Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 46 : Charpter 32 : โอกาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    25 พ.ย. 52

 

คิบอมพาดงแฮเดินกลับขึ้นไปที่บนห้องหลังจากที่ขึ้นจากสระน้ำแล้ว ร่างเล็กตากลมใสนั่งอมยิ้มน้อยๆเมื่อเจ้าของห้องหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้มาวางแหมะเอาไว้ที่บนศีรษะของตัวเองตามด้วยมือหนักๆที่แกล้งขยี้แรงๆให้ได้งอนเล่น ดงแฮค้อนน้อยๆแล้วทำแก้มพองอมลมใส่ทั้งที่จริงแล้วก็ไม่ได้โกรธอะไรสักนิด

บ้านคิบอมกว้างเนอะ เจ้าตัวเล็กเอ่ยขณะที่เช็ดผมไปด้วย

คนที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวเพราะเพิ่งจะอาบน้ำล้างเอาสารคลอรีนออกจากร่างหันมามองคนพูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องแปลก เขาเติบโตมากับบ้านหลังนี้ตั้งแต่เด็ก มันชินเสียจนไม่รู้สึกอะไร แต่จะว่าไปแล้วตอนที่ไปอยู่บ้านดงแฮวันแรกๆก็รู้สึกว่ามันแคบอยู่เหมือนกัน

บ้านนายก็ใหญ่ไม่ใช่เหรอ

บ้าน?” เสียงเล็กขึ้นสูงพร้อมกับสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ

บ้านจริงๆที่ไม่ใช่หลังที่อยู่ไง

อ๋อ หน้าหวานอมยิ้มบ้าง ไม่ได้อยู่นานแล้วอ่ะ จำความรู้สึกแบบนั้นไม่ค่อยได้

งั้น.. อยากไปเดินเล่นมั๊ย ที่บ้านนายก็มีหน้าบ้านอยู่แค่นั้นเอง เวลาวิ่งเล่นคงต้องถ่อไปที่บ้านพี่ฮีชอลใช่มั๊ยล่ะเจ้าเปี๊ยกตาแป๋ว

ได้ยินแบบนั้นก็หน้ายู่ใส่ พูดเหมือนชั้นเป็นหมาเลย

เหรอ พูดไปก็เดินหาของไปด้วย พอเจอแล้วก็มาใช้มือรวบผมด้านหน้าของตัวเล็กขึ้นมามัดสูง คิบอมใช้นิ้วเกลี่ยไรผมให้เรียบร้อยแล้วจัดอีกสักหน่อยพอเรียบร้อยแล้วก็หยิบเอามือถือมาถ่ายรูปเอาไว้โดยที่ดงแฮยังงงๆ

อะไรอ่ะโหด.. โหดทำอะไร

เดี๋ยวสิ ..อย่าดื้อ กำลังน่ารักเลย

พอเห็นเขายิ้มฟันขาวแก้มพองตาหยีก็ลืมสงสัยไปเสียหมด ร่างใหญ่เดินไปหยิบแป้งเด็กที่ชอบใช้ทาตัวก่อนนอนมาเทใส่มือแล้วทาบางๆบนแก้มนิ่มจนเป็นรอยด่างขาววอกน่าเอ็นดู เสร็จแล้วก็ยังจะใช้ปลายนิ้วแต้มที่เหลือลงบนปลายจมูกแหลม แถมยังเอาโบว์อันเล็กที่อุตส่าห์เอาโบว์หูกระต่ายในตู้มาประยุกต์ติดลงไปที่จุกน้อยๆด้วย

ทำตาโตๆหน่อย

จะเล่นอะไรอ่ะโหด หน้างงๆตอนนี้ยิ่งหน้าเอ็นดูหนัก

คิบอมรีบกดโทรศัพท์รัวถ่ายรูปอย่างรวดเร็วแล้วจัดการบันทักให้เรียบร้อยก่อนจะกดล็อกเครื่องกันเจ้าตัวยุ่งมาวุ่นวาย ดงแฮที่ยังงงอยู่ส่งสายตางงๆผ่านตากลมแป๋วไม่ยอมหยุด มือใหญ่เลยเอื้อมไปดึงมือน้อยให้ลุกขึ้นจากที่นอน

อยากเห็นลูกหมาที่ชั้นเลี้ยงไว้มั๊ย

หืม น่ารักป่ะ

น่ารักสิ

ไหน ปากแดงยิ้มกว้าง แต่พอคิบอมดึงตัวเองไปยืนหน้ากระจกก็หุบยิ้มจนแทบไม่ทัน

คิมคิบอม!!!”

ก่อนที่จะโดนฟาดสักรอยสองรอดก็จัดการรวบตัวแล้วกอดจนแน่นแถมยังเอาหน้าตัวเองดันแก้มอีกคนให้ไปมองกระจกอีกต่างหาก ดงแฮทั้งสะบัดหน้าหนีแถมยังดิ้นขลุกขลักไปมาแต่ทว่าแรงเขาก็น้อยกว่าพ่อเทพบุตรสุดโหดอยู่ดี

หลอกว่าชั้นเหรอเจ้าหน้าโหด เสียงง๊องแง๊งโวยวายใส่ จับชั้นแต่งอะไรก็ไม่รู้อ่ะ

ลูกหมาไง ..เนี่ย เหมือนชิสุเลย แขนแกร่งรีบรัดร่างบางเอาไว้ด้วยข้างเดียวแล้วใช้มือที่ว่างเอื้อมขึ้นมาจิ้มที่แก้มขาวนุ่มนิ่มที่ตอนนี้มันขาวด่างๆด้วยฝีมือของตัวเอง

ลูกหมาตัวนี้อ่ะดื้อแล้วก็ซนมากเลยนะ วันๆก็ชอบอ้อน ชอบงอแง แล้วก็เอาแต่ใจ

นัยน์ตาหวานเริ่มขวางใส่แล้วสะบัดหน้าหลบ แต่ยิ่งหลบอีกคนก็ยิ่งรุก ดงแฮเลยค้อนซ้ำพร้อมกับสะบัดหน้าหนี

ไม่พูดด้วยแล้ว

หืม ..น้องแป๋วงอนเหรอ ตัวใหญ่ยังกอดเขาเอาไว้ไม่ปล่อย

... ไม่ตอบแถมยังเมินหนีอีกต่างหาก

อ่ะ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ มือหนารีบทาแป้งให้เรียบร้อยและเหลือเอาไว้แค่แก้มนวลที่หอมฉุย ไม่ด่างแล้วนะ เลิกงอนได้รึยัง

... หน้ายังงอง้ำไม่เปลี่ยน

คราวนี้คิบอมเลยต้องแกะเอาโบว์สีหวานที่ตัวเองเคยโดนจับแต่งตัวน่ารักๆเมื่อสมัยเด็กออกมาแล้วเอายางรัดผมบนหัวทุยๆออกบ้าง แต่ดงแฮก็ยังงอนไม่เลิกเลยต้องเชยคางมนเบาๆ ตอนแรกตัวเล็กก็ยังสะบัดไปสะบัดมา พอมีเสียงทุ้มกระซิบเบาๆมาก็ยอมหันแบบงอนๆ

เห็นอะไรมั๊ย ชายหนุ่มจ้องตากลมผ่านเงาสะท้อนในกระจก

หน้าหวานเหล่ตาแป๋วๆมองบ้างแล้วเมินใส่มือใหญ่เลยต้องตื้ออีกครั้ง มองดีๆสิ เห็นอะไรรึยัง

ตัวเล็กหน้างอง้ำ เห็นคนชอบแกล้งกำลังลวนลามชั้นอยู่

สิ้นเสียงหวานที่ประชดคิบอมก็อมยิ้มบ้าง เขาไม่อาจจะปฏิเสธข้อหาเหล่านั้นเพราะตัวเองก็ยังกอดร่างบอบบางเอาไว้แน่นเพราะเกรงว่าเขาจะหนีไปไหน แต่ถึงจะโดนประชดแต่ในเมื่อสิ่งที่ต้องการยังไม่สำเร็จก็ยังไม่ยอมปล่อยแน่ๆ

มองก่อนสิ.. มีอะไรจะให้ดู

อือ ..ไหน เสียงขุ่นๆถามกวน ไหนล่ะ

นี่ไง

จบคำก็กดทั้งริมฝีปากและปลายจมูกลงที่แก้มหอมของร่างเล็กในอ้อมกอด จูดหนักๆเข้าฟอดใหญ่โดยที่เจ้าของร่างยังไม่มีโอกาสได้ทำอะไรนอกจากยืนอึ้งอยู่หน้ากระจก

ปกติเวลาที่ประชิดตัวก็มักจะไม่เคยเห็นภาพเหล่านั้นด้วยตาตัวเอง ยิ่งเวลาที่คิบอมจูบทีไรก็แทบจะหลับตาพริ้มหรือไม่ก็ใกล้จนมองอะไรแทบไม่เห็น แต่เวลานี้ภาพตรงหน้านั้นชัดเจนและใสแจ๋ว

เขากำลังหอมแก้มผมอยู่!!!

เห็นรึยัง เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่ว เห็นเด็กน้อยตาแป๋วโดนลวนลามหรือเปล่า คึ คึ

จากยืนนิ่งก็พลันหน้าแดงเป็นลูกสตอเบอร์รี่ในพริบตา คราวนี้ร่างหนาเลยหาเรื่องมาแซวได้อย่างรวดเร็ว

แล้วตอนนี้เห็นคนขี้งอนหน้าแดงหรือเปล่า

...

เด็กขี้งอนคนนั้นน่ะ.. ชื่อดงแฮใช่มั๊ยนะ

...

เด็กคนนั้นน่ะตาแป๋วๆ ..แล้วเค้าจะรู้มั๊ยอ่ะ ว่าแก้มเค้าหอมมากเลย พูดจบก็จูบอีกฟอดใหญ่แถมยังสูดความหอมเข้าไปเสียเต็มปอด เค้าไม่ชอบให้ชั้นแกล้งเค้าอ่ะ ..แต่เมื่อกี๊เค้าน่ารักนะ นายว่ามั๊ย

ตรงไหน หลังจากที่เงียบมานานก็หันมาเมินใส่อีกรอบ

คราวนี้คนแซวเลยหัวเราะชอบใจใหญ่ ไม่รู้สิ

ใจร้ายอ่ะ ดงแฮงอแงใหญ่ เมื่อกี๊ถ่ายรูปไว้ด้วยใช่มั๊ยอ่ะ เอามาลบเลย!!”

เรื่อง?”

โหดอ้ะ.. ลบทิ้งไปเลยนะ

ไม่

โหดอ่า.. งอแงไม่ได้ผลก็เปลี่ยนมาอ้อนทันทีทันใด ไม่เอานะโหด.. มันน่าเกลียดอ่ะ

มีรูปนายที่ไหน มีแต่น้องชิสุทั้งนั้น

ชิสุบ้านนายสิ!!”

หึ

เสียงหัวเราะขึ้นจมูกกลับมาหลอกหลอน คิบอมรีบปล่อยมือจากตัวน้อยๆแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ แขนแกร่งรีบช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มพาดบ่าแล้วพาไปทุ่มที่เตียงกว้างโดยลืมไปแล้วว่าตัวเองยังมีแค่ผ้าขนหนูที่พันร่างอยู่ เขาทิ้งตัวทับตัวน้อยๆแล้วจับบิดแก้มไปมาจนดงแฮโวยวายเสียงลั่น

ไอ้โหดบ้า!!”

ฮ่าๆๆๆ

ยังจะมาขำอีก กำปั้นเล็กรีบทุบแต่อีกฝ่ายก็หลบได้ด้วยความชำนาญ

หึ หึ ..เดี๋ยวพาไปวิ่งเล่นนะเจ้าตัวเล็ก

หน้าสวยที่งอนอยู่แล้วยิ่งงอหนัก บอกแล้วไงว่าชั้นไม่ใช่ลูกหมา!!”

 

ทั้งๆที่งอนแต่พอเขาชวนลงมาเดินเล่นรอบบ้านก็ตามมาจนได้ ถึงแม้จะรำคาญกับการเดินตามของแรวอนไปบ้างแต่มันก็ไม่ได้น่าเบื่อหรืออึดอัดจนแทบจะทนไม่ได้ ดงแฮสังเกตเห็นว่าคิบอมรู้ตัวแต่พยายามจะไม่สนใจหรือใส่ใจกับท่าทีแปลกๆของหล่อนถึงแม้มันจะดูเหมือนพวกถ้ำมองไปบ้างก็เถอะ

มือน้อยที่เกาะเกี่ยวมือใหญ่ทั้งที่ปากบอกปาวๆว่าโกรธเขาอยู่ยังปล่อยให้ร่างสูงจูงไปเรื่อยๆ พอไปถึงสวนน้ำตกสไตล์บาหลีที่ด้านหลังของบ้านก็หยุดให้อาหารปลากันสักหน่อย

 “พรุ่งนี้โหดต้องกลับบ้านแล้วใช่มั๊ยอ่ะ ถามเองก็ใจหายเอง

อื้ม พี่ชายชั้นกลับพรุ่งนี้

แล้วคืนนี้ล่ะ

ก็นอนบ้านนายไง เขาตอบนิ่งๆ ตอนนี้คิบอมกลับสู่โหมดปกติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หน้ากากที่ฉาบรอยยิ้มเมื่อครู่มันถูกถอดเก็บตั้งแต่ที่เปิดประตูห้องออกมา

วันเสาร์นี้ชั้นรับปากซีวอนแล้วว่าจะไปเที่ยวกับที่บ้านเค้า ตัวเล็กเสียงอ่อย ชั้นผลัดมาแล้วรอบนึง รอบนี้ยังไงก็คงต้องไป

อืม เสียงครางในลำคอดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก แล้วไง?”

ชั้นไม่อยากให้ซีวอนหรือใครๆรู้ว่าชั้นอยู่บ้านนาย

กลัว?” คิบอมย้อนหน้านิ่งๆ แต่มันดูน่ากลัวพิกล

ไม่ได้กลัว ..แต่ชั้นไม่อยากให้มีปัญหาเพราะว่ามันก็ดูไม่ค่อยดีถ้าอยู่ๆชั้นจะมาอยู่บ้านนาย

อืม เจ้าเด็กผมปาดพยักหน้าน้อยๆทั้งที่สายตายังทอดมองเจ้าปลาคาร์ฟสีสวยที่ว่ายไปมาในบ่อ มือก็โปรยอาหารไปเรื่อยๆ

พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนนายไปส่งชั้นที่บ้านพี่ฮีชอลนะ

...

แล้วหลังจากที่ชั้นกลับมาจากไปเที่ยวกับที่บ้านซีวอนแล้วไปรับด้วยนะ

รับ?”

รับมาที่นี่.. ถ้าซีวอนเห็นว่าชั้นไปอยู่บ้านพี่ฮีชอลเค้าจะได้ไม่ต้องสงสัยเวลาที่ขับรถผ่านบ้านชั้นแล้วไม่มีคนอยู่ไง ชั้นอยากให้เค้าคิดว่าชั้นไปพักที่บ้านพี่ฮีชอล หลังจากวันเสาร์ก็ค่อยมาอยู่ที่นี่ไง ..แบบนี้ชั้นว่ามันดีกว่า

อืม ใบหน้าคมคายขยับเบาๆแล้วลุกขึ้น ดงแฮจึงได้ลุกเดินตามไปบ้าง

ตอนนี้คิบอมนิ่งเสียจนเดาความคิดอะไรไม่ได้ เขาใช้สายตาที่แสนสงบตวัดมองรอบตัวอย่างไม่ใส่ใจนัก ดูเหมือนตอนที่รู้จักกันใหม่ๆไม่มีผิด แต่ที่ดงแฮไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเขาจะต้องทำสีหน้า ท่าที และเสียงแบบนี้ทั้งที่ก็ไม่มีใคร

ความกังวลก่อตัวในความเงียบ และเพราะความสงสัยจึงถามออกไปจนได้

หรือคิบอมไม่อยากให้ชั้นมาอยู่ที่นี่

ไม่ต้องอธิบายหรือหันกลับไปมองก็รู้ว่าคนถามอยู่ในอารมณ์แบบไหน เสียงเล็กสั่นน้อยๆและพอจะเดาได้ว่าเขาใช้ความพยายามค่อนข้างมากในการคุมเสียงให้เป็นปกติ ตัวใหญ่ที่เดินนำหยุดก้าวเท้าแล้วยื่นมือไปทางด้านหลังเพื่อดึงมือเล็กมากุมเอาไว้โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองสักนิด

ชั้นแค่คิดว่า.. เหมือนเรากำลังหลบๆซ่อนๆอย่างกับพวกหนีคดี

ชั้นแค่ไม่อยากตอบคำถามให้มากมาย ตัวเล็กรู้สึกใจหวิวๆไม่น้อยกับคำพูดที่ได้ยิน แม้ความจริงพวกเขาทั้งคู่จะไม่ได้หนี แต่ตอนนี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการหาทางที่จะปิดบังเรื่องราวของพวกตนอยู่สักนิด

ไม่คิดจะให้โอกาสซีวอนเหรอ

หน้าหวานส่ายหน้าเบาๆ ไม่รู้.. แต่ชั้นก็ตกลงไปเที่ยวกับที่บ้านเค้าแล้วนี่

นั่นถือว่าให้โอกาส?”

อืม ให้โอกาส ..แต่จริงๆแล้วชั้นแค่.. ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงในเมื่อกับนายแล้วชั้นก็ไปไหนมาไหนด้วย จะไม่ไปกับเค้าเลยมันก็น่าเกลียดใช่มั๊ย

...

ชั้นจะใช้โอกาสนี้ทำให้เค้ารู้ว่า.. เราเป็นได้แค่เพื่อน

เสียงพ่นลมหายใจเบาๆดังออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เป็นฝ่ายจูง คิบอมไม่ได้อยากเหนี่ยวรั้งดงแฮเอาไว้หรือขอร้องให้เขาผลักไสคนอื่นไปจากตัว แต่แค่ต้องการได้อยู่ใกล้ๆและได้ดูแลก็เท่านั้น

แต่ความคิดกับการกระทำมันก็สวนทางกันเหลือเกิน

ใครว่าเขาอยากจะดึงมือเล็กๆนี่เอาไว้และไม่ยอมปล่อยมันไปให้ใครคนอื่น แต่จริงๆแล้วเขาบังคับให้ตัวเองปล่อยมันไปไม่ได้ต่างหาก ..บอกตัวเองกี่ครั้งว่าให้อยู่ห่างๆ แต่ร่างกายมันก็เข้าไปใกล้เพราะหัวใจรั้งแต่จะวิ่งเข้าไปหา ทั้งๆที่เป็นคนบอกว่าให้เขาให้โอกาสใครที่ดีกว่า แต่ก็ยังคอยแต่จะเกี่ยวร่างบอบบางนี้เอาไว้ในอ้อมแขน รู้ทั้งรู้ว่าซีวอนดูแลคนๆนี้ได้แต่ก็ระแวงจนไม่กล้าที่จะปล่อยมือให้เขาออกไปจากอก

..แกจะเอายังไงกันแน่นะคิมคิบอม

 

นี่นายหน้าโหด เสียงเจื้อยแจ้วฉุดสติของร่างใหญ่ให้ออกจากภวังค์ที่เขาสร้างขึ้น

หืม

วันนี้ทำอาหารกินกันเองดีมั๊ย?”

ตามใจ

โหดเป็นลูกมือนะ

-*- ไม่

อย่ามาเอาเปรียบ

ไม่ เสียงทุ้มทำห้วนใส่

โหดอ้ะ

งั้นไปกินที่ร้าน เรียวคิ้วเข้มขมวดเป็นปม ใครจะอยากเข้าครัวไปทำอาหารบ้าง ขืนลูกน้องในก๊วนรู้เข้าคงขายหน้าแย่ที่เอาเวลาเตร็ดเตร่ไปช่วยเจ้าตาแป๋วนี่ทำอาหารในครัว

แค่คิดก็สยองแล้ว -*-

นะโหดนะ ทำกินกันเองน๊า

อย่ามาอ้อน ขนลุก มือหนารีบผลักหัวกลมๆทันทีที่ตัวเล็กเข้ามาประชิดร่าง ไม่ต้องมาอ้อนเลยเจ้าตาแป๋ว ชั้นไม่ตกลงกับนายแน่ๆ ..ฮึ่ย บอกว่าขนลุก

ใจร้ายอีกแล้วอ่ะ หน้าสวยค้อนใส่ แถมยังผลักจนตัวใหญ่แทบกระเด็น งั้นก็ไปไกลๆเลยไป

ดงแฮสะบัดก้นเดินหนีอย่างงอนๆแต่คิบอมก็ไม่คิดจะง้อ ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋าตามห่างๆแล้วก็อมยิ้มในทุกครั้งที่เจ้าตัวน้อยหันมามองแล้วสะบัดหน้าหนี แต่พอกลับไปเจอหน้าแรวอนเท่านั้นก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือรีบยิ้มหวานแล้วหยุดรอพ่อตัวสูงเพื่อเกาะแขนเขากลับเข้าไปในบ้าน

คิบอมอ่ะชักช้า

คิ้วหนาขยับเล็กน้อยแล้วหลิ่วตามองหน้าคนพูดแต่ก็ไม่ว่าอะไรจนกระทั่งขึ้นมาถึงบนห้องจึงแกล้งหาเรื่องยียวนให้โดนงอนอีกสักรอบ

นี่เจ้าแป๋ว นายรู้ได้ไงอ่ะว่า..

อะไร คนงอนร้องถามอย่างลืมตัว

สายตาเจ้าเล่ห์สาดเข้ามาอย่างไม่ให้กันตั้งตัว ..ว่าชั้นชักช้าหรือไม่ช้า

ตาบ้า!!”

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

การสอบยังคงดำเนินต่อไปแต่เพราะหลังสอบยังมีอะไรอีกมากมายเหล่านักเรียนโรงเรียนชายล้วนที่มีตำแหน่งหน้าที่อย่างคณะกรรมการของไมอารอยัลและวินเซอร์รูฟก็ยังต้องเข้าประชุมในช่วงเย็นหลังจากสอบเสร็จแล้ว

ภายในตัวอาคารที่โอ่อ่าด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์โรมันช่างดูสวยงาม เวลานี้เข้าหน้าร้อนแล้วและมันก็เป็นช่วงเวลาดีๆที่ควรจะออกกำลังกาย ทั้งสองโรงเรียนจึงมีนโยบาลที่จะให้นักเรียนได้แข่งกีฬากระชับความสัมพันธ์กันขึ้น ซึ่งนั่นก็คือเหตุผลหลักที่ทำให้เหล่าคณะกรรมการทั้งหลายมานั่งอยู่ในห้องประชุมแห่งนี้

ซีวอน และคิบอม เข้ามาร่วมประชุมในฐานะประธานและรองประธานรุ่น แต่คุณชายชเวนั้นก็ยังพ่วงตำแหน่งหัวหน้าห้องติดมาด้วย เขามีฮยอกแจนั่งอยู่ข้างๆในฐานะเลขาของห้องและคณะกรรมการนักเรียนปี 2 ร่างเล็กนั่งจดยุกๆยิกๆตามคำพูดของอาจารย์ฝ่ายกิจกรรม ผิดจากคิบอมที่นั่งหมุนปากกาไปมา และซีวอนที่นั่งมองหน้าผู้พูดเพียงอย่างเดียว

เดี๋ยวนายช่วยสรุปแล้วเอามาให้ชั้นหน่อยนะฮยอกแจ เสียงนุ่มเอ่ยเบาๆตามแบบฉบับของคุณชายผู้อ่อนโยน

อืม ได้สิ แล้วซีวอนจะเอาตอนไหน ตัวเล็กยิ้มกว้าง แค่เขาหันมาคุยด้วยก็ยินดีจนออกนอกหน้าแล้ว

สักมะรืนนี้ก็ได้ นายจะได้มีเวลาอ่านหนังสือ

อื้อ แล้วจะให้ชั้นทำอะไรอีก

ห้องเรารับผิดชอบดูแลรับผิดชอบเรื่องอะไร นายก็มาบอกชั้นอีกทีแล้วกันนะ

ได้ๆ

แค่คำพูดประโยคสั้นๆก็ทำเอาใจชื้นขึ้นมา รอยยิ้มที่เหือดหายเริ่มเผยอีกครั้งอย่างจริงใจ ฮยอกแจมองเลยไปที่ฝั่งฮันกยอง รายนั้นนั่งรวมอยู่กับบรรดาสารวัตรนักเรียนแต่ก็หันไปทำปากขมุบขมิบใส่เด็กไมอาปีสามคนหนึ่งซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นเพื่อนของพี่ชายดงแฮ แม้จะไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางแต่ก็พอที่จะลำดับความสำคัญได้

เราต้องแบ่งสนามใช่มั๊ย เพราะจัดสองที่อ่ะ เลขาตัวน้อยหันไปกระซิบกระซาบ มันเป็นช่วงเวลาที่มีอยู่น้อยนิด และเขาก็ต้องเก็บเกี่ยวเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

อืม ร่างหนาพยักหน้าเบาๆ

แล้วแบบนี้ ..เวลามีแข่งกีฬา เราก็ต้องแบ่งสต๊าฟเอาไว้เพื่อดูแลทั้งสองฝั่งน่ะสิ เพราะจะแข่งเป็นสายเอกับสายบี

เออ คงจะอย่างนั้น ชั้นก็ลืมนึกไปสนิทเลย ขอบใจนะ ซีวอนยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้ พักนี้เขาเหม่อบ่อยเสียจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง แค่คิดว่าอีกไม่กี่วันดงแฮจะไปเที่ยวกับครอบครัวก็ตื่นเต้นและวางแผนชีวิตได้รวนไปหมดแล้ว

รอยยิ้มประหลาดทำให้คนมองนึกสงสัย อมยิ้มอะไรน่ะ

เปล่า ปากปฏิเสธแต่หน้ามันยอมรับไปกว่าค่อน

เปล่า แต่กลับยิ้มแบบนี้นี่นะ

ลางสังหรณ์ประหลาดเริ่มก่อกวนสติและความรู้สึกของฮยอกแจขึ้นมาแล้ว ร่างผอมเอะใจว่ามันคงมีอะไรแน่แต่ก็อยากจะรู้จากปากของเขาเองจึงลองกระเซ้าแหย่ไปตามประสาเพราะช่วงนี้ซีวอนอารมณ์ขึ้นๆลงๆไม่ปกติสักเท่าไหร่ บางทีก็เหม่อ เครียด แต่บางครั้งก็นั่งอมยิ้ม ดูแล้วน่าเป็นห่วงเสียมากกว่าอีก

มีความสุขอะไรหรือไง

ก็นิดหน่อย

ร่างหนายิ้มน้อยๆเพราะกำลังนับเวลารอวันที่ดงแฮจะไปเที่ยวด้วย เขาไม่ได้อยากป่าวประกาศแต่เรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีแบบนี้ถ้ามีคนรับฟังบ้างก็คงจะดี เพราะได้หน้านิ่งที่อยู่ข้างๆอีกฝั่งน่ะตั้งแต่เข้ามามันก็ทำท่าเหมือนเป็นแค่หุ่นประดับห้อง

แปลกนะ ปกติชั้นไม่เคยเห็นนายยิ้มแบบนี้เลย แสดงว่าคงจะเป็นเรื่องที่ดีมากๆ

อืม ..เสาร์นี้ดงแฮจะไปเที่ยวกับครอบครัวชั้นน่ะ

แค่ประโยคสั้นๆทำเอาหัวใจดวงน้อยทั้งชาทั้งเจ็บ ฮยอกแจจุกเพราะหมัดที่ฮุกมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากบางพยายามจะขยับฝืนแสร้งทำเป็นปกติแต่เขาก็ทำไม่ได้ ดวงตาเรียวหลบวูบในทันทีเพราะมันคือคำที่ไม่อยากจะได้ยินให้ตัวเองปวดใจ

แต่จู่ๆสายตาก็เหลือบมองคิบอมด้วยความสงสัย แต่ก็ต้องพบกับความแปลกใจเพราะสายตาของเขายังทอดมองไปด้านหน้าด้วยท่าทีที่สงบเช่นเดิม ไม่มีอาการหรือท่าทางอะไรที่ผิดแปลกออกไป และมันก็ประหลาดจนน่าสงสัยว่าเขาพกเอาโสตประสาทมาหรือเปล่า

ทั้งๆที่เดินจูงมือและทำท่าเหมือนว่าคบกับดงแฮแบบนั้นทำไมไม่รู้สึกอะไรกับการที่ร่างเล็กจะไปเที่ยวกับครอบครัวของคนอื่น ..แปลกชะมัด

ฮยอกแจกัดฟันเพื่อรวบรวมสติก่อนที่จะฉีกยิ้มแบบฝืนๆ ซีวอนคงชอบดงแฮมากนะ

ก็ไม่รู้สิ พอรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทางสุขใจมากเกินไปก็รีบกลบเกลื่อน ชั้นก็แค่..

เค้ารู้ทั้งนั้นนั่นแหละว่านายจีบดงแฮอยู่ ในที่สุดก็หลุดปากออกไปจนได้

ใช่.. ใครๆในวินเซอร์รูฟก็รู้ว่าประธานรุ่นปี 2 น่ะจีบเด็กไมอาตัวเล็กๆหน้าหวานๆนั่นอยู่ และทุกคนก็รู้เหมือนกันว่าคนๆนั้นมักจะไปไหนมาไหนกับคิบอม และยังมีคยูฮยอนคอยประชิดตัวอยู่เสมอ หนำซ้ำฮันกยองก็ทำท่าราวกับจงอางหวงไข่  แต่ที่ไม่รู้ก็คือ ..ความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขาทั้งหมด

ไม่มีใครกล้าถาม และไม่มีใครคิดจะค้นหาคำตอบ ..แต่รอเวลาให้มันเปิดเผยเองเสียมากกว่า

 

เมื่อการประชุมเดินทางมาจนถึงจุดสิ้นสุดอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมของทั้งสองโรงเรียนก็ปิดการประชุมและปล่อยให้นักเรียนแยกย้ายกันกลับบ้าน คิบอมรีบออกไปเพราะเขามีภาระต้องพาเจ้าตัวน้อยที่คอยอยู่ที่บ้านไปส่งบ้านป้า วันนี้เขาจำต้องฝากซังบอมให้ไปส่งดงแฮก่อนแล้วตัวเองค่อยตามไปทีหลัง ไม่รู้ว่าไอ้น้องตัวแสบก่อเรื่องอะไรไว้หรือไม่ แต่เพราะคยูฮยอนน่ะไม่น่าไว้ใจยิ่งกว่าเลยต้องตัดใจให้อีกคนที่น่าจะปลอดภัยขึ้นมาหน่อยไปส่งแทน

ส่วนพ่อคุณชายน่ะก็หนีไปกุ๊กกิ๊กกับเจ้ากระต่ายน้อยตัวกลมที่ไหนแล้วก็ไม่รู้

ฮยอกแจเห็นคิบอมออกไปโดยไม่รอก็ชะเง้อมองตาม เขาก็ใช่ว่าจะไม่ฉลาดเลย แค่นั้นก็พอจะเดาได้ว่าคงจะไปหาดงแฮแน่เพราะคนหน้าหวานนั่นไม่ได้เข้าประชุมด้วย เขามีชื่อในตำแหน่งรองประธานชมรมแต่ตรงช่องลายเซ็นกลับว่างเอาไว้ คิดว่าคงจะมีธุระอะไรที่สำคัญกว่า

ซีวอน คิบอมเค้ารีบไปไหนน่ะ ทั้งที่รู้แต่ก็แกล้งถามเพื่อหาเรื่องชวนคุย

คงไปรับดงแฮ

รับไปไหน?

ดงแฮจะไปอยู่บ้านป้าสักพักน่ะ ช่วงนี้คิบอมมันไปค้างที่บ้านดงแฮก็เลยต้องไปส่ง คนพูดพยายามข่มใจไม่ให้หวาดระแวง แต่ก็ต้องบอกตัวเองอยู่ทุกวินาทีว่าอย่าคิดมาก

ทำไมไปค้างบ้านดงแฮล่ะ

ก็.. เกือบจะหลุดปากไปแล้วว่าเพื่อนทะเลาะกับที่บ้าน แต่เพราะยั้งความคิดเอาไว้ได้ ปากเลยชะงักตาม

ก็เรื่องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนั่นแหละ ดงแฮอยู่บ้านคนเดียวคงไม่ค่อยปลอดภัย มันเลยอาสาไปอยู่เป็นเพื่อน

มิน่าล่ะ วันก่อนชั้นถึงเห็นพวกเค้าไปซุปเปอร์มาเก็ตด้วยกัน ท่าทางก็ดูสนิทกันดี ตอนเห็นก็ยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมไปด้วยกันได้เพราะอยู่โรงเรียนก็ไม่เห็นคุยกันซักเท่าไหร่เลย

คราวนี้ร่างเล็กจงใจจะพูดให้ได้รู้ เขาไม่ได้อยากสร้างความร้าวฉานแต่เพราะซีวอนไม่รู้อะไรเลยต่างหากจึงต้องบอก ..ก็แค่ไม่อยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเพื่อนกับคนที่ตัวเองจีบมีความรู้สึกประหลาดต่อกันอยู่

สิ่งที่ฮยอกแจบอกสะกิดใจของประธานรุ่นร่างสูงได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แค่ได้ยินว่าเขาไปซุปเปอร์มาเก็ตด้วยกันมันคงไม่แปลกเท่าไหร่เพราะคิบอมอาจจะออกไปเป็นเพื่อน แต่เพราะเขาบอกว่าดูท่าทางสนิทกันนี่น่ะสิที่ไม่น่าเชื่อ

นายบอกว่าสองคนนั้นสนิทกันเหรอ

อืม ก็เห็นเค้าแกล้งกันตอนที่เดินเลือกของ เหมือนจะเลือกของใช้ในบ้าน สายตาของคนพูดเหลือบมองน้อยๆเพื่อประเมินแล้วค่อยพูดต่อ ชั้นก็งงๆว่าทำไมมาด้วยกัน แต่คงจะเพราะคิบอมไปค้างบ้านดงแฮแล้วไม่มีพวกแปรงสีฟันมั๊ง ไม่ก็ของที่บ้านดงแฮอาจจะหมดเลยออกมาซื้อ ..คนใช้ตั้งสองคนนี่

เหตุผลที่อีกฝ่ายยกมาช่วยตอนท้ายทำให้หัวใจที่กำลังสั่นไหวเริ่มสงบ ฮยอกแจไม่ได้อยากมายุแยงตะแคงรั่วให้เพื่อนกันเขาแตกคอ แต่เพราะซีวอนทำท่าเหมือนไม่รู้อะไรเลยต่างหากที่ทำให้เขาต้องพูด

พูดเพื่อให้รู้อะไรบางอย่าง พูดเพื่อเตือนสติบ้าง และพูดเพื่อให้หัดสังเกตคนข้างๆเอาไว้จะได้ไม่เจ็บหนัก

 

ฮันกยองที่นั่งอยู่อีกฝั่งแต่ว่าดันติดกับอิทึกเหลือบมองท่าทีของเพื่อนฝั่งตรงข้ามเป็นระยะสลับกับการพูดคุยกับรุ่นพี่หน้าหวานคนข้างๆ ตลอดเวลาอิทึกนั่งเม้าส์ฮีชอลเสียคนโดนเผาตัวแทบจะเกรียมไปหมด มันทำให้ร่างหนารู้อะไรมากขึ้นซึ่งก็ถือว่าไม่ไร้สาระสักทีเดียว เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าพี่สาวคนสวยน่ะ..

ไม่ชอบให้ใครชมว่าสวย ไม่ชอบให้ใครบอกว่าเหมือนผู้หญิง แถมยังไม่ชอบกลิ่นกระเทียม ชอบทานอะไรๆรสสตอเบอร์รี่ ชอบทานขนมจุกจิก และก็อีกหลายอย่างมากมายไปหมด แต่ที่สำคัญคือ ชอบให้คนเอาใจ นี่แหละที่หนึ่งเลย

กำหนดเอาไอ้ที่ดามขาออกวันไหน อิทึกเรียกเฝือกอ่อนเสียประหลาด

วันศุกร์นี้แหละฮะ ฮันกยองตอบพลางรวบเอกสารบนโต๊ะ ส่วนมากก็มีแต่ชีทที่เอามาอ่านก่อนสอบนั่นแหละ

ว้า อาทิตย์หน้าชั้นก็ไม่ได้เห็นนายปั่นจักรยานมารับเจ้าเพื่อนขี้บ่นแล้วล่ะสิ

สิ่งที่เขาเสียดายดูน่าขำ แต่สำหรับคนฟังมันก็ทำให้ใจหายวูบได้ไม่น้อย รู้สึกว่าช่วงเวลาที่พี่สาวคนสวยขาเจ็บนี่มันสั้นจัง ทำไมเขาไม่ขาหักสักสามท่อนแล้วนอนหยอดน้ำเกลือนะ จะได้ดูแลนานกว่านี้

ก็คงจะยังไปรับไปส่งน่ะฮะ พ่อบอกว่าอย่าใข้ขาเยอะในทันทีที่ถอดเฝือกออก ถึงจะเป็นเฝือกอ่อนก็เถอะ

ก็ดี ชั้นชอบให้มันอยู่กับนาย น่ารักดี ริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มแฉ่ง

ทั้งคู่เดินออกมานอกห้องแล้วเข้าไปหาฮยอกแจที่ยืนอยู่กับซีวอน สารวัตรหน้าตี๋หลิ่วตาล้อเล็กๆเพราะเจ้าเด็กขี้แยคงมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆชายที่ตัวเองแอบรัก และหวังว่าวันนี้เขาคงจะไม่ต้องแอบไปซับน้ำตาอีก

แหม วันนี้ยิ้มได้นะ เสียงเบาๆกระซิบแซว

คนที่โดนแซวเลยตวัดสายตามาค้อนใส่เพื่อให้รู้ว่าไม่พอใจให้เขามาล้อแบบนั้น ซึ่งแม้ฮันกยองจะรู้ว่าเขาไม่ชอบใจแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งต่อ

หน้าบานเชียวนะ

ยุ่ง

สองร่างกระซิบกระซาบกันเบาๆ ส่วนอิทึกกับซีวอนก็ยิ้มทักทายไปตามประสา คนสวยไฮเปอร์ดูอารมณ์ดีตลอดเวลาจนน่าประหลาดใจและมันก็ทำให้ซีวอนยิ้มได้เมื่อเขาทักทายมา

จู่ๆฮยอกแจก็รู้สึกว่า ..คนที่เขาต้องระวังอาจจะไม่ได้มีแค่ดงแฮ

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

ฮันกยองแยกตัวออกมาพร้อมกับอิทึกแล้วค่อยล่ำลากันเมื่อหันไปเจอหน้าสวยๆงอง้ำอยู่ที่ม้านั่งหน้าตึก ฮีชอลยังไม่ได้ไปไหนเพราะโดนจับมาทิ้งให้รออยู่ตรงนี้ตั้งแต่ก่อนเจ้าตัวดีทั้งสองจะเข้าประชุม เขาอยู่ชมรมเดียวกับดงแฮก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะเก่งกาจ เข้าไปก็งั้นๆไม่ได้คิดจะเป็นนักกีฬาอะไรด้วย หนำซ้ำตอนนี้ก็ยังมาเดี้ยงเป็นภาระคนอื่นแบบนี้มันคงไม่จำเป็นอะไรที่จะต้องเข้าไปฟังการประชุม

รอนานมั๊ย ทันทีที่มาอยู่ตรงหน้าร่างหนาก็รีบหยิบเอากระเป๋าคนรอมาสะพาย

ฮีชอลพยายามจะไม่หงุดหงิดใส่ทั้งที่ก็รอมาเกือบชั่วโมง เขารู้ว่าเจ้าเด็กลามกไม่ได้หนีไปตะลอนที่ไหนเพราะเหล่าคณะกรรมการทั้งหลายก็เพิ่งจะทยอยออกมา ตอนที่คิบอมลงมาก่อนก็รีบร้อนออกไป ซึ่งก็เข้าใจว่าดงแฮคงจะรออยู่ที่บ้านเลยไม่ได้ถามอะไรเพราะคิดว่าถามไปเขาก็คงจะไม่ตอบ

ร่างบางถูกประคองมาซ้อนท้ายจักรยานเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่มันคงจะต่างจากเดิมเพราะวันนี้เจ้าเด็กแก่แดดเริ่มกลับเข้ามาสิงใจคนตัวใหญ่อีกรอบแล้ว ฮันกยองแกล้งพยุงพลาดให้คนเจ็บใจหายเล่นและตัวเองก็เป็นรั้งร่างเอาไว้ก่อนที่ใครจะล้มไปเสียก่อน

อ๊ะ.. อื้อ..

เสียงต่ำร้องเบาๆเมื่อสองร่างเสียหลักแต่คนเนียนก็แกล้งกดริมฝีปากลงไปเบาๆที่แก้มนิ่มก่อนที่จะผละออกมาอย่างรวดเร็วให้มันเหมือนกับคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาส

เอ่อ.. ขอโทษ

คนโดนจูบแก้มไปแบบไม่รู้ตัวหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกี๊ทั้งโดนกอดแถมยังโดนหอมแก้มแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เป็นใครก็คงจะต้องรู้สึก แต่เพราะฮันกยองทำท่าเหมือนว่าไม่ได้ตั้งใจและที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะลวนลามเลยต้องเลยตามเลยไปเสียเพราะก็ไม่อยากเรื่องมากให้อีกฝ่ายรำคาญสักเท่าไหร่

ส่วนคนที่แกล้งเนียนก็แอบกระตุกยิ้มย่ามใจที่เขาไม่เอาเรื่อง เพราะลองเป็นแบบนี้คงได้หาเรื่องลวนลามบ่อยๆแน่

นักเรียนทุนผู้เรียบร้อยในสายตาคนทั่วไปเริ่มต้นปั่นจักรยานแบบไม่รีบร้อนนัก บางทีเขาก็รู้สึกดีที่มีกฎไม่ให้คนภายนอกขับรถเข้ามาในโรงเรียนหากไม่จำเป็นเพราะมันทำให้มีโอกาสไปรับไปส่งอยู่แบบนี้ทุกๆวัน นี่ถ้าฮีชอลสวมเครื่องแบบของวินเซอร์รูฟก็คงจะไม่ได้อยู่ใกล้กันในระยะทางที่ไกลแบบนี้

มันก็แค่กฎที่แสนจะยุติธรรม ..นักเรียนวินเซอร์รูฟขับรถเข้าไปในโรงเรียนได้ในเวลาที่กำหนด แต่นักเรียนจากไมอาจะต้องจอดรถที่หน้าประตูโรงเรียนเท่านั้น

ฮีชอลนั่งก้มหน้าก้มตามองก้อนสีขาวๆที่หุ้มข้อเท้าตัวเองเอาไว้ อีกสองวันก็จะถึงเวลาเอาออกแล้วและก็ไม่รู้ว่าจะยังมีโอกาสนั่งซ้อนท้ายผู้ชายตรงหน้าอีกหรือเปล่า ความรู้สึกตอนนี้มันกำลังเปลี่ยนไปทีละนิดและก็ทำให้รู้สึกว่าหลากความคิดกำลังแตกต่างออกไปเพราะยามนี้เขากลับมองรถหลายคันขับผ่านหน้าไปโดยไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

จะบีเอ็มดับบลิว เบนซ์ จากัวร์ โลตัส มัสแตง เฟอร์รารี่ หรือว่าปอร์เช่ มันก็สู้จักรยานเล็กๆคันนี้ไม่ได้เพราะสิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้ให้ความอบอุ่นทางใจมาด้วย

ฮันกยองปั่นจักรยานตกหลุมอย่างตั้งใจ เขาแกล้งหักมันลงไปยังที่ที่ต้องการเพื่อให้คนข้างหลังตกใจเล่น ซึ่งมันก็ได้ผลดีเยี่ยมเพราะมีเสียงร้องเบาๆดังมาจากปากอิ่มแถมยังมีแขนเรียวตัวกอดเอวหนาเอาไว้อย่างลืมตัว

อะไรของนายอีกเนี่ย

ขอโทษนะ เมื่อกี๊ผมลืมมองทาง เขาพูดนิ่งๆแต่กลับอมยิ้มหน้าทะเล้น

คนที่มองไม่เห็นก็ไม่คิดจะว่าอะไรเพราะท่องที่อิทึกบอกเอาไว้ ..อย่าปากร้ายและใจเย็นๆ

อืม ปั่นดีๆหน่อยสิ ขาชั้นมันกระเทือน

จากที่ช้าอยู่แล้วคราวนี้เลยช้าไปใหญ่ ร่างหนาค่อยๆออกแรงถีบเบาๆแล้วปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปเรื่อยๆ พวกเขาไม่มีปัญหาว่าจะต้องกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบสำหรับวันถัดไปอยู่แล้วเพราะเด็กไมอาและวินเซอร์รูฟมักจะเตรียมตัวพร้อมกันตั้งแต่ก่อนสอบ กลับไปก็คงแค่ทบทวน ยิ่งฮันกยองด้วยแล้วก็ถือว่าพร้อมรบมันตั้งแต่เปิดเทอมเพราะนักเรียนทุนอย่างเขาจะต้องรักษาเกรดในอยู่ในระดับที่กำหนด ขืนเกรดตกก็คงได้เป็นเรื่องขึ้นมาแน่ๆ

ถ้าเอาไอ้ที่ดามขาออกอ่ะชั้นจะเดินได้เลยมั๊ย

ก็ต้องค่อยๆเดิน ค่อยๆขยับสักสองสามวันน่ะ ให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆค่อยเดินปกติ

งั้นเหรอ

ร่างกายแต่ละคนมันไม่เหมือนกันน่ะ บางคนหายเร็ว บางคนหายช้า บางคนพอเดินด้วยตัวเองหลังจากใช้ไม้ได้สักพักมันจะไม่ชิน ก็ต้องมานั่งปรับสภาพร่างกายกันก่อน

แล้ว..

ผมจะยังดูแลคุณอยู่แบบนี้ก่อน หายดีเมื่อไหร่ก็จะไม่มากวนแล้วล่ะ

ฮีชอลใจหายวาบเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่มาให้เจออีก ถึงหลังสอบจะต้องกลับไปเป็นลูกมือบรรณารักษ์ต่อแต่ก็อดใจเสียไม่ได้เพราะอีกไม่นานฮันกยองก็จะไปอังกฤษ ซึ่งตามกำหนดแล้วก็จะอีกแค่สองสัปดาห์เท่านั้น

ไม่รู้เป็นอะไร จู่ๆถึงได้ไม่อยากให้เขาไปไกลๆเลย

ลูกชายนายแพทย์ใหญ่ปั่นจักรยานมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วพาคุณหนูคนสวยไปจอดเทียบที่ข้างรถ ตอนนี้ฮันกยองรู้จักคุณลุงคนขับเป็นอย่างดีแล้วเพราะบางทีก็กำชับห้ามไม่ให้พาคุณหนูจอมรั้นไปโน่นไปนี่และฝากข่าวไปบอกที่บ้านของฮีชอลบ่อยๆ ซึ่งวันนี้ก็เหมือนเดิม

คุณลุงครับ ฝากบอกที่บ้านของเค้าด้วยนะฮะว่าวันศุกร์ผมจะพาไปถอดเฝือก แล้วเดี๋ยวผมไปส่งเค้าเอง

ได้ครับ

พอคนขับรถรับคำก็ปิดประตูด้านหน้าแล้วกลับมาประคองร่างบางๆลงจากจักรยานแล้วเปิดประตูรถให้ เมื่อฮีชอลนั่งลงไปแล้วก็ถอดกระเป๋าของเขาที่สะพายอยู่ส่งตามไป

ใกล้จะถอดเฝือกแล้วก็อย่าซนล่ะ

ชั้นไม่ใช่เด็กๆนะ พูดไปก็ถลึงตาใส่ไปด้วย ซึ่งมันก็ดูน่ารักดี

ครับ ผมรู้ว่าพี่สาวไม่ใช่เด็ก

คำพูดแบบนี้มันหายไปหลายปีและจู่ๆฮันกยองก็ใช้มันหลอกหลอนคนในรถอีกรอบ ฮีชอลตาโตที่เขาขุดเอาคำพูดเก่าๆสมัยเด็กมาใช่ ..ไอ้คำพูดบ้าๆของเด็กแก่แดดนั่น

นี่แกเรียกชั้นว่าอะไรนะ

พี่สาว.. พี่สาวคนสวย หึ หึ

จะบ้าหรือไง แกอย่ามาเรียกชั้นแบบนี้นะ เมื่อกี๊ยังใจหายที่เขาจะไป พอแบบนี้ล่ะแทบจะถลาไปคว้าคอมาตบ เงียบไปเลยไอ้เด็กลามก

ยิ่งเขาเดือดร้อนก็ยิ่งยั่วใหญ่ ร่างหนายักคิ้วยียวนส่งไปให้แล้วขยิบตาใส่อีกสักครั้งก่อนลากลับ

ไปล่ะฮะ พี่สาว

ไอ้บ้า!! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องเลยนะ ชั้นบอกแกแล้วไงว่าอย่าเรียกแบบนี้อีก

แต่ผมต้องเอารถไปฝากที่ป้อมยามนะ หน้าทะเล้นส่งสายตากวนๆมากำนัลอีกสักรอบ พี่สาวรีบกลับบ้านดีกว่านะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเที่ยงผมจะไปรับพี่สาวที่ห้องนะ หึ หึ ..นูนา นอมู เยปอ..

พูดไม่พอ มันยังร้องเพลงยั่วอีกต่างหาก

ไอ้.. ไอ้เด็กบ้า!!

โอ๊ย!!

มีบางอย่างหนักๆถูกปามากระแทกที่กลางหลังกว้าง พอหยุดรถจักรยานแล้วหันไปมองก็เห็นว่ามันคือถุงดินสออันเล็กๆ ท่าทางตอนหาอะไรขว้างคงไม่ได้คิดให้ดีกว่าโยนไอ้นี่มาแล้วพรุ่งนี้จะทำข้อสอบยังไง

มือใหญ่หยิบมันขึ้นมาแล้วหันไปโบกมือกวนประสาทอีกรอบ

แหม พรุ่งนี้เช้าอยากเจอผมขนาดนั้นเลยเหรอถึงได้เอาถุงดินสอมาฝากไว้เนี่ย ..งั้นเดี๋ยวคืนนี้จะโทรไปให้ได้ยินเสียงผมก่อนนอนนะ เผื่อว่าตอนเช้าจะตื่นมาแล้วสดชื่น

ไอ้เด็กเปรต คนโดนยั่วหน้าชาไม่รู้จะชายังไง ฮีชอลรีบเอื้อมมือไปปิดประตูกระแทกดังปังแล้วสั่งให้คนรถรีบขับไปโดยไม่ต้องรถเพราะเมื่อครู่ยังบอกให้เขากลับไปคุยให้รู้เรื่อง แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรจะคุยแล้ว

ไอ้เด็กเวรเอ๊ย ถ้าแกมากวนชั้นอีกรอบล่ะจะจับต่อยให้หน้าแหกเลย

คราวนี้จะได้รู้สักทีว่า กูแมน!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

เมื่อคืนนอนเร็ว ตอนเช้าเลยตื่นเร็ว ... ตอนนี้ที่ห้องเต็มไปด้วย เสื้อคอน ผ้าเชียร์ แท่งไฟ กระเป๋า อุปกรณ์เชียร์ กล่องพัสดุ ซองพัสดุ ตัวกันกระแทก กล่องอีกมากมาย เมื่อวานมีน้องๆไปช่วยแพ็คของ แทบไม่มีที่นั่ง ฮ่าๆ ..

 

บลูเคยบอกแล้วนะคะว่าทุกตอน ทุกบรรทัดบลูแต่งสด และบลูเป็นคนพิมพ์สัมผัสคล่อง ดังนั้นความคิดไปเร็วแค่ไหนมือก็จะไปไวแค่นั้น ..แต่ละตอนบลูไม่เคยเช็คก่อนลงเพราะมันยาว ไม่มีเวลามากขนาดนั้น  ดังนั้นอะไรที่ผิดๆก็มองข้ามไปเถอะค่ะ เพราะยังไงบลูก็ต้องเอามารีไรท์ใหม่อีกที

 

เหนื่อยจัง..

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67039 DreamPatty (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:54
    ฮันชอลน่ารัก ฮีชอลเริ่มชอบฮันเกิงแล้วล่ะสี๊
    #67,039
    0
  2. #66980 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 15:56
    คิเฮอ่ะคิเฮ ชักช้าอ่ะชักช้า
     หมวยก็ลองดูป่ะะะ จะได้รู้สักที แอร้ยๆๆ 
    เขิน 

    เจ๊อ่ะ แน่ใจว่าแมน? แต่ถ้าแรงอ่ะไม่ผิด แน่ๆ
    #66,980
    0
  3. #66806 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 17:01
    วอนอ่ะ รู้อยู่แล้วว่าเค้ามีใจให้กัน ทำไม่ไม่ถอยออกมา

    ฮีชอลอ่าอ่ะ แบบนี้แมนตรงไหนค่ะ
    #66,806
    0
  4. #66293 KIHAE*129 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 21:10
    จะละลายกับคิเฮ

    หมวยรีบปฏิเสธวอนน่ะ

    วอนยอมรับความจริงบ้างเน้อ

    เพื่อนต้องเช้าใจเพื่อนสิ
    #66,293
    0
  5. #66174 Zelon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:02
    พยายามเข้านะคนแมน หุหุหุ



    ว่าแต่ไม่คิดจะยุแยงแน่เหรอครับฮยอก แรกๆไม่เท่าไหร่ เล่าๆไปชักเหมือนเสี้ยมให้เพื่อนระแวงกันเองนะ แต่เอาเถอะ ยังไงก็เรื่องจิง :P



    แต่ขอโทษนะ ขอไฮไลท์คำว่า ชักช้า!! =////=! บอมเอ๊ย
    #66,174
    0
  6. #66027 chin-cha (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 16:30
    หนี WGM มาอ่านฟิค
    #66,027
    0
  7. #65683 MTieluk (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 13:36
    'กูแมน' จะพยายามเชื่อนะฮี
    #65,683
    0
  8. #65601 A-lma (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 00:01
     บอมดูน่ารักขึ้นมากๆเลย พูดเยอะขึ้น ยิ้มเยอะขึ้น   เพราะด๊องอ่ะดิ55
    : )))
    #65,601
    0
  9. #65416 Bubble_BUM (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 19:04

    OK เจ๊แมน แมนมากกกกกก
    แต่จะแมนไปถึงตอนไหนหว่า คึคึ

    #65,416
    0
  10. #65365 satohara (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กันยายน 2554 / 22:42
    ฮยอกก็บอกวอนไว้บ้าง วอนจะได้มีเวลาทำใจ
    ฮันชอลน่ารักอ่ะ ฮันกลับไปเหมือนตอนเด็ก มันต้องฮาแน่ๆเลยอ่ะ
    แหม ปิดท้ายด้วยการที่เจ๊จะแมนเนี่ยนะ

    #65,365
    0
  11. #65214 NANA (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2554 / 11:59
    ฮยอกช่วยสะกิดให้วอนรู้เรื่องบอมบ้างก็ดีแล้วหล่ะ

    รู้สึกสงสารวอน เหมือนโดนหลอกโดนหักหลังอ่ะ



    ฮันเค้าเนียนนะ แกล้งพยุงพลาด แกล้งปั่นจักรยานตกน้ำ

    เจ๊ก็หวั่นไหว ไม่อยากให้ฮันไปอังกฤษแล้วสิ



    #65,214
    0
  12. #64574 I'cassimic # (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 21:45
     โหหห ,เจ๊จะแมนให้ดู หึ !
    #64,574
    0
  13. #64567 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 18:38
    รู้สึกว่าทั้งโหดทั้งเกิงเริ่มเข้าโหมดลามกล่ะ
    ทำไงดีอ่ะ ไม่ไหวนะ แบบว่ายิ้มแก้มจะแตกแล้วอ่า

    #64,567
    0
  14. #63866 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2554 / 09:51
     เข้าใจแล้วจ่ะ ว่าแมน
    #63,866
    0
  15. #63553 Pink_Panther (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 14:50
    วอนเหมือนกำลังหลอกตัวเองไงไม่รู้อ่ะ แบบ ไม่ยอมรับความจริง

    เจ๊ขา เจ๊แน่ใจนะว่าเจ๊แมน ?

    ///ฟิ้ววว เผ่นหนีฝ่ามือและฝ่าเท้า
    #63,553
    0
  16. #63326 WAZABIIZO (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 22:55
    กรี๊ดดดดดด ชอบคู่นี้ ฮันเริ่มดื้อแล้วนะ อิอิ
    พี่บลูสู้ๆ :D
    #63,326
    0
  17. #63302 Mapii ky (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:43
    หวานกันไม่แคร์สื่ออีกตามเคยนะคู่นี้ ถ้าไม่อยากหลบๆซ้อนๆก็เปิดเผยมันซะเลยสิหมวย

    ฮีเริ่มไม่อยากให้ป๋าไปแล้วใช่ม๊า... น่ารักอ่าคู่นี้

    #63,302
    0
  18. #63258 mister.bean (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 13:13
    555555555 โอเคค่ะ เจ๊แมน ><'
    #63,258
    0
  19. #63188 onlyhanchul (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 16:11
    ด๊องจะไปอยู่บ้านแก้มแตกแล้ว งานนี้มีซัมแหง๋
    ส่วนฮันซอลก็ไม่น้อยหน้า น่ารักอ่ะ (สาวกฮันซอลแอบน้อยใจที่มีฉากฮันซอลน้อยไปหน่อย)
    #63,188
    0
  20. #63180 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 23:59
    555555555   ฮันชอลแรงงงง !
    #63,180
    0
  21. #63079 Primadonna-yui (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 15:52
    คิเฮจะน่ารักไปไหนค่ะ

    ฮาป๋าอ่ะ กลับมาเป็นเหมือนเด็ก อิอิ

    เจ๊ กูแมน 555
    #63,079
    0
  22. #62935 kwan_yesung (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:34
    เจ๊?

    แม๊นนนน    แมน    นะเธอ???
    โดนป๋า....   จะรู้สึก  อิอิ
    #62,935
    0
  23. #62170 milloo (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:56
    สนุกค่ะ
    #62,170
    0
  24. #62110 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มกราคม 2554 / 23:14
    กูแมนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก


    #62,110
    0
  25. #61977 joyce_larts (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มกราคม 2554 / 19:10
    ที่แท้ป๋าก็เจ้าเล่ห์ไม่แพ้อีก 3E เลยนะ ทำมาเนียนแตะอั๋งเจ๊ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย 555
    #61,977
    0