Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 6 : Charpter 4 : สานสัมพันธ์?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    18 ก.ค. 52

แม้การซ้อมจะทุลักทะเลเพราะมีพวกที่ไม่ช่วยพายแล้วยังคอยหาเรื่องปักสมอไม่ให้งานเดินอย่างคิบอมแต่มันก็จบลงด้วยดี ดงแฮกลายเป็นนักร้องนำของวงไปโดยไม่มีข้อแม้อะไร ถึงจะมีบางคำพูดที่ทำลายความมั่นใจไปบ้างแต่กำลังใจก็ยังมากกว่าอยู่ดี พอถึงวันที่จะต้องเตรียมชุดเพื่อขึ้นเวทีก็เป็นหน้าที่ของซีวอนที่ให้ห้องเสื้อในที่มารดาให้การสับสนุนอยู่นั้นมาวัดตัวเพื่อที่จะตัดชุด

ดงแฮนั่งเท้าคางมองร่างสูงใหญ่ยืนให้ช่างวัดไหล่ด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำให้ยุ่งยาก ความจริงแค่เดินไปซื้อที่ห้างสรรพสินค้าหรือถ้าอยากหรูก็แวะเข้าร้านแบรนด์ดังๆเสียก็สิ้นเรื่อง ทำไมจะต้องมาลำบากวัดตัวให้มากมาด้วยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ร่างเล็กนั่งดูแบบชุดที่ดีไซเนอร์ชื่อดังออกแบบมาให้ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เขาไม่ชอบอะไรที่เป็นพิธีรีตองมากนัก ไม่คิดว่าแค่ขึ้นเวทีไปร้องเพลงจะต้องหล่อเลิศเลออะไรกันนักกันหนา ซึ่งฮันกยองก็คงจะรู้สึกเหมือนกันเลยทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอย่างเบื่อๆ

ทำไมชั้นต้องมาติดแหง็กอยู่ที่ห้องเสื้อนี่ด้วยวะ เจ้าทอมรูปหล่อบ่นอุบอิบ

ดงแฮหลิ่วตามองแล้วก็หัวเราะ เบื่อเหรอ

ที่สุดอ่ะ

ทนๆเอาน่า คนอื่นๆไม่เห็นจะบ่นกันเลย มือเรียวเอื้อมไปตบเบาๆที่หน้าขาของเพื่อนรัก อย่าบ่นไปเลยน่า

ก็ไอ้พวกนี้มันใส่แต่ชุดที่ตัดจากห้องเสื้อดังๆ ไม่ก็แบรนด์เนมน่ะสิ ของคิบอมนะขนาดซื้อยี่ห้อหรูแล้วมันยังให้ช่างแก้ทรงใหม่จนเป็นแบบที่มันใส่นี่แหละ เรื่องมากสุดๆเลยล่ะไอ้พวกคุณชายเนี่ย

ดวงตากลมโตกลองมองไปมา ครอบครัวของเขากับฮันกยองก็ค่อนข้างมีฐานะ อีกคนมีมารดาเป็นถึงอาจารย์ตำแหน่งสูงในมหาวิทยาลัยชื่อดัง ส่วนบิดาก็เป็นคุณหมอฝีมือดี ส่วนเขาเองก็เป็นลูกชายคนเดียวของท่านทูต ฐานะก็ไม่ได้กระจอกงอกง่อย แต่พอเทียบกับเจ้าพวกนี้แล้วทำไมมันต่างกันลิบลับก็ไม่รู้

พอเสร็จจากซีวอนก็เป็นคยูฮยอนซึ่งเป็นรายต่อไป ตามด้วยคิบอม ฮันกยอง และปิดท้ายด้วยดงแฮ

ร่างเล็กค่อนข้างเหนื่อยและง่วงเพราะช่วงเช้าก็ไปเตรียมงานที่ไมอา พอตอนเย็นๆก็ต้องมาซ้อมร้องเพลงกับสี่หนุ่มตัวสูงๆ กว่าจะได้กลับก็ดึกดื่นแต่ก็ยังดีที่มีซีวอนไปส่ง

คิบอมไม่ได้แวะมาหาอีกตั้งแต่คืนนั้นและดงแฮก็ยังไม่ได้รับคำตอบว่าเขารู้จักบ้านของตนได้อย่างไร จะลองเลียบๆเคียงๆถามฮันกยองก็เห็นว่าเคืองกันอยู่คงจะไม่ปริปากบอก ส่วนซีวอนก็ไม่น่าจะใช่ แล้วเขามาได้อย่างไรนะ

 

ในคืนก่อนวันงานสานสัมพันธ์ของสองโรงเรียนดงแฮนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงด้วยความตื่นเต้น เขาจะต้องไปแต่งตัวและเตรียมขึ้นเวทีที่ฝั่งวินเซอร์รูฟในฐานะเด็กไมอาแค่เพียงคนเดียว ในความคิดเริ่มหวั่นเกรงหลายต่อหลายอย่าง ซึ่งก็รู้ๆกันอยู่ว่าสองฝั่งถนนของโรงเรียนไม่ค่อยจะถูกกันอยู่แต่เด็กไมอาส่วนหนึ่งก็ยังเป็นแฟนคลับของ 4E ที่เป็นข้อยกเว้น

พวกหัวรุนแรงและเลือดรักสถาบันเข้มข้นมากๆมักจะแอนตี้วินเซอร์รูฟแบบหัวชนฝา และก็มักจะมีเรื่องกับคิบอมมาแล้วถ้วนหน้าโดยมีฮันกยองคอยตามไล่จับ แต่พวกที่อยู่เฉยๆไม่ระรานชาวบ้าน ต้องการความสงบกลับมีส่วนหนึ่งที่คลั่งไคล้กลุ่ม 4E อย่างออกนอกหน้า แค่มีข่าวหลุดออกไปว่าเขาจะมาขึ้นเวทีในฐานะนักร้องนำกลุ่ม 4E ก็เริ่มที่จะมีคนเขม่น

ดงแฮไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบทะเลาะกับใคร และก็ไม่ชอบที่จะต้องถูกเพ่งเล็ง การมีเพื่อนใหม่มันก็ดีแต่พอคิดแล้วมันจะต้องมีปัญหาตามมาก็ชักจะอึดอัด

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ที่สร้างไว้ ร่างบางตะกายไปคว้าเอาเครื่องมือสื่อสารอันเล็กมาดูและชื่อก็ขึ้นว่า ซีวอน แค่รู้ว่าเป็นใครก็ยิ้มขึ้นมาได้แล้ว

หลับหรือยัง เสียงทุ้มที่อ่อนโยนเอ่ยถามเมื่อเขารับสาย

ยังหรอก แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ นายล่ะทำอะไรอยู่ เสียงใสเจื้อยแจ้วฟังดูน่ารัก ดงแฮไม่ใช่คนพูดน้อยอยู่แล้วแต่เพราะยังเกร็งกับเพื่อนใหม่จึงไม่ค่อยได้พูด

อยู่ว่างๆ กำลังจะนอนแต่คิดถึงนายขึ้นมาเลยโทรหาน่ะ

แก้มขาวๆขึ้นสีและร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อได้ยิน คิดถึงชั้นเรื่องอะไรล่ะ

คิดถึงเฉยๆนั่นแหละ มันจำเป็นต้องมีสาเหตุด้วยเหรอ ก็แค่ความคิดถึง ประธานรุ่นรูปหล่อหัวเราะเบาๆ พรุ่งนี้ตื่นแล้วโทรมาปลุกหน่อยได้มั๊ยอ่ะ ชั้นกลัวจะไม่ตื่นจัง วันนี้เหนื่อยมากเลย

ดงแฮใจเต้นตึกตัก ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งมีคนแรกนี่แหละที่บอกให้โทรไปปลุก กี่โมงล่ะ หรือว่าตื่นแล้วก็โทรเลย

ตื่นแล้วก็โทรเลย อยากได้ยินเสียงนายคนแรก เสียงหวานๆ ใสๆ ฟังแล้วสดชื่นออก

เหรอ คนฟังอายม้วนไปแล้ว รีบๆนอนล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปตั้งแต่เช้านะ

อืม จะนอนแล้วล่ะ ร่างหนาที่นอนซุกตัวในผ้าห่มที่ห้องกว้างในคฤหาสน์หรูหลับตาพริ้มเตรียมเข้าสู่นิทรา บอกกู๊ดไนท์หน่อยสิ เผื่อจะได้นอนฝันดี

จากร้อนทั้งหน้า ก็ลามไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาหวานๆเริ่มหลุกหลิก เขาเม้มปากแน่น แก้มแดงระเรื่อ

กู๊ดไนท์

อืม กู๊ดไนท์นะ

ดงแฮกดวางสายไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด นับวันที่ใกล้กับซีวอนก็เริ่มจะมีเรื่องราวแปลกๆเข้ามาในชีวิต คุณชายหนุ่มร่างสูงมักจะชอบมาพูดหวานๆใส่อยู่แบบนี้เสมอ และทุกครั้งที่ได้ยินมันก็มักจะออกอาการอายและเขินอยู่เสมอ ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไม

ตัวเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาเพราะอากาศยังหนาวอยู่มาก ตั้งใจจะหลับแล้วเช่นกันแต่ก็ดันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังที่หน้าบ้าน และก็ดับลงในไม่กี่วินาทีถัดมา แม้จะไม่คิดว่าจะมีใครมาแต่ลางสังหรณ์ประหลาดก็บอกว่าในระยะรัศมี 30 เมตรนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากตนเอง

หวังว่าจะไม่ใช่.. เขาเอ่ยเบาๆเมื่อลุกขึ้นไปแง้มผ้าม่านดู เฮ่อ ..จะมาทำไมของเค้าเนี่ย อีตาบ้าเอ๊ย ชอบมาก่อกวนเวลานอนของชาวบ้าน มันน่าด่านักเชียว

ทั้งๆที่ไม่อยากเจอหน้าแต่ก็จำต้องลงไปหาที่หน้าประตูรั้วเพราะตอนนี้หิมะก็โปรยปรายลงมาไม่หยุด ขืนปล่อยให้ยืนอยู่แบบนั้นคงจะหนาวตาย ยังไงก็คงต้องไปเจอหน้าให้เสร็จแล้วจะได้ไล่กลับ เพื่อที่ตัวเองจะได้ขึ้นไปนอน

เมื่อครู่ยังทำเก่งและร้องบ่นแต่พอเจอหน้าเข้าจริงๆก็ปิดปากเงียบและมองซ้ายมองขวาอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่กล้าปริปากถามหรือว่าอะไรอย่างที่คิดเพราะสีหน้าที่ราบเรียบของคิบอมมันไม่ได้ชวนให้น่าหยอกล้อด้วยเลย มีแต่จะชวนให้ขนหัวลุกเสียมากกว่า

พรุ่งนี้ใส่สร้อยเส้นนี้แทนเส้นเก่าด้วย เขายื่นกล่องบางอย่างมาให้

ดงแฮแตะมือลงที่สร้อยคอที่สวมอยู่ประจำแล้วก็ส่ายหน้า ไม่ได้นะ สร้อยเส้นนี้มันสำคัญกับชั้นมาก ชั้นไม่ถอดหรอก

บอกให้ถอด เสียงดุๆคำรามใส่ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ใส่เส้นนี้ แล้วถอดไอ้สร้อยติงต๊องนั่นเก็บเอาไว้

มันติงต๊องตรงไหน เสียงหวานร้องค้าน เขาไม่ชอบให้ใครมาดูถูกของสำคัญแบบนี้เลย

อย่าถามมากได้มั๊ย

ทำไมล่ะ ตาแป๋วๆเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นๆ กลัวเหลือเกินคนๆนี้

บอกให้ทำ ไม่ได้บอกให้ถาม

แล้วนี่มันสร้อยอะไร

ไม่ต้องรู้ ใส่ๆไปเหอะ

พูดจบก็สตาร์ทรถกลับออกไปโดยไม่มีแม้คำล่ำลา ทิ้งให้อีกคนได้แต่ยืนงงว่าเพราะอะไรถึงได้มาบังคับกันในยามวิกาลเพียงเพราะสร้อยแค่เส้นเดียว

ไอ้บ้าเอ๊ย ชั้นไม่ใส่หรอก เรื่องอะไรจะยอมถอดสร้อยสุดที่รักนี่ล่ะ

ดงแฮปิดประตูรั้วแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว ไม่รู้ว่ามันเป็นสร้อยอะไรจะให้เขาเอามาแทนที่สิ่งของล้ำค่าได้อย่างไรอีก สร้อยเส้นนี้เขาได้มาจากเด็กคนหนึ่งซึ่งเป็นความทรงจำที่สวยงามในวัยเด็ก แม้จะรู้ว่าเจ้าของสร้อยคงจะไม่กลับคืนย้อนมาแต่ก็ยังอยากจะให้มันอยู่ติดตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆ เผื่อว่าสวรรค์จะเห็นใจแล้วชักนำให้กลับมาพบกันอีก

ผมไม่รู้ว่าเขาจะจำผมได้หรือเปล่า แต่ตอนนั้นที่เขาถอดสร้อยมาให้เขาบอกว่าอยากให้ผมใส่ติดตัวเอาไว้ตลอดเวลา เรื่องอะไรผมต้องถอดมันเพราะคำสั่งบ้าๆนั่นด้วยล่ะ จริงมั๊ย?

ร่างบางเหลือบมองกล่องที่คิบอมให้มาที่ตนวางแหมะเอาไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วก็เชิดหน้าใส่ด้วยความโมโห

อย่ามาบังคับชั้นนะ นายมันเทียบกับเจ้าชายคนนั้นไม่ได้หรอก

 

 

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังสนั่นทำให้คนที่นอนหลับใหลเริ่มได้สติ ร่างเล็กในชุดนอนสีเทาฟ้าขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยแล้วค่อยคว้าตัวกระจายเสียงมาปิดเพื่อขจัดความรำคาญ จากนั้นจึงคลานไปที่อีกฝั่งหนึ่งของเตียงเพื่อควานหาโทรศัพท์มากดโทรออก

ซีวอนเหรอ อืม ตื่นแล้วนะ... นายตื่นได้แล้ว เสียงอู้อี้ดังเบาๆ หัวเราะอะไรน่ะ บอกให้ปลุกก็ปลุกแล้วไง วางแล้วจะ จะอาบน้ำ

นักร้องนำหน้าหวานรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วคว้าเสื้อคลุมเข้าไปอาบน้ำในทันที ความจริงก็ยังอยากจะนอนกลิ้งแต่ต่อเพราะวันนี้มีงานใหญ่อย่างไรก็คงจะเบี้ยวไม่ได้  ดงแฮเดินสางผมออกมาจากในห้องน้ำแล้วทรุดตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแต่สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นกล่องกล่องเดิมที่วางอยู่

เขาเมินในครั้งแรก แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงได้เหลียวไปมองอีกครั้ง

สร้อยอะไรเนี่ย

สิ้นเสียงมือเล็กก็หยิบกล่องขึ้นมาเปิดดู ด้านในนั้นเป็นสร้อยสีเงินดำที่มีจี้เล็กๆเป็นตราบางอย่างประทับเอาไว้เหมือนมีความหมายอะไรบางอย่าง แต่คนมองก็ไม่อาจที่จะตีให้มันกระจ่างด้วยตัวเองได้ ที่ด้านหลังของจี้มีรอยสลักเล็กๆเขียนเอาไว้เหมือนเป็นลายเซ็นกำกับสำเนาถูกต้องประทับอยู่ ไม่รู้ว่ามันมีนัยแฝงอะไรอยู่ข้างในบ้าง

ไม่ใส่หรอก ไอ้คนเอาแต่ใจ

เสียงหวานร้องบ่น เพราหลายวันมานี้เขาต้องทนอึดอัดกับความเฉยชา และพูดจาขวานผ่าซาก อีกทั้งตาขวางๆที่จ้องมองเหมือนตนจะทำความผิดตลอดเวลาซึ่งหมั่นส่งมาให้ ไม่รู้ว่าในอดีตชาติเคยไปทำอะไรไว้ถึงได้ต้องมาโดนอาฆาตแค้นเช่นนี้

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ลงไปหยิบนมจากในตู้เย็นออกมาพร้อมกับซีเรียลกล่องใหญ่ที่เป็นอาหารเช้าของทุกๆวัน แม่ของเขาบอกไว้เสมอว่าตอนเช้าๆจะต้องทานอาหารเช้าไม่ว่าจะเป็นอะไรก็จะต้องรองท้องเอาไว้ก่อน อีกทั้งยังต้องดื่มน้ำมากๆเพื่อที่การทำงานของร่างกายจะได้ปกติดี

เขาไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริง แต่ก็ทำจนติดเป็นนิสัยไปเสียแล้ว

 

 

ราวสิบห้านาทีถัดมารถคันงามของตระกูลชเวก็มาจอดเทียบที่หน้าบ้านหลังเล็ก ความจริงบ้านหลังนี้มันก็ไม่ใช่บ้านที่แท้จริงของเขาเพราะเมื่อก่อนก็เคยอาศัยอยู่ที่หลังใหญ่กว่านี้ แต่เพราะมันกว้างจนเกินไปตอนที่กลับมาคุณแม่จึงได้ซื้อหลังใหม่ให้ได้อยู่ ซึ่งมันก็ค่อนข้างใกล้กับโรงเรียนและก็ปลอดภัยดี มันไม่กว้างแต่ก็ไม่ได้เล็กจนคับแคบ แต่ถ้าเทียบกับการอยู่คนเดียวแล้วก็กว้างจนเหลือเฟือเชียวล่ะ

เพราะเมื่อคืนมีคนกู๊ดไนท์ชั้นเลยหลับผันดีเลย ซีวอนเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆเมื่อดงแฮขึ้นรถไปนั่งเคียง

พวกเขายังคงนั่งที่ด้านหลังโดยมีคนรถทำหน้าที่ขับให้เหมือนเก่า ซีวอนเคยบอกเอาไว้ว่าบางทีเขาอาจจะขอที่บ้านขับรถมาเองได้บ้างหากทำตัวเป็นเด็กดีและถ้าถึงวันนั้นสิ่งแรกที่จะทำก็คือการไปเที่ยวและจะชวนดงแฮไปด้วย แต่ร่างเล็กก็รู้สึกว่ามันคงจะเป็นไปได้ยาก เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาก็ยังไม่เคยเห็นว่าเขาจะสลัดคนขับรถไปได้เสียที

ดงแฮเข้าไปที่ฝั่งไมอาก่อนเพื่อช่วยเพื่อนๆเตรียมของสำหรับกิจกรรม ตอนนี้ยังเช้าอยู่จึงมีคนไม่มากนัก เขาหันไปยิ้มบางๆให้กับฮีชอลซึ่งเป็นรุ่นพี่และพี่ชายที่รัก พอว่างจากงานก็เดินเข้าไปทักทายเพราะไม่เจอกันมานานเหลือเกิน

พี่เพิ่งกลับมาเหรอฮะ

อืม ใบหน้าที่หวานกว่าผู้หญิงขยับน้อยๆ มึนดีเหมือนกัน ว่าแต่นายเหอะ สบายดีหรือเปล่า

สบายดีฮะ ยังไงพี่ก็แวะไปดูที่ฝั่งโน้นบ้างนะฮะ เดี๋ยวผมจะต้องไปร้องเพลงที่นั่น

ดวงตากลมโตขยับไหวเมื่อได้ยิน หา นายไปร้องเพลงที่ฝั่งวินเซอร์รูฟเหรอ

อื้ม ดงแฮยิ้มหวาน อย่าลืมไปดูนะคะ ขึ้นเวทีตอนบ่ายแหละ

ได้ๆ เดี๋ยวพี่จะลองชวนซองมินไปแล้วกัน

อ่า.. ผมไม่เจอซองมินเลยอ่ะ พี่เจอเค้าแล้วเหรอ

ฮีชอลพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้ม วิ่งดุ๊กๆดิ๊กๆอยู่ไหนไม่รู้อ่ะ เมื่อกี๊เห็นแวะมาที่บูธแล้วก็หายไปอีก สงสัยไปอยู่ชมรมของเค้านั่นแหละ

อืม งั้นเดี๋ยวผมไปแล้วนะฮะ

ดงแฮล่ำลาพี่ชายคนสวยแล้วคว้ากระเป๋าเป้ออกจากชมรม วันนี้เขาสวมชุดนักเรียนของไมอาและก็กำลังจะข้ามฝั่งไปที่วินเซอร์รูฟ ฮีชอลเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นญาติที่เขาสนิทที่สุด แต่ที่ผ่านๆมาพี่ชายถูกส่งไปติวที่ต่างประเทศจึงไม่ได้เจอกัน ส่วนซองมินนั้นเป็นเพื่อนที่ห้องเรียน  นิสัยค่อนข้างยังเด็กและก็บริสุทธิ์ ซองมินเป็นคนกล้าแสดงออกในการแสดง แต่ไม่กล้าที่จะทำอะไรๆในชีวิตจริง เขาขี้อาย หนำซ้ำยังไม่มั่นในใจตัวเองอีกต่างหาก ดังนั้นเวลาขึ้นเล่นดนตรีจึงทำได้ดี แต่พอลงจากเวทีเมื่อไหร่เป็นได้อยู่ในมุมมืดๆเป็นประจำ

ร่างเล็กเดินมาได้สักพักก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรประหลาดๆอยู่ที่ด้านหลัง แต่พอหันไปมองก็ไม่พบอะไร เดินแบบนั้นต่อไปอีกสักพักก็มีกลุ่มนักเรียนปีสามมายืนดักที่ข้างหน้า

จะไปไหนน่ะคนสวย เสียงผิวปากวี๊ดวิ้วดังแทรกผ่านเสียงคำรามห้วนๆ

มันคือ มยองแจอุค ซึ่งเป็นขาใหญ่ประจำไมอา ถืออำนาจว่าบิดาเป็นผู้ที่ค่อนข้างมีอิทธิพลด้านมืดและคุมธุรกิจใต้ตินหลายอย่างจึงตั้งตัวเป็นหัวหน้าแก๊งซึ่งเป็นปรปักษ์กับทางฝั่งวินเซอร์รูฟ ส่วนมากลูกน้องก็เป็นพวกเลือดไมอาเข้มข้นหรือลูกน้องในสังกัดของมยองคิมซุกซึ่งเป็นบิดา

ดงแฮช้อนตาขึ้นมองด้วยความรำคาญปนความกลัว เขาไม่ชอบมีเรื่องกับใครเพราะทั้งพ่อและแม่ก็ไม่ได้คอยอยู่ปกป้อง ตั้งใจจะเรียนให้จบๆแล้วจะได้ย้ายตามไปเสียที แต่พอมาประจันหน้าแบบนี้ก็คงจะหนีไม่รอด

เสียงหวานๆเอ่ยตอบเบาๆ ไปทำงานให้โรงเรียนครับ

ได้ข่าวว่าไปสนิทกับไอ้พวกเปรตฝั่งโน้นนี่ ตั้งใจจะหักหน้าชั้นหรือไงน่ะคนสวย อย่าคิดว่าสวยแล้วชั้นจะไม่ทำอะไรนะ เสียงคำรามช่างน่ารังเกียจ ใครๆก็รู้ว่ามันชอบดงแฮอยู่

ฮันกยองเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม ผมไม่ได้คิดจะหักหน้าใคร แต่จะให้ผมทำเป็นไม่รู้จักเพื่อนเก่าก็คงไม่ได้

ไอ้ฮันกยองที่เป็นสารวัตรน่ะเหรอ แจอุคถามห้วนๆ ท่าทางจะแค่มาขู่

ครับ ตาใสๆจ้องมองแล้วพยักหน้า วันนี้เป็นงานสานสัมพันธ์ ผมจะไปทำหน้าที่เด็กไมอาที่ฝั่งนั้น อย่าให้เค้ามองว่าเด็กไมอาไม่รับผิดชอบงานเลยนะครับ

แจอุคอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดที่จี้ถูกจุด เขาไม่ชอบให้เด็กไมอาโดนดูถูกซึ่งดงแฮก็รู้ดีจึงยกคำนี้ขึ้นมาพูด ซึ่งก็เป็นไปตามคาดคืดทุกคนต่างหลีกทางให้เพราะพี่ใหญ่สั่ง หน้าหวานๆหันมาโค้งแล้วยิ้มน้อยๆเหมือนจะขอบคุณก่อนจะเดินออกไปที่หน้าประตูโรงเรียนที่อยู่ตรงข้ามกับฝั่งวินเซอร์รูฟ

ในอกเริ่มเต้นถี่เพราะนี่เป็นการเยือนถิ่นอริทางเครื่องแบบเป็นครั้งแรกในช่วงเปิดเทอม ตอนปิดเทอมคนยังมีไม่มากก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเพราะมันค่อนข้างสงบ แต่วันนี้คนจำนวนหลายร้อยอยู่ข้างในนั้น และถ้าเขาเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่สวมเครื่องแบบของไมอา ใครจะมองยังไงบ้างนะ

ดงแฮหันไปยิ้มให้กับยามที่หน้าประตูที่เหมือนจะคุ้นเคยกันแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าให้เป็นการทักทายกลับมา ร่างเล็กเดินต่อไปอีกสักพักก็เริ่มรู้สึกเหมือนลางสังหรณ์บางอย่างกำลังจู่โจมเข้ามา ความไม่ปลอดภัยกำลังกล้ำกรายเข้ามาใกล้ และความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

โทรให้คิบอมมารับดีกว่ามั๊ย?

คนสวยส่ายหน้าเบาๆ อย่าเลย ถ้าเห็นว่าไม่ใส่ไอ้สร้อยนั่นคงทำหน้ายักษ์ใส่อีก น่าเบื่อ

ขาเรียวเดินและมุ่งตรงไปยังหอประชุมเพราะซีวอนบอกว่าจะรออยู่ที่นั่นแล้วจะพาไปที่ห้องแต่งตัว โดยมีสายตานับร้องจ้องมองมาด้วยแววตาประหลาด ดงแฮพยายามจะไม่ใส่ใจแต่ก็อดที่จะเกร็งไม่ได้เพราะเหมือนลางหายนะกำลังมาเยือน

ไม่กี่นาทีถัดมาก็มีเสื้อของวินเซอร์รูฟมาล้อมทั้งข้างหน้าข้างหลังจนเต็มไปหมด

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

 

 

 

ที่ห้องรับรองหลังเวทีคยูฮยอนกำลังเปลี่ยนเป็นชุดสูททักซิโดสีขาวเพื่อขึ้นแสดงโชว์กับนักร้องของโรงเรียนที่เพิ่งได้รางวัลระดับประเทศ เขาต้องเล่นเปียโนให้ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากจะทำ แต่ชุดที่จะต้องสวมในการขึ้นแสดงต่อบ่ายกับวงก็ยังแขวนเอาไว้ที่มุมห้องซึ่งมีคิบอมนั่งอยู่

ออกไปหาอะไรกินมั๊ย ชั้นหิว ฮันกยองเดินเอื่อยๆเข้ามาเพราะหิวเหลือทน

ซีวอนพยักหน้าแล้วเดินนำออกไป ส่วนคิบอมก็ไร้คำพูดแต่ก็ลุกตาม เหลือแค่คยูฮยอนที่ร้องขอให้เพื่อนๆช่วยตามใจสักวัน

ซื้อมาฝากชั้นด้วยนะ เอาเบอร์เกอร์เสต็กไก่ ชั้นแต่งตัวอยู่

สามหนุ่มเดินออกมาที่ซุ้มขายของที่ข้างหอประชุม พวกเขาเตรียมงานไว้หมดแล้วจึงปล่อยให้คนอื่นๆรับภาระดูแลงานต่อ แต่ระหว่างที่นั่งสบายใจกันอยู่นั้นก็มีคนวิ่งเข้ามา

คิบอม ไอ้พวกห้องท้ายมันจับเด็กไมอาได้ เห็นว่าจะพาไปแกล้งอะไรก็ไม่รู้

อืม.. เอ๊ะ ร่างสูงหันขวับ ลางสังหรณ์มันบอกว่าคนๆนั้นคือคนๆเดียวกับที่เขาไปหาเมื่อคืน อยู่ไหน!!”

มันลากไปหลังโรงเรียนแล้ว!!”

เสี้ยววินาทีนั้นเองคิบอมก็รีบวิ่งไปคว้าเอามอเตอร์ไซค์คันโปรดมาสตาร์ท เขาบึ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังเสียงของเพื่อนที่ตะโกนถามมา ปล่อยให้ฮันกยองกับซีวอนนั่งมองหน้า สักครู่กว่าที่จะนึกได้

ดงแฮ!!”

 

 

 

เสียงรถที่คุ้นหูดังเข้ามาใกล้มากทุกที เด็กหนุ่มหลายคนที่กำลังกระชากคอเสื้อของร่างเล็กจนหลุดลุ่ยต่างหันไปมองเป็นตาเดียว ปกติคิบอมไม่เคยเข้ามายุ่งกับเรื่องของคนอื่นถ้าไม่เกี่ยวกับตัวเอง แต่นี่เขากำลังมุ่งมายังที่เกิดเหตุซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้

กลุ่มเด็กนักเรียนที่ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เปิดเรียนต่างผงะไปตามๆกันเมื่อรถดับสนิทและเจ้าตัวร้ายย่างสามขุมเข้ามาใกล้ แค่เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดร่างกายมอมแมมของดงแฮก็ยิ่งตาขวางราวกับปีศาจ

ปล่อยมือโสโครกของพวกมึงออกจากคนของกู เสียงต่ำคำรามลั่น กูบอกให้ปล่อย!!!”

ต่างคนต่างรีบปล่อยร่างบางแล้วถอยกรูดไปกองรวมกันโดยอัตโนมัติ เจ้าเด็กผมปาดข้างกระตุกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพอย่างเต็มตา แก้มขาวมีรอยแดงที่คงจะเกิดจากมือของใครสักคน เสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านมีรอยเปื้อนเต็มไปหมด คราบน้ำตาบนหน้าก็เด่นชัด

ดวงตากลมโตเริ่มแดงก่ำเมื่อเห็นว่าใครมาช่วย น้ำตารื้นขึ้นมาทั้งๆที่กลั้นน้ำตามาตลอด

ฮึก.. ฮึก คิบอม

ร่างสูงในชุดที่เป็นเอกลักษณ์ขมวดคิ้วน้อยๆแล้วก้มหน้าลงสบตากับคนขี้แยคล้ายจะปลอบใจแต่ไร้คำพูด สีหน้าเขาปกติและไม่ได้อ่อนโยนอะไร แต่หากเทียบกับแววตาร้ายๆที่จ้องมองคนอื่นเมื่อครู่ก็ถือว่าต่างกันมาก

ชั้นเตือนแล้วนะดงแฮเขาส่ายหน้าเบาๆ

เตือน.. เตือนอะไร ตัวเล็กๆเงยหน้าขึ้นจ้องตาใส

แต่อีกคนไม่ได้มีอารมณ์จะมาอธิบายจึงส่ายหน้าและเดินเลยไปจ้องมองพวกระยำที่มันบังอาจล้ำเส้นมากระตุกหนวดเสือโดยไม่มองเงาหัวของตัวเอง

ใครใช้ให้พวกมึงทำอะไรข้ามหน้าข้ามตากู!!”

ค..คือ ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ไม่ตอบใช่มั๊ย!!”

จอมวายร้ายปราดเข้าไปกระชากเสื้อคนแรกที่ใกล้มือ ซัดหมัดหนักๆเข้าไปจนตัวงอ เท้ายาวตวัดเตะโดยไม่ได้สนว่าเป็นคนไหน กำปั้นลุ้นๆเสยคางใครต่อใครได้อย่างง่ายดายจนเหลือเชื่อ หลายคนโดนจับเหวี่ยงมากองตรงหน้าของเด็กไมอาตัวเล็กๆ บ้างก็หน้าช้ำปากแตก บ้างก็จุกจนแทบจะลุกไม่ไหว เพียงไม่กี่นาทีที่มาอาละวาดก็ราบกันไปเป็นหน้ากลอง ต่างคนต่างหน้าซีดกุมท้อง ลูบหน้าของตัวเองไปตามๆกัน

อย่าให้กูรู้อีกนะว่าใครมายุ่งกับคนของกูอีก เด็กวินเซอร์รูฟไม่รังแกคนไม่มีทางสู้ มึงจำเอาไว้!!”

หลังจากชี้หน้าด้วยตาขวางๆแล้วก็เดินไปหยุดตรงหน้าคนที่นั่งตาแป๋วดูน่าสงสาร เขาดึงแขนเล็กขึ้นมาแบบไม่ใส่ใจนัก แต่เพราะดงแฮร้องชึ้นจึงได้ก้มลงไปมอง

อะไรอีก ร้องทำไม

ชั้นเจ็บ

เรื่องมากจริง

ถึงจะดุแบบนั้นแต่ก็ช้อนร่างขึ้นอุ้มและพาไปนั่งบนรถ แต่ก่อนที่จะขับออกไปก็ยังไม่วายหันมาถลึงตาใส่ต้นเหตุที่ก่อเรื่องอีกรอบ

ถ้ามึงกล้าแตะคนนี้อีกครั้ง มึงได้เด้งออกจากโรงเรียนทั้งโขยงแน่

รถคันงามสีดำขลับถูกขับออกไปแล้วและมันก็เร็วพอที่ดงแฮจะกอดร่างหนาเอาไว้แน่นและหลับตาปี๋ ซีวอนกับฮันกยองที่ตามมาขนาดว่าเร็วแล้วยังช้าไป เพราะเมื่อมาถึงก็เห็นแค่เพียงสภาพที่สะบักสะบอมของคนที่ถูกอัด เมื่อสอบถามก็ได้ความแค่เพียงว่าเจ้าเพื่อนตัวดีพาเด็กไมอาปริศนาคนนั้นจากไปแล้ว

ดงแฮแน่เลยว่ะ ซีวอนหน้าซีดเป็นกังวล แล้วใครใช้ให้จับมา

คนเจ็บต่างสะดุ้งโหยง คิบอมอาจร้ายกาจในมาดนักเลงก็จริง แต่ใช่ว่าซีวอนไม่ร้ายหรือทำอะไรไม่เป็น เห็นมาดนิ่งๆนี่แหละที่น่ากลัวไม่แพ้กัน

พ..พวกเราแค่อยากจะขู่พวกไมอาก็แค่นั้น

ฮันกยองซึ่งอยู่ในฐานะสารวัตรจัดการถ่ายรูปบรรดาตัวก่อเรื่องเอาไว้และเตรียมเขียนรายงานความประพฤติส่ายหน้าเบาๆ นึกอยากจะเข้าไปกระทืบซ้ำให้มันรู้แล้วรู้รอด นี่ยังดีที่อยู่ในเครื่องแบบ ไม่งั้นล่ะได้โดนอีกเท้าไปเป็นของขวัญรับวันเปิดเรียนแน่

นั่นน่ะเป็นนักร้องนำวง 4E และเค้าก็กำลังจะเข้ามาเตรียมตัวขึ้นเวทีกับพวกชั้น ซีวอนเอ่ยนิ่งๆแต่เสียงเรียบนั้นบาดจิตขั้นรุนแรง พวกนายไม่ได้แค่ข้ามหน้าคิบอมนะ

เงียบกริบ ไม่มีแม้คำโต้แย้งจากใคร

ร่างสูงหน้าตี๋ส่ายหน้าอีกครั้งด้วยสายตาที่ไร้ความเป็นมิตร ถ้าแตะคนๆนี้อีกครั้ง หรือถ้าเห็นใครรังแกแล้วไม่ช่วยล่ะก็ ..มีเรื่องกับพวกชั้นแน่

ดวงตาคมกริบของประธานรุ่นตวัดจ้องซ้ำอีกรอบเหมือนจะย้ำให้เข้าใจ จำใส่สมองเอาไว้นะ ว่าเด็กไมอาที่ชื่อ ลีดงแฮ ห้ามใครสักคนแตะเป็นอันขาด ไม่งั้น ..ชั้นจะไม่ไว้หน้าใครสักคน

คนฟังต่างกลืนก้อนเหนียวๆลงคอด้วยความหวั่นเกรง ต่างคนต่างเหงื่อแตกพลั่กกันถ้วนหน้า ทุกคนต่างรู้ดีว่าซีวอนไม่เคยใช้กำลัง ไม่เคยอาละวาด ไม่เคยทะเลาะกับใคร ทั้งๆที่อำนาจในมือก็ใช่ว่าจะน้อยนิด แม้ฐานะทางสังคมจะดูเรียบหรูแต่ว่าพื้นฐานครอบครัวอย่างอื่นใช่ว่าจะธรรมดา บิดาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังก็จริง แต่ปู่และลุงคนอื่นๆก็มีฐานอำนาจที่กว้างใหญ่และถือเป็นคนใหญ่คนโตอันดับต้นๆของประเทศ ที่สำคัญก็คือเขาเป็นหลานรักเสียด้วยสิ แค่เอ่ยปากบอกคุณปู่ว่าต้องการจะให้ยุบกิจการใคร มีหรือที่จะทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด

เมื่อแยกออกมาแล้วร่างใหญ่ก็ถอนหายใจอีกรอบ เขาห่วงดงแฮเหลือเกิน แต่ฮันกยองก็ยังเชื่อใจเพื่อนตัวป่วนอยู่ดีว่าถ้าไปกับคิบอมคงจะปลอดภัย ถึงปากรายนั้นจะรายและพูดดีๆกับใครไม่ค่อยเป็น แต่ถ้าลองมาช่วยแบบนี้แล้วซัดซะหมอบจนราบคาบคงจะดูแลดงแฮได้ดีแน่ๆ

ถ้าอยู่กับไอ้เจอร์รี่แล้วก็คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ

ซีวอนพยักหน้าเบาๆ เขาเองก็คิดเช่นนั้น แต่อีกใจก็นึกละอายที่คิดได้ช้ากว่าคิบอมตั้งหลายวินาทีว่าเด็กไมอาที่คนส่งข่าวมาแจ้งนั้นคือดงแฮ ทั้งๆที่ร่างเล็กก็บอกตนไว้ว่าจะเข้ามาในช่วงสายก่อนที่งานจะเริ่ม

เสียงทุ้มถอนหายใจเบาๆ กดโทรศัพท์จนมือเป็นระวิงแต่ยังไม่มีใครรับสักคน มันพาไปไหนวะ โทรหาก็ไม่รับสาย

คงขับรถอยู่ แต่ชั้นคิดว่าไปโรงพยาบาลนะ

เป็นยังไงบ้างวะเนี่ย เฮ่อ!!”

ในขณะที่อีกสามคนกำลังเป็นเดือดเป็นร้อนกับอาการของดงแฮ แต่ยังมีอีกคนที่นั่งรอขอที่ฝากเพื่อนซื้ออยู่ที่หลังเวทีโดยไม่รู้เรื่องอะไร คยูฮยอนนั่งหิวจนกระเพาะจะย่อยตัวเองตายไปหลายรอบแล้ว

พวกเปรตนี่ ชั้นหิวนะเว้ย!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

หน้าต่อไป เป็นรูปรถที่หนุ่มๆในเรื่องใช้นะคะ ^ ^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67011 DreamPatty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 17:30
    บังอาจรังแกอีทงเฮ
    #67,011
    0
  2. #66959 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 20:39
    คิเฮๆๆๆๆ ฟินนน 

    พี่วอนโหดมาก รุนแรง

    คยูนี่มาวิน ตอนท้าย แอบหลุดขำ555555555555
    #66,959
    0
  3. #66945 Catfish (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 06:27
    คิบอมด๊องน่ารักมากเลย แต่ปากนี่555555
    #66,945
    0
  4. #66778 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 02:03
    เท่ห์เว่อร์จริงๆพ่อคู๊ณณ บอมเป็นคนให้สร้อยเฮตอนเด็กใช่ป่ะ
    #66,778
    0
  5. #66468 kyumin*137 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 22:57
    บวมเท่มากก ~
    กี้ฮาไปน่ะ
    #66,468
    0
  6. #66263 KIHAE*129 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 02:37
    เจ้าชายตอนเด็กจะเป็นบอมรึป่าวน่ะ

    โอ้วววววววววววววว

    พระเอกโคตร
    #66,263
    0
  7. #66147 Zelon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:18
    กี้ อย่ามาฮาปิดท้ายสิ 555 ว่าแต่..งานนี้บอมแอบทำคะแนนนำนะนี่



    ปล.ช่วยด้วยเถอะ วอนเลี่ยนมากกับฉากโทรสับ 555 เขินเกิ๊น!!
    #66,147
    0
  8. #66125 Sarang SUJU (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:02

    บอมพระเอกมาก อิเกียมแกทนไปก่อนนะ

    #66,125
    0
  9. #66088 kung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 00:46
    โชคดีที่บอมมาช่วยหมวยทัน



    อิกี้ เค้ามีเรื่องกันอยู่นะ ทนหิวไปก่อนละกัน
    #66,088
    0
  10. #66000 chin-cha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 02:34
     เอิ่ม อีกี้ แกตกข่าวนะ
    #66,000
    0
  11. #65725 Darker-40 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 16:45
    เกี่ยวกับสร้อยที่บอมให้ใส่เเน่ๆเลย


    #65,725
    0
  12. #65690 Witim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 01:23
    หมวยไม่โทรให้บอมไปรับอ่า
    #65,690
    0
  13. #65650 MTieluk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 15:00
     คนของกูเลยนะคิมคิบวมมม
    #65,650
    0
  14. #65638 famously_DRH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 12:33
     รักบอมจังฮุ่ว >< หมวยแกโดนเล่นแน่ไม่ใส่สร้อย -___-
    #65,638
    0
  15. #65536 A-lma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 16:32
     บอมมาเงียบๆ เเต่นำไปไกลเเล้วอ่ะ  
    เเต่ประโยคสุดท้ายนี่ ฮาจริงๆ เข้าใจอารมณ์คนหิวเลยจริงๆ
    #65,536
    0
  16. #65460 Xiahnow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 00:06
    แต่อ่านดูแล้ว...คำพูดคิคิมข้ามหน้าข้ามตา ชายชเวกับมังกรเกิงเยอะเลยนะ ฮี่ๆ
    #65,460
    0
  17. #65409 Bubble_BUM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 14:35
    บอม นายเท่มาก
    #65,409
    0
  18. #65353 PARISO'KH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 23:09
    ว่าจะกรี๊ดกับความเท่ของคิมคิ แต่มาฮาตรงกี้ผู้น่าสงสาร โถ่เด็กน้อย :P
    #65,353
    0
  19. #65255 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:16
    บอมมมม กรี๊ดกร๊าซซ >
    #65,255
    0
  20. #65149 satohara (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:19
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    บอมสุดยอดมากๆเลยอ่ะ
    คำพูดแต่ละคำมันโดนใจหนูมาก โดยเฉพาะคำว่า
     " คนของฉัน "
    โหย อ่านทีแทบกรี๊ดออกมา
    คยูแกก็ ~ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ~
    สู้ๆต่อไปนะคะไรเตอร์

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:20
    #65,149
    0
  21. #65126 NANA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 17:29
    บอมเท่ห์ มาช่วยด๊องแถมยังประกาศลั่น

    ด๊องของบอม!!!



    คยูหิวนะ!!! 555++
    #65,126
    0
  22. #64748 IDidnt'Only (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 10:48
    บอมออกแนวเถื่อนนิดๆ แต่เท่มากมาย
    กี้ทนหิวไปก่อนนะ ฮ่าๆ
    #64,748
    0
  23. #64681 tanphon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 19:20
    ฮาคยูอ่ะ ไม่รู้เรื่องอะไรกะชาวบ้านเขาเลย ฮ่าๆๆๆๆ


    #64,681
    0
  24. #64554 am26am (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 19:30

    บออมแอบแรงอ่ะ

    #64,554
    0
  25. #64275 love_kihae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 19:57
    สร้อยนั่นหมายถึง เปนของบอมป่าวว??

    จะได้ไม่มีคัยกล้าหืออ ^^
    #64,275
    0