Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 30 : Charpter 21 : เจ็บนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    24 ต.ค. 52

เหมือนเดิม ..เหมือนเมื่อวาน มันเหมือนการที่ต้องนั่งดูหนังม้วนเดิมกรอซ้ำๆ ดงแฮนั่งมองคิบอมหน้านิ่งอยู่ข้างๆโดยไม่พูดจาอะไร แต่แค่นี้น้ำตาก็พาลจะไหลออกมา เมื่อคืนก็นอนกอดรัดร่างของเขาเอาไว้จนถึงเช้าแล้วพอตื่นก็รู้สึกได้ว่าโดนจูบหน้าผากไปอีกหนึ่งที แต่กลายเป็นว่าพอลืมตาขึ้นมากลับทำท่านิ่งเฉยใส่เหมือนคนไม่ได้มีใจผูกพันกันสักนิด

เข้าใจยากจริงๆ

ซีวอนยังใจดีและดูแลเหมือนเดิมทุกครั้ง เขาห่วงใย คอยใส่ใจ และไม่ได้ละเลยอย่างที่คิบอมทำ อาจเพราะดงแฮยังดูอึดอัดกับสถานการณ์ต่างๆจึงไม่คิดจะจู่โจมอะไรให้มากมาย แต่ท่าทีที่คนสวยดูเอาใจใส่เพื่อนนี่สิที่มันขัดหูขัดตา พอพักเที่ยงก็ลุกขึ้นไปช่วยถือของให้ตัวเล็กแล้วจับมือเอาไว้หลวมๆเพื่อกันคยูฮยอนออกไป

ราชนิกูลหนุ่มได้แต่ปรายยิ้มส่งสายตาหวานๆมาให้โดยไม่คิดจะทำอะไรไปมากกว่านั้น ซองมินจะเข้าปากอยู่รอมร่อ ขืนไปก้อร่อก้อติดกับดงแฮก็คงมีหวังได้ชวดอาหารจานนี้เอาง่ายๆ เรื่องอะไรที่จะยอม

“ดงแฮดูหน้าซีดๆนะ นอนไม่พอเหรอ ดูสิ ตาบวมฉึ่งเชียว”

ร่างใหญ่ชะโงกหน้ามามองแล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยที่จมูกแหลมเบาๆอย่างเอ็นดู ตาแป๋วจ้องกลับแล้วส่ายหน้า ไม่อยากทำให้คนที่ไม่ต้องการตัวเองได้รับรู้ว่ากำลังอยู่ในภาวะที่ย่ำแย่ แต่แค่นี้ทำไมคิบอมจะมองไม่เห็น จริงๆแล้วเขามองเห็นทุกอย่างและทั้งหมด เพียงแค่ไม่คิดจะแสดงออกว่ามันอยู่ในสายตาก็เท่านั้น

มีบางสิ่งบางอย่างค้ำคอเอาไว้ ว่าไม่ควรจะเข้าใกล้ไปมากกว่านี้

ฮันกยองรีบขอตัวเพื่อปั่นจักรยานไปรับคนเจ็บที่ตึกข้างๆ เนื่องจากการย้ายฝั่งเรียนทำให้เกิดความวุ่นวาย ดังนั้นตอนนี้ทางโรงเรียนจึงกำหนดให้นักเรียนที่มีห้องโฮมรูมอยู่ฝั่งไหนก็ให้เรียนที่ฝั่งนั้น ตอนนี้จึงกลายเป็นว่าทุกๆวันก๊วนเด็กไมอาหน้าสวยจะได้เรียนแต่ที่ในวินเซอร์รูฟ ซึ่งก็แน่นอนว่าเกิดความระส่ำระสายอยู่ไม่น้อย

ชมรมดนตรีเป็นอันต้องขาดการซ้อมเนื่องจากสมาชิกกระจายกันไปเรียนที่ตึกต่างๆทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากจะเข้าไปในห้องซ้อมที่ไม่ได้มีแค่พวกของตัวเอง ส่วนอีกหนึ่งประเด็นสำคัญก็คือ สมาชิกบางคนอย่างซองมินก็โดดซ้อมเพราะมัวแต่หลงแฟน เป็นต้น

พอสารวัตรหน้าตี๋หนีไปจูงจักรยานเพื่อนก็ยืนหัวเราะตามหลังเพราะท่าทางที่เขาใช้ปั่นมันดูเด็กเหลือเกินจนคยูฮยอนอดที่จะร้องเพลงแซวไม่ได้ แต่ก็นั่นแหละ ฮันกยองไม่ใส่ใจอะไรปากเสียๆนั่นอยู่แล้วเพราะเขาชินกับมันจนไม่รู้จะชินยังไง

คิบอมเดินล้วงกระเป๋าก้มหน้านิ่งๆออกจากห้องแต่ก็ยังคงรอคนอื่นๆอยู่ ซีวอนจ้องหน้าเพื่อนด้วยสายตาประหลาด อาการแปลกๆของดงแฮที่มีทำไมเขาจะไม่สงสัยว่ามันอาจจะเกิดจากไอ้ใบ้ตรงหน้า

มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางอย่างอ่อนโยน เขายิ้มหวานให้ดงแฮแล้วดึงของที่ตัวเล็กยังถือมาหอบเองจนหมด ทิ้งให้คยูฮยอนเดินตามหลังมากับซองมินโดยไม่ได้สนใจเลยสักนิด พอมาถึงหน้าห้องก็จ้องหน้าเพื่อนคล้ายจะประเมินอะไรบางอย่าง

คิบอมยังตีหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร ซึ่งสีหน้าแบบนี้ไม่เคยมีใครตัดสินได้อยู่แล้วว่าเขาเก็บกี่เรื่องไว้ในใจกันแน่ แม้แต่ดงแฮเองก็เถอะ แค่เผลอเหลือบไปมองก็แทบจะร้องอีกรอบเพราะที่ริมฝีปากมันร้อนผ่าวเสียจนทำให้ในหัวลบลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้

คนใจร้าย ..คิบอมใจร้าย ไปไหนก็ไปเลยไป!!!

หน้าสวยเมินหนีแล้วก้มหน้าหลบสายตาที่เย็นชานั่น คนมองพ่นลมหายใจอ่อนๆด้วยอารมณ์ที่ราบเรียบ วันนี้เขาไม่นึกขำดงแฮสักเท่าไหร่เพราะคงไม่มีกะใจทำแบบนั้น แต่สิ่งที่ควรจะทำคือมองเลยไปให้พ้นๆเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมีใครรู้สึกอะไรไปมากกว่านี้

“ดงแฮทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

พอซีวอนทักก็ปรับสีหน้าเสียใหม่แล้วขยับส่ายเบาๆ “ไม่มีอะไรหรอก ไปทานข้าวกันเถอะนะ”

มือน้อยเอื้อมไปเกาะที่แขนแกร่งแล้วเขย่าเบาๆ ท่านประธานเลยพยักหน้า สายตาหวานๆนั่นคงจะใช้มองแค่ดงแฮเพียงคนเดียว ซึ่งคนที่ปรารถนาอยากจะให้เขามองก็ได้แต่นั่งตาแดงก่ำอยู่เงียบๆในมุมห้อง รอให้เขาออกไป รออยู่แบบนี้ทุกๆเที่ยงวัน แล้วค่อยหอบหัวใจที่บอบช้ำลงไปบ้าง

คนที่ไม่เคยเป็นส่วนเกินหรืออยู่นอกสายตาคงไม่รู้สึกหรือนึกออก แต่สำหรับฮยอกแจแล้วแค่คำว่าช้ำคงจะยังน้อยไปเพราะเรื่องจริงก็คือซีวอนไม่เคยแม้แต่จะชายตามองมาเลยสักครั้งไม่มีโอกาสเป็นแม้แต่เพื่อน แค่ได้รู้จัก แค่ได้พูดคุยในฐานะเพื่อนร่วมห้องและกรรมการนักเรียน แค่นั้นก็ดูจะมากเกินไปแล้ว เพราะถ้าไม่มีงานเขาก็ไม่เคยจะมาใส่ใจอะไรอยู่ดี

และตอนนี้เขาก็กำลังโอบเอวคนมาทีหลังแล้วหยอกล้อด้วยแววตาที่ขี้เล่นชวนฝัน โดยไม่รู้ว่ามันทำให้ใครบางคนเจ็บปวด

ฮยอกแจนั่งเงียบๆ ไม่ได้อยากจะแอบฟังแต่ทุกคำมันก็ลอยมาเข้าหูเขาเอง ตอนนี้หน้าที่คงจะมีเพียงเก็บน้ำตาเอาไว้เพื่อไม่ให้มันไหลออกมา แต่ก็คงจะมีอย่างหนึ่งที่โชคเข้าข้าง เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องทนเจอสายตามองมาอย่างรู้ทันของฮันกยอง แม้จะรู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่มันก็รับไม่ได้เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองน่าสมเพชเสียเต็มประดา

ถึงฮันกยองจะไม่ได้คิด แต่เขาก็คิดไปแล้วล่ะว่าสภาพของตัวเองมันทุเรศขนาดไหน

ซีวอนยังคงใจดีกับดงแฮอย่างออกนอกหน้า ร่างหนาเอื้อมมือไปขยี้เบาๆที่ผมนุ่มแล้วยิ้มหวานอีกรอบ “วันนี้อยากทานอะไร เดี๋ยวไปต่อแถวซื้อให้ ดงแฮจะได้ไม่ต้องยืนให้เมื่อยไง”

“ไม่เอาอ่ะ เรื่องอะไรที่นายจะต้องลำบาก” ตัวเล็กรีบเถียง เขาไม่ค่อยอยากจะให้ซีวอนเทคแคร์ดูแลมากขนาดนี้ “ไปต่อแถวด้วยกันนั่นแหละ”

ร่างใหญ่ปรายตามองคนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปูนปั้นแล้วโอบไหล่เล็กอย่างจงใจ สายตาที่คิบอมเกลียดกำลังมองมาและทำให้เขานึกรำคาญขึ้นมามากมาย แม้แต่คยูฮยอนมองก็ยังดูรู้ว่าซีวอนกำลังระแวงเพื่อนคนนี้มากกว่าตัวเองเป็นไหนๆ ไอ้เรื่องที่คิบอมหนีไปไหนหรือไปกับใครน่ะไม่รู้หรอก แต่ที่เห็นก็คือสายตาที่ดูห่วงใยของดงแฮนี่สิที่อันตราย

ความจริงใช่ว่าเขาจะไม่กลัว แต่เพราะคิดเข้าข้างตัวเองว่าคิบอมไม่ใช่คู่แข่งเรื่องจีบสาวต่างหากถึงได้เย็นใจอยู่แบบนี้ เพราะใครๆก็รู้ว่าเขาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยจีบใคร และก็ไม่เคยแสดงท่าทีว่ามีใจให้ใครเลยสักครั้ง

มันเหนือชั้นกว่ากันเห็นๆ

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มที่มุมปากด้วยสายตาประหลาดแต่รับรู้ได้ถึงความตั้งใจที่มี

“ถ้าชั้นกับดงแฮคบกัน แกจะว่าไง”

สีหน้าของซีวอนยังยิ้มแย้มแต่สายตานิ่งสงบกำลังเชือดเฉือนกันในความเงียบ และมันก็กำลังกรีดแทงลงไปในหัวใจอีกคนที่นั่งฟังอย่างไร้ตัวตนจนแทบจะกระอักออกมาเป็นลิ่มเลือด ร่างเล็กตาโพลงมองหน้าที่หล่อเหลาอย่างตกใจ แต่เพราะซีวอนยิ้มอ่อนโยนกลับมาเหมือนไม่มีอะไรก็พูดไม่ออก

“ก็ดีใจด้วย” เสียงทุ้มต่ำตอบห้วนๆตามปกติ “เรื่องของพวกนาย ชั้นจะไปยุ่งอะไรด้วยได้”

สีหน้าที่นิ่งนั่นบั่นทอนจิตใจดวงน้อยให้ร่วงต่ำจนแทบจะจมดิ่งไปกับความช้ำที่กล้ำกลืน สายตานิ่งๆ น้ำเสียงที่ราบเรียบ ใครจะรู้ดีไปกว่าดงแฮว่ามันเย็นชาและทำร้ายใครได้รุนแรงสักแค่ไหน ตัวเล็กกัดฟันฝืนทนทั้งๆที่ดวงตาทั้งคู่จับจ้องดวงหน้าคนใจร้ายเหมือนหวังอยากจะให้เขาพูดอะไรไปมากกว่านี้ แต่มันก็เหมือนจะไม่มีปาฎิหาริย์ใดๆเกิดขึ้น

คิบอมยังเป็นคิบอมวันยังค่ำ และเขาก็คงจะละทิ้งความเฉยชา ไม่สนโลก แบบนี้ไปไม่ได้

ร่างเล็กทอดสายตาลงต่ำด้วยความสับสน ไม่รู้จะทำอะไรต่อไปแต่ก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้ไม่ได้แล้ว ซองมินแม้จะไม่รู้อะไรนักแต่ก็พอจะมองออกว่าเพื่อนกระอักกระอ่วนจึงรีบเดินเข้าไปแยกดงแฮออกมาก่อน

“ปวดฉี่อ่ะ ไปฉี่เป็นเพื่อนหน่อยสิ” เจ้าตัวกลมร้องเสียงใสแล้วดึงแขนเพื่อนใหญ่ “ดงแฮไปเป็นเพื่อนกันหน่อยนะ”

ลูกชายหน้าหวานของท่านทูตเงยหน้าขึ้นสบตาคนข้างๆแล้วเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนเขาด้วยรอยยิ้ม แม้จะเป็นยิ้มบางๆที่พยายามปิดบังความในใจแต่มันก็ตบตาได้ค่อนข้างดี

“ชั้นไปห้องน้ำก่อนนะ เจอกันที่โรงอาหารแล้วกัน”

ซีวอนพยักหน้าน้อยๆแล้วจึงค่อยคลายมือปล่อยเขาให้เป็นอิสระ คนน่ารักตัวเล็กทั้งสองรีบวิ่งกันลงไปที่ด้านล่าง ปล่อยให้สามหนุ่มยืนจ้องหน้ากันในความเงียบโดยที่คิบอมยังไม่ได้แสดงท่าทีรู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิด ร่างที่สูงที่สุดละสายตากลับมามองหน้าเพื่อนและจ้องมองราวกับจะคาดคั้นบางอย่างออกมา แต่เพราะเขายังตีหน้านิ่งจึงหมดอารมณ์จะเล่นเกมจ้องตาต่อ

“ชั้นเกลียดคำพูดแบบนี้ของแกจริงๆเลย” เสียงทุ้มต่ำดังเบาๆแล้วสะบัดตัวเดินหนีออกจากบริเวณนั้น

ตามด้วคยูฮยอนที่มองเพื่อนทั้งคู่แล้วก็ส่ายหน้าอย่างระอาใจ “ชั้นก็เกลียดหน้าแบบนี้ของแกเหมือนกันว่ะ”

คนฟังไม่พูดไม่จาและยังปั้นหน้านิ่งๆ พอเพื่อนเดินเลยไปเขาก็เดินล้วงกระเป๋าตามไปเงียบๆ ไม่ได้มีท่าทีโมโหเลยสักนิด ราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นคือทำนองเพลงที่ผ่านหูเท่านั้น คงจะมีแค่ฮยอกแจที่ก้มหน้าฟุบลงที่ตรงเก้าอี้นักเรียนแล้วปล่อยโฮราวกับสายฝน

เจ็บเหลือเกินกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ที่เจ็บมากไปกว่านั้นก็คือเขาดูก็รู้ว่าดงแฮไม่ได้มองเห็นหัวใจซีวอนที่เขาเพียรเฝ้ารอเลยสักนิดเดียว

เขามีค่าสำหรับชั้นมาก แต่ทำไมเขาถึงได้ดูไร้ค่าในสายตานายแบบนั้นล่ะดงแฮ

เมื่อพ้นจากสายตาของเจ้าผู้ชายตัวใหญ่พวกนั้นซองมินก็เดินเอื่อยๆเหมือนไม่ค่อยอยากจะให้ดงแฮต้องรีบร้อน ตัวกลมน่ารักเหลียวมองเพื่อนที่เดินก้มหน้าก้มตาทำท่าเหมือนสติหลุดออกจากร่างแล้วก็ถอนหายใจ เขาอาจจะดูปกติแต่ถ้าสังเกตอีกสักหน่อยคงจะรู้ว่าหัวใจดงแฮมันล่องลอยไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้

ซองมินเดินเข้าไปควงแขนเล็กๆของเพื่อนแล้วจับลากไปที่ห้องน้ำ พอเห็นว่าไม่มีใครก็จับล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยซะ เพราะสีหน้านั้นดูแย่เกินจะทนมองแล้วจริงๆ

“ไม่ชอบก็บอกเค้าไปสิ”

คนฟังสะดุ้งน้อยๆหลังจากที่ผ่านไปแล้วหลายวินาที ดวงตากลมขยับเล็กน้อยแล้วค่อยๆส่ายหน้า

“ก็ไม่ได้ไม่ชอบ”

“ชั้นดูออกว่านายอึดอัดนะดงแฮ หรือว่านายชอบคนอื่น”

คนหน้าหวานนิ่งไปอีกรอบแล้วส่ายหน้าเบาๆ “อย่าเพิ่งถามเลยซองมิน ชั้นปวดหัว ตอนนี้อยากคิดเรื่องสอบก่อนนะ ยังไม่อยากคิดเรื่องอื่น”

“ถ้านายทำได้นะ” ซองมินเน้นเสียงใส่ รู้ว่ายังไงก็ทำไม่ได้แน่ๆ “พรุ่งนี้นัดติวที่บ้านนาย เป็นแบบนี้จะติวได้เหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก ชั้นไม่ได้เป็นอะไร”

ดงแฮคลี่ยิ้มบางๆและยังกลบเกลื่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มนั่น ร่างเล็กบอกให้ซองมินไปรอที่โรงอาหารเพราะอ้างว่าเหมือนจะปวดหนัก แต่พอเพื่อนออกไปก็นั่งแช่บนชักโครกโดยที่ไม่ได้ทำอะไรกับตัวด้วยซ้ำ

เสียงคนนั้นคนนี้เดินเข้ามาได้ยินเป็นระยะ ตัวเล็กนั่งอยู่สักพักจึงได้เปิดประตูออกมาด้านนอก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอกับเจ้าผมปาดร่างหนาที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูก็ผงะในทันที ร่างบางรีบก้มหน้าเดินเลี้ยงไปที่หน้ากระจกตรงอ่างล้างมือ พยายามจะไม่สนใจทั้งๆที่อยากจะหันไปถามใจแทบขาดว่าจะมายืนทำหน้าแบบนั้นให้มันได้อะไรขึ้นมา

คิบอมเดินไปดึงแขนเล็กให้กลับไปที่มุมด้านในแล้วจ้องหน้าสวยด้วยแววตาที่ราบเรียบ

“นาย..”

“...”

“ทำไม..”

“...”

ตากลมเมินใส่แล้วหันหน้าหนี คนตัวใหญ่เลยต้องเชยคางมนกลับมามองหน้าตนตรงๆแบบบีบบังคับ

“นายใช้สายตาแบบนี้มองชั้น”

ตัวเล็กสะบัดหน้าหนีโดยไม่พูดจาแต่ว่ารับรู้ได้ว่าเขาไม่พอใจอย่างหนักที่ต้องเผชิญหน้าแบบนี้

“อย่าทำอะไรที่ตัวเองจะเจ็บปวด” คิบอมพูดเบาๆแล้วถอนหายใจซ้ำ “ชั้นปกป้องนายได้เท่านั้น ดูแลนายไปตลอดไม่ได้หรอกนะ อย่ามองชั้นแบบนี้..”

“จะให้ชั้นคบกับซีวอนงั้นสิ” เสียงแข็งร้องมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “ก็ได้ อยากให้คบก็จะคบ พอใจหรือยัง!!!

“ดงแฮ”

“คนใจร้าย!!

พอตัวเล็กสะบัดตัวเดินหนีคิบอมก็ตามไปคว้าแขนเอาไว้แล้วดึงมากอดเอาไว้แนบอก น้ำตาของดงแฮคือสิ่งเดียวที่เขาไม่อาจจะทำใจแข็งได้ ยิ่งมันเกิดจากฝีมือของตัวเองก็ยิ่งจะมือไม้สั่นหนักเข้าไปใหญ่ แม้คนสวยจะดิ้นรนพยายามออกจากอ้อมแขนแต่มือหนาก็ยังออกแรงกดให้เขาอยู่ในอ้อมกอด เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่สั่นเทาอยู่ในวงแขนอุ่น คิบอมลูบเบาๆแม้สายตาจะนิ่งสนิท

“อย่าทำให้ห่วงสิ”

“ไม่ต้องมาห่วง ไม่ต้องมาทำดีกับชั้นอีกแล้ว” เสียงห้วนตอกกลับอย่างแข็งขัน

คนกอดเลยถอนหายใจใส่ รู้ว่าอีกคนทำเก่งไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ดี “นายต้องการอะไร”

“ชั้นควรถามนายมากกว่าไม่ใช่เหรอ”

“ชั้นแค่อยากดูแลนาย”

“ชั้นไม่ต้องการ” ร่างบางสวนคืน

“แล้วนายต้องการอะไร”

“ไปให้พ้นจากคนใจร้าย” พอรวบรวมสติได้ก็ผลักเขาออกไปแล้วปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มอย่างลวกๆ

หนุ่มไมอาหน้าหวานรีบไปล้างหน้าล้างตาชะคราบที่เปรอะเปื้อนออกจากใบหน้า ตาแดงๆนั่นมันคงจะทำให้ซีวอนและคนอื่นๆสงสัย ไม่รู้จะหาเหตุผลไหนมาอ้าง แต่ยังไม่ทันจะล้างเสร็จก็มีจอมมารหน้านิ่งมายืนกอดอกอยู่ด้านหลังแล้วทอดสายตามองเงาสะท้อนด้วยแววตาที่มันช่างดูน่ากระทืบ

ไม่เคยเห็นคนร้องไห้หรือไงวะ -*-

“มองอะไร” ตากลมเริ่มขวางแถมยังพาลอีก

“มองคนร้องไห้”

“มองแล้วมีความสุขหรือไง”

“หึ”

หน้านิ่งๆ แววตาที่สงบ มันทำให้ดงแฮหมดคำจะพูด ถึงจะแสร้งทำเก่งแต่ก็รู้ตัวว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น แค่เสี้ยววินาทีก็รู้สึกว่าเงามืดเริ่มมากขึ้น ทันใดนั้นเองจึงตัดสินใจหันขวับไปมองที่หน้าประตูห้องน้ำก็พบว่าพวกของมยองแจอุคยืนปิดทางเอาไว้เรียบร้อย คิดว่าวันนี้มันคงจะไม่ปล่อยแน่ๆ

ไอ้ตัวร้ายแสยะยิ้มน่ารังเกียจอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา “อยู่พร้อมหน้าเลยนะ ก็ดี กระทืบมึงก่อนแล้วก็พาดงแฮคนสวยไปขึ้นสวรรค์กัน”

หน้าสวยเริ่มซีดเผือด แต่ยังไม่พูดอะไรคิบอมก็เดินเอาตัวมาบังเขาไว้แล้ว

“ผ่านกูให้ได้ก่อนสิ มึงเก่งอยู่แล้วนี่ ..ตัวคนเดียว ในดงกูทั้งโขยง” น้ำเสียงเหยียดประชดใส่ “กูขอโทษที่เป็นหมาหมู่ แต่กูไม่รู้นี่หว่าว่าคำว่าแฟร์มันสะกดยังไง ชาตินี้พ่อแม่กูไม่เคยสั่งสอน”

มันกัดกรามกรอดเมื่อได้ยิน ไม่ต้องบอกว่าถูกหลอกด่าไปถึงขั้นไหน

“ไอ้คิบอม มึง!!

คิ้วหนายักคิ้วยิ้มยั่วพลางควานมือผลักตัวเล็กๆให้เข้าไปหลบที่ห้องในสุด แต่เพราะดงแฮยังยืนอึ้งอยู่จึงต้องเดินเข้าไปส่งเสียเอง แต่ก็ยังไม่วายหาเรื่องให้อีกฝ่ายหนึ่งเลือดพล่านก่อนจะถึงการเชือด

“กลัวเหรอคนดี” จากคนใจร้ายก็พลิกบทมาใจดีเสียดื้อๆ

ตาโตจ้องมองอย่างเคืองๆ ไม่ชอบที่เขาทำแบบนี้เลยแต่ก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้เพราะขืนเถียงกันตอนนี้ไอ้แจอุคมันคงได้ทีจัดการทั้งคู่แน่

“ไม่เป็นไรนะ บอกแล้วไงว่าจะดูแลเอง”

คิบอมทำหน้าตาน่ารักใส่แถมยังยื่นหน้ามาใกล้จนคอนงอนหน้าแดงก่ำ การแสร้งทำเป็นหวานให้ส่วนเกินคุ้มคลั่งมันคือเรื่องสนุกในตอนนี้ และมันก็สนุกมากกว่าที่จะนึกถึงใจดงแฮเป็นไหนๆ ร่างหนากระซิบอีกรอบแต่เพราะอีกคนยังเป็นห่วงและไม่ยอมเข้าไปเลยต้องใช้ไม้เด็ด

ตัวใหญ่โน้มตัวลงไปจูบเบาๆที่เรียวปากสีหวานต่อหน้าต่อตาคู่อริและสมุนมันอีกนับสิบก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกมายิ้มหวานให้กับคนสวยอีกครั้ง ทั้งๆที่ดงแฮวิญญาณหลุดออกจากร่างเรียบร้อยแล้ว

“คืนนี้ขอรางวัลด้วยนะจ๊ะยาหยี”

คิบอมดันร่างบางเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกกลอนให้เสร็จสรรพโดยไม่ถามความเห็นสักนิด เมื่อสติกลับคืนมาตัวเล็กก็กดแก้มแนบกับบานประตู อยู่ข้างในนี้มันไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เสียงต่ำๆของคิบอมคำรามขึ้นอย่างน่ากลัว งานนี้คงจะต้องเจ็บตัวกันไปข้างแน่ๆ

กำปั้นหนักๆซัดกันพัลวัน ตอนนี้คิบอมมีแค่ตัวคนเดียวเท่านั้น และในพื้นที่แคบๆแบบนี้จะไปมีปัญญาพลิกแพลงอะไรได้ แต่โดนต้อนเข้ามุมก็คงจะช้ำตายกันพอดี สีหน้าหวาดหวั่นเริ่มวิตก เสียงร้องของคนที่โดนชกทำให้สะดุ้งโหยง แม้จะไม่รู้ว่าใครแต่ใจก็ร่วงหายไปแล้ว

ดงแฮมือสั่นทำอะไรแทบไม่ถูก ตัวน้อยๆรีบควานหาโทรศัพท์มากดหาฮันกยองอย่างรวดเร็ว เสียงรอสายที่ดังขึ้นมันทำให้ยิ่งหวาดวิตก พอได้ยินเสียงคุ้นหูเอ่ยเท่านั้นก็รีบพูดใหญ่

“ฮ..ฮันกยอง คิ..คิบอมโดนรุมที่ห้องน้ำ มาช่วยหน่อย”

“แล้วนายอยู่ไหน” อาตี๋เสียงตื่น

“ในห้องน้ำ คิบอมจับชั้นขังไว้ห้องข้างใน คิบอมสู้กับพวกมันคนเดียว” ยิ่งพูดก็ยิ่งน้ำตาไหล “มาช่วยคิบอมด้วยนะ คิบอมไม่ไหวแน่ๆ ฮันกยองช่วยคิบอมด้วย”

“ได้ๆ ชั้นจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

เสียงสัญญาณขาดไปและฮันกยองก็คงจะกำลังรีบตามมา ตัวเล็กได้ยินเสียงตบประตูปังๆตามด้วยเสียงร้องที่ฟังก็รู้ว่าใคร

“ถ้าไม่ใช่เสียงชั้น นายห้ามเปิดนะดงแฮ ..ได้ยินมั๊ย”

ตาหวานน้ำตาไหลพราก รีบขยับไปแนบกายติดบานประตูด้วยหัวใจที่ร้าวราน “คิบอมเป็นอะไรมั๊ย”

“ชั้นไม่เป็นอะไร แค่นายปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ”

พลั่ก!!�� เสียงของกระทบหนักๆดังขึ้นพร้อมกับแรงมากมายที่กระเด็นมากระแทกประตูจนดงแฮที่อยู่อีกฝั่งต้องเซตามไปด้วย ตอนนี้เขากลัวว่าจะเป็นคิบอม กลัวว่าออกไปแล้วจะเห็นสภาพที่ย่ำแย่ กลัวจับใจแล้วจริงๆ

“กูบอกมึงแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเด็กกู!!” เสียงห้าวร้องลั่น นั่นคือสัญญาณที่ยังดีอยู่

ใจดวงน้อยพองโตขึ้นมาเพราะยังรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไร ตัวเล็กเผลอครางปากสั่นด้วยความหวั่นไหว กลัวเขาจะเป็นอะไรจริงๆ

“ค..คิบอม”

คนอยู่ในห้องกำลังหน้าซีดยืนเกาะประตูด้วยความรู้สึกที่ไร้ความมั่นคง ในขณะที่อีกคนซึ่งอยู่ด้านนอกยังพะวงว่าใครจะเข้าไปทำอันตรายคนด้านในหรือเปล่า ร่างหนาถีบแต่ละคนกระจัดกระจายออกมาที่นอกห้องสุขาจนแทบจะราบเป็นหน้ากลอง มุมปากเปื้อนเลือดน้อยๆแต่ก็ถือว่านิดหน่อยเมื่อเทียบกับคนอื่น

พอออกมาประจันหน้ากับไอ้แจอุคก็คำรามต่ำๆ เกลียดความระยำของมันจับใจจริงๆ

“วันนี้กูกับมึงต้องได้เห็นดีกัน” มันจ้องหน้าตาเขม็ง

คิบอมยิ้มร้ายกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก “เห็นทีไรกูก็จำได้ว่ามึงวิ่งหางจุกตูดทุกที พอกูอยู่คนเดียวล่ะกล้าขึ้นมาเชียวนะ ไอ้หอกหักเอ๊ย”

“มึงเปิดโอกาสให้กูเอง”

“มึงสร้างโอกาสจากความคิดระยำของมึงมากกว่า”

ไม่ต้องมีคำพูดมากกว่านั้นคิบอมก็กระโดดถีบที่กลางอกโดยไม่ให้มันตั้งตัว แต่เมื่อมีเสียงเอะอะโวยวายดังมาพร้อมกับเสียงนกหวีดต่างคนต่างก็หยุดนิ่ง เพราะมันหมายความว่าบรรดาสารวัตรนักเรียนทั้งหลายได้ล้อมเอาไว้หมดแล้ว

คิบอมหันไปมองหน้าเพื่อนที่เดินมาในชุดนักเรียนสีแดงอิฐแต่มีปลอกแขนตำแหน่งสารวัตรติดเอาไว้ ตามด้วยซีวอนและคยูฮยอนที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย ต่างคนต่างมองจ้องหน้าซึ่งกันและกัน แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือพวกที่เหลือสนใจว่าดงแฮอยู่ไหนมากกว่า

ฮันกยองจำเป็นต้องละความสนใจร่างเล็กในชั่วขณะเพื่อทำงานให้เรียบร้อย บรรดาคนที่ก่อความไม่สงบถูกรวบตัวไปได้หลังจากตะลุมบอนกันไปหลายนาที คิบอมถอนหายใจเบาๆเพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาถูกจับได้ในเหตุการณ์ แต่พอจะเดินตามบรรดาผู้พิทักษ์กฎไปที่ห้องฝ่ายปกครองก็กลับวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วทุบประตูเบาๆ

“ดงแฮ.. ออกมาได้แล้ว ไม่มีอะไรแล้ว”

มือน้อยค่อยๆหมุนลูกบิดแล้วดันออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ พอเห็นแก้มช้ำๆกับมุมปากที่เปื้อนเลือดก็ยิ่งใจหายหนัก ลืมไปด้วยซ้ำว่ายังโกรธเขาอยู่

“คิบอม” เสียงหวานสั่นสะท้านอย่างห่วงใย “ไปห้องพยาบาลกันนะ ไปทำแผลกัน”

ฮันกยองเดินตามเข้ามาดูสภาพซากห้องน้ำพร้อมกับถ่ายรูปเอาไว้ พอได้ยินดงแฮเอ่ยแบบนั้นก็ร้องแทรกขึ้นมา

“ต้องไปห้องปกครองก่อน นายก็ด้วยนะ”

เจ้าตัวร้ายพ่นลมบางๆออกมาทางจมูก สีหน้าที่ดูย่ำแย่ของดงแฮมันกำลังทำให้ใจไม่ปกติ แต่เพราะยังมีซีวอนยืนรออยู่ด้านหน้าห้องน้ำจึงต้องทำเป็นไม่ใส่ใจ ร่างหนาเดินนิ่งๆพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก แต่ก็มีผ้าเช็ดหน้าจากคนสวยตาใสยื่นมาให้ก่อนที่มือจะโดนหน้าด้วยซ้ำ

“มือยังไม่ล้างเลย มันสกปรก”

ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรจึงต้องพยักหน้าแล้วรับมาแต่โดยดี ซีวอนที่มองนิ่งๆยังสงบอยู่ ไม่อยากจะระแวงมากนักแต่ก็กลัวหัวใจคนตัวน้อยๆจะลอยไปอยู่กับเพื่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้เพราะความห่วงใยจึงเดินเข้าไปใกล้ดงแฮแล้วถามไถ่สิ่งที่เป็นอยู่

“ดงแฮเป็นอะไรมั๊ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่หรอก” เขาส่ายหน้าทั้งๆที่มันซีดเผือดไม่มีสี “ถ้าไม่มีคิบอมคงแย่”

“ก็ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร”

“อื้อ”

ระหว่างทางที่เดินไปห้องปกครอง อิทึกก็ปั่นจักรยานพาคนขาเจ็บเข้ามาสมทบเพราะฮีชอลร้องเร่าๆจะมาหาน้องให้ได้ เขาห่วงดงแฮจนนั่งไม่ติด พอรู้ว่าฮันกยองจะมาหาดงแฮเพราะเกิดเรื่องซ้ำอีกรอบก็แทบจะบ้าตาย พอเห็นน้องชายยังปลอดภัยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เมื่อตวัดสายตาไปเจอหน้าช้ำๆของไอ้เด็กใบ้หน้าถมึงทึงนั่นก็ตาโต

“ดงแฮไม่เป็นอะไรนะ” มือเรียวของพี่ชายรีบลูบหน้าลูบตาน้องเมื่อรถจักรยานจอดที่หน้าตึก

ร่างเล็กยิ้มหวาน “ไม่เป็นอะไรฮะ คิบอมต่างหากที่เป็น”

“พี่ห่วงนายแทบแย่แน่ะ”

เพื่อนสนิทหน้าหวานจิกตาใส่เพราะหมั่นไส้เต็มที “แกห่วงตัวเองก่อนดีกว่ามั๊ย พิการอยู่แบบนี้ยังจะอยากวิ่งมาหาน้องอีก ชั้นก็บอกแล้วว่าดงแฮไม่เป็นอะไร ดูแต่ละคนที่ไปช่วยสิ ตัวควายๆทั้งนั้นเลย”

“ไอ้นี่” ตาโตตวัดจ้อง “ก็น้องชั้นทั้งคนนี่หว่า”

“แกมันโอเว่อร์ ฮันกยองก็บอกแล้วนี่ว่าดงแฮอยู่ในห้องน้ำ ไม่ได้ไปบู๊กับเค้าซะหน่อย”

“ก็ชั้นห่วง”

คนโดนห่วงยืนมองแล้วก็หัวเราะ รู้สึกอุ่นในหัวใจที่พี่ชายยังรักและห่วงใยแบบนี้ เขาสอดมือกอดร่างบางๆของพี่เอาไว้แล้วซุกหน้าด้วยรอยยิ้ม อ้อมกอดของคนๆนี้อุ่นเสมอมาไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี แต่ยิ่งกอดก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ ตอนนี้มีคำนับล้านอยากจะพรั่งพรูบอกออกไป แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มที่ตรงไหนก่อน

ฮันกยองเดินมากระแอมเบาๆเพื่อที่จะแยกพี่น้องออกจากกัน “ดงแฮ นายต้องเข้าไปเป็นพยานในเหตุการณ์นะ”

ตัวน้อยรีบคลายอ้อมกอดแล้วหันไปมองหน้าเพื่อน ซึ่งพ่อสารวัตรก็ปรายตามองหน้าสวยของอีกคนที่ทำตาละห้อยอยากจะโอ๋น้องแล้วบอกไปอีกคำ “คุณกลับไปก่อนก็ได้ ตรงนี้อีกนาน ..พี่อิทึกครับ วันนี้ผมฝากเค้าไปส่งด้วยนะครับ”

“อื้อ แต่ตอนเย็นมารับเองใช่มั๊ย”

“ครับ”

“ป่ะๆ แฟนแกบอกให้กลับก็กลับได้แล้ว” ว่าแล้วก็หาเรื่องแซว ทำเอาทั้งสองคนหน้าเหวอกันเลยทีเดียว

“ใครแฟนมัน!!” ฮีชอลแหวลั่นจนคนหันมามองพรึ่บ

“ไม่รู้สิ อยากรับก็รับ ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ” ร่างโปร่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วยื่นมือไปให้เพื่อนจับเพื่อพยุงกลับไปที่รถจักรยานคันเก่งที่เป็นพาหนะประจำตัวของฮันกยองและฮีชอลไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่วายมีเสียงแช่งอยู่ใกล้ๆตัว “ชั้นเป็นผู้ชาย ไม่มีทางชอบไอ้เด็กเปรตนั่นหรอก”

“ก็ให้มันแน่เหอะ หึ หึ”

แม้เมื่อครู่จะยังเครียดๆกันอยู่แต่เมื่อได้ยินอิทึกเถียงกับฮีชอลแล้วซีวอนก็หลุดขำ ท่าทีกระเง้ากระงอดของพี่ชายคนสวยนั่นดูไม่เหมือนรุ่นพี่เลยสักนิด ยิ่งเห็นเพื่อนสนิททำหน้าหงิกส่งตามไปก็ยิ่งขำเข้าไปใหญ่เพราะท่าทางฮันกยองก็เหมือนจะมีใจอยู่ไม่น้อย

“เพื่อนของพี่ดงแฮชื่ออะไรนะ ชั้นลืม”

“อิทึก” ฮันกยองตอบนิ่งๆ “ลืมหรือว่าไม่รู้”

“ก็ทั้งสองอย่าง หึ หึ” ซีวอนยิ้มกว้าง “ว่าไปก็คล้ายๆแฟนกันนะคู่นั้น ดูคนชื่ออิทึกจะดูแลพี่ฮีชอลดีมากเลย”

“ก็ไม่เชิง สองคนนั้นเถียงกันบ่อย” อาตี๋ตอบตามที่เห็น “พี่อิทึกเค้าน่ารักนะ ใจดี พูดง่าย อารมณ์ดีด้วย”

“ชมแบบนี้น่ะจะเปลี่ยนใจจากอดีตรักวัยเด็กเหรอวะ”

“บ้า!!” ร่างหนารีบร้องปฏิเสธ “ชั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเค้านะเว้ย”

“แต่ก็ปั่นจักรยานไปรับไปส่งทุกวัน คึ คึ” คยูฮยอนเองก็อดแซวไม่ได้

“ไร้สาระ ป่ะ ดงแฮเข้าไปข้างในเถอะ”

ตัวเล็กรีบตามเข้าไปด้านในเพื่อให้การสอบสวนจบสิ้นโดยเร็ว เขานั่งตรงกลางระหว่างคิบอมกับแจอุคแล้วก้มหน้าก้มตา กว่าจะได้ออกมาก็สักพักใหญ่ๆ ซึ่งผลที่ได้ก็คือ คิบอมถูกตัดสินว่าทำไปเพราะป้องกันตัวเอง ส่วนแจอุคและพรรคพวกนั้นถูกพักการเรียนกันถ้วนหน้า แต่ก็ยังโชคดีที่สัปดาห์หน้าเป็นการสอบกลางภาคจึงแค่ทำทัณฑ์บนเอาไว้แล้วเลื่อนการพักการเรียนไปในช่วงหลังสอบเสร็จ

คิบอมหอบหน้าช้ำๆออกมาโดยไร้คำพูดคำจา ซองมินเห็นแล้วก็นึกสงสารจึงเข้าไปเกาะแขนเล็กของเพื่อนแล้วเขย่าเบาๆเพื่อให้ไปใส่ใจเขาบ้าง

“พาคิบอมไปทำแผลเถอะดงแฮ เสื้อผ้าก็เปื้อนหมดแล้วน่ะ”

หน้าสวยหันไปมองแล้วก็ทำนิ่ง ใครจะไปรู้ดีเกินตัวเองได้ว่ามันควรจะเอาใจใส่ดีหรือเปล่า ในเมื่อก่อนเกิดเรื่องเขาทำร้ายจิตใจไปมากขนาดไหน

แต่ในเมื่อคนอื่นๆยังไม่รู้เหมือนกันฮันกยองเลยช่วยพูดอีกแรง เขาไม่ได้คิดจะเชียร์ใครแต่ด้วยความเหมาะสมแล้วดงแฮก็ควรจะเป็นคนพาคิบอมไปทำแผลจริงๆ

“ไปเถอะดงแฮ คิบอมมันเจ็บตัวเพราะช่วยนายนะ”

ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็จำต้องเข้าไปดึงแขนคนดื้อไปที่ห้องพยาบาลโดนมีซีวอนมองตามด้วยความไม่ไว้ใจ นับวันยิ่งไม่อยากให้คิบอมเข้าใกล้ดงแฮมากไปกว่านี้ แต่เพราะเวลานี้ใครๆก็คิดแบบนั้นและมันก็คือสิ่งที่สมควรทำจึงจำต้องปล่อยมันไปและตามเพื่อนๆขึ้นห้องเรียนอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่ระหว่างทางก็ยังจะมีเจ้าตัวดีโผล่มายิ้มแฉ่งแลดูน่าถีบสำหรับคิบอม เพราะซังบอมลงทุนขับรถคันงามของตัวเองมาให้ เขาโยนกุญแจให้ดงแฮแล้วลุกไปล้วงเอากุญแจรถโลตัสจากกางเกงพี่ชายมาเอง

“ไอ้นี่มันไม่ชอบเข้าห้องพยาบาล พามันไปทำแผลที่บ้านนายเหอะ” พูดแล้วก็ยักคิ้วหลิ่วตาดูน่าตบ

“อย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน” คนเป็นพี่ที่เกิดก่อนไม่ถึงเดือนคำรามใส่

แต่เหมือนน้องจะโดนด่าจนชาชินเสียแล้ว “บังเอิญว่าเรื่องของแกมันน่าเสือกว่ะหึ หึตอนแรกชั้นไปหากุญแจที่ห้องเรียนแกแล้วไม่เจอเลยขับคันนี้มาให้ แลกกันใช้สักวันคงไม่เป็นอะไรนะ”

คิบอมยังตาขวางแต่ซังบอมน่ะเดินผิวปากอารมณ์ดีหนีไปแล้ว ดงแฮไม่รู้จะทำอย่างไรเลยต้องดึงกึ่งบังคับให้เขาไปนั่งที่รถ ส่วนตัวเองก็ประจำที่คนขับก่อนที่จะสตาร์ทมันขับออกจากโรงเรียน และด้วยเพราะรถมันแรงดีแถมถนนก็โล่ง ไม่กี่นาทีก็มาถึงที่หน้าบ้านหลังเล็กของดงแฮแล้ว แต่เพราะกุญแจบ้านอยู่ที่กระเป๋านักเรียนจึงต้องเดินไปขอกุญแจสำรองจากแม่บ้านมาใช้

ร่างเล็กเตรียมกล่องยามาวางไว้ แต่เพราะสภาพที่มอมแมมของคิบอมดูไม่ค่อยจะได้เลยต้องบังคับให้เขาอาบน้ำก่อน

“ชั้นไม่มีเสื้อผ้า”

“มี ตอนนั้นเคยเอามาทิ้งไว้สองชุด” เจ้าของบ้านจำแม่นชะมัด “อาบน้ำแล้วชั้นจะทำแผลให้ จะได้ให้แม่บ้านเอาชุดนายไปซักด้วย”

คิบอมยันกายลุกช้าๆ รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัวแต่ที่ผ่านมาก็แค่ทำเป็นเก่งให้คนอื่นเห็นว่าไม่เป็นอะไร ร่างหนารู้ตัวว่าอาการกำลังจะออกฤทธิ์ในอีกไม่นาน พอเดินขึ้นไปบนบ้านก็หันมามองคนน่ารักที่นั่งค้นกล่องยาอยู่

“นี่ ..มาถูหลังให้หน่อย”

Ending talk

บางทีก็ต้องยิ้ม แม้จะไม่อยากยิ้ม .. คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ

ขอให้เชื่อใจกันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67028 DreamPatty (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 20:57
    คิบอมแอบชอบทงเฮแน่ๆเลยยยย
    #67,028
    0
  2. #66970 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 00:54
    มีถูหลงถูหลังง 
    #66,970
    0
  3. #66795 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 11:36
    ถ้าจะรักกันยากขนาดนี้ ใครก็ได้มาเอาวอนไปห่างๆเฮทีสิ
    #66,795
    0
  4. #66580 P-ENT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 18:29
    โอ๊ย ทามไมพวกนี้รักกันยากเย็นขนาดนี้เนี้ย

    วอนปล่อยด๊องไปรักบอมเถอะ
    #66,580
    0
  5. #66281 KIHAE*129 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 03:25
    แอบน้ำตาซึมกับหมวยน่ะ

    บอมใจร้ายเบาๆ

    บางทีวอนก็ควรปล่อยวางแล้วยอมรับความจริงน่ะ
    #66,281
    0
  6. #66163 Zelon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:20
    ถูววววหลังงงงงงงงงงงงง *o*,, (ตื่นเต้นทำไม!)



    วอนเอ๊ย..คงไม่มีทางได้หัวใจด๊องแล้วล่ะ =="



    แต่เพื่อนเิริ่มบาดหมางกันซะแล้วแฮะ (ตอนแรกอ่านอินโทรนึกว่าบอมเป็นคนไม่สนใครมากๆ แต่จิงๆก็แคร์เพื่อนมากนี่นา(ตอนนี้อะนะ อนาคตไม่รู้ 55))
    #66,163
    0
  7. #66135 Sarang SUJU (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:38

    วอนตัดใจเหอะ คนเค้าจะรักกัน

    #66,135
    0
  8. #66017 chin-cha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 22:00
    ไม่รู้จะสงสารใครดี 
    #66,017
    0
  9. #65757 famously_DRH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 20:34
     แบบทำไมน่ารัก ><
    #65,757
    0
  10. #65707 Witim (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 23:59
    วอนได้โปรดตัดใจเถอะ
    #65,707
    0
  11. #65671 MTieluk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 23:33
    มีให้ไปถูหลังให้ด้วย ด๊องถ้าหนูให้ใจบอมไปแล้วก็บอกวอนซะนะลูก
    #65,671
    0
  12. #65570 A-lma (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 14:22
    ด๊อง ชัดเจนในใจขนาดนี้เเล้ว บอกเชวไปเถอะนะ  
    ปล.ตอนนี้เจ็บจริงๆ เจ็บตัวเจ็บที่ใจด้วย 
    #65,570
    0
  13. #65268 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:24
    คิเฮ คิเฮ >
    #65,268
    0
  14. #65201 NANA (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2554 / 12:04
    แจอุค!! บอมหวงของ รู้ไว้ซะบ้าง



    'มาถูหลังให้หน่อย' อย่างกับเรียกภรรยาเลยอ่ะ

    #65,201
    0
  15. #65166 satohara (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 14:35
    วอนแกตัดใจจากเฮและไปหาฮยอกเถอะนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะไรเตอร์ ^^
    #65,166
    0
  16. #63854 PARISO'KH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 19:25
    ฮยอกคะ ร้ายสักนิดเถอะลูก แรงๆไปเลยเราเชียร์นายเต็มที่
    #63,854
    0
  17. #63833 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 13:49
     วอนตัดใจแล้วไปหาฮยอกเหอะนะ
    #63,833
    0
  18. #63535 Pink_Panther (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 23:45
    คิเฮเกิดมาเพื่อคู่กัน วอนอย่าไปยุ่งกะเค้าเลยน้า

    ทึกกี้โผล่มาทีไร นั่งฮาทุกที >< !
    #63,535
    0
  19. #63291 Mapii ky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:29
    เมื่อไรมันจะเลิกมาก่อกวนหมวยเนี่ย ชิ

    แต่ถ้าไม่มีมันบอมก็ได้ปกป้องหมวยสิ

    สงสารฮยอกจังเลย เมื่อไรวอนจะมองฮยอกบ้างนะ สงสารอ่า

    #63,291
    0
  20. #63057 Primadonna-yui (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 00:21
    ด๊องบอกฉ่อยไปเถอะนะ

    สงสารบอมน่ะ T^T
    #63,057
    0
  21. #62983 Lovely_k_suju (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 03:33
    เฮ  ก็บอกวอนไปตรงๆเลยสิ!

    วอนมองฮยอกบ้างสิ 
    สงสารฮฮกอ่า
    #62,983
    0
  22. #62924 kwan_yesung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 10:17
    สงสารบอมอ่า

    โดนรุมใหญ่เลยย

    #62,924
    0
  23. #62615 PARISO'KH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 22:20

    เรื่องนี้ คนที่น่าสงสารที่สุดคือฮยอกแจ TT

    #62,615
    0
  24. #62019 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มกราคม 2554 / 00:03
    สงสารฮยอกจี้

    หมวยบอมอ่ะเก่งแต่ปากนะ
    #62,019
    0
  25. #61952 joyce_larts (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 20:30
    บอมเอาอีกแหล้ะ อย่ามาหลอกให้รักแล้วจากไปอีกล่ะ เซ็งเป็ดนะนั่น
    #61,952
    0