Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 39 : Charpter 27 : ก็มันเป็นใจของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    10 พ.ย. 52

คยูฮยอนมาส่งซองมินในช่วงสิบโมงเศษแล้วก็รีบกลับไปเพราะพวกเขาให้ดงแฮรู้ไม่ได้ว่าเมื่อคืนร่างเล็กไม่ได้กลับบ้าน ตัวอวบๆเดินเอื่อยเข้ามาในบ้านเพราะเจ็บสะโพกหนัก แต่เพราะไม่อยากให้ใครสงสัยเลยต้องทำเป็นยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรต่อหน้าเพื่อนสนิท ทั้งที่จริงน่ะแทบจะคลานอยู่แล้วรอมร่อ

เจ้าของบ้านหน้าหวานกำลังจัดของทื่ซื้อมาเข้าตู้ ส่วนคิบอมโดนบังคับให้เอาของของเขาเก็บในที่ที่แบ่งไว้ให้ให้เรียบร้อยแล้วค่อยลงมาทานข้าว แต่ถึงร่างหนาจะกลับมาพูดคำตอบคำเพราะมีคนอื่นอยู่แต่ซองมินก็ยังรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม

เพราะดงแฮงอแงเอาแต่ใจกับคิบอมมากขึ้นและไม่ได้นั่งหัวหดเหมือนเมื่อก่อนน่ะสิ

ตัวเล็กๆหน้างอใส่พออีกคนไม่ยอมตามใจ จากนั้นก็ฟาดมือเบาๆลงที่แขนหนา ขึ้นไปเลยไป คิบอมก็แบบนี้ทุกทีอ่ะ ชอบดุแต่ชั้นอยู่เรื่อยเลย

หึ เสียงหัวเราะขึ้นจมูกแบบที่ดงแฮเกลียดมันตามมาหลอกหลอนอีกแล้ว

ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้เลยนะ เสียงบ่นเริ่มทำงานแล้ว จัดของเสร็จแล้วถอดเสื้อรอด้วยล่ะ เดี๋ยวขึ้นไปหา

ซองมินที่นั่งดื่มน้ำอยู่แทบจะสำลักพรวดออกมา แค่ก.. แค่ก..

เป็นอะไรน่ะ

ป..เปล่า คนปฏิเสธหน้าแดงไปแล้ว ใครจะคิดว่าดงแฮจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา

คิบอมหน้านิ่งๆมองมาเหมือนจะรู้ว่าซองมินคิดอะไรแต่เขาก็ไม่ได้สนใจจะแย้งเพื่อแก้ไขให้มันถูก เพราะสิ่งที่ดงแฮต้องการก็คือให้เขาถอดเสื้อเพื่อที่จะได้ทายาง่ายๆก็เท่านั้น

เด็กใบ้เดินขึ้นบ้านไปแบบไม่มีอารมณ์ปรากฏที่เด่นชัด เขาเหมือนรูปปั้นหรือหุ่นยนต์ที่ได้รับคำสั่งป้อนทางชิปเพื่อให้ทำตาม ซึ่งดงแฮก็ชินกับมันเสียแล้วจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะพอมีคนอื่นอยู่ด้วยก็เป็นอันต้องแปรสภาพอารมณ์เป็นแบบนี้ทุกที

มือใหญ่หมุนลูกบิดเข้าไปในห้องนอนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่ถ้าเทียบกับห้องที่บ้านของเขาแล้วมันคงจะห่างกันหลายเท่าตัว แต่ทั้งๆที่มันเป็นห้องของคนอื่นกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ จำไม่ได้แล้วว่านอนที่ห้องนี่มากี่คืนแล้วตื่นมาเจอคนข้างๆนอนอยู่ด้วยแบบนี้ บางทีเขาก็รู้สึกรำคาญดงแฮอยู่บ้างเวลาที่มากอดก่าย แต่ตอนนี้มันก็เหมือนจะเริ่มปลงได้เสียแล้วเพราะนิสัยนี้คงจะแก้ไม่หายแน่ๆ

ของที่ซื้อมาถูกจับออกมาวางบนโต๊ะเครื่องแป้งแบบเก้ๆกังๆ แขนที่เขียวคล้ำยังสีเข้มอยู่หลายจุด บวกกับที่ดงแฮนอนทับไปเมื่อวานและเมื่อคืนก็ยังมานอนก่ายเลยทำให้มันหายช้ากว่าปกติ ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีที่มาอยู่นี่ให้เขาดูแล

ร่างหนาเอื้อมมือไปเปิดตู้เสื้อผ้าซึ่งตอนนี้ร่างเล็กถือวิสาสะคุ้ยของในกระเป๋าออกมาจนหมดแล้วจัดมันเข้าไปในตู้จนเรียบร้อย คงจะเหลือแค่ชั้นในกับบ็อกเซอร์ที่ยังอยู่ในนั้นและคงจะรอให้เขาขึ้นมาจัดเอง คิบอมเปิดลิ้นชักด้านบนก่อนเพราะไม่รู้ว่าเจ้าของเว้นชั้นไหนเอาไว้ให้ แต่แล้วก็หลุดขำเพราะเจอบ็อกซ์เซอร์ลายนีโม่กับโดเรม่อนก่อนอย่างอื่น

เด็กหนอเด็ก หยิบมาดูแล้วก็หัวเราะ เจ้าเด็กไม่ยอมโต

เขาเก็บมันลงที่เก่าแล้วเปิดชั้นกลางออกมาบ้าง ซึ่งมันก็ยังไม่ใช่ของตัวเองอยู่ดีเพราะมีบรรดาเสื้อกล้ามสีขาวพับเอาไว้กับถุงเท้าลายการ์ตูนสีหวานๆ เห็นแบบนั้นจึงตัดสินใจเลื่อนปิดแล้วเปิดชั้นล่างสุดแทน และคราวนี้มันก็เป็นลิ้นชักว่างๆที่คงจะเตรียมเอาไว้ให้

ความจริงเขาก็มาค้างที่นี่บ่อยแต่ก็ไม่เคยได้รู้เลยว่าดงแฮเก็บอะไรไว้ที่ไหน ชายหนุ่มเดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะเครื่องแป้งและบนหัวเตียงดูเพราะอยากรู้ว่าจะมีอะไร จนในที่สุดเขาก็หันไปเจอหนังสือรุ่นและอัลบัมรูปเก่าๆของร่างเล็กจนได้ ทันทีที่หารูปสมัยประถมและมัธยมต้นเจอก็นั่งอมยิ้มแก้มพองอยู่คนเดียว

ยังกับเด็กผู้หญิงจริงๆเลยนะนายเนี่ย พูดไปก็ดีดนิ้วลงไปที่รูปด้วย แต่เด็กผู้หญิงคนนี้มีกล้าม

เจ้าตัวร้ายผมปาดคิดอะไรได้ก็หยิบโทรศัพท์มือถือมากดถ่ายรูปในหนังสือเก็บเอาไว้ บางทีเขาอาจจะใช้มันแกล้งให้คนตัวเล็กงอแงเล่นเผื่อจะจี้เส้นเวลาเครียดๆ

เสร็จแล้วก็เอาไปเก็บแล้วนั่งเปิดอัลบัมรูปต่อ ดงแฮสมัยเด็กน่ารักไม่ต่างจากตอนนี้ แค่มีแก้มเยอะกว่าแล้วก็ยิ้มสดใสเหมือนไม่ต้องคิดอะไรในหัว สายตานิ่งสงบทอดมองแต่ละภาพในนั้นโดยไม่ได้พูดจาอะไรออกมาอีก คิบอมใช้ความสงบในห้องเพ่งมองไปเรื่อยๆ และสิ่งที่เห็นก็คือสร้อยเส้นนั้นที่เขาบังคับให้ดงแฮทิ้งไปมันอยู่บนคอเด็กผู้ชายตัวเล็กๆนั่นมาตั้งหลายปี

ตั้งแต่ช่วงสิบขวบก็เห็นว่ามันอยู่บนร่างเล็กทุกรูปที่เขาถ่ายเอาไว้ ดูยังไงมันก็คงจะสำคัญมาก เพราะขนาดถูกปลดจากคอแล้วก็ยังจะไปเป็นสร้อยข้อมือ ..มองแล้วก็ยิ่งรู้สึกประหลาดอยู่ในอก

ไม่อยากเห็นว่าเขาใส่และให้ความสำคัญกับมันเลยจริงๆ

 

ดงแฮเดินยิ้มขึ้นมาหลังจากที่คุยกับซองมินเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเขาจะมาติวฟิสิกส์ซึ่งคงจะให้คิบอมติวให้สักเล็กน้อยเพราะเมื่อวานยังไม่ได้แตะวิชานี้กันไปเลย ระหว่างที่รอร่างใหญ่เจ้าตัวกลมก็นั่งอ่านวิชาสังคมศึกษาไปก่อน เจ้าของบ้านเลยขึ้นมาจัดการทายาให้คนป่วยมันซะเลย

คิบอม เดี๋ยวติวฟิสิกส์ให้หน่อยนะ เสียงอ้อนดังขึ้นทันทีที่โผล่หน้ามา พอเห็นเขายังนั่งดูรูปของตัวเองอยู่ก็รีบแย่งไปเก็บ น่าอายจะตาย ดูไปแล้วแอบขำชั้นไปด้วยใช่มั๊ยล่ะ

ทั้งๆที่ยังไม่ได้คิดแบบนั้นแต่พอเขาพูดดักเอาไว้ก่อนก็ส่งสายตาล้อเลียนใส่

มีรูปนายด้วยเหรอ เห็นมีแต่เด็กผู้หญิงผมสั้นๆ

ผู้ชายต่างหาก ดงแฮทำงอนแล้วหอบไปเก็บเข้าชั้นตามเดิม แอบดูของเค้าแล้วยังจะมาว่าอีก ชั้นยังไม่แซวเลยที่นายทำแก้มพองเป็นลูกๆตอนเด็กน่ะ

คิบอมเลิกคิ้วหนาทันทีที่ได้ยิน เขาจำได้ว่าตัวเองไม่เคยเอารูปสมัยเด็กให้เจ้าตัวเล็กนี่ดูเลยสักครั้ง

เห็นที่ไหน

ที่บ้านซีวอน ซีวอนเอาให้ดู ทำยื่นหน้าใส่แล้วก็แลบลิ้นทะเล้น ที่ห้องนายก็มีหรอก

อืม จากกวนๆก็นิ่งลงทันตา ร่างหนาเบี่ยงสายตาแล้วถอดเสื้อออกไปกองข้างๆตัวแล้วคว่ำหน้ารอให้เขาทายาให้ ทาสิ จะติวหนังสือไม่ใช่เหรอ

อารมณ์ที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้คนฟังนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ดงแฮพยายามจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้แต่คิบอมก็ส่งสายตาดุๆมากำราบไม่ให้เขาทำทะเล้น ตาแป๋วๆพยายามมองหาว่าตนทำอะไรผิดเขาถึงเป็นแบบนี้ แต่ก็คิดไม่ออกอยู่ดี

คิบอมโกรธเหรอ

พอจนปัญญาก็เอ่ยถามมันตรงๆ แถมยังมีนิ้วไปจิ้มแขนอีกต่างหาก คิบอม..

ทายา

คิบอม

รำคาญ เสียงฟึดฟัดบอกชัดๆว่าหงุดหงิด ไม่ทาจะลงไปข้างล่างแล้วนะ

ก็คิดบอมเหมือนโกรธชั้นนี่

ไร้สาระ

คิบอมอ่า..

พูดได้แค่นั้นก็โดนสั่งให้ปิดปากด้วยสายตาพิฆาตจนได้ จากที่ทำทะเล้นใส่ก็หัวหดเหมือนตอนที่เพิ่งรู้จักไม่มีผิด

ตาบ้านี่เป็นอะไรอีกเนี่ย -*-

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

สามร่างนั่งติวหนังสือกันที่ห้องนั่งเล่นอย่างสงบ คิบอมอธิบายช้าๆแบบไม่กี่คำและตอบคำถามเท่าที่ร่างเล็กทั้งสองอยากรู้ ถ้าเป็นดงแฮแค่คนเดียวเขาอาจจะพูดมากกว่านี้แต่เพราะมีซองมินอยู่ด้วย คำพูดคำจาก็เลยต้องประหยัดตามสภาพของคนอยู่ เพราะเจ้าคนน่ารักตาแป๋วนั้นเขาก็ไม่ได้สะนิดเท่ากับตัวยุ่งที่อยู่ข้างๆ

เข้าใจมั๊ย เสียงทุ้มต่ำถามเบาๆหลังจากเคาะปากกาเมื่อวาดรูปต่างๆประกอบการอธิบายเสร็จแล้ว

คนตัวเล็กทั้งคู่พยักหน้าหงึกๆแถมยังทำตาใส ตอนนี้ทั้งซองมินและดงแฮต่างไม่มีใครกล้าเล่นเพราะต่างคนต่างกลัวอาจารย์จำเป็นกันถ้วนหน้า ขนาดเจ้าของบ้านที่หยอกเขาเล่นได้ก็ยังหัวหดเพราะตั้งแต่ที่คิบอมเปลี่ยนโหมดอารมณ์เขาก็ยังจับความคิดร่างหนาไม่ได้จนกระทั่งตอนนี้

เสียงออดดังเข้ามาสองสามครั้งติดๆกันทำให้คนหน้าหวานซึ่งวันนี้สวมกางเกงขาสั้นพอดีเข่าต้องวิ่งออกไปดู ซีวอนแวะมาเพราะความร้อนรน เขาแทบจะอยู่ไม่ได้เพราะทั้งหวงทั้งห่วงดวงใจดวงนี้เหลือเกิน ถึงดงแฮจะยังไม่ได้ตอบตกลงแต่ในเมื่อเขายังไม่เลือกใครก็ไม่อยากจะทิ้งเนื้อไว้ให้เสือตัวอื่นคว้าไปโดยที่ไม่ได้ปกป้องมันเอาไว้เลย

ทำอะไรกันอยู่เหรอ เสียงนุ่มถามเบาๆเมื่อดงแฮเดินนำเข้าไปในบ้าน

กำลังติวฟิสิกส์กันอยู่ คิบอมติวให้ พูดไปก็ยิ้มไป ซีวอนไปนั่งก่อนสิ เดี๋ยวชั้นไปหยิบน้ำก่อน น้ำหมดพอดี

ร่างใหญ่พยักหน้าแล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งตรงที่ซึ่งยังว่างอยู่และมันก็เป็นฝั่งตรงข้ามของคิบอมด้วยสิ

ต่างคนต่างมองหน้า และก็เป็นซีวอนที่เอ่ยออกมาก่อน คยูฮยอนกับฮันกยองล่ะ

ไม่มา

งั้นเหรอ

อือ มีธุระกัน

ไม่มีคำพูดอะไรมากกว่านั้นและมันก็ทำให้อีกคนที่นั่งอยู่ด้วยอย่างซองมินรู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที บรรยากาศอึมครึมตั้งเค้าทะมึนมาแล้ว ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าเกิดขึ้นจากเพื่อนสนิทตัวเองที่ยังทำท่าเหมือนไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง ดงแฮยังยิ้มกว้างแถมยังคุยกับทั้งคู่เหมือนไม่คิดอะไรจนบางทีก็นึกงงว่าเขาจะตัดสินใจยังไงกันแน่

วันนี้ขอบตาคล้ำมาเชียว เสียงใสๆหันไปแซวประธานตัวใหญ่อย่างอารมณ์ดี

ซีวอนได้แต่ยิ้มน้อยๆและไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพราะเขาคงไม่คิดจะบอกคนถามหรอกว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะห่วงจนนอนไม่หลับ พะวงจนค่อนคืนเพราะไม่อยากจะทิ้งเขาเอาไว้กับคิบอมตามลำพัง ถึงเพื่อนจะยังนิ่งและไม่ได้มีท่าทีแสดงออกว่าจะจีบก็เถอะ แต่มันก็อดที่จะกลัวไม่ได้

เพราะคิบอมเสียสละให้เพื่อนได้ก็จริง แต่อย่าให้เขาอยากได้ ..ไม่งั้นเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา

 

เยซองเข้ามาเคาะเบาๆที่หน้าประตูแล้วเปิดโดยที่ไม่ต้องมีใครไปสนใจเพราะเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยมาที่นี่ แต่เพราะอีกสองหนุ่มไม่คุ้นเคยเลยมองหน้ากันแบบงงๆ แต่คงจะเว้นคิบอมไว้ในส่วนหนึ่ง เพราะถึงจะไม่รู้จักมักจี่แต่ก็เคยเห็นหน้ามาบ้าง เพราะเจ้าตาตี่ของซองมินก็ใช่ว่าจะไม่แสบซะเมื่อไหร่ เพียงแค่พวกเขาไม่เคยมีเรื่องที่ปะทะกันโดยตรงก็เท่านั้นเอง

ติวเสร็จยังอ่ะ เสียงนิ่มๆของคนที่ความจริงก็ไม่ได้นิ่งร้องถาม

กระต่ายตัวกลมส่ายหัวดิ๊กๆ ตาตี่รอแป๊บนะ เรื่องสุดท้ายแล้วอ่ะ

ดงแฮเห็นเขาไม่มีอะไรทำก็ชี้ไปอีกฝั่งบ้าง พี่เยซองดูทีวีก่อนก็ได้ฮะ ขนมในตู้เย็นอ่ะหยิบได้เลยนะครับ

ขอบใจ พวกนายติวกันไปเหอะ เสร็จแล้วก็เรียกแล้วกัน

ตาตี่อย่าหลับนะ เสียงเล็กรีบร้องว่า เดี๋ยวปลุกไม่ตื่นอีก

เออน่าเจ้าอ้วน

ใครอ้วน!!!

จ้ะๆ ไม่อ้วนจ้ะ ..น้องพี่ไม่อ้วนสักนิด แค่ตัวกลมๆ เท่านั้นเอง สายตาจิกกัดประชดมาเต็มที่

ซีวอนฟังแล้วก็อมยิ้มตามเพราะตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าเขาเป็นใคร พอเห็นแบบนั้นก็ตัดสินได้แล้วว่าคงจะเป็นพี่ชายของซองมินแน่ๆ สายตาหวานหันไปมองหน้าสวยของเจ้าบ้านแล้วก็ยิ้มอีก ตอนนี้ดงแฮน่ารักน่าหยิกจนอยากจะมองไม่ต้องหันไปไหน ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงทุ้มๆของคิบอมอธิบายต่อก็คงไม่เลิกสนใจแน่

 

เจ้าตัวอวบรีบกระโดดทันทีที่ติวเสร็จ เขาลืมตัวว่าเมื่อคืนโดนคยูฮยอนจัดการเสียจนร้าวทั้งสะโพก แต่เพราะกลัวเยซองจับได้เลยต้องฝืนกระโดดต่อไปเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตทั้งๆที่น้ำตาจะเล็ดอยู่รอมร่อ

แขนอวบรีบควงแขนใหญ่แล้วจับลากเพราะเขาปวดตัวจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว และถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะรีบๆกลับไปนอนพักผ่อนเสียที

ตาตี่กลับเหอะ ตัวกลมง๊วงง่วง ทั้งอ้อนทั้งงอแง ป่ะๆ ตัวกลมอยากนอนแล้วอ่ะ คืนนี้จะได้ตื่นมาอ่านต่อ

อ้อนเป็นเด็ก พี่ชายผลักเข้าที่ศีรษะกลมๆนั่น มาอยู่นี่น่ะดื้ออะไรหรือเปล่า

เยซองหมายถึงเมื่อคืน แต่ก็โชคดีไปที่ตอนนี้ดงแฮไม่ได้อยู่แถวนั้นแล้ว เนื่องจากบังเอิญไปเข้าห้องน้ำพอดี ซองมินเลยรอดตัวไปแถมยังแอบถอนหายใจแบบโล่งอก

ก็จะดื้ออะไรล่ะ มีอะไรให้ดื้อ

สายตาไม่ค่อยวางใจจับจ้องเหมือนจะสอดส่องหาความผิด แต่เพราะน้องทำท่าเหมือนจะหลับเสียให้ได้เลยกอดคอพากลับไปขึ้นรถ เขาไม่เคยชนะเสียงอ้อนๆของน้องได้เลยจริงๆ แต่ยิ่งเยซองมีท่าทีเป็นห่วงเป็นใย คนที่แอบทำผิดก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้เพราะยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา

ตาตี่ ..ตัวกลมขอโทษนะ แต่ตัวกลมรักเค้าจริงๆ

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

ตลอดเวลาที่มีซีวอนอยู่ด้วย ทั้งคิบอมและดงแฮก็ต่างนิ่งและงดคำพูดคำจาลงมากมายกว่าที่เป็น ต่างคนต่างไม่อยากที่จะทำอะไรให้คนๆนี้เสียใจ แต่ต่างกันไปในรายละเอียดของความรู้สึก เพราะจนถึงวินาทีนี้คิบอมก็ยังคงบอกตัวเองซ้ำๆว่าเขาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนและคนรู้จักไปหาร่างเล็กไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดก็คือเขาควรจะยืนอยู่แค่ในฐานะคนดูแล

เพราะดงแฮมีคนๆนั้นอยู่ และเพราะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องคิดแบบนั้น

ผิดกับคนหน้าหวานตัวเล็กที่ยังสับสนในหัวใจ เขารู้ตัวแล้วว่ารู้สึกดีกับคิบอมมากกว่าที่ควรจะเป็นแค่ไหน แต่ติดที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมรับมันไปจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากอยู่ใกล้ๆไปวันๆ แต่อีกมุมหนึ่งก็ยังมีอีกคนคอยหลอกหลอนไม่ไปไหน เด็กชายผู้อยู่ในความทรงจำ ถึงเขาจะเป็นอดีตแต่ในปัจจุบันก็ยังไม่ยอมปล่อยตนไปสักที

คำสัญญาบ้าบอนั่นมันยังล่ามหัวใจและความรู้สึกที่หวาดระแวงเอาไว้ ..กลัวเหลือเกินว่าสักวันเขาจะกลับมาทวงสัญญา

เมื่อหยุดพักสมองแล้วมือใหญ่ของท่านประธานรุ่นก็เอื้อมไปจับแขนคนเจ็บมาพลิกดู ซีวอนใช้สายตากวาดมองเท่าที่เห็นแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ทำไมเขาจะไม่ห่วงคิบอม แต่ห่วงจนเลิกห่วงเพราะเจ้าตัวมันไม่เคยห่วงตัวเองต่างหาก

เขียวไปหมด แบบนี้จะกลับบ้านยังไง เสียงกึ่งตำหนิดุเบาๆ

คนฟังรู้ว่าเขาห่วงเพราะมีอะไรซีวอนก็ชอบทำตัวประหนึ่งว่าเป็นพ่อจึงไม่ได้คิดว่าเขาวุ่นวายนัก

คิบอมหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วตอบเขาไปตามตรง ก็ถึงได้ไม่กลับไง

พ่อแกกลับวันไหน

ไม่รู้ กลับมาก็มีคนบอกเอง

เจ้าผมปาดตอบอย่างไม่ยี่หระนัก ถ้าเอาจริงๆน่ะเขาไม่ได้อยากให้กลับมาเลยสักนิด เพราะถ้ากลับก็คงจะไปซื้อบ้านให้แม่แรวอนนั่นอยู่ ใครจะไปยินดียินร้ายกับการกลับมาของพ่อกัน

แล้วอยู่ที่นี่เป็นไงบ้าง คำถามนี้ออกจะก้ำกึ่งสักหน่อย เพราะใจหนึ่งก็ถามเพราะห่วง แต่อีกใจก็ถามเพราะหวงอีกคน

ก็ดี ดงแฮก็ดูแลดี

เหรอ?

ก็ปกติ เค้าก็รู้ว่าชั้นไม่มีที่ที่ดีกว่านี้ให้ไป

คราวนี้เป็นซีวอนที่หลุดขำเบาๆออกมา เพราะสิ่งที่เพื่อนพูดมานั้นมันก็จริง ขืนไปพักบ้านซังบอมก็คงโดนอาซักแถมยังบ่นที่ก่อเรื่องแล้วก็คงจะบอกพี่ชายอย่างละเอียด กลับบ้านก็ประสาทเสียกับแรวอน แล้วจะให้หอบสภาพช้ำๆไปบ้านเพื่อนก็คงไม่ได้เพราะไม่มีบ้านใครรู้เลยว่าคิบอมเปลี่ยนจากเด็กน่ารักๆไปได้ขนาดนี้ แล้วถ้าจะไปนอนโรงแรมมันก็คงจะดูแย่ ..เลยมีแต่บ้านดงแฮนี่แหละที่พอจะให้ซุกหัวได้

แต่ถึงความจริงจะเป็นแบบนี้ยังไงก็อดที่จะหวงและไม่อยากให้มาอยู่ไม่ได้เหมือนกัน

ซีวอนรู้ตัวดีว่าบางครั้งก็มีความคิดที่เห็นแก่ตัวแต่มันก็ห้ามไม่ได้เพราะเขาก็ไม่อยากให้ใครใกล้ชิดคนสวยมากไปกว่าตัวเอง เขาไม่อยากจะรุกคืบให้ดงแฮลำบากใจ แต่เพราะหลังๆมานี้ร่างเล็กแสดงท่าทีว่าสนใจและใส่ใจความเป็นไปของเพื่อนคนนี้มันเลยต้องมีความวิตกเข้ามาครอบงำ

เขาตรึกตรองอยู่สักครู่ใหญ่ๆ รอจังหวะจนกระทั่งแน่ใจว่าอีกคนไม่อยู่ในบริเวณนั้นจึงเอ่ยถาม แต่มันบังเอิญว่าร่างเล็กดันเดินกลับมาพอดี

ถามจริงๆเหอะ แกคิดยังไงกับดงแฮ

 

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจเต้นตัวถี่เหมือนจะหลุดออกมานอกอก แต่อีกเสี้ยววินาทีก็เหมือนจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ดงแฮรู้สึกว่าหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ เขาลอบมองสีหน้าของคิบอมด้วยอยากรู้ แต่ก็เหมือนจะไม่ได้บอกอะไรกลับมาเพราะร่างหนานั่นยังนิ่งสงบไม่เปลี่ยนแปลง

สายตานิ่งๆจ้องหน้าเพื่อนแล้วชั่งใจในคำตอบ เหมือนจะมีบางอย่างมากมายอยู่ในหัวและเขาก็คงจะต้องเลือกสักคำออกมาในเวลานี้

คนรอไม่ได้มีแค่ซีวอน แต่คนที่แอบอยู่ข้างประตูกำลังจะบ้าตาย ถึงจะรู้ว่าคิบอมไม่มีทางตอบในสิ่งที่อยากได้ยินแต่ก็อดที่จะหวังไม่ได้ ..อยากฟังสักครั้ง คำที่มันหวานพอที่จะทำให้น้ำตาลจืดได้ อยากฟังทั้งๆที่มันไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับผู้ชายที่ชื่อคิมคิบอม

ก็ไม่คิดไง

เหมือนลูกโป่งที่แฟบลงหลังจากพองจนเกือบแตก ร่างเล็กหน้างอง้ำเพราะขัดใจ

บางทีแกทำเหมือนคิด อีกฝ่ายยังตามจี้ไม่หยุด

เหมือน ..ไม่ได้แปลว่าคิด

ถ้าแกคิดแกก็บอกมา

คิบอมส่ายหน้าในทันที ชั้นคิดไม่ได้

ทำไม

แกไม่เข้าใจหรอก แต่ชั้นบอกได้แค่ว่าชั้นทำแบบนั้นไม่ได้ สายตาจริงจังและจริงใจบอกได้ว่าเขาพูดจริง อย่างน้อยๆก็ตอนนี้ที่ชั้นคิดแบบนั้นไม่ได้

ชั้นไว้ใจแกได้แค่ช่วงนี้?

แกไว้ใจชั้นไม่ได้สักช่วง

จะเอาไงแน่ เสียงนิ่งเริ่มขุ่นเพราะมันเหมือนจะโดนกวนประสาท

แกรู้ว่าชั้นไม่ใช่คนดี

เออ

แต่ชั้นพูดในสิ่งที่ชั้นคิด

เออ

อย่าไว้ใจชั้น ..แต่ตอนนี้ชั้นยังคิดอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เพราะชั้นตั้งใจจะแค่ดูแลเค้าในเวลาที่เค้าต้องการความช่วยเหลือเท่านั้น นี่อาจจะเป็นประโยคที่ยาวแบบเกินปกติที่คิบอมจะใช้กับซีวอนก็เป็นได้

เพราะอะไร

อย่าถาม เพราะชั้นจะไม่ตอบ

ชั้นล่ะเกลียดที่แกเป็นแบบนี้จริงๆ สายตาขวางขุ่นจับจ้องไม่วางตา แม้แต่น้ำเสียงก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่พอใจจริงๆ ถ้าตอนนี้ไม่คิด งั้นชั้นก็จะจีบดงแฮจริงจังแล้วล่ะนะ แกก็ห้ามมาขวางทางชั้นด้วย

ชั้นไม่เคยขวางทางใคร

ให้มันจริง

หึ ยิ้มน้อยๆฉาบที่มุมปากม่วงคล้ำ คู่แข่งที่น่ากลัวของแกไม่ใช่ชั้นหรอก ชั้นบอกได้แค่นี้

คยูฮยอน?

เหอะ ไอ้นั่นมันจะมีอะไรน่ากลัว คิบอมทำหน้าระอาเต็มที เอาไอ้หัวงูนั่นไปเก็บเหอะ

แล้วแกหมายถึงใคร

อยากรู้ก็สืบเอาเอง ว่าแล้วก็แกล้งยืดเส้นยืดสายเล่น แกเป็นคนดีแล้วก็น่าจะดูแลดงแฮได้ แล้วทำไมจะต้องมาระแวงกับไอ้คนที่มีเรื่องทุกวี่ทุกวันแถมยังไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์อย่างชั้นล่ะ

ความรู้สึกมันบอก ซีวอนตอบตรงๆ ชั้นกลัวดงแฮชอบแก

ไร้สาระ

แต่ถ้าแกพูดแบบนี้ก็โอเค ชั้นจะไม่สนใจใครแล้ว

อือ

ถ้าชั้นคบกับดงแฮจริงๆแกจะไม่ว่าอะไรจริงๆนะ

ถ้าแกดูแลเค้าให้ดีได้ เจอร์รี่ตัวร้ายยิ้มน้อยๆ ชั้นมันไม่มีปัญญาไปรู้สึกอะไรหรอก มันเรื่องของพวกแก คนสงคนรักกันมันจะมาเกี่ยวอะไรกับคนที่สามที่สี่ล่ะ

ก็ดี

แต่จีบให้ติดก่อนเหอะ

 

คนกลางที่ยืนฟังอยู่อีกฝั่งของผนังห้องยังคงได้ยินอย่างชัดเจน ฟังแล้วก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ที่คิบอมพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิดทั้งๆที่เขาก็เป็นคนปล้นจูบแรกจากตัวเองไป ไหนจะจูบต่อๆมาอีก ไม่เข้าใจว่าจะมาทำแบบนั้นให้หวั่นไหวเพื่ออะไรกันแน่ แต่พอคิดอีกแง่มันก็ไม่มีอะไรที่คิบอมออกตัวว่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เพราะฉะนั้นมันก็ยังคงจะมีหวังอยู่ ..ว่าเขายังไม่แน่ใจหรือรอเวลาอะไรบางอย่าง

แต่เอ๊ะ.. เขาบอกว่ามีคู่แข่งที่น่ากลัวกว่า

มือน้อยยกข้อมือขึ้นมามองดูจี้เล็กๆที่ดูไม่ได้มีราคานักแต่กลับทรงคุณค่าสำหรับหัวใจของเขา ดงแฮถอนหายในเบาๆไม่อยากจะคิดว่าคิบอมรู้อะไรเกี่ยวกับคนๆนี้บ้าง เพราะถ้าหากมันจะมีคนที่น่ากลัวก็คงจะมีคนเดียวเท่านั้น

เจ้าชายหมั่นโถว

ชั้นเล่าอะไรให้นายฟังไปแค่ไหนแล้วนะ เสียงเล็กพึมพำเบาๆ

ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็มีร่างใหญ่เดินผ่านหน้าไป พร้อมกับมีเสียงลอยมาเบาๆ แอบฟังคนอื่นคุยน่ะนิสัยไม่ดีนะ

ตากลมกระพริบถี่ๆแล้วยืนตัวแข็งทื่อกลอกตาไปมา คิบอมเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาหนึ่งขวดแล้วก็เดินกลับไปทางเดิม แต่ก็ยังอุตส่าห์หันมาแกล้งโดยการเอาขวดน้ำเย็นๆนั่นทาบแก้มจนตัวเล็กสะดุ้ง

จะแอบฟังต่อหรือไง

ป..เปล่านะ

เป็นเด็กเป็นเล็กหัดโกหก หน้ายังนิ่งไม่เปลี่ยน

คนที่โดนว่าไม่รู้จักโตเลยสะบัดก้นเดินหนีไปหนาซีวอนทันที เบื่อจริงๆเลยเวลาที่เขาหาเรื่องว่าแบบนี้

คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก ..แล้วมาจูบเด็กทำไมวะ!!!

 

เจ้าตัวยุ่งนั่งอารมณ์เสียใส่แล้วพาลไปเอาใจซีวอนประชดบ้างแต่เหมือนว่าคิบอมจะไม่ได้สนใจเพราะทำไปเขาก็ไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลยสักนิด คงจะมีแต่ซีวอนที่นั่งงงเพราะอยู่ดีๆกลับมาก็ทำท่าน่ารักเอาอกเอาใจเหมือนจะไปกินอะไรผิดมา

ซีวอนอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันมั๊ย ยิ้มหวานๆรีบส่งไปชวน

แต่คนความจำดีก็ท้วงเอาไว้ ไหนนายบอกว่าจะไปเยี่ยมพี่ชาย

อ่ะ.. ลืม

ไม่ไปก็ดี ชั้นจะได้ไปนอน ไม่พูดเปล่า คราวนี้ทำท่าจะลุกขึ้นไปด้านบนด้วย

ดงแฮเลยต้องเอาขาเกี่ยวขาของอีกคนไว้เพราะจะใช้มือรั้งก็คงไม่ทันแน่ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป.. ชั้นนัดพี่ฮีชอลไว้แล้วนะ ไม่ไปก็ตายพอดีน่ะสิ ช่วงนี้เค้ายิ่งหงุดหงิดง่ายๆอยู่

จะไปเยี่ยมพี่ฮีชอลกันเหรอ

อื้อ หน้าสวยทำตาแป๋วน่ารัก ซีวอนไปด้วยกันมั๊ยอ่า

อืม ไปก็ได้

ดีๆ ไปสามคนจะได้สนุกๆ พูดพลางลุกขึ้นดึงแขนสองหนุ่มตัวใหญ่ๆให้ลุกตาม คิบอมที่เพิ่งจะนั่งลงเลยจิกตาใส่คืนมันเดี๋ยวนั้นเลย

เจ็บ

อะไร

ตาดุๆจ้องที่แขนตัวเองแล้วค่อยตวัดมองหน้าอีกคน เจ็บ

อ่ะ.. ขอโทษ

ท่าทีเหมือนโดนเด็กดุของดงแฮดูน่ารักแต่ก็น่าหยิกไปพร้อมๆกันเพราะพอปล่อยก็แลบลิ้นใส่อย่างเด็กแก่แดด เขายังเคืองอยู่ที่โดนว่า แต่เพราะมีซีวอนอยู่กันท่าเลยดื้อหนัก แต่คนนิ่งๆมีหรือที่ไม่คิดจะหาทางกำราบคืนบ้าง

เจ้าตัวยุ่ง ..กลับมาจะโดนไม่ใช่น้อย

 

 

 

------------------------------ SHARP ------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

หลังจากส่ง Why? อาจจะมีอะไรมาให้เสียเงินกันเล่นนะ จะออกก่อนเดือน มีนาคม แล้วจะส่งให้เสร็จก่อนหน้านั้นเพราะถ้าไปเกาหลีจริงๆก็อาจจะอยู่ยาว แต่ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้ค่ะ อารมณ์บลูอาจจะเปลี่ยนนะ

 

มันจะเป็นช็อตฟิคคิเฮ สำหรับแม่ยกคิเฮ ..ออกเฉพาะกิจ เพราะอยู่ๆดันมีพล็อตโผล่มาในหัวหลายเรื่อง แต่ไม่สามารถแต่งเป็นฟิคยาวได้ เพราะเนื้อหาสั้นๆ ประมาณ 7-15 ตอน  ...อันนี้แต่งสนองนี๊ดตัวเอง แต่ก่อนจะออก คงจะเอาวายให้เสร็จก่อน ตอนนี้ก็เวิ่นเว้อนั่งเคลียร์ลิสต์คนที่สั่งฟิคมาใหม่ เพราะลิสต์สับสนไปหมดแล้วอ่ะ ไวรัสทำพิษจนงงว่าไหนไฟล์ใหม่ไฟล์เก่า เง่อ.. งุงิ

 

 

 

 

 

 

 

ประกาศค่ะ

 

ตอนนี้มัสบีโดนแบน ...แล้วบลูไม่รู้จะแก้อะไรแล้ว ทางเว็บมาสเตอร์บอกให้แก้ไขเนื้อหา แต่อย่างที่รู้ๆคือ มัสบีจบไปนานแล้ว และถ้าแก้มันก็ต้องไล่แก้ทั้งหมด ดังนั้นบลูคงจะเอาไว้แบบนั้นนั่นแหละ เพราะมันจบแล้ว รวมเล่มแล้ว ถ้าแก้ ..บลูจะแก้ตรงไหน ในเมื่อมันไม่สามารถแก้อะไรได้แล้ว

อยากแบนก็แบนไปค่ะ รำคาญแล้วเหมือนกัน ...เอาลิ้งค์ออกก็เอาแล้ว แต่ก็ยังไม่ผ่าน งั้นก็ช่างแม่งแล้วล่ะค่ะ จะอะไรนักหนา ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะแต่ง แต่งจนจบแล้ว แล้วจะให้ไปตามแก้ห่าเหวอะไรอีก ใครจะไปขยันแก้วะ วันๆไม่ได้นั่งเฝ้าแต่หน้าจอแล้วแต่งฟิคซะเมื่อไหร่ มีงานอย่างอื่นให้ทำ ให้คิด แค่นี้ชีวิตบลูก็จูนกันให้วุ่นแล้ว ทั้งบอร์ด ทั้งแต่งฟิค ส่งฟิค ออเดอร์ของในเกาะอีก แล้วเรียนอีก ไหนจะต้องทำฟิคแบบรูปเล่ม - - - ไม่ได้ว่างพอจะมาตามแก้ให้หมดนะ   เออ..อยากแบนก็แบน ใครอยากอ่านก็ซื้อเล่มเอาแล้วกันค่ะ รำคาญมากมายว่ะค่ะ

 

แล้วอิคนอ่านที่แจ้งแบนนะ แม่งหนักหัวกบาลเมิงหรือไงคะ ไม่ได้ขอร้องให้มาอ่าน อ่านเองแล้วก็แบนเอง ชีวิตดูมีความสุขสนุกสนานเนอะ คุณขยันมากนะคะที่อ่านมาค่อนเรื่องแล้วแจ้งแบน แน่จริงคุณแจ้งแบนตั้งแต่ตอนแรกยันตอนสุดท้ายเลยสิ ...สันดานค่ะ!!! ถ้ามีความสุขกับการแจ้งแบนก็แจ้งไป... เอาขาหน้าน้อยๆกดแจ้งไป ความสุขคุณไม่ใช่เหรอ กีบที่มีน่ะใช้ไปสิ กดๆๆๆไป เพื่อจะได้พิทักษ์โลกนี้ให้ใสสะอาด แล้วกรุณาไปแจ้งจับพวกซีดีลามกอนาจาร เว็บไหนขายหนังโป๊ การ์ตูนวาย คุณก็แจ้งจับให้หมดนะ แล้วอย่าลืมตัดชุดขบวนการพาวเวอร์เรนเจอร์ไปใส่แล้วทำตัวให้เป็นผู้พิทักษ์โลกใบนี้ด้วย สาดดดดดด!!!

 

ถ้าแจ้งให้แก้ไขชาร์ปจะไม่ว่าสักแอะเพราะมันยังแต่งอยู่ ยังไม่จบ แล้วเรื่องนั้นจบไปตั้งแต่เมิงยังเป็นไข่เป็นเอมปริโอ้ จะให้กลับไปแก้ตอนที่นรกส่งเมิงมาจุติเลยมั๊ย?  หรือว่าเมิงเกิดจากกระบอกไม้ไผ่ถึงรับไม่ได้ถึงวิธีที่ทำให้เมิงเกิดมา อิพวกลืมวิธีเกิด -*-

 

ขอร้อง.. อย่าให้ต้องใช้คำไม่สุภาพ แต่ทุกครั้งบลูเคยสุภาพแล้วคุณไม่เข้าใจ เลยลองเปลี่ยนมาใช้ภาษาที่เหมาะกับระดับที่คุณน่าจะสามารถเข้าใจโดยไม่ต้องแปลก  ...บลูทำเพื่อคุณเลยนะ ^ ^
 

 

 

 

 

 

ปล้ำปลา บลูเป็นแค่คนๆหนึ่ง ไม่ได้ร่วงลงมาจากฟ้าจากสวรรค์ บลูมีข้อดี ข้อเสีย แต่อย่างน้อยบลูก็ไม่รังควาญใครก่อน ...ถ้าเลือกได้บลูอยากมีชีวิตที่สงบนะคะ บลูไม่รังควาญคุณ คุณก็อย่ามารังควาญบลู ต่างคนต่างอยู่ก็ดีอยู่แล้ว จะมาสร้างความขุ่นข้องหมองใจให้กันและกันไปทำไม ...บลูไม่ใช่ผู้หญิงเหล็กนะ อ่อนไหวได้ ร้องไห้เป็น ถ้าคุณจะทำร้ายคนๆหนึ่งเพียงเพราะสนองอารมณ์ชั่ววูบหรือเพราะความสะใจที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรในชีวิตประจำวัน บลูคิดว่ามันเป็นการกระทำของคนที่น่าสงสาร เพราะความเลวร้ายมันจะกัดกร่อนจิตใจของคุณเอง

 

 

 

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67034 DreamPatty (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 09:43
    สงสารทงเฮจัง เป็นคนกลางนี่ลำบาก
    #67,034
    0
  2. #66976 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 23:50
    เหมือนบอมรอให้เจ้าชายคนนั้นปรากฎตัวก่อนไรงี้ป่ะ 
    #66,976
    0
  3. #66801 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 12:50
    เจ้าชายหมั่วโถวนั่นมันเป็นใครว่ะ อยากรู้ล่ะ
    #66,801
    0
  4. #66584 P-ENT (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 19:54
    อย่าบอกนะว่าเป็นพี่ชายของบอมอ่ะ ไม่จิงหรอก ไม่จริงแน่ๆ

    บอมพูดซะหมดเยื่อใยกับด๊องเลยอ่ะ
    #66,584
    0
  5. #66555 sungmin sj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 15:56
    วอนขี้สงสัยจริง
    แอบน้อยใจแทนหมวยหว่ะเห่ย
    #66,555
    0
  6. #66287 KIHAE*129 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 19:16
    บอมคิดอะไร

    ไม่เข้าใจ

    ทำไม

    เจ้าชายหมั่นโถวใครเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย
    #66,287
    0
  7. #66170 Zelon (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:13
    บอมมมม แกคิดอะไรของแกอยู่เนี่ยยยย ไม่เข้าใจจิงๆ :(



    ก็พูดตรงดีอะนะ ไว้ใจไม่ได้ซักช่วง แต่ทำไมถึงต้องดูแล อ๊าก งงส์~
    #66,170
    0
  8. #66118 sungmin sj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:17
    วอนไป เป็นเครื่องสแกนกรรมเถอะ
    พี่แกขี้สงสัยจัดอ่ะ
    #66,118
    0
  9. #66023 chin-cha (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 02:37
     เอาไงดี  จะสงสารใครดี  TT^TT
    #66,023
    0
  10. #65714 Witim (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 01:02
    สามคนผัวเมียเลยเงี้ย บอมก็ตอบไม่กระจ่าง
    #65,714
    0
  11. #65678 MTieluk (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 10:13
     บอมพูดไม่กระจ่างแบบนี้แสดงว่าคิดไรกับด๊องอยู่หน่อยๆใช่ไหมล่ะ
    #65,678
    0
  12. #65592 A-lma (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 13:58
    กลับมาโดนอ่ะไรหล่ะเนี้ย 55
    บางทีก็เดาความคิดบอมไม่ออก ตกลงแกคิดอะไรอยู่
    #65,592
    0
  13. #65412 Bubble_BUM (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 14:42
    บอมกวนได้โล่
    ตกลงจะเอาไงกะด๊องเนี่ย
    สงสัยจริงจังว่าเจ้าชายหมั่นโถวเป็นใคร???
    #65,412
    0
  14. #65209 NANA (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 12:27
    ชอบพี่เย่ น่ารักจังเลย รักน้องห่วงน้องมาก

    ถ้ารู้ว่วมินโดนหมาป่ากินทั้งตัวแล้ว คงเสียใจน่าดู

    วอนก็ระแวงบอมมากขึ้นแล้ว

    แต่บอมก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    #65,209
    0
  15. #65177 satohara (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 17:19
    อยากรู้จริงๆนะเนี่ยว่าเจ้าชายหมั่นโถวคือใคร
    มินก็คิดไกลตลอดๆ
    กลับมาแล้วจะทำอะไรเฮหว่า
    แอบลุ้นนะเนี่ย 555
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรเตอร์ สู้ๆ
    #65,177
    0
  16. #63861 PARISO'KH (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 23:14
    ยิ้มออกเพราะคำสุดท้ายจากปากตี๋จริงๆ
    #63,861
    0
  17. #63840 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 16:40
     บอมพูดเเรง ทำร้ายจิตใจ
    #63,840
    0
  18. #63637 lukpla^^yamas (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 18:42
    อ๊า.....บอมทำร้่ายจิตใจTT
    #63,637
    0
  19. #63546 Pink_Panther (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 13:13
    น่ารักอ่ะ ในหัวมีแต่คำว่าน่ารัก น่ารัก น่ารัก >< !

    วอนจ๋า ยอมถอยไปเห๊อะ

    ป.ล.ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ อะไรที่ไม่ดีก็อย่ามาจำใส่ใจเลยค่ะ
    #63,546
    0
  20. #63297 Mapii ky (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:35
    กลับมาหมวยจะโดนอะไรเนี่ย ???
    #63,297
    0
  21. #63234 mister.bean (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 21:30
    น่ารักจริงๆ เล๊ยย ><'
    #63,234
    0
  22. #63170 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 18:05
    อยากรู้แล้วสิว่าใครคือเจ้าชายหมั่นโถวววว
    อยากให้เป็นบอมสุดใจ TT
    #63,170
    0
  23. #63168 onlyhanchul (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 17:08
    น่ารักอ่ะ บอมพูดงี้มีเลศนัยนะเนี๊ยะ ตอนนี้คิดไม่ได้ แสดงว่าถ้าวอนไม่อยู่ต้องคิดแน่ๆ เลย
    #63,168
    0
  24. #63070 Primadonna-yui (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 02:58
    สงสัยว่าบอมห่วงอะไร

    หรือบอมจะรู้จักกับเด็กคนนั้นนะ

    แล้วเค้าเป็นเพื่อนบอม

    ไม่ใช่แล้วมั้ง คิดมาก T^T
    #63,070
    0
  25. #62968 นิดหน่อย (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 16:42
    โอ๊ยๆๆ ลุ้นๆอะ



    ทั้งเจ้าชายทั้งบอม ลุ้นจริงๆเล้ยค่ะ



    แต่วอนอะน่าจะรู้ว่าเค้ารักกันอะ



    มากันกันแบบนี้อะๆ
    #62,968
    0