Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 34 : Charpter 24 : รอยยิ้มที่มองไม่เห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    2 พ.ย. 52

 

คิบอมลืมตาขึ้นมาด้วยความปวดล้า สิ่งแรกที่มองเห็นนั้นเป็นเส้นผมนุ่มๆของคนที่นอนซบอยู่ตรงอก ดงแฮยังนอนซุกตัวและก่ายกอดร่างใหญ่เหมือนว่าตัวเองยังเป็นเด็กห้าขวบ ขนตาที่ยาวเป็นแพสีดำสนิทยังนิ่งสงบ หน้าหวานหลับพริ้มดูน่ารัก แต่มันจะไม่น่ารักเพราะมือน้อยวางแหมะอยู่ตรงหน้าอกของอีกคนนี่แหละ แถมต้นขายังพาดก่ายทับเจ้าคิบอมน้อยเอาไว้อีก

“อ่า..” คนที่ตื่นก่อนไม่รู้จะทำเช่นไร ถ้าตัวเองยังมีชุดชั้นในช่วยรั้งเอาไว้ก็คงจะไม่เป็นปัญหาใหญ่แบบนี้ แต่นี่มันมีแค่กางเกงขาสั้น แล้วถ้ามันดันตื่นมาน่ะจะทำยังไง

ดงแฮขยับตัวอีกครั้งแล้วกระชับอ้อมกอดแน่น ปากก็พึมพำในคำเดิม

“พ่อจ๋า.. งึม พ่อจ๋ากอดหนูหน่อย”

ยิ่งฟังก็ยิ่งสงสัย อยากรู้จริงๆว่าพ่อจ๋าของเจ้าเด็กโข่งนี่เลี้ยงลูกยังไงกัน อายุสิบเจ็ดแถมยังโตเป็นหนุ่มแบบนี้แล้วยังจะมาอ้อนร้องหาพ่อให้พ่อกอดเนี่ย

คิบอมถอนหายใจเบาๆแล้วขยับแขนที่เจ็บๆของตัวเองโอบร่างบางเอาไว้ ไออุ่นและอ้อมกอดนั่นทำให้ดงแฮคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข ตัวเล็กขยับมือน้อยๆเพื่อแตะตั้งไหล่หนาเอาไว้ คนนอนมองหัวเราะเบาๆแล้วเกลี่ยผมเส้นบางๆนั่นเล่นอย่างเอ็นดู บางมีการมีดงแฮใกล้ๆมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก

“เจ้าตัวยุ่ง” ริมฝีปากหนาบ่นเบาๆ “นายนี่มันตัวยุ่งจริงๆเลยนะ เฮ่อ”

พอโดนบ่นก็พลิกไปมาเหมือนจะรู้ตัวแต่ตาก็ยังไม่ลืม เสื้อชุดนอนเผยอเล็กน้อยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มที่แม้จะมีน้อยนิดแต่มันก็คงจะไม่นิดเมื่อเทียบกับคนตัวเล็กที่ผอมบางทั่วๆไป คนป่วยตัวใหญ่เหลือบมองพอเป็นพิธีแล้วก็ดึงมาจัดให้เรียบร้อย เขาไม่ค่อยอยากให้ดงแฮต้องมาตกเป็นอาหารตาให้ตัวเองแบบนี้

เพราะมันจะทำให้มีสัญญาณเตือนภัยในหัวดังน่ะสิ

 

 

สักพักใหญ่ๆกว่าร่างเล็กจะตื่น ทันทีที่เห็นว่าตัวเองนอนทับคิบอมอยู่ก็รีบลุกงัวเงียด้วยความตกใจ แต่พออีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาบ้างก็ถึงกับอายจนหน้าแดง

“ชั้น..ชั้นขอโทษ”

“หืม?”

“ที่นอนทับนายไง เจ็บมากมั๊ยอ่ะ” เสียงหวานร้องอย่างสำนึกผิด “แขนนายก็เจ็บอยู่ ชั้นขอโทษ

“อืม” อีกคนยังนอนนิ่ง แต่จริงๆคือข่มใจไม่ให้อมยิ้มออกมา เพราะสภาพของตัวเล็กตอนนี้มันน่ารักเหลือเกิน

ตาแป๋วๆ แก้มใสๆ หัวยุ่งกระเซิงเหมือนเด็กตัวน้อยๆ อะไรจะน่ารักน่าชังได้ขนาดนี้

“งั้นเดี๋ยวชั้นอาบน้ำก่อนนะ แล้วจะไปเอาชุดมาให้”

คนฟังยังนอนนิ่งๆไม่ตอบอะไร แต่คนเขินวิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้วเพราะไม่กล้าที่จะสบสายตากับเขา ดงแฮนึกดุตัวเองที่ขึ้นไปนอนเบียดบนเตียงทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่นอนด้วยกัน แต่ที่ไหนได้กลับตื่นมาแล้วนอนทับร่างหนาเอาไว้แถมแก้มยังแนบหน้าอกล่ำๆนั่นตลอดทั้งคืนอีกต่างหาก

อา ตอนนี้หน้าผมร้อนไปหมดแล้วอ่ะ -////-

ระหว่างที่ดงแฮอยู่ในห้องน้ำก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ คิบอมที่ยังนอนอยู่บนเตียงเพราะตัวทั้งเคล็ดทั้งชาเลยไม่มีปัญญาลุกไปไหนจึงได้ร้องบอกออกไปเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ล็อกประตูตั้งแต่เมื่อคืน

ซองมินโผล่หน้าน่ารักเข้ามาอย่างเขินๆ พอเห็นคิบอมนอนถอดเสื้ออยู่บนเตียงก็คิดเตลิดเปิดเปิงต่อยอดจากที่เห็นเมื่อวานเสียมากมาย แต่เพราะไม่รู้จะพูดอะไรเลยต้องร้องถามแบบกล้าๆกลัวๆ

“ดงแฮล่ะ”

“อาบน้ำ”

เขายังคงคอนเซปต์พูดน้อยและห้วนอยู่เหมือนเก่า หน้านิ่งๆมองอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่คนที่ทักมาก่อนน่ะแทบจะบ้าตายเพราะคิดมากไปแล้ว

 

คิบอมนอนอยู่บนเตียงรอดงแฮอาบน้ำ .. งั้นสองคนนั้นก็ต้องนอนด้วยกันทั้งคืน อ๊า โรแมนติก

 

แก้มแดงๆเริ่มขึ้นสีทีละนิดจนร่างใหญ่เริ่มจะสงสัยขึ้นมา “อะไรของนาย”

“ป..เปล่า งั้นบอกดงแฮด้วยนะว่าชั้นมาแล้ว จะรออยู่ด้านล่าง ไม่ต้องรีบก็ได้”

“อืม”

ซองมินพาหน้าที่ร้อนผ่าวลงมาด้านล่าง วันนี้เยซองต้องออกจากบ้านแต่เช้าเขาเลยมาถึงที่นี่ตั้งแต่เก้าโมงเศษๆ ตัวเล็กนั่งเงียบๆอยู่ที่ห้องรับแขกและรินน้ำมาทานเองอย่างคนคุ้นเคย สักครู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนวิ่งลงมาอย่างรีบร้อน

“อ่า จะรีบไปไหนน่ะ”

ร่างบางที่สวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นรีบหันมามอง “ไปเอาชุดให้คิบอม นั่งรอก่อนนะ ชั้นต้องอาบน้ำให้คิบอมก่อน”

พูดจบก็รีบเดินออกไป ปล่อยให้คนฟังนั่งตาปริบๆเพราะไม่อยากเชื่อว่าได้ยินอะไรออกมา

 

อาบน้ำให้คิบอมงั้นเหรอ?

 

ไม่ถึงห้านาทีเจ้าของบ้านก็กลับมาพร้อมกับตะกร้าผ้าและกระเป๋าอีกใบหนึ่งเพราะเมื่อครู่ซังบอมแวะเอาเสื้อผ้าของพี่ชายมาให้แต่ว่าซองมินไม่ได้ออกไปดู ดงแฮหันมาบอกให้เพื่อนหาอะไรทานรอไปก่อนเพราะอีกนานกว่าจะลงมา ทำเอาเด็กแก่แดดเพราะโดนคยูฮยอนสั่งสอนเริ่มจินตนาการบ้าบอไปแล้ว

เด็กตัวอวบนั่งนิ่งอยู่สักพักก็ร้อนรนจนทนไม่ไหวเลยย่องขึ้นไปที่ห้องเพื่อแล้วแอบฟังเสียงเบาๆที่พวกเขาคุยกันอยู่ แต่ยิ่งฟังก็ทำให้หน้าแดงหนัก อิจฉาดงแฮจริงๆที่สวีทหวานกับคิบอมได้ขนาดนี้

“ก็บอกให้ถูหลัง มาถูอะไรข้างหน้า” เสียงหนาร้องขึ้น

“ก็ข้างหลังถูเสร็จแล้วนี่นา ถูข้างหน้ามันจะเป็นอะไร”

“ชั้นทำเองได้นี่”

“ก็แขนนายมันเจ็บ” เสียงเล็กร้องเถียงบ้าง “อยู่เฉยๆน่า หรือว่าเพิ่งจะมาอาย ชั้นเห็นของนายมาตั้งหลายรอบแล้วนะ เคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามีเหมือนกัน”

“พูดงี้แสดงว่าอยากมอง”

“เปล่านะ”

“ทะลึ่ง”

คนที่ฟังอยู่ด้านนอกนั่งกัดปากหน้าแดงไปเรียบร้อยแล้ว แม้ด้านในมันจะไม่ได้หวานแหววแต่ซองมินก็จินตนาการเป็นภาพพ่อแง่แม่งอนหยอกล้อและแกล้งกันไปมาได้เป็นที่เรียบร้อย หนำซ้ำยังแต่งเติมว่าคิบอมจับแก้มเพื่อนบิดไปบิดมา ตามด้วยดงแฮที่ทุบเบาๆที่ไหล่หนาแล้วยิ้มเขินอีกต่างหาก

 

อ๋า.. น่ารัก >/////<

 

เจ้าตัวกลมของเยซองนั่งแอบฟังอยู่สักครู่ก็ย่องออกไปที่หน้าห้องเพราะเกรงว่าพวกเขาจะออกมาเจอ เสียงกุกกักที่ตามมานั้นทำให้รู้ว่าคงจะมีคนออกมาแล้วจริงๆก็โล่งใจ แต่แทนที่มันจะไม่มีอะไรกลับยิ่งทำให้หัวใจแทบจะวายเสียเดี๋ยวนั้น

“ไหนกางเกงในชั้นอ่ะ” เสียงคิบอมอีกแล้ว

“อยู่ในตะกร้าผ้านั่นแหละ”

“หาให้หน่อย”

“นายนี่” ร่างบางหน้าแดงแปร๊ดจนดูน่าขัน

“ใครใช้ให้มานอนทับชั้นทั้งคืนล่ะ”

“ขอโทษ” ดงแฮตอบเสียงอ่อยแล้วไปค้นตะกร้ามาให้ “อ่ะ รีบๆใส่เลย เมื่อคืนก็ไม่ได้ใส่ ผีทะเล”

“ยังไม่ได้จะใส่ตอนนี้ ใส่ไปก็เปื้อน”

“อ่า.. งั้นก็นอนก่อน เสร็จแล้วค่อยใส่”

 

คนน่ารักตาแป๋วที่หน้าชาแล้วชาอีกหูผึ่งขึ้นมาจนได้ พวกเขาจะทำอะไร????

 

คิบอมที่นุ่งผ้าเช็ดตัวนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงโดยไม่ลืมดึงผ้าห่มมาคลุมสะโพกกันโป๊ เขาเหลือบมองดงแฮที่เดินไปหยิบยามาทาให้ด้วยรอยยิ้ม รู้สึกดีเหมือนกันที่ทำอะไรเองไม่ค่อยได้ เพราะอย่างน้อยมันก็มีคนน่ารักบริการให้ตลอดเวลา

“ทำเบาๆนะ วันนี้ตัวชั้นระบมไปหมดแล้ว” ต้องพูดดักไว้ก่อนเพราะเมื่อคืนโดนนอนทับเสียจนบวมหนักกว่าเดิมไปหลายจุด

“เบาๆก็เบาๆ แต่อย่าร้องเสียงดังล่ะ เดี๋ยวซองมินตกใจ” เงียบไปสักครู่ก็พูดขึ้นอีก “รอบเดียวนะ ติวเสร็จค่อยว่ากันใหม่”

“อื้อ ..อา อย่ากดแรงสิ”

“คนเก่งหมดฤทธิ์แล้วเหรอ ทีเมื่อคืนล่ะยังทนได้ตั้งหลายรอบเลย อิ อิ”

“มาโดนเองมั๊ย ระบมแบบนี้แล้วนายยังจะมาแกล้งชั้นอีก ใครทนได้ก็เก่งแล้ว”

“แกล้งอะไร” ดงแฮแกล้งเฉไฉไปเรื่อย

“ก็มาทับชั้นทั้งคืน”

ซองมินนั่งเขินหน้าแดงจนแทบจะบ้า ยิ่งได้ยินเสียงร้องของคิบอมดังมาก็คิดมากมายไปแล้วว่าเพื่อนตัวเองคงจะแก่นเซี๊ยวทำอะไรเอง แต่ก็คงไม่แปลกเพราะคิบอมระบมขนาดนั้น ยังไงดงแฮก็คงจะต้องจัดการให้ทั้งหมดอยู่แล้ว

“ก็บอกให้เบาๆ ดูสิพุ่งเลย” เสียงต่ำร้องว่า

ซองมินสะดุ้งเฮือกไม่กล้าจะอยู่ต่อเลยรีบวิ่งลงมาที่ด้านล่าง ไม่งั้นคงจะได้ยินไปแล้วว่าดงแฮตอบกลับไปว่า

“ก็แค่ยาหกนายจะร้องทำไมเนี่ย เอาทิชชู่เช็ดก็เสร็จแล้ว”

 

 

แต่ถึงจะเขิน และคิดมากไปเอง ซองมินก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีเพราะอุตส่าห์ลงมาชงโกโก้ร้อนเอาไว้ให้เผื่อว่าเพื่อนจะหมดแรงและต้องการเพิ่มพลัง เขาตักข้าวต้มที่แม่บ้านทำมาให้ใส่จานให้อย่างเรียบร้อยและนั่งรออยู่เกือบสิบห้านาทีกว่าที่ดงแฮกับคิบอมจะลงมา

ตัวเล็กเดินลงมาก่อนด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุข ส่วนร่างหน้ายังหน้านิ่งเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่เจ้าตัวอวบก็คิดไปแล้วล่ะว่าคงเพราะดงแฮทำอะไรแรงไป คนที่เจ็บตัวอยู่เลยคงไม่ถูกใจเลยอารมณ์เสีย

“อา ข้าวต้มหอมจัง” เจ้าของบ้านยิ้มแฉ่งรับแดดยามสาย พอเห็นเพื่อนไม่มีชามข้าวก็สงสัย “ไม่กินด้วยกันอ่ะ”

“ชั้นกินมาแล้ว วันนี้พี่เยซองต้องออกแต่เช้าเลยต้องมากวนนายก่อน” พูดพลางยิ้มล้อไปในตัว แต่เหมือนดงแฮจะจับความรู้สึกนั้นไม่ได้เลยไม่ได้สงสัยอะไรอีกแล้วหันไปยุ่งกับคิบอมแทน

“ให้ป้อนมั๊ย ตักไหวป่าว”

“มันคงจะไหวถ้าเมื่อคืนนาย..”

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวป้อน” ตัวเล็กรีบขัดขึ้นมาก่อนเพราะไอ้เรื่องที่ตัวเองนอนทับแขนเจ็บๆของคนป่วยน่ะคิบอมยกเป็นประเด็นมาว่าตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาแล้ว

คนที่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินเลยรีบเนรเทศร่างออกจากโต๊ะอาหารไปให้พ้นๆ ปล่อยให้สองคนนั่งกระหนุงกระหนิง(ในความคิดซองมิน)ตามสบาย แต่ความจริงก็คือคิบอมแค่นั่งนิ่งๆแล้วดงแฮก็ตักข้าวป้อนเขาไป แล้วก็กินเองไปด้วยก็เท่านั้น หากคนอื่นมองมันก็คงจะไม่พ้นภาพธรรมดาที่คนเจ็บได้รับการดูแลโดยบุรุษพยาบาลหน้าหวานที่พยายามพูดโน่นพูดนี่เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

 

 

 

พอเกือบจะสิบโมงฮันกยองก็มาถึง เขารู้อยู่แล้วว่าคิบอมค้างที่นี่จึงให้พ่อจ่ายยามาให้และก็มีผลไม้ติดมือมาเป็นของฝาก จากนั้นจึงเป็นซีวอนที่มาพร้อมกับสีหน้ากระวนกระวาย และปิดท้ายด้วยคยูฮยอนที่ออกมาตะลอนซื่อโน่นซื้อนี่เตรียมเอาไว้สำหรับคืนนี้ที่คงจะมีแต่ความสุข

ตอนนี้คิบอมเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นอย่างที่ชอบใส่เวลาอยู่บ้านแล้ว จะว่าไปเสื้อผ้าเวลาไม่ได้ออกไปไหนมันก็ดูปกติดี แต่พอต้องไปโน่นไปนี่แต่ล่ะที่นี่มันมีแต่ชุดที่ชวนปวดหัวแทบทั้งนั้น จะว่าไปแล้วมันก็ดีที่เขามาค้างด้วย เพราะอย่างน้อยก็เป็นอีกวันที่ไม่ต้องนั่งมองเสื้อผ้าทรงประหลาดๆเหมือนหลุดมาจากแคทวอล์คสักที่

ซีวอนที่วันนี้นั่งข้างดงแฮไม่ห่างยังพยายามยิ้มแย้มแจ่มใสทำตัวให้เหมือนปกติแม้ว่าจะพยายามจับความผิดปกติอยู่ แต่ก็คงเพราะทั้งดงแฮและคิบอมต่างรู้ว่าเขาคงจะระแวงจึงไม่ได้ทำท่าอะไรที่ชวนให้สงสัยนัก คิบอมย้ายไปนั่งระหว่างซองมินกับฮันกยองและใช้เจ้าสารวัตรคั่นตนกับคนสวยเอาไว้เพราะตอนนี้ล้อมวงติวเลขกันไปเรื่อยๆ คุณชายคิมผู้ที่ไม่เคยมีสมุดเลคเชอร์อื่นใดนอกจากสมุดส่งการบ้านนั่งนิ่งๆแล้วกัดดินสอไปด้วย พอคนเยอะก็เข้าโหมดใบ้เหมือนเดิมไม่มีผิด

ก็น่าแปลกอยู่เหมือนกัน แทนที่อยู่กับเพื่อนแล้วจะพูดเยอะขึ้นกลับกลายเป็นว่าเขาใช้คำพูดกับดงแฮเปลืองมากกว่าเสียอีก

คนที่ถนัดเลขอย่างคยูฮยอนทำหน้าที่เป็นคนสรุปสูตรลัดที่ตนคิดขึ้นมาให้เพื่อนๆได้เข้าใจ อธิบายโน่นนี่ไปเรื่อยๆและทำโจทย์ตัวอย่างให้ดูอย่างละเอียด ซึ่งวิชานี้คงจะไม่มีใครอยากจะแย่ง ในเมื่อมันเป็นความถนัดของพ่อคุณชายจอมเจ้าเล่ห์เพราะดันทำเท่ห์ไปแข่งโอลิมปิคมาแล้วดันมีชื่อตัวเองติดหราในฐานะของคนที่คว้าเหรียญทองมาได้

 

ใช่แล้วล่ะ นอกจากเก่งดนตรีแล้วเขายังอัจริยะในวิชาเลขด้วย

 

ผ่านไปครึ่งวันก็ยังไม่มีอะไรที่ผิดไปจากเดิม คิบอมยังนั่งหน้านิ่งเป็นไอ้ใบ้จนกระทั่งถึงเวลาพักทานอาหารจึงได้ปริปากตอบออกมาเมื่อเจ้าบ้านยกข้าวต้มมายัดเยียดให้แล้วถามไถ่อาการ

“กินให้หมดล่ะ กินเสร็จก็กินยาตามไปด้วย”

“อืม”

“ต้องป้อนมั๊ย”

ดงแฮถามอย่างไม่ใส่ใจนัก แขนคิบอมช้ำขนาดนั้นมันก็คงต้องมีคนพยาบาลอยู่แล้ว และซองมินก็หัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินเพราะเมื่อเช้าสองคนนี้ก็นั่งสวีทหวานเสียจนน้ำตาลแทบจะขนไปเป็นบรรณาการให้เจ้ามดตัวน้อยๆได้หลายรัง แต่คนที่ไม่ค่อยจะสุขที่ได้ยินคงไม่พ้นซีวอนที่ขมวดคิ้วเข้มอย่างไม่ถูกใจนัก

รู้สึกหวิวๆในอกและเจ็บแปลบในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินคนน่ารักร้องถามเพื่อนตัวเองแบบนั้น ทั้งๆที่พยายามจะข่มใจไม่ให้แสดงท่าทีอะไรออกมาแต่เหมือนว่าเขาจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้จริงๆ เรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับดงแฮมันทำให้หวั่นไหวไปหมด ยิ่งเห็นเขาเอาใจใส่คนอื่นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งกลัวว่าจะต้องเสียเขาไปให้ใครอีกคนซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง

ซีวอนอาจไม่ใช่คนที่มีความคิดชั่วร้ายเป็นพื้นฐาน แต่ความหวั่นไหวในตอนนี้มันกำลังทำให้สมองของเขาฟุ้งซ่านจนยากจะแก้ ใบหน้าหล่อเหลามีความกังวลแปะหราเอาไว้เต็มหน้า และคิบอมก็ใช่ว่าจะไม่รู้

“ไอ้ตี๋ แกรีบๆกินแล้วมาป้อนข้าวชั้นหน่อย” ตัวใหญ่ตัดบทก่อนจนได้ “ดูแลเพื่อนๆเหอะ ชั้นมันตายยาก”

คยูฮยอนซึ่งนั่งทานข้าวอยู่ตรงข้ามฮันกยองได้ยินก็หัวเราะใหญ่ “แหม่ ทอมกับเจอร์รี่เค้าจะสามัคคีกัน ฮ่าๆ”

“เหอะ” ฮันกยองหลุดขำจนได้ “ไอ้เจอร์รี่ เป็นไงล่ะแก เมื่อวานโดนจับได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์เลยนะเว้ย รู้สึกเป็นไงบ้างวะ”

“ก็ดี” คิบอมยักคิ้วแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากขาวสะอาดที่ไร้รอยม่วงคล้ำอย่างอีกข้าง “ทำให้คนแถวนี้รู้สึกดีที่จับได้บ้าง”

เหมือนไม่ได้หยามแต่มันหยามกันชัดๆ สารวัตรร่างสูงกระแทกช้อนประชดใส่อย่างไม่จริงจังอะไรนัก เขารู้ว่าคิบอมแกล้งกัดเล่นไปตามประสาแต่ว่ามันก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้

“อย่าให้ชั้นจับแกได้เองบ้างก็แล้วกัน”

“จะรอ” ยังดีที่เจ็บปาก ไม่งั้นคงกวนบาทาได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า “เร็วๆ ..หิว”

“บอกพยาธิในท้องแกร้องเพลงรอไปก่อน ยังกินไม่เสร็จเว้ย”

คิบอมที่ไม่ได้ทานอาหารปกติเหมือนคนอื่นได้แต่นอนนิ่งๆบนโซฟาทำตัวเป็นลูกนกที่รอแม่มาป้อนอาหารให้ ถึงเขาจะไม่ได้ใส่เสื้อกล้ามอวดรอยช้ำที่ประทับร่างอย่างเมื่อวานแต่เพื่อนๆก็รู้ได้ว่าโดนไปไม่ใช่เบาๆ คนอย่างคิบอมไม่เคยสำออยเรียกร้องความสนใจ แต่เล่นดงแฮคอยประคบประหงมแถมเจ้าตัวก็ไม่ค่อยได้ขยับร่างกายสักเท่าไหร่ก็คงจะพอยืนยันได้แล้วว่าคงจะช้ำในไม่ใช่น้อย

เจอร์รี่ผมปาดนั่งนิ่งๆอยู่สักพักก็มีมือหนายกข้าวต้มมาป้อนให้ ถึงจะกัดกันบ่อยแต่เขาก็ไม่เคยเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัว แม้เพื่อนจะทำตัวเถื่อนถึกหาเรื่องเดือดร้อนไม่เว้นแต่ละวันให้เขาต้องวิ่งไล่จับเสียสนุกสนานแต่มันก็อดที่จะเป็นห่วงเป็นใยไม่ได้

 

ใครจะอยากเห็นเพื่อนโดนอัดจนช้ำหมัดช้ำศอกบ้าง

 

ซีวอนเหลือบมองสภาพของคิบอมก็ลุกขึ้นไปหยิบน้ำไปวางให้ ถึงจะระแวงว่ามันจะมาขโมยหัวใจของคนที่ตัวเองเพียรจีบไปแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำตัวเป็นศัตรูตั้งแต่ก่อนยังไม่ประกาศตัวเป็นคู่แข่งหรอก ยังไงซะคิบอมก็ยังเป็นเพื่อนที่ดี แม้ว่าจะทำตัวนอกลู่นอกทางให้ใจหายใจคว่ำกันบ้างก็เถอะ

“นานๆจะได้เห็นสภาพพิการแบบนี้ ดูไม่จืดนะแก” ท่านประธานยิ้มเยาะรองประธานอย่างล้อเลียน

“พูดมากน่า” เสียงต่ำพึมพำเบาๆ

“ฮันกยอง แกดูนักโทษของแกดีๆล่ะ ถึงมันจะปากหมาไปบ้างแต่ชั้นว่าวันนี้ก็น่ารักดีนะ”

คนโดนแซวหันขวับไปทำตาเขียวปั๊ด แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆได้อย่างง่ายดายเพราะคยูฮยอนดันหยิบมือถือมาถ่ายรูปเอาไว้เพราะไม่ค่อยได้เห็นเจ้าตัวร้ายในสภาพนี้นัก

“ตั้งแต่คบกันมา ครั้งนี้แหละว่ะที่แกสะบักสะบอมจนน่าทึ่ง ฮ่าๆ”

“ปาก..”

ราชนิกูลหนุ่มปั้นหน้าทะเล้นเรียกกำปั้นไม่เปลี่ยนแปลง “ดันอยากเป็นฮีโร่เองนี่หว่า เป็นไงล่ะ ได้มานอนหยอดน้ำข้าวต้ม น่าสงสารชะมัดเลย”

“ก็ดีนี่” อาตี๋ลูกนายแพทย์ยิ้มกว้าง “เป็นเด็กดีซักสองสามวันมันก็โอเคอยู่นะ”

พอโดนเพื่อนล้อก็หน้านิ่วใส่แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าคิบอมไม่ได้โมโหอะไรหรอก หน้าเขาเป็นแบบนั้นเพราะมันเคยชินแล้วต่างหาก นิสัยดื้อรั้นแบบนี้มันน่าตีแต่มันก็น่ารักดีเวลาที่หมดสภาพแล้วนั่งให้ล้อเป็นเด็กๆ

ซองมินมองแล้วก็หัวเราะตาม เขารู้สึกชอบจริงๆเวลาที่สี่คนนี้อยู่ด้วยกันแล้วหัวเราะ เพราะหลังๆบรรยากาศรอบตัวก็เริ่มไม่ค่อยจะเข้าท่าเพราะไอ้ท่าทีที่ดูเหมือนจะแปลกไปของซีวอน คงจะมีแค่ดงแฮที่ขำไม่ออก

เพราะตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าถ้าไม่เพราะช่วยตัวเอง คิบอมคงไม่ต้องอยู่ในสภาพนี้ให้เพื่อนล้อ

 

ครั้งแรกที่เจ็บหนัก ..

ถ้าไม่เพราะชั้น นายก็คงไม่ต้องโดนรุมในห้องน้ำน่ะสินะ

 

 

 

 

การติวเริ่มต้นอีกครั้งเมื่ออาหารเริ่มย่อยกันแล้ว วิชาภาษาอังกฤษคือวิชาถัดมาเพราะไม่มีใครอยากเอาอะไรหนักๆมาต่อกันนัก แต่เพราะส่วนมากก็ถนัดกันอยู่แล้วจึงแค่เน้นเรื่องที่อาจารย์บอกว่าจะออกข้อสอบแล้วแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและลองทำข้อสอบของปีก่อนๆก็เท่านั้น ซึ่งพอใกล้จะจบคยูฮยอนก็โพล่งออกมา

“ซีวอน แกติวฟิสิกส์ได้ป่าววะ คิบอมมันเจ็บปาก ไม่อยากให้มันพูด”

ได้ยินแบบนั้นร่างเล็กทั้งคู่ก็หูผึ่ง คิบอมน่ะนะที่ตอนแรกจะให้ติวฟิสิกส์

“ก็ได้ แต่ชั้นอ่านเคมีมาก่อนอ่ะ ยังไม่ได้ทวนฟิสิกส์เลย” ร่างที่ใหญ่ที่สุดนิ่งไปเล็กน้อย “ไม่รู้นี่หว่าว่าติวเตอร์จะสภาพแบบนี้”

ตาแป๋วๆของดงแฮจ้องมองหน้าคนพูดสลับกับหน้าหล่อที่ช้ำๆของคิบอมไปด้วย ยังไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คนที่ไม่เคยจดอะไรในคาบเรียนมันจะมาติวให้ตัวเองได้ในเวลาแบบนี้

“มองอะไร” แล้วก็ได้เสียงโหดๆมาเป็นของกำนัลจนได้

ตัวน้อยสะดุ้งเพราะตกใจแต่ไม่ได้กลัว “ป..เปล่า”

“ไม่เชื่อหรือไง”

“ก็ไม่..” เสียงอ่อยร้องบอก แต่ความจริงก็เป็นอย่างที่เขาสงสัยนั่นแหละ ใครจะไปคิดว่ามนุษย์ที่สมุดมีแค่การบ้านน่ะมันจะสามารถเป็นติวเตอร์ให้เพื่อนๆได้

ฮันกยองเห็นสีหน้าของเพื่อนตัวเล็กก็หัวเราะแล้วเอื้อมมือไปขยี้ผมอย่างเข้าใจ เพราะถ้าเขาไม่รู้จักคิบอมมาก่อนก็คงจะคิดว่าเขาทำไม่ได้เหมือนกัน “คิบอมได้ท็อปฟิสิกส์ในสายชั้นตอนปีหนึ่งเชียวนะ”

“ห..หา” คราวนี้เป็นซองมินที่โพล่งออกมาแทน ทำเอาขำกันถ้วนหน้า

ร่างหนาที่โดนพาดพิงส่งสายตาดุๆมาจ้องหน้าดงแฮแต่ไม่ได้สนใจซองมินนัก ซึ่งคนน่ารักตัวบางก็ยังนั่งตาปริบๆเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

“ท็อปเลยเหรอ?” ดงแฮยังอึ้งไม่หาย

“ร้อยเต็มร้อย แค่คนเดียว โอเคมั๊ย?” คยูฮยอนช่วยไขความกระจ่าง แล้วพยักพเยิดไปที่ท่านประธานร่างหนาที่นั่งข้างๆคนสวย “ส่วนนั่นน่ะรองท็อป ได้เก้าสิบเก้าจุดห้า”

“อ่า.. เก่งจัง”

ซองมินร้องอย่างชื่นชม ถึงโรงเรียนตัวเองจะขึ้นชื่อเรื่องข้อสอบยากและนักเรียนเก่ง แต่พวกเขาสองคนก็ไม่ใช่คนที่ได้ท็อปเท็นของไมอา ถึงจะเก่งกว่านักเรียนโรงเรียนทั่วไปแต่ก็ยังไม่ได้เป็นตัวเก็งเวลามีการคัดเลือกตัวแทนไปแข่งขันวิชาการหรอก เพราะนั่นน่ะมันหน้าที่ของคนอื่น

ฮันกยองอมยิ้มน้อยๆแล้วค่อยหาข้อสรุปที่ดีที่สุด “งั้นติวเคมีก่อนก็ได้เพราะฟิสิกส์สอบเกือบวิชาสุดท้ายแน่ะ รอคิบอมมันดีก่อน หรือไม่ก็ให้ซีวอนไปอ่านทวนก่อนก็ได้นะ”

“อ่า ฮันกยอง แล้วนายอ่ะเก่งวิชาอะไร” เจ้าของบ้านตัวน้อยหันไปเขย่าแขนเพื่อนรักบ้าง และตาวาวๆนั่นเองที่ทำให้คนโดนถามยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

“ชีววิทยาน่ะ”

 

 

 

------------ SHARP ------------

 

 

 

หมดหนึ่งวันไปอย่างรวดเร็วและคงจะเป็นอีกหนึ่งวันที่ซีวอนแสนจะทรมานใจเพราะต้องปล่อยให้ดงแฮต้องอยู่กับเพื่อนในบ้านตามลำพัง ความเหมาะสมมันทำให้เขาต้องยอมทิ้งปลาย่างหอมฉุยเอาไว้กับเจ้าแมวหน้าบึ้งที่ไม่รู้ว่าจะเอื้อมมือมาคว้าปลาย่างตอนไหน ถึงหน้าตามันจะทำเป็นไม่สนใจแต่ก็ใช่ว่าอันตรายจะไม่มาจากมัน

แม้ใจจริงจะไม่อยากทิ้งคนตัวเล็กเอาไว้ให้ไกลตาแต่ว่าก็ไม่อยากให้เขาอึดอัดเลยต้องขอตัวกลับพร้อมคนอื่นๆ

“กลับแล้วนะ พรุ่งนี้เช้าจะเข้ามาหาใหม่” มือหนาเอื้อมไปแตะแขนบางอย่างระมัดระวัง ไม่อยากจะรุ่มร่ามเกินไปแม้ใจจะอยากทำก็เถอะ

คยูฮยอนเหลียวมองอย่างเสียดายแต่เพราะตัวเองมีคนน่ารักตัวอวบๆอยู่ข้างกายเลยต้องทำเป็นไม่สนใจแล้วเอาใจใส่ซองมินแทน “คนน่ารักรออยู่ที่บ้านดงแฮก่อนนะ เดี๋ยวค่ำๆจะมารับ”

“จะไปไหนอ่ะ”

“ไปแถวๆนี้แหละ ไม่ให้รอนานหรอก” เขายิ้มกว้างพลางยื่นหน้ามาใกล้ “เตรียมใจไว้พร้อมหรือยังล่ะ คืนนี้แล้วนะที่ต้องรับผิดชอบชั้นน่ะ”

คนฟังหน้าแดงแปร๊ดกะทันหัน “อ่า..”

“ให้เวลาเตรียมตัวเตรียมใจอีกสองชั่วโมงนะแล้วห้ามหนีกลับไปไหนก่อน อย่าให้รู้ล่ะว่าโทรเรียกไอ้หน้ากลมนั่นมารับ สัญญาต้องเป็นสัญญานะ”

“...”

ไม่ตอบแต่หน้าแดงไปถึงหูแล้ว

“อย่าชิ่งหนีไปไหนล่ะ ชั้นรอวันนี้มาทั้งอาทิตย์เลยนะ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มันดูชั่วร้ายแต่บาดใจสิ้นดี

ซองมินก้มหน้างุดๆด้วยความอาย “อื้อ”

“เดี๋ยวคืนนี้จะมีเซอร์ไพรส์ด้วยนะ วันนี้จะอยู่กับคนน่ารักทั้งคืนเลย”

>/////<

สองร่างที่ยืนซุบซิบแล้วคนตัวเล็กที่อวบๆก็ยืนหน้าแดงนั่นทำให้ฮันกยองชักจะไม่ไว้วางใจเลยต้องเข้าไปเป็นมือที่สามสอดแทรกเข้าไป ถ้ามันจะหามซองมินไปไหน ฮันกยองก็จะเอาคานเข้าไปแทรกไม่ให้มันแบกได้ล่ะวะ

“แกจะกลับหรือยัง”

“อื้อ”

คยูฮยอนยังหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไร ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าถ้าขืนให้เพื่อนๆล่วงรู้แผนการคงโดนสกัดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม ร่างสูงโปร่งยังทำหน้าทำตาดูปกติแล้วหันไปส่งสายตากวนๆใส่

“นายกลับกับชั้นแล้วกัน บ้านซีวอนอยู่แถวนี้นี่นา”

ก็ไม่แปลกที่คยูฮยอนจะชวนแบบนั้น แต่มันก็แปลกเพราะปกติต้องหิ้วซองมินไปด้วยเสียทุกทีนี่นา

“แล้วซองมินล่ะ” สารวัตรร่างหนามองอย่างสงสัย

“เค้าจะอยู่กับดงแฮก่อนแล้วค่อยกลับ”

เจ้าตัวกลมยิ้มน่ารัก ซึ่งดงแฮที่ไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่ก็ช่วยไขความกระจ่างให้ “เมื่อเช้าพี่เยซองมาส่ง เดี๋ยวก็คงมารับอ่ะแหละ นายไม่ต้องห่วงหรอก รายนี้เค้าหวงน้องจะตาย”

“อ้าว ซองมินมีพี่ชายด้วยเหรอ” คราวนี้ทั้งฮันกยองและซีวอนต่างมองหน้ากันบ้าง

คนหน้าหวานตัวอวบเลยยิ้มขำแล้วส่ายหน้า “พี่ชายข้างบ้านที่โตมาด้วยกันน่ะ”

“อ๋อ งั้นชั้นกลับก่อนก็แล้วกัน เจอกันพรุ่งนี้” ฮันกยองหันไปยิ้มหวานให้กับเพื่อนรักแล้วหยิกแก้มดงแฮไปอีกที “ถ้ามีอะไรก็โทรหาชั้นแล้วกันนะ เผื่อคิบอมมันอยากจะเอาอะไร”

“ชั้นบอกซังบอมก็ได้” คนตัวเขียวตอบกลับมาทันใจเหลือเกิน

ซึ่งคยูฮยอนก็อดปากไว้ไม่ได้จริงๆงานนี้ “ไอ้น้องตัวดีของแกน่ะนะ ปกตินี่เห็นด่ากันทุกวันไม่ใช่เหรอ หรือว่าตอนนี้ญาติดีกันแล้ว”

“...”

คนนิ่งๆฟังเพื่อนหาเรื่องแหย่ไม่เข้าท่าเลยต้องปรามเอาไว้ “นายก็ไปกวนมันนะ เดี๋ยวปากมันหายดีก็กลับมาถล่มยับหรอก”

“หึ หึ” คุณชายตระกูลสูงหัวเราะเบาๆ “เพราะอย่างนั้นชั้นเลยต้องตักตวงไง”

“เอาเวลาของแกไปขุดหลุมพรางดักสาวคนใหม่แล้วเก็บเขาเก็บหางไม่ให้มันโผล่ดีกว่ามั๊ย”

ขนาดเจ็บปากยังเบรกซะค้างกลางอากาศได้ คราวนี้ไม่ใช่แค่คยูฮยอนที่ที่สะอึกแต่ซองมินก็ยังจุกไม่แพ้กัน ตากลมตวัดมองร่างสูงอย่างจับผิดเพราะอย่างคิบอมน่ะไม่ค่อยพูดเล่นเสียด้วยสิ คราวนี้พ่อตัวดีเลยต้องรีบหาวิธีมากลบเกลื่อน

“ชั้นหล่อกว่า อัธยาศัยดีกว่า มันก็ปกติที่จะมีคนอยากมารู้จักนะ”

“ถ้าแค่รู้จักจริงชั้นคงไม่ต้องคอยได้ยินผู้หญิงคนไหนก่นด่าแกหรอก”

 

แม่เจ้า ตอนนี้โจคยูฮยอนอยากเอารองเท้าฟาดปากมันสักป้าบจริงๆ -*-

 

“ช่วงนี้รู้สึกว่าถอดเขี้ยวเล็บนี่” คิบอมยังไม่เลิกเพราะดันแกว่งปากมาหาเรื่องเอง “หรือว่าซ่อนลายเตรียมดักเหยื่อคนใหม่ล่ะ”

คนวางแผนกัดฟันกรอดเพราะกลัวไอ้เพื่อนตัวดีจะทำให้แผนบรรลัยและอดกินกระต่ายในวันนี้ ซองมินหันมาจ้องอย่างไม่วางใจนักและมันก็มากพอที่จะทำให้ร้อนๆหนาวๆกับสิ่งที่เตรียมเอาไว้เพื่อรับเจ้าสาวในคืนนี้

ไอ้คิบอม ถ้ากูอดล่ะมึงได้ตายเพราะมีลายรองเท้ากูกระทับหน้ามึงแน่!!

คยูฮยอนหน้านิ่วตวัดหางตามองอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก ไม่อยากจะกวนน้ำให้ขุ่น แต่ใครจะปล่อยให้ตัวเองโดนสาวไส้อยู่คนเดียว

“แกก็อย่าทำอะไรดงแฮแล้วกัน ชั้นว่านิ่งๆแบบนี้น่ะมันน่ากลัวนะ”

“ก็น้อยกว่าแก” คิบอมตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ชั้นไม่ใช่พวกดาวร้ายในมาดคุณชายนี่”

คนกลางเริ่มทำตัวไม่ถูกเลยถอนหายใจดังเฮือกเพราะคุณชายชเวน่ะปลงกับเจ้าเพื่อนสองคนนี้และเมินไปทางอื่นตั้งนานแล้ว ดังนั้นยกนี้คนที่มาห้ามทัพเลยต้องเป็นสารวัตรคนดีแทน เพราะไอ้คู่นี้น่ะอย่าให้มันได้กัดกันเชียว รับรองว่าไม่มีใครเลี้ยว มีแต่ประสานงากันโครมๆแน่

“คยูฮยอนรีบไปเถอะ เดี๋ยวชั้นต้องแวะไปที่คลินิกของพ่อด้วย”

มือใหญ่รีบลากคอเพื่อนให้แยกจากกัน พอทั้งคู่ไปที่รถซีวอนก็ล่ำลาดงแฮราวกับจะถูกส่งไปรบ คิบอมเลยเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความรำคาญและขึ้นไปนอนเพราะไม่อยากจะอยู่เป็นหัวหลักหัวตอให้ซองมินหัวหดเล่น เขาเองน่ะรู้ดีว่าคนตัวเล็กตาแป๋วหน้าแบ๊วนั่นน่ะกลัวตนแค่ไหนกัน

แต่จะว่าไปแล้ว มันมีใครบ้างล่ะที่ไม่กลัว ก็เล่นทำตัวแบบนี้

 

------------ SHARP ------------

 

 

คยูฮยอนขับรถคันโก้ออกมาด้วยสภาพหน้าหงิกๆ ซึ่งฮันกยองก็รู้ดีกว่าคงเพราะที่คิบอมกัดเอาไว้จนเหวอะหวะแน่ๆ เพราะถ้าดูไม่ผิดน่ะเพื่อนก็พยายามจะทำตัวดูดีในสายตาเด็กน่ารักจาไมอาสองคนนั่นอยู่ เล่นมาแฉซึ่งๆหน้าแบบนี้น่ะมันหยามกันชัดๆ

แต่มันก็ไม่แปลกสำหรับคู่นี้ เพราะมันก็ตบตีกันด้วยคำพูดแบบนี้ประจำ แล้วสุดท้ายมันก็ยังทนคบกันอยู่ได้โดยไม่มีใครขอเลิกคบใครเหมือนเดิม = =”

“แกจะไปทำไม” จู่ๆก็เอ่ยถามเมื่อเลี้ยวเข้าเส้นที่จะพาเพื่อนไปคลินิกของนายแพทย์ใหญ่

“ไปหาพี่ฮวาซอง”

“อ่อ นี่ยังไม่เลิกเครซี่พยาบาลรุ่นพี่คนสวยนี่อีกเหรอวะ”

“นายก็พูดไป” ฮันกยองถอนหายใจเบาๆ “เราเป็นแค่พี่น้องนะ”

“แกอยากเป็นพี่น้องกับเค้าจริงอ่ะ เซ็กซี่ขนาดนั้น หน้าอกหน้าใจก็ใหญ่เป็นบ้า ชั้นว่าจริงๆแล้วเค้าน่าจะไปเป็นนางแบบบนแคทวอล์คแทนที่จะมาใส่ชุดสีขาวๆทำตัวเป็นนางฟ้าในโรงหมอนะ เห็นแล้วเสียดายของ” เขาพูดไปตามความคิดตามแบบฉบับของโจคยูฮยอน

คนฟังขมวดคิ้วใส่แล้วถอนหายใจดังเฮือก “นายก็คิดอยู่แค่นี้อ่ะ”

“ผู้ชายที่ไหนก็คิด”

“แต่ไม่ใช่ชั้น”

“อ๋อเหรอ”

เสียงนุ่มลากประชด พอเพื่อนพยักหน้าประชดใส่ก็กระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี เขารอจนกระทั่งฮันกยองเดินลับเข้าไปในคลีนิกก็กดโทรศัพท์หาพี่ชายซึ่งเป็นลูกชายของคุณป้าที่โตมาด้วยกัน เพราะดูเหมือนคนๆนี้จะเป็นที่พึ่งที่ดีได้

 

อา.. กระต่ายน้อยตาแป๋วขนปุยของชั้น เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงจะไปรับนะ แต่ตอนนี้ขอไปเตรียมวิมานรักสำหรับสองเราให้เรียบร้อยก่อนแล้วกัน มันจะได้ทำให้สวรรค์ของเราน่าประทับใจ

 

“พี่แทซอง คืนนี้คอนโดพี่ว่างมั๊ยอ่ะ ..อ๋อ งั้นผมยืมหน่อยนะฮะ”

คนพี่นิ่งสักครู่เหมือนจะไม่ค่อยเชื่อใจว่าเจ้าน้องคนนี้จะไม่มีอะไร “แกจะหิ้วใครไปอีกล่ะ”

“เถอะน่า พี่อย่าอยากรู้เลย ถ้าท่านแม่ถามผมจะบอกว่าไปค้างกับพี่นะฮะ”

“คืนนี้คงกะยาวล่ะสิถึงได้ยืมห้องชั้นแบบนี้ ยังไงก็อย่าพิเรนท์ให้มากมายล่ะ”

“ไม่หรอกน่า” เจ้าตัวดีหัวเราะถูกใจที่พี่ชายรู้ทัน

“แล้วจะอยู่ถึงกี่โมง ชั้นจะได้ให้แม่บ้านไปทำลายหลักฐานเผื่อว่าแฟนชั้นจะแวะเข้าไป” พี่ชายช่างรู้ใจสิ้นดี

“พรุ่งนี้สายๆ หรือจนกว่าจะลุกไหวอ่ะ”

“โห”

“เพื่อคนนี้น่ะผมยอมเป็นคนดีมาตั้งสองเดือนนะพี่ ขอกินให้อิ่มหน่อยสิ” ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆ “อย่าให้แฟนพี่มากวนผมล่ะ ขืนมาตอนผมทำอะไรอยู่นี่ซวยเลยนะ”

“เออ เดี๋ยวจัดการให้เว้ยไอ้เสือ”

มือเรียวยาวจัดการพับโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม แค่นี้ก็มีที่ให้ใช้เป็นรังรักได้อย่างสบายใจโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีหลักฐานอะไรมามัดตัว ตั้งใจจะระเริงรักให้สาแก่ใจเพราะซองมินไม่ใช่คนที่เขาคิดไปควงไปจัดการพอให้หมดความต้องการก็แยกย้าย เพราะแบบนั้นน่ะเช่าโรงแรมก็ได้ แค่ไม่กี่ชั่วโมง

แต่นี่น่ะตั้งใจว่าจะไม่ปล่อยให้รอดเงื้อมมือไปแน่ๆ สองเดือนที่เก็บตัวทำดีตลอดมามันควรจะได้ปลดปล่อยเพราะเจ้าตัวเล็กน่ะอยากจะลัลลาตลอดทั้งคืน อดอยากขนาดนี้น่ะไม่มีหรอกที่จะจอดแค่รอบเดียว อย่างน้อยๆน่ะมันต้องสองสามรอบ แต่ได้ยินมาว่าผู้ชายน่ะอยู่ได้นานกว่าผู้หญิง ..งั้นสักสี่ห้ารอบก็น่าจะได้

คิดแล้วสุขใจ ชั้นจะเตรียมทุกอย่างไว้สำหรับความสุขของเราคืนนี้นะซองมิน ^ ^

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending talk

 

หลังจากวินโดว์มีปัญหาอยู่หลายวัน ในที่สุดก็ต้องไปซื้อแผ่นใหม่มาจนได้ เฮ่อ..  ไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วที่ต้องนั่งลงวินโดว์จนเช้า น่าเบื่อดีเนอะ

 

ที่ผ่านมา ไมโครซอฟออฟฟิสมีปัญหาทำให้เปิดใช้ไม่ได้ เวลาจะทำอะไรต้องไปร้านเนตสถานเดียว ลำบากมากค่ะ

 

 

ตอนนี้อยากได้มือถือใหม่ ใครมีรุ่นไหนอยากแนะนำบ้างอ่ะ ตอนแรกว่าจะซื้อ BB ...แต่ก็นะ ไม่ใช่น้องขวัญ คงจะไม่มีพี่คยูมาแชทด้วย (พี่คยูใช้ SKY ไม่ใช่เหรอฟระ แชทไง???)  ซื้อมาก็ไม่มีใครคุยด้วยเลยคิดว่า ตูจะซื้อมาปาหัวหมาหรือไง? 

แบบว่าคิดไม่ออกค่ะ ตอนนี้ใช้ โนเกีย 6210 อยู่ แต่อยากเปลี่ยนอ่ะ มันนานแล้ว ใช้มาปีกว่าแล้วเนี่ย งุงิ

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล้ำลิง. ใครสนใจมองหากล้องส่องทางไกลไปคอน ที่เกาะมีรับสั่งนะคะ ราคาไม่แพงมากแต่คุณภาพเยี่ยมค่ะ เมื่อวานไปบุกร้านขายกล้องมาเอง อิ อิ

มีตัวที่ซูม 8x (400 บาท)  10x (350 บาท)  และ 30x (500 บาท)   ค่ะ รับออเดอร์ถึงวันที่ 15 พ.ย. นะคะ จัดส่งทางไปรษณีย์หรือรับหน้าคอนค่ะ  (ระยะการซูม กรุณาดูตัวด้านหน้า  x ) 

บางคนอาจงงว่าทำไม 10 ถึงถูกกว่า 8 ...เนื่องจากมันคนละยี่ห้อค่ะ  แต่ละตัวบลูไปลองส่องมาแล้ว สามารถปรับโฟกัสเองได้ ไม่ได้เลือกแบบโฟกัสอัตโนมัติมานะคะ เพราะว่ามันอาจทำให้เวียนหัวค่ะ

 http://dhislet.1.forumer.com/index.php?showtopic=1336   ลิ้งๆ


 

 

ประกาศ ไม่ต้องโทรหาบลูนะ ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม ตอนนี้โทรศัพท์ค้างค่ะ กดรับสายไม่ได้ ปิดเครื่องก็ไม่ได้ มันค้างงงงงงงงงง  Y_Y  ถอดแบตไม่เป็นด้วย (อนาถว่ะ)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67031 DreamPatty (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 21:54
    แลดูเลวมากคยูฮยอน
    #67,031
    0
  2. #66973 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 22:27
    เอิ่มเอิ่ม.... 



    กี้ แกวางแผนดีมาก แต่เดี๋ยวแกก็ติดใจเองอ่ะดิ 
    #66,973
    0
  3. #66798 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 12:16
    กระต่ายกำลังจะถูกกิน
    #66,798
    0
  4. #66582 P-ENT (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 19:22
    กี้จะเอากระต่ายมาเขมือบแล้วอ่ะ

    >///<
    #66,582
    0
  5. #66284 KIHAE*129 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 18:20
    เป็นใครได้ยินแบบนั้นก็คิดอ่ะ

    ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    กี้กับบอมปะทะฝีปากกันได้สุดๆไปเลย

    ไม่อยากให้มินโดนกินเลยอ่ะ

    #66,284
    0
  6. #66166 Zelon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:13
    ซองมินทำตัวเหมือนสาววายมาก 5555 เป็นสาววายจิงๆ คงเลือดพุ่งเป็นลมไปแล้วมั๊ง 55 บทสนทนาของคิเฮไม่ไหวจิง!! Nc-20 ที่สุด!!!



    ส่วนกี้..เฮ้อ..เหนื่อยใจกะรายนี้จิงๆ = = จะมีอะไรมาห้ามให้อดกกินไหมเนี่ย ขอหน่อยเหอะ เห็นตั้งใจขนาดนี้ อยากให้วืด(แล้วโดนมินเชิดใส่ทั้งๆที่ยังไม่ได้กิน)จิงๆ!
    #66,166
    0
  7. #66020 chin-cha (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 01:09
     อย่าทำอะไรนู๋มินนะ 
    #66,020
    0
  8. #65766 Darker-40 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 23:34
    -*- กะเอาเต็มที่เลยนะ

    ชักสงสารซองมินเเล้วสิ เหมือนมินจะโดนชักจูง
    #65,766
    0
  9. #65710 Witim (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 00:37
    กี้เกรียนมากกกกก
    #65,710
    0
  10. #65674 MTieluk (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 00:25
    คิเฮจะพูอะไรให้มันชัดๆหน่อย พูดได้กำกวมมาก
    คยูแกต้องถนอมๆมินมินนะ
    #65,674
    0
  11. #65576 A-lma (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 15:25
    ถ้าจะได้ยินเเต่เสียงเเบบมิน คงคิดไปไกลเหมือนกันแหละ 5555
    โอ้ยย มินใกล้เเล้วอ่ะ อย่าทำร้ายมินเล๊ยย
    #65,576
    0
  12. #65205 NANA (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 12:02
    บอมด๊องพูดสองแง่สองง่ามอย่างนั้น มินก็จิ้นไปไหนต่อไหนแล้ว

    ยิ่งตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเตรียมตัวให้คุณชายโจวเขมือบอยู่ด้วยอ่ะ



    บอมสาวไส้หมาป่า จนกระต่ายเกือบตื่นตูมแล้วมั้ยหล่ะ

    คยูอุตส่าห์ตระเวนหาซื้ออุปกรณ์ไว้เพียบเลย

    #65,205
    0
  13. #65172 satohara (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 16:12
    ชอบตอนคยูกับบอมมันเถียงกันอ่ะ
    บอมก็แฉคยูซะหมดเปลือกเลย
    คยูแกเตรียมตัวได้อย่างรอบคอบมาก
    มินจะรอดมั้ยเนี่ย
    สู้ๆค่ะไรเตอร์
    #65,172
    0
  14. #63857 PARISO'KH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 20:41
    เอาวาสลีนกรอกไปแล้ว ช่วยเอากลิ่นช็อคโกแลตแบบบางกับสตรอเบอรี่ยัดตามลงไปด้วย - -+
    #63,857
    0
  15. #63837 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 16:14
    ฮาบอม แฉกี้ซะ
    #63,837
    0
  16. #63541 Pink_Panther (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 11:10
    หนูมินลูกแม่

    ไม่น้า T_________T
    #63,541
    0
  17. #63294 Mapii ky (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:31
    ตอนต่อไปหนูมินจะเสร็จเอ๋อหรอเนี่ย ไม่นะ!!!!!!
    #63,294
    0
  18. #63162 onlyhanchul (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 16:27
    กระต่ายน้อยผู้่น่าสงสาร ................เอ๊ะแต่เค้าเต็มใจนะรายนั้นนะ
    #63,162
    0
  19. #63161 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 15:58

    ขอไปมุดอยู่ใต้เตียงได้มั้ยอะ >0<

    #63,161
    0
  20. #63063 Primadonna-yui (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 01:56
    บอมปาก...มาก อิอิ

    แต่ชอบ ผช แบบนี้ ฮ่าๆ

    กี้แกเตรียมตัวมากไปไหม คึคึ
    #63,063
    0
  21. #62927 kwan_yesung (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:21
    บอมจ๋า
    ปากเจ็บแต่จัดแรง กับกี้มากกกกก


    มินโดนเชือดแน่ๆ  อิอิ
    #62,927
    0
  22. #62620 PARISO'KH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 00:14
    อยากเดินเข้าไปกระชากมินมินมาจากโจว หวงจริงอะไรจริง
    #62,620
    0
  23. #62025 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2554 / 01:17
    มีลางหมาหอนว่าแผนตากี้จะสำเร็จมินมินอย่าไปนะลูก
    #62,025
    0
  24. #61955 joyce_larts (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 21:38
    มีลางสังหรณ์ว่าแผนกี้มันจะล่มยังไงชอบกลอ่ะ เห็นดูมั่นใจเกินพิกัดขนาดนั้นมันน่าหมั่นไส้เว่ยเฮ้ย
    #61,955
    0
  25. #61562 Kim'KiPai~{KH}129. (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 21:49
    ตากี้เเกๆๆๆๆๆ
    #61,562
    0