่มากมายเกินควรนัก หนำซ้ำยังไร้ความตื่นเต้นที่จะแสดง ออกผ่านร่างกายอีกต่างหาก

เป็นอะไร มองชั้นแปลกๆนะ

อ..เอ่อ ขอโทษครับคุณชาย ผมแค่เผลอมองไปเรื่อยเปื่อยฮยอกแจรีบตอบแล้วเบี่ยงสายตาไปมองทางอื่น

ชายหนุ่มละสายตาจากเอกสารตรงหน้าที่เพิ่งเซ็นแล้วก็เงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขาดูอ่อนโยนมากกว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าเด็กรับใช้คนอื่นเป็นเท่าตัว

นอนไม่พอหรือไง?”

คงยังไม่ค่อยชินน่ะครับ ปกติผมนอนดึกและตื่นสาย เลยต้องปรับเวลาใหม่

อ๋อ อืม เดี๋ยวก็คงจะชินเองนั่นแหละ ว่าแต่ห้องพักน่ะอยู่สบายหรือเปล่า

ฮยอกแจหยุดคิดถึงห้องพักแคบๆที่ลุงจัดให้สักครู่ ถึงแม้มันจะไม่ได้ดีเท่ากับห้อง นอนของตนที่โซล แต่ก็คงจะดีโขสำหรับคนที่มาอาศัยและใช้เป็นที่ซุกหัวนอนไปวันๆ หนำซ้ำยังมีอาหารดีๆกินฟรีอีกต่างหาก

ก็สบายครับ แต่แค่ยังไม่ค่อยชินที่

ร่างหนาพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้ม สักสัปดาห์ก็คงจะดีขึ้นนั่นแหละ

ครับคนตัวเล็กรับคำ เอ่อ ปกติ คุณชายจะไม่ออกไปไหนเลยเหรอครับ

ไม่เขาตอบสั้นๆ แต่พอคิดว่ามันอาจจะทำให้อีกคนกลัวก็สาธยายต่อ แถวนี้ไม่มีอะไรน่าเที่ยวสักที่ กว่าจะนั่งรถออกไปก็เหนื่อยก่อนพอดี อยู่ที่คฤหาสน์นี่แหละดีแล้ว

ถ้าคุณชายจะออกไปเที่ยว จะไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ

ซีวอนเลิกคิ้วน้อยๆ ต่างประเทศปีละครั้ง

อ่าครับ

ชั้นไม่ชอบอาจุมม่าแก่ๆที่ขี้บ่นขี้โวยวาย มันทำให้การเที่ยวลดความสนุกลง

เด็กหนุ่มฟังแล้วก็หัวเราะออกมาเพราะนึกดูแล้วมันก็น่ารำคาญจริงๆ เวลาที่เขาไปที่ไหนแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่มีคุณป้าแก่ๆมายืนโวยวายก็ทำให้บรรยากาศที่ดีนั้นแย่ลงได้ง่ายๆ พอฟังแบบนี้ก็ชักจะเข้าใจว่าคนที่รักความเงียบสงบและรักสันโดษอย่างซีวอนคงจะรับไม่ได้กับสถานการณ์เช่นนั้น

เธอจะเขียนจดหมายแล้วฝากคนรถไปส่งที่ไปรษณีย์ก็ได้นะ

ได้เหรอครับคนฟังตาโต

ได้สิ ที่นี่ไม่ใช่สถานกักกันสักหน่อย ถ้าเธออยากจะเขียนจดหมายถึงคนรักหรือครอบครัวก็หยิบกระดาษบนโต๊ะชั้นไปได้นะ

ร่างเล็กฟังแล้วก็ยิ้มประหลาด คงเขียนถึงครอบครัวกับเพื่อนนั่นแหละครับ ผมเรียนโรงเรียนชายล้วนมาตลอดและที่บ้านก็ไม่ค่อยอยากให้คบใครก่อนเรียนจบด้วย พอจบก็ถูกส่งมาที่นี่เลยยังไม่มีคนรักกับใครเค้า

ซีวอนกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ได้ยินว่าเขาไม่มีใครก็สุขใจขึ้นมามากมาย

ถ้าอย่างนั้นก็เขียนเท่าที่มีให้เขียน ซองจดหมายอยู่ในลิ้นชักที่ตู้ตรงนั้น หยิบเอาได้ตามสบายนะ

ฮยอกแจมองตามแล้วก็พยักหน้า แต่ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ แล้วคุณชายล่ะครับ ไม่คิดจะมีคุณผู้หญิงบ้างเหรอ

เมื่อเขาถามคำถามนี้คุณชายหนุ่มก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นไปอีก เขาส่งสายตาหวานจ้องลึกลงไปอย่างมีความหมาย ชั้นมีคนรักและกำลังรอให้เธอกลับมา

เหมือนมีประจุไฟฟ้าส่งผ่านอากาศมากระทบร่าง เลขาตัวเล็กรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกระตุกน้อย แม้จะรู้สึกแปลกประหลาดกับคำตอบนั้นแต่ก็ยังฝืนยิ้มต่อไปได้

ท่าทางคุณชายจะเป็นคนรักเดียวใจเดียวนะครับ

อืม ชั้นมีแค่รักเดียว

คำตอบของซีวอนยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฮยอกแจ เขาเดินกลับลงมาจากห้องหนังสือพร้อมกับนิยายแปลเล่มหนาที่ยืมมาอ่านในเวลาที่ไม่มีอะไรทำ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกประหลาดกับคำพูดนั้นจนต้องพะวงอยู่แบบนี้

เค้ารักคนรักของเค้า มันมาเกี่ยวอะไรกับเราล่ะวะเขาดุตัวเองไปด้วย

แต่ถึงจะทำแบบนั้นก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดีว่าคนอย่างซีวอนจะรักผู้หญิงแบบไหน ท่านชายที่สุขุมเยือกเย็นแบบนี้ถ้าจะตกหลุมรักคน คนๆนั้นจะมีลักษณะแบบไหนและจะมีอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่นๆบ้างนะ

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

ฮยอกแจนอนอ่านนิยายที่ยืมมาจนกระทั่งดึก เขาหาวหวอดๆอยู่หลายครั้งจนเผลอหลับไปทั้งๆที่ยังถือหนังสือ แต่ไม่ทันข้ามนาทีร่างที่ไร้สตินั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปตามทางที่มืดและเงียบ ทั้งๆที่ปกติแล้วในคฤหาสน์จะต้องมีคนคอยดูแลและตรวจตรา แต่เพราะฝีมือของท่านชายผู้เป็นเจ้าของจึงมีแต่คนหลับใหลไม่ได้สติ

วันนี้แขกที่มาเยือนกลางดึกไม่ได้เหม่อลอยไร้สติเหมือนเมื่อคืนวาน แต่ฮยอกแจดูมีชีวิตชีวามากขึ้น นั่นอาจเพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนมาสะกดจิตแบบกึ่งรู้ตัว เขาต้องการให้ร่างบางจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้บ้าง แต่ก็ไม่อยากจะทำให้เขารับรู้ได้ว่ามันเกิดขึ้นจริง

มานี่สิ ขึ้นมาบนนี้เขาร้องสั่งแล้วปรายตาไปที่พื้นที่ว่างๆข้างตัวบนเตียงกว้าง

เด็กหนุ่มผิวขาวสะอาดสะอ้านที่สวมชุดนอนตัวโคร่งนั้นทำคำสั่งอย่างว่าง่าย ตาใสๆกระพริบในบางครั้งและยังยิ้มน้อยๆเหมือนลูกแมวเชื่องๆ ฮยอกแจค่อยๆคลานไปใกล้และทิ้งตัวอิงไหล่หนาอย่างน่ารักสมใจคนที่อยากให้เป็น

คืนนี้อยู่กับชั้นนะ

ครับฮยอกแจขานรับด้วยรอยยิ้ม

อ้อมกอดหนาคว้าร่างบางมากอดแนบแน่น ความทรมานที่ผ่านมากำลังจะสิ้นสุด ความรักที่เคยเป็นสิ่งต้องห้ามอันแสนทรมานได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขาสามารถพิสูจน์ได้ว่ากาลเวลาไม่เป็นอุปสรรคหรือทำให้ความรักแปรเปลี่ยน

เมื่อก่อน แค่เพียงจะเอื้อมมือไขว่คว้าเขามาแนบกายก็เป็นไปได้ยากเย็น ต้องจำปล่อยคนรักห่างอกไปไกลแสนไหลทั้งที่หัวใจก็แสนทรมาน

เวลานี้จะไม่ยอมให้ใครพรากเขาไปไหนได้อีก

เราจะอยู่ด้วยกันตราบจนที่ฟ้าดินจะพรากใครสักคนไปจากโลกนี้ ชั้นจะไม่มีทางทิ้งให้คนที่ชั้นรักต้องพลัดพรากไปไหนอีกเด็ดขาด

คำพูดซ้ำๆที่เกิดขึ้นในวันสุดท้ายที่ได้พบเจอยังคงก้องอยู่ในหัวและกรีดเป็นบาดแผลลึกที่กลางใจ

ผมจะกลับมาหาคุณให้เร็วที่สุดนะครับ ร่างบอบบางของเด็กหนุ่มที่ชื่ออึนฮยอกร้องบอก ก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนตัวออกจากสถานี

รีบๆกลับมานะ ชั้นจะรอจนกว่าที่เธอจะกลับมา

ผมสัญญา ผมรักคุณนะครับ

ชั้นก็รักเธอนะ

ผ่านเป็นเดือนจนล่วงพ้นเป็นปีก็ไม่เคยได้เห็นหน้าอีก จนกระทั่งลุงของอยอกแจขอตัวกลับไปที่บ้านจึงได้รู้ว่าไม่มีอึนฮยอกที่เขารักอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว เขาตรอมใจไปเพราะความรักที่ถูกกีดกัน

มันยุติธรรมแล้วหรือสำหรับความรักที่มั่นคง ผมรอเขามาเนิ่นนานและได้มาเพียงความว่างเปล่ากับร่างไร้วิญญาณที่ไม่สามารถทำได้แม้เพียงไปดูใจคนที่ผมรัก

เขาต้องทุกข์ทนแค่ไหนกับการจากไปในสภาพแบบนั้น

กี่ปีที่ผ่านไป แม้ผมจะยังอยู่ที่เดิมที่คฤหาสน์แห่งนี้แต่หัวใจผมกลับล่องลอยและไร้ที่ยึดเหนี่ยว ดวงใจของผมกลายเป็นเถ้าธุลีล่องลอยในอากาศ สิ่งที่ผมจับต้องได้มีเพียงภาพถ่ายไม่กี่ใบในลิ้นชัก ผมไม่รู้ว่าวันนั้นทำไมจึงต้องยอมปล่อยเขาไปจากอก ทำไมต้องเชื่อคำหลอกลวงของคนที่ไม่เข้าใจความรักของเรา

พวกเขาตัดสินจากอะไรว่าผมไม่สามารถที่ดูแลและรักคนที่ผมรักได้ชั่วนิจนิรันดร์ดังคำที่ผมพร่ำบอกได้

ตอนนี้ผมพิสูจน์ได้แล้วว่าจะกี่สิบปีผมก็ยังรอเขาอยู่ที่เดิม รักของผมไม่มีวันตายแม้ว่าร่างกายจะโรยรา แต่คนที่จะอยู่ดูว่ามันเป็นจริงกลับไม่มีเลยสักคน พวกเขาล้มหายตายจากไปตามกาลเวลา คงเหลือแค่ผมที่อยู่ค้ำดินค้ำฟ้ารอเขากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์

เป็นคนที่เหมือนไม่ใช่คนและก็ไม่ใช่ผีหรือปีศาจ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเรียกสิ่งที่ตัวเองเป็นว่ามันคืออะไรเช่นกัน

 

 

 

----------------------- Eternal Love -----------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

 

หึ หึ ..ฟิคเรื่องนี้ออกหลอนๆหน่อย แล้วก็เศร้าๆพอประมาณนะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #65956 onlyhanchul (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 20:11
    น่าสนใจอ่ะ ว่าตกลงวอนเป็นอะไรกันแน่
    #65,956
    0
  2. #64345 PARISO'KH (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2554 / 21:17

    จะเอาอินเลิฟฟฟ อยากอ่านทั้งหมด 55555555 พี่บลูสู้ๆพี่บลูสู้ตาย พี่บลูไว้ลายสู้ตายสู้ๆ (?)

    #64,345
    0
  3. #63316 นิดหน่อย129 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 19:45
    ไม่เคยอ่านแนวนี้เลยอะ

    น่าสนใจจังค่ะ

    ติดตามต่อไป
    #63,316
    0
  4. #62179 Grazia (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:15
     ชอบมากๆ เลยค่ะ

    แล้วตกลงวอนเป็นอะไร ^ ^ 

    รักนิรันดร์มากๆ Eternal love 

    จริงๆ ชอบแนวย้อนยุคด้วย แฟนตาชีด้วย ชอบความรักที่มั่นคงแบบนี้ พระเอกเป็นคุณชายๆ อยู่ในคฤหาสน์หรู

    แล้วก็จะอ่อนโยน โรแมนติก คือเรื่องนี้ใช่เลยค่ะ มีอะไรหลายอย่างที่ตรงกับนิยายในสเปคมาก ฮ่าๆ

    ไรเตอร์เก่งมากๆ เลยค่ะ เขียนได้น่าติดตามมาก มีภาพประกอบ(อีกหน้าหนึ่ง)ด้วย
    #62,179
    0
  5. #54379 คยูมิน เลิฟๆ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2553 / 22:24
    วอนรอฮยอกมานานเท่าไหร่แล้ว

    เหมือนชีวิตมีแต่ความเงียบเหงา

    ขอให้ฮยอกจำได้ทีเถอะ>_<

    เศร้าดีแท้
    #54,379
    0
  6. #53341 everythingiwannabe (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2553 / 18:00

    ดูเป็นรักลึกซึ้งแบบเศร้าๆแฮะ T T


    แต่ถ้าเป็นแบบนี้..วอนมันก้ไม่มีวันตายดิ่เฮ้ยย O_O

    #53,341
    0
  7. #52509 aungziiz (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2553 / 07:29
    วอนดูลึกลับมากเลย   ตกลงเป็นอะไรหรอเนี่ย ?  ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปีศาจ


    แล้วฮยอกจะจำได้ไหมเนี่ย  ว่าเคยเป็นคนรักของวอน


    สนุกมากเลยค่ะพี่บลู
    #52,509
    0
  8. #43891 MD.z-AIEM.sUJU (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2553 / 13:04
    อ่านใน Inlove แล้วแบบว่าซึ้มากก





    T^T
    #43,891
    0
  9. #42230 myeverythings (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 21:30
    ชอบอ่าไรเตอร์
    #42,230
    0
  10. #42057 Melon Sherbet (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 14:13
    น่าสนใจแฮะ
    #42,057
    0
  11. #37893 aris (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 03:43
    แล้ววอนเป็นอะไรกันแน่เนี้ยงง



    ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปีศาจแต่มีคาถา อ๋อแฮรี่ พอตเตอร์ไง(ฮ่าๆๆ)
    #37,893
    0
  12. #35157 LoVe Ye Sung (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:12
    อ่านแล้วหล่อนเลยอ่ะ วอนจะเป็นอะไรเนี่ยฮือๆน่ากลัวอ่ะ
    #35,157
    0
  13. #31888 Karale (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:35
    เรื่องนี้ออกแนวลึกลับดีจริงๆค่ะ

    ความรักเมื่อครั้งอดีตรึไร

    อ่านๆ แล้วลุ้นอะค่ะ

    ทำเอาหลอนไปเลย ยังนึกๆอยู่ว่าวอนเป็นอะไรไป

    บรรยายทุกอย่างได้ทะลุมากค่ะ ชอบๆๆๆๆค่ะ
    #31,888
    0
  14. #27085 Lee MilHae (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มกราคม 2553 / 22:42
    อ่าาา...

    ออกแนวซึ้งอ่ะ

    สงสารวอน

    ที่ผ่านมาคงต้องทนทุกข์ทรมานมานานน่าดู
    #27,085
    0
  15. #25715 ~panhoo32~ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 22:32
    สนุกดี งุงิ...ตอนแรกข้ามไปค่ะ แต่กลับมาอ่านอีกรอบเพราะมันคาใจ หุ หุ

    แนวนี้ก็สนุกแบบแปลกๆดีค่ะ (เอ๊ะ!!!ยังไง)

    วอนแบบหลอนๆอ่ะ~~~
    #25,715
    0
  16. #25339 Kanom-129 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มกราคม 2553 / 18:11
    น่าติดตามมากค่ พี่บลู !

    สนุกกกกกกกกกกกก
    #25,339
    0
  17. #25257 sign (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มกราคม 2553 / 13:20
    ตอนแรกไม่ได้ ข้ามไป





    พอได้มาอ่าน แล้วมันน่าติดตามมากเลย^^













    พี่บลูเก่งจัง





    ^^
    #25,257
    0
  18. #24759 ~ ลูกแมวน้อย ~ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 18:42
    รู้สึกถึงกลิ่นอายของความลึกลับและความเศร้ามาเป็นระยะๆ
    ชาติก่อนของฮยอกแจก็คงรัักกับซีวอนคนนี้สินะ
    แต่ทำไมวอนถึงได้รอมาจนถึงป่านนี้ได้เนี้ย อมตะรักนิรันดร์กาลจริงๆ
    #24,759
    0
  19. #22115 charmant (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 3 มกราคม 2553 / 21:45
    ชอบแนวนี้จังค่ะ



    ลึกลับดี
    #22,115
    0
  20. #19926 ตี๋อ้วนกะหมวยด็อง (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 18:57

    =W=ชอบๆ วอนฮยอก  

    หนุกมากๆ

    #19,926
    0
  21. #19860 queenofnight (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 17:59
    เหอะ เหอะ

    ในที่สุดข้าน้อยก็ได้กลับมาอ่านเรื่องนี้ซะที

    ผลัดมาหลายวันแล้ว
    ...
    เอิ่มมมมมม

    วอนอยู่มากี่ปีแล้วนิ

    น่าสนุกเชียว

    #19,860
    0
  22. #19221 ลีอิน (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2552 / 17:14
    เพิ่งมาอ่านฟิคน้องบลูได้ไม่นาน

    แบบว่าตามอ่านไม่ไหวเลยค่ะ ฮ่า

    อ่านฟิคสั้นก่อนหละกันเน้อ

    ชเวดูลึกลับจัง ขรึมๆ บุคคลิกคุณชายเลย

    แต่ก็รู้สึกว่าชเวน่าสงสารนะ อย่างไรก็บอกไมถูกแหะ

    ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปีศาจ แล้วคุณคือใคร!!

    ฮ่า มาทำให้อยากรู้แล้วจากไปนะเนี่ย



    กรี๊ดดดดด รักวอนฮยอก ^^



    #19,221
    0
  23. #18990 ..ปะป๊า.. (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 21:49

    วอนไม่ใช่คน ไม่ใช่ผี และก็ไม่ใช่ปีศาจ

    แล้ววอนเป็นอะไรหล่ะ ???

    #18,990
    0
  24. #18425 GengHee (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 22:32
    ออนนี่...หลอนจริงอะไรจริงเลยนะเนี่ย

    แต่ก็น่าติดตามมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    แค่ตอนแรกก็แบบว่า...วอนฮยอก ได้อีก

    คุณชายกับเลขา  วิ้วววววว

    แล้วตกลงนี่...วอนเค้าเป็นอะไรกันแน่ ?
    #18,425
    0
  25. #18401 lจ้าชายอมยิ้ม (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 21:49
    เพิ่งเข้ามาอ่านครับ

    เอาอีกแล้วเอาอีกแล้ววว

    พี่บลูหาฟิคมาให้ติดอีกแล้ววววว

    เรื่องนี้ดูหลอนๆดีครับ
    แต่ดูเหมือนว่าตัวอักษรตรงท้ายๆจะหายไป
    แต่ก็พอจะเดาได้บ้างอ่าครับ

    อยากรู้จังว่าเป็นยังไงต่อ
    แล้วทำไมความรักถึงถูกกีดกันนะ
    แล้ววอน!!!
    แกเป็นตัวอะไรฟ่ะ
    #18,401
    0