Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 5 : Charpter 3 : 4E Band & The Guest

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    30 มิ.ย. 52

จบจากการทำงานที่โรงเรียนแล้วเพื่อนซี๊ทั้งสี่ก็มารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อตกลงกันก่อนว่าจะทำอะไรต่อจากนี้เพราะพวกเขายังต้องซ้อมดนตรีเพื่อขึ้นแสดงด้วย แต่อีกเรื่องที่สำคัญกว่าก็คือต่างคนต่างหิว และเมื่อหิวก็ย่อมต้องการที่จะหาอะไรรองท้องก่อน

“มีร้านเปิดใหม่อยู่ร้านหนึ่ง รสชาติใช้ได้นะ” อดีตราชนิกูลหนึ่งเดียวในกลุ่มเอ่ยบอก

แต่ก็โดนกัดมันเข้าจนได้ “เคยพาสาวคนไหนไปเดทมาอีกล่ะ?”

ดวงตาเรียวตวัดจ้องฮันกยองทันทีที่บังอาจมาหักหน้าต่อหน้าดงแฮที่เขาเล็งอยู่ “แวะไปทานกับพี่สาวครับ พอใจหรือยังคุณสารวัตร”

คนฟังได้ยินที่เขาประชดก็หัวเราะ “ครับคุณชาย”

“นี่ถ้าเกาหลียังมีพระราชา ชั้นก็จะยังเป็นเชื้อพระวงศ์นะ” คำพูดเดิมๆถูกงัดมาใช้อีกแล้ว “ทำไมพวกนายไม่เคยมองชั้นในแง่ดีบ้างเลย”

ซีวอนหลิ่วตามองแล้วก็ส่ายหน้า แก้มของเขาบุ๋มลงเห็นลักยิ้มสวย “ก็นายทำให้คิดแบบนั้นนี่นา”

“ชั้นไม่ใช่คนแบบนั้นนะ”

“แล้วแบบไหนล่ะที่นายเห็น” อาตี๋ผู้พิทักษ์กฎรีบถามกลับ

“ชั้นเป็นคุณชายที่เพียบพร้อมและเป็นคนดีของสังคม”

“นึกว่าตัวอันตรายต่อเด็กสาว” คิบอมมานิ่งๆ แต่ซัดเข้าเต็มประตู

สีหน้าของคนพูดยังคงนิ่งเหมือนเก่า แต่มันก็ทำให้คนฟังหัวเราะสมน้ำหน้าได้อย่างไม่ยากนัก เพราะแม้แต่ดงแฮเองก็อดขำไม่ได้ คงมีแค่คยูฮยอนเพียงคนเดียวที่ยืนหน้าถมึงทึงจ้องกลับด้วยความแค้นเคือง

“แล้วแกน่ะมันตัวอะไรล่ะ ..ตัวอันตรายต่อทุกชีวิตที่บังอาจมาทำให้โมโหใช่มั๊ยล่ะ”

“หึ หึ” ร่างโปร่งผมปาดหัวเราะเบาๆ “แล้วแต่จะคิด”

สามคนเสนอร้านอาหารกันวุ่นวาย คงมีแค่ดงแฮกับคิบอมที่ยังนิ่งอยู่แต่แตกต่างกันในความรู้สึก เพราะร่างเล็กนั่งยิ้มเมื่อฟังพวกเขาคุยกัน ในขณะที่คิบอมกลับนั่งนิ่งๆด้วยใบหน้าเดิมซึ่งเหมือนจะมีอยู่หน้าเดียวตั้งแต่รู้จักมา

ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ไม่โกรธ ..ไม่แสดงอะไรสักอย่างออกมาทางสีหน้า ไม่รู้ว่ามีความรู้สึกบ้างหรือไม่

เมื่อเถียงกันแล้วหาที่ลงไม่ได้ ซีวอนก็ปรายยิ้มและสายตามาหาตัวช่วยที่นั่งทำหน้าตาน่ารักอยู่

“ดงแฮ นายอยากทานอะไรหรือเปล่า”

ท่าทางที่ผิดปกติของเพื่อนนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองดงแฮเป็นตาเดียว ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาก็ไม่เคยได้ยินซีวอนทำเสียงหวานๆที่นุ่มนวลกับใครสักเท่าไหร่ และยิ่งมีสายตาที่ดูจะสนใจเขามากกว่าใครๆก็ชักเริ่มส่อเค้าประหลาด ซึ่งเมื่อโดนจ้องมากๆ คนที่เพิ่งมาใหม่ก็ชักจะวางตัวไม่ถูก

“ม..ไม่มีอ่ะ พวกนายเลือกกันเถอะ” เขายิ้มเจื่อนๆ สายตาคนอื่นยังพอทำใจ แต่สายตาคิบอมนี่สิที่จะทำให้หัวใจหยุดเต้นเป็นกลัวจะโดนสาป

“พวกชั้นตกลงกันไม่ได้ นายช่วยเลือกหน่อย” ฮันกยองช่วยโบ้ยอีกแรง

“ไม่ลองถามคิบอมล่ะ” ตัวเล็กโบ้ยต่อ

แต่ดูจากสายตาของคนอื่นๆแล้วเหมือนจะคิดผิดเลยค่อยๆหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆแบบกล้าๆกลัวๆ ซึ่งเมื่อมองเต็มๆตาแล้วก็ต้องหัวหดเพราะสีหน้าที่คิบอมใช้นั้นมันไม่ได้ดูอารมณ์ดีสักนิดเดียว

ร่างหนาไม่ได้สบตากับดงแฮโดยตรงแต่ก็พูดมาตามแบบฉบับของตัวเอง “ชั้นกินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน จะที่ไหนก็กินได้ทั้งนั้นนั่นแหละ”

คราวนี้คนฟังถึงกับพูดอะไรไม่ออกและมันก็ดูน่าสงสารเพราะเขาก้มหน้าก้มตาทำท่าเหมือนจะไม่กล้าเสนอความเห็นอะไรอีกหรือไม่ก็คงหมดความมั่นใจที่โดนสวนมาแบบนั้น ซึ่งฮันกยองเองก็รู้สึกแย่ที่เป็นคนดึงเขาให้มาเจอกับคนอารมณ์แปรปรวนอย่างคิบอมที่ไม่ค่อยจะถนอมน้ำใจใคร

“นายไปล้อเค้าเล่นแบบนี้ เดี๋ยวดงแฮก็ไม่กล้าคุยกับนายหรอก” ซีวอนดุก่อนที่ฮันกยองจะดุเสียอีก

คิบอมไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เพราะเมื่อเพื่อนต่อว่าก็มองหน้าแล้วก็นั่งเงียบ คยูฮยอนเลยซัดเข้าไปอีกดอก “นายมันก็อย่างนี้อ่ะ ดูสิ ดงแฮเงียบไปเลย”

“โอ๋กันเข้าไป”

เจ้าเด็กดื้อพูดนิ่งๆแล้วมองร่างบอบบางที่นั่งก้มหน้างุดๆไม่พูดไม่จา เขาดูน่าสงสารพอๆกับที่ดูว่าน่ารัก ท่าทางจะรู้สึกแย่กับคำพูดที่เอ่ยเมื่อครู่ค่อนข้างมาก ยิ่งโดนว่าอีกรอบก็ยิ่งน้อยใจหนักเข้าไปอีก ซึ่งเมื่อคิบอมว่าดงแฮอีกรอบแบบนั้นฮันกยองก็ชักจะโมโหจึงได้คว้าแขนเล็กให้ลุกขึ้น

“งั้นพวกนายก็ไปกินกันเองแล้วกัน ชั้นจะไปกับดงแฮแล้วจะพาเค้าไปส่งเอง กินเสร็จแล้วก็ไปรอที่ห้องซ้อม”

สายตาของเขาตำหนิคิบอมมากอย่างที่ไม่เคยมากมาก่อน ทุกๆครั้งที่เจ้าแก้มป่องจอมซ่าส์แผลงฤทธิ์ก็มักจะเป็นคนอื่นที่โดนจึงไม่ได้กระทบตัวเองมาก แต่พอมาเป็นดงแฮที่เขาพาเข้ามารู้จักกับคนในกลุ่มเพราะเห็นเป็นเพื่อนเก่าและเขาก็เคยเป็นเพื่อนสนิทมาก่อนเมื่อตอนเด็กก็ชักจะโมโห

ถึงจะเหนื่อยใจกับการตามเล่นไล่จับเวลาที่เขาก่อคดี แต่มันก็ไม่มากเท่ากับมาพูดจาไม่รักษาน้ำใจเพื่อนของตนแบบนี้

ตัวเล็กๆโดนเพื่อนตัวใหญ่จูงออกมาจากกลุ่มโดยที่มีซีวอนยืนมองตาม เขาหันไปส่งสายตำหนิคิบอมอีกคนแล้วถอนหายใจใส่ ส่วนคยูฮยอนก็หน้างออย่างเห็นได้ชัดที่เพื่อนเล่นอะไรไม่เข้าท่า

“นายพูดเกินไปแล้วนะคิบอม” คุณชายเอ่ยนิ่งๆ เวลาโกรธเขามักจะเสียงเรียบลงเสมอ “ดงแฮเค้าพูดดีๆแต่นายไปพูดแบบนั้นน่ะเป็นใครก็ต้องรู้สึกแย่ เค้าไม่ใช่พวกชั้นนะที่จะได้เข้าใจอารมณ์หรือการพูดการจาของนายน่ะ”

สายตานิ่งๆไม่ตอบอะไรแต่กลับมองหน้าเพื่อนแล้วก็เหลือบมองคนที่เพิ่งจากไป และก็กลอกตากลับมาที่เดิม ซึ่งมันก็ยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้คนมองมากขึ้นไปอีก

“ปกติชั้นไม่เคยจะว่าอะไรนายนะ แต่ครั้งนี้ชั้นเข้าข้างดงแฮ”

ท่านประธานถอนหายใจซ้ำอีกรอบ ไม่อยากดุแต่ก็ทนไม่ไหวที่จะไม่พูดอะไร แค่นึกถึงสีหน้าเจื่อนๆที่มีดวงตากลมโตสั่นไหวตอนที่ฟังคำพูดคำจาของเพื่อนที่เชือดเฉือนก็โมโหขึ้นมา แต่นิสัยของเขาไม่ใช่คนที่จะขึ้นเสียงหรือโวยวายใส่ใครจึงยังได้ยืนนิ่งอยู่ และก็เป็นคิบอมก็ลุกและเดินหนี เพียงครู่เดียวก็ขับรถคันเก่งออกไปจากเขตโรงเรียนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องหงุดหงิดเวลาเห็นใครต่อใครพากันโอ๋ดงแฮที่เพิ่งรู้จัก ความจริงก็ไม่ได้เกลียดหรือไม่พอใจอะไรคนตัวเล็กนั่น แต่แค่ไม่ชอบที่คนรอบกายไปรุมล้อมเขาแบบนั้น มันน่ารำคาญใจจริงๆเลย

 

 

ฮันกยองพาดงแฮไปทานข้าวที่ร้านอาหารใกล้ๆโรงเรียนแล้วจึงพากลับไปส่งที่บ้าน เขาแวะเข้าไปดูที่ด้านในและก็พยายามชวนคุยไปเรื่อยเปื่อยเพื่อให้เพื่อนอารมณ์ดีขึ้นและลืมสิ่งที่คิบอมเคยพูดจาไม่ดีเอาไว้

“บ้านนายนี่เงียบจังนะ อยู่เงียบๆแบบนี้ตลอดเหรอ”

หน้าหวานๆผมยาวละต้นคอนั้นมองไปรอบๆแล้วก็ยิ้ม “อื้อ ชั้นไม่ชอบอะไรอึกทึกมาก เวลาเหงาก็แค่เปิดเพลงให้พอมีเสียงเท่านั้นแหละ”

ฮันกยองเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำที่เพื่อนยื่นมาให้แล้วก็ยิ้มกว้าง “ว่างๆชั้นมาค้างด้วยได้มั๊ยเนี่ย เผื่อทะเลาะกับที่บ้าน”

“ก็มาสิ มีห้องว่างตั้งหลายห้อง แต่ต้องบอกก่อนนะ จะได้ให้แม่บ้านทำความสะอาดแล้วก็ปูที่นอนไว้ให้”

“ไว้ถ้ามาจะบอก แต่คงยากอ่ะเพราะบ้านชั้นมันก็ไม่ได้ห่างจากโรงเรียนมากเท่าไหร่ แต่ถ้าบอกว่ามาค้างกับนายแม่คงจะไม่ว่าอะไรมั๊ง เพราะชั้นก็บอกท่านไปแล้วว่านายอยู่คนเดียว”

“เออ ชั้นยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ของนายเลย ท่านสบายดีนะ

“อื้อ ถ้าจะไปก็ไปวันอาทิตย์ เพราะวันธรรมดาแม่ชั้นท่านก็สอนหนังสือ ส่วนพ่อก็ทำงาน แต่คลินิกพ่อชั้นเค้าปิดวันอาทิตย์ เลยจะมีแค่วันเดียวที่ว่างน่ะ”

“ได้ๆ ไว้อาทิตย์ไหนว่างจะไป” ดงแฮยิ้มเห็นฟันเล็กเรียงสวย แต่พอนึกถึงคำพูดของคิบอมขึ้นมาก็มีแววตาที่เศร้าลง “คิบอมเค้าคงไม่ชอบชั้น”

ทั้งๆที่พยายามพาไปเรื่องอื่น แต่พออีกฝ่ายวกมาเรื่องเก่าก็นิ่งตามไปด้วย “ไม่หรอก ถ้าไม่ชอบคงจะไม่ไปรับแบบนั้นหรอก บางทีมันอาจจะอยากล้อเล่นกับนาย แต่คนอย่างมันน่ะล้อเล่นไม่ค่อยเป็น เลยออกมาแบบนั้นน่ะ”

“เวลาอยู่กับชั้นน่ะไม่ต้องสนใจชั้นมากก็ได้” เสียงหวานที่ราบเรียบเอ่ยบอก “ชั้นไม่อยากให้นายต้องทะเลาะกับเค้านะ ถ้าชั้นเข้าไปแล้วทำให้พวกนายทะเลาะกันแบบนี้ชั้นก็ไม่สบายใจอ่ะ”

“มันทะเลาะกับเค้าไปทั่วนั่นแหละ” ฮันกยองเริ่มตำหนิทั้งสีหน้า สายตา และคำพูด “ชอบเอาแต่ใจ ทำอะไรก็ไม่เคยปรึกษาชาวบ้าน บางทีก็ก่อเรื่องให้ต้องปวดหัว จนหลังๆนี่ก็ไม่มีใครสนใจแล้วว่ามันจะไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหนเพราะตามไปก็มีแต่จะวุ่นวายเปล่าๆ”

“นายก็พูดเกินไป”

“ไม่เกินไปหรอก มันน่ะตัวอันตรายของโรงเรียนเลยนะ ..แต่กับเพื่อนมันก็ดี ถ้าไม่ดี ป่านนี้ซีวอนกับคยูฮยอนคงเลิกคบไปแล้วล่ะ”

“เอาเถอะ ชั้นเองก็คงจะอ่อนไหวง่ายเกินไปถึงได้รู้สึกแย่กับการที่เค้าพูดเล่นแบบนั้น ไว้คราวหลังชั้นจะพยายามไม่สนใจก็แล้วกันนะ”

“อืม” ฮันกยองยิ้มน้อยๆ แล้วทิ้งตัวลงกลิ้นบนโซฟาที่นั่งอยู่ “ขี้เกียจไปซ้อมดนตรีจัง”

“ทำไมล่ะ”

“ชั้นขี้เกียจะเจอหน้าไอ้บ้าคิบอม” ว่าแล้วก็เด้งตัวขึ้นมานั่งตามเดิม “ตอนนี้หงุดหงิดกับมันอยู่ ถ้าไปเห็นหน้าคงยิ่งหมั่นไส้เลยไม่อยากไปเจอน่ะ”

“ไปเถอะน่า เพื่องาน”

รอยยิ้มของดงแฮดูเหมือนจะช่วยเยียวยาอาการหงุดหงิดของร่างหนาได้ค่อนข้างดี ฮันกยองถอนหายใจเบาๆแต่ก็ยอมที่จะไปซ้อมตามกำหนดที่วางเอาไว้ เขาเอ่ยลาเจ้าของบ้านและจากไปแบบเงียบๆ ส่วนคนที่กำลังน้อยใจก็เดินขึ้นห้องไปและนั่งนิ่งๆอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์ที่ยากจะเอ่ย

บางครั้งก็รู้สึกเหมือนจะสามารถเป็นเพื่อนกับคิบอมได้ แต่ในบางครั้งก็เหมือนว่ามันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้น ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเขาถึงได้ประหลาดขนาดนี้

คิดไปคิดมาก็เผลอหลับไปแบบไม่รู้ตัวและก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์ มือเล็กควานหาตามเสียงด้วยความงัวเงีย แต่เมื่อเห็นชื่อที่ขึ้นหน้าจอก็ถึงกับตาโต เพราะมันเป็นเบอร์ของคิบอม

หัวใจเต้นตึกตัก แต่มันไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นสักเท่าไหร่ มันเป็นความตกใจและความไม่ไว้ใจเสียมากกว่า

เขาจะโทรมาว่าอะไรผมหรือเปล่าเนี่ย?

ดงแฮนั่งจดๆจ้องๆอยู่สักครู่ เมื่อเห็นว่ามันยังไม่เลิกก็แน่ใจแล้วว่าเขาไม่ได้โทรผิดหรือเผลอกดจึงได้หยิบขึ้นมารับสาย

“สวัสดี”

“อยู่หน้าบ้าน”

“เอ๊ะ?”

“อยู่หน้าบ้าน”

เสียงสัญญาณขาดไปซึ่งหมายถึงอีกฝ่ายตัดสายไปแล้ว ตัวเล็กขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่พอนึกได้ว่าเขาบอกว่าอยู่หน้าบ้าน มันก็น่าจะเป็นบ้านของตัวเองจึงได้รีบไปเปิดม่านดู ซึ่งก็พบร่างของคนที่เพิ่งโทรมานั่งตากลมหนาวอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งที่หน้าประตูบ้าน

เขามาถูกได้ยังไง?

ดงแฮรีบวิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสงสัย ตกใจ แปลกใจ และเริ่มตัดสินไม่ได้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ แต่พอเปิดประตูบ้านออกไปแล้วก็เหมือนจะกล้าๆกลัวๆ เดินไปก็มองไปเหมือนว่าเขาจะกระโดดมาทำร้ายตัวเองได้เสียอย่างนั้น

“ม..มีอะไร” สีหน้าที่อึดอัดมองไปอย่างไม่แน่ใจนัก

คนที่นั่งอยู่ก่อนนั้นปรายตามามองแล้วก็ไม่พูดจาอะไร เขานั่งนิ่งๆ และปล่อยให้ดงแฮยืนทำหน้างงอยู่เกือบนาทีจึงได้เอ่ยออกมา

“ชั้นไม่ได้เกลียดนายนะ”

“อือ”

“แค่นี้แหละ”

“เอ๋?”

รถคันใหญ่ถูกสตาร์ทและขับออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าคิบอมยังเหมือนเดิมและคำพูดก็ห้วนๆเหมือนเดิม มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปจากเมื่อตอนกลางวันสักนิดเดียว แต่ที่เปลี่ยนไปคงเป็นหัวใจคนฟังที่มันรู้สึกดีขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดงแฮไม่ได้หนักใจหรือรู้สึกแย่เหมือนเก่าเพราะอย่างน้อยเขาก็ยังบอกออกมาเองว่าไม่ได้เกลียด

แต่มาเพื่อบอกแค่นี้น่ะเหรอ ..ว่างจัดหรือไงน่ะ -*-

 

 

ตอนสายซีวอนแวะมารับดงแฮที่บ้านตามปกติ สองร่างนั่งอมยิ้มเหลือบมองกันและกันไปตลอดทางโดยที่ไม่มีใครเอ่ยอะไรให้มากมาย เหตุการณ์แปลกๆที่คิบอมทำอาจจะติดอยู่ในหัวของร่างเล็กจนถึงเช้า แต่ตอนนี้มันถูกใบหน้าของคนข้างๆลบไปหมดแล้ว

วันนี้ซีวอนยังคงนั่งรถโดยมีคนขับคอยบริการเหมือนเคยเพราะทางบ้านมักไม่ค่อยให้เขาขับรถตามอำเภอใจไปไหนมาไหนเอง เพราะอย่างน้อยๆการมีคนรถมาด้วยก็ย่อมสามารถสอดส่องพฤติกรรมได้ง่ายขึ้นว่าเขาจะไปไหนมาไหนในแต่ละวันบ้าง

เมื่อมาถึงที่หอประชุมของวินเซอร์รูฟดงแฮก็ขอตัวไปทำงานที่ฝั่งไมอาทันที แต่ก็มีสายตาโหดๆจ้องมองมาเหมือนจะย้ำให้รู้ตัวว่าควรจะทำเช่นไร ร่างเล็กจึงได้ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขาไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่และรับหมวกมาโดยไม่กล้าที่จะทักทายแม้สักคำ

เมื่อคืนตกใจหรือเปล่า คิบอมถามห้วนๆเมื่อมาส่งถึงหน้าชมรมแล้วและกำลังปลดหมวกออกจากร่างบอบบางไปด้วย

ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองอย่างกล้าๆกลัวๆ สีหน้าที่ราบเรียบไม่ระบุอารมณ์นั้นทำให้เขาใจสั่น มันน่ากลัวพอๆกับที่จะดูว่าเท่ห์ แต่รู้สึกว่าดงแฮจะรับรู้ในอย่างแรกมากกว่า

ตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆเพื่อสะบัดผมเมื่อเขาดึงหมวกไปแล้ว ตกใจนิดหน่อย

อืม

แล้วนายรู้จักบ้านชั้นได้ยังไง เขาถามซื่อๆ

ซึ่งคนโดนถามก็นิ่งลงและกลับตอบผิดประเด็นอย่างจงใจ จะเลิกกี่โมง

ไว้ชั้นจะส่งข้อความไปบอกแล้วกันนะ ดงแฮก้มหน้างุดๆเพราะสายตาน่ากลัวกำลังจับจ้องมาที่ดวงหน้าของตัวเอง คิบอมอาจไม่รู้ตัวแต่เขากลัวจนแทบจะหัวหดอยู่แล้วในตอนนี้

ร่างหนายังคงจ้องตาเขม็ง ทำไมไม่โทรมา ชั้นขี้เกียจอ่านข้อความ

คนตัวเล็กไม่กล้าตอบว่าไม่อยากคุยด้วยเพราะอีกฝ่ายนั้นน่ากลัวจึงได้ตอบเลี่ยงไป ชั้นไม่อยากให้นายรับโทรศัพท์ของชั้นต่อหน้าฮันกยองน่ะ เค้ายังโมโหนายอยู่

ไร้สาระ

เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆแล้วก็ขับรถบิดออกไปโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก ดงแฮยืนมองตามตาแป๋วจนกระทั่งเขาหายไปจึงได้เข้าไปในชมรมด้วยสมองที่มึนงง

เขาไม่รู้ว่าคิบอมคิดอะไร ไม่รู้ว่าเป็นคนแบบไหน ไม่รู้ว่าต้องการอะไร และก็ไม่รู้อะไรสักอย่าง

 

 

ผ่านไปหลายชั่วโมงกว่าจะมีข้อความส่งมา ร่างสูงในชุดประหลาดเมื่อเทียบกับเพื่อนในกลุ่มหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน สีหน้าที่ราบเรียบยังปกติ แต่สักครู่ก็เดินล้วงกระเป๋าออกจากหอประชุมโดยไม่ได้พูดจากับใครสักคำ

ซีวอนมองตามแล้วก็พอจะเดาได้ว่าคงไปรับดงแฮแต่เพราะนิสัยของคิบอมมักเอาแน่เอานอนไม่ได้และไม่ค่อยพล่ามบอกอะไรที่ไร้สาระจึงไม่คิดจะเอ่ยถาม ส่วนฮันกยองก็ยังตั้งป้อมสงครามเพราะเคืองอยู่จึงเมินใส่ตั้งแต่เช้า ส่วนคยูฮยอนเองก็มัวแต่ลองเสียงเปียโนและไม่ได้สนใจใครคนอื่น

ไม่นานนักร่างบอบบางก็เดินตามหลังเจ้าคนประหลาดกลับมาในหอประชุมและยังคงสภาพเหมือนเดิมคือห่างกันสามเมตรเป็นอย่างต่ำเหมือนคิบอมแค่ทำตามหน้าที่ที่ไปส่งและต้องไปรับ ซึ่งเมื่อสารวัตรคนดีเห็นหน้าหวานๆของเพื่อนก็เหลือบมองไอ้ตัวแสบจอมกวนแล้วจึงค่อยหันไปถามดงแฮด้วยความเป็นห่วง

มันว่าอะไรนายอีกหรือเปล่า

ไม่นี่ ตาใสๆจ้องกลับ อย่าโกรธเค้าเลย เมื่อวานเค้าคงพยายามจะล้อชั้นเล่น แต่อาจจะสื่อผิดอารมณ์ไปหน่อยล่ะมั๊ง เพราะวันนี้เค้าก็ปกติดีอ่ะ

ปกตินี่คือ?

คือพูดสองสามคำ แล้วก็เงียบ ตัวเล็กยิ้มเจื่อนๆ

ฮันกยองพยักหน้าเบาๆอย่างเบื่อหน่าย มันพูดน้อยจนแทบใบ้แล้วล่ะ ช่างหัวมันเหอะ

คยูฮยอนนั่งมองคนสวยจากบนเวทีเพราะเวลานี้เขากำลังซ้อมเพลงที่จะใช้เล่นในงานโรงเรียนอยู่ สายตาหวานๆจับจ้องไปยังดวงหน้าที่หวานฉ่ำจงใจจะให้เขารู้ตัว ซึ่งเมื่อดงแฮหันไปมองก็ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง เพราะจู่ๆจากเพลงของบีโธ่เฟ่นก็กลายเป็นเพลง Way back into love เอาเสียดื้อๆ

อย่าไปสนใจมันเลย ไอ้หัวงูเนี่ยน่ะ ร่างหนาหน้าตี๋รู้ทันเลยขยับตัวนั่งบังดงแฮเอาไว้เลยยิ่งทำให้คนโดนกันท่ายิ่งต้องหาวิธีมาสวนคืนบ้าง

คุณชายรูปงามกวักมือเรียกนักเรียนคนอื่นๆและส่งสัญญาณให้นำไมค์มาให้ลองด้วย พอได้มาครบองค์ประกอบก็เปิดคอนเสิร์ตย่อยๆ ทั้งร้องเพลงและเล่นเปียโนมันเสียเองทั้งๆที่อ้างว่าเจ็บคออยู่หยกๆ

ไหนมันบอกว่าเจ็บคอ ร้องเพลงไม่ได้ คิ้วหนาเริ่มขมวด

ซีวอนซึ่งเดินตรวจตราความเรียบร้อยเลยหันมาหัวเราะแล้วยักไหล่ใส่เหมือนจะบอกว่าเขาเองก็ตอบแทนไม่ได้เช่นกัน

ต่อมเจ้าชู้ทำงานเป็นไม่ได้เลยนะมันเนี่ย ว่าแล้วก็บ่นซ้ำจนร่างเล็กนึกสงสัย

คยูฮยอนเจ้าชู้เหรอ

มาก สารวัตรร่างหนากระแทกเสียงใส่โดยที่ตายังมือพู่กันในมือ

แล้วเค้าเจ้าชู้ใส่ใครล่ะ ชั้นไม่เห็นผู้หญิงสักคน

คำถามซื่อๆถูกส่งมาพร้อมกับตาใสๆที่ไร้พิษสง เพื่อนเก่าแก่ชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นจ้อง พอมองแล้วก็พบว่าดงแฮเหมือนจะไม่รู้ตัวจริงๆว่าโดนจีบอยู่ หรือไม่ก็อาจจะรู้แต่ยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นแบบไหนกันแน่

ฮันกยองไม่ได้พูดอะไรแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ตัวเล็กเลยเดินไปหาซีวอนเพื่อจะช่วยเขาติดป้ายแต่ก็โดนเจ้ารูปหล่อตัวร้ายตะโกนเรียกมาเสียก่อน

ดงแฮ ขึ้นมานี่หน่อยสิ

หืม หน้าหวานๆหันไปจ้องแล้วเลิกคิ้วสูง มีอะไรเหรอ

มีอะไรให้ช่วยน่ะ

พอได้ยินว่ามีงานให้ช่วยก็ยิ้มกว้างรีบวิ่งไปหาคนชวนอย่างเร่งด่วน เขาไม่ชอบอยู่นิ่งๆในขณะที่คนรอบข้างมีงานทำอยู่แล้ว เมื่อครู่จะช่วยเขียนป้ายผ้าก็โดนฮันกยองไล่ออกมาเพราะกลัวจะเปื้อน เลยจะไปหาซีวอนแทน แต่พอมีงานยื่นมาให้ก็ดีอกดีใจเพราะกลัวว่าจะโดนซีวอนไล่ออกมาอีกรอบอยู่เหมือนกัน

มีอะไรให้ช่วยอ่ะ

ชั้นเจ็บคออ่ะ ร้องเพลงมากไม่ได้แต่ว่านักร้องที่จะร้องเพลงนี้เค้าไม่อยู่ นายพอจะร้องได้หรือเปล่าอ่ะ

ดงแฮรับเนื้อร้องขึ้นมาดูแล้วก็พยักหน้าเบาๆ ร้องได้ ..แต่ห่วยหน่อยนะ

ไม่เป็นไร ขอแค่เป็นเสียงนายก็พอ

ตาวาวๆกวาดมองทั่วทั้งใบหน้า ดงแฮแทบจะชาไปทั่วร่างเพราะความสะเทิ้นอาย เขาไม่รู้ว่าคยูฮยอนคิดจะจีบหรือเปล่า และก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร แต่สายตาวูบวาบที่อีกฝ่ายมองมานั้นมันสร้างความปั่นป่วนให้ร่างกายเหลือเกิน

เสียงหวานๆเริ่มเปล่งร้องออกมาคลอกับเสียงดนตรีที่ร่างหนาบรรเลงไปด้วย ทั้งๆที่เขาบอกว่าห่วยแต่คนฟังกลับรู้สึกว่ามันไพเราะจับใจและน่าจะให้มาร้องแทนนักร้องที่จะต้องขึ้นเวที สายตาหวานๆหมั่นส่งไปเป็นระยะพร้อมกับรอยยิ้มหวานเชื่อม แต่หนทางก็สะดวกได้เพียงไม่นานเพราะเมื่อจบเพลงก็มีมารมาผจญ

ดงแฮ ออกไปซื้อขนมกันมั๊ย ฮันกยองเดินมาเรียกถึงหน้าเวที

ร่างบอบบางชั่งใจอยู่ไม่กี่วินาทีก็หันไปหานักดนตรีรูปหล่อพร้อมกับยื่นเนื้อเพลงคืนให้ เดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อนนะ ไปด้วยกันมั๊ย

คยูฮยอนรู้ดีว่าฮันกยองพยายามจะกันท่า พอดงแฮเอ่ยแบบนั้นออกมามีหรือที่จะปล่อยโอกาสให้หลุดมือ

ไปสิ อยากรู้เหมือนกันว่านายจะชอบกินอะไรแบบไหน

คำพูดแปลกๆส่งผลให้คิ้วเรียวขยับน้อยๆด้วยความประหลาดใจ จู่ๆก็ใจเต้นตึกตักขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ การเข้าใกล้คยูฮยอนมันกำลังทำให้เขาปั่นป่วนพอๆกับที่อยู่กับซีวอน แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวสิ่งเหล่านั้นก็พลันหายไปเมื่อรังสีอึมครึมแผ่ปกคลุมมาเยือนร่าง

ดวงตาเรียวที่นิ่งสงบของคิบอมมองมาโดยไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษ ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแม้การเปล่งเสียงใดๆ แต่เขาก็ยังเดินไปพร้อมกับคนอื่นๆเหมือนสื่อสารกันด้วยกระแสจิต

เมื่อไปถึงซุ้มอาหารที่เปิดเฉพาะกิจเนื่องจากมีนักเรียนมาทำงานก็ถึงคราวเกิดสงครามย่อยๆระหว่างซีวอนกับคยูฮยอนขึ้น ต่างคนต่างให้ความสนใจดงแฮอย่างเห็นได้ชัด เมื่ออีกคนถาม อีกคนก็บริการ สร้างความปวดหัวให้กับฮันกยองค่อนข้างมาก และก็ยังดีที่มีแต่คิบอมที่นั่งกัดเบอร์เกอร์โดยไม่ได้คิดจะยุ่งกับใครจึงตัดปัญหาไปได้ตั้งรายหนึ่ง

วันนี้ซีวอนกับคยูฮยอนเค้าแปลกๆนะ ดงแฮเอ่ยเบาๆเมื่อเดินตามเพื่อนรักไปเข้าห้องน้ำ

ร่างหนาหัวเราะเบาๆเพราะรู้ดีถึงความผิดปกตินั้น นายไม่รู้เหรอว่าพวกมันเป็นอะไร

ไม่รู้สิ เขาตอบซื่อๆ

นายว่าสองคนนั้นมันเป็นไงกัน ตัวใหญ่ลองหยั่งเชิงบ้าง

ก็น่ารักดี

น่ารักเหรอ? เสียงสูงๆร้องขึ้น อย่างนั้นเรียกว่าน่ารักเหรอ

ก็.. ไม่รู้สิ ซีวอนเค้าใจดีกับชั้น แต่คยูฮยอนก็คุยสนุกดี

คนฟังเข้าใจว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่เพราะยังขาดอีกคนเลยถามเพิ่ม แล้วคิบอมล่ะ

ดงแฮหัวเราะในลำคอเบาๆพร้อมกับส่งสายตาเหมือนว่ามันเป็นคำถามมหาโหด คนนี้ชั้นขอข้ามได้มั๊ยอ่ะ

 

 

เมื่อทำงานที่หอประชุมเสร็จแล้วทั้งสี่หนุ่มก็พาเพื่อนใหม่ตัวเล็กไปทานอาหารเที่ยงในช่วงบ่ายแล้วจึงได้พาไปต่อที่ห้องซ้อมที่ใช้รวมพลเฉพาะกิจ คิบอมเข้าไปประจำที่ก่อนคนอื่นๆเพราะเขาขับรถมาถึงก่อน ส่วนฮันกยองนั้นมาพร้อมกับคยูฮยอน ส่วนดงแฮกับซีวอนก็ตามมาสมทบเป็นคู่สุดท้าย

เสียงของดงแฮที่ได้ฟังเมื่อครั้งที่อยู่โรงเรียนทำให้คุณชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ยุให้ช่วยเป็นนักร้องนำให้ชั่วคราวก่อนที่จะหานักร้องได้ก็หลวมตัวตกลงเพราะเขาเองก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว แต่ใครจะรู้ว่าความจริงคยูฮยอนตั้งใจจะให้เขามาร้องเป็นการถาวรเลยต่างหาก

เมื่อร่างบางจับไมค์ขึ้นมาและเอื้อนเอ่ยตามทำนองเพลงที่ดังขึ้นก็สามารถดึงดูดทุกสายตาให้จ้องมองไปยังจุดๆเดียวซึ่งก็คือใบหน้าแสนหวานได้อย่างง่ายดาย ไม่เคยมีใครคิดว่าเขาจะร้องเพลงเพราะได้ขนาดนี้ แม้แต่ฮันกยองเองก็ยังอึ้งไม่น้อยที่มองข้ามคนใกล้ตัวไป

แต่พอโดนจ้องหนักๆเข้า จากที่ร้องด้วยความสนุกสนานก็ชักจะเริ่มเกร็งขึ้นมา ม..มีอะไรกันเหรอ

ตาแป๋วๆกวาดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งทั้งหลาย แต่เมื่อมันเคลื่อนไปถึงคิบอมก็ต้องรีบย้อนกลับไปทางเดิมเพราะกลัวจะไปสร้างความไม่พอใจให้อีก

นายร้องเพลงเพราะนะ ซีวอนยิ้มนิ่งๆ สายตาของเขาอบอุ่นเหลือเกิน

ดงแฮเริ่มเขินเพราะโดนชมบวกกับท่าทางกรุ้มกริ่มของท่านประธานรูปงาม อีกคนที่เป็นคู่แข่งเลยทำคะแนนตามในทันที

มาเป็นนักร้องให้เราสิ ไหนๆนายก็ว่างอยู่แล้วนี่นา ..ดีเลยนะเนี่ยที่วงเรามีสองโรงเรียนรวมกัน สานสัมพันธ์ได้เยี่ยมเลยล่ะ

จากตอนแรกร้องเล่นๆ พอโดนทาบทามจริงๆก็ชักไปต่อไม่ถูก อ..อย่าดีกว่ามั๊ย ชั้นไม่ได้ร้องดีขนาดนั้นนะ

ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ดงแฮ ฮันกยองยิ้มตาหยีส่งกำลังใจให้เต็มที่

แต่เพราะดงแฮยังไม่ค่อยมั่นใจเลยต้องให้กำลังใจกันยกใหญ่ แต่คนที่ชอบทำตัวแปลกแยกก็ทะลุกลางป้องสร้างความปวดหัวขึ้นมาอีกจนได้ เพราะนอกจากจะไม่ช่วยพายแล้วก็แทบจะเอาสมอปักซ้ำลงไปอีก

กลัวอะไร ร้องๆไปเดี๋ยวก็จบ

ทุกสายตาจับจ้องราวกับว่ามันคือสิ่งที่ผิด ทั้งฮันกยอง ซีวอน และคยูฮยอกถลึงตาใส่โดยไร้คำพูด ส่วนดงแฮก็ทำตาปริบๆขาดความมั่นใจเพราะโดนว่า  เจ้าคนไร้ความอ่อนโยนเลยพูดขึ้นมาอีกคำ ซึ่งมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย

ก็แค่ร้องเพลง ไม่ได้ให้ไปรบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

แวะมาอัพเป็นพักๆ ... ไว้จบมัสบีแล้วจะมาอัพเรื่องนี้ถี่ๆนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67010 DreamPatty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 17:17
    ร้ายนักนะคิบอม
    #67,010
    0
  2. #66958 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 20:26
    ปากร้ายแบบนี้ตอนจูบจะเป็นไงนะ -///-  



    #อะไรของมัน #ข้ามเม้นนี้ไป
    #66,958
    0
  3. #66944 Catfish (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 06:18
    คิบอมมี่ ที่ให้ใส่สร้อยนั่นจะได้ป้องกัน บอกว่าเป็นคนของคิบอมใช่ไหม คิบอมเย็นชาภายนอก แต่จริงๆแล้วอบอุ่นมากเลย แต่แสดงออกมาดีๆไม่เป็น ด๊องโดนอัดอ่ะ น่าสงสาร เจ๊กับมินมาแล้ว มาป่วนหัวใจ4Eได้แล้ว ด๊องมาคนเดียวเลยโดนรุมนี่แหละ
    #66,944
    0
  4. #66777 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 01:54
    ฮ่าๆๆ ชอบแบบบอมที่สุดเลยอ่ะ
    #66,777
    0
  5. #66467 kyumin*137 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 22:14

    ปากหรอบวม = =

    #66,467
    0
  6. #66262 KIHAE*129 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 02:19
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    บอมนี่แหละร้ายกาจที่สุด
    #66,262
    0
  7. #66204 mirchullove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:21
    เอาหมาออกก็ดีนะ บวม
    #66,204
    0
  8. #66203 mirchullove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:21
    เอาหมาออกก็ดีนะ บวม
    #66,203
    0
  9. #66146 Zelon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:45
    เริ่มจะฮาบอมแล้วนะเนี่ย 555 ตกลงชอบหรือไม่ชอบ สนใจหรือไม่สนใจ ยังไงกันแน่เนี่ย ^_^ (แต่ก็ยังอุส่ารู้บ้านเค้าอะน้อ)



    วอนกะคยูทำคะแนนกันแย่แล้ว ;)
    #66,146
    0
  10. #66123 Sarang SUJU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:31

    อิบวม อีกแล้วนะแก >-<

    #66,123
    0
  11. #66087 kung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 00:34
    บอมแกไม่พูดก็ไม่มีใครว่านะ



    #66,087
    0
  12. #65999 chin-cha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 02:18
    เรื่องนี้น่ารักอ่ะ
    #65,999
    0
  13. #65724 Darker-40 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 16:25
    = =

    พูดอย่างนี้ เงียบไปเห๊อะ
    #65,724
    0
  14. #65689 Witim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 01:10
    เงียบเถอะบอม
    #65,689
    0
  15. #65648 MTieluk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 14:46
     แกเอามือปิดปากซะก็ดีบอม จะได้ไม่ต้องพูดอะไรแบบนี้ออกมา
    #65,648
    0
  16. #65637 famously_DRH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 12:18
     บอมแกจะเฉยไปไหนวะ เกียม ทำไมต้องเกรียนใส่เฮด้วยอ่ะ - -
    #65,637
    0
  17. #65533 A-lma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 16:02
    คิบอม พูดเเต่ละครั้ง เจ็บลึกยันไส้ติ่งเลยทีเดียว
    #65,533
    0
  18. #65459 Xiahnow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2554 / 23:54
    คิมคิ...นายควรจะนั่งฟังเงียบๆจะดีที่สุดนะ - -*
    #65,459
    0
  19. #65408 Bubble_BUM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 14:33
    ปากบอมแบบ...
    #65,408
    0
  20. #65352 PARISO'KH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 22:56
    ตี๋~~~~~~~ พึ่งจะชมไปนะ  นั่งเงียบๆไม่มีใครว่าหรอกน่า = =
    #65,352
    0
  21. #65254 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:16
    บอม โรคจิต = =
    #65,254
    0
  22. #65148 satohara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 13:13
    บอมแกกวนมากอ่ะ ปากร้ายซะจริงๆเลย
    และวันๆนึงนี่แกพูดวันละกี่คำกันแน่เนี่ย
    ( ใครเขาจะไปพูดเยอะเหมือนแกเล่า )
    มีการมาหาเขาที่บ้านซะด้วย
    ชอบฉากนี้มากอ่ะไรเตอร์ มันน่ารักดี
    สู้ๆนะค่ะไรเตอร์ 
    #65,148
    0
  23. #65125 NANA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 17:24
    บอมกวนจัง ปากก็ร้ายอ่ะ แถมยังทำตัวแปลกๆ

    อุตส่าห์มาหาที่บ้านเพื่อบอกว่าไม่ได้เกลียด แค่เนี้ย



    คยูก็รุกจริงรุกจัง แต่น่ารักอ่ะ ชอบๆ

    #65,125
    0
  24. #64747 IDidnt'Only (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 10:38
    แอบฮาคำพูดบอม
    ตอนแรกดูเหมือนจะหนักเลยแก้ใหม่
    แต่มันก็หนักอยู่ดี  ฮ่าๆ
    #64,747
    0
  25. #64680 tanphon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 19:14
    คิบอมแกวอนโดนพระบาทมากเลยอ่ะ ชอบๆ กวนๆดี

    อ๊ากกกก!!! ขับรถไปถึงบ้านแล้วบอกเฮว่าไม่ได้เกลียด สุดยอดอ่ะ

    คยูก็นะ ไม่รู้จะพูดไงดี
    #64,680
    0