Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 54 : Charpter 37 : อกอุ่นที่คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    10 ม.ค. 53

บ้านหลังใหญ่ของท่านประธานคิมแทยางคือแหล่งพักพิงของคนตัวน้อยต่อจากนี้ ร่างเล็กเดินตามลูกชายคนรองของบ้านเข้าไปปุ๊บก็เจอหน้าทั้งพี่ชายและบิดาของคิบอมปั๊บ ไหนจะว่าที่พี่สะใภ้แสนสวยของเขาอีก ซึ่งก็โชคดีที่ไม่มีแรวอนมานั่งเสนอหน้าเพราะก็คงรู้สถานะตัวเองดีว่าควรอยู่ที่ตรงไหน

กลับมาแล้วเหรอ มานั่งคุยด้วยกันสิ

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปแตะดันที่หลังบาง สายตาของคิบอมบอกเป็นนัยๆว่าให้ไปด้วยกัน ซึ่งเมื่อไปถึงโซฟาตัวใหญ่ที่มีหลายร่างนั่งกันอยู่เด็กไมอาหน้าหวานก็โค้งคำนับตามประสา

สวัสดีครับ ขอรบกวนด้วยนะฮะ

คิฮยอนเห็นหน้าสวยๆของคนตัวน้อยที่น้องพามาก็หลิ่วตามองหน้าคิบอมอย่างจับผิดซึ่งคนน้องก็รับรู้ได้จึงดึงตัวน้อยไปนั่งที่โซฟาเดี่ยว ส่วนตนก็ทรุดตังลงที่ข้างพี่เพื่อไม่ให้มีศึกการล้อเลียนตามมาจากนี้

วันแต่งก็พาดงแฮไปด้วยสิ คิมแทยางเอ่ยนิ่งๆ ซึ่งคิบอมก็รู้ว่าพ่อพูดกับตัวเองก็พลันนึกถึงคำเจ้าน้องชายตัวแสบที่เคยบอกเอาไว้ว่าให้พาสะใภ้เล็กไปเปิดตัว

...

แกก็พาดงแฮไปตัดสูทที่ร้านเดียวกับแกแล้วกัน

ครับ

กับลูกทำหน้านิ่ง แต่พอหันไปหาเด็กหนุ่มตัวบางๆก็ทำเป็นใจดีใส่ ตามสบายเลยนะดงแฮ คิดซะว่าเป็นบ้านเราเองก็ได้ ลุงขออนุญาตคุณพ่อเราแล้วล่ะ บอกว่าจะให้มาพักกับเจ้าคิบอมชั่วคราว

ร่างเล็กถึงกับอึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ เพราะขืนเป็นแบบนั้นมันจะไม่โดนสงสัยหรือไรว่าเหตุใดจึงต้องระเห็จไปนอนนั่นทีนี่ที เป็นแบบนี้คงได้มีหวังอัปเปหิตัวเองออกจากเกาหลีในเร็ววันแน่ๆ

พ่อบอกพ่อดงแฮว่าไงฮะ โชคดีที่คิบอมถามเสียก่อนจึงไม่ต้องเดือดร้อนร้องถามเสียเอง

ชั้นไม่บอกเรื่องที่เจ้าเด็กนั่นไปก่อกวนหรอกน่า แค่บอกว่าแกไปทำไอ้โน่นไอ้นี่เค้าพังเลยจะให้ช่างไปซ่อมให้ก่อน

เจ้าจอมหัวรั้นได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าหงิก ผมมือบอนขนาดนั้นเลยเหรอ

เอาน่า หรือว่าแกอยากจะให้พ่อแม่เพื่อนเป็นห่วง พี่ชายหันไปตบไหล่เบาๆ แต่สายตากลับมองเลยไปที่เจ้าตาแป๋วที่นั่งเรียบร้อยอยู่

น่ารักแบบนี้สินะ เจ้าคิบอมมันถึงห่วงนักห่วงหนา ..หึ คงต้องตามเจ้าซังบอมมาแฉสักหน่อยแล้วล่ะ

ดงแฮเหลือบมองใบหน้าของพี่ชายคิบอมคล้ายอยากจะเปรียบเทียบ คิฮยอนดูสุขุมและเคร่งขรึมมากกว่าน้องมาก แต่อาจเพราะเขาโตกว่าคิบอมหลายปีและที่สำคัญก็กลายมาเป็นผู้บริหารอย่างเต็มตัวแล้ว ซึ่งหากจะให้มาทะเล้นหรือว่ากวนประสาทอย่างน้องคงทำไม่ได้ แถมอีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ดูท่าทางแล้วก็คงจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีพอสมควร

ตากลมมองเลยไปเล็กน้อย หญิงสาวที่นั่งเคียงข้างของคิฮยอนดูสวยโฉบเฉี่ยว ไม่แปลกเลยที่คิบอมเคยเล่าว่าหล่อนนำเข้าเครื่องสำอางเพราะลักษณะการแต่งหน้าแต่งตัวก็ดูรู้ว่ารสนิยมดี แต่ที่แปลกตาคือท่าทางและลีลาการพูดดูแล้วก็ไม่ได้ขัดตานัก ออกจะติดเรียบร้อยหน่อยๆเสียด้วยซ้ำ

แต่ที่แน่ๆคือหล่อนสวยมากเหลือเกิน

ระหว่างที่นั่งมองเพลินๆอยู่ดีๆดงแฮก็ได้ยินเสียงหวานเอ่ยเบาๆออกมา

แล้วเราล่ะเมื่อไหร่จะมีแฟน พวกพี่จะแต่งงานกันแล้วนะ

ตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยแล้วค่อยหันไปมองหน้าของเจ้าปั๊กหน้าโหดบ้าง เขาเพิ่งจะสังเกตว่าคิบอมดูเป็นเด็กดีมากกว่าปกติเมื่ออยู่ต่อหน้าของพี่สะใภ้ ซึ่งบางทีก็อาจจะเป็นเพราะหล่อนใจดีกับคิบอมมากก็ได้

ฮารานูนาทำไมถามแบบนั้นล่ะฮะ เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อนๆหาคำตอบมาตอบไม่ได้สักคำ

ก็พี่สงสัยนี่นา เราก็ออกจะหน้าตาดี รูปร่างก็ดี ทำไมถึงยังไม่มีแฟนล่ะ

ก็ผมอยู่โรงเรียนชายล้วน เสียงทุ้มตอบตะกุกตะกัก

แต่แทนที่จะรอดตัวกลับโดนพี่ชายเบรกเข้ากลางอากาศ ตอนชั้นคบกับฮาราน่ะก็ยังเรียนอยู่วินเซอร์รูฟนะ

...

นั่นน่ะสิ หรือว่าแอบมีแล้วแต่ไม่บอก ..ไม่ดีนะคิบอม มีแฟนก็ต้องให้ผู้ใหญ่รับรู้

เอ่อ..

เจ้าตัวดียังอ้ำอึ้งไปต่อไม่ถูก โชคดีที่คิมแทยางร้องกัดออกมาเสียก่อนเลยรอดตัวไป ใครจะไปเอามัน วันๆเอาแต่ก่อเรื่องให้ชั้นปวดหัว

คิบอมลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เพิ่งจะรู้สึกขอบคุณถ้อยคำร้ายๆของพ่อก็วันนี้แหละเพราะมันทำให้เขาหลุดพ้นจากคำถามบ้าๆนั่นมาได้เสียที

แต่เปล่าเลย คิฮยอนยังสังเกตอยู่และมองทั้งน้องทั้งเพื่อนหน้าหวานของน้องที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ด้วย แต่เห็นแก้มใสๆของดงแฮเปลี่ยนสีก็พอจะเดาได้ในความสัมพันธ์ เพราะถึงจะไม่ยอมรับว่าคบกันในฐานะไหนแต่มันก็คงจะชัดเจนใจไม่ช้า

ก็เล่นห่วงถึงขนาดกระเตงกลับมาที่บ้านด้วยแบบนี้จะให้คิดยังไง ปกติน้องเขามันห่วงเพื่อนผู้ชายที่ไหนล่ะ

 

คิบอมนั่งนิ่งๆต่ออีกสักครู่ พอเห็นว่ามันไม่มีอะไรเกี่ยวกับตัวเองก็ขอตัวแล้วคว้าแขนเล็กให้ตามขึ้นไปบนห้อง ระหว่างทางก็ดันหันไปเจอเข้ากับสายตานางมารร้ายที่คอยจะจับผิดเลยดึงร่างบางมาโอบเอวเอาไว้เดินเคียงขึ้นไปบนห้อง แรวอนไม่รู้ว่าเมื่อครู่ในวงสนทนาเอ่ยอะไรกัน แต่ถ้าคิบอมพาดงแฮเข้าไปร่วมวงด้วยแบบนั้นคงจะน่าสงสัยอยู่ไม่น้อย

บางทีคุณชายเล็กอาจจะเปิดเผยตัวคนรักแล้วก็เป็นได้

 

หน้าสวยขับแรงเขินออกมาทางสีหน้า ปกติคิบอมไม่ค่อยจะโอบเอวเวลาอยู่นอกบ้านสักเท่าไหร่จึงทำให้ยิ่งขวยเขินหนัก ดงแฮก้มหน้าเดินมาตลอดทาง พอถึงห้องก็รีบผละตัวออกจากวงแขนแกร่งแล้วเปิดกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เด็กรับใช้นำขึ้นมาให้เพื่อจะจัดชุดเข้าไปในตู้

ตาแป๋วเหลือบซ้ายแลขวาแต่ว่าก็ยังไม่แน่ใจอะไร เขารอจนกระทั่งเจ้าของห้องทิ้งตัวลงนอนเอกขเนกจึงได้ร้องถาม

เสื้อผ้านี่จะให้เอาไว้ไหนอ่ะ

ในตู้ฝั่งซ้ายอ่ะ ให้แม่บ้านจัดไว้ให้แล้ว

ตัวน้อยๆรีบนำเสื้อผ้าที่มีไม่มากนักออกมาใส่ไม้แขวนเพื่อจัดเข้าตู้ คงเหลือไว้แค่ชั้นในกับบ็อกเซอร์แต่ก็โดนเจ้าคนตัวใหญ่เอื้อมมือมาหยิบไปล้อเลียน

ลายน่ารักจังแฮะ

บ็อกเซอร์ลายโดเรมอนที่คิบอมเคยเล็งเอาไว้ตั้งแต่อยู่ที่บ้านหลังเล็กถูกหยิบเอามาแกว่งเล่นให้เจ้าของหน้าชา ลูกชายท่านทูตรีบตามไปคว้ากลับมาแต่ก็โดนร่างหนากลั่นแกล้งไม่เลิก อีกคนหนึ่งวิ่งหนี อีกคนตัวน้อยๆก็วิ่งตาม เป็นอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดงแฮตัดสินใจกระโดดพุ่งเข้าไปหาคิบอมแล้วทับเขาเอาไว้ที่กลางเตียง

ข้อมือเล็กรีบฉวยหลักฐานแห่งการล้อมาจากมือของคนตัวใหญ่ แต่พอจะกลับลงไปจัดของต่อก็โดนรวบร่างเอาไว้และกลายเป็นตนที่อยู่ในท่าที่หมิ่นเหม่ต่อการเสียเปรียบเพราะเจ้าเจอร์รี่ตัวร้ายกำลังคร่อมทับเอาไว้ ไหนจะยังมีมือหนักๆรวบแขนที่เหนือหัวอีก

ช่างเป็นท่าที่เสี่ยงต่อการเสียตัวพิกล

สายตาที่เร่าร้อนจับจ้องดวงหน้าแสนสวยไม่วางตาจนดงแฮร้องวูบวาบไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่เป็นฝ่ายผลักเขาลงมาบนเตียงเพราะยามนี้คิบอมจ้องมองเขาราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้

ตาคมจับจ้องทั้งใบหน้าและเรือนร่างคนที่นอนอยู่ด้านล่างไม่วางตา ดงแฮขนลุกเกรียวเพราะมันหวิวไปทั้งใจ ใบหน้าแสนสวยเบือนหนีอย่างอายๆแต่มันกลับยิ่งทำให้คนมองหักห้ามใจไม่ได้มากขึ้นไปอีก อุ้งมือหนาประคองหน้าสวยให้หันกลับมาเล่นเกมจ้องตากับตัวเองใหม่และคราวนี้สายตาก็สอดประสานส่งผ่านทุกความรู้สึก ทุกความนึกคิดกำลังขับดันบางสิ่งบางอย่างออกมาสู่ประสาทด้านการสัมผัสโดยที่เจ้าของร่างยังไม่รู้ตัว

คิบอมโน้มตัวกดกลีบปากบางด้วยริมฝีปากหนาของตนอย่างนิ่มนวลหมายจะเชยชิมความหวานที่ปริ่มร่างบอบบางตรงหน้า ดงแฮที่ยังถูกตรึงแขนเอาไว้โต้ตอบอย่างขัดเขิน ไม่อยากจะจูบตอบแต่ก็อดไม่ได้เพราะก่อนที่จะหลับไปเมื่อบ่ายก็ยังติดใจอยู่กับรสริมฝีปากของชายหนุ่มที่เร่าร้อนแต่หวานละไมจนถอนใจจากเขาไม่ไหวแล้ว

อ..อื้ม

หน้าสวยยืดคอขึ้นตามสัญชาตญาณเพิ่มรับจูบหวานๆจากคนเอาเปรียบ มือหนาที่เคยถูกปรามเอาไว้เริ่มปัดป่ายไม่อยู่สุข ในเมื่อมือหนึ่งยังเกาะกุมแขนเล็กเอาไว้ มือที่ว่างอยู่จึงใช้ลูบไล้เรือนร่างบอบบางไปมา จากที่สัมผัสเบาๆบนผืนผ้าก็เริ่มรุกล้ำเกินพอดีซ้ำยังเริ่มมีอารมณ์อื่นเข้ามาร่วม

อื้ม..อือ

จูบหวานกระหน่ำซัดใจสองดวงให้ล่องลอยไปในวังวนแห่งความรัก เรียวปากอิ่มที่ถูกเชยชิมเริ่มแดงก่ำเพราะฉ่ำรัก คิบอมดูดดื่มที่ริมฝีปากล่างสลับกับริมฝีปากบนหนำซ้ำยังลามไปที่ปลายลิ้นเล็กที่โดนรุกชนเริ่มชา ทันทีที่มือน้อยถูกปล่อยให้เป็นอิสระดงแฮก็คล้องเกี่ยวต้นคอหนาเอาไว้แล้วโต้ตอบรสจูบที่หวานหอมไปอย่างลืมตัว

เสียงหวานครางออกมาในทันทีที่ร่างใหญ่ผละเรียวปากที่บดขยี้กันและกันออกมา ปลายจมูกแหลมกดประทับที่แก้มขาวก่อนลากไล้ซุกไซ้ผิวบางที่หอมหวาน คิบอมจรดริมฝีปากจูบแผ่วเบาบนผิวเนียนลื่นแต่ไม่ได้ทิ้งรอยแดงเอาไว้ เขาจูบแผ่วพรมมาจนกระทั่งถึงไหปลาร้าก็บังคับคว้าเสื้อยืดตัวน้อยแล้วจับถอดออกจากร่างบอบบางเพื่อตัดสิ่งกีดขวางออกไป

ผิวขาวเนียนดุจหิมะที่เจือกลิ่นน้ำนมอ่อนๆจากมิลล์โลชั่นทำให้ความต้องการของคนอัดอั้นเริ่มพุ่งสูงตามอารมณ์รักที่โดนตีจนกระเจิดกระเจิง 

มือน้อยประคองใบหน้าหล่อเหลาให้กลับขึ้นมาอีกครั้งเพื่อยืดตัวขึ้นไปจูบร่างใหญ่ ร่างกายบดเบียดลูบไล้ซึ่งกันและกันไม่ลดละ มือน้อยสอดเข้าไปในเสื้อยืดของเจ้าวายร้ายโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วข่วนเบาๆเพื่อระบายความร้อนรุ่มที่สุมทรวง น้ำหวานเชื่อมปลายลิ้นทั้งสองเอาไว้เมื่อต่างฝ่ายต่างผละตัวออกเพื่อกอบโกยอากาศ แต่ความรุ่นร้อนในหัวใจก็ดึงให้กลับไปทำแบบเดิม

ห..โหด ..

คิบอมแตะมือวางที่หัวเข็มขัดบนเอวบางอย่างชั่งใจ ตัวเขาเองอยากจะปลดมันออกแล้วใช้ร่างกายเล็กๆรองรับอารมณ์ร้อนในตอนนี้แต่สำหรับดงแฮแล้วมันอาจจะสำคัญมากไปกว่าความต้องการที่จะปลดปล่อย การคุกคามร่างกายโดยใช้อารมณ์เป็นที่ตั้งทำให้ได้รับความเสน่หาก็จริงแต่เขาก็ไม่ได้อยากจะให้ดงแฮต้องแปดเปื้อนก่อนถึงเวลาที่สมควร

แต่ร่างกายของตัวเองนี่สิที่เป็นปัญหา!!

แป๋ว.. ชั้น..

ฮึ?

เสียงครางหวิวในลำคอคนตัวน้อย ดงแฮแก้มแดงปลั่งนอนส่งตาหวานอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายที่แสนบริสุทธิ์กำลังยั่วยวนให้คนตัวใหญ่เริ่มคิดอกุศล ตาคมจ้องมองตั้งแต่หน้าสวยไล่ลงมาจนถึงสะโพกบางก็รับรู้อะไรบางอย่างว่าดงแฮก็ต้องการเขาเช่นเดียวกัน

เสื้อที่โดนคนสวยตรงหน้าจับถลกขึ้นถูกดึงลงกลับมาที่เก่าเพราะไม่เช่นนั้นมันอาจจะเลยเถิดมากไปกว่านี้ สายตาจับจ้องอย่างเสียดายที่ต้องข่มใจไม่ให้ทำอะไรเกินเลยทั้งที่ใจหมายอยากจะเชยชมดอกไม้งามที่เย้ายวนชวนให้ชม ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆที่กลีบปากบวมเจ่อ นานาความคิดเริ่มปั่นป่วนคละเคล้าอยู่ในหัว ตอนนี้สิ่งที่ต้องพยายามคือรั้งตัวไม่ให้ถลำลึก

ชั้น..

คนสวยยังนอนหอบอยู่ในท่าเก่า มือบางเริ่มกอดตัวเองด้วยความเขินอาย ไม่อยากจะฟังอะไรมากไปกว่านี้เพราะมันยิ่งมีแต่จะทำให้ยิ่งรู้สึก

ช่างเถอะ

ใบหน้าหวานแดงซ่านหลบตาคมเป็นพัลวัน ตัวเล็กรีบพลิกตัวหันไปอีกฝั่งโดยที่ยังไม่ได้สวมเสื้อ ปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรสักคำ อายเหลือเกินที่ถูกแกล้งให้ค้างกลางคันอยู่แบบนี้

แต่คิบอมก็ใช่จะใจร้ายขนาดที่จะไม่ใยดี เพราะกลัวคนน่ารักจะรู้สึกแย่จึงรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างทั้งสองเอาไว้แล้วสอดมือโอบรัดเอวคอดมาแนบกาย กลิ่มหอมดุจน้ำนมเนื้ออุ่นส่งกลิ่นเย้ายวนใจให้ยิ่งหลงใหล ปลายจมูกแหลมจรดลงที่หัวไหล่พลางจูบไซ้ที่ซอกคอขาว

อ..อื้อ ร่างเล็กดิ้นน้อยๆ

ขอโทษที่เอาเปรียบนะ เอ่ยเบาๆที่ข้างหู แต่นายรู้ตัวมั๊ยว่าน่ารักเกินไปแล้ว

...

เก่งนะ ทำชั้นตบะแตกได้ตั้งหลายรอบ

ดงแฮไม่พูดอะไรนอกจากเม้มปากข่มความเขินอายแล้วนอนนิ่งทั้งที่ใจเต้นระส่ำไม่รู้ว่าตัวเองทำเรื่องน่าอายแบบเมื่อครู่ไปได้อย่างไร อีกนิดเดียวเสื้อของคิบอมก็จะถูกถอดออกมาด้วยสองมือของตัวเอง แบบนี้มันก็เท่ากับทอดสะพานให้เขาชัดๆ นี่ถ้าเขาจะมองว่าตนกำลังยั่วยวนมันก็คงจะเถียงอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

แต่คนตัวใหญ่ก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นและยังกอดร่างบอบบางเอาไว้แนบกาย ริมฝีปากยังโลมไล้ที่แก้มหอมสลับกับไหล่มน ห้ามตัวไม่ให้เกินเลยได้แต่ก็ยังไม่สามารถห้ามใจไม่ให้หาเรื่องเอาเปรียบไม่ได้อยู่ดี อุ้งมือใหญ่เกาะกุมมือเล็กมาประสานสอดกันเอาไว้ที่ใต้ผ้าห่มและพรมจูบเบาๆบนเรือนกายขาวที่โผล่พ้นผ้า แค่ตัวเล็กหันหน้าชำเลืองมองก็ถูกมือที่ยังว่างช้อนพวงแก้มขึ้นรับจูบแผ่วเบาอีกครั้ง

โหด..พอ..พอแล้ว

ไม่ชอบเหรอ

หน้าหวานส่ายรัว คนตัวใหญ่เลยกระซิบถามต่อ ปลายจมูกยังดอมดมร่างหอมไม่ยอมลดละ

ทำไมให้พอล่ะ

มันเป็นรอย ..ไม่เอานะ กอดเฉยๆนะ

อืม

เสียงหนารับคำแต่ยังจูบหนักๆเข้าที่แก้มใสก่อนลากจมูกไซ้ลงมาที่ซอกคออีกครั้งจนดงแฮต้องหันมาค้อนใส่ คิบอมหยุดทุกอย่างหลังจากนั้นตามคำขอแต่ยังคงกอดเขาเอาไว้ไม่ให้ห่างไปไหนได้อีก

ทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้ผมจะปล่อยเขาไปได้อย่างที่พูดไหมนะ?

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

สัปดาห์เตรียมการแข่งกีฬาระหว่างสองโรงเรียนเริ่มต้นขึ้นแล้วและดูเหมือนว่าทั้งสองฝั่งจะคึกคักอยู่ไม่น้อย ซีวอนซึ่งเป็นหัวหน้าห้องและประธานรุ่นจำเป็นต้องดูแลในหลายๆส่วนทำให้เขาต้องพบเจอกับเรื่องวุ่นวายตั้งแต่เช้าโดยมีฮยอกแจซึ่งเป็นเลขาคอยวิ่งตามอยู่ไม่ห่าง

ฮันกยองซึ่งลงชื่อเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลนั่งมองเพื่อนยุ่งอยู่เอกสารและออกคำสั่งโน่นนี่ ซีวอนค่อนข้างคล่องในเรื่องกิจกรรมและการควบคุมคนหมู่มากจึงถือว่าเป็นประธานรุ่นที่ค่อนข้างเยี่ยมยอด แต่ถ้าหากลองนำไปเปรียบเทียบกับเจ้าเจอร์รี่หน้านิ่งที่วันๆเอาแต่ส่งสายตาขวางๆมองชาวบ้านชาวช่องแล้วก็นับว่าห่างกันหลายขุม

คิบอมได้รับเลือกเนื่องจากสามารถคุมพวกหัวโจกและเด็กเกเรของวินเซอร์รูฟหลายกลุ่มได้ ถ้าให้พูดง่ายๆก็แยกได้ว่าคิบอมคุมพวกที่ชอบทำตัวมีปัญหา ส่วนซีวอนก็คุมพวกเด็กเรียนแถวหน้าหรือพวกหัวกะทิ เพราะสำหรับเด็กทั่วไปนั้นรองประธานที่มักชอบแต่งตัวประหลาดๆไม่ได้ดูเกรงขามแต่กลับน่าเกรงกลัวเสียมากกว่า

จะว่าไปแล้วก็ถือว่าเป็นโชคดีของดงแฮที่มีกลุ่ม 4E อยู่ข้างกายตลอดเพราะตั้งแต่ที่คนตัวเล็กย้ายมาอยู่ห้องเรียนเดียวกับจตุรเทพแห่งวินเซอร์รูฟก็มีแอนตี้แฟนส่วนตัวเพิ่มขึ้นโดยที่เขาก็ไม่รู้ แต่คนพวกนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆเพราะมยองแจอุคนั้นก่อเรื่องที่ใหญ่กว่าทำให้บรรดาลูกน้องของคิบอมต้องคอยสอดส่องในทุกที่ที่ร่างบางเยื้องกรายไปคนอื่นๆจึงไม่ได้มีโอกาสเข้าใกล้มากนัก

นานแล้วที่ดงแฮไม่ได้กลับมาที่ห้องชมรมแต่ก็ได้กลับมา ตัวเล็กนั่งอยู่กับพี่ชายเพราะฮีชอลยังเดินไม่คล่องมากนัก วันนี้มีการคัดเลือกนักกีฬาที่จะเข้าแข่งขันซึ่งคนที่เข้าร่วมในนั้นก็คือดงแฮ ส่วนซองมินกับอิทึกเป็นพวกที่ชอบสนแต่ดนตรีไม่ได้มีกีฬาอยู่ในหัวก็ทำตัวแอบแฝงมาอยู่ที่สระว่ายน้ำด้วยเพื่อคอยช่วยเหลือในส่วนอื่นๆ

ดงแฮ ไปวอร์มได้แล้วไป

มือบอบบางเอื้อมไปตบแขนน้องเบาๆ เจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเขาจึงลุกขึ้นถอดเสื้อที่คลุมตัวอยู่ออกแล้วเดินไปยืดเส้นยืดสายที่กลางสระ ดงแฮยังไม่ได้ถอดกางเกงขาสั้นออกทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยถือ แต่พอเริ่มมีคิบอมมาอยู่ใกล้ๆก็รู้สึกหวงเนื้อหวงตัวขึ้นมาอย่างประหลาด ทันทีที่อาจารย์ประจำชมรมเป่านกหวีดเรียกผู้เข้าคัดเลือกในรุ่นต่างๆให้เข้าไปประจำที่ร่างเล็กก็เดินสะบัดแขนสะบัดขาไปใกล้ๆ

วันนี้ดงแฮตั้งใจจะลงคัดเลือกในท่าผีเสื้อสักสามรายการเพื่อไม่ให้ตัวเองเหนื่อยจนเกินไปซึ่งก็มีทั้งรุ่นห้าสิบเมตร หนึ่งร้อยเมตร และสี่ร้อยเมตร โชคดีที่เจ้าพวกหนุ่มหล่อตัวใหญ่โรงเรียนฝั่งตรงข้ามไม่มาด้อมๆมองๆด้วยจึงไม่มีความประหม่าโผล่มาให้เห็น เซ็ตแรกเป็นกลุ่มที่ว่ายกรรเชียงผ่านไป บางคนขึ้นจากสระมาแล้วก็วิ่งมาต่อแถวรายงานตัวในท่าอื่นต่อ ซึ่งกลุ่มนั้นส่วนมากก็เป็นนักกีฬาประจำโรงเรียนและประจำเขตกันทั้งนั้น

ดงแฮสู้ๆ

ซองมินร้องเสียงใสเชียร์ออกมา แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของชื่อจะก้าวก็มีขาเรียวของใครบางคันขัดเอาไว้จนร่างเล็กแทบจะหัวคะมำ แต่ก็โชคดีที่ดงแฮทรงตัวเอาไว้ได้ เมื่อหันไปมองก็เห็นสายตานิ่งๆจับจ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตรนัก

คนๆนี้เขารู้จักดี และก็ไม่รู้ว่ามีอะไรโกรธแค้นมาแต่ชาติปางไหน ความจริงก็หายไปจากชีวิตได้ตั้งหลายเดือนเพราะตนอยู่ห้องต้นๆส่วนอีกคนอยู่ห้องที่ค่อนข้างจะท้ายๆและไม่ได้เข้าชมรมเลยไม่ค่อยได้พบหน้า แต่วันนี้ก็ดันมาเจอกันจนได้

ขอโทษ

เสียงนิ่มๆเอ่ยมาทั้งที่ใครก็รู้ว่าเขาตั้งใจจะขัดขาของดงแฮ ซองมินรีบลุกขึ้นส่วนอิทึกก็ประคองเพื่อนซี๊ให้ตามมาติดๆ

ตากลมใสจ้องมองคนตรงหน้าเล็กน้อย เขาเองก็ใช่ว่าจะยอมคนเสียทีเดียว หากไม่มาล้ำเส้นก่อนก็ไม่คิดจะมีปัญหากับใคร แต่กับยองซันคนนี้เห็นทีจะไม่มีข้อยกเว้นเพราะทนก็แล้ว เฉยก็แล้ว แต่ก็ยังโดนรังควาญไม่เลิก

เมื่อกี๊ชั้นเห็นนะว่านายขัดขาดงแฮ

ซองมินรีบออกหน้า ถึงเขาจะดูเรียบร้อยเมื่ออยู่ในห้องเรียนที่วินเซอร์รูฟแต่ถ้าอยู่ในไมอาก็ใช่ว่าจะสิ้นไร้ไม้ตอก ดงแฮเพิ่งย้ายมาเกาหลีเมื่อสองปีที่แล้วและก็ไม่ได้มีพรรคพวกมากมายนัก ดังนั้นคนที่ต้องคอยออกหน้าให้จึงเป็นเจ้าเด็กตัวอวบคนนี้หรือไม่ก็พี่ชายคนสวย แต่เพราะฮีชอลเดินมาช้ากว่าเจ้าตัวกลมเลยออกหน้าแทนไปแล้ว

อย่ามาใส่ร้าย

ยองซันหันหน้ามาจิกตาใส่ ถือว่าตัวเองเป็นญาติของผู้สนับสนุนใหญ่ของโรงเรียนจึงชอบมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มคนอื่น ความจริงก็ไม่ค่อยมีใครเคารพหรือนับถือหรอก แค่คนส่วนมากไม่อยากจะเอาเรื่องไร้สารถมาใส่หัวเสียมากกว่า

ร่างอวบหน้ามุ่ยอย่างเอาเรื่อง อิจฉาอะไรดงแฮอีกล่ะ

นี่ไอ้อ้วน แกอย่ามาใส่ร้ายชั้นนะ

ชั้นพูดความจริง ใครก็เห็นว่าแกขัดขาดงแฮ ทั้งที่ก็รู้ว่าพื้นมันเปียก ถ้าดงแฮล้มแล้วแขนขากระแทกขอบสระจะว่ายังไง

สายตาเย็นชาจ้องมองมาอย่างไม่รู้สึกรู้สานะ เขาอาจจะไม่ได้หวังร้ายอะไรขนาดนั้น แต่พอซองมินพูดขึ้นมาก็เพิ่งจะนึกได้ว่าถ้าลองเจ็บตัวคงจะไม่ได้ลงแข่งว่ายน้ำแน่ๆ

แต่เรื่องอะไรที่เขาจะทำแบบนั้น ..เพราะมันเท่ากับเปิดโอกาสให้ดงแฮได้ออดอ้อนสำออยให้พวก 4E มาเอาอกเอาใจน่ะสิ

อย่ามาปรักปรำชั้น สายตานิ่งๆจิกใส่

ดงแฮขี้เกียจจะมีปัญหาเลยหันไปปรามเพื่อนรักให้สงบปากสงบคำเพราะอาจารย์เริ่มมองมาแล้ว

ชั้นไม่เป็นอะไรหรอกซองมิน กลับไปนั่งก่อนนะ พูดเสร็จก็มองเลยไปที่พี่ชายตัวเองด้วย พี่อิทึกพาฮยองไปนั่งดีๆเถอะฮะ ไม่มีอะไรหรอก

ฮีชอลรู้อยู่แก่ใจว่ามันมีจึงใช้วิธีกัดกลับ มีหรือไม่มีคนในที่นี้ก็รู้ อยู่ที่ว่าคนทำน่ะมันจะกล้ารับแค่ไหน เพราะต่อให้มันตั้งใจทำหรือไม่ สิ่งที่อยู่ในใจมันก็บอกได้เป็นอย่างดี

ยองซันสะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างโมโห ฮีชอลเป็นรุ่นพี่และยังเป็นเพื่อนอยู่ในกลุ่มของสมาชิกชมรมรุ่นแรกๆ ต่อให้กระด้างกระเดื่องสักแค่ไหนก็ต้องยอมให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะถ้าลองมีเรื่องกับคนๆนี้มันก็เท่ากับเขาหาเรื่องรุ่นพี่แทบทุกคน

หลังจากที่เหตุการณ์เริ่มสงบลงอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมก็เรียกกลุ่มที่ว่ายท่าฝีเสื้อเข้าประจำที่โดยรายการแรกจะให้ว่ายในระยะห้าสิบเมตรก่อน ซึ่งยองซันก็แอบกระซิบกัดเมื่อเดินผ่านคนตัวเล็กไปเข้าที่ของตัวเอง

เหอะ ทำตัวเป็นคนดี ไอ้พวกตีสองหน้า

ตากลมปรายมองอย่างไม่ใส่ใจนักแต่หากว่าก็อดตอบไปไม่ได้ ก็ดีกว่าพวกที่หนังหน้าดูดีแต่นิสัยและความคิดอัปรีย์ชอบทำตัวมีปัญหา

ยองซันกัดกรามแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่จุกอก

แล้วเราจะได้เจอกันแน่อีดงแฮ

 

 

ด้านฝั่งวินเซอร์รูฟแต่ละชมรมต่างมีนักกีฬาของตนอยู่แล้วแต่หัวหน้ารุ่นก็จำเป็นจะต้องรวบรวมเอกสารการสมัครเพื่อนำไปตรวจสอบหลักฐานอยู่ดี บรรดา 3E ที่ไม่มีคิบอมต่างมารวมตัวกันที่สนามบาสเก็ตบอลเพื่อซ้อมก่อนคัดเลือกสาย มีกีฬาแค่บางชนิดเท่านั้นที่แบ่งแบบนี้เนื่องจากทั้งสองโรงเรียนต้องการให้นักเรียนมีส่วนร่วมให้มากที่สุด

หลังจากที่ซ้อมจนเหงื่อโซมกายแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องพัก คยูฮยอนเดินออกมาเป็นคนแรก แขนที่มีลอนกล้ามสมตัวถูกยกขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าจนน่ารำคาญ เขาเดินไปขอยางรัดผมจากฮยอกแจเพราะคนๆนี้รู้หน้าที่อยู่แล้วว่าควรจะเตรียมอะไรมาเพื่อพวกเขาบ้าง

นักเรียนชายของวินเซอร์รูฟจำนวนหลายสิบคนต่างมานั่งดูการซ้อมกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เป้าหมายของทุกคนคือ 3E ที่เดินไปเดินมา นานทีปีหนจึงจะมีโอกาสได้เห็นพวกเขาในระยะใกล้และมองได้โดยที่ไม่มีใครว่า เพราะเวลาปกติจะไปนั่งจ้องนั่งมองต่อหน้าก็คงจะไม่เข้าท่านัก ดีไม่ดีก็อาจจะโดนเจ้าตัวมองกลับมาด้วยสายตาที่มองว่าตนเองเป็นพวกสโตรกเกอร์

ส่วนใครที่เป็นแฟนคลับของคิบอมดูจะโชคดีที่สุดเพราะจากที่เคยเห็นชุดที่เหมือนจะไปเดินแบบบนแคทวอล์คก็เปลี่ยนมาสวมกางเกงว่ายน้ำอวดรูปร่างที่สามารถทำให้ใครเลือดกำเดาไหลได้ง่ายๆ แต่ถึงจะรู้ว่ามีสายตาหลายคู่คอยประทุษร้ายร่างกายของตนด้วยความคิดแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนักเพราะเห็นไปก็ไม่มีใครสามารถแตะต้องหรือเอาไปได้อยู่ดี

ซีวอนนอนแผ่เพราะเสียเหงื่อไปค่อนข้างมาก เขาทอดสายตามองฮันกยองที่ยังวิ่งไปวิ่งมาอยู่ ส่วนข้างๆก็มีคยูฮยอนนั่งชันเข่าในสภาพที่มีจุกเล็กๆมัดเอาไว้ที่ด้านหลัง

กี่โมงแล้ววะ ท่านประธานร่างใหญ่หันไปถามเพื่อนเบาๆ

คนนั่งเลยชี้ไปที่ไปด้านข้างของโรงยิมเพราะมันมีนาฬิกาขนาดใหญ่บอกเวลาเอาไว้อยู่ คนถามเลยพ่นเสียงหัวเราะออกมาเสียเองเพราะดันลืมไปว่าในนี้มีนาฬิกาที่ใช้แสดงเวลาการแข่งขันอยู่ และในเวลาที่มันไม่ได้ใช้งานก็จะบอกเวลาตามปกติ

ชั้นว่ามันแปลกๆนะ จู่ๆจิ้งจอกรูปหล่อของกระต่ายน้อยก็เอ่ยขึ้น เขามองไปรอบๆแล้วก็ไม่พบเงาของใครบางคนที่มักจะต้องกวนประสาทกันทุกครั้งที่เจอ

ซีวอนยืดคอเล็กน้อย กวาดตามองเพียงครู่ก็พรายยิ้มขำๆออกมา คิดถึงหรือไง

เปล่า แค่สงสัยว่ามันหายหัวไปไหน

มีธุระมั๊ง

พอเพื่อนบอกแบบนั้นคุณชายโจวก็ยักไหล่ทำท่าว่าเขาจะไม่สนใจต่อ ช่างหัวมันเหอะ ดีไม่ดีป่านนี้ไปนั่งเฝ้าพี่มันแล้วมั๊ง

หืม?

เพิ่งนึกได้ว่าคิบอมบอกว่าซังบอมมันขาเจ็บ เจ้าตัวเพิ่งจะนึกได้เลยแกล้งไว้ฟอร์มเล็กน้อย ปกติเจอหน้าก็หาเรื่องกวนกับซังบอมประจำแต่พอไม่เจอก็ดันคิดถึง

เดี๋ยวมันโผล่มานายก็หาเรื่องว่าอยู่ดี

พอลูกชายท่านรัฐมนตรีพูดมาแบบนั้นก็หมดถ้อยคำจะโต้ตอบ ที่มองหานี่ก็ใช่ว่าเพราะอะไรอย่างอื่นแต่เพราะว่าไม่มีคิบอมให้คอยลับฝีปากเลยต้องมองหาน้องของเจ้าผมปาดแทนเพราะลับกับฮันกยองนอกจากจะโดนตอกแบบจุกๆแล้วมันยังไม่ค่อยจะสนุกเท่าไหร่เพราะรายนั้นมักจะจริงจังจนเกินไป

คยูฮยอนนั่งพักเหนื่อยสักครู่ก็ตะโกนบอกคนที่ยังวิ่งอยู่ในสนามซึ่งก็คงไม่พ้นฮันกยองคู่ปรับของตัวเอง

นี่.. จะกลับแล้วนะ

คนถูกเรียกเองก็รู้ตัวรีบหันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะกำลังทำแต้มอยู่ แต่พอชู๊ตลูกสีส้มลงห่วงเรียบร้อยแล้วก็วิ่งออกมาจากสนามแล้วทิ้งตัวลงที่ข้างกายอีกฝั่งของร่างใหญ่ที่นอนเหยียดยาวอยู่

ตอนนี้นี่แหละที่เหล่าชายหนุ่มตัวบางและไม่บางที่เฝ้าฝันถึงพวกเขาถึงกับอมยิ้มบิดไปบิดมา ภาพของ 3E ที่สนิทสนมกันแม้ว่าอาจจะมีบ้างที่โต้เถียงและมีคำพูดห่ามๆหลุดออกมาจากปากและมอบให้กันและกัน แต่มันก็ถือเป็นมิตรภาพของพวกเขา

ราชนิกูลหนุ่มเอื้อมมือคว้ากระเป๋าก่อนใครเพื่อนเพื่อจะเข้าไปที่ห้องพักนักกีฬาด้านหลังและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ส่วนซีวอนก็ตั้งท่าว่าคงจะมีเรื่องเร่งด่วนไม่แพ้กัน ฮันกยองที่เพิ่งจะนั่งพักกลอกสายตามองอากัปกริยาของเพื่อนทั้งสองทั้งที่มือยังกรอกน้ำเข้าปากอยู่ พอกลืนหมดก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

จะรีบไปไหนกัน ยังไม่หกโมงเลยนะ

ไปไมอา สองเสียงตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พูดจบก็มองหน้าฝ่ายตรงข้ามอย่างอึ้งๆ

คนถามหัวเราะเบาๆอย่างรู้ทัน จะไปดูดงแฮใส่ชุดว่ายน้ำกันล่ะสิ

ซีวอนนิ่งเงียบแต่คยูฮยอนกลับหัวเราะ ไม่มีใครยืนยันในสิ่งที่ฮันกยองคิด ต่างคนต่างรีบคว้าของของตัวเองแล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปที่ห้องด้านหลังโรงยิม เจ้าทอมจอมกวนมองตามพลางหัวเพราะเบาๆ ทำไมแค่นี้เขาจะไม่รู้ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ซีวอนลับตาร่างหนาก็ชำเลืองมองเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กๆที่นั่งก้มหน้านิ่ง ท่าทางจะเจ็บหัวใจอีกแล้วแน่ๆ

ขวดน้ำเย็นๆถูกยื่นไปแตะเบาๆที่แก้มขาวโดยคนที่ย่องมายืนอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มของฮันกยองถูกส่งไปให้แต่เพราะฮยอกแจยังนั่งทำหน้าซังกะตายเลยใช้ก้นขวดโขกเข้าที่กลางศีรษะ คนโดนแกล้งเลยทำหน้ายู่ใส่ซึ่งมันก็ดูดีกว่าตอนที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้เป็นไหนๆ

จะเอาอะไรหรือไง เสียงขุ่นๆร้องถามอย่างรำคาญในฐานะคนดูแลสวัสดิการของกีฬาบาสเก็ตบอลของโรงเรียน

อื้อ เอา

เอาอะไร

คิ้วเข้มขยับกวน พร้อมทั้งกระตุกมุมปากยียวนตามประสา เอาหน้าดีๆที่ไม่ใช่หน้าหงิกๆอ่ะ มีมั๊ย?

ไม่มี เสียงห้วนกระแทกใส่

แต่ยิ่งเขาอารมณ์เสียคนแกล้งก็ยิ่งสนุก ฮันกยองชอบแกล้งให้ฮยอกแจโมโหเพราะนั่นมันก็ยังดีกว่าเห็นหน้าเศร้าๆและแววตาที่หมองหม่น แบบนั้นหันไปเจอทีไรก็รู้สึกหดหู่ใจทุกที

เป็นซะแบบนี้ชาติหน้าเค้าก็ไม่หันมามองหรอก

ช่างชั้นเถอะ นายไปสนใจรุ่นพี่คนสวยนั่นของนายไป

พออีกฝ่ายรู้ทันก็หัวเราะร่วน สนแน่ล่ะ คนนั้นน่ะชั้นเล็งมาตั้งแต่เด็กแล้ว ..ดูสิ เค้าด่าชั้นอย่างกับอะไรชั้นยังตื้อจนได้ แล้วไอ้ตัวอะไรแถวๆนี้น่ะทำไมไม่หัดทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ไอ้ประเภทขอแค่มองเธอมีความสุขน่ะ ..เก็บมาใช้แล้วได้อะไรขึ้นมานอกจากน้ำตาของตัวเอง

...

หึ ทีอย่างนี้ล่ะเถียงไม่ออก

...

อ๊ะๆ เลือกออกแล้วเฮ๊ย ..ท่าทางคงโดนฝ่ามืออรหันต์ งานนี้เดินลมปราณคงจะไม่ไหว ทางที่ดีนะ ควรจะฝึกวิทยายุทธแก้เจ็บช้ำระกำทรวงเอาไว้สักหน่อย หรือไม่ก็คอยหาน้ำใบบัวบกหรือสมุนไพรเตรียมไว้แก้อาการช้ำในแบบนี้

เมื่อครู่ก็ยังพูดจาให้แง่คิดดีอยู่หรอก แต่ไม่ทันไรมันก็กลายเป็นคำพูดที่น่าหาอะไรมาฟาดหมาออกจากปาก

มิน่าล่ะ มันถึงเป็นคู่ปรับที่กินกันไม่ลงของคิบอมได้ -*-

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ขณะเดียวกันซังบอมก็นั่งดูพี่ชายดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ ข้าวของของคิบอมทั้งหมดถูกเจ้าน้องชายเอามานั่งเฝ้าราวกับเป็นผู้ดูแลส่วนตัว ปกติแล้วบอมคนน้องจะลงกีฬาฟุตบอลหรือไม่ก็บาสเก็ตบอล แต่เพราะในช่วงเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาดันอุตริไปลองเล่นสเก๊ตบอร์ดกับเพื่อนที่เพิ่งกลับจากต่างเทศเลยได้เรื่องเจ็บตัวมาด้วย ที่ขามันอาจจะเดินได้โดยไม่ทรมานนัก แต่ถ้าหากลองไปวิ่งซนในสนามล่ะคงได้เจ็บยาวสมใจแน่

ซึ่งซังบอมก็เป็นพวกรู้และประเมินสังขารตัวเองได้เพราะเขาไม่เหมือนพี่ชายที่ชอบดันทุรัง

ใบหน้าทะเล้นยิ้มออกมาเป็นระยะ ในมือมีนาฬิกาจับเวลาเพื่อคอยเช็คสถิติให้พี่ มันเป็นกีฬาชนิดที่เขาไม่ค่อยจะสันทัดนัด ว่ายก็พอได้แต่ถ้าให้ไปแข่งกับใครเห็นทีจะไม่รอด แค่ตะเกียกตะกายสอบผ่านมาได้ตอนมัธยมต้นก็ถือว่าเก่งแล้ว

ร่างหนาที่กำลังว่ายตรงมารีบพุ่งตัวโผล่พ้นน้ำในทันทีที่มือแตะขอบสระ ทันใดนั้นมือของคนที่คอยจดสถิติก็กดหยุดเวลาเอาไว้แล้วส่งยิ้มไปให้พี่ชายตามประสาของคนอารมณ์ดี

ดีขึ้น 4 วินาที

คนในน้ำหยุดหอบเล็กน้อยเพราะตั้งแต่เลิกเรียนก็ยังไม่ได้หยุด ทุกครั้งก็ไม่ได้ใช้ความพยายามมากมายขนาดนี้ แต่เพราะฝั่งไมอามีคนตัวน้อยเป็นนักกีฬาอยู่เลยทำให้รู้ว่าตัวเองจะพลาดไม่ได้

ยังไงก็ห้ามแพ้ใครให้ดงแฮเห็น

มือหนาลูบน้ำออกจากหน้าแล้วเกาะขอบสระเอาไว้ ทางทางของคิบอมทำให้ซังบอมรู้ว่าพี่กำลังจะปีนกลับขึ้นมาเลยส่งสัญญาณบอกให้ระวังตัวก่อนขึ้นจากน้ำเพราะมีสายตาที่ไม่ค่อยจะพึงประสงค์มองมาตาเป็นมัน ซึ่งแน่นอนว่าคุณชายคิมจอมกวนของชิสุตาแป๋วจำต้องยืนรอจนกระทั่งมีผ้าขนหนูโยนมาให้จึงได้ขึ้นจากน้ำและใช้มันพันร่างอย่างรวดเร็ว

ถ้าคนมองเห็นสาวสวยก็ยังพอทำใจ แต่ไอ้ผู้ชายหน้าตี๋ๆตัวใหญ่ๆนี่มันชวนให้ขนลุกเหลือเกิน

 

 

ทั้งคยูฮยอนและซีวอนต่างลงทุนไปถึงสระว่ายน้ำของฝั่งไมอาทั้งที่เด็กโรงเรียนนี้ไม่มีใครเสนอหน้าไปอยู่ตามสนามกีฬาในหลายๆที่ของวินเซอร์รูฟ ตามด้วยฮันกยองที่ปั่นจักรยานข้ามฝั่งมาเพราะภาระดูแลนูนายังไม่สิ้นสุด ความจริงเขาก็คิดจะเอารถที่บ้านมาใช้แต่เพราะฮีชอลหลุดปากออกมาว่าชอบจักรยานมากกว่าเลยยังต้องเหนื่อยปั่นอยู่แบบนี้

ด้วยความที่ไม่อยากให้เพื่อนต้องเข้าไปคนเดียวทั้งซีวอนและคยูฮยอนเลยต้องรอท่านสารวัตรจอมกวนปั่นจักรยานมาก่อนแล้วค่อยเข้าไปพร้อมกัน แต่แค่ก้าวเท้าเหยียบบริเวณสระว่ายน้ำของไมอาก็มีสายตาหลายคู่มองมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คงไม่พ้นยองซันที่เป็นแฟนคลับตัวยงของ 4E

ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความอึ้ง และบางคนก็หลงใหลเพราะในชมรมว่ายน้ำหาชายแท้ได้ไม่ถึงครึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นคงจะหนีไม่พ้นฮีชอลที่ยืดอกประกาศปาวๆว่าเขาน่ะแมนทั้งแท่ง แม้คนอื่นจะไม่เชื่อแต่ก็ไม่มีใครอยากจะเถียงนักเพราะไม่งั้นจะได้ยินคาถามคงความแมนที่เขามักจะใช้เป่าหูตัวเองอยู่ทุกวี่ทุกวัน

กูหล่อ กูแมน กูแฮนด์ซัม กูล่ำ กูเท่ห์ กูสมาร์ทเหนือใครในปฐพี

ทั้งสามหนุ่มร่างสูงซึ่งมาในชุดไปรเวทธรรมดาไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่มีตราวินเซอร์รูฟก็ตรงดิ่งเข้าไปหานักกีฬาตัวน้อยที่นั่งสวมเสื้อคลุมอยู่ ซีวอนส่งยิ้มบางๆไปให้พร้อมกับยื่นมือไปไล้แก้มขาวด้วยความเอ็นดู โดยมีฮันกยองยืนจ้องมองที่มือด้วยสายตาที่เหมือนคนเป็นพ่อที่หวงลูกสาวเวลาโดนบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาลวนลาม ขณะเดียวกันฮีชอลก็ออกอาการทางสายตาเล็กน้อยเพราะเขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าน้องชายไม่ได้ชอบซีวอนในแบบที่อีกฝ่ายคิด

ส่วนคยูฮยอนก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆดงแฮแต่ยังแอบโอบเอวของกระต่ายอวบไปด้วย ความจริงก็ไม่อยากจะคิดอะไรกับเจ้าหนุ่มน้อยหน้าสวยตรงหน้า แต่เพราะผิวขาวๆที่เห็นยามเสื้อคลุมขยับไปมามันยังล่อตาอยู่เลยอดไม่ได้ที่จะเหลือบเหล่เป็นระยะในขณะที่ซองมินก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะรู้ว่าคงแก้นิสัยนี้ของเขาไม่หายแน่ๆ

ไหงอยู่ๆถึงมากันได้ล่ะ คนอารมณ์ดีที่สุดอย่างอิทึกรีบร้องถามเพื่อให้บรรยากาศดูดีขึ้นเพราะเหมือนว่าสายตารอบตัวทุกคู่จะพุ่งตรงมาที่กลุ่มของตัวเองแล้ว

ก็เพิ่งซ้อมเสร็จน่ะฮะ เลยคิดว่าจะมาเชียร์ดงแฮหน่อย พูดพลางส่งสายตาหวานๆไปให้คนที่นั่งเช็ดผมอยู่

ตัวเล็กเลยได้แต่ยิ้มตอบกลับไปโดยไร้คำพูดเพราะสายตาของยองซันที่มองมามันก็ทำให้รู้ว่าฝั่งนั้นไม่พอใจที่เขาเข้าใกล้ 4E มากเกินไปแล้ว แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ประเด็นเท่ากับที่คิบอมไม่ได้มาด้วย แค่เห็นสามคนมาแล้วขาดคนหนึ่งที่สำคัญก็อดน้อยใจไม่ได้แม้จะรู้ว่าเขาซ้อมกีฬาคนละชนิดกับเพื่อนๆก็เถอะ

ชั้นคัดตัวเสร็จแล้วล่ะ ตัวเล็กตอบเสียงเหนื่อย อีกสักพักก็กลับแล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้วล่ะ

ว้า อดดูดงแฮใส่ชุดว่ายน้ำเลย

เสียงนุ่มของพ่อนักเปียโนชั้นสูงร้องบ่นเบาๆ ซึ่งงานนี้ก็ทำเอาหันขวับไปจ้องกันถ้วนหน้าไม่เว้นแม้แต่อิทึก แถมยังมีมืออวบๆแอบบิดเข้าที่เอวจนสะดุ้งโหยง

อ่ะ.. ก็ล้อเล่น ทำไมต้องมองกันแบบนั้นด้วยอ่ะ ทำเป็นเหมือนบอกรวมๆแต่ใจจริงน่ะบอกเจ้ากระต่ายอวบขนปุยแค่คนเดียว ขืนไม่แก้ตัวล่ะคงมีรอยเขียวเพิ่มแน่

ฮันกยองนิ่งสักครู่ก็หันไปมองหน้าเป้าหมายของตัวเอง เขามาเพื่อรับฮีชอลไม่ได้มาเพราะอยากใช้สายตามองอกขาวๆของเพื่อนสนิทสักหน่อย “แล้วนูนาจะไปห้องสมุดหรือยัง อุตส่าห์ปั่นจักรยานมารับเลยนะเนี่ย

ฮีชอลได้ยินก็หันไปถลึงตาใส่ที่พูดอะไรไม่เข้าหูต่อหน้าคนอื่น ชั้นไม่ใช่นูนาแก บอกไม่รู้จักจำ

ไม่ใช่เรียกนูนาใช่มั๊ย?

เออ

งั้นเรียกยอโบ(ที่รัก)แล้วกัน ยิ้มแป้นแล้วก็คว้าแขนเรียวให้ลุกขึ้นโดยที่อีกคนยังตาโตกับคำที่เขาพูดอยู่ ป่ะ ยอโบ ไปกันเถอะ

คนอึ้งโดนดึงเบาๆ แต่พอตั้งสติได้ก็สะบัดเสียเต็มแรง ใครยอโบแก อย่ามาลามปาม

จะให้บอกมั๊ยว่าเราน่ะ..อุ๊บ..อัน..แอ๊วว (จุ๊บกันแล้ว)..อื้อ มือเรียวเรียบล็อกคอตามด้วยปิดปากอย่างมิดชิด แน่นอนว่ามันทำให้ทุกคนตรงนั้นสงสัยแต่ฮีชอลก็ลากคอฮันกยองหายไปทั้งที่ขาก็ไม่ได้ดีนัก

ทีอย่างนี้ล่ะไวจริงๆ -*-

 

คิบอมกับซังบอมตามมาทีหลังเพราะกว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นานพอสมควรที่คลอรีนจะถูกล้างไปจากตัว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดสำหรับเจ้าปั๊กคือเพื่อนของตัวเองที่มายืนอยู่หน้าสระว่ายน้ำแล้ว คิ้วเข้มขยับเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าของซีวอน แต่พอมีคยูฮยอนเดินออกมาบ้างก็เริ่มจะชั่งใจว่าควรจะทำอะไรดี

แกมาทำไม

คำถามของซีวอนรวมถึงสายตานั้นทำให้คิบอมรับรู้ได้ว่าเขาใช้ความสงสัยเป็นที่ตั้ง จู่ๆโผล่มาแบบนี้แล้วเจอกันที่ไมอามันก็น่าสงสัยอยู่หรอก แต่ซังบอมก็ไหวพริบดีเลยหาทางแก้ให้

ชั้นอยากมาดูดงแฮ

คัดตัวเสร็จแล้ว ซีวอนตอบแทนเบาๆ

ดงแฮมองซ้ายมองขวาด้วยสภาพที่กระอักกระอ่วน ตัวเองนัดให้คิบอมมารับแท้ๆแต่เพราะพวก 3E ที่เหลือดันโผล่มาโดยไม่รู้ตัวเลยทำให้ทุกอย่างคลาดเคลื่อนไปหมด ซีวอนที่ไม่รู้อะไรเอื้อมมือไปโอบเอวบางตามประสาของคนที่ถือว่ามีโอกาสมากกว่าคนอื่นๆ ซองมินที่พอจะรู้อะไรๆแม้ดงแฮจะไม่เคยบอกเลยต้องออกหน้าแทน

คิบอมมารับดงแฮใช่มั๊ยอ่ะ นี่กำลังจะกลับกันเลย กระต่ายน้อยยิ้มน่ารัก รีบผลักเพื่อนให้ก้าวไปหาเจ้าเจอร์รี่ตัวใหญ่ พี่ฮีชอลไม่อยู่ บ้านคิบอมใกล้บ้านพี่ฮีชอลกว่า พี่เค้าฝากให้ดงแฮกลับด้วยใช่มั๊ยอ่ะ

คนที่โดนโยนไม้ผลัดมานิ่งอึ้งไปสักครู่ก่อนพยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก ซีวอนที่คิดว่าจะได้มีโอกาสไปส่งเหมือนอย่างเคยถอนหายใจอย่างผิดหวังแต่ก็ยังหันไปยิ้มบางๆให้กับคิบอมอยู่

ฝากดูแลดงแฮด้วยนะ

เจ้าใบ้พยักหน้าเบาๆ ร่างหนาเลยหันไปพูดกับคนตัวน้อยต่อ เดี๋ยวคืนนี้จะโทรหานะ

อ..อืม ตากลมหลบวูบ อึดอัดจนแทบบ้า

คยูฮยอนเห็นแล้วก็หมั่นไส้เพราะตัวเองไม่มีโอกาสทำอะไรได้แบบนั้นแล้วเลยหาเรื่องเบรกเพื่อนมันเสียอย่างนั้น

จะโทรหาเค้าน่ะ ฐานะอะไรไม่ทราบครับคุณชเว

ซีวอนหันไปยิ้มนิ่งๆอย่างเป็นต่อ อย่างน้อยๆไอ้คนถามมันก็ไม่ได้รับสิทธิ์อย่างที่ตัวเองได้เพราะถึงจะยังไม่พัฒนาไปถึงไหนแต่ก็เป็นได้มากกว่าที่เพื่อนได้เป็น

ดงแฮตกลงจะให้โอกาสชั้นแล้วว่ะ

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

 

อัพครบร้อย แต่คำถามตอนนี้ยังไม่ออกนะคะ ตัวรุมๆ มึนๆ คิดคำถามไม่ออก จะมาอัพคำถามตอนเย็นๆวันที่ 16 แล้วกันเนอะ

 

วันนี้เล่นเกมในเฟซบุค แล้วตอนดึกๆในเกาะก็เล่นควิซกัน .. บลูเล่นครั้งแรกและครั้งเดียว แม่เจ้า ได้..

 

 

ได้อิตัวนี้!!!!

 


 

 

มันล็อกเลขป่าววะ -*-  เป็นแอดมินเกาะแล้วยังจะต้องดูแลท่านเจ้าเกาะอีก เง่อ  ..สต๊าฟที่เล่นด้วยกันก็ไม่มีใครได้เฮเลยให้ตาย ได้คนเดียวซะงั้น (จริงๆแอบอยากได้พี่ทึก ฮ่าๆ) อ่านแล้วแบบ ..กรูแมนได้อีก ต้องคอยปกป้องดงแฮตัวน้อยๆจากอันตราย (จากผี)  ถ้าเป็นจริงนี่คิดสภาพตัวเองออกเลย

 

เค้าอยากกินอันนั้น เค้าจะเอาอันนี้

ผักอ่ะเค้าไม่กินนะ อันนี้เค้าก็ทำไม่เป็น ...

อย่างงี้เค้าไม่เอานะ อย่าขัดใจเค้าสิ ตะเองต้องตามใจเค้านะ 

แล้วอย่าปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียว เค้ากลัวผีอ่ะ 

ห้ามแกล้งเค้าด้วย อย่าทำให้เค้ากลัวล่ะ เดี๋ยวเค้าร้องนะ!!

 

 

 

...อาเมน!!!

 

 

ปล้ำปลาเตี้ย  เล่นอีกเกมส์ แล้วก็ได้... (อย่างที่เห็น ..เฮ่อ!!)




รักนะ ..แต่หลอนกันเกินไปแล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67075 PobarO (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 00:00
    ซังบอมน่ารัก มินมินรู้งาน555555
    #67,075
    0
  2. #67044 DreamPatty (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 22:34
    ทงเฮนี่เสน่ห์แรงไป
    #67,044
    0
  3. #66816 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 02:12
    ฮยอกจ๋า เอาอะไรมาลากวอนออกไปที

    เค้าอยากได้คิเฮ
    #66,816
    0
  4. #66591 P-ENT (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 22:53
    น่าน รถไฟชนกันแล้วไง ด๊อง
    #66,591
    0
  5. #66561 sungmin sj (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 12:47
    ตู๊มมม พี่วอนทิ้งระเบิด
    #66,561
    0
  6. #66298 KIHAE*129 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 23:57
    ทิ้งระเบิดอีกหนึ่งตูม

    เฮ้อออออออ
    #66,298
    0
  7. #66228 mirchullove (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 19:29
    วอนไปหาฮยอกเหอะ
    #66,228
    0
  8. #66139 Sarang SUJU (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:39

    อิหมวย แกมันคนไม่ชัดเจน

    #66,139
    0
  9. #66130 sungmin sj (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:23
    ซีว๊อนนนน -0-
    #66,130
    0
  10. #66034 chin-cha (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 01:52
     เรื่องนี้อ่ะ  ชอบซังบอมที่สุดล่ะ  พูดแต่ล่ะที่ โคดโดน
    #66,034
    0
  11. #65979 Chanya.N (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 04:03
    เฮโลววว =.,= สวีดัดค่ะไรท์เตอร์
    ขออภัยอีกครั้งที่ไม่ได้เม้นท์มาจนบัดนี้

    หากแต่เหตุผลนั้นมีไซร้
    เพราะรีดเดอร์เพิ่งกลับถึงบ้าน - -||
    ตีสี่ โอ้วเยส อิทส์ทรู!! (กรุณาอย่าใส่ใจมาก อินี่ง่วงแล้วสภาพหมือนเมากัญชา)
    นั่งอยู่ในรถก็อ่าน(เครื่องใช้ไฟฟ้า)ชาร์ปแก้ง่วงไปด้วย... ซอรี่ๆนะคะไรท์เตอร์ T^T

    จะผิดมั้ยถ้าบอกว่าจิ้นปลาเนื้ิอขาวใส่ชุดว่ายน้ำแล้วเลือดจะพุ่งกลางรถ? 555
    (แอบหลอนตามคำทำนายเนื้อคู่ของไรท์เตอร์ กร๊ากกก)


    ปล. รีดไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้จิมาอ่านต๊อออ
    #65,979
    0
  12. #65845 satohara (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 21:14
     อ๊ายยยยยยยยยยย ยอโบเรียกซะน่ารักเลยอ่ะ เขินสุดๆกับฮันชอล
    #65,845
    0
  13. #65844 satohara (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 21:14
     อ๊ายยยยยยยยยยย ยอโบเรียกซะน่ารักเลยอ่ะ เขินสุดๆกับฮันชอล
    #65,844
    0
  14. #65742 MTieluk (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 18:54
    เรียกซะน่ารักเชียวฮัน
    #65,742
    0
  15. #65631 Ringo-rr (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 01:17
     กิกิ๊วววว  ยอโบ  อิอิ
    ออกตัวเเรงนะเรา 

    บอมสู้ๆ  อย่าได้กลัว ได้ใจหมวยมาเเล้วหนิ 5555 
    #65,631
    0
  16. #65272 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:27
    คาถาเจ๊ ใช้ได้กับทุกคน ยกเว้นตัวเจ๊เองนะ
    #65,272
    0
  17. #65223 NANA (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 17:18
    คยู!!! อ่อนใจกับความเจ้าชู้ของแกจริงๆ

    โอบมินอยู่แท้ๆ ก็ยังเหล่มองหน้าอกด๊องอีก

    เฮ้ออออออออออออ
    #65,223
    0
  18. #64585 I'cassimic # (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 12:23
    ฮิฮิ ,ยอโบบ

    วอนน่าจะปล่อยเฮได้แล้วสิ T^T
    #64,585
    0
  19. #63559 Pink_Panther (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 16:22
    วอนก็เป็นคนฉลาดออก น่าจะมองสถานการณ์ออกน๊า

    ยอมรับความจริงเท๊ออออ ยังไงก็คิเฮ๊ คิเฮ
    #63,559
    0
  20. #63307 Mapii ky (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:47
    เหอะๆ พาหมวยไปเปิดตัวที่บ้านเรียบร้อย แล้วก็เกือบจะ...

    เมื่อไรหมวยจะบอกวอนตรงๆอ่า

    #63,307
    0
  21. #63264 mister.bean (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 19:38
    เฮ้ออ อ รักสามเศร้า -0-'
    #63,264
    0
  22. #63199 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 15:05

    อะไรของด๊องเนี่ยยยย !
    ก็เข้าใจนะ เป็นเราๆก็เลือกยาก 5555555555

    #63,199
    0
  23. #63194 onlyhanchul (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 22:38
    รักเราสามเศร้าจัง สู้ฮันซอลไม่ได้ ออกตัวแรงมากป๋าฮัน
    #63,194
    0
  24. #63115 Cass&E.L.F (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 14:21
    เวรแร๊ะ มีเรื่องให้คิเฮเครียดกันอีกแล้ว พ่อฉ่อยจะประกาสทำม๊ายยยยย
    สงสารบอม แล้วก็ครบเดือนนึงเร๊วๆเถอะ ด๊องก็อึดอัดมากมาย
    ทีนี้จะได้ไม่ลังเลอีกว่าใจตัวเองน่ะให้บอมไปแล้ว !!

    ปล.ซังบอมนี่น่าฟัดน่าก(อ)ดจิงๆเลย = w =ถึงจะกวนพี่ไปหน่อย
    แต่เวลาแบบนี้แหละประโยชน์มากมาย คิๆ
    #63,115
    0
  25. #63093 Primadonna-yui (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 01:57
    อ่านแล้วเครียด

    แงๆ เมื่อไรฉ่อยจะยอมแพ้นะ

    เมื่อไรมันจะจบ เครียดจริงจังอะไรทเตอร์ อิอิ
    #63,093
    0