Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 56 : Charpter 38 : ปล่อยมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    19 ธ.ค. 52

 

ห้องเล็กๆที่ใช้ทำงานซ่อมหนังสือในห้องสมุนขนาดใหญ่ของวินเซอร์รูฟที่ห่างหายไปได้สักพักได้เปลี่ยนจากสนามรบเป็นสนามรักให้ฮันกยองได้ประลองฝีมือและลีลาการจีบนูนาคนสวยโดยไม่มีใครมาขัดขวาง เมื่อก่อนอยู่ด้วยกันทีไรไม่ทะเลาะก็หาเรื่องด่าเรื่องว่ากันตลอด แต่พอกลับมาคราวนี้ฮีชอลกลับนั่งนิ่งหนำซ้ำยังทำเมินใส่สารวัตรร่างใหญ่เพราะพอออกตัวว่าจีบก็ไม่เคยเลยที่จะทำตัวดีๆแบบเมื่อก่อน

ทะเล้นก็ปานนั้น กวนประสาทก็ปานนั้น แถมไอ้เรื่องคำพูดคำจาที่น่าตบนี่ก็ที่หนึ่งเลย

หน้าหวานยังพยายามนิ่งทั้งที่เจ้าหนุ่มรุ่นน้องพยายามกระแซะแล้วกระแซะอีก ฮันกยองนั่งซ่อมหนังสือโดยไม่พูดอะไรแต่ก็ขยับเบียดกายมาใกล้จนคนตัวบางต้องเขยิบหนีอยู่หลายครั้งจนตอนนี้ก็แทบจะสุดปลายเก้าอี้ตัวยาวแล้ว

ในที่สุดฮีชอลก็ชักจะทนรำคาญไม่ใหว ไอ้หวั่นไหวน่ะมันก็หวั่นไหวอยู่หรอก แต่พอโดนรุกมากๆเข้ามันก็ชักจะวางตัวไม่ถูกเพราะเหมือนตัวเองกำลังโดนแกล้งมากกว่าโดนจีบ

ไปนั่งไกลๆหน่อยไป เบียดอะไรนักหนา คิ้วเรียวขมวดขวับ มือบางรีบดันไหล่กว้างเพื่อให้เขาขยับห่างออกไปสักหน่อย

แต่แทนที่ฮันกยองจะยอมดีๆกลับทำแก้มพองลงแล้วจิ้มนิ้วลงไปเบาๆเป็นเชิงบอกให้เขาจูบ

อะไรของแกน่ะไอ้เด็กหน้าแก่

ยังไม่ตอบและเอาแต่จิ้มแก้มทำเหมือนตัวเองน่ารักเสียเต็มประดา แต่แทนที่จะได้ริมฝีปากปางนุ่มนิ่มจรดลงไปก็กลายเป็นผ่ามือหนักๆที่ผลักจนแทบจะหัวคะมำ

ฝันไปเหอะแก!!”

ฮันกยองรีบขืนตัวกลับมานั่งใหม่ ร่างใหญ่มองซ้ายมองขวาพอไม่เห็นใครก็จับคนดื้อกอดเอาไว้แล้วขโมยหอมแก้มปราบพยศมันเสียเลย

อือ.. ปล่อยนะไอ้เด็กบ้า คนสวยกัดฟันแน่น พยายามออกแรงเหวี่ยงร่างใหญ่ให้พ้นตัวแต่แรงเขาก็มากกว่า

ยอโบอย่าดื้อสิ จุ๊บแก้มเอง ไม่ได้ตบด้วยปากกระชากด้วยลิ้นแบบวันก่อนซะหน่อย

มันไม่ได้ตบแต่ยิ่งกว่าตบ คนถูกกอดหน้าชาเลยยิ่งดิ้นหนัก ฝ่ายรัดก็ยิ่งได้ใจรัดวงแขนแน่นขึ้นไปอีก สายตากรุ้มกริ่มของฮันกยองจ้องมองจนเสียววาบไปทั้งตัว เมื่อก่อนยอมให้คนสวยทั้งดุทั้งด่าพอเอาคืนบ้างก็ขอต้นทุนทบกำไรเอาให้คุ้ม ไหนๆสัปดาห์หน้าก็จะต้องไปอังกฤษแล้ว

แก้มนิ่มเริ่มแดงระเรื่อเมื่อเผลอไปสบสายตาคนเจ้าชู้เข้าแต่เพราะกลัวเขาจะบดเบียดริมฝีปากเข้ามาจึงรีบเม้มปากแน่นแล้วตีหน้าโหดกลบเกลื่อนแทน เกมจ้องตาเริ่มขึ้น ณ วินาทีนั้นและก็คล้ายว่าจะไม่มีใครยอมใคร ต่างกันที่ฮันกยองมองเพราะคนในอ้อมกอดช่างแสนสวย แต่ฮีชอลกลับมองด้วยความอยากเอาชนะ

หนังสือที่ซ่อมเสร็จหรือยัง

เกมจบโดยไม่มีผู้แพ้เพราะบรรณารักษณ์ดันส่งเสียงกุกกักเข้ามาก่อน อ้อมกอดของลูกชายนายแพทย์ที่รัดคนไข้ของพ่อเลยต้องถูกคลายออกอย่างเสียดาย

ก่อนไปอังกฤษล่ะผมจะโจมตีหัวใจคุณให้อยู่หมัดเลย ..ยอโบ ^ ^

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

ตั้งแต่ที่แยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนเพื่อที่จะกลับบ้านก็มีแต่ความเงียบปกคลุมมาตลอด ใครๆก็เข้าใจว่าดงแฮยังค้างที่บ้านของฮีชอลทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ แต่ทั้งที่ไม่ได้ทะเลาะอะไรแต่ก็ไม่มีใครปริปากพูดสักคำ คิบอมเงียบดงแฮก็เงียบด้วยทั้งที่มีคำนับร้อยนับล้านอยากจะเอ่ยออกมา

แต่ที่ไม่พูดก็มีเหตุผลเพียงแค่ว่า ..ไม่รู้จะพูดอะไรให้ทุกอย่างมันดีกว่าที่เป็นอยู่

อาการเฉยชาของคิบอมคือสิ่งปกติที่เห็นอยู่ทุกวี่ทุกวันก็จริงแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันเป็นแค่เพียงการแสดงออกของเขาเท่านั้นเพราะเวลาที่เข้าไปกวนใจก็มักจะเห็นคิบอมในมุมที่หลากหลายเสมอ ถึงจะทำดุแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวนักเพราะยังยิ้มแย้มและมีอารมณ์อื่นร่วมไม่เหมือนตอนนี้

ร่างกายนิ่งสงบหนำซ้ำหัวใจยังสัมผัสได้ว่าเย็นเฉียบ ..ดงแฮไม่รู้ว่าจะเปรียบเทียบเขาเป็นไฟหรือน้ำแข็ง เพราะมันเย็นยะเยือกแต่ก็สามารถแผดเผาหัวใจอย่างช้าๆ

ใบหน้าสวยมีประกายเศร้าเจือเอาไว้ที่นัยน์ตาหวาน ร่างเล็กรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิดก็คราวนี้ ที่ไม่ปริปากเล่าให้เขาฟังก็เพราะคิดว่าไม่บอกก็คงจะไม่เป็นไรในเมื่อคิบอมก็เป็นคนพูดเองว่าหากมีใครที่ดีกว่าก็ให้ดูเอาไว้บ้างแต่ลึกๆก็ยังเกรงใจคนที่เป็นหนึ่งในหัวใจอยู่ดี เพราะถึงเขาจะไม่เคยเรียกร้องหรือทวงถามสิทธิการเป็นเจ้าของแต่ก็รู้แก่ใจว่าแทบทั้งดวงได้ยกไปให้เจ้าผู้ชายที่ชอบทำตัวดุใส่ไปแล้ว

วันนี้เป็นวันแรกที่ดงแฮไม่นึกกลัวที่คิบอมขับรถเร็ว ลมที่พัดฉิวไม่ได้โดนผิวกายเพราะร่างใหญ่บังเอาไว้หมดแล้ว แขนเรียวสอดผ่านเอวกอดเขาเอาไว้ แค่หัวใจสะท้อนถึงเหตุและผลของการกระทำก็กระชับแขนรัดเอวหนาจนแน่น

ไม่มีอะไรมากมายนอกจากอยากกอดเขาเอาไว้ให้รู้ว่าคนๆนี้จะไม่หายไปไหนในตอนนี้

คิบอมตวัดตาคมมองแขนเล็กในวูบหนึ่งแล้วค่อยๆผ่อนความเร็วของเจ้ามอเตอร์ไซค์คันใหญ่ลงเพราะคิดว่าเขากลัวโดยไม่คิดจะเสียน้ำลายเอ่ยถาม แต่ยิ่งชะลอดงแฮก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดเอาไว้แล้วซุกหน้าลงที่แผ่นหลังกว้างๆเพื่ออิงแอบแนบชิด ดวงตากลมหลับพริ้มรับไออุ่นจากร่างกายหนา แค่เวลาสั้นๆที่จะได้กอดเขาแบบนี้มันก็มีความสุขแล้ว

แต่แค่เสี้ยววินาทีที่รถคันงามเลี้ยวผ่านประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลคิมแขนเล็กก็ค่อยๆคลายออกและยืดตัวนั่งตามปกติ คิบอมขับรถไปจอดที่หน้าตัวตึกแล้วเดินนำเข้าไปข้างในบ้านโดยไม่ได้มองมาที่คนตัวเล็กแม้หางตา ความเงียบเชียบที่ก่อตัวกำลังสร้างความอึดอัดแต่ดงแฮก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามเข้าไปเงียบๆ

โชคดีที่วันนี้แรวอนไม่อยู่จึงไม่มีใครมาเพ่นพ่านคอยกวนประสาทยามกลับถึงบ้าน คงจะมีแต่คิฮยอนที่นั่งดูนิตยสารตกแต่งบ้านอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ พอเห็นน้องชายเดินเข้ามาด้วยสภาพที่สงบโดยมีคนตัวน้อยเดินคอตกตามมาด้วยก็ชักจะสงสัย

ดงแฮ ..มานี่หน่อยสิ เสียงนุ่มเอ่ยเรียกเบาๆ

ร่างบางชะงักเท้าหันมามองเล็กน้อยแล้วหันหน้ากลับไปมองตามน้องชายคนเรียกสักครู่ พอเห็นว่าคิบอมไม่ได้สนใจก็เดินหน้าเจื่อนไปหาพี่ชายของคิมปั๊กหน้านิ่ง

นั่งก่อนสิ

เขาบอกให้นั่งก็นั่ง แต่พอร่างหนาดันจานของว่างมาตรงหน้าก็ส่ายหน้าเบาๆ ทั้งสีหน้าท่าทางบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่ามันจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่

ทะเลาะกับเจ้าคิบอมมันเหรอ ผู้อาวุโสกว่าเอ่ยพอที่จะได้ยินกันสองคน ท่าทางของคนพูดไม่ได้ดูซีเรียสหรือตั้งใจจะซักไซ้มากนัก ซึ่งก็ถือว่าดีเพราะอย่างน้อยก็ไม่ทำให้บรรยากาศกดดันจนเกินไป

หน้าหวานส่ายหน้าเบาๆเพราะเขาเองก็รู้ตัวว่าไม่ใช่การทะเลาะแต่มันเกิดจากความรู้สึกแย่ๆที่กัดกร่อนความรู้สึกในหัวใจต่างหาก

เปล่าครับคิฮยอนฮยอง

แล้วไหงเดินไม่พูดไม่จากกันล่ะ

ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆส่งยิ้มกลบเกลื่อน เหนื่อยน่ะฮะ ซ้อมกีฬากันมา

มันอาจจะสมเหตุสมผลกว่านี้ถ้าไม่มีอาการที่เรียกว่า หน้าเสียและ คอตกมาร่วมแจมบนร่างกายด้วย ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าคนฉลาดๆอย่างคิฮยอนไม่มีทางเชื่อแน่

มีอะไรก็รีบๆเคลียร์กันซะ นอนห้องเดียวกันแบบนั้นถ้าไม่คุยกันจะอึดอัดนะ

เอ่อ..

พี่แก่กว่าพวกนายกี่ปี คิดว่าแค่นี้จะดูไม่ออกหรือไง

...

คิบอมมันอาจไร้เหตุผลบ้างในบางทีแต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลยนะ รอยยิ้มอย่างคงใจเย็นส่งมาคล้ายอยากจะประโลมใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยวให้ชุ่มชื่นขึ้นบ้าง มีอะไรก็คุยกับมันตรงๆ ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็ใช้ไม้แข็งบ้าง ไม้นวมบ้าง ไอ้นี่น่ะต้องดูอารมณ์มันดีๆก่อนแล้วค่อยเลือกวิธีชาร์จ

...

ไป ขึ้นไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว ถ้าอยู่ในห้องแล้วอึดอัดก็มานั่งเล่นกับพี่ได้

ขอบคุณครับ

ตัวเล็กยิ้มรับความหวังดีด้วยใจจริงแต่ก็ยังยิ้มได้ไม่เต็มที่นัก ร่างเล็กเดินก้มหน้าก้มตาขึ้นไปที่ชั้นบนในสภาพที่อารมณ์ที่เป็นกังวลอยู่พอตัว ลมบางๆถูกพ่นออกจากร่างเพื่อคลายความเคร่งเครียดในร่างกายก่อนที่จะตัดสินใจยกมือน้อยขึ้นมาเคาะเบาๆที่ประตูบานใหญ่แล้วผลักเข้าไปอย่างที่ควรจะทำ

คิบอมกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ซึ่งตอนนี้ก็มีแค่กางเกงขาสั้นอยู่บนตัว แขนขาวยังสอดเข้าในตัวเสื้ออยู่ เขาเหลือบมองร่างเล็กเพียงเล็กน้อยจากนั้นจึงสวมเสื้อให้เสร็จแล้วค่อยเดินไปทิ้งตัวลงนอนที่บนเตียงกว้าง ดงแฮเป็นแบบนั้นก็ไม่คิดจะเอ่ยอะไรในเวลานี้ ร่างบางรีบเปลี่ยนชุดบ้างจากนั้นก็เดินไปหย่อนก้นนั่งที่ขอบเตียงข้างร่างหนาแล้ววางมือลงบนแขนใหญ่เบาๆ

ตาคมที่หลับพริ้มเป็นแพยาวลืมขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่แค่เห็นตาหวานจ้องมองมาด้วยสีหน้าเศร้าๆก็หลับตาลงอย่างเก่าโดยไม่ได้เอ่ยหรือขยับตัวอะไรอีก

นอนด้วยนะ

เสียงเล็กบอกเบาๆก่อนจะทิ้งตัวลงข้างๆทั้งที่พื้นที่ก็มีอยู่ไม่มากนัก เขาซบหัวทุยๆลงที่ข้างร่างหนาแล้วเกยใบหน้าที่แขนแกร่ง ยามนี้ร่างเล็กไม่รู้สึกต้องการอะไรเท่าไออุ่นจากร่างกายของคนข้างๆอีกแล้ว

ต่างคนต่างเงียบ คิบอมเงียบ ดงแฮเงียบ ร่างใหญ่นอนนิ่งและหลับตาเอาไว้แต่ไม่ได้ปล่อยตัวให้หลับใหลอย่างที่แสดงอยู่ ส่วนคนตัวเล็กก็นอนลืมตาแป๋วทอดมองผนังห้องด้านตรงข้ามที่มีชั้นวางของตั้งเอาไว้โดยไร้ความคิดใดๆในหัว

อยากจะพักเรื่องทั้งหมดเอาไว้สักนาทีแล้วปล่อยตัวให้ลอยไปตามที่ใจต้องการ

ในเสี้ยวหนึ่งของความคิดดงแฮก็อดจะหวังลึกๆไม่ได้ว่าคงจะได้เห็นคิบอมออกตัวดึงรั้งหรือแสดงความเป็นเจ้าของตนบ้างทั้งที่มันไม่มีทางจะเป็นไปได้ คนที่นิ่งเฉยคนนี้ไม่ชอบทำอะไรแบบนั้นต่อหน้าสาธารณะก็รู้อยู่ ยิ่งมีซีวอนเข้ามาก็ยิ่งกระทบความสัมพันธ์ให้เริ่มสั่นคลอน หากแต่ไม่ใช่เพราะเลิกรักแต่มันเป็นการห้ามใจไม่ให้เข้าใกล้มากไปต่างหาก

ชั้นผิดมั๊ยคิบอมที่หวังอยากจะเห็นนายหึงหรือหวงชั้นบ้าง ..ชั้นพร้อมจะทิ้งทุกอย่างขอแค่นายแสดงออกมาสักนิดว่านายคิดที่จะรั้งชั้นเอาไว้ด้วยหัวใจของนายจริงๆ

ตัวเล็กค่อยๆหลับตาลง ความอ่อนล้าของหัวใจทำให้ไม่อยากจะลืมตารับรู้อะไรทั้งนั้น เขาไม่อยากจะเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยและสายตาที่ว่างเปล่าของคนที่เป็นเจ้าของหัวใจอีกครึ่งดวงของตัวเองแบบนั้น ขอหลับตาแล้วสัมผัสไออุ่นจากร่างกายข้างๆจะดีกว่า อย่างน้อยที่สุดก็สามารถที่จะหลอกตัวเองให้สุขใจไปได้หลายนาที

หลับแล้ว ..ดงแฮหลับแล้ว แต่คนแกล้งหลับกลับยังตื่นอยู่ แค่รู้ว่าเขาหลับก็ลืมตาขึ้นมาแล้วยกแขนอีกข้างขึ้นก่ายหน้าผากอย่างครุ่นคิด

 

 

ผ่านไปหลายนาทีคิบอมยังนอนอยู่ท่าเก่าแม้ที่แขนจะเริ่มเมื่อยขบเพราะไม่ได้ขยับเป็นเวลานาน ดงแฮยังกอดแขนใหญ่เอาไว้และสอดมือเล็กกุมประสานเพื่อให้ไออุ่นจากร่างใหญ่ส่งถึงหัวใจดวงน้อยที่เหนื่อยล้า ปากบางขยับพึมพำทีละนิด และมันก็ทวีความดังขึ้นจนคนนอนข้างๆได้ยินอย่างชัดเจน

เจ้าชาย.. เจ้าชายอยู่ไหน.. มือน้อยบีบหนักลงที่มือใหญ่ ร่างกายเริ่มขยับไหวตามเสียงละเมอ เจ้าชาย.. เจ้าชายกลับมาก่อนสิ เจ้าชายอย่าเพิ่งไป

คนฟังข่มตานอนนิ่ง ใจที่นิ่งสงบเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง ทั้งที่คิดว่าเขาจะค่อยๆลบลืมอดีตได้แล้วยังต้องมาคอยรับฟังเสียงพร่ำเพ้อถึงใครคนอื่น แค่ซีวอนก็ตัดสินใจลำบากมากพออยู่แล้วยังจะต้องมาสู้รบกับคนที่ไม่มองไม่เห็น ไม่รู้ว่าถ้าช่วงชิงเขามาจากเพื่อนรักแล้วจะได้หัวใจเขาจริงหรือเปล่า

หรือได้เป็นแค่เงาของใครคนหนึ่งซึ่งคอยหลอกหลอนอยู่แบบนี้

เจ้าชายหมั่นโถว.. เสียงหวานพึมพำ พ่อจ๋า.. เจ้าชายหมั่นโถวเกลียดหนูแล้ว..ฮึก.. ฮึก

เสียงสะอื้นสร้างความประหลาดใจให้คนข้างๆอย่างรวดเร็ว คิบอมรีบฝืนคอขึ้นแล้วมองให้ถนัดตาก็เห็นว่ามีน้ำใสเริ่มไหลซึมที่ขนตายาวออกมา แค่มองเต็มๆตาก็เห็นมันไหลเป็นทางยาวตามแนวแก้มในทิศที่ดิ่งลงหาพื้นเตียง

พ่อจ๋า.. เจ้าชายไม่อยู่แล้ว ร้องไปก็กอดร่างใหญ่ไปพร้อมกับซุกหน้าเป็นเด็กๆ หนู..ฮึก.. ขอโทษ..ฮือ ขอโทษที่ผิดสัญญา

คิบอมเอื้อมมืออุ่นลูบเบาๆที่ผมหนาเพื่อปลอบประโลมแม้ว่าคนรับจะไม่รับรู้อะไร ทั้งที่เจ็บแต่ก็ต้องการจะกอดเขาเอาไว้ให้ร่างบางหยุดร้องไห้และหลับสบายในที่สุด แต่การที่นอนฟังเสียงละเมอถึงใครคนอื่นมันทำให้รู้ชัดว่าคนตัวน้อยไม่ได้หลงลืมในสิ่งที่ตนรอคอยแม้สักนิด

ชั้นเป็นได้แค่เงาของเขาใช่มั๊ยดงแฮ?

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

ความเงียบยังคงปกคลุมยาวนานตั้งแต่เมื่อเย็นวานจนกระทั่งถึงเช้าอีกวัน คิบอมแสร้งทำเป็นไม่สนใจในตอนที่ซีวอนโทรไปหาดงแฮในตอนดึกและก็นั่งเงียบเสมองอย่างอื่นไปเรื่อยเปื่อย ริมฝีปากคมไม่ได้ขยับหรือไหวติงแต่พอมันเริ่มจะนานเกินไปก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องไปนั่งที่ด้านล่างกับพี่ชายเพราะไม่อยากจะได้ยินอะไรที่เคืองหู

กลับมาก็นอนหันหลังให้และไม่สนใจอีก แต่ถึงจะเมินใส่แต่ตอนเช้าคนตัวน้อยก็กลิ้งมาซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดจนได้ ลำบากคิบอมที่ต้องแกะแขนเรียวและขาที่ก่ายร่างของตนออกก่อนที่เขาจะตื่นแล้วรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะหนีไปนั่งที่ด้านนอกให้ไกลกันบ้าง

ดงแฮเงียบตามเพราะอีกคนไม่ยอมพูดจา ร่างเล็กเดินตามมาจนกระทั่งถึงห้องเรียนก็เปิดล็อกเกอร์ที่หลังห้องเพื่อเอาของเก็บแต่ก็พบซองจดหมายถูกทิ้งเอาไว้ข้างในนั้น

ซองอะไร?

คิ้วเรียวขยับตามอารมณ์สงสัยที่ก่อตัว มือน้อยรีบหยิบออกมาแล้วเหลือบมองคนที่มาพร้อมกันก่อนที่จะเบี่ยงตัวหันหลังให้คิบอมเพื่อเปิดอ่าน แต่แค่ประโยคขึ้นต้นก็ทำเอาตาค้างและหัวใจแทบหยุด

 

 

หยดน้ำใสร่วงเผาะในทันทีที่อ่านจบ มือน้อยคล้ายจะไร้เรี่ยวแรง สมองเริ่มสับสนและตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ทั้งที่คิดว่าหากเจอกันอีกครั้งจะเป็นตัวเองที่ขอยกเลิกสัญญาบ้าๆแต่พอเขาส่งจดหมายมาก็เกิดอารมณ์ที่ไร้ความสงบขึ้นมาเสียดื้อๆ

เขาอยู่ในวินเซอร์รูฟ เขาอยู่ที่นี่ เขายังจำได้ เขายังเฝ้ามองอยู่ ..เขายังไม่ลืมสัญญา!!!

ดงแฮรีบพับจดหมายเก็บและปาดน้ำตาลวกๆ แต่ก็ช้าไปเพราะฮันกยองที่เดินมาเงียบๆเหลือบไปเห็นท่าทางประหลาดของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าล็อกเกอร์จึงเดินเข้าไปดูและก็เห็นเต็มๆตาว่าเขากำลังร้องไห้

มือหนารีบเอื้อมไปคว้าข้อมือน้อยเอาไว้และดึงตัวเล็กเข้ามาใกล้เพื่อจ้องหน้า

ร้องทำไมน่ะดงแฮ ..นายเป็นอะไร

เสียงของฮันกยองทำให้คิบอมหันขวับกลับมามองหลังจากนิ่งเฉยไม่สนใจอยู่นานสองนาน ใบหน้าหวานๆที่เปื้อนคราบน้ำตาดูน่าสงสาร

ฮึก..ฮันกยอง ..ฮือ..

ร่างบอบบางโผเข้ากอดเพื่อนรักที่เริ่มจะแปรพรรคอยากเป็นพี่เขยตัวเองสุดตัว โถมแรงเข้าไปจนร่างใหญ่เซน้อยๆและยังงงงวยอยู่กับอาการประหลาด ปากก็พร่ำปลอบไปทั้งที่ก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ยืนหน้าล็อกเกอร์แล้วร้องไห้โดยไม่มีคู่กรณีอย่างนั้นเหรอ???

แม้จะยังงงงวยกับสภาพของเพื่อนแต่ฮันกยองก็ยังเอื้อมมือขึ้นลูบเบาๆที่ศีรษะคนขี้แย ตาคมของร่างใหญ่ตวัดมองสักครู่ก็เดินมาดึงจดหมายในมือเล็กไปอ่านและจับมันยัดใส่มือเจ้าของตามเดิมโดยที่ดงแฮยังซุกหน้าสะอื้นไส้อยู่กับอกแกร่งของสารวัตรตัวโต

ฮึก..ฮึก..

พอเริ่มปรามอารมณ์ของตัวเองได้ก็ผละออกมาเช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วเช็ดรอยบนเสื้อของเพื่อนใหญ่

ขอโทษ ..เสื้อเปื้อนหมดเลย

ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายเถอะร้องทำไม

มีเรื่องตกใจนิดหน่อยน่ะ ว่าพลางชะเง้อหาคนตัวใหญ่ที่เหมือนจะดึงจดหมายไปอ่านเมื่อครู่ พอไม่เห็นก็พึมพำเบาๆแล้วรีบวิ่งตามเขาออกมา

 

 

ไม่รู้ว่าคิบอมหายไปไหนแต่ดงแฮก็พยายามที่จะหาให้พบก่อนที่อะไรๆจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง เขาตกใจมากก็จริงที่เช้าชายหมั่นโถวอยู่ใกล้ตัวแต่ก็ไม่คิดที่จะให้มันล่วงรู้ถึงใครอีกคนที่ก็สำคัญไม่แพ้กัน ขาเรียววิ่งไปเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือบมองเห็นร่างหนายืนอยู่บนดาดฟ้าจึงได้ตามขึ้นไป

คิบอม

เสียงสั่นๆร้องเรียกเมื่อขึ้นไปถึงชั้นบนสุด กลิ่นบุหรี่ที่โชยมาแตะจมูกพอดีทำให้ตัวเล็กทำหน้ายู่ใส่ มือบางรีบคว้ามันออกมาจากหว่างนิ้วของคนตรงหน้าเพื่อทิ้งลงพื้นและใช้เท้าบี้จนแทบจะแหลกเป็นผุยผง

คิบอมถอนหายใจเบาๆเพราะตาแดงๆกำลังจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่สูบบุหรี่อีก

อือ

แล้วสูบทำไม

เบื่อ

จบคำพูดก็หันไปรับลมเย็นๆในตอนเช้าที่กำลังพัดโชยมา ดงแฮลืมตัวกำจดหมายที่อ่านจนแน่นด้วยความโมโห แต่พอคิบอมทำเสียงนิ่งแบบนั้นใส่ก็นึกได้แล้วรีบจับมันยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียนก่อนที่อีกคนจะหันมาเจออีก

หันมาก่อนได้มั๊ย

มือเรียวเอื้อมดึงไหล่หนาให้หันกลับมา แต่ร่างใหญ่ก็ขืนที่จะหันกลับไปทางทิศเดิม

ขี้เกียจ

แต่ชั้นมีเรื่องจะพูดด้วย

ก็พูดมา

เมื่อกี๊นายอ่านจดหมายแล้วใช่มั๊ย

อื้อ

ตอบพลางหยิบบุหรี่อีกมวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนที่ดงแฮจะมาเขาบังเอิญเจอเด็กในแก๊งเลยขอเอาไว้ทั้งซอง ตอนนี้เลยมีอยู่กับตัวหลายมวนทีเดียว ซึ่งแค่เห็นมันอยู่ในมือใหญ่เจ้าตัวเล็กก็รีบแย่งเอามาถือไว้เอง

ไม่ให้สูบ

รำคาญ ว่าพลางยื้อแย่งกลับมาคืน

แต่ดงแฮมีหรือที่จะยอม โหดผิดสัญญา!!!

...

โดนตะโกนใส่หน้าแบบนั้นเลยพาลอารมณ์เสียจนได้ คิ้วเข้มขมวดฉับ ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนที่จะกดเสียงต่ำพูดต่อ

ก็รู้แล้วนี้ว่าชั้นมันกลับกลอก

โหด..

ถ้าเค้ากลับมาแล้วชั้นก็ไม่จำเป็นสำหรับนายแล้ว จะมาทวงสัญญงสัญญาทำไมอีกในเมื่อคนที่นายรอกลับมาแล้ว กลับมาทวงที่ของเค้าแล้ว ..ชั้นมันก็แค่ตัวแทน

หัวใจร้าวลึกจนแทบจะแยกออกเป็นหลายร้อยเสี่ยง น้ำตาร่างเล็กไหลปริ่มออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกเมื่อครู่ยังสับสนว่าคือความรู้สึกไหน แต่ตอนนี้เขาตอบได้ว่ามันคือความเจ็บปวด

ท..ทำไมโหดพูดแบบนั้นล่ะ ..ฮึก..ฮึก

เรื่องจริงไม่ใช่เหรอ

ร่างใหญ่เมินหน้าหนีแล้วล้วงกระเป๋าเดินห่างออกไป ตัวเล็กก็ได้แต่ยืนมองตามด้วยความสับสน น้ำตาไหลรินออกมาเป็นสายแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี

นายเองก็ระวังกริยาไว้หน่อย ตอนนี้ให้โอกาสซีวอนแล้วก็ไม่ควรจะมาใกล้ชั้นนัก ..ให้เกียรติคนที่นายคบอยู่บ้าง

ม..ไม่..ไม่ใช่นะ เสียงสั่นร้องเถียง ฮึก.. ชั้นไม่ได้คบกับเค้า เค้าแค่ขอเวลาที่จะลองจีบชั้นดู ..ฮือ ..ก็แค่นั้น

แต่นายก็ให้ไปแล้ว

ฮึก.. ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้ามีใครเข้ามาก็ให้ลองคบ มือเล็กถูไปมาบนหน้าจนแดงเถือก ฮือ.. ชั้นแค่ทำตามที่นายบอก ฮึก..

จะร้องอะไรนักหนา

คนฟังชักจะรำคาญเลยโยนผ้าเช็ดหน้าไปให้ แต่ก็แค่นั้นที่คิบอมทำให้ดงแฮเพราะเมื่อร่างเล็กรับไปเขาก็หันไปมองที่อื่นเหมือนอย่างเก่า

ดงแฮใช้มันเช็ดทั้งที่น้ำตายังรินไหลไม่ยอมหยุด ชั้นก็แค่อยากเจอเค้า.. ฮึก อยากรู้ว่าเค้าสบายดีมั๊ย ชั้นรอเค้ามาตั้งหลายปีนายคิดว่าจะลืมได้ง่ายๆหรือไง ฮือๆ

ช่างเถอะ มันชีวิตของนาย ยังไงนายก็ต้องเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง

สิ่งที่เขาพูดได้ผ่านการไตร่ตรองอย่างดีแล้ว คิบอมตัดสินใจที่จะปล่อยมือน้อยๆนี่ให้เป็นอิสระอย่างที่เจ้าชายหมั่นโถวทำ ไม่ต้องการจะดึงรั้งเขาเอาไว้เพียงเพราะหัวใจที่เรียกร้อง อยากจะให้ดงแฮใช้หัวใจเลือกโดยไม่ต้องมีพันธะอะไรและไม่อยากจะเข้าไปใกล้เพื่อให้เขาสับสนมากไปกว่านี้

คิบอม เสียงเล็กที่ยังสะอื้นดังขึ้นพร้อมกับมือน้อยที่เอื้อมไปกุมมือใหญ่เอาไว้แน่น ขอเวลาชั้นหน่อยนะ

ชั้นว่านายควรใช้เวลาอยู่กับตัวเองนะ

หืม?

เราควรห่างกันสักพัก ..ชั้นไม่อยากใช้ความใกล้ชิดและความโอนอ่อนของใจนายมาเป็นตัวต่อรองความรู้สึก บางทีนายอาจจะแค่ชอบใจที่ชั้นดูแลและใจดีกับนาย แต่มันอาจจะไม่ใช่ความรัก ..แค่ต้องการที่พักพิง

...

สัญญาที่เคยให้ไว้ ..ชั้นขอทวงคืน จากวินาทีนี้เราเป็นอิสระต่อกันแล้ว และขอให้นายตัดสินใจเลือกคนที่นายอยากจะใช้ชีวิตหลังจากนี้อยู่ใกล้ๆเค้าเถอะ

คิบอม.. น้ำตาร่วงรินเป็นสายไม่ยอมหยุด ตัวเล็กโผเข้ากอดเขาจนแน่น ไม่นะ ..ไม่ไปไหน ไม่ให้ไป ฮือ..

ชั้นไม่ได้ไปไหน เสียงต่ำเอ่ยอย่างอ่อนใจ เขาเองก็เหนื่อยไม่น้อยกว่าใครที่อยู่ตรงหน้า

คิบอมจะไป..

ชั้นยังอยู่ที่เก่า ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ยังอยู่ใกล้ๆนาย ..แต่แค่ไม่มีพันธสัญญาอะไรกันแล้ว ชั้นไม่อยากตัดโอกาสที่นายจะเจอใครที่นายต้องการนะ

ฮือ.. ไม่เอา ไม่เอานะ หัวกลมส่ายรัว

ปล่อยมือชั้นเถอะ ..ถ้านายตัดสินใจได้ว่าอยากจะจับมันจริงๆเมื่อไหร่ค่อยกลับมา เพราะชั้นไม่อยากจะกุมมือนายเพื่อดึงเอาไว้ถ้าหัวใจนายไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย

ร่างสูงแกะมือเล็กออกอย่างอ่อนโยนแล้วก้าวเท้าออกไปไกลทีละนิด กว่าดงแฮจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ประตูดาดฟ้ามันปิดสนิทแล้ว ตัวน้อยทรุดลงร้องไห้ราวกับคนบ้า เกลียดตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สับสน ลังเล ไม่กล้าตัดสินใจ ..นี่ใช่มั๊ยความผิดผม?

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

หนึ่งวันผ่านไป ..สองวันผ่านไป ..สามวันผ่านไป ไม่มีอะไรนอกจากความเงียบที่เกิดขึ้น

ดงแฮยังไม่ชินกับการถูกเฉยชาใส่จากคนที่ใกล้ชิด ร่างบางนั่งเหม่อไปนอกหน้าต่างไม่มีความสนใจในการเรียนจนฮันกยองต้องดุเพราะก่อนจะถึงหน้าต่างยังมีตัวเองนั่งกั้นเอาไว้อยู่ ส่วนคิบอมก็ยังเงียบและไม่พูดจาอะไร อยู่ห้องเรียนด้วยกันก็ทำเหมือนแรกเริ่มที่พบเจอคือไม่พูดจา พอกลับบ้านก็เอาแต่นอนอ่านหนังสือโดยไม่คิดจะปริปากอะไรสักคำ

ความหมางเมินระหว่างเด็กหนุ่มทั้งสองดูจะเด่นชัดจนแรวอนนึกสมน้ำหน้า หล่อนคิดเอาไว้แล้วว่าไม่นานดงแฮก็ต้องถูกคิบอมเบื่อและก็โดนเขี่ยทิ้งในที่สุดก็เอาแต่คอยหัวเราะเยาะอยู่แบบนั้น ซึ่งแม้มันจะน่ารำคาญและสร้างความปวดร้าวให้หัวใจแต่ดงแฮก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้คิบอมคือคนที่สำคัญที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากจะพบเจ้าชายหมั่นโถวสักครั้งเพื่อล่ำลา

คิบอมหายไปในทุกๆเย็นหลังจากที่ส่งร่างเล็กที่คฤหาสน์แล้วและดงแฮก็จะต้องสู้รบปรบมือกับแรวอนอยู่ตามลำพัง บางครั้งที่คิฮยอนกลับมาไวก็ยังพอเป็นเพื่อนคุยได้แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้นก็เก็บตัวดักดานอยู่แต่ในห้อง ถึงมันจะเงียบเหงาอ้างว้างแต่ก็ยังมีคนให้กอดตอนนอนถึงเขาจะเฉยชาใส่ก็ตามที

มือน้อยยกขึ้นลูบเบาๆที่ฝ่ามือเรียวของตนแล้วถอนหายใจซ้ำ ไม่เข้าใจความคิดและความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันว่าต้องการอะไรกันแน่ และแค่ได้ยินเสียงหมุนลูกบิดประตูก็เงยหน้าขึ้นไปมอง

กลับมาแล้วเหรอ รอยยิ้มเศร้าๆถูกส่งออกไปอย่างไม่เต็มที่นัก

อืม

ความจริงก็อยากจะถามว่าไปไหนมาและทำไมกลับดึกแต่ก็รู้ตัวว่าไม่ควรจะทำ บางทีคิบอมอาจจะไม่ได้ไปไหนเลยด้วยซ้ำและแค่หาที่หลบไปเพียงเพื่อไม่อยากเจอหน้าของตนก็เท่านั้น

วันนี้ชั้นอยู่ว่างๆเลยลองทำคุ้กกี้กับฮารานูนาอ่ะ โหดลองชิมหน่อยนะ

สิ้นเสียงหวานๆก็รีบเปิดประตูห้องแล้วเดินลงไปที่ชั้นล่างเพื่อจัดคุกกี้ใส่จานขึ้นไปให้คนบนห้อง แต่แค่เดินออกมาจากในครัวก็เห็นนางมารในชุดสีแดงเพลิงยืนยิ้มยั่วจิกตาใส่

ไงล่ะคนเคยสำคัญ ..ชั้นเตือนเธอแล้วนะว่าเป็นได้แค่ของเล่น

เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงขั้วหัวใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทน ดงแฮไม่คิดจะโต้ตอบและเดินถือถาดที่มีจานคุ้กกี้กับแก้วนมขึ้นไปให้ร่างใหญ่ แต่แรวอนก็ยังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

ไหนว่าเด็ด ไหนว่าดี ..ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วเหรอ หางตามองเยียดเยาะเย้ย

ในเมื่อเลี่ยงแล้วไม่พ้นเลยต้องปะทะกันเสียบ้างไม่อย่างนั้นหล่อนคงจะได้ใจจนเกินไป

ผมว่าคุณเงียบไปดีกว่านะฮะ พูดไปก็มีแต่จะเข้าตัวเสียเปล่าๆ ต่ำอยู่แล้วก็ไม่ต้องประกาศให้คนอื่นรู้หรอกว่าต่ำแค่ไหนน่ะ

ทำเป็นปากดี เรียวปากสีแดงสดขยับอย่างรวดเร็ว น้ำตาเช็ดหัวเข่าแล้วล่ะสิถึงได้ต้องคอยเอาอกเอาใจขนาดนี้ เค้าจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ยังไม่รู้ นี่คงกะล่ะสิว่าเค้าหิ้วมากกที่บ้านน่ะถือว่าเค้าจริงจังด้วย

ร่างเล็กกัดฟันกรอดแต่ก็ยังฝืนยิ้มได้ อ้อ.. แบบที่คุณถูกกระทำสินะฮะ

ก..แก!!”

ก่อนที่มวยจะตัดสินคิบอมที่ได้ยินเสียเอะอะเลยต้องลงมาห้ามทัพเสียก่อน ขืนปล่อยเอาไว้นานคงได้เห็นคนที่ทำเก่งร้องไห้ขี้มูกโป่ง มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่เล็กที่ไม่ได้สัมผัสหลายวันมาแนบกายแล้วถอนหายใจเบาๆ

ผัวเมียงอนกันบ้างมันหนักหัวใครนักหนา

 

 

ดงแฮหน้าชาตั้งแต่ที่ได้ยินคำนั้นจนกระทั่งถูกพาขึ้นมาบนห้องโดยที่ยังมึนอยู่ คิบอมดึงถาดคุ้กกี้ออกจากมือไปวางไว้ที่โต๊ะวางโคมไฟแล้วปรายตามองหน้าคนอึ้งที่คล้ายจะกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งไปแล้ว ตากลมยังจับจ้องมองคนตัวสูงคล้ายจะตั้งข้อสงสัย มองแล้วมองอีกคนอีกฝ่ายชักจะรำคาญ

อะไร

เอ่อ ..คือ

ขอโทษที่พูดแบบนั้น แต่ยัยนั่นถ้าไม่ตอกอย่างนั้นน่ะไม่หยุดเห่าหรอก

อ..อืม

เงียบกันไปอีกสักครู่ดงแฮถึงได้หยิบจานคุกกี้มาคะยั้นคะยอให้ร่างหนาลองทาน

คิบอมกินหน่อยนะ

หืม

อุตส่าห์ทำอ่ะ ชิมนิดนึงก็ดี

ตาหวานจ้องใบหน้าคมคายพร้อมกับพรายยิ้มหวานสดใสมาให้ มือน้อยรีบหยิบชิ้นคุกกี้ขึ้นมายื่นไปที่ปากเรียวเพื่อป้อนให้ แต่คิบอมก็เลือกที่จะหยิบจากมือมาใส่ปากเอง

แต่แค่นั้นก็ดีสำหรับดงแฮแล้ว

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

งานกีฬาเริ่มต้นในช่วงท้ายสัปดาห์ คนเศร้าแม้จะยังเหงาๆในหัวใจแต่ก็เริ่มจะกลับมาสดใสขึ้นแล้ว แต่ละสนามล้วนแล้วแต่คึกคักและเต็มไปด้วยกองเชียร์ของทั้งสองฝ่าย บาสเก็ตบอลแข่งก่อนรายการอื่นๆ แม้ฮีชอลจะไม่เต็มใจไปดูนักแต่อิทึกก็รบเร้าให้เขาไปเป็นเพื่อนจึงถูกฮันกยองล้อเอาจนได้

มาเชียร์ผมเหรอยอโบ สายตากรุ้มกริ่มจับจ้องไม่วางตาเมื่อการแข่งขันจบสิ้นโดยที่ฝ่ายวินเซอร์รูฟชนะไปอย่างหวุดหวิดเพียงสามแต้ม

เปล่า น้ำเสียงเย็นชากระแทกกลับพลางพยักพเยิดหน้าไปที่เพื่อนซี๊กับน้องตัวอวบ อิทึกกับซองมินอยากมา

อ้อ ..เหรอครับยอโบ

แก้มขาวๆขึ้นสีเพราะคนแถวนั้นเริ่มหันมามองหน้า ใครยอโบแก พูดแบบนี้ชั้นเสียหายนะ

เสียหายตั้งแต่โดนจูบแล้วล่ะน่า เสียมากหน่อยก็ตอนอาบน้ำ แต่ที่เสียจริงๆจังๆก็ตอนไปทำกายภาพ

ตากลมแทบจะถลน อยากจะวิ่งไปสนามเบสบอลแล้วเอาไม้มาทุบหน้าหน้าหักและเลิกปากหมาเสียจริงเชียว

เลิกพูดให้ชั้นเสียหายได้แล้ว!!”

ฮันกยองยังยิ้มตาปิด ไม่รู้สึกรู้สากับที่โดนด่าสักนิด ผมยินดีรับผิดชอบน่า แต่อย่าเรียกสินสอดแพงนักแล้วกันเพราะครอบครัวผมมันก็ฐานะธรรมดา อิ อิ

ยิ่งพูดยิ่งวอนให้เจ็บตัว ฮีชอลเลยหันไปข่วนเข้าให้แถมด้วยมือหนักๆที่ฟาดลงไปจนเป็นรอยแดง ทำเอาคยูฮยอนหัวเราะสมน้ำหน้า ฮยอกแจซึ่งเป็นผู้จัดการทีมบีรีบยกนำผ้าเย็นมาให้นักกีฬาทั้งสาม เขายิ้มน้อยๆให้กับซองมินตามประสาแม้ว่าจะไม่สนิทกัน เจ้าคนตัวอวบเลยเข้าไปช่วยเพราะร่างผอมบางดูจะทำงานหนักเกินไปแล้ว

มาฮยอกแจ เดี๋ยวชั้นช่วยนะ มืออวบรีบเอื้อมไปช่วยยกกระติกน้ำที่คนตัวผอมถือไว้อีกมือ

อ่า.. ไม่เป็นไรหรอกชั้นถือได้

ถ้าซองมินอยากช่วยก็ให้เค้าช่วยเถอะน่า นายน่ะมันไม่ใช่ซุปเปอร์แมนซักหน่อย ซีวอนหันไปดุเบาๆเพราะเขาเองก็เห็นคนๆนี้ชอบรับงานไว้คนเดียวจนมันจะมากเกินไปแล้ว นายน่ะหัดไหว้วานคนอื่นบ้างก็ได้

หน้าขาวเริ่มเจื่อนลง ฮยอกแจก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดเพราะปกติซีวอนไม่เคยจะดุแบบนี้นัก

ชั้นขอโทษ

เฮ่อ ..จะขอโทษทำไม มือหนาเอื้อมไปขยี้เบาๆที่ผมหนานั่น รีบเอาของไปเก็บไป เดี๋ยวไปดูคิบอมกับดงแฮว่ายน้ำกัน

ตอนแรกเหมือนทุกอย่างจะออกมาดีแต่พอพูดต่อมันกลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดเบาๆลงบนหัวใจ แต่ถึงจะเจ็บสักแค่ไหนก็ต้องฝืนยิ้มรับเอาไว้แล้วรีบทำงานต่อไปให้เสร็จ ฮันกยองมองแล้วก็นึกสงสารจึงพาลมองเลยไปที่เพื่อนตัวสูง ซีวอนเองก็ดูจะห่วงใยฮยอกแจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ติดอยู่แค่ ..ดูแลในฐานะเพื่อนร่วมห้องก็เท่านั้น

 

 

ที่ห้องเก็บตัวนักกีฬามีแค่ดงแฮที่อยู่คนเดียวเพราะทั้งพี่ทั้งเพื่อนรวมหัวกันหนีไปดูบาสเก็ตบอลกันหมด ร่างเล็กเห็นยองซันมองมาตาขวางๆอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลายครั้งที่เขาแกล้งเดินออกไปที่ด้านนอกเผื่อว่าจะเจอคิบอมบ้างแต่ก็เงียบเชียบ ห้องเก็บตัวนักกีฬาฝ่ายวินเซอร์รูฟแทบไม่มีใครออกมาจนกระทั่งถึงเวลาเปิดสนามจึงได้ออกไปรวมตัวกันที่ด้านนอกเพื่อที่จะดูด้วย

ตัวเล็กเดินไปหย่อนก้นนั่งที่ฝั่งของไมอา ตาแป๋วยังคงจ้องมองไปยังร่างกายของชายหนุ่มที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แค่เห็นคิบอมถอดเสื้อโชว์อกล่ำๆแล้วมีสายตามากมายจ้องมองมาก็นึกหวงจนอยากจะหาผ้าไปปิด ยองซันพอจะอ่านสายตาได้ก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครมากระแซะ

แหม.. จะเอาใครกันแน่ ทั้งประธานทั้งรองประธาน นายคิดว่าตัวเองแน่แค่ไหนน่ะดงแฮถึงได้จะรวบหัวรวบหางมันทั้งคู่น่ะ

คนตัวน้อยสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแต่เพราะเดาได้ว่าเป็นใครเลยไม่คิดจะหันไปโต้ตอบอะไรอีก แต่ท่าทางคู่ปรับจะยังไม่เลิกเสียทีเดียว

ไหนๆก็ใช้สระของไมอา งั้นชั้นจะทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีแล้วกัน

ร่างโปร่งบางรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบขวดเกลือแร่ติดมือมาหนึ่งขวด เขาเดินตรงดิ่งไปหาคิบอมซึ่งนั่งอยู่โดยที่ในสระก็ยังแข่งขันและมีเสียงเชียร์โห่ลั่นเต็มไปหมด

ดงแฮฝากมาให้ฮะ เสียงเล็กพยายามดัดให้อ่อนหวานเท่าที่จะทำได้

เจ้าผมปาดเหลือกตาขึ้นมองแต่ก็ไม่คิดจะรับเพราะแค่ชำเลืองมองคนตัวเล็กก็เห็นว่าค้อนขวับใส่ไปแล้ว ท่าทางจะไม่ได้ฝากมาให้อย่างที่อีกคนว่าแน่ๆ เพราะถ้าแบบนั้นอย่างดงแฮน่ะคงจะต้องมาเอง

ไม่รับเหรอครับ เดี๋ยวคนให้เสียใจนะ

เอาวางไว้ตรงนั้นนั่นแหละ เสียงหนากดต่ำ สายตาไม่ได้เหลือบแลคนที่ยืนอยู่แม้สักนิด

น่าเสียใจจัง

แล้วทำไมต้องฝากมาให้ ความจริงก็ไม่ได้คิดอยากจะรู้แต่ลองดูสักนิดจะเป็นอะไรไป

ดงแฮบอกว่าไม่กล้า เค้าไม่อยากให้คุณซีวอนเข้าใจผิด

งั้นฝากกลับไปบอกคนที่เอามาให้ด้วยว่า อย่าตอแหล

กิตติศัพท์ความปากร้ายของคิมคิบอมเลื่องลือมาก็ไม่ใช่น้อยๆแต่ก็ไม่เคยที่จะโดนกับตัว ยองซันหน้าชาจนแทบจะอ้าปากไม่ออกเพราะรู้สึกได้ว่าไม่ใช่ดงแฮที่โดนด่าแต่เป็นตัวเองที่บากหน้ามารับไปเต็มๆ ร่างเล็กกัดฟันข่มใจแต่ก็ยังยิ้มได้เพราะไม่อยากจะเสียหน้า

แล้วผมจะบอกเค้าให้นะครับ

 

 

แค่หนึ่งนาทีที่เขาเดินจากไปร่างใหญ่ก็หยิบเอากระป๋องเกลือแร่จากถังนักกีฬาของวินเซอร์รูฟไปแระที่แก้มนิ่ม ดงแฮค่อนข้างงงแต่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ผิดกับยองซันที่ทั้งเจ็บทั้งอายที่โดนเขาร้ายใส่แบบนี้ ยิ่งได้ยินคำพูดคำจาก็รู้ว่าที่ตัวเองสร้างเรื่องน่ะคิบอมไม่เชื่อเลยสักนิด

ฝั่งนี้ก็มี เอามาให้ทำไม คนตัวน้อยอมยิ้มแก้มแทบปริ นี่เป็นเรื่องดีๆในรอบสามสี่วันที่เงียบเหงามา

กินไปเหอะ

มือเรียวรับไปและเปิดในเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานๆถูกส่งไปให้คนตัวใหญ่ก่อนจะส่งอีกครึ่งกระป๋องไปให้ดื่ม และที่น่าช็อกไปกว่าเรื่องอื่นคือ คิบอมรับมันมาดื่มต่อและขยี้ผมคนตัวน้อยทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง

ภาพหวานๆของคิบอมกับดงแฮทำเอาบรรดาสาวก 4E แทบจะกระอักเลือดตาย สายตาอาฆาตพุ่งตรงมายังร่างบอบบางแทบเป็นตาเดียวซึ่งดงแฮก็รับรู้ได้จึงก้มหน้าก้มตานั่งนิ่งๆไม่แสดงอาการดีใจที่มากจนเกินไป เมื่อ 3E ที่เหลือตามมาฮีชอลกับอิทึกก็รีบย้ายมาดูแลน้องเพราะเกรงว่ายองซันจะมาหาเรื่องอีกและทิ้งซองมินเอาไว้กับคยูฮยอนโดยที่ไม่รู้ว่าทั้งคู่มีอะไรลึกซึ้งมากไปกว่าเพื่อนร่วมชั้น

แต่แค่พี่กับน้องไปนั่งอยู่ด้วยกันเสียงนินทาก็ดังขึ้น

คนนั้นน่ะเป็นพี่ใช่มั๊ย

ใช่ๆ คนนั้นน่ะจะจับสารวัตรฮันกยอง แกล้งทำเป็นขาเจ็บให้ปั่นจักรยานไปรับไปส่ง

คนน้องก็วิ่งไปซ้ายทีขวาที จะเอารุ่นพี่ซีวอนหรือรุ่นพี่คิบอมก็ไม่รู้

หน้าด้าน

นานาเสียงติฉินนินทาเริ่มทำให้ซองมินชักจะทนไม่ไหว พวกเขาแยกกับอิทึกและฮีชอลก่อนที่จะขึ้นมานั่งบนอัฒจันทร์จึงไม่มีใครได้สังเกตว่ารู้จักกัน ส่วนมากก็ไม่ทันได้มองว่าคยูฮยอน ซีวอน ฮันกยองและฮยอกแจเดินมานั่งที่ด้านหลัง ตาคมเหลือบมองกันและกันจนกระทั่งฮันกยองทนไม่ไหวจึงกระแอมขึ้น

คนด้านหน้าหันขวับมามองเป็นตาเดียว แค่เห็น 3E ที่มาในชุดนักกีฬาบาสเก็ตบอลก็หน้าเจื่อนไปทั้งแถบ

ขอโทษนะครับ แต่คนที่ทำให้พี่ชายดงแฮขาเจ็บน่ะคือผมเอง และผมก็เต็มใจที่จะดูแลเค้า

...

สารวัตรปรามไปแล้วหนึ่ง ส่วนอีกสองยังนิ่งอยู่และซีวอนก็แค่ส่งสายตาที่น่าเกรงขามไปกำหราบจนสิ้นซาก คนๆนี้บทจะดีก็ดีจนใจหาย บทจะร้ายก็ดุเอาหัวหดได้เหมือนกัน แม้แต่ฮยอกแจเองก็ยังต้องก้มหน้าก้มตาเพราะรังสีที่แผ่ออกมาจากร่างหนานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าอะไรดี

ซองมินนั่งหน้าหงิกคิดมากตามคำพูดของคนเหล่านั้น พออัดอั้นมากๆก็พ่นออกมาจนได้

สงสัยยองซันต้องแกล้งอะไรดงแฮแล้วคิบอมเข้าไปช่วยแน่เลย

หน้างอๆอมลมจนแก้มพอง คิ้วเรียวขมวดทำเข้มอารมณ์เสีย อีกสามคนที่นั่งด้วยจึงหันมามองบ้างเพราะไม่มีใครรู้จักคนที่ชื่อยองซันสักคนเดียว

ยองซันเป็นเพื่อนที่ชมรมว่ายน้ำ เป็นแฟนคลับพวกนายแล้วก็เกลียดดงแฮ

เกลียดทำไม ซีวอนยังพาซื่อ เขาไม่เคยอยู่ในวงล้อมของความริษยาจึงไม่เคยรู้ว่ามีคนบางประเภทที่สามารถทำร้ายคนอื่นได้เพียงเพราะความอิจฉาแค่ตัวเดียว

ก็พวกนายชอบเอาใจใส่ดงแฮ ตัวอวบบอกเสียงเขียว วันก่อนที่คัดนักกีฬาก็แกล้งขัดขาดงแฮจนแทบล้ม

 

 

การแข่งขันยังดำเนินต่อไปจนกระทั่งถึงคราวที่คิบอมจะต้องลงแข่ง ตากลมโตเหลือบมองร่างหนาแล้วแอบเขินอยู่ใต้ผ้าที่เอามาคลุมหน้าเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครมองเห็นสีหน้าของตน ฮีชอลเห็นน้องเริ่มหน้าแดงก็แกล้งเอื้อมแขนไปกอดคอแล้วกระซิบแซว

ออกอาการมากไปแล้วจะเจ้าตัวเล็ก

ดงแฮเม้มปากแน่นก้มงุดๆอยู่ที่อกพี่ แค่เห็นคิบอมถอดกางเกงขาสั้นที่ใส่คลุมออกก็ยิ่งเขินหนัก เสียงกรี๊ดและเสียงฮือฮาของบรรดาหนุ่มร่างเล็กที่เป็นแฟนคลับเขาดังลั่นสระเนื่องจากวันนี้ได้เปิดให้นักเรียนที่อื่นเข้ามาชมการแข่งขันได้ แน่นอนว่ามีสาวๆอีกหลายโรงเรียนมาจับจองพื้นที่กันตั้งแต่เช้าเพื่อรอดูรูปร่างของร่างหนากันมากมาย

พอเห็นคนกรี๊ดเยอะเข้าหน้าสวยก็เริ่มมุ่ย ไม่ชอบเลยที่เขามีคนสนใจมากขนาดนี้

เสียงนกหวีดดังเป็นสัญญาณพร้อมเข้าที่จากนั้นจึงเป่าอีกครั้งเพื่อปล่อยตัวนักกีฬา ร่างสูงในชุดว่ายน้ำที่แม้จะไม่ได้โป๊มากแต่ก็ยังทำให้หลายคนหัวใจแทบวายกระโดดพุ่งลงไปในน้ำและออกตัวอย่างรวดเร็ว ตัวเล็กรีบลุกขึ้นไปชะเง้อมองที่ในสระโดยมีพี่ชายอีกสองคนยืนขนาดข้าง

คิบอมว่ายเร็วมากเลยอ่ะ อิทึกเองก็ยังอึ้ง

นั่นสิ ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้

ตัวเล็กยืนชะเง้อมองอย่างลุ้นๆ ถึงจะเป็นโรงเรียนอื่นแต่ก็ยังภาวนาขอให้เขาชนะ คิบอมว่ายสูสีกับนักกีฬาจากไมอาที่เป็นตัวเต็งแต่ในช่วงสิบห้าเมตรสุดท้ายเจ้าผมปาดก็ฮึดสู้ขึ้นมาได้เพราะเห็นว่าคนตัวน้อยยืนคอยมองอยู่ ผลจึงออกมาว่าคิบอมชนะไปในการแข่งขันแรก

พักช่วงไปได้สักพักใหญ่ๆเพราะเป็นรายการอื่น ซังบอมที่มาทำหน้าที่คอยดูแลพี่ชายหันมายิ้มให้กับดงแฮเป็นระยะจนคยูฮยอนเริ่มจะสงสัยว่าแฟนดงแฮที่ซองมินว่านั้นคือเจ้าหน้าทะเล้นห้องบีหรือเปล่า ต่างคนต่างนั่งดูดารแข่งกันต่อไปจนกระทั่งร่างเล็กได้โอกาสลงน้ำบ้าง

ดงแฮไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำที่เปิดมากอย่างคิบอมแต่ก็เห็นผิวที่ขาวนวลเนียลเปล่งออร่ากระแทกตาคนทั่วทั้งสระ พวกของแจอุคที่นั่งดูอยู่ด้านหลังส่งสายตาโลมเลียและโห่แซวอย่างเสียมารยาทจนร่างเล็กต้องทำตาขวางใส่ แต่ดูยังไงมันก็น่ารักมากกว่าที่จะน่ากลัว

ร่างเล็กแหวกว่ายกลางสายน้ำตามประสานักกีฬาที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก ดงแฮเป็นตัวเก็งในรายการนี้จึงไม่แปลกที่จะลอยลำนำคนอื่นไปอย่างรวดเร็ว แต่คนที่แข่งไปกอดกลับยืนกอดอกมองอย่างเคืองๆ

ไม่ชอบใครที่ใครมามองร่างกายที่บอบบางนั่น ..คอระหง อกอวบ เอวคอด แขนเรียว ทุกอย่างนั้นมันทำให้เขานึกหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่สวมชุดว่ายน้ำแบบที่มันปิดทั้งตัว -*-

ทันทีที่ตัวน้อยขึ้นมาจากน้ำอิทึกก็รีบเอาเสื้อคลุมไปให้เพราะรู้ว่าน้องชายโดนแทะโลมทางสายตาจนแทบจะพรุนไปหมด ขนาดซีวอนว่าเป็นสุภาพบุรุษยังนั่งจ้องตาไม่กระพริบ ส่วนคยูฮยอนถ้าไม่ติดว่ามีซองมินนั่งตีเอาอยู่เรื่อยๆป่านนี้ก็คงนั่งน้ำลายยืดไปแล้ว ซึ่งก็ยังดีที่มีฮันกยองคอยปรามเอาไว้เรื่อยๆไม่ให้คิดอกุศลกับเพื่อนตัวเล็กมากจนเกินไป

ทำเวลาดีมากเลยอ่ะดงแฮ พี่ชายรีบบอกเพราะเขานั่งจับเวลาอยู่

ตัวเล็กยิ้มหวานแล้วหันเลยไปหาอีกคนซึ่งซังบอมก็รู้ตัวเลยรีบหลบให้เพราะเขานั่งบังคิบอมเอาไว้อยู่

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำพูดจา แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายยินดีกับชัยขนะ

 

 

หลังจากที่จบการแข่งขันในช่วงแรกไปก็สนามเพื่อให้เจ้าหน้าที่ได้ทำความสะอาด คิบอมนั่งมองร่างบอบบางพลางใช้ความคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาตัดสินใจที่จะปล่อยมือดงแฮไปแล้วแม้ตอนนี้จะหวงแค่ไหนก็ไม่สามารถที่จะรั้งหรือคว้าเอาไว้ได้ สิ่งที่ทำได้คงจะมีแค่รอคอยให้คนตัวน้อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปหลังจากนี้

ซังบอมเห็นพี่นั่งก้มหน้านิ่งก็ตบไหล่หนาแล้วเขย่าเบาๆ ไม่คิดจะบอกดงแฮจริงๆเหรอ ..ถ้ามันสายไปกว่านี้จะว่ายังไง

อีกคนฟังแล้วก็มองหน้า เบื่อจริงๆไอ้พวกที่ชอบทำเป็นรู้ดี แกเงียบไปเหอะ

ก็แค่เป็นห่วง กลัวช้าแล้วจะทำให้อะไรๆแย่ลง ถ้าดงแฮเลือกคนอื่นจริงๆขี้คร้านจะทุรนทุราย ถึงเค้าจะสงสัยหรือว่ารู้อยู่แก่ใจน่ะถ้านายไม่พูดเค้าก็ไม่มีทางมั่นใจได้หรอก

ช่างเหอะ

คิบอมปัดมือรวมทั้งความหวังดีของเจ้าน้องชายจอมกวนทิ้งไปแล้วทิ้งตัวลงนอนในห้องพักนักกีฬา ไม่อยากจะคิดอะไรมากไปกว่านี้เพราะแค่เรื่องซีวอนกับจดหมายฉบับนั้นมันก็ทำให้สับสนมากพออยู่แล้วว่าที่จริงดงแฮต้องการใครกันแน่ ที่ผ่านมาก็เคยคิดและแน่ใจว่าหัวใจเขาเป็นของตนอย่างน้อยๆก็ครึ่งดวงถึงได้เผลอตัวทำอะไรไปมากมาย แต่พอเห็นเขาร้องไห้ฟูมฟายเพียงเพราะกระดาษใบเดียวที่ลงชื่อ เจ้าชายหมั่นโถว ก็ชักจะลังเลว่าในหัวใจดวงน้อยคือใครที่ครอบครอง

เขาไม่อยากจะต้องมีปัญหากับซีวอนเพียงเพราะให้ได้มาแค่ร่างกายของคนๆนี้ หากถึงเวลาแล้วดงแฮไม่ได้รักและต้องการตนจริงๆอย่างที่คิดมิตรภาพก็คงจะต้องสะบั้นไปอย่างไร้ค่า การจะเสี่ยงมันก็ควรที่จะมีของตอบแทนที่สมราคาและน่าที่จะท้าชน

แต่นี่กลับไม่มีความแน่นอนอะไรสักอย่าง

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

ตอนนี้คอมพังอย่างเป็นทางการ ยังหาทางแก้ที่เด็ดขาดไม่ได้ อาจหายๆมาๆ เพราะบางทีต้องจรลีไปที่ร้าน

 

 

เมื่อคืนก่อนใช้เวลาลงวินโดว์ไป 15 ชั่วโมง  ...คุณอ่านไม่ผิดค่ะ 15 ชั่วโมง เนื่องจากฮาร์ดดิสมีปัญหา  ตอนแรกบลูปิดเครื่องธรรมดา ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าคอมอืดๆ  ... แต่พอเปิดมา ปกติมันจะมีตรงหน้าโหลดวินโดว์ที่มันจะเป็นแถบวิ่งๆใช่มั๊ย?  ...ของบลูวิ่งอยู่ 15 นาที จากนั้นเป็นหน้าจอดำๆ และไม่มีความเคลื่อนไหวอีกสองชั่วโมงกว่า (รอดูมันสองชั่วโมง ระหว่างรอก็ไปร้าน)  กลับมาตีสามก็ยังจอดำสนิท เลยต้องตัดสินใจลงวินโดว์ซ้อน เพื่อที่จะเข้าไปกู้ข้อมูลในวินโดว์ตัวเก่าออกมา เพราะมีฟิคหลายเรื่องและหลายตอนยังไม่ได้แบ็คอัพเอาไว้

บลูลงวินโดว์ตั้งแต่ตีสาม ลงเสร็จตอนแปดโมงค่ะ แต่.. วินโดว์ซ้อนใช้ไม่ได้ผม ...จี๊ดได้ใจจริงๆ (น้ำตาจะไหล) รอประมาณหนึ่งชั่วโมง ...มันเดจาวูมากๆ จอดำหลอกหลอนไม่เลิกค่ะ  ก็ต้องตัดใจเสี่ยงลงวินโดว์ใหม่เพราะมันทำอะไรไม่ได้แล้ว ..และในนั้นมี Love Stylist, Why + Sharp อีกหลายตอนที่ยังไม่แบ็คอัพ

และมีข่าวร้ายมากก็คือ Why ที่กำลังจะส่งโรงพิมพ์ (หลังจากการแต่งรอบแรกเป็นหมันเนื่องจากคอมตัวเล็กพังไปก่อน เลยต้องแต่งรอบสอง) ได้อันตรธานหายไป ไอ้บลูจำต้องแต่งรอบใหม่ นับเป็นรอบที่ 3 อีกครั้ง  ...และที่ช็อกมากคือ  หลังลงวินโดว์ บลูก็มาลงฟิค จากนั้นก็ลงโปรแกรมไป กะว่ามันคงไม่มีอะไรแล้ว ...นั่งแต่งฮันชอล (รอบที่สาม)ไปครึ่งเรื่อง มันให้รีเครื่องเพราะลงโปรแกรมเสร็จ เมื่อรีสตาร์ทปรากฏว่า ...ค้าง!!!

 

น้ำตาไหล .. กรูจะบ้า นี่รับศักราชใหม่กันแบบนี้เลยเหรอคะ???

 

สรุป บลูเปิดเครื่องไว้ตอนตีสาม กว่าคอมจะใช้การได้จริงๆ ... บ่ายโมงครึ่งค่ะ ...และที่สำคัญ ไดรฟ์หายไปไดรฟ์นึง แล้วเป็นไดรฟ์ที่เอาไว้เก็บข้อมูลฟิคทั้งหมด  แสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

 

 

 

รีเครื่องอีกครั้ง ...ใช้เวลาหลับ 1 ตื่นกว่าจะเข้าได้ ..ตอนนี้ไดรฟ์หายไป 1 ไดรฟ์ เสียงไม่มี และที่สำคัญคือข้อมูลที่เสี่ยงต่อการหายต้องย้ายหมด T_T

 

ปล. เอ็กซ์เทนอลฮาร์ดดิสมี 2 ตัวค่ะ เอาไว้เก็บคลิปเอสเจ ซึ่งมันก็แทบจะเต็มอ่ะนะ

ปกติคอมบลูมีฮาร์ดดิส 4 ตัว ตัวแรกไว้ใส่ข้อมูลที่เป็นพวกโปรแกรมเอาไว้ลงเวลาลงวินโดว์ใหม่กับงานต่างๆที่อยู่ในมหาลัย  ตัวที่สองจะเอาไว้แบ็คอัพข้อมูลที่เพิ่งทำ หรือเพิ่งโหลดมา จากนั้นจึงค่อยย้ายไปที่เอ็กซ์ทอนอล (รวมทั้งฟิคด้วย) แล้วอยู่ๆ ไดรฟ์ที่หาย คือไดรฟ์ที่มีข้อมูลฟิค  -*-  มันอาจไม่ทั้งหมด แต่ฟิคที่เพิ่งแต่งหรือยังไม่ได้รวมเล่มบลูจะเอาไว้ในนี้ก่อนย้ายไปเอ็กซ์เทอร์นอล  ...แล้วมันก็ หายไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67045 DreamPatty (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 22:48
    คนที่น่าเห็นใจที่สุดคือทงเฮ ลำบากใจท่สุดเลย
    #67,045
    0
  2. #66985 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 21:57
    มีขยี้หัวด้วยอ่ะ โอ๊ย ตายๆๆๆๆ เขินน 
    น่ารัก 
    อิจฉา 
    ทุกอย่างถถถถถถ
    #66,985
    0
  3. #66911 luknamalotte (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 01:35
    หวานจังทั้งคิเฮและฮันชอล โหดอย่างน่ารักอ่ะ แมนสุดๆ ส่วนวอนฮยอกก็.. บรรยากาศดีขึ้นนิดนึง สุดท้ายคยูมิน T T สงสารมิน ตาสว่างเสียทีนะลูก 5555
    #66,911
    0
  4. #66817 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 02:27
    หมั่นโถวนี่เป็นใครแน่ว่ะ
    #66,817
    0
  5. #66562 sungmin sj (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 13:02
    ใครว้ะ หมั่นโถว
    #66,562
    0
  6. #66299 KIHAE*129 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 00:28
    เศร้าอ่ะ

    ใครเป็นเจ้าชายหมั่นโถวฟร่ะ

    รีบออกมาเคลียร์เลย

    บอมอย่าปล่อยมือจากหมวยดิ
    #66,299
    0
  7. #66229 mirchullove (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 22:59
    หมั่นโถว แกเป็นมารขวางความสุขคิเฮมากอ่ะ
    #66,229
    0
  8. #66131 sungmin sj (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:32
    ไอ่ หมั่นโถว เอ็ ง คือใครฟร้ะ
    #66,131
    0
  9. #66035 chin-cha (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 02:15
    เศร้าอ่ะ 
    #66,035
    0
  10. #65980 Chanya.N (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 11:40
    เจ้าชายหมั่นไส้ เอ๊ย! หมั่นโถวปรากฏกายยยย



    เจ้าเป็นใคร เปิดเผยโฉมหน้ามาเสีย!!!



    (กรี๊ดบอมว่สยน้ำ -.,-)
    #65,980
    0
  11. #65846 satohara (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 21:45
     เจ้าชายหมั่นโถวคือใคร???? อยากรู้มากกกกกกกกก ตอนนี้ อ่านไปอึดอัดไป แปลกๆไงก็ไม่รู้
    #65,846
    0
  12. #65743 MTieluk (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 19:42
    โอ๊ย อึดอัดแทนยังไงไม่รู้
    #65,743
    0
  13. #65632 Ringo-rr (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 00:16
     เจ้าชายฯ เป็นใครกันนะ หรือจะเป็นบอม 
    เเต่ที่เเน่คือน้ำตาไหลไปเเล้ว นิดนึง T^T

    #65,632
    0
  14. #65224 NANA (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 17:22
    เจ้าชายหมั่นโถ อยู่ดีๆก็โผล่มา

    เป็นใครกัน??? ก็น่าจะเป็นบอมนะ
    #65,224
    0
  15. #64587 I'cassimic # (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 12:55
     เอิ่มม .เจ้าชายหมั่นโถววว !
    มาได้จังหวะอะไรขนาดนั้น 55555 = =
    #64,587
    0
  16. #64576 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 00:07
    รู้สึกเศร้าในตอนที่ด้องอ่านจดหมาย

    รู้สึกในหัวมันหว่างเปล่าเหมือนเอาของแข็งๆมากระแทกที่หัวอย่างแรง

    และหลังจากนั้นน้ำตามันก็ไหล

    ไม่รุ้เพราะอะไร แต่คนที่อ่านๆมาน่าจะเข้าใจนะ

    อธิบายไม่ถูก

    #64,576
    0
  17. #64015 PARISO'KH (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 00:11

    อ่านตอนนี้แล้ว จะร้องไห้ จะอมยิ้ม จะเครียด หรือจะอะไรดี ? สับสน T T

    #64,015
    0
  18. #63883 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2554 / 19:41
    เจ้าชายหมั่นโถวออกมาได้ช่วงคนกำลังสับสนพอดีเลย
    #63,883
    0
  19. #63560 Pink_Panther (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 16:39
    เจ้าชายหมั่นโถวโผล่ออกมาได้ถูกจังหวะจริงๆ = ="

    เล่นเอาคนสับสนบ่อน้ำตาแตกเลย
    #63,560
    0
  20. #63310 Mapii ky (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 13:27
    ง่า.....ทะเลาะกันอ่ะ ไม่ชอบแบบนี้เลยนะ ไม่นะๆ

    หมวยเลือกบอมนะ เลือกบอม แล้วเจ้าชายหมั่นโถวน่ะ คือบอมใช่ไหม๊ ????

    ป๋าจ๋าจักการฮีขั้นเด็ดขาดได้แล้วแหละ เดี๋ยวก็จะไปอังกฤษแล้วอ่า ลุย!!!!!!!

    #63,310
    0
  21. #63265 mister.bean (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 20:49
    ตกลงใครคือเจ้าชายหมั่นโถวล่ะเนี่ย !!!
    หรือว่าจะเป็น วอน ???? ?
    #63,265
    0
  22. #63200 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 15:06
    เจ้าชายหมั่นโถว  สูออกมาเฮดหยังตอนนี้ = =
    #63,200
    0
  23. #63195 onlyhanchul (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 22:59
    อยากรู้จังใครนะเจ้าชายหมั่นโถว
    ลุ้นคิเฮใจจะขาดอยู่แล้ว แต่ว่ามันก็เดาได้อยู่แล้วเนอะว่าใครของใครอิอิอิ
    #63,195
    0
  24. #63126 Cass&E.L.F (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 15:56
    ด๊องเอ๊ย น่าจะรู้ตัวได้แล้วนะว่ารักบอมแต่บอมนี่ก็เหลือเกิ๊น
    ชั้นเข้าใจนะว่านายคิดไรอยู่ ไม่อยากเป็นเงาของใคร
    อยากให้ด๊องรักตัวเองเพราะเป็นคิบอมคนปัจจุบัน
    ไม่ใช่เจ้าชายหมั่นโถ่ว ซึ่งเป็นอดีตที่เลือนราง
    แต่ไม่บอกด๊องแล้วเมื่อไหร่อิ่หมวยจะหมดห่วงซะทีล่ะ
    หมวยมันแค่อยากล่ำลาเจ้าชายแก้มแตกก็เท่านั้นแล้วก็กลับมาหาแกนะบอมมม
    เฮ้อ คงต้องแอบเชียให้ด๊องตัดสินใจได้ในเร๊ววัน เพราะรีดเดอร์เจ็บปวดแทน
    .....สะใจตอนบอมด่ายองซันอ่ะ แถมยังหวานโชว์อีก
    กรี๊ดๆๆๆทำเป็นเย็นชาใส่แต่ก็ห่วงเค้าใช่มั๊ยล่ะ ??? คึๆๆ
    #63,126
    0
  25. #63096 Primadonna-yui (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 02:51
    เค้าคือใคร คือคิมคิใช่ไหม

    แล้วนายทำแบบนี้ทำไม

    อย่าปล่อยมือหมวยนะ

    อ๊าก มันเศร้าอ่ะไรทเตอร์ T^T
    #63,096
    0