Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 53 : Charpter 36 : ลังเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    12 ธ.ค. 52

ดงแฮใช้เวลาอยู่ในห้องเงียบๆหลังจากทานอาหารร่วมกับครอบครัวของซีวอนเรียบร้อยแล้ว ในฟาร์มยามค่ำคืนมองเห็นหิ่งห้อยเปล่งแสงลอยอยู่เหนือพื้นน้ำตรงลำธารที่เดินข้ามไปเมื่อกลางวัน ที่ตรงนั้นไม่สามารถที่จะพายเรือได้และมีเพียงสะพานไม้ให้ข้าม แต่ตอนนี้ร่างบางรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าอะไรที่ถือเป็นเสน่ห์ของมัน

ลมอ่อนๆพัดหอมเอากลิ่นเกสรดอกไม้ลอยมาเตะที่ปลายจมูก ดงแฮสุดมันเข้าปอดอย่างชื่นใจเพราะยามนี้เขาได้อยู่กับธรรมชาติอย่างแท้จริงและมันก็ทำให้ลืมอะไรหลายๆอย่างที่สร้างความว้าวุ่นในหัวใจไปได้มาก

ตั้งแต่มาถึงจนกระทั่งเวลานี้เขายังไม่มีเวลาที่ได้อยู่กับซีวอนเพียงลำพัง หากไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยก็ต้องมีซึงฮยองเดินไปเดินมาจึงยังไม่มีโอกาสที่ใครจะได้พูดอะไรมากมาย ก่อนมาก็เตรียมคำพูดเสียดิบดีว่าจะต้องเอ่ยถ้อยคำแบบนี้เพื่อให้ร่างใหญ่เข้าใจในความรู้สึก แต่พอมีเหตุการณ์หลายๆอย่างเข้ามาก็เหมือนจะลังเลใจเสียอย่างนั้น

ความจริงก็ไม่อยากจะคิดว่าซีวอนอาจจะคือเด็กชายคนนั้นที่ตนรออยู่แต่หลายอย่างมันก็ทำให้นึกสงสัยไม่ได้ ตอนที่เคยดูรูปสมัยเด็กก็รู้สึกว่าคิบอมแก้มพองส่วนซีวอนก็แก้มยุ้ย แม้จะไม่เท่าเจ้าโหดแต่ก็มีเยอะพอตัว คงจะเหลือแค่คยูฮยอนนั่นแหละที่ไม่ค่อยมีแก้มมากเท่าเพื่อนอีกสองคน ตัวเองก็ไม่อยากจะลากคนนั้นคนนี้มาสงสัยให้มากความแต่ลักษณะหลายอย่างของท่านประธานมันก็ก้ำกึ่ง

ไหนจะว่ายน้ำไม่เป็น ชอบช่วยเหลือ ใจดี แถมยังมีแก้มในตอนเด็กเป็นตัวแถมอีกต่างหาก

เฮ่อ ..ทำไมผมถึงไม่ยักจะจำได้ว่าเจ้าชายมีลักยิ้มหรือไม่มีนะ -*-

 

ท่ามกลางความสับสนของคนตัวเล็ก ที่หน้าห้องก็มีร่างใหญ่เดินวนไปวนมา อยากจะเข้าไปหาแต่ว่าก็ยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ตั้งใจจะมาคุยเรื่องปัญหาหัวใจแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะว่าอย่างไรกันแน่

ฮยอนซึงเปิดประตูออกมาพอดีก็นึกงงที่น้องชายทำท่าอะไรแปลกๆ

แกเป็นอะไรน่ะ

...

จะเข้าไปหาดงแฮเหรอ

เพราะไม่มีอะไรที่จะเลี่ยงได้เลยพยักหน้าแบบไว้เชิง อื้อ แล้วฮยองจะไปไหน

หาอะไรกิน

อือ

ซีวอนแก้เก้อเล็กน้อยแต่เพราะพี่ยังมองอยู่เลยตัดสินใจเคาะประตูห้องคนที่มาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพียงไม่ถึงนาทีเสียงหมุนลูกบิดก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก ตามด้วยหน้าหวานๆที่โผล่ออกมาราวกับรู้อยู่แล้วว่าคือใคร

ว่าไง

เข้าไปหน่อยได้มั๊ย

อื้อ เข้ามาสิ

มือน้อยรีบเปิดประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้คนตัวใหญ่เข้าไปในห้อง ฮยอนซึงมองน้องชายเล็กน้อยคล้ายจะประเมินอะไรบางอย่าง ตัวเขาเองก็นึกเอ็นดูดงแฮอยู่บ้างแต่ถ้าหากซีวอนคิดแค่เพื่อนมันก็คงไม่มีอะไร และยามนี้ก็หวังไว้แค่ว่าน้องชายคงไม่คิดมากมายไปกว่าที่ควรจะเป็น

แขกร่างสูงรีบปิดประตูแล้วหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆห้อง พอไม่เห็นว่าที่เตียงจะมีร่องรอยคนนอนก็สงสัย

ทำอะไรอยู่เหรอ

ดงแฮละมือจากผ้าม่านที่ดึงให้เปิดออกพลางหันมามองสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่ที่อาศัยอยู่ในห้องของตัวเอง

มองไปเรื่อยเปื่อยอ่ะ หิ่งห้อยตรงลำธารนั่นมันสวยดี

อ๋อ ..ไม่กลัวผีเหรอ

พอเขาพูดถึงผีก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองดันอุตริไปนั่งมองที่มืดๆอยู่ตั้งนานสองนานโดยลืมคิดไปเสียสนิทว่าอาจจะมีผีโผล่ แต่เพราะยังไม่อยากจะแบไต๋ให้อีกฝ่ายรู้เลยต้องทำเป็นยิ้มกลบเกลื่อนกันไป

ว่าแต่ซีวอนเหอะ มีอะไร หรือว่าอยู่ที่ห้องแล้วเหงา

ประมาณนั้น

นี่คุณลุงกับคุณป้าท่านเข้านอนหรือยัง เสียงใสๆถามไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไรแล้วนี่นา

คุยอยู่กับเจ้าของฟาร์มน่ะ เห็นว่าเอาไวน์ที่ผลิตเองมาให้ลองชิม

ไม่ไปชิมกับเค้าล่ะ

ไม่ล่ะ เดี๋ยวโดนดุ

ซีวอนมองไปรอบๆแล้วตัดสินใจหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาหวายตรงมุมห้องใกล้ๆกับระเบียง เขานั่งมองดงแฮเดินไปเดินมาด้วยรอยยิ้ม คนตัวเล็กดูน่ารักน่าทะนุถนอม ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะนอนกอดเอาไว้ไม่ให้ห่างไปไหนอีก

มาเที่ยวนี่สนุกมั๊ย

สนุกสิ ยิ้มหวานส่งมาอย่างจริงใจ อบอุ่นดีนะ มันทำให้ชั้นรู้สึกเหมือนไปเที่ยวกับครอบครัวของตัวเอง ขอบใจซีวอนมากนะที่ชวนมา

งั้นคราวหลังก็มาอีกสิ คิดซะว่าเป็นครอบครัวของดงแฮเลยก็ได้

เอ่อ..

คำพูดที่เหมือนไม่ได้คิดและเหมือนจะคิดในขณะเดียวกันทำให้ตัวเล็กอึ้งไปพอควร แต่ดงแฮก็ยังเฉไฉไปเรื่อย เขาไม่อยากจะให้ซีวอนพูดอะไรในเวลานี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีผล

มืออุ่นเอื้อมมาจับมือบอบบางเอาไว้หลวมๆก่อนที่จะดึงไปหาตัว พยายามรวมรวมความกล้าที่มีเพื่อที่จะเอ่ยความต้องการออกมา

ใจอ่อนบ้างหรือยัง ..รู้ใช่มั๊ยว่าชั้นชอบดงแฮมากจริงๆ

ตากลมหลุบหลบสายตาเจ้าชู้แต่จริงจังตรงหน้า ความร้อนฉาบทั่วร่างบางภายในเสี้ยววินาที แต่แทนที่จะตื่นเต้นกลับรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก

ชั้น..

คบกันได้มั๊ย?

ห..หา!!”

ท่าทางตกใจแบบไม่มีจริตมันทำให้ซีวอนนึกเอ็นดู ดงแฮดูน่ารักและไร้เดียงสาจึงไม่แปลกที่เขาจะละสายตาไปไม่ได้ แต่ในขณะที่คนตัวน้อยยังตกใจคนตัวใหญ่ก็ฉวยมืออีกข้างมากุมเอาไว้แน่น

ชั้นจริงใจแล้วก็จริงจังนะ

ค..คือ

ให้โอกาสชั้นหน่อยได้มั๊ย ..ยังไม่ต้องตกลงตอนนี้ก็ได้ แต่ขอโอกาสให้ชั้นได้แสดงความจริงใจ ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนแบบนี้

คำพูดของซีวอนทำให้คนถูกยื่นเอกสารการพิจารณามาให้เริ่มลังเลใจอย่างบอกไม่ถูก ดงแฮไม่ค่อยอยากจะปฏิเสธแบบตรงๆนักเพราะซีวอนเองก็เป็นคนดีและคอยดูแลตนมาตลอด ใจจริงก็อยากจะให้เขารู้ตัวและถอยห่างออกไปเสียเอง เพราะถ้าหากเขามาแบบแจอุคหรือตั้งหน้าตั้งแต่จีบมันก็คงจะปฏิเสธได้ง่ายมากกว่าที่เป็นอยู่

แต่จู่ๆคำพูดหนึ่งก็ดังขึ้นมาในหัว ถ้ามีคนที่ดีกว่าก็คบเค้าเถอะ

สองความคิดเริ่มตีกันในยกแรก แต่มันไม่มีคำว่ารอสำหรับคนที่ต้องการคำตอบ เพราะแค่ดงแฮเงียบซีวอนก็พร้อมจะรุกต่อ

ได้มั๊ย? ขอโอกาสชั้นสักนิด ขอเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนี้ให้ชั้นลองดู

ตัวน้อยๆยังคงไตร่ตรองและใช้ความคิดผนวกกับคำแนะนำของพี่ชายจนได้คำตอบที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งที่ดีหรือไม่ และคิดถูกหรือเปล่าที่ตัดสินใจทำแบบนี้ แต่ก็หลุดปากออกไปแล้ว

ก็ได้ ..แต่ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้วยังทำให้ชั้นรักไม่ได้ สัญญานะว่าจะตัดใจแล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม

อืม ชั้นจะพยายาม

คำว่า จะพยายาม มันฟังดูไม่น่าเชื่อถือแต่ดงแฮก็รับรู้ว่าซีวอนคงจะต้องใช้หลายๆอย่างเพื่อให้สิ่งที่เขาร้องขอประสบความสำเร็จหากความรักเดินทางไปไม่ถึงจุดหมาย มือหนาดึงร่างระหงไปโอบกอดเอาไว้ ต่อให้ไม่ใช่แฟนแต่เขาก็ก้าวข้ามผ่านคำว่าเพื่อนมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ตอนนี้ยังไม่ใช่แฟน แต่ก็มากกว่าเพื่อนแล้วนะ

ความสับสนก่อตัวขึ้นในทันทีที่ได้รับไออุ่นที่ไม่คุ้นเคย รู้สึกคิดถึงอ้อมอกอุ่นๆของใครคนหนึ่ง แต่ก็บอกตัวเองซ้ำๆว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปมันอาจจะช่วยให้อะไรๆดีขึ้น

ให้ซีวอนได้พยายาม เพราะคนที่ไม่เคยแพ้ย่อมไม่อยากโดนปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นอย่างจริงจัง

และบางทีมันก็อาจจะทำให้คิบอมได้เข้าใจในความรู้สึกที่มีว่าหากมีคนเข้ามาแบ่งสิ่งที่ตัวเองออกปากว่าไม่มีสิทธิ์รั้งไปจริงๆจะทำอย่างไรต่อจากนี้

ที่สำคัญที่สุดคือ ..ตัวเอง ที่อาจจะได้ทบทวนหัวใจว่าหากซีวอนคือเจ้าชายหมั่นโถวจริงๆ จะกลับไปรักได้หรือไม่ ..หรือจะปล่อยให้มันกลายเป็นอดีตที่สวยงามต่อไปเหมือนเดิม

พ่อจ๋า ..หนูทำถูกหรือเปล่า ทำไมหนูถึงไม่สบายใจอย่างนี้นะ

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

ดงแฮนอนคิดทั้งคืนแต่ก็คิดไม่ตก ความกระวนกระวายครอบงำจนขอบตาเริ่มคล้ำเพราะพักผ่อนไม่พอ ตอนเช้าซีวอนเข้าไปเคาะประตูและปลุกจากเตียงนอน สภาพคนตัวน้อยนอนกอดหมอนข้างลุกขึ้นมางัวเงียดูน่ารักน่าหยิกจนอดที่จะขโมยจูบที่หน้าผากไม่ได้

ตื่นได้แล้ว ลงไปดื่มนมร้อนๆแล้วไปเดินเล่นก่อนกลับกันดีกว่านะ

เง้อ..

ตาปรือมองอย่างไม่เต็มที่ ดงแฮหันซ้ายหันขวาหน้างอๆ ไม่รู้ตัวสักนิดว่าเมื่อกี๊โดนขโมยจูบไป

ไม่ไปได้มั๊ยอ่ะ เสียงอู้อี้ร้องว่า อยากนอนอ่ะ

มาทั้งทีจะเอาแต่ตอนได้ยังไงกัน มือใหญ่ของคนที่อารมณ์ดีเพราะสมใจที่ได้เป็นมากกว่าเพื่อนเอื้อมคว้าแขนเรียวแล้วจับดึงให้ลุกขึ้น

ไปล้างหน้าก่อนไปจะได้สดชื่น ตอนนี้ทุกคนตื่นกันหมดแล้วนะ เหลือดงแฮคนเดียวเนี่ย

ฮือ.. ก็ได้ๆ ออกไปก่อนเดี๋ยวตามไป ชิสุน้อยของเจ้าปั๊กเริ่มโยเย

ไม่แอบหลับต่อแน่นะ

อื้อ ตื่นแล้วๆ มือเล็กขยี้ตาเบาๆ แล้วหาวไปด้วย ลงไปรอข้างล่างก่อนนะ เดี๋ยวตามไป

อืม เร็วๆนะ

แรงขยี้เบาๆที่เกิดขึ้นบนศีรษะทำให้ดงแฮรู้ตัวขึ้นมาอีกหน่อย ตัวน้อยฉีกยิ้มใส่คนมาปลุกอย่างไม่คิดอะไรมาก พอเสียงประตูดังขึ้นก็ทิ้งตัวลงนอนทึ้งผ้าห่มด้วยความง่วง

 

การเดินเล่นในฟาร์มตอนเช้าๆทำให้ได้รู้อะไรหลายๆอย่าง มีคนงานมากมายกำลังเกี่ยวหญ้าใส่รถเข็นเพื่อเอาไปให้วัวและม้าที่คอก พอตามไปก็พบคนอีกจำนวนหนึ่งนั่งรีดนมวัวกันอยู่ จากที่เคยง่วงๆก็ตื่นตาตื่นใจวิ่งไปวิ่งมาเป็นเด็กๆ ตัวเล็กดูจะมีความสุขกับการมาเที่ยวครั้งนี้มากจนใช้พลังงานไปเยอะ เพราะแค่ขึ้นรถตู้กลับก็หลับผล็อยไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว

ซีวอนเห็นแสงแดดจากข้างนอกเริ่มส่องเข้ามามากขึ้นก็เอื้อมมือไปปิดให้แล้วดึงเอาหัวทุยๆมาซบที่ไหล่ของตัวเอง พ่อกับแม่นั่งที่เบาะหลัง ส่วนพี่ชายก็นั่งที่เบาะหน้า ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ลูกชายคนเล็กจะทำอะไรตามอำเภอใจเพราะมันไม่มีใครคอยจับผิดอยู่แล้ว และกว่าจะปลุกคนตัวน้อยก็ตอนที่รถแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน

ดงแฮ.. ถึงแล้ว ลงได้แล้ว

คนง่วงขยับตัวไปมาแล้วมองซ้ายมองขวาก่อนจะเอ่ยถาม ถึงแล้วเหรอ

อื้อ

ซีวอนเดินนำลงไปก่อนแล้วเจ้าตัวน้อยจึงได้ค่อยตามลงไปบ้าง ดงแฮรีบคว้ากระเป๋าของตัวเองมากอดเอาไว้ ความจริงทั้งบิดาและมารดาของซีวอนอยากจะชวนให้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนแต่สภาพที่จะหลับแหล่มิหลับแหล่ของลูกชายท่านทูตออสเตรียมันทำให้นึกสงสาร

ไปส่งดงแฮก่อนดีกว่านะ ภริยาท่านรัฐมนตรีหันมายิ้มบางๆให้ลูกชายตัวใหญ่

ซีวอนเลยกระตุกที่มือน้อยเบาๆ ป่ะ เดี๋ยวชั้นขับรถไปส่งที่บ้าน

อ่า.. ขอบคุณครับ

สภาพง่วงๆที่รีบโค้งสุดตัวแบบงงๆสร้างเสียงหัวเราะให้อย่างถ้วนหน้า ความน่ารักของดงแฮช่างมากมายและมันก็คล้ายกับดวงไฟที่ส่องแสงให้บรรยากาศที่ร่มรื่นมีแสงจ้าขึ้นมาบ้าง

น่ารักขนาดนี้ใครล่ะจะไม่เอ็นดู

 

ซีวอนรีบขับรถมาส่งที่บ้านหลังเล็กเพราะดงแฮบอกเอาไว้ว่าจะให้ฮีชอลมารับหลังจากที่พี่ชายไปทำกายภาพบำบัดแล้วทั้งที่จริงเขาไม่ได้บอกพี่ไว้ด้วยซ้ำว่าจะกลับไปที่นั่นอีก เมื่อมาถึงจุดหมายร่างสูงใหญ่ก็คว้ากระเป๋าใบย่อมของคนน่ารักมาหิ้วให้แล้วเดินไปส่งถึงที่ประตูบ้าน

ขอบใจนะ ไปเที่ยวสนุกมากเลย ถึงจะทำหน้าง่วงๆแต่ก็ยังอุตส่าห์ฉีกยิ้มให้

ชายหนุ่มทอดสายตามองท่าทางน่ารักๆโดยไม่พูดจา คำตอบของเขามีแค่จูบเบาๆที่จรดลงตรงหน้าผากขาวของคนตัวน้อย ที่แค่สัมผัสเบาๆก็ทำให้ดงแฮตัวแข็งทื่อไปแล้ว

ใครจะคิดว่าการให้โอกาสมันเปลืองตัวแบบนี้ -*-

รอยยิ้มที่ดูจะยินดีของซีวอนทำให้คนโดนเอาเปรียบด่าไม่ออก คนรอบตัวทั้งคยูฮยอน ซีวอน คิบอมชอบฉวยโอกาสกับตัวเองกันทั้งนั้น ..แต่ก็เอาเถอะ ผู้ชายเหมือนกันมันไม่สึกหรออยู่แล้ว จะโวยวายไปมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ขึ้นไปนอนก่อนเถอะ แล้วนี่พี่ฮีชอลจะมาตอนไหน

เดี๋ยวก็คงโทรมาบอกอ่ะ โกหกคำโตอีกแล้ว

อืม ฝันดีนะครับ

 

พอรถคันงามแล่นออกไปจากเขตหน้าบ้านร่างบอบบางก็เดินลากขาด้วยสภาพที่ง่วงแสนง่วงมานั่งที่โซฟา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรลงไปกันแน่

ให้โอกาสซีวอนเหรอ อยากให้ตัวเองคิดได้เหรอ ...นั่นคือสิ่งที่ต้องการที่แท้จริงใช่หรือไม่ หรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากใครบางคน

โอ๊ย ปวดหัว!!!

เสียงร้องโวยวายทำให้ใครบางคนบนห้องเดินลงมาดูเพราะรู้ว่าเจ้าของบ้านตัวจริงคงกลับมาแล้ว ซึ่งแค่เห็นช่วงขายาวๆก็ไม่ต้องเดาว่าเป็นใครเพราะกางเกงแปลกๆแบบนี้มีแค่คนเดียวนี่แหละที่จะใส่มัน

หน้าหวานแสดงออกอย่างชัดเจนว่าตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาอยู่ที่บ้านของตนในเวลานี้ ตากลมจ้องเจ้าผมปาดแล้วอ้าปากค้าง กลัวจริงๆว่าจะเห็นช็อตเด็ดที่ซีวอนจูบที่หน้าผากตัวเองเข้า

ปวดหัวอะไรน่ะเจ้าแป๋ว เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขายื่นหน้ามาใกล้ๆแล้ว

ดงแฮสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เฮ๊ย!!”

อะไรของนาย คิบอมชักจะงงเองแล้ว

ก็ยื่นหน้ามาทำไมเล่า ตกใจ มือน้อยรีบผลักเบาๆแล้วสูดหายใจลึกๆ แล้วนี่มาได้ไงอ่ะ

อยู่บ้านแล้วไม่มีอะไรทำ ขับรถแล้วเบื่อๆก็เลยเข้ามานอนเล่นที่นี่

แล้วกุญแจ?

...

มือน้อยล้วงเอาพวงกุญแจของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพราะเพิ่งจะยัดลงไปแล้วแกว่งไปแกว่งมาเพื่อกดดันให้ผู้ต้องหายอมสารภาพ

มีกุญแจได้ไง?

เจ้าโหดนิ่งไปสักครู่ก็ปัดมือเล็กออกไปเบาๆอย่างคนรำคาญ ปั๊มไว้ดิ่ ถามได้

แล้วเรื่องอะไรมาปั๊มกุญแจบ้านเค้าไว้อ่ะ เสียงแจ๋วๆโวยใส่แต่ความจริงน่ะยิ้มไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เสียมารยาทนะเนี่ย แอบปั๊มกุญแจบ้านเค้าเก็บ

ถ้าไม่อยากให้มีก็เอาคืนไปเลยไป คิบอมรีบล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโยนไปให้

แต่ตัวน้อยก็รับแล้วโยนกลับไปคืนแถมยังยิ้มล้อไปในตัว คิดถึงเค้าล่ะสิ

ถึงจะจริงแต่ใครล่ะที่จะยอมรับ เจ้าตัวร้ายรีบผลักเข้าไปที่กลางหน้าผาก จุดเดียวกับที่ซีวอนประทับรักเอาไว้ เล่นซะดงแฮแทบจะหน้าหงายล้มตึง

อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย

จากง่วงๆตาปรือๆก็หัวเราะคิกคัก ตอนนี้ดงแฮลืมไปหมดแล้วว่าเมื่อครู่คิดอะไรอยู่ เพราะแค่คิบอมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก็ตามไปนอนหนุนตักออเซาะเสียอย่างนั้น เล่นเอาคนชอบดุไปไม่เป็นเลยคราวนี้

เฮ่อ ..อ้อนเป็นเด็กๆอีกแล้ว

ก็ง่วงอ่ะ เสียงงอแงร้องว่า

ขึ้นไปนอนบนห้องดีๆไป

โหดอุ้มหน่อย อ้อนอีกจนได้ อุ้มหน่อยสิ

ฝันไปเหอะ พูดอย่างเดียวไม่พอ ดันมีออฟชั่นเสริมเป็นมือหนักๆเอื้อมมาผลักที่หัวด้วย

ใจร้ายอ่ะ

เสียงแหลมร้องโวยวายพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งหน้างอใส่ คิบอมขี้เกียจจะยุ่งด้วยจึงลุกหนี แต่แทนที่จะหนีพ้นกลับโดนลูกลิงตัวน้อยๆกระโดดขี่หลังจนเซไปทั้งตัว

ฮื่อ ..ดื้อจริงนะนายเนี่ย

ดงแฮรีบขยับตัวแล้วกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นแถมยังกระชับขาเรียวเข้าที่เอวเขาด้วย

ไปส่งหน่อย คิกๆ

เจ้าชิสุตัวนี้นี่

ถึงจะแกล้งคำรามเสียงเข้าใส่แต่สุดท้ายก็ต้องยอมให้อ้อน คิบอมแบกคนตัวเล็กหน้าหวานขึ้นมาที่บนห้องนอนซึ่งตนเพิ่งจะถือวิสาสะเข้ามากลิ้งไปกลิ้งมาตอนที่รอเขากลับมา แต่แทนที่วางลงบนเตียงแล้วจะปล่อยคนตัวน้อยกลับดึงลงไปนอนกอดเสียอย่างนั้น

อะไรอีก คนฟอร์มก็ยังฟอร์มได้ฟอร์มดี ทั้งที่ก็อยากจะกอดแต่ก็ยังวางมาดอยู่ได้

นอนไง

ก็นอนไปสิ

นอนด้วยกัน

ไม่ได้ง่วง

แต่ชั้นง่วง

หน้านิ่งทำดุใส่ ก็นอนไปคนเดียวสิ

ไม่เอา ปากสีสดยื่นน้อยๆกระตุ้นให้คนมองชักอยากจะจูบให้หายหมั่นเขี้ยว คิดถึงโหดอ่ะ อยากนอนกอดโหด

เป็นอะไรกัน?

ถ้าพูดด้วยเสียงอื่นคงน้อยใจ แต่เพราะพูดด้วยน้ำเสียงยียวนมันเลยชวนให้อยากเอาชนะ คนตัวน้อยเบะปากใส่พร้อมกับปล่อยแขนเรียวออกจากร่างหนาพร้อมกับสะบัดหน้าหนีโดยไม่ให้คิบอมจับได้ว่าแค่แกล้งงอนใส่ก็เท่านั้น

ตอนแรกก็ทำเป็นไม่สนใจได้อยู่หรอก แต่พอเจ้าตัวเปี๊ยกนอนขดตัวนิ่งก็ชักจะไม่แน่ใจขึ้นมา

คิบอมลุกขึ้นแล้วค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปหาร่างบางระหงที่นอนหันหลังให้ พอโดนดงแฮเมินใส่ก็แกล้งจิ้มนิ้วลงไปหยอกที่แก้มนิ่ม ซึ่งคราวนี้ก็โดนเจ้าชิสุน้อยแผลงฤทธิ์ใส่ด้วยการผลักอกจนหงายหลังแถมยังคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงหนี

คนแกล้งเริ่มใจหายเสียเองเพราะไม่อยากจะคิดสภาพว่าหากดงแฮเสียใจจนนอนคลุมโปงร้องไห้มันจะเป็นอย่างไรต่อ ร่างหนารีบมุดตามเข้าไปแล้วสอดแขนโอบรัดเอวบางเอาไว้แน่น

งอนเหรอ

ตัวน้อยสะบัดหน้ารัวแต่ยังไม่ยอมหันมาหาแถมยังหลบตาเมินหนีเลยต้องจี้ให้หนักขึ้นไปอีก

ไม่งอนแน่นะ

จะงอนได้ไงล่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ เสียงแข็งๆกดต่ำทำอย่างกับคนที่กำลังจะร้องไห้

ตัวใหญ่เลยต้องยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ถึงจะอบอ้าวไปหน่อยที่ต้องมาอยู่ใต้ผ้าห่มแต่มันก็รู้สึกดีไม่น้อยที่คนข้างๆนั่นน่ารักน่าชังอย่าง อีดงแฮ

ปากบางที่เม้มแน่นนั้นพยายามข่มความเขินเอาไว้แต่คิบอมกลับมองว่ามันเป็นอาการงอนของคนตัวเล็กจึงจรดริมฝีปากจูบเบาๆที่หว่างคิ้วซ้ำรอยของซีวอนโดยไม่ได้ตั้งใจแต่กลับทำให้คนได้รับใจเต้นตึกตักผิดกับตอนที่ได้รับจากใครอีกคนหนึ่ง แก้มใสเริ่มแดงปลั่งทีละน้อยและค่อยๆหลุบตาหลบเพราะไม่อยากจะเขินอายให้เขาเห็น

ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจูบทำไม

 ...

คนใจร้าย

ลูกชายตัวเล็กของท่านทูตสะบัดตัวแล้วพลิกหนีอีกครั้งแต่คราวนี้กลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะตัวใหญ่ดันเบี่ยงขึ้นมาคร่อมแล้วกดไหล่เล็กเอาไว้แนบเตียง สายตาจับจ้องมองกันและกันในความเงียบ คนที่คิดถึงและเอาแต่ปากแข็งพยายามที่จะข่มใจแต่สิ่งที่ต้องเก็บเอาไว้มันก็อัดแน่นจนจุกอก

เป็นหรือไม่เป็นก็รู้อยู่แก่ใจนี่

ริมฝีปากอุ่นๆนาบลงทาบทับริมฝีปากบอบบางโดยปราศจากคำพูดใดๆเพื่ออธิบายความรู้สึก กลีบปากบดอัดด้วยความคิดถึงที่มากมาย ทั้งที่ไม่อยากจะเอาเปรียบอะไรแต่ก็ทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จูบแผ่วๆเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ ค่อยๆส่งผ่านความรู้สึกไปทางปลายลิ้น แรงดูดเบาๆสร้างความรู้สึกที่นิ่มละไมให้อย่างไม่ยากเย็น แม้จะไม่มีเสียงใดๆเอ่ยบอกถึงสิ่งที่อัดอั้นในใจแต่คิบอมก็คิดว่าดงแฮคงรับรู้ได้จากสิ่งที่เขากระทำ

เรียวปากที่แนบชิดต่างแสดงความรู้สึกที่เรียกว่าคิดถึงต่ออีกฝ่ายโดยที่ไม่มีความอายมาขวางกั้น ตาหวานสอดส่ายไปมาอย่างออดอ้อนเมื่อร่างหนาผละกายออกอย่างอ้อยอิ่ง ดงแฮเม้มปากแน่นหน้าแดงไปจนถึงใบหนู แก้มแดงๆนั่นมันยิ่งทำให้คนมองอยากจะสอนให้รู้จักฤทธิ์รักมันเสียเดี๋ยวนี้

น่ารักแบบนี้ผมจะข่มใจไปได้สักกี่น้ำกันเชียว

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

บนเตียงกว้างๆในคอนโดของพี่ชายยังคงมีร่างกายอิงแอบแนบชิดกันอยู่ คยูฮยอนโอบกอดซองมินเอาไว้จากด้านหลังและเกยคางบนไหล่เล็กเอาไว้ ปลายจมูกซุกซนเกลี่ยแก้มใสไม่หยุดหย่อน แก้มหอมๆของคนที่เขาบัญญัติสรรพนามให้เสร็จสรรพว่าคือเมียยังส่งกลิ่นเย้ายวนไม่เสื่อมคลาย

คนตัวเล็กยังหลับอยู่เพราะเรี่ยวแรงเหือดหายไปกับการถูกร่างใหญ่เอารัดเอาเปรียบ วันนี้ซองมินรีบออกมาในทันทีที่เห็นว่าเยซองออกจากบ้านไปแล้ว เขาไม่อยากจะโกหกพี่ชายอีกแต่ก็ไม่อยากจะปฏิเสธคนรักบ่อยนักเพราะขาดสัมผัสหวานๆจากคนๆนี้ไปก็เหมือนจะขาดใจตายอยู่รอนๆ

จิ้งจอกหนุ่มไฮโซจับร่างอวบที่ขาวดุจน้ำนมรสหวานพลิกตัวหันหน้ากลับมาแล้วจูบรับขวัญทันทีที่ซองมินปรือตาตื่นขึ้นมามอง แม้จะมีคนอื่นเข้ามาในชีวิตแต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งคนๆนี้อย่างที่เขี่ยคนก่อนๆออกไปอย่างไม่ใยดี

เพราะซองมินไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น อย่างน้อยที่สุดเขาก็มีค่าตรงที่มอบครั้งแรกให้กับตนด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้มักมากอยากจะหาความสนุกใส่ตัวแบบคนอื่นๆ

หิวจังเลย ที่รักทำอาหารไหวมั๊ย? กดจูบลงไปแล้วค่อยยิ้มหวาน

หืม ที่รักหิวแล้วเหรอ มือน้อยลูบที่แก้มชายตรงหน้าอย่างรักใคร่ ไม่ได้แค่รัก แต่ทั้งรักทั้งหลงทั้งเสน่หา แบบนี้จะมีหน้าขัดใจเขาได้ที่ไหนอีก

อยากกินรามยอนฝีมือที่รักอ่ะ

หิวมากมั๊ย ยังเจ็บสะโพกอยู่เลยอ่ะ

งั้นอีกเดี๋ยวก็ได้ จะยอมให้นอนกอดแบบนี้ไปก่อน

ความน่ารักของคยูฮยอนทำให้กระต่ายน้อยส่งยิ้มหวานแล้วซุกกายไขว่คว้าหาไออุ่นจากร่างใหญ่ด้วยหัวใจที่ชุ่มชื้น ไออุ่นบางๆส่งผ่านผิวขาวและเดินทางไปถึงหัวใจดวงน้อย คยูฮยอนยืนอกรับใบหน้าแสนสวยพอให้ได้ระดับแล้วจึงค่อยลูบเบาๆที่ผมนิ่ม

วันนี้น่ารักจังนะ

ก็รักที่รักนี่

คำพูดหวานๆสะท้านใจให้ร้อนวูบ คนที่เพิ่งทำผิดเริ่มเป็นเหมือนวัวสันหลังหวะ แค่เอ่ยแบบนั้นออกมาก็หุบยิ้มในทันใด แต่ซองมินไม่ได้รู้อะไรด้วยจึงยังถูแก้มใสไปมา

รักที่รักที่สุดเลยนะ

...

ตาตี่ชอบบอกว่าที่รักนิสัยไม่ดี แต่ซองมินก็จะเชี่อใจคยูฮยอนที่รักนะ

ตาใสๆที่มองมาพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆเป็นเหมือนขวานที่จามเข้ามาในความรู้สึก คนรับฟังยังนิ่งเงียบและลูบเบาๆลงที่ผมหนานุ่ม พอสายตาของซองมินเริ่มสั่นไหวก็ยิ้มหวานก่อนที่เขาจะคิดมากไปกว่านี้

ขอบคุณที่เชื่อใจชั้นนะ

เชื่อสิ ..ที่รักเป็นรักครั้งแรก เป็นแฟนคนรัก เป็นคนที่ได้ทั้งจูบแรกแล้วก็.. ครั้งแรกไปนี่ แก้มสีระเรื่อช่างดูอ่อนหวานนัก คยูฮยอนมองแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เมื่อคืนปล่อยตัวปล่อยใจไปกับใครอีกคน

ไม่รู้ว่าเพราะรักหรือเพราะไม่อยากให้เขาเสียใจ แต่ตอนนี้ชักเริ่มอยากจะทำตัวดีๆให้เขาภูมิใจ ไม่ใช่แค่หลอกไปวันๆแบบนี้อีกแล้ว

เมื่อคืนทำไมไม่รับโทรศัพท์

ยังไม่ทันจะคิดจบคำถามที่ไม่อยากฟังก็ดังขึ้น สีหน้าที่ดูจะงอนน้อยๆมองค้อนอย่างคนน้อยใจ

เมื่อคืนโทรหาที่รักตั้งนานแต่ที่รักก็ไม่ยอมรับสายเลย รู้มั๊ยว่าเป็นห่วง

อ..อืม ขอโทษนะ ติดธุระนิดหน่อย

แบบนั้นเสร็จแล้วก็โทรกลับมาหน่อยสิ เป็นห่วงที่รักนะ

ฟันซี่เล็กขบเบาๆที่ริมฝีปาก ตั้งแต่คบคนนั้นคนนี้มาก็ไม่เคยเลยที่จะรู้สึกผิดได้ขนาดนี้ แค่เจ้าตัวน้อยตาแป๋วนี่พูดไม่กี่คำก็เหมือนความผิดล้านกระทงมันประดังเข้ามา คยูฮยอนแอบถอนหายใจโดยไม่ให้เขารู้ เมื่อคืนก็ขลุกอยู่กับนางแบบสาวที่ชื่อเรนะจนรุ่งสางกว่าจะกลับมาเห็นโทรศัพท์ที่รถว่ามีคนโทรมา ความจริงก็ใช่ว่าจะไม่เหนื่อยแต่เพราะนัดกับซองมินเอาไว้แล้วก็อดที่จะทำมิดีมิร้ายไม่ได้

ก็มีเวลาพักตั้งหลายชั่วโมงนี่ เรื่องแบบนี้มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่สู้

หัวกลมยังคงแอบอิงออเซาะอยู่แบบนั้นจนกระทั่งความเมื่อยล้าเริ่มลดลงจึงได้ลุกขึ้นมาจากเตียง แต่เพราะยังมีความกระดากอายจึงต้องงอแงให้อีกฝ่ายหลับตาเสียก่อนแล้วจึงได้วิ่งดุ๊กๆไปหยิบเสื้อคลุมมาปิดบังร่าง คยูฮยอนลืมตามาทันเห็นตอนที่ตัวเล็กรีบคว้าเสื้อผ้าทั้งที่แก้มยังแดงปลั่ง ดูแล้วก็น่ารักน่าชังอยู่ไม่น้อย

มันต่างจากคนอื่นๆนะ ..เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเห็นจะมีใครเขินตอนที่ลุกไปจากเตียงแบบนี้เลย

ตาคมทอดมองไปที่เบื้องหน้า ความคิดมากมายกำลังทำให้เขาสับสน แม้ตอนแรกจะคิดกับซองมินแค่เล่นๆแต่ยิ่งอยู่ด้วยกันนานเข้าก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตนทำผิดลงไปอย่างมหันต์ ซองมินไม่เหมือนคนอื่นอย่างที่ฮันกยองและคิบอมเคยเตือนเอาไว้จริงๆ

แต่ชั้นก็ไม่ได้คิดจะฟันแล้วทิ้งนี่หว่า พ่อรูปหล่อบ่นใส่ตัวเองเบาๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้งซึ่งมันก็โชว์ชื่อที่โทรมาว่าคือ เรนะ ก็คว้ามารับสายเพราะหล่อนก็ลีลาดีถึงใจใช่ย่อย แม้ว่าจะดูออกว่าคงจะผ่านมือชายมาหลายคนแต่เขาก็ไม่ถือเพราะหล่อนก็เป็นได้แค่คอลเลคชั่นใหม่ให้สะสม

คยูฮยอนตื่นหรือยังคะ เสียงหวานออดอ้อนดังขึ้นทันทีที่กดรับสาย

อืม ตื่นแล้วครับ

วันนี้คยูฮยอนจะไปที่ผับหรือเปล่า เรนะคิดถึงคุณมากๆเลยนะคะ

สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องผุดออกมาจากร่างกายของชายหนุ่ม คยูฮยอนพรายยิ้มอย่างคนที่เป็นต่อเพราะทุกครั้งที่ผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนกับใคร ตอนเช้าพวกหล่อนก็มักจะโทรมาแบบนี้และพูดด้วยประโยคเดียวกันซ้ำๆเหมือนเดิมหมด

คิดถึงคุณมากๆเลยนะคะ

แต่ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะตอบอะไรใบหน้าหวานๆของร่างบอบบางที่เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็โผล่ออกมา ซองมินขยับตากลมเล็กน้อยแล้วมองหน้าคนตัวใหญ่ สงสัยว่าเขาคุยกับใครอยู่

ที่รัก หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อยสิ

หวานทั้งเสียง หวานทั้งหน้า แถมผิวขาวๆยังล่อตาอีก คนโดนเรียกเลยกลืนน้ำลายอย่างคนที่พยายามจะข่มใจไม่ให้คิดเตลิดอีกรอบ เรนะที่อยู่ปลายสายได้ยินไม่ชัดนักแต่ก็ชักจะสงสัยขึ้นมา

คยูฮยอน คุณอยู่กับใครเหรอคะ

เสียงที่ดังมาจากของในมือช่วยเตือนสติให้กลับมาใช้วิชาการเอาตัวรอดอย่างว่องไว คยูฮยอนชะงักความคิดแล้วรีบตอบคนในสายเบาๆ

แค่นี้ก่อนนะครับ ผมดูหนังอยู่ จบแล้วจะโทรกลับนะ

แค่เสี้ยววินาทีก่อนที่เรนะจะเอ่ยอะไรก็รีบกดวางสายอย่างว่องไวแล้วใช้รอยยิ้มส่งไปกลบเกลื่อนความผิดที่ติดตัวอยู่ แม้ว่าซองมินจะไม่นึกระแวงอะไรนักแต่คนที่ทำผิดมันก็รู้ตัวเองอยู่ดีว่ามีอะไรที่ไม่ซื่ออยู่

ร่างหนารีบกระโดดลงจากเตียงโดยไม่หาอะไรมาพันร่าง คนที่อยู่ในห้องน้ำเลยมองตาค้างแล้วรีบปิดประตูหนี แก้มปลั่งแดงหนัก ในเต้นตึกตักอยู่ในอก ซองมินแทบจะหัวใจวายตายตอนที่ได้เห็นร่างกายชายคนรักอย่างเต็มตา

พ่อแก้วแม่แก้ว ตาลูกจะเป็นกุ้งยิงมั๊ย เฮือก!!!

คนเจ้าเล่ห์อมยิ้มอย่างถูกใจที่แกล้งน้องกระต่ายผู้ใสซื่อได้ มือหนารีบหยิบคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ พอมือน้อยที่สั่นเอาโผล่ออกมารับก็แกล้งผลักเข้าไปหา

อาบด้วยคนสิ

อ..เอ่อ ไม่ใช่แค่แก้มแดง แต่มันแดงไปทั้งตัวแล้ว

น่านะ อยากอาบน้ำกับที่รัก

คนหน้าหนารีบแทรกตัวผ่านช่องว่างที่มีอยู่และเข้าไปยืนยิ้มกริ่มหน้าระรื่นอยู่ข้างกายเล็ก ซองมินอาบน้ำเสร็จแล้วก็จริงแต่เพราะอีกคนเข้ามาก่อกวนบังคับให้อาบใหม่ด้วยกันอีกรอบจึงต้องยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้

ส่ายน้ำที่โปรยผ่านร่างทั้งสองสร้างเสียงหัวเราะคละเคล้ากับความสุข ปกติคยูฮยอนมักจะไม่ใช้ห้องน่ำชำระล้างร่างกายพร้อมกับใครที่มาค้างคืนด้วย ต่างคนต่างจัดการตัวเองไปเพราะจบเรื่องที่ต้องการแล้วก็ไม่ใส่ใจที่จะเทคแคร์ดูแลใครอีก

ต่างคนต่างช่วยกันอาบน้ำและผลัดกันประแป้งแต่งตัวให้กันและกันด้วยความสุข แม้ในใจของคยูฮยอนจะยังมีบางอย่างก่อกวนอยู่บ้างแต่มันก็ยังเป็นลางทีดีเพราะยิ้มที่เขาส่งมาให้ร่างเล็กก็มาจากหัวใจที่ไม่ได้เสแสร้ง พอจัดการร่างกายเสร็จก็ออกมานั่งดูคนตัวอวบเดินไปเดินมาที่หน้าเตา ซองมินเองก็ไม่ได้คล่องนักเพราะอยู่ที่บ้านก็เป็นคุณหนูแถมยังมีคนคอยดูแลดิบดีอีกต่างหาก

กลิ่นหอมฉุยกับไอร้อนๆที่ถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าโดยแม่ครัวไซส์มินิ(?)ช่างดูน่าทาน อาจเพราะแทซองซึ่งเป็นเจ้าของห้องซื้อของมาตุนเอาไว้น้องชายเลยได้รับผลบุญตามไปด้วยเพราะอาหารวันนี้ดูน่าทานกว่าคราวก่อนมาก

ทานแล้วนะครับ

มือหนาคีบตะเกียบกระแทกเบาๆด้วยรอยยิ้ม ใช้พลังงานมากไปก็ต้องเติมมันกลับมาสักหน่อย

อร่อยมั๊ย คนลุ้นทำท่าดูน่ารัก

อร่อย ..แต่..

แต่อะไร.. หน้าหวานเจื่อนลงเล็กน้อย เกรงว่าจะทำอะไรไม่ถูกปากเขาเข้า

คนทะเล้นยิ้มแฉ่งความทะลึ่งแปะที่กลางหน้า แต่ที่รักอร่อยกว่า

แก้มขาวแดงซ่านทันทีที่เขาพูดจบประโยค ขวยเขินกับสิ่งที่ได้รับฟังแต่มันก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาคนร่างใหญ่อยู่เสมอ คยูฮยอนอมยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งสายตาวาวๆโลมเลียร่างบอบบางจนร้อนวูบ

อร่อยกว่าจริงๆนะ หึ หึ

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

 

เต็มร้อยสักที .. ช่วงนี้ไข้ขึ้นเป็นพักๆ บลูไม่ถึงกับป่วยนะ แต่เหมือนว่าตัวมันจะรุมๆ แล้วก็คล้ายจะเป็นไข้ช่วงที่อากาศเปลี่ยนอ่ะ บางวันเป็น บางวันไม่เป็น ต้องนอนพักห่มผ้าถึงจะหาย แต่สักพักก็เป็นใหม่ เอาแน่เอานอนไม่ได้กับมัน

 

วันนี้มีมีตติ้งเกาะ กลับมาจะเล่าอีกทีนะคะ แต่วันนี้ต้องไปหาท่านเจ้าคุณก่อน เหอๆ  ถ้าใครติดตามมาตั้งแต่เมบีจะรู้ว่าใครคือท่านเจ้าคุณนะ -*-

 

 

 

สเปเชี่ยลทอล์ค ตอน คุณ-เย็น รีเทิร์น

 

ตอนดึกของวันหนึ่ง ราวตีสอง หลังจากไอ้บลูโดนหลอกหลอนมาหลายรอบแล้ว ไอ้บลูกำลังนั่งแต่งฟิคสนานสนุก แล้วอยู่ๆก็มีโทรศัพท์มา

อิเย็น สิบแปดโหล

ท่านเจ้าคุณ มึงอยู่หนายยยยยยยยยยยย

อิเย็น ห้อง

ท่านเจ้าคุณ เมิงทำรายอยู่

อิเย็น (ไตร่ตรองอย่างดีแล้วตอบไปว่า) นอนแล้ว

ท่านเจ้าคุณ กูขอโท๊ดดดดดด แต่ตอนนี้กูอยู่ข้างล่าง

อิเย็น เอ่อ.. แต่กูนอน (ยังคงยืนยันคำเดิม)

ท่านเจ้าคุณ เมิงจะให้กูขึ้นไปหา หรือว่าเมิงจะลงมาข้างล่าง ..แต่กูขึ้นไปหาดีกว่า ห้องเมิงอะไรน๊า..

อิเย็น (ตัดสินใจโดยไม่ต้องคิด) เมิงอยู่ข้างล่างต่อไปเหอะ เดี๋ยวกูลงไปหา -*-

ท่านเจ้าคุณ อืม กูเมา.. คึ คึ

อิเย็น นั่นแหละที่กูไม่ให้เมิงขึ้นมา

 

นั่งแต่งฟิคอยู่ดีๆ ไอ้เพื่อนเวรก็มาก่อกวนทำให้ไอ้บลูต้องรีบอาบน้ำอย่างเร่งด่วน อาบเสร็จ แต่งตัวเสร็จ มันก็โทรมาจิกอีกรอบ

อิเย็น กำลังจะลงปายยยยยยยยยยย

ท่านเจ้าคุณ กูนึกว่าเมิงจะให้กูนอนเฝ้าหน้าหอเมิงแล้ว

อิเย็น เมิงไม่ใช่หมา

ท่านเจ้าคุณ เร็วๆ กูจะหลับ

 

ไอ้บลูก็รีบกดลิฟต์แต่โดยเร็ว เบื่อจะฟังมันบ่นแล้ว ในมือก็ถือรองเท้าเอเวอร์ลาสต์ที่แม่งฝากซื้อจากเกาหลีลงไปด้วย (นี่คือสาเหตุที่มันมา อยากได้รองเท้านั่นเอง) พอเดินออกจากลิฟต์มันก็ตบมือยิ้มหวาน (เมายาป่าววะ -*-)

ท่านเจ้าคุณ มาแล้วเหรอเมิง (แหมะ ..มันวางมือบนหัวแล้วจับโยกไปมา ตาหวานเนื่องจากแอลกอฮอล์ท่วม)

อิเย็น นี่ของมึง (รีบยื่นของให้ คิดในใจ ..เมิงไม่ใช่ไอ้ปั๊ก และกรูไม่ใช่ชิสุของมอง อย่าลามปาม)

ท่านเจ้าคุณ คิกๆ สวยป่ะ

อิเย็น ก็ดูเอา

ท่านเจ้าคุณ เสาร์นี้เมิงไปถ่ายรูปกะกูด้วย

อิเย็น (เมิงบอกมาสี่รอบแล้วนะไอ้กร๊วก) แต่แม่กูมา

ท่านเจ้าคุณ งั้นก็วันที่ 15 นะเมิง ไม่มาเมิงตาย กูต้องเห็นเมิงนะเว้ย

อิเย็น เออ (แต่กูขี้เกียจนะ)

ท่านเจ้าคุณ คึ คึ (จ่ายค่ารองเท้ามาโดยละม่อม)

อิเย็น เมิงรีบๆกลับไปเลยไป

 

มันกลับไปแบบป่วงๆ เดินไปกระโดดไป ไม่เข้าใจว่าอะไรแม่งเข้าสิง ไอ้บลูก็มองตามอย่างงๆก่อนไป 7-11 แต่มันก็ดันตาดี

ท่านเจ้าคุณ เมิงตามกูมาทำมายยยยยยยยยยยยยย

อิเย็น ตลกแระ กูไปเซเว่น

ท่านเจ้าคุณ เหอะ!

 

 

 

และเมื่อเย็นวานตอนที่ไอ้บลูนั่งทานข้าวอยู่กะแม่ เบอร์นรกมันก็โทรมาจิกอีก

ท่านเจ้าคุณ พรุ่งนี้มาถ่ายรูปกับกูด้วย กูไม่ลืมนะเมิง

อิเย็น อืม (คิดในใจ ..ทำไมกูต้องไปวะ สาดดดดดดดดดดด)

ท่านเจ้าคุณ พรุ่งนี้กูไม่เห็นหน้าเมิง เมิงตาย!!

อิเย็น ค่ะ ว่าแต่เมิงเลิกกี่โมงคะ

ท่านเจ้าคุณ คุณว่า.. สักสิบเอ็ดโมงอ่ะเย็น เย็นโทรเข้ามาก่อนก็ได้นะ (โห แอ๊บแบ๊วเชียวเมิง)

อิเย็น เอ่อ.. กูขนลุก

ท่านเจ้าคุณ เชี่ยนี่!!

อิเย็น อ๊าว ด่ากูอีก

ท่านเจ้าคุณ พูดเพราะก็ขนลุก พอพูดปกติก็หาว่าด่า เมิงจะเอาไงกันแน่วะ

อิเย็น แค่นี้แหละ กรึ่ก!!

 

ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่ง แต่ยังไม่ออกไป  ...ขี้เกียจอ่ะ จะโดนฆ่ามั๊ยวะคะ???

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67074 PobarO (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 23:21
    กี้นิสัยเสียอะ มินมินถ้ารู้ความจริงจัดการกี้มันเลยนะ!!!
    #67,074
    0
  2. #67043 DreamPatty (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 22:26
    ถ้าหากวันนึงซองมินรู้ความจริงขึ้นมา..
    #67,043
    0
  3. #66815 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 01:56
    มินอิกี้มันนอกกายมินนี่อ่า จัดการเลย

    คิเฮน่ารักอ่า
    #66,815
    0
  4. #66489 sassy-D (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 15:22
    คยูใจร้าย
    #66,489
    0
  5. #66297 KIHAE*129 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 23:27
    บวมแกไปปั๊มกุญแจตอนไหนว่ะ

    กี้แกห้ามทำอีกน่ะ
    #66,297
    0
  6. #66254 np137 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 09:33
    อ้วนอย่าไว้ใจอิสิวมันมากนะ = =
    #66,254
    0
  7. #66227 mirchullove (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 18:46
    กี้นอกใจมินนี่
    #66,227
    0
  8. #66033 chin-cha (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 01:26
     ด๊องชอบขี้ O.o

    ขี้งอลกะขี้อ้อน  ฮ่าๆๆๆ
    #66,033
    0
  9. #65843 satohara (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 19:54
    มีปั๊มกุญแจซะด้วย บอมเอ้ย  คยูอย่าทิ้งมินเด็ดขาดเลยนะ
    #65,843
    0
  10. #65741 MTieluk (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 18:23
    มีแอบปั๊มกุญแจด้วยนะบอมเนี่ย
    #65,741
    0
  11. #65630 Ringo-rr (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 01:04
     มีปั๊มกุญเเเจด้วยอ่ะ 

    คิคิ  คิดถึงแป๋วมากๆเลยหล่ะซิ 
    #65,630
    0
  12. #65378 PARISO'KH (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 22:29
    พออ่านถึงคำว่า "เป็นหรือไม่เป็นก็รู้อยู่แก่ใจ" เหมือนเลือดตั้งแต่ปลายเท้ามันพุ่งขึ้นมากองอยู่หน้า
    #65,378
    0
  13. #65222 NANA (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 17:03
    โกรธคยู!!!

    กลางคืนไปมั่วกับยัยนางแบบมา ตอนนี้ก็มายุ่งกับมินอีก ชิส์

    คิดว่ามินเป็นภรรยา แล้วยังไปมีคนอื่นแบบนี้ ก็เหมือนนอกใจอ่ะ



    ตะกี้ เม้นท์ผิดตอนอ่ะ
    #65,222
    0
  14. #63876 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2554 / 22:12
    คิเฮน่ารักอ่ะ
    #63,876
    0
  15. #63622 bben (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 23:04
    ชอบท่านเจ้าคุณกับอีเย็นนนน แอร้กกกกกกกกกกก

    คิก็นะ มารอเค้าถึงบ้านขนาดเน้ แอร๊ยยยยยยยยยยย
    #63,622
    0
  16. #63558 Pink_Panther (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 16:05
    ไม่พูดถึงกี้ล่ะ เดี๋ยวโดนแฟนคลับกี้รุม (ไม่ทันแล้วมั้ง = =)

    บอมนี่แอบร้ายนะ ปั๊มกุญแจตอนไหนไม่เห็นรู้เรื่อง
    #63,558
    0
  17. #63306 Mapii ky (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:46
    ทำอะไรไว้ย่อมรู้ตัว รู้สึกผดบ้างไหม๊ล่ะที่ทำกะมนแบบนี้น่ะ ชิ!!

    โหดกะแป๋วเมื่อไรจะลงเอยกันล่ะเนี่ย ลุ้นอยู่นะ--”

    #63,306
    0
  18. #63263 mister.bean (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 18:57
    กี้แกนี่มัน.... - -*
    #63,263
    0
  19. #63193 onlyhanchul (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 22:12
    คยู..................................ทามมายทามแบบนี้ ให้เยเย่ปาดคุอซะเลยนิ
    #63,193
    0
  20. #63186 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 02:36
    บอกได้คำเดียวว่าคยูเลว ! 555555555
    #63,186
    0
  21. #63111 Cass&E.L.F (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 13:11

    คิเฮนี่หวีดกันน่าอิจฉาอ่า อ่านเองเขินเอง คึๆๆๆ

    อิพี่กี้ ยังรู้สึกผิดอีกนะ ถือว่ายังเลวไม่สมบูรณ์

    ถ้าแกทิ้งมินเมื่อไหร่ แม่จะตบคว่ำเลย !!!

    #63,111
    0
  22. #63091 Primadonna-yui (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 01:14
    ด๊องทำไมลังเลหล่ะ

    เค้าคงสารแก้มแตกนะ

    แต่ก็ร้ายใช่เล่นนะเราปั๊มกุญแจไว้ ฮ่าๆ
    #63,091
    0
  23. #62939 kwan_yesung (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:38
    บอม  ทำไรเนี่ยะ

    คิดถึงแป๋วน้อยอ่ะดิ่  ปากแข็งที่สุดอ่ะ
    #62,939
    0
  24. #62126 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 23:25
    บอมมีี่กับหมวยเฮน่ารักน่ายิก

    คยูยังรู้สึกผิดอ่านะ
    #62,126
    0
  25. #61984 joyce_larts (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 มกราคม 2554 / 20:13
    ยังดีที่กี้ยังรู้สึกผิดอยู่ มินดีขนาดนี้ยังไม่เลิกเจ้าชู้อีกนะตากี้
    #61,984
    0